შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კოწახურის კანფეტები 4


26-01-2018, 01:09
ავტორი marimayishvili
ნანახია 435

კოწახურის კანფეტები 4

2015
ქალი აჩქარებით მიუყვებოდა ქუჩებს, მის თავში ახლა უამრავი ფარვანა დაფრინავდა, გულში კი სიბნელეს სინათლე ცვლიდა. ტყპები... მისი პატარა ტყუპები... რა ლამაზები იყვნენ, რა საყვარლები. ზუსტად ისეთები, როგორებიც წარმოედგინა. ვიქტორიას ახალგაზრდობა დაუდგა თვალწინ... ისინი საოცრად გავდნენ დედას, უბრალოდ ქალის თვალებში მაშინ უდიდესი სევდა იგრძნობოდა, კატოს მზერა რისხვას მოეცვა, რებეკასი კი გაურკვევლობას და ტანჯვას. რა უნდა ექნა ახლა? პირველ რიგში ზურაბი უნდა ენახა...
- მოხვედი? - მამაკაცი კაბინეტში იჯდა და სიგარას ეწეოდა. - ასე მალე არ გელოდებოდი. ლაშა სადაა?
- დილით წავიდა, ადრე... - მაგიდას მიუახლოვდა ქალი და ქმრის წინ სკამზე მოთავსდა.
- რაო ნემსაძეებმა?
- დემეტრემ თინას ერთი გოგონა გააცნო, რებე... და მისი ტყუპისცალი, კატო.
- ტყუპები? - ზურაბმა მაქსიმალური სიმშვიდით წარმოთქვა ეს სიტყვა ისე რომ ქაღალდებისთვის თვალი არ მოუცილებია.
- ხო, ტყუპები. ისინი აქაც იყვნენ, შენს კორპორატიულზე.
- მერე?
- საოცარი დამთხვევაა, თვრამეტი წლისები არიან, იცი?
- ამას მე რატომ მეუბნები? - მოთმინება ამოეწურა ცაბაძეს და ქალს რისხვით მიაჩერდა.
- მთელი ცხოვრებაა ვტირი და ვგლოვობ, რაც შენ გაგიცანი, მხოლოდ ერთხელ მეცვა თეთრი ფერი, ისიც ქორწილზე და მაშინაც მწარედ შევცდი, ჩემი დაკრძალვა იმ დღეს დაიწყო!
- ვიქტორია პირდაპირ მითხარი!
- შენ ადამიანი არ ხარ ზურაბ, შენ არც ცხოველი ხარ, ეშმკიც არ იზავდა იმას, რაც შენ მე გამიკეთე! მეუბნებოდი რომ გიყვარდი, ამ დროს კი ჩემ შვილებს ბავშვთა სახლში გზავნიდი... თვალებში მიყურებდი და მამშვიდებდი... - ვიქტორია არ ტიროდა, უკვე აღარ ჰქონდა ამის თავი, მშვიდად, აუღელვებლად იჯდა და წლების ნაგროვები ემოციებისგან თანდათან იცლებოდა.
- მგონი გაგიჟდი!
- ისე, მართლა მიკვირს აქამდე საღ გონებაზე როგორ ვარ, ლაშას ვუმადლი, ალბათ მან გადამატანინა ჩემი ტყუპების დაკარგვა!
- ისინი დაიხოცნენ, გასაგებია? სამივე!
- ოხ, ზურაბ... - ცივად გაეღიმა ქალს და ფეხზე წამოდგა. - შენთან ლაპარაკი ტყუილად მოვინდომე, როდის ჰქონდა აზრი, ახლა რომ რამე შეეცვალა. შენ მე არასდროს გყვარებივარ, არასდროს, შენ მხოლოდ შენი თავი გიყვარს...
- მე სხვანაირად არ შემეძლო, გესმის?!
- მესმის, უბრალოდ ვერ გიგებ. - გასასვლელისკენ წავიდა ქალი. - მე მივდივარ აქედან, შენგან... ლაშა უკვე დიდია, ყველაფერს გაიგებს.
- შენ ხომ არ გაგიჟებულხარ, - ფეხზე წამოხტა ზურაბი. - რას ქვია მიდიხარ, სად მიდიხარ?
- არ გამომყვე გთხოვ... და არც მეძებო ზურაბ. ერთადერთი რაც აქედან ჩემს წასვლას შეაჩერებს, ეს სიკვდილია, თუ გინდა მომკალი. ცოცხალი შენს გვერდით ერთი წამითაც აღარ გავჩერდები, გასაგებია? - ერთხანს უყურა, შემდეგ კარი გამოაღო და ნელი ნაბიჯებით კიბეებზე დაეშვა. მობილური ამოიღო, დიდ ხანს ეძება სად ჩაწერა კატომ მისი ნომერი, მაშინ ისე იყო დაბნეული, ყურადღება აღარ მიუქცევია. შემდეგ კონტაქტებს დაუყვა. ,,Tyupi 1" ამოიკითხა ეკრანზე და გაეღიმა.
- გისმენთ! - გაისმა ზუმერის შემდეგ კატერინას ხმა.
- მე ვარ კატო.
- რა მალე მოსულხართ გონს!
- მისამართი მიკარნახე თუ შეიძლება, მინდა თქვენთან მოვიდე, სახლში და წყნარად ვილაპარაკოთ.
- ჩაიწერეთ... - გაისმა რამდენიმე წამიანი პაუზის შემდეგ.
ზაფხულის მშვენიერი საღამო იყო, რადგან უკვე გრილდებოდა, თბილისსაც დატყობოდა გამოცოცხლება ცხელი, მკვდარი შუადღის შემდეგ. შავებში ჩაცმული ვიქტორია მაღაზიაში შევიდა, მისი არჩევანი ყვითელ, მოკლე სარაფანზე შეჩერდა, თვალის ზომით აარჩია ორი ერთნაირი სიგძე, მესამე კი თვითონ მოირგო და ღიმილიანმა მიაშურა ტყუპების სადარბაზო კარს. გული გამალებით აუჩქარდა საკეტმა რომ გაიჩხაკუნა.
- მობრძანდით... - თქვა რამდენიმე წამის შემდეგ რებემ და ქალს გაუღიმა.
- გმადლობთ... - თვალს არ აშორებდა ბედნიერი. მისაღებისკენ წავიდა. კატო დივანზე იჯდა, ფეხები მაგიდაზე შემოეწყო, სავარაუდოდ პროტესტის ნიშნად. ტელევიზორს უგულოდ მისჩერებოდა და პულტს ნერვიულად აწვალებდა.
- ჩამოიღე ფეხები! - გაუჯავრდა რებე და ვიქტორიას ანიშნა დაბრძანდითო. კატომაც ინება ყურადღების მიქცევა და მოღუშული მიაშტერდა სიხარულით სავსე ქალს.
- აბა, მოყევით, როგორ გძლიათ ეშმაკმა!
- ძალიან ლამაზები ხართ! ორივე ერთნაირები, მაგრამ მე მაინც გარჩევთ, აი შენ კატო ხარ ნამდვილად, შენ კი რებე...
- დიახ! - გაუღიმა რებეკამ. ის სულაც არ ბრაზობდა, პირიქით, ერთი სული ჰქონდა ჩახუტებოდა დედას და თავი მის კალთაში ჩაედო. ალბათ ასეც იზავდა კატო რომ არა. ის გრძნობდა, რომ ვიქტორიას რაღაც სხვა ამბავი შეემთხვა და ყველაფერი ასე უგულოდ ვერ განვითარდებოდა. კატომაც იცოდა ეს, მაგრამ თავს ოპტიმიზმის უფლებას არ აძლევდა, ყოველთვის არჩევდა უარესი წარმოედგინა, რადგან შემდეგ იმედი აღარ გაცრუებოდა.
- საჩუქრები მოგიტანეთ. - პარკებს დასწვდა ქალი.
- არა, არა ვიქტორია! არ გინდათ გთხოვთ, ჩვენ უკვე საკმაოდ დიდები ვართ, რომ ასეთ ფანდებს ვეგებოდეთ!
- რებე ეს შენ. - ქალი ყურადღებას არ აქცევდა კატოს მწარე რეპლიკებს. - ეს კი შენია, კატერინა. სულ ვოცნებობდი ასეთ კაბებში მენახეთ ორივე და აქეთ-იქით კიკინები გქონოდათ.
- მერე ალბათ ჩუპა-ჩუპსებსაც მოგვიტანთ, რა მაგარია! - შესძახა კატომ მოჩვენებითი სიხარულით. - ხუთი წლისებს ვგავართ ქალბატონო?
- კატო გთხოვ, ნუ განმსჯი, სანამ სიმართლეს არ გაიგებ, მე ეს არ დამიმსახურებია. ვიცი რომ შენ გრძნობ ამას, ხომ გრძნობ?
- ვგრძნობ? - სევდიანად ჩაიღიმა კატომ და თვალები აემღვრა. - მოდით რაღაცას გაჩვენებთ. - სასწრაფოდ წამოხტა დივნიდან და თავის ოთახს მიაშურა. იქიდან გამწარებული დაბრუნდა, ხელში ცისფერი და სტაფილოსფერი ფურცლები ეკავა. ვიქტორიას წინ დაუდგა და ნაწერები ჰაერში ააფრიალა. - იცით ეს რაებია? ჩვენი გრძნობები ქალბატონო ვიქტორია.
ქალი ფურცლებს დასწვდა, თვალი გადაავლო პირველს თუ არა, ცრემლები წამოუვიდა, ნელ-ნელა დაიწყო მათი კითხვა. ტყუპებმა აცადეს, სანამ ბოლომდე არ ჩაიკითხა.
- ესენი რომ ადრე მენახა...
- ახლა გესმით რას ვგრძნობ? მიტოვებას, დაწუნებას, სიცარიელეს, სიმარტოვეს... რებე რომ არა... საერთოდ რატომ გელაპარაკებით არ მესმის... თქვენ ერთი უგულო და უსულო ქალი ხართ!
- კატერინა, შვილო...
- მეორედ აღარ გაბედოთ და ეგ სიტყვა არ მიწოდოთ. ლაპარაკი დასრულებულია, არ მინდა თქვენი მოსმენა, ვერ ავიტან კიდევ ერთ ყალბ ღიმილს თქვენგან, წადით, ახლავე წადით, არ გესმით? არ მსურს თქვენი მოსმენა!
- კატერინა... ცდები დედი, ძალიან ცდები... - ჩანთიდან დიდი, სქელი რვეული ამოიღო ქალმა და მაგიდაზე დადო. - ეს ჩემი ჩანაწერებია, დამირეკეთ თუ მოგინდათ... სადმე აქვე, სასტუმროში გავჩერდები. - ცრემლები შეიმშრალა ვიქტორიამ, წამოდგა და გაუცილებლად დატოვა ტყუპები თავის მტანჯველ, თვრამეტ წელთან...
წყნეთიდან დაბრუნებულმა თებემ მაშინვე მოიკითხა კატო, თინანომ ვერაფერი უპასუხა, მხრები აიჩეჩა, დიდი ხანია აქ არ ყოფილაო. მაშინ მამამისის კაბინეტს მიაშურა, ქაღალდები გადაქექა თუმცა ძიძის ნომერს ვერ მიაგნო.
- ნოდარ, მამა სადაა? - თავზე დაადგა ორმოცდაათი წლის მძღოლს.
- არ იცოდე მაინც, როდის იყო ანგარიშს მე მაბარებდა.
- გახსოვს ერთხელ კატო რომ წაიყვანე სახლში?
- კი.
- გზა გახსოვს?
- მახსოვს თებე მაგრამ ლევანის უნებართვოდ ვერსად ვერ წაგიყვან! - მიუხვდა კაცი.
- კარგი რა, როდის იყო ლევანი ასე მაკონტროლებდა. - მანქანაში ჩაუხტა გოგონა. - მიდი, მიდი, დაქოქე!
ბევრი იწვალა ლევან მარგიანმა, მაგრამ კატოზე ფიქრებს ვერსად გაექცა. ,,რატომ არ მასვენებს ეს ლაწირაკი? ნუთუ ამდენი წლების მერე მე ისევ... არა რა სისულელეა... რაღა დროს ჩემი ამჩატებაა... უბრალოდ კატო ძალიან მიზიდავს... თან რა გიჟია... სახსრები აგტკივდებაო, არა?" ანგარიში მოითხოვა და ფეხზე წამოდგა. ,, კბილები დაგცვივაო, მე შენ განახებ რამდენად ვარ ბაბუა!"
ნელა, დაფიქრებით კითხულობდნენ ტყუპები დედის ჩანაწერებს. რებე ერთიანად კანკალმა აიტანა, კატო ბრაზმა და ზიზღმა. ისე მოუნდა ზურაბის მოკვლა თითები მომუშტა. აცრემლიანებულები მისჩერებოდნენ ერთმანეთს და ხმა ვერცერთს ამოეღო, როცა დაბლიდან ტყუპებს ძახილი შემოესმათ.
- კატო! - ბოლო ხმაზე გაჰკიოდა თებე.
- გაგიჟდი, რა გაყვირებს? - გადასძახა სიცილით ფანჯრიდან.
- არ ვიცი შენი სახლი. ჩამოდი რა!
- სულელია ეს ბავშვი. ლევანმა თუ მომიგზავნა მივაბრძანებ ახლავე აქედან!
- ბავშვია, წესიერად მოექეცი. - გააფრთხილა რებეკამ და კიდევ ერთხელ გადაშალა დღიური.
თებე უკვე პადიეზდის წინ ელოდებოდა კატოს.
- ძლივს გიპოვეთ! - სიცილით წავიდა მისკენ და ჩაეხუტა. - მომენატრე!
- ძალიან კი გამაკვირვე თებროლე.
- გეყოფა, ხომ იცი რომ ვერ ვიტან მაგ სახელს?
- შენი სახელია და რას იზავ.
- გადავიკეთებ!
- აქ ამაზე სალაპარაკოდ არ მოხვიდოდი, სახლში ავიდეთ. აბა რა ხდება, მოყევი?
- არაფერი რა უნდა ხდებოდეს, - მხრები აიჩეჩა გოგონამ. - ხომ გითხარი, მომენატრე. შეგიძლია იამაყო, ბევრი არაა განებივრებული ჩემი კეთილგანწყობით.
- ოჰო, როგორ დავიმსახურე თქვენი ასეთი სიყვარული?
- და არამარტო ჩემი კატო.
- კიდევ ვისი?
- კარგი რა, ხომ იცი, პატარა აღარ ვარ.
- ხო, რა თქმა უნდა, დამავიწყდა რომ ახლა უკვე მთელი ცხრა წლის ხარ! - სახლის კარი შეაღო კატერინამ და ბავშვი მისაღებში შეიყვანა.
- გამარჯობა... - გოგონა გაკვირვებული მიაჩერდა რებეს. პირველად ხედავდა მას და საერთოდ ტყუპებს.
- ეს რებეკაა, გაიცანი, ჩემი და, რომ გიყვებოდი გახსოვს?
- ტყუპები ხართ? - აღფრთოვანდა თებე და თვალიერება დაუწყო.
- ხო, ნუ მიაშტერდი, არ უყვარს!
- კატო, ნუ აშინებ! - წამოიწია რებე და ხელი გაუწოდა.
- აბა ჩემზე პატარააო?
- პატარაა, რამდენიმე წუთით. ჯერ მე დავიბადე, მერე ეგ გამომყვა უკან და მას მერე ვეღარ ვიშორებ თავიდან. რა მაქვს ნეტა საშენო, - მაცივარი გამოხსნა კატომ. - რას ჭამ ხოლმე?
- ვაიმე... ყველაფერს კატო!
- ოლივიეს სალათი გინდა? რებემ გააკეთა.
- არა არ მშია საერთოდ, წყალი მინდა მხოლოდ, საშინლად ცხელა გარეთ. ოღონდ ონკანის არა.
- აბა?
- ნადგომი წყალი არ გაქვს?
- ნადგომი? ერთი კვირის წინ კი ავავსეთ მე და რებემ, წყალი დაწყვიტეს ამ გასაწყვეტლებმა და რომ მოვიდა დავიმარაგეთ.
- ონკანის მომიტანე მაშინ, ოღონდ ცივი არ იყოს ძალიან. მამაჩემი ნახე?
- როდის?
- რავი ამ დღეებში.
- არა და საერთოდ, ნუ მელაპარაკები მასზე გთხოვ.
- კატო, დემეტრე უნდა ვნახო, ხო არ წამოხვალ?
- მეტყობა რომ მომენატრა?
- ოო, კატო.
- აბა რას მეკითხები რა ჯანდაბად მინდა მისი ნახვა!
- წავედი რა... ხვალ ვილაპარაკოთ ყველაფერზე.
- არ მოხვალ დღეს? - თებეს ჭიქა გაუწოდა და დას ეჭვით შეხედა.
- მოვალ, მაგრამ გვიან. - ფეხზე ჩაიცვა რებემ, საფულეს დასწვდა, სასიამოვნო იყოვო მიაძახა თებეს და კარში გავიდა.
- სასიამოვნო სახლი გაქვს... რაღაცნაირი მშვიდი.
- თებე...
- რა?
- დედა გენატრება? - გოგონამ მის სიტყვებზე თავი ჩახარა.
- არ ვიცი ეგ რას ნიშნავს... მე არასდროს მყოლია ის... მე დავიბადე, ის დაიღუპა... მუცელში ყოფნა კი არ მახსოვს... ბევრი ვეცადე, ვიწვალე, მაგრამ ვერ გავიხსენე რა ვქნა...
- მაგას ვერავინ იხსენებს...
- შენ გენატრება?
- არც მე ვიცი ეგ რას ნიშნავს.... მეც არასდროს მყოლია დედა, თავშესაფარში გავიზარდე... მაგრამ ახლა გამოჩნდა ის ადამიანი, ვინც გამაჩინა და მე არ ვიცი რა ვქნა...
- როგორ თუ არ იცი?
- ხო, აი ასე, არ ვიცი...
- მამას უთხარი?
- თებე მე და ლევანი... ვსიო რა! - ხელები გადააჯვარედინა კატომ, რითიც ანიშნა ურთიერთობა გავწყვიტეთო.
- ცუდია... მე კი ვიფიქრე რომ...
- ხო, ტყუილად იფიქრე. - კატომ კარის მიმართულებით გაიხედა, ვიღაც აკაკუნებდა. - ზარს ვერ ხედავენ იქ? - გაბრაზებული წამოდგა და კარი მოწყვეტით გამოაღო.
- ტელეფონზე რატომ არ მპასუხობ? - მშვიდად უღიმოდა ლევანი.
- მოდი მიგახვედრებ, - გაუცინა კატომაც. - არ მინდა შენთან ლაპარაკი!
- მე მინდა, ხომ არ დაგავიწყდა რომ ჩვენ...
- შშშშ...
- რა იყო?
- სტუმარი მყავს!
- ვინ სტუმარი გოგო? - ლევანმა ეჭვით გაიწია კატო გვერდზე და მისაღებში შესვლისას თებე რომ დაინახა წარბები უარესად შეკრა. - შენ რა გინდა აქ? მეც არ ვთქვი ეს მანქანა ჩვენსას როგორ გავს-თქო? და მძღოლიც რომ მეცნო? - თებემ გულიანად გადაიკისკისა.
- მომენატრა კატო და მოვედი, რა მოხდა მერე?
- ჯერ მე უნდა მკითხო და ის მოხდა!
- მე ძიძასთან ვარ, პასუხი მას მოსთხოვე!
- შენ მოიყვანე? - მიუბრუნდა კატოს.
- ხო მე მოვიყვანე, რა ამბავს გვაწევ რა გინდა?
- ნებართვა უნდა აგეღო, გაერთიანდით თუ რა ხდება? შეთქმულებას აწყობთ არა?
- არ გინდა ეს მოხუცური იუმორი, ჩაი თუ ყავა?
დღეები ისე გავიდა, გოგოები დედას არ შეხმიანებიან, მთელ დღეებს ლევანთან ერთად ატარებდნენ და მათი საუბარი ძირითადად საქმეს შეეხებოდა. რამდენიც სიტყვა გადაკრა მამაკაცმა, კატომ ისე უპასუხა ლევანს სიბრაზისგან სახე მოეღრიცა. პარალელურად გოგონა სულ ინტერნეტში იყო და ვიღაცას ღიმილით ემესიჯებოდა. რებემ იცოდა, კატომ სპეციალურად გაიცნო ბიჭი ინტერნეტში და ახლა ლევანს აეჭვიანებდა.
- დაგიმტვრევ მაგ ტელეფონს და ეგ იქნება! - ვეღარ მოითმინა კაცმა.
- რა გინდა? - შეუღრინა კატომ.
- ვის წერ?
- შენ ვინ გკითხავს?
- ერთი საქმე გვაქვს და უნდა ვიცოდე!
- მაპატიეთ ბატონო ლევან, ეს პირადულია და საქმეში არ განიხილება. - კიდევ მოუვიდა შეტყობინება და რომ გახსნა სიცილით მოკვდა. ლევანმა ბრაზით ხელები მომუშტა. მერე უცებ ეცა და ტელეფონი აართვა. - ახლავე დამიბრუნე ლევან თორემ გპირდები ძალიან მწარედ განანებ!
- დაწყნარდი პატარავ, სხვისი მესიჯების კითხვა ძაან მეზარება ეხლა, შენგან მაინტერესებს პასუხი, ვინ არის?!
- ჩემი საქმრო!
- რა? - სიცილისგან გადაყირავდა ლევანი.
- რაც გაიგე, დამიბრუნე!
- აბა ვნახოთ ვინაა შენი პრინცი. - ეკრანი აანთო მამაკაცმა და ბიჭის საიტზე გადავიდა.
- ტელეფონი მომეცი!
- მაკოცე და მოგცემ!
- ლევან ნუ მამწარებ!
- გამწარება შენ ცოტა ხანში ნახე. - გაუცინა ირონიულად და ეკრანს დახედა. - ამას როგორ წერ დედას გაფიცებ? - ხარხარებდა გულიანად. - შეხედე პროსტა რეებს აზიარებს. რამდენი წლისაა?
- ოცის, ახალგაზრდაა და სიმპატიური! მომეცი მეთქი ლევან.
- ოი, კიდევ მოფრინდა მესიჯი. მაგრამ თავმოყვარეობა გახსნის უფლებას არ მაძლევს. ძალიან კი მაინტერესებს, ამიტომ პირადად მას ვკითხავ!
- რაში გაინტერესებს მე ვის ვწერ ან ვის ვხვდები? არ მესმის, შენ ხომ არ გიყვარვარ?
- მართალია, მაგრამ საკმარისად მომწონხარ იმისთვის, - ლევანი ძალიან ახლოს მივიდა გოგონასთან და წელზე ხელები შემოხვია. - რომ შენს გვერდით სხვა კაცი ვერ ავიტანო!
- მე კი საკმარისად ვეღარ გიტან რომ ჩემს გვერდით აგიტანო!
- ტყუი, შენ ის გაგიტყდა, რომ ვთქვი, ცოლს არ მოვიყვან არასდროს-თქო!
- გაგინათდა გონება? - ხელით სცადა კატომ მოშორება მაგრამ ლევანმა უარესად აიკრა სხეულზე. - იასნია გამიტყდა, აბა რა გგონია, შენთან ვიქნები, კარგად გაერთობი და რომ მოგბეზრდება ეს ყველაფერი მერე პრაშაი?
- და თუ არ მომბეზრდება? - გაუღიმა მამაკაცმა და სახე გოგონას ძალიან ახლოს მიუტანა. მისი სიახლოვით ისედაც დაბნეული კატო ახლა ერთიანად აწითლდა და სუნთქვა აუჩქარდა.
- გამიშვი!
- ვერ გაგიშვებ... და ვერც შენ გაძლებ უჩემოდ!
- გავძლებ, ხომ არ დაგავიწყდა რომ შემცვლელი ვიპოვე?!
- შემცვლელი კარგი სიტყვაა, ის ხვალიდან მაინც აღარ მოგწერს კატო.
- რატო, დააშინებ?
- არა, თითებს დავამტვრევ რომ ტექსტი ვეღარ აკრიფოს! - კიდევ მოვიდა მესიჯი და ლევანს გაეღიმა. - ან ხვალამდე შენით დაახვევინე მაგ შემცვლელს, ან თუ არ გეცოდება ამას მე გავაკეთებ! - ტუჩებით ნაზად შეეხო კატოს ყელს, ოდნავ აკოცა, შემდეგ სიამოვნებისგან თვალებმილულ გოგონას დახედა, სახეზე ხელებით მოეფერა და მშვიდი ნაბიჯებით კარისკენ წავიდა.скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი უცნობი

ძალიან მომწონს ლევანის და კატოს წყვილიიი საოცარი ქიმია აქვთ ეს ისტორიაც საოცრად მომწონს რაღაცნაირი ჩემეულია.

 



№2  offline წევრი ablabudaa

აუუ როგორ გამიხარდაა ახალი თავი ამ დილით რო ვნახე. მეცოდება ვიქტორია ძალიან. ქურდობის, ძარცვის და მსგვასი ქმედებების გამართლება აე შემიძლია ხოლმე არანაირი მიზეზით, მაგრამ ამ შემთხვევაში ისე მინდა მალე ვბქხო ზურას გამწარებული სახე რომ მეტი არ შეიძლება. ???? შენ კი როგორც ყოველთვის ძალიან კარგად წერ და უფრო და უფრო მაჯაჭვებ ამ ისტორიაზე <3

 



№3  offline წევრი ქეთიtaisia

ახლა წავიკითხე ყველა თავი ერთად, აიიიიი ძაან მაგარი ისტორიაა, ყველაზე მაგარი პერსონაჟებითურთ:)) ????❤ველოდები შემდეგ თავს ❤ ❤❤

 



№4  offline წევრი marimayishvili

სტუმარი უცნობი
ძალიან მომწონს ლევანის და კატოს წყვილიიი საოცარი ქიმია აქვთ ეს ისტორიაც საოცრად მომწონს რაღაცნაირი ჩემეულია.

ცოტა დიდი სხვაობა აქვთ ასაკში მაგრამ ვფიქრობ ეს უფრო მიმზიდველია :) <3

ablabudaa
აუუ როგორ გამიხარდაა ახალი თავი ამ დილით რო ვნახე. მეცოდება ვიქტორია ძალიან. ქურდობის, ძარცვის და მსგვასი ქმედებების გამართლება აე შემიძლია ხოლმე არანაირი მიზეზით, მაგრამ ამ შემთხვევაში ისე მინდა მალე ვბქხო ზურას გამწარებული სახე რომ მეტი არ შეიძლება. ???? შენ კი როგორც ყოველთვის ძალიან კარგად წერ და უფრო და უფრო მაჯაჭვებ ამ ისტორიაზე <3

ვიქტორია ძაან დამეჩაგრა, მთელი ცხოვრება დავტანჯე. ზურას დრო მოვა აუცილებლად მალე :დ

taisia
ახლა წავიკითხე ყველა თავი ერთად, აიიიიი ძაან მაგარი ისტორიაა, ყველაზე მაგარი პერსონაჟებითურთ:)) ????❤ველოდები შემდეგ თავს ❤ ❤❤

ძალიან დიდი მადლობა ტაისია <3

 



№5  offline წევრი triniti

Mokled mabednierebs es gogo tavisi istoriebit es ragac gansxvavebulia da dzalian momwons miyvars sheni personajebi da sulmoutqmelad veli axal tavs.cota meore wyvilzec rom isaubro gamixardeba.es sawyali qalic ar datanjo didxans dadzmanis gacnobis scena male minda da aseve viqtorias achivline da gaanadgure es kaci an rame hqeni veli sulmoutqmelad gagrzelebas da mjera sheni

 



№6  offline წევრი marimayishvili

triniti
Mokled mabednierebs es gogo tavisi istoriebit es ragac gansxvavebulia da dzalian momwons miyvars sheni personajebi da sulmoutqmelad veli axal tavs.cota meore wyvilzec rom isaubro gamixardeba.es sawyali qalic ar datanjo didxans dadzmanis gacnobis scena male minda da aseve viqtorias achivline da gaanadgure es kaci an rame hqeni veli sulmoutqmelad gagrzelebas da mjera sheni
გავითვალისწინებ, რებეს და დემეტრეს, რაღაცნაირად კატოზე გადავერთე სულ, ვეცდები რომ მალე დავდო ახალი თავი <3 მადლობა რომ კითხულობთ <3

 



№7 სტუმარი სტუმარი ქრისტინე

ძალიან მაგარი ისტორიაა <3 მალე დადე რა ახალი თავი

 



№8 სტუმარი სტუმარი ნინი

როდის დადებ?

 



№9  offline წევრი marimayishvili

სტუმარი ნინი
როდის დადებ?

დავდე უკვე ნინი <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent