შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ინცესტი სასიკვდილო დოზით #3


26-01-2018, 02:28
ავტორი -venus-
ნანახია 636

ინცესტი სასიკვდილო დოზით #3

თავი მესამე

იოანე უკვე სახლში იყო, თავის ეკიპაჟთან ერთად. პოლიციელები ყველაფერს დაწვრილებით ათვალიერებდნენ. იოანე ერთ-ერთ ოთახში შევიდა. მძიმე სუნი ეცა ცხვირში და სახე შემაწუხებლად მოჭმუხნა. მუქი ფერის ფარდები, მზეს შემოსვლის საშუალებას არ აძლევდნენ. საწოლი არეული იყო, იატაკზე უსწორმასწოროდ ეყარა ტანისამოსი. სამუშაო მაგიდა ფურცლებით იყო სავსე. დაინტერესებული გამომძიებელი მაგიდას მიუახლოვდა და საბუთების დათვალიერებას შეუდგა.
საინტერესო არაფერი ჩანდა. მხოლოდ რამდენიმე საბუთი იყო სამუშაო ადგილთან დაკავშირებული, ბანკიდან ამონაწერი და სახელფასო ცნობები. გაბრაზებული იოანე თავის თანამშრომელ ნოეს მიუახლოვდა.
- იპოვეთ რამე?
- ბატონო იოანე, სავარაუდოდ გოგონას ოთახში, სეიფი ვნახეთ.
- მერე გახსენით.
- დაშიფრულია.
- გასაგებია, რამდენიმე ვერსიას ვცდი, თუ ვერაფერი მოვახერხე ვინმეს დაუკავშირდით ვისაც სეიფების გატეხვა შეეძლება.
- გასაგებია ბატონო.
იოანე სეიფს მიუახლოვდა და რამდენიმე კომბინაცია სცადა. შიფრი 6ციფრიანი იყო : 199824. ამ ჯერად არ გაღებულა. არც დედის დაბადების წელმა გააღო სეიფი. ბოლოს კიდევ ერთი სცადა.
199024. სეიფის გახსნის ხმა გაიგო და სიხარულისაგან სახე გაებადრა, მაგრამ სახე მალევე დაუსერიოზულდა. კარი გამოაღო და სეიფი ცარიელი დახვდა.
- ამის დედაც! დაიყვირა იოანემ და მაშინვე ნოე შემოვარდა ოთახში.
- რა ხდება ბატონო იოანე, რამე მოხდა?
- მეკაიფება თუ რასაკეთებს ვერ ვიგებ რაა!
- სეიფი ცარიელია.
- მეც ვხედავ ნოე. მადლობა, რომ დაადასტურე. მობეზრებულად გაუღიმა და შემდეგ თვალების ატრიალებით დატოვა ოთახი.
- სად მიდიხართ?
- სად წავალ? იმის თქმის არ იყოს, მომენატრა ფსიქიატრიულის „ფანჯრებიდან დანახული ულამაზესი ხედი.“
- თავის ჭკუაზე არ გადაგიყვანოთ ბატონო იოანე, უფრთხილდით.
- კარგი რაა. მასეთები გაგვიტეხავს? ცოტახანიც და აი ნახავ, ყველაფერს ავხდი ფარდას.
- ღმერთმა ქნას. იოანე გაეცალა იქაურობას და მანქანაში ჩაჯდა. მალევე ფსიქიატრიულის შენობასთან იყო. მანქანიდან გადმოიდა, ღრმად აისუნთქა და მოზომილი ნაბიჯებით გაემართა კატერინასკენ...
ოთახში შესულმა დაინახა, კუთხეში მჯდომი კატერინა . მუხლებზე ხელები შემოეხვია და თავი ზედ დაედო..


***
უნივერსიტეტის შემდეგ, საყვარელი კაფესაკენ წავიდა. როგორც ყოველთვის ორმაგი ესპრესო შეუკვეთა.
შემოდგომის მიწურულს, დედაქალაქი ყვითელ-წითელ ფერებში იყო მორთული. ჰაერში ნეშომპალის სურნელი მეფობდა. საოცრად წვიმდა. ისე თითქოს მთელი ამ დროის მანძილზე საერთოდ არ ეწვიმოს და ახლა მთელ დაგროვილ, აორთქლილ წ....ბს ისევ უკან აბრუნებს.
რამდენიმე წამში კაფე ხალხით გაივსო. თავისუფალი მაგიდა აღარ მოიძებნებოდა. ხალის დაკვირვებით გართულმა კატერინამ ვერ შეამჩნია მის წინ მამაკაცი როგორ ჩამოჯდა.
- უკაცრავად. მიუგო ყმაწვილმა და ახლაღა გამოფხიზლდა კატა.
- ვინ ხართ? აქ რატომ ზიხართ? დანეულმა დაუსვა კითხვები.
- იცით სრულიად მართალი ბრძანდებით, მაგრამ სხვა ადგილი ფიზიკურად არ იყო და ვიფიქრე ცოტახანს შევუერთდები სანამ წვიმა გადაიღებს-თქო. მომაჯადოვებელი ღიმილით გაუღიმა და კატერინას ნებართვის შემდეგ თავის ადგილზე დარჩა.
- მე თორნიკე ვარ. ისევ მამაკაცმა დაიწყო საუბარი.
- მე კატერინა.
- სასიამოვნოა, თქვენც წვიმას აფარებთ თავს?
- არა, ეს ჩემი საყვარელი კაფეა და აქ ხშირად მოვდივარ.
- შემიძლია რამეზე დაგპატიჟოთ?
- შეკვეთა უკვე მივეცი, მადლობა.
- ხოდა მე დაგპატიჟებთ.
- არარის საჭირო მართლა.
- არის არის. ისევ გაუღიმა და ფანჯარაში გაიხედა, რომელზეც წვიმის წვეთები მძლავრად ეხეთქებოდნენ.
- უცნაურია. ახლა კატერინამ დაიწყო.
- რა არის უცნაური?
- ეს ყველაფერი.
- უცნაური არა, უფრო საინტერესო.
- ალბათ ორივე.
- ბედისწერის გჯერავს?
- ზოგადად კი, მაგრამ ამას ჩვენს შემთხვევაში რა კავშირი აქვს?
- ოოო, ძალიან დიდი.
- ანუ ეს შეხვედრა უბრალო ბედისწერაა?
- აქამდე არ მჯეროდა, მაგრამ ეს ყველაფერი თუ მართლა ბედისწერაა, ამის შემდეგ ვფიცავ დავიჯერებ.
- სასაცილოა. ორივემ გაიცინა.
- დიდი სიამოვნებით შეგხვდებოდი კიდევ.
- უკვე მიდიხარ? გურკვეველი გულდაწყვეტა იგრძნო კატერინამ.
- სამწუხაროდ კი. ძმაკაცი მელოდება, თან წვიმამაც იკლო, არამგონია ძალიან დავსველდე.
- გასაგებია. ნაძალადევად გაუღიმა, არ უნდოდა სახეზე დატყობოდა ის, რომ მისი წასვლა ეწყინა. არც ის იცოდა რატომ განიცდიდა ამ ყველაფერს. ის ხომ რამდენიმე წუთის გაცნობილი მამაკაცი იყო, მაგრამ მათ შორის მჭიდრო კავშირს გრძნობდა, გრძნობდა, რომ მისი ნახვა ისევ, ისევ და ისევ უნდოდა და ასე დაუსრულებლად.
- კიდევ შევხვდებით კატერინა...
****
- კატერინა, კატერინა. გამომძიებლის ხმამ გამოიყვანა ფიქრებიდან.
- შეენ? თავი მუხლებიდან წამოწია და ჩაწითლებული თვალები მიაგება ახალგაზრდას. - აქ რა გინდა?
- ხო, კატერინა მე, მაგრამ იცი რა მიკვირს? რატომ მეთამაშები?
- რას ქვია გეთამაშები?
- ძალიან კარგად იცი, არ გინდა, რომ დამეხმარო? მაშინ თავგზას ნუ მირევ.
- რაზე საუბრობ?
- აბაშიძის 25-ზე.
- წამიყვანე აქედან.
- ვერ გავიგე?
- არ ვარ გიჟი. წამიყვანე აქედან და ყველაფერი კარგად იქნება.
- კატერინა, მე არ შემიძლია.
- ეს ყველაფერი, რომ არა, ეს წყეული სიმართლე, რომ არა! ახლა არც შენ იქნებოდი იქ და არც მე აქ.
- რაებს ლაპარაკობ კატერინა?
- მომენატრე. წამოდგა და საწოლზე, მის გვერდზე დაიკავა ადგილი. გაუხეშებული ხელები მის ხავერდოვან, ახლად ამოსულ წვერიან სახეს დაუსვა და თავი მხარზე ჩამოადო.
- კატერინა, რასაკეთებ?
- მაპატიე კარგი?
- ვერ ვხვდები რას ამბობ.
- მე მოგკალი. არ მინდოდა.
- კატერინა მე იოანე ვარ.
- მკვლელი ვარ! ყვირილი დაიწყო და სწრაფად წამოდგა საწოლიდან. -მკვლელი ვარ, მე მოგკალი! არ მინდა ეს ყველაფერი, რომ სიმართლე იყოს! გამიშვით რა აქედან. პალატაში ორი ექთანი შემოვარდა. გოგონას გაკავება დაიწყეს, იოანე და განცვიფრებული ადევნებდა მის მოქმედებეს თვალს და ვერ გაეგო, რატომ ხედავდა მასში გარდაცვლილ თორნიკეს. ან რა სიმართლე? ყველაფერი ნელ-ნელა უფრო და უფრო ირეოდა დალაგების და გამომჟღავნების ნაცვლად...

****
გაცნობიდან რამდენიმე თვის მერე, ერთმანეთზე უგონოდ იყვნენ შეყვარებული. ყოველთვის ერთად ატარებდნენ დროს.
სუსხიანი ზამთარი იდგა. საახალწლო მზადებაში იყო ყველა გარდა კატერინასი. გასულ წელს, ახალიწლის წინა ღამეს დაკარგა დედა. დაობლდა და სრულიად მარტომ განაგრძო ცხოვრება, იქამდე სანამ თორნიკე არ გამოჩნდებოდა მის ცხოვრებაში. მან ყველაფერი შეცვალა თვით კატერინაც კი. ის ცივი, უემოციო და მოწყენილი კატერინა შეიცვალა. თორნიკესთან ყოველთვის იცინოდა, კარგ ხასიათზე იყო და სიყვარულით სავსე თვალებს აცეცებდა აქეთ-იქით. იჯდა აგიზგიზენულ ბუხართან, საიდანაც შეშიც ტკაცუნის ხმა ისმოდა და ფიქრობდა მათზე. ჯერ მხოლოდ 3თვეა რაც თორნიკეს იცნობს და ისეთი შეგრძნება აქვს, თითქოს დაბადებიდანვე იცნობდა მას. საოცარი პიროვნება იყო. მხიარული, დადებითი მუხტის მატარებელი და რაც მთავარია შეეძლო გოგონას გაბედნიერება.
ტელეფონზე ზარი გაისმა. პუფიდან წამოდგა და მაგიდიდან ტელეფონი აიღო.
- ხო თოკო, მოხდა რამე?
- კი მოხდა. სერიოზული ხმა ჰქონდა.
- რა ხდება? დაიძაბა გოგონა.
- ბაკურიანში მინდა წასვლა, ულამაზესი სასტუმრო დავჯავშნე ცენტრში. დაახლოვებით 2კვირა ვაპირებ დარჩენას, მაგრამ ერთი უზარმაზარი პრობლემა მაქვს.
- რა პრობლემა ამოღერღე, რა ხდება?
- გოგო რომელიც უგონოდ მიყვარს, არ ვიცი წამომყვება თუ არა. სრული სერიოზულობით თქვა და დადუმდა.
- თორნიკე ბახტაძე, რა საშინელი ადამიანი ხარ! გამისკდა გული, რა გებაკურიანება კარგი რაა...
- აჰა, ხომ ვამბობდი უზარმაზარი პრობლემა მაქვს თქო.
- და ვინარის ის გოგონა? გაინაზა და თმაზე ხელი გადაისვა.
- ერთი უჟმური გოგოა, არ მომყვება არსად!
- დამპალი ხარ! და რომ გითხრას იმ გოგომ, რომ წამოგყვება?
- აი უზარმააზარი პრობლემა აღარ მექნება და ისე გავართობ მაგ უჟმურს, რომ მთელი ცხოვრება დაამახსოვრდება ეს ზამთარი.
- და რომ არ მიყვარს ახალიწელი?
- კატა, კარგი რაა! რამდენი გებაზრე და კიდე იგივეს იმეორებ?
- კარგი, წამოვალ.
- აუ ჯიგარი მყავხარ რაა!
- და როდის მივდივართ?
- ხვალ დილის 8ზე შენთან ვარ.
- ხაშია?
- არა ბაკურიანი. გაიცინა და ტელეფონი გათიშა.
ბენდიერი სახით გაემართა პუფისკენ და ჰაეროვნად დაეშვა.

ზუსტად 8საათზე ორივე მანქანასთან იდგა და ერთმანეთს ეხუტებოდნენ.
- მომენატრე პატარავ.
- მეც ძალიან.
- ხოდა დაუვიწყარი ორი კვირა გვაქვს წინ.
- არ ვიცი. ისიც არ ვიცი სწორად მოვიქეცი თუ არა, რომ წამოგყევი.
- ყველაფერი კარგად იქნება ჩემო გოგოვ, ვეცდები ტკივილი შეგიმსუბუქო. ცხოვრება გრძელდება, მე საერთოდ არ მინახავს დედა, შენ კი იმის ბედნიერება გქონდა, რომ მასთან გაიზარდე.
- ხო, მაგრამ. ის ისე მოულოდნელად გამომეცალა ხელიდან, თვალის დახამხამებაც ვერ მოვასწარი.
- ცხოვრება ხანმოკლეა, მოდი ახლა თავს ნუ დავიგრუზავთ და წავიდეთ კარგი?
- კარგი.
- მიყვარხარ, გახსოვდეს ეს!
- მეც მიყვარხარ.
მანქანაში ჩასხდნენ და გზას გაუყვნენ. რამდენიმე საათში უკვე სასტუმროს მისაღებში იდგნენ, რომ დაჯავშნილი ნომრის გასაღები აეღოთ.
- შენ რა, ერთი ოთახი აიღე?
- ხო რამოხდა?
- ძალიან ხო არ ვჩქარობთ?
- კარგი, მეორეც ავიღოთ მაშინ, მაგრამ მე უბრალოდ შენთან ერთად ძილი მინდოდა.
- უკაცრავად, მაგრამ სხვა თავისუფალი ნომერი აღარ გვაქვს. მიმღების გოგონამ წამოიძახა და წყვილს გაუღიმა.
- ჯანდაბა. კატერინამ თავისთვის ჩაილაპარაკა.
- ნუ რა გაეწყობა, გამარჯვებულის სახით ჩაილაპარაკა თოკომ და კუთვნილი გასაღები გამოართვა.
შეამჩნია კატას სახე თორნიკემ.
- ასე ღელვაც არარის საჭირო, თუ რამე დივანზე დავიძინებ.
- კარგი რა თოკო.
- აბა რაა არის, რანაირად იყურები, შენი სახე რომ დაგანახა ახლა მიხვდებოდი ჩემს ასეთ რეაქციას.
- კარგი მაპატიე.
- კარგი გაპატიე.
- ჰოდა ახლა ავიდეთ ჩვენს ნომერში, ძალიან დავიღალე და მინდა ცოტახანს წამოვწვე.
- აპ აპ. აქ წამოსაწოლად არ ჩამოვსულვართ, წყალს გადავივლებთ, გამოვიცვლით და სასრიალოდ წავალთ.
- აუ, ვიცოდი, რომ არ მომასვენებდი რაა! არ უნდა წამოგყოლოდი.
- მეც მიყვარხარ!
ნომერში ასულებმა, რიგ რიგობით მიიღეს შხაპი. ორივემ გამოიცვალა და ისევ თორნიკეს სასარგებლოდ განვითარდა მათი გეგმები. მოსვენების და ძილის ნაცვლად, სასრიალოდ მიემართებოდნენ.
- ნახე რამსისქეს მაჩენს ეს დუტი, ან ეს რანაირი შარვალია, ჩამეცვა ჩემი ჯინსი არ ჯობდა? აწუწუნდა კატა.
- ნუ გამაგიჟებ ახლა, ძალიან გთხოვ. ხო ჩაგეცვა შენი ჯინსი და მერე ფილტვების ანთებით გაგეტანრებინა ჩვენი დასვენების 2 კვირა საწოლში, შენც ეგ არ გინდა? მაგარი უჟმური ხარ შენ თავს ვფიცავარ.
- უიმეე, ერთი გითხარი და ათი მომაყარე! მეც ეგ არ მინდა! უბრალოდ ვცდილობ ლამაზად გამოვიყურებოდე.
- კი კი, ერთი მითხარი. შენ ყოველთვის ლამა“ს“ი ხარ- თქო რო გითხრა ნუ ეძებ მიზეზებს. ისედაც ხომ იცი ეგ. რა ხართ მოკლედ ეს გოგოები რაა. წამში შვიდჯერ უნდა გაქოთ კაცმა, რომ თქვენი თვითშეფასება აიმაღლოთ თუ რას ჩალიჩობთ აზზე არ ვარ.
- და თქვენობით რატო მელაპარაკები თოკ, ძალიან პატივს მცემ და რამე?
- ვაიმე ჩასრიალდი ახლა თუ სრიალებ რაა! მომიშალა ნერვები. სიცილით დაეშვა ორივე აღმართიდან. მთელი დღე სრიალში გაატარეს. ხან რომელი ეგდო ძირს ხანაც რომელი. შემდეგ ცოტა იგუნდავეს, გაყინულები შემოვიდნენ ნომერში.
- წამო ვიბანაოთ.
- შენ რა გაგიჟდი?
- რატომ?
- ერთად უნდა ვიბანაოთ?
- ხო რამოხდა.
- გაკლია ხო? შეიცხადა კატამ და თვალები გაუფართოვდა.
- ძალიან კომპლექსიანი ხარ! დანანებით გააქნია თავი.
- ახლა ნუ ცდილობ ამაგდო, მაინც არ წამოვეგები შენს პროვოკაციას. თვალი ჩაუკრა და წარბები აუთამაშა.
- ალბათ მკერდი გაქვს პატარა, ან საერთოდ არ გაქვს და გრცხვენია ხო? კაი მესმის. არაუშავს ვინ არ ყოფილა ფიცარი. აა, იქნებ საჯდომზეა პრობლემა? რავიცი ჯინსებში რაღაც გიჩანს მაინც.
- თოკო გაჩერდი!
- ისა და ზურგზე დაყრილი ხოარგაქ? თუ ეგრეა, გამიგია მარილიანი წყალი და მზე შველისო, მოკლედ ზაფხულამდე მაინც არაფერი გეშველება.
- თოკო მეთქი! ნელ-ნელა ბრაზდებოდა კატერინა.
- აუ ყველაზე ნაღდი, მოუწესრიგებელი ხო არ ხარ? იღლია, ფეხი რამე რუმე ჰა? კაი ხო. მიდი მაშინ ჯერ შენ შედი და მერე მე შევალ. ხელი ჩაიქნია და სამზარეულოში გავიდა. მისაღებ ოთახში კატერინა გაცეცხლებული დატოვა, თვითონ კი ღიღინებდა.
- ვერ გიტან თორნიკე ბახტაძევ! ჯერ პულოვერი გაიხადა, შემდეგ სპეციალური წყალ გაუმტარი შარვალი, საცვლების ამარა დარჩენილმა ბიჭს გასძახა.
- მოდი აბა ერთ წამს.
- რა იყო, აღარ გეზიზ.... სიტყვა შუაზე გაუწყდა, როდესაც კატერინა დაინახა ბიუსჰალტერში და საცვლებში. - რასაკეთებ?
- არ ვბანაობთ ერთად?
- მე, ის ანუ. ხო. ნერვიულად გადაისვა თმაზე ხელი და გოგონას დაკვირვებით ათვალიერებდა.
- რაო, მკერდიც მქონია და უაკანალიც?
- წავა რა. თვალ მოუშორებლად უპასუხა.
- გელოდები მაშინ, იმედია დიდხანს არ მიეყინები მაგ ადგილს. უკანალის რხევით შევიდა სააბაზანოში და თან სახიდან ღიმილს არ იცილებდა. იცოდა როგორ მოქმედებდა თორნიკეზე და ეს ახარებდა.
- ვახ ჩემი. ღრმად ამოისუნთქა და გოგონას უკან მიყვა.

ნახევრამდე ავსებულ ჯაკუზისთან იყო გოგონა და ბოლომდე ავსებას ელოდა. ბიჭმა ტანზე გაიხადა და საცვლების ამარა მის უკან დადგა. ნელ-ნელა მოუახლოვდა და უკნიდან ეკრო. წინ გადაყრილი თმა უკან გადმოუწია და მის ოქროსფერ კულულებს ხელი ნაზად დაუსვა. მხარზე ცხელი ტუჩები მიაკრო, გოგონამ სიამოვნებისგან ამოიხვნეშა და თავი უკან, მის მხარზე ჩამოდო. ახლა მის მოღერებულ ყელს აკოცა, შემდეგ ყურისაკენ გადაინაცვლა და როდესაც მის ბიბილოზე სველი კოცნა დაუტოვა, დაინახა როგორ დაეხორკლა მთლიანი სხეული გოგონას და სიამოვნებისგან მთელს სხეულზე მასაც ცხელმა ტალღამ დაურა.
- ულამაზესი ხარ!
- ანუ შენი სიტყვები უკან მიგაქვს?
- ეგ ხომ სიმართლე არ ყოფილა.
- ყველაფერი იმისთვის გააკეთე, რომ ესე გენახე ხო?
- ჩემი ჭკვიანი. აბა ვერ ამაგდებო?
- და იმაზე არ გიფიაქირა, რომ შესაძლოა მეც მინდოდა ეს ყველაფერი.
- რავიცი მისაღებში ლამის ვენები გადაიჭერი ერთ ნომერში, რომ ვიყავით. თუ გინდოდა რაღას მალაპარაკე იქ იმდენი, მაგრად მეღადავები ხო შენ. გაიცინა და ონკანი გადაკეტა.
- ნწ, ძალიან არა, ცოტა ცოტას.
- მაინც უჟმური ხარ. მიდი გაიხადე და ჩავიდეთ.
- აი ვაფშე არაფრის გონზე რო არ ხარ პროსტა!
- რა გინდა?
- მე გავიხადო?
- აა, მე გაგხადო? დაჟე ტაკ? საღოლ საღოლ...
- აღარ მინდა. მიტრიალდი მე როჩავალ მერე ჩამოდი შენ.
- რატო ბიჭი ვარ და მე არ მიტყდებას თემაა?
- აა გიტყდება?
- არა პროსტა არასპრავედლივია, ორივემ ერთად გავიხადოთ და ჩავიდეთ.
- აი რაზე მახარჯვინებ დროს. უაზროდ ვკამათობთ. სწრაფად მოიხსნა ბიუსჰალტერი, საცვალიც ჩაიწია და აქაფებულ წყალში ჩავიდა.
- ერთად მეთქი!
- თვალი ვერ მოგიშორებია, დაეყუდე საუკუნე და ცივა!
- ხო კაი კაი! თოკომაც ჩაიწია საცვალი და გოგონამ უცებ გაიხედა საპირისპირო მხარეს. „ ვიამე დედა ღმერთო!“ ანერვიულებულმა წამოიძახა და მერე პირზე ხელი აიფარა.
- რა?
- არაფერი ცოტა ცხელია წყალი და ვაიმე დედა თქო. თავი იმართლა კატამ.
- ხო, კი, უეჭველი.
კატერინა მის წინ იჯდა, თავი მის მკერდზე ჰქონდა მიდებული და ქაფს სხეულზე ისმევდა. თოკო კი მის მომაჯადოვებელ სხეულზე თვალს ვერ აშორებდა, მბზინვარე თმას ეფერებოდა და ქაფიან ჩვარს ზურგზე უსმევდა.
- შემოტრიალდი ჩემკენ. ხმადაბლა უჩურჩულა ბიჭმა. გოგონამ ის გააკეთა რაც უთხრა, ზემოდან გადააჯდა და ხელები კისერზე მოხვია.
- ორივე შიშვლები ვართ, ქაფით სავსე ჯაკუზიში, ირგვლის სანთლები ანთია. ერთი კარგი მუსიკაც და ურომაწიკესი იქნებოდა.
- და უმუსიკოდ არარის ურომანწიკესი? შამპანიურიც გვაკლია.
- ძალიან ბევრი ფილმი გინახავს.
- შენზე მეტი მაინც ვერა. არ გინდა მაკოცო?
- და ამას როდის აქეთ მეკითხები?
- ახლა. მინდა, რომ მაკოცო. მისი ამ სიტყვების გაგონებისას გოგონას სხეულში სასიამოვნო ტალღებმა იწყეს მოძრაობა. მუცელში მთელმა ფლორამ და ფაუნამ გამოიღვიძა. სიყვარულით სავსე თვალებით უყურებდა მამაკაცს, მერე ნელა დაიხარა მისკენ და ნაზად აკოცა მის გაყინულ ტუჩებს, რომლებიც წამებში გათბნენ.
ცოტახანში ნაზი კოცნა, მომთხოვნში გადაიზარდა. ბიჭი მთელს სხეულზე ეფერებოდა. საჯდომზე შეუმჩნევლად უჭერდა ხელს და ისე კოცნიდა გოგონას. კატერინა მის ბაგებს მოშორდა და თვალებში შეხედა.
- რა იყო? თუ არ გინდა გავჩერდეთ. სანამ გოგონა იტყოდა რამეს, თორნიკემ დაასწრო.
- არა, უბრალოდ, ეს... ეს ჩემთვის პირველია.
- ჩემი ულამაზესი! გოგონამ შეამჩნია როგორ ესიამოვნა ბიჭს ამის გაგება.
- არ მინდა მთელი წყალი წითლად შეიღებოს, იქნებ ამოვსულიყავით. დარცხვენილმა ჩაიცინა და აწითლებულ ლოყებზე ხელები მიიდო. ბიჭსაც გაეცინა მის საქციელზე და მაშინვე წამოხტა. კატერინამ ისევ აარიდა მზერა და კედლისაკენ გაიხედა.
- ნუ მოგერიდება ჩემი დანახვა, შეგიძლია შემომხედო. კატერინამ ნელა შემოიხედა. პირდაპირ თვალებში უყურებდა. შემდეგ ნელ-ნელა ჩააყოლა მწერა. ჯერ მკერდზე, მერე მუცელზე შემდეგ კი მის პე*ისზე. ბოლოს ისევ თვალებში შეხედა და გაეცინათ. გოგონა წამოაყენა, ხელში აიყვანა და საწოლისკენ გაემართნენ.
- დასველდება საწოლი.
- არაუშავს გავაშრობთ. გონება არეული ლაპარაკობდა თოკო. ნელა დააწვინა საწოლზე და ჟინ მორეულმა ისევ დაუწყო გოგონას კოცნა. მთელს სხეულზე ეფერებოდა. ტუჩებიდან ყელზე გადმოინაცვლა, შემდგომ მკერდზე. ნაზად უჭერდა ხელს. კვირტებს ენით უსველებდა და კოცნიდა. ეს ყველაფერი კი გოგონას აგიჟებდა.
თავიდან ყრუ ტკივილი იგრძნო, მოულოდნელად წამოიყვირა, შემდგომ სუნთქვის დარეგულირება მოახერხა და ტკივილი სიამოვნებაში გადაეზარდა. ნელი ბიძგებით სიამოვნებას ახანგრძლივებდა. ოთახში სიამოვნებისგან გამოცემული ჰანგები ისმოდა, მას თორნიკეს ხშირი და დაურეგულირებადი ხვნეშაც ერთვოდა. ბოლოს პიკს მიაღწიეს. კატერინა გვერდზე გადატრიალდა და ოთხად მოიკეცა.
- რა მოხდა, რამე გატკინე?
- არა, უბრალოდ ეს. ეს ისეთ იყო! ძალიან კარგი იყო.
- შენ რა, ტირი? ღიმილით კითხა თოკომ.
- ნუ დამცინი.
- არა პატარა, არ დაგცინი, უბრალოდ ვნერვიულობ, რამე ხომ არ გატკინე.
- არა თქო, პირიქით.
- და მაგიტო ტირი?
- ჰო. უფრო მოიკუნტა.
- ჩემი სულელი. ყველაზე მეტად მიყვარხარ.
- მეც. უკნიდან ჩაეხუტა თოკო და მშვიდად ჩაეძინათ...
ორმა კვირამ ისე სწრაფად გაირბინა, ვერც კი მოვიდნენ აზრზე. ყოველდღე ერთობოდნენ, გუნდაობდნენ, სრიალებდნენ. საღამოს რესტორანში ვახშმობდნენ და დღეს ისევ ალერსით აგვირგვინებდნენ. დღითიდღე იზრდებოდა მათი გრძნობები. ამას გოგონაც ამჩნევდა და ბიჭიც. უფრო თბილები და ყურადღებიანები გახდნენ ერთმანეთისადმი. მეთოთხმეტე დღეს, დილის 8ზე წამოვიდნენ ბაკურიანიდან.
თბილისშირომ ჩავიდნენ, კატერინა სახლში მიიყვანა.
- არ დარჩები?
- დღეს ვერა კატ. საქმეები მაქვს და ვეცდები ხვალ ამოვიდე.
- ეცდები?
- ნუ გწყინს რა. ხომ იცი მეც მინდა შენთან.
- ისევ ბაკურიანში მინდა.
- რატომ?
- იქ სულ ერთად ვიყავით.
- აქაც სულ ერთად ვიქნებით. უბრალოდ ცოტა საქმეები მაქვს მოსაგვარებელი სამსახურში, სულ ესაა და ეს. როგორც კი მოვაგვარებ ყველაფერს შენთან გავჩნდები ჩემო ლამაზო.
- მპირდები?
- გპირდები. დამშვიდობებისას აკოცეს ერთმანეთს და გუნბა გაფუჩებული კატერინა სახლში შევიდა...

დაახლოებით ორი წელი იყვნენ ერთად. ორი დაუვიწყარი წელი გაატარეს, უყვარდათ სიგიჟემდე და ამას ყოველდღე უმტკიცებდნენ ერთმანეთს. მერე რაღაც შეიცვალა. ბოლო ნახევარი წელი საგრძნობლად დაეძაბათ ურთიერთობა. თორნიკემ ნარკოტიკების მიღება დაიწყო. რამდენჯერმე ამის გამო საშინელი ჩხუბიც მოუვიდათ. გოგონასაც სთავაზობდა, მაგრამ კატერინა ცივი უარით ისტუმრებდა. მერე გაიგო ის რაც გაიგო და ყველაფერი გაუარესდა...
***
ძლიერი დამამშვიდებელი გაუკეთეს. ხელები დაბმული ჰქონდა და საწოლზე უმოძრაოდ იწვა. თვალები ეხუჭებოდა, თუმცა ყველანაირად ცდილობდა, რომ არ დაეძინა. ამდენი წამლისგან ჰალუცინაციები დაეწყო. ყველგან თორნიკეს ხედავდა, მის უსულო, სისხლიან სხეულს. მერე ყველაფერი კადრებად ახსენდებოდა, როგორ შეურჭო ვენაში ნემსისწვერი, როგორ აიღო ტუმბოდან ნათურა და როგორ ჩაარტყა. მერე ისევ ყველაფერი ახლიდან იწყებს კადრებად გამეორებას. აღარ უნდოდა მანდ. სახლში უნდოდა, მშვიდად, წყნარად და ამდენი წამლის გარეშე. შველას ითხოვდა, ევედრებოდა ღმერთს, რომ აქედან წაეყვანა სადმე, თუნდაც თავისთან.
გაიგო, როგორ გაიღო პალატის კარი და მას ნაბიჯების ხმაც დაერთო. უნდოდა თავის შეტრიალება, მაგრამ სხეულის ყველა კუნთი გათიშული ჰქონდა, მხოლოდ თვალს ახამხამებდა. ნელ-ნელა მოუახლოვდა სილუეტი და გამოკვეთილად დაინახა იოანე მის წინ.
- დამშვიდდი? გოგონამ თვალი დაახამხამა თანხმობის ნიშნად.
- ვიცი, რომ თორნიკე გეგონე,ისიც ვიცი, რომ ახლა საუბარს კი არა განძრევასაც ვერ შეძლებ, მაგრამ მინდა გითხრა. აქედან გასვლაზე თუ ოცნებობ, მაშინ ყველანაირად უნდა ეცადო, რომ გამოკეთდე, ჩვენ დაგვეხმარო და დაუმტკიცო ამ წყეულ ექიმებს, რომ შენი გარეთ გამოშვება, შენს ირგვლივ მყოფი ხალხისთვის და პირადად შენთვის საზიანო არ იქნება. შენ კი ამას არც ცდილობ. მხოლოდ იმეორებ, რომ მკვლელი ხარ, შენ მოკალი და ასე შემდეგ. ეგ ვიცით. მაგრამ არაფერს ცვლის, ხომ ხედავ? ციხის ნაცვლად საგიჟეთში ხარ გამომწყვდეული პირუტყვივით და ათასი წამლით უარესად გხდიან. გგონია არ ვიცი? გგონია არ მეცოდები და გგონია, რომ არ მინდა შენი დახმარება? ძალიან მინდა კატერინა. ხოდა ეცადე მე დამეხმარო, რომ მე შენ დაგეხმარო. ვიცი, გესმის და აანალიზებ ყველა ჩემს სიტყვას. შენ მარტო არ ხარ. მე შენთან ვარ, როგორც გამომძიებელი და როგორც უბრალო ადამიანი, რომელსაც გულწრფელად უნდა შენი დახმარება. გოგონა თვალს არ აშორებდა იოანეს. როგორ უნდოდა, ახლა წამომდგარიყო და ჩახუტებოდა მას ასეთი თანადგომისთვის, მაგრამ არ შეეძლო. უბრალოდ იწვა გაუნძრევლად, უყურებდა მას და თალებიდან ცრემლი სდიოდა...скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline ახალბედა მწერალი TeddyBear

ბედის ირონია იყო ამ ორი ადამიანის შეხვედრა.
მეგი,
არ ვიცი რა ვთქვა, მართლა არ ვიცი.
ერთმანეთი შეუყვარდათ, არაჩვეულებრივი ურთიერთობა ჰქონდათ და ბოლოს აღმოჩნდა ,რომ ნახევარ და-ძმა იყვნენ.
და ჰო თორნიკე ნარკომანი expressionless
მოკლედ, მართლა ბედის ირონიაა ამათი მთელი ცხოვრება, მშობლების წარსულის დამატებით.
და ჰო, ბოლოს...
რაის ინცესტი შე გაფუჭებულო ქალო (ეს აუცილებლად უნდა მიმეწერა, სორი მარა დის იზ თრუ) joy
და ჰო ჩემსკენ არა - ჩემკენ. (ეს ისე აბიტურიენტობამ იცის) joy joy

 



№2 სტუმარი სტუმარი ანა

ზდიოდა არა სდიოდა
ჩასხდა არა ჩასხდნენ
კაფისაკენ არა კაფესაკენ
ვიზავ არა ვიზამ

კარგია ^^

 



№3  offline ადმინი -venus-

სტუმარი ანა
ზდიოდა არა სდიოდა
ჩასხდა არა ჩასხდნენ
კაფისაკენ არა კაფესაკენ
ვიზავ არა ვიზამ

კარგია ^^

შევასწორე, მადლობა blush kissing_heart

TeddyBear
ბედის ირონია იყო ამ ორი ადამიანის შეხვედრა.
მეგი,
არ ვიცი რა ვთქვა, მართლა არ ვიცი.
ერთმანეთი შეუყვარდათ, არაჩვეულებრივი ურთიერთობა ჰქონდათ და ბოლოს აღმოჩნდა ,რომ ნახევარ და-ძმა იყვნენ.
და ჰო თორნიკე ნარკომანი expressionless
მოკლედ, მართლა ბედის ირონიაა ამათი მთელი ცხოვრება, მშობლების წარსულის დამატებით.
და ჰო, ბოლოს...
რაის ინცესტი შე გაფუჭებულო ქალო (ეს აუცილებლად უნდა მიმეწერა, სორი მარა დის იზ თრუ) joy
და ჰო ჩემსკენ არა - ჩემკენ. (ეს ისე აბიტურიენტობამ იცის) joy joy

smile smile რაის ინცესტი და ქე ნახე რაის ინცესტი მე გაფუჭებულო :დდ. შენიშვნა მიღებულია და დაჟე ჩასწორებულიც <3 მიყვარხარ heart_eyes

 



№4 სტუმარი სტუმარი სალომე

კარგად წერ, ძალიან მომეწონა და ასე გააგრძელე. შემდეგ თავს როდის დადებ?

 



№5 სტუმარი სტუმარი shalo

aba he .....

 



№6  offline წევრი Tamusia Egutidze

აუ ძალიან კარგია მომწონს)) წარმატებები და გთხოვ ნუ იგვიანებ დადებას heart_eyes

 



№7  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

აუუუ იოანეე მიყვააარს!
როგორი ქაი ბიჭია :დდ
ცეცხლიი დაანთე ამ თავშუ ნუ :დდ
ძალიაან მომწონს ეს ისტორიაა და მთელიი სულით და გულუთ ველოდეები ყოველ ახალ თავს ♥♥♥♥♥ძალიაან კარგადდ წერ და საერთოდ განსხვავებული ისტორიაა ♥♥♥წარმატებებიი ♥♥♥

 



№8 სტუმარი l,m not sick

კარგი იიყო
ერთი ორი ისტორია ვიციი შენი და აი ძალიან დახვეწილი ხარ...
მართლაიაა აქაც იყო გრამატიკული შეფცდომები მაგრამ არაუშავს,
წარმატებები

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent