შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 18}


1-02-2018, 17:33
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 1 759

ცივსისხლიანი - {თავი - 18}

ნახევრად ჩაბნელებულ მიწისქვეშა, წრიულ დარბაზში, ნესტის და ჟანგის გულისამრევი სუნი ერთმანეთში ირეოდა. კედლებში ამოჭრილ ნიშებში სანთლები იღვენთებოდა, რომელთა მკრთალ ალს, გვირაბების განშტოებიდან შემოსული მოსისინე ქარი ნაზად არხევდა.
დარბაზის ცენტრში, ოვალური ფორმის, ქვის მაგიდა იდგა, რომელზეც ახალგაზრდა გოგონა იწვა, მაგიდის ირგვლივ შემოვლებული სანთლების წრე კი დარბაზის შუაგულს, უფრო მკვეთრად ანათებდა და დანარჩენი ჩაბნელებული ადგილებიდან გამოჰყოფდა.
გოგონას ტანზე თეთრი, ტილოს კაბა ეცვა, თმა გვერდზე გადაჰყროდა, სახეზე ფერი არ ედო, ხელები და ფეხები კი მაგიდაზე დამაგრებული რკინის ჯაჭვებით ჰქონდა შეკრული. თვალების გახელას ცდილობდა, მაგრამ ძალიან უჭირდა, რადგან ძილის წამალი ამის საშუალებას არ აძლევდა. გაჟრუებულ ენას პირში ძლივს აბრუნებდა, ტუჩებს ნელ-ნელა ამოძრავებდა და რაღაცას ბუტბუტებდა.
მაგიდის ირგვლივ რვა ადამიანის ფიგურა იდგა. სისხლისფერი მოსასხამები ეცვათ, თითოეულ მათგანს სახეზე სხვადასხვა ეგვიპტური ღმერთების ნიღბები ეკეთათ, თავები დახრილი ჰქონდათ და გაურკვეველ ენაზე რაღაცას ერთ რიტმში წარმოთქვამდნენ. მათი ეს გაბმული ზუზუნი, სარიტუალო ლოცვას ჰგავდა, რომლის მსგავსი გოგონას აქამდე არაფერი მოესმინა.
სიკვდილის აჩრდილებს ჰგავდნენ, რომლებიც წუთიწუთზე მსხვერპლის სულს მიიბარებდნენ.
გოგონამ მთელი ძალა მოიკრიბა, თავი წამოსწია ფიგურებს მზერა მოავლო და ხმაგაბზარულმა წაილუღლუღა.
-გამიშვით... გთხოვთ.
პასუხი არავინ გასცა. ისინი ისევ აგრძელებდნენ ლოცვას და ხმას თანდათან უმატებდნენ. ასე კიდევ რამდენიმე წამს გაგრძელდა ხოლო, როცა ლოცვა დაასრულეს, ერთ-ერთმა მათგანმა, რომელსაც ჰორუსის ნიღაბი ეკეთა, ძველებური, ეგვიპტური იეროგლიფებით შემკული ოქროს ხანჯალი ამოიღო ბუდიდან, მისმა პირმა შემზარავად გაიელვა სანთლის შუქზე, მაღლა აღმართა და გარკვევით წარმოთქვა:
-„ისევ დავტირით ჩვენსა მბრძანებელს! არ განელდება ეს სიყვარული...“
მამაკაცის მკაცრი და შიშისმომგვრელი ხმა ექოდ გავრცელდა მიწისქვეშა გვირაბებში.
-არავის ვეტყვი... უბრალოდ... გამიშვით. - ისევ შეევედრა გოგონა და უნებურად ისტერიული ტირილი აუვარდა.
მამაკაცმა ისევ არაფერი უპასუხა, გოგონას მიუახლოვდა და ხელისაუკანკალკებლად, ორივე მაჯებზე, ვერტიკალურად მთელი ძალით დაუსვა ხანჯალი.
გამყინავი კივილი აღმოხდა მსხვერპლს და მისი თვალებიდან ცრემლდენამ ორმაგად იმატა.
-გთხოვთ... არ მინდა... სიკვდილი... - ბოლოჯერ წაილუღლუღა გოგონამ და მზერა მის თავზე წამომდგარ წითელ აჩრდილებს მოავლო, რომელთა გამოსახულებებიც ნელ-ნელა ერთმანეთში გადაიხლართნენ.
მაჯებიდან თქრიალით წამოსული სისხლი, ორივე მხარეს მდგარ თასებში მოგროვდა. გოგონამ ნელ-ნელა დაკარგა ფერი, ტუჩები გაუთეთრდა, ხმა საერთოდ წაერთვა, საბოლოოდ კი ტირილიც შეწყვიტა.
როცა მსხვერპლმა თვალები დახუჭა და უკანასკნელად ამოისუნთქა, მათი ლოცვა შეწყდა. მდუმარება ჩამოწვა ირგვლივ. ერთ-ერთმა ფიგურამ, რომელსაც ქალღმერთი ისიდას ნიღაბი ეკეთა, წინ გადმოდგა ნაბიჯი და გოგონას გვამთან მდგარ მამაკაცს გადახედა.
-მეხუთე. - წარმოთქვა ქალის ხმამ.
-კიდევ სამიც და რიტუალის ეს ნაწილი დასრულდება. - კმაყოფილი ხმით მიუგო მამაკაცმა.

...
მის ცხოვრებაში მომხდარი ყველაზე რთული მოვლენების შემდეგ, ანამ თითქმის ცამეტი თვე ნიუ-იორკში გაატარა. გადაწყვეტილი ჰქონდა ცხოვრება სრულიად ახლიდან დაეწყო და ასეც მოიქცა. ბრუკლინში, კულინარიულ კოლეჯში, კურსებზე ჩაეწერა და იმ საქმის შესწავლა დაიწყო, რაზეც დიდი ხნის მანძილზე ოცნებობდა. პარალელურად კაფეში მიმტანად მუშაობდა, ბევრს სეირნობდა, კითხულობდა და მაქსიმალურად უკრძალავდა გონებას იმ ადამიანზე ფიქრს, რომელმაც მისი გატეხვა შეძლო.
გაზაფხულის პირველ თვეს, ანას უნივერსიტეტიდან დაუკავშირდნენ და უთხრეს, რომ მის მიერ აღებული აკადემიურის ვადა იწურებოდა და თუ არ დაბრუნდებოდა, შეიძლებოდა გაერიცხათ. გოგონა უკვე სულ სხვა საქმეზე იყო გადართული, მაგრამ იურიდიული ფაკულტეტის მიტოვება მაინც არ სურდა. რთული გადაწყვეტილების წინაშე დადგა, მისი გონება ისევ მოიცვა ქაოსმა და დამშვიდებული ნერვები თავიდან აეშალა.
მართალია გოგონას ყველა უბედურება სანქტუმს უკავშირდებოდა, რის გამოც უკან დაბრუნება საერთო არ სურდა, მაგრამ ბევრი ფიქრის შემდეგ მიხვდა, რომ ყველა მისი ბედნიერებაც, სწორედ ამ ქალაქთან იყო დაკავშირებული და ყველა ვინც უსაზღვროდ უყვარდა, სწორედ სანქტუმში იმყოფებოდა.
ამის გაანალიზების შემდეგ, გოგონამ ბარგი ჩაალაგა და უკან დაბრუნდა.

არავისთვის უთქვამს მისი ჩამოსვლის ამბავი, ისე მოულოდნელად დაადგა ნელის თავზე. ქალს სიხარულისგან კინაღამ გული გაუსკდა, როცა კარის გაღებისას ანა დაინახა. გოგონას მაშინვე ჩაეხუტა და ნერვიული ტირილი აუვარდა, რომელიც ნელ-ნელა სიცილში გადეზარდა.

მშობლებთან მოწყობის და ცოტა დასვენების შემდეგ, ანა პირდაპირ პოლიციის განყოფილებისკენ გაემართა.
არანაკლები მძაფრი რეაქცია ჰქონდა ნერსეს, როცა მის კაბინეტში შემოსული ანა დაინახა. სახეგაბადრული წამოვარდა ფეხზე და გოგონას ისე მაგრად მოეხვია, რომ კინაღამ გაგუდა.
-კარგი, გეყოფა თორემ დამახრჩობ. - ანა სიცილით დაუსხლტა ხელიდან კაცს და სკამზე მოთავსდა.
-ნელიმ იცის? - თავის სავარძელს დაუბრუნდა ნერსე.
-პირველად თქვენთან მივედი და ნივთები იქ დავტოვე.
-გაგიჟდებოდა!
-ნამდვილად ასე იყო. - მისთვის საძულველ მეტრონომს გახედა გოგონამ, რომელიც ტრადიციულად აგრძელებდა ტიკტიკს.
-როგორ მიდის საქმეები? - კითხვა ფრთხილად შეაპარა ნერსემ.
-კარგად, - მხიარულად გასცა პასუხი გოგონამ. - კულინარიულ კოლეჯში ერთ კურსს უკვე მოვრჩი და შეიძლება მეორეც გავაკეთო.
-ანუ... შეიძლება ისევ წახვიდე? - ნაწყენი ხმით ჰკითხა ნერსემ.
-ჯერ არ გადამიწყვეტია.
-ისე... რომ იცოდე... მან რამდენჯერმე გიკითხა. - ნაწყვეტ-ნაწყვეტ წაილუღლუღა კაცმა და გოგონას სახეზე ემოციების ცვლილებას დააკვირდა.
-რა? - თვალები გაუფართოვდა ანას. - რატომ?
-უბრალოდ... - მხრები აიჩეჩა ნერსემ. - მასთან სტუმრობისას სულ შენ გახსენებთ და ალბათ მაგიტომ.
-ისევ ეჭვობ, რომ ყველაფერი ახსოვს და იტყუება? - მაგიდას ხელებით დაეყრდნო ანა.
-ის ხომ... გაბრიელია?!
-მისი სახელი არ მიხსენო! - ბრაზით აენთო თვალები გოგონას.
-ანა!
-არ მიხსენო-მეთქი!
-თქვენი ვერაფერი გავიგე. - წარბები შეჭმუხნა კაცმა. - მეგონა უერთმანეთოდ ვერ ძლებდით, მაგრამ შენ ნიუ-იორკში გადახვედი, ის კი ...
-როცა ამბობდნენ, ადამიანის მოკვლა მხოლოდ სიტყვით შეიძლებაო, არ მჯეროდა, მაგრამ გაბრიელმა სწორედ სიტყვით მომკლა ... გამანადგურა! - თითები ნერვიულად გადააჭდო ერთმანეთს გოგონამ. - მან გამომაგდო, ნერსე! იცი მაინც, რამდენჯერ მივედი მის სანახავდ? მითხრა, რომ არაფერი გამოგვივიდოდა, რადგან მას არ ვახსოვდი და თავიდანაც რომ გვეცადა, ჩემნაირი გოგო არასოდეს მოეწონებოდა... მითხრა, რომ მისი შესაფერისი არ ვიყავი და ეს უნდა დაგვესრულებინა! ადამიანების ნდობა მიჭირდა, რის გამოც თავი მეზიზღებოდა, რადგან ყველაში ეჭვი შემქონდა... ერთხელაც გავრისკე და მას ვენდე, მაგრამ სანაცვლოდ ვერაფერი მივიღე, საშინელი იმედგაცრუების გარდა.
-შენი მესმის, მაგრამ ... - ნერსემ სიტყვა აღარ დაასრულა, რადგან მიხვდა, რომ ანასთვის სიბრაზეს ჯერ კიდევ არ გადაევლო და საუბარსაც აზრი არ ჰქონდა.

ღრმად ამოისუნთქა ანამ, სკამის საზურგეს მიეყრდნო და კაბინეტს მოავლო მზერა. მოულოდნელად მისი ყურადღება კუთხეში მდგარმა, თეთრმა დაფამ მიიქცია, რომელზეც ფოტოები იყო მიკრული. ეს დაფა უკვე საბედიწეროდ ჰქონდა დაცდილი, რადგან პირველ ჯერზეც სწორედ იქიდან გაიგო თაღლითის შესახებ, რომელიც სანქტუმში მოქმედებდა.
გოგონა ფეხზე წამოდგა და ინტერესით სავსე მზერა დაფას მიაპყრო. ფოტოები დანაშაულის ადგილას იყო გადაღებული, ყველა მათგანზე ახალგაზრდა გოგონების სხეულები იყო ასახული და ყველა მათგანს თეთრი კაბა ეცვა.
-ეს... რა არის? - მიუბრუნდა ანა ნერსეს.
-ვერც კი წამოიდგენ, ქალაქში რა ამბები ხდება. - ამოიოხრა კაცმა. - ჯობდა, ისევ ნიუ-იორკში დარჩენილიყავი.
-ასეთი რა ხდება? - დააინტერესა გოგონას.
-ჯერ... ზუსტად არ ვიცით. - მხრები აიჩეჩა ნერსემ. - ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში, ხუთი გოგონას გვამი ვიპოვეთ. ხუთივე მათგანი სისხლისგან იყო დაცლილი, ვენები ჰქონდათ გადაჭრილი, სხეულები საგულდაგულოდ იყო გასუფთავებული და ყველას თეთრი, ტილოს კაბები ეცვათ. ძალადობის კვალი არც ერთს არ აღენიშნებოდათ, მხოლოდ მოჭერის კვალი დარჩათ წვივებზე და მაჯებზე, რაც სავარაუდოდ დაბმისგან უნდა იყოს გამოწვეული.
-რიტუალური მკვლელობები სანქტუმში? - წარბები შეკრა ანამ.
-ჩვენც ასე ვფიქრობთ, რომ ეს რიტუალური მკვლელობაა. - დაეთანხმა ნერსე.
-ამ გოგონებს რაიმე საერთო ხომ არ აქვთ? - თვალებში ჩააცქერდა ანა მამამისს. - ერთი ადგილიდან ხომ არ გაუჩინარდნენ? ან გვამები სად იპოვეთ...
-ანა, გაჩერდი. - ხელისაწევით შეაჩერა კაცმა. - მხოლოდ იმიტომ გითხარი ეს ამბები, რომ ისედაც ცნობილია ყველასთვის, პრესას ვერაფერს გამოაპარებ, მაგრამ, არც გაბედო მსგავს საქმეში ჩარევა!
-ნერსე, მომავალი კრიმინალისტი ვარ და ბუნებრივია, რომ ამან დამაინტერესა.
-კრიმინალისტი კი არა, მომავალი მზარეული ხარ. დიდი-დიდი მოკლული ქათმის ამბავი გამოიძიო.
-ჰაჰ! სიცილით მოვკვდი! - ყალბად გაიღიმა გოგონამ. -მიპასუხე, რაიმე საერთო აქვთ ამ გოგონებს?
-მხოლოდ ის, რომ ყველა მათგანი... ქალწული იყო. - ენისბორძიკით მიუგო კაცმა.
-ჯანდაბა! - თვალები გაუფართოვდა გოგონას. - თეთრი კაბები აცვიათ... თეთრი ხომ სიწმინდის სიმბოლოა?! შესაძლოა ქალქში სექტა მოქმედებს, და შესაძლოა სატანისტებიც იყვნენ.
-გეთანხმები!
ანა ისევ დაფისკენ მიბრუნდა და ფოტოებს კარგად დააკვირდა. გარეგნულად არ ემჩნეოდა, მაგრამ თითქმის მისი ასაკის გოგონების ასეთმა სასტიკმა მკვლელობამ, მასზე საშინლად იმოქმედა. ტუჩები მწუხარებისგან აუთრთოლდა, ხასიათი წაუხდა და სახე კიდევ უფრო მოეღუშა.
-სახლში წადი და ნელისთან ერთად ივახშმე. - მხარზე ხელი დაადო ნერსემ. - ვერც კი წარმოიდგენ, როგორ ენატრებოდი.
-მეც მომენატრა... ყველანი მომენატრეთ, - მისკენ მიბრუნდა გოგონა და კაცს მხარზე მიეხუტა, - მაგრამ, ჯერ ლეოსთან უნდა წავიდე და სახლში სავარაუდოდ გვიან დავბურნდები.
-ჩემი მოურჯულებელი გოგო. - გვერდულად ჩაიცინა კაცმა და ანას თავზე აკოცა.


ადრიანი გაზაფხულის გრილ ამინდში, ბინდით მოცული სამების ქუჩა ძველებურად საოცარი მშობლიურობის შეგრძნებას ტოვებდა. ახლადაყვავებული აკაციის ხეები, არომატულ და თავბრუდამხვევ სურნელს აფრქვევდნენ, მათზე დახვეული მწერთა ზუზუნი კი სასიამოვნოდ ერწყმოდა ქუჩებში მოწანწალე გრილ სიოს.
21 ნომერი სახლის დანახვისას ანას გულისცემამ არანორმალურად იმატა.
წამებში გაურბინა თვალწინ, იქ გატარებულმა რამდენიმე თვემ და კვლავინდებურად ნოსტალგიები შემოაწვა.
პარმაღის კიბეები ნელი ნაბიჯებით აიარა გოგონამ, სახელური ხელისკანკალით დასწია და შიგნით შეაბიჯა. სახლში სიძველის და ოჯახური სიმყურდროვის სუნელი იდგა. არაფერი შეეცვალათ, ირგვლივ ყველაფერი ძველებურად იყო, იმ განსხვავებით, რომ ანა იქ აღარ ცხოვრობდა, ისევე როგორც გაბრიელი. ლეოს ბინის კარს გახედა გოგონამ, მაგრამ დაკეტილი იყო. მერე კი მაღლა მიმავალი ხის კიბისკენ გაექცა მზერა. გაუსაძლისმა სურვილმა შეიპყრო. საშინლად მოუნდა კიბეები აერბინა და გაბრიელის ბინაში შესულიყო, გადადგა კიდეც კიბისკენ ნაბიჯი, თუმცა უცებ მისი ძველი ბინის კარი ხმაურით გაიღო, კიბეები ახალგაზრდა, უცნობმა მამაკაცმა ჩამოირბინა და გოგონას დანახვაზე იქვე შედგა.
ანამ ჯერ გაკვირვებული გამომეტყველებით შეათვალიერა უცნობი, მერე კი მისი გარეგნობა რომ დააფიქსირა, მომენტალურად სუნთქვა შეეკრა.
-გამარჯობა! - მიესალმა მამაკაცი ღიმილით და ცივი, რუხი თვალებით გოგონას დააცქერდა.
-გამარჯობა. - უპასუხა დაბნეულმა ანამ და დაჟინებით შეაჩერდა მის სახეს.
უხეში, თუმცა გამოკვეთილი სახის ნაკვთები ჰქონდა მამაკაცს, მუქი ჩალისფერი თმა ზღარბივით ასჩეჩოდა, ოდნავ წამოზრდილი წვერი კი ასაკს უფრო ჰმატებდა.
-ვინმეს ეძებ? - ფიქრებიდან მისმა ხმამ გამოარკვია გოგონა.
-მე ... - ანა წამით შეჩერდა, მერე კი მამაკაცს ეჭვის თვალით შეხედა და ჰკითხა. - შენ ვინ ხარ?
-ეზრა! - გარკვევით წარმოთქვა მან.
-აქ ცხოვრობ? - დაინტერესდა გოგონა.
-აი, იმ ბინაში. - ხელი ანას ყოფილი ბინისკენ გაიშვირა მან.
-რამდენი ხანია?
-უკვე მეოთხე თვეა. - უნებურად გაეღიმა ეზრას. - სხვათა შორის, ძალიან მეცნობი.
-მან რა... ჩემი ბინა გააქირავა?! - მის სიტყვებს ყური აავლო ანამ და ბრაზით ჩაილაპარაკა.
მამაკაცმა პირი გააღო, რომ რაღაც ეთქვა, მაგრამ გოგონამ მოულოდნელად ზურგი აქცია მას, გაცოფებული, ანთებული თვალებით მივარდა ლეოს ბინის კარს და გაბმული ბრახუნი ატეხა.
-კარი გამიღე და თვალებში ჩამხედე, მოღალატევ!
-შენ... ანა ხარ? - ჰკითხა უცებ ეზრამ.
-შენ არ გელაპარაკები! - ხელი ცხვირწინ აუქნია გოგონამ.
-ღმერთო ჩემო! - თვალები ისე გაუბრწყინდა მამაკაცს, თითქოს დიდი ხნის უნახავ მეგობარს შეხვდა. - ექიმის და ხარ?! ბუხრის თავზე მისი და შენი ფოტო უდევს. აი, თურმე საიდან მეცნობი. აქ სულ შენი სახელი მესმის, და შენზე ლეგენდები დადის.
-მართლა? - მისკენ მიბრუნდა გოგონა.
-ჰო! - თავი დაუქნია ეზრამ. - ლეო და კატო ხშირად გახსენებენ...
-ესე იგი, მახსენებდნენ, არა?! - ბრაზით შეჭმუხნა წარბები ანამ და ისევ კარს მიუბრუნდა.
გოგონას ხელი ჰაერში გაუშეშდა, რადგან მოულოდნელად მთელი ძალით გამოგლიჯა კარი ლეომ და გაოგნებული შეაჩერდა მის დას.
-ანა... დაბრუნდი?! - ფირუზისფერი თვალები გაუნათდა ლეოს.
გოგონამ უკმაყოფილო მზერა აატარა მისი ძმის ფიგურას. მამაკაცი წელსზევით შიშველი იყო. ეტყობოდა, რომ სპორტული შარვალი ნაჩქარევად ამოეცვა, თმები აბურდული ჰქონდა და მხოლოდ ცალ ფეხზე ეცვა ოთახის ჩუსტი.
-ეკატერინა, ვიცი რომ კარს უკან დგახარ! - დაიყვირა მოუთმენლად ანამ.
წამის შემდეგ, იატაკმა გაიჭრიალა და ლეოს უკან კატოც გამოჩნდა. ქალი მამაკაცის პერანგში გახვეულიყო, ღილები არასწორად შეეკრა, აბურდულ თმას კი ხელით ისწორებდა.
-ორივე მოღალატე აქ არის... ფანტასტიკურია! ბოდიში, რომ ხელი შეგიშალეთ, მაგრამ ძალიან მაინტერესებს, როგორ ამიხსნით იმ ფაქტს, რომ ჩემს უკან უცნობი მამაკაცი დგას, რომელიც ჩემს ბინაში ცხოვრობს და ამწამს ჩემს საჯდომს აშტერდება?! - ბრაზით აელვარებული თვალები მიაპყრო გოგონამ ეზრას, რადგან ბოლო რამდენიმე წამის განმავლობაში, მის ურცხვ მზერას, აშკარად გრძნობდა მთელს სხეულზე.
მამაკაცი ამ მოულოდნელმა გამოჭერამ შეაკრთო, დაბნეული შეაჩერდა ანას, შემდეგ კი პირი გვერდზე მიაბრუნა და ლეოს კითხვებით სავსე მზერით გადახედა.
-ეზრა, მას ჩვენ ავუხსნით ყველაფერს, შენ კი შეგიძლია წახვიდე. - მეგობრული ტონით მიუგო ლეომ მამაკაცს.
-დიდად დამავალებთ. - უკმაყოფილოდ ჩაიცინა მან და გასასვლელისკენ წავიდა.
-ჰეი! - შეაჩერა ანამ.- მე ცოტა ხნით წასული ვიყავი, მაგრამ ახლა დავბრუნდი და გირჩევ ბარგის ჩალაგება აქედანვე დაიწყო.
-შენ კი გირჩევ, ბარგი საერთოდ არ ამოალაგო. - მიახალა უხეშად ეზრამ და კარები გაიჯახუნა.

ლეო მოღუშული სახით გადგა გვერდზე და ანა უსიტყვოდ შეუშვა სახლში. გოგონამ არეულ ბინას მოავლო თვალი, მერე ორი თითით გადასწია სავარძელზე მიგდებული კატოს ქვედაბოლო და ზედ ჩამოჯდა.
-მეგონა ჯერ გადაგვეხვეოდი. - ჩაილაპარაკა ლეომ.
-მეც მეგონა, რომ ჩემს ბინას არ გააქირავებდი. - გულგრილად უპასუხა ანამ. - მითხარი, თანხა შემოგაკლდა?! შენ ხომ ექიმი ხარ, ამ ქვეყანაში კი ექიმის ხელფასი პრეზიდენტისას უტოლდება...
-არაფერი შემომკლებია! უბრალოდ... რამდენიმე თვის წინ ეზრა მოვიდა და იკითხა ბინას ხომ არ ვაქირავებდი. სახლში ორი თავისუფალი ბინა მქონდა და მითხარი, უარი მეთქვა, როცა ადამიანს დახმარება სჭირდებოდა?!

ანას უნდოდა ისევ შეკამათებოდა ძმას, მაგრამ მალევე გადაიფიქრა, რადგან მიხვდა, რომ ლეო მართალი იყო. გოგონამ ცოტა ხანს უყურა მის წინ მითავსებულ წყვილს, მერე კი ბრაზით მოკუმულ ბაგეზე ეშმაკურმა ღიმილმა გადაურბინა, ფეხზე წამოვარდა და ორივეს მაგრად მოეხვია.
-ვერც კი წარმოიდგენთ, როგორ მომენატრეთ. - წამოიძახა მან.
-ჩვენც მოგვენატრე. - გაეცინათ ორივეს.
-რატომ არ გვითხარი თუ დაბრუნდი? - უსაყვედურა კატომ.
-სიურპრიზის მოწყობა მინდოდა, მაგრამ პირიქით გამოგივიდათ. - მოჩვენებითი ბრაზით აიბზუა ტუჩი გოგონამ, მერე კი ჰაერი ღრმად შეისუნთქა, სახე დამანჭა და წამოიძახა. - ფუუუ! ერთმანეთის სუნამოს სუნი აგდით!
-ბუნებრივია! - ერთდროულად წარმოთქვეს ლეომ და კატომ, ერთმანეთს გადახედეს და სიცილი აუვარდათ.
-ჩემი ბინის დაბრუნება მინდა! - მხიარულება წამსვე ჩაამწარა გოგონამ მათ.
-რა?! - სახე დაუსერიოზულდა ლეოს.
-ბევრი ვიფიქრე და გადავწყვიტე, რომ საკმარისია საკუთარი თავისგან გაქცევა. - სავარძელს დაუბრუნდა ანა. იმ მომენტამდე გადაწყვეტილი არაფერი ჰქონდა, მაგრამ, როცა სიტუაციაა გაანალიზა, მაშინვე მიიღო გადაწყვეტილება. - აქაურობა ჩემთვის მშობლიური სახლივითაა და ჩემი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტები, სწორედ ამ სახლთანაა დაკავშირებული, ამიტომ გადავწყვიტე აქ დავრჩე და ჩემი ბინა დავიბრუნო.
-არა, - თავი გააქნია ლეომ, - ძალიან მიხარია რომ რჩები, მაგრამ ეზრას ვერ ვეტყვი ბინა დაცალოს.
-ჩემი ბინაა!
-შენთვის არავის გადმოულოცნია!
-მაშინ... გაბრიელის ბინა დამითმე. - ახალი ულტიმატუმი წამოუყენა გოგონამ.
-ღმერთო ჩემო! - შუბლში ხელი შემოირტყა მამაკაცმა. - სულ გაგიჟდა!
-სრულ ჭკუაზე ვარ! - მისკენ გადაიხარა ანა. - გაბრიელს ეგ ბინა მაინც აღარ სჭირდება.
-მაგრამ... მისი ნივთები ისევ აქ არის.
-ჩემი ხელით ჩავალაგებ ყუთებში და სხვენზე ავიტან.
-ადამიანების დაყოლიება კარგად გამოგდის . - თვალები გადაატრიალა ლეომ, მერე მიბრუნდა, წიგნების კარადის ერთ-ერთი უჯრა გამოაღო, გასაღები ამოიღო და ანას ესროლა. - ახლამოსახლეობას გილოცავ, დაიკო!
-ძველით ახლამოსახლეობას! - სიცილით შეუსწორა გოგობამ, გასაღები ხელში შეათამაშა წამოდგა და კართან მივიდა. - წავალ, ბინას დავათვალიერებ, მანამდე კი თავი შეიკავეთ და პატარა ჯანდიერს ჩემი თანდასწრებით ნუ გააკეთებთ.
-ანა! - თვალები დაუბრიალა ლეომ.
-კარგი ჰო, მივდივარ. - მიუგო გოგონამ, ბინიდან გავიდა და სიცილით აუყვა კიბეებს.

მეორე სართულზე ასულმა ანამ, გაბრიელის ბინის კარი რომ დაინახა, მაშინვე მოეღრუბლა სახე, სიცილი შეწყვიტა და გასაღები საკეტს მოარგო. კარის შეღებისთანავე აგორდა მის გონებაში მოგონებების უზარმაზარი ტალღა, რომელმაც მისი სხეულის ყველა უჯრედი მოიცვა და იმ ბინაში გატარებული ყოველი წამი გაახსენა.
არც გაბრიელის ბინაში იყო რაიმე შეცვლილი. ბუხრის წინ ისევ ორი სავარძელი იდგა, ბუხრის თავზე, სურათის ჩარჩოში, ანას მიერ ნასროლი დანა ისევ იყო შერჭობილი, კარის გვერდით კი ისევ ეკიდა ის ხის დაფა, რომელიც დანის პირისგან ერთიანად დამსკდარი და დაღარული იყო.
სწრაფად მოიარა ბინის ყველა კუთხე-კუნჭული გოგონამ, მერე კი სარდაფიდან მუყაოს ყუთები ამოიტანა და გაბრიელის ნივთების შიგნით ჩალაგებას შეუდგა.
ღელავდა, მის სიახლოვეს ზედმეტად მძაფრად გრძნობდა. თითოეულ ნივთზე შეხებისას სხეულში ჟრუანტელი უვლიდა, რადგან ყველაფერი გაბრიელის თავს ახსენებდა. კარადაში დარჩენილი რამდენიმე მაისურიც იპოვა გოგონამ, რომლებსაც ისევ შერჩენოდათ მისი სურნელი. უნდოდა ისინიც ყუთებში ჩაედო, მაგრამ ვერ გაიმეტა, ისევ კარადაში დააბრუნა და გაბრიელის მცირედი კუთვნილებით დატვირთული ყუთით სხვენზე ავიდა.
იქაც ყველაფერი ხელუხლებლად იყო შემორჩენილი, იმ განსხვავებით, რომ სხვენს ახალ აღარავინ აკითხავდა, რის შედეგადაც ნივთებს იმაზე მეტი მტვერი ედო, ვიდრე ადრე.
გოგონამ ყუთი კუთხეში მიდგა და კარადებს შორის ჩამალულ ვიწრო კარს მიუახლოვდა, რომელიც სხვენის დამატებით ოთახში გადიოდა. რატომღაც მთელი ამ დროის განმავლობაში ერთხელაც არ გახსენებია ნახატები, რომლებსაც ბიჭი იქ ინახავდა. მომხდარი ამბების შემდეგ, პოლიციამ გაბრიელის ბინა და მთელი სახლი გაჩხრიკა, მაგრამ ნახატები არ უპოვნიათ. ასე რომ ყოფილიყო, ანას აუცილებლად ეცოდინებოდა.
გოგონამ კარი გახსნა და პატარა ოთახი გულდასმით დაათვალიერა. ძალიან გაუკვირდა, როცა ნახა, რომ ორიგინალი ტილოები იქ აღარ იყო. ვერ იგებდა, ვის უნდა წაეღო ისინი, ან სად შეიძლებოდა ყოფილიყო.
-გაბრიელ! - მოუთმენლად ამოიხვნეშა ანამ. - დღემდე გამოცანად რჩები ჩემთვის.


მეორე დილით, ტაქსის დანიშნულების ადგილამდე მისვლაც არ აცადა ანამ, ისე გადმოვიდა ძირს და უნივერსიტეტის ქუჩას ფეხით აუყვა. ასეთი ემოციური არასოდეს ყოფილა, მაგრამ ახლა, ამდენი ხნის შემდეგ, ნოსტალგიის ჭარბი მოზღვავება აწუხებდა, რის გამოც სურდა ფეხით შემოევლო ყველა ის ადგილი, რომელსაც ამ ქალაქში ძალიან კარგად იცნობდა.
თავის ძველ საცხოვრებელს ჩაუარა გოგონამ, თვალი შეავლო და გაეღიმა, მერე კი უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსისკენ გაემართა. ეზოში შესულმა პირველად იგრძნო, რომ ყველა მას არ უყურებდა. თუ წინა წელს ჭორაობის მთავარი ობიექტი, ახლა ხალხი ყურადღებასაც არ აქცევდა.
ერთი რამ, რაც ნამდვილად არ შეცვლილიყო, ეს ანას ძველი მეგობრები და მათი შეკრების ადგილი იყო. მაკა, ნინი და რატი ლექციების დაწყებამდე ისევ უნივერსიტეტის ეზოში, ხეების ჩრდილში ისხდნენ და რაღაცაზე მხიარულად საუბრობდნენ. ჯერ შორიდან შეავლო მზერა გოგონამ მეგობრებს, მერე კი მათკენ გაემრთა.
-არც კი მჯერა! მაფიის დედა მოვიდა! - მაშინვე წამოიყვირეს ნინიმ და მაკამ, როცა ანა დაინახეს.
-თქვენ არაფერი გამოგასწორებთ. - თავი გააქნია გოგონამ და მეგობრებს მოეხვია.
-ეშმაკი და მისი მოციქულები ისევ შეიკრნენ. - სიცილით წარმოთქვა რატიმ.
-სხვათა შორის, შენც მომენატრე, აუტანელო. - მხარი გაჰკრა ანამ და მეგობარს მოეხვია.
-ნიუ-იორკი დატოვე და ისევ აქ დაბრუნდი? - ჰკითხა ბიჭმა.
-ასე გამოვიდა. - გაეღიმა გოგონას. - ამიერიდან სწავლას მართლა კარგად უნდა მივხედო და ყველანაირი სიგიჟეების გარეშე მშვიდად უნდა ვიცხოვრო.
-შენ თვითონ გჯერა ამის? - გადაიხარხარა რატიმ.
-რადგან შენს მელოტ თავს არ დავცინი, ნუ გათამამდები, თორემ ხომ იცი, როგორ შავი იუმორის პატრონიც ვარ. - სიცილითვე მიუგო გოგონამ.
-რა თქმა უნდა. - ყალბად გაუღიმა ბიჭმა.
-ჩვენ უკვე მესამე კურსზე ვართ, შენ კი ისევ მეორეზე. - გააჯავრა მაკამ.
-ჰო, ცუდია რომ ყოველ წამს თქვენი ყურება არ მომოწევს, მაგრამ რაღაც ლექციები ხომ ისევ ერთად ჩაგვიტარდება? - იკითხა ანამ.
-რა თქმა უნდა. - წამოიძახა ბიჭმა უკმაყოფილოდ. - ესენი განსაკუთრებით კანდელაკის ლექციას ელოდებიან.
-ეგ ვინაა? - გაეცინა გოგონას.
-ახალი ლექტორია. - უპასუხა მაკამ. - იცი რა სიმპათიურია? მარტო ერთი მზერით შეუძლია ნებისმიერის მოხიბვლა.
-რა ვიცი, მე ვერ მომხიბლა. - მხრები აიჩეჩა რატიმ.
-ძალიან ბევრი ენები იცის, მათ შორის მკვდარი ენები: ლათინური, ძველი ეგვიპტური, არამეული. ანტიკური სამართლის საფუძვლების ლექციებს გვიკითხავს და იმდენად საინტერსოა, რომ თავად ნახავ, ერთი სიტყვაც კი არ გამოგრჩება მისი ნათქვამიდან. - სწრაფად მიაყარა ნინიმ და სიტყვის დასრულების შემდეგ, ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა.
-ახლა მისი ლექცია დაიწყება და შენც გაგაცნობთ, წამოდი!
ფეხზე სიცილით წამოდგნენ გოგონები და ანას უნივერსიტეტის შენობისკენ გაუძღვნენ.
გოგონამ ჯერ დეკანატში შეიარა და დაბრუნების შესახებ აცნობა მათ. მალევე მოაწესრიგეს მისი საქმე, ლექციების ახალი განრიგი მისცეს და გამოუშვეს.
მეორე სართულზე, დიდი აუდიტორია უკვე ხალხით იყო სავსე. წუთიწუთზე ლექციაც იწყებოდა, ამიტომ გოგონები პირდაპირ სკამებზე მოთავსდნენ ერთმანეთის გვერდით და ლექტორის მოსვლამდე საუბარი გააბეს.
რამდენიმე წამში, აუდიტორიის კარი ხმაურით დაიკეტა, შიგნით შემოსული ლექტორი ჯერ სტუდენტებს მიესალმა, მერე კი თავის მაგიდას მიუახლოვდა და წიგნები, რომლებიც ხელში ეჭირა, ზედ დაყარა.
ხმაურზე გოგონები მაშინვე გაჩუმდნენ. ანამ თავი ასწია და მაგიდასთან მდგარ ლექტორს თვალი შეავლო. მოულოდნელად უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა გოგონას, რადგან ახალ ლექტორში, მაშინვე ამოიცნო მისი ბინის ახალი ბინადარი, რომელსაც წინა დღეს ძალიან უხეშად მოექცა.
-ჯანდაბა! - ჩაისისნა გოგონამ, თავი სწრაფად დახარა და თმა წინ ჩამოიყარა, რომ ლექტორს მისი სახე არ დაენახა, თუმცა დააგვიანდა.
-ახალი სტუდენტი გვყავს? - სარკაზმით წარმოთქვა ეზრამ და მზერა ანას მიაპყრო. - თუ შეიძლება წამოდექი და გაგვეცანი.
-ახალი არ ვარ. - თავი ასწია გოგონამ და ფეხზე ნელა წამოდგა. - აქ ისედაც ყველა მიცნობს.
-მართლა?
-აკადემიური მქონდა აღებული და დღეს დავბრუნდი.
-გასაგებია. - გაეღიმა მამაკაცს. - ვინც არ გიცნობს, იმათ გაგვეცანი.
-ანთეა მერლანი! - ხმამაღლა და გარკვევით წარმოთქვა ანამ მისი სახელი.
-უცნაური სახელი და გვარია. - ირონიულად ჩაიცინა მამაკაცმა.
-უფრო... განსხვავებული. - იგივე ტონით შეუსწორა მან.
-დაჯექი! - ამჯერად უფრო მკაცრი ტონით უთხრა ეზრამ და გოგონაც ინსტინქტურად დაემორჩილა.
გაოცებული და ცოტა არ იყოს დარცხვენილი იყო ანა. არ ელოდა ასეთ ახალგაზრდა ლექტორს, თანაც ასეთ მომხიბვლელს. მონუსხულივით აყოლებდა მის წინ დინჯად მოსიარულე მამაკაცს თვალს, რომელიც დაბეჯითებით ხსნიდა ლექციას და მომენტებში ჩასუნთქვაც კი ავიწყდებოდა.

ლექციის დასრულების შემდეგ, გოგონა აუდიტორიაში დარჩა და თვალს ადევნებდა, როგორ ტოვებდნენ სტუდენტები ოთახს. როცა ყველა გავიდა, ფეხზე წამოდგა და ლექტორის მაგიდას მიუახლოვდა. ეზრამ თავი ასწია, სათვალე მოიხსნა და გოგონას ინტერესით შეაჩერდა.
-რა ხდება?
-არ ვიცოდი... თუ ჩემი ლექტორი იყავით. - ლუღლუღით თქვა გოგონამ.
-მერე? - გაეცინა მამაკაცს.
-გუშინ... ცუდად მიგექეცით.
-და შენი ლექტორი რომ არ აღმოვჩენილიყავი, იმ შემთხვევაში, ასეთი საქციელი გამართლებული იქნებოდა? - წყენამ გაიჟღერა მამაკაცის ხმაში.
-თუ ვერ შეამჩნიეთ, ბოდიშის მოხდას ვცდილობ! - მოუთმენლად შეუყვირა გოგონამ, მერე კი ხმას დაუწია და განაგრძო. - მაპატიეთ გუშინდელი უხეშობისთვის... და ახლანდელისთვისაც.
-მიღებულია. - უპასუხა მამაკაცმა, ფეხზე წამოდგა და თავისი ნივთების აკრეფა დაიწყო.
გოგონა კარისკენ გაემართა, თუმცა უცებ ეზრას ხმამ შეაჩერა.
-ახლა მეზობლები ვართ ... თუ რაიმე ვერ გაიგო ჩემს საგანში და დახმარება დაგჭირდეს, შეგიძლია მომმართო.
-გამდლობთ! - გაეღიმა გოგონას და ლექტორისკენ არც კი გაუხედავს, ისე დატოვა აუდიტორია.


ვერასოდეს ვერ წარმოედგენდა ანა, თუ მისი ცხოვრება ასე წარიმართებოდა. გაბრიელს ყოველთვის გიჟად თვლიდა, მაგრამ მაინც ვერ იფიქრებდა, რომ ოდესმე სანახავად ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში მოუწევდა მისვლა.

გერმანიაში მომხდარი ამბების შემდეგ, მაშველებმა გაბრიელი ალატის ტბის ნაპირზე იპოვეს. თავის საკმაოდ მძიმე ტრავმა ჰქონდა, რის გამოც რამდენიმე დღე უგონოდ იყო. საავადმყოფოში გონზე მოსვლის შემდეგ კი ბიჭს არაფერი ახსოვდა, საკუთარი სახელის და წარსულის ჩათვლით. ექიმებმა ამნეზიის დიაგნოზი დასუვეს.
ამის შემდეგ იყო საშინელი და აუტანელი წუთები, როცა ანა გაბრიელის თვალებში საკუთარ ანარეკლს ვეღარ ხედავდა. მასში მხოლოდ სიცარიელე იყო ჩაბუდებული, სიცარიელე და სიცივე. ანა მაინც არ ნებდებოდა და ბოლომდე იბრძოდა, რომ მისთვის თავი გაეხსნებინა, მაგრამ გაბრიელი ყოველ მის დანახვაზე, წყობიდან გამოდიოდა, გიჟს ემსგავსებოდა, ნერვული შეტევები ემართებოდა და გოგონას უკანასკნელი სიტყვებით ლანძაღვდა, რის გამოც მოგვიანებით ექიმებს მასთან ანას შეშვება მკაცრად აუკრძალა.
დამნაშავეს, რომელსაც საკუთარი დანაშაული არ ახსოვს, კანონის თანახმად ციხეში ვერავინ ჩასვამს, ამიტომ სასამართლომ გაბრიელი ფსიქიატრიულში გაამწესა, სადაც მის მკურნალობას შეძლებდნენ. სწორედ ამის შემდეგ გადაწყვიტა ანამ ცოტა ხნით სანქტუმს გასცლოდა და ნიუ-იორკში გადასულიყო.
უკან დაბრუნებულს და გაბრიელთან ასე ახლოს მისულს, კვლავ დაეუფლა იმის კატასტროფული შიში, რომ ბიჭს მის დანახვაზე იგივე რეაქცია ექნებოდა და ისევ ეცდებოდა მის თავიდან მოშორებას.

საავადმყოფოს მისაღებში გასაუბრების შემდეგ, ერთ-ერთი თანამშრომელი შენობის უკანა ეზოსკენ გაუძღვა ანას, სადაც მზის გულზე პაციენტები დასეირნობდნენ. ფსიქიატრიულის იმ ნაწილში, ისეთი პაციენტები ჰყავდათ, რომლებიც ფსიქიკურად გაწონასწორებულები იყვნენ და მკურნალობას ექვემდებარებოდნენ.
ანამ ნერვიულობისგან არეული მზერა მოავლო ეზოს და მაშინვე შენიშნა მაგიდასთან მჯდარი გაბრიელი. სხვანაირი ეჩვენა, უფრო გამხდარი იყო, მუქი შავი თმა, რომელიც მზის შუქზე საოცრად უბრწყინავდა, შედარებით უფრო დაემოკლებინა.
სახე ძველებურად ფერმკრთალი ჰქონდა, ტუჩებიც თითქოს უფრო გაუფერულებული, ხელები ძლიერად გადაეჭდო ერთმანეთზე, მაგიდაზე გაშლილ ჭადრაკის დაფას, ჩაფიქრებული სახით დაჰყურებდა და სვლის გასაკეთებლად ემზადებოდა, მაგრამ ორჭოფობდა, ვერ ბედავდა გადაედგა თუ არა ეს ნაბიჯი. ჭადრაკის თამაშისას ყოველთვის ასეთი იყო, ისე იქცეოდა, თითქოს ცხოვრებაში დგამდა ძალიან მნიშვნელოვან ნაბიჯს.
ბოლოს მაინც გარისკა ბიჭმა, გრძელი თითები მეფის ფიგურას ჩაავლო და გადაანაცვლა, რადგან იცოდა, რომ მეტოქესგან საფრთხე ემუქრებოდა. ანა დაძაბული სახით მიუახლოვდა მას და კიდევ უფრო ახლოდან დააკვირდა.
გაუსაძლისი სურვილი დაეუფლა გოგონას მისი სიახლოვის. უნდოდა მივარდნოდა, მოხვეოდა და მისი ფიჭვის და ციტრუსების სურნელი ერთიანად შეესრუტა, მაგრამ იცოდა, რომ ბიჭი იგივეთი ვერ უპასუხებდა, ამიტომ მაქსიმალურად შეიკავა თავი.
უცებ ის მომენტი გაახსენდა გოგონას, როცა ლეო და გაბრიელი ჭადრაკს თამაშობდნენდა თვითონ მათ თამაშში უხეშად ჩაერია. იმწამსვე გადაწყვიტა იგივე გაეკეთებინა: აინტერესებდა გაბრიელს რაიმე თუ გაახსენდენოდა, ან ამაზე რა რეაქცია ექნებოდა.
მაგიდასთან შეუმჩნევლად მიახლოებული ანა, უცებ ლაზიერს დასწვდა, გადაადგილა და გარკვევით წარმოთქვა.
-ქიში!
-ეს უსამართლობაა! - წამოიყვირა უცებ გაბრიელმა და თავი ასწია.
მისმა „შავმა სარკეებმა“ წამში აირეკლეს ანას გამოსახულება. ამის დანახვისას სახე ერთიანად გაუბრწყინდა გოგონას და უნებურად გაიღიმა. რთული შესამჩნევი იყო, მაგრამ მაინც შენიშნა, ბიჭს თვალის გუგები როგორ გაუფართოვდა, გულმა არანორმალურად დაიწყო ძგერა, კისერზე გამოსახული მორიელი კი არტერიის ფეთქვაზე ისევ ცოცხალივით ამოძრავდა.
-ანა?! - მოულოდნელად წარმოთქვა ბიჭმა.
ამის გაგონებისას გული შეუქანდა გოგონას, რადგან ეგონა რომ ბიჭმა იცნო.
-გახსოვარ?
-რა თქმა უნდა. - გვერდულად ჩაიცინა ბიჭმა, ისე როგორც მხოლოდ მას სჩვეოდა და გოგონას გაოგნებისგან გაფართოებული თვალები რომ დაინახა, დაამატა. - შენ ის გოგო არ ხარ, საავადმყოფოში რომ მაკითხავდა? მაშინაც იმას მეკითხებოდი, გახსოვარ თუ არაო, მაგრამ ახლაც იგივეს გეტყვი, რასაც მაშინ გიმეორებდი: არ ვიცი ვინ ხარ!
-კარგი. - ენისბორძიკით წარმოთქვა ანამ და პირზე მომდგარი დანარჩენი სიტყვები, რომლის თქმასაც აპირებდა, უკანვე გადაყლაპა.
-რატომ მოხვედი? - ხმაში სარკაზმი შეეპარა გაბრიელს
-მე... უბრალოდ... - მომხდარს ჯერ კიდევ აანალიზებდა ანა, რის გამოც საუბარი უჭირდა. - ქალაქში დავბრუნდი და ვიფიქრე, შევუვლი-მეთქი.
-რაიმე მომიტანე?
-ბოდიში, არაფერი.
-მაშინ, ნახვამდის. - ზურგი აქცია ბიჭმა.
-სულ ეს იყო? - მისმა ქცევამ უაღრესად გააღიზიანა ანა.
-კიდევ რას ელოდები? - ისევ მისკენ მიბრუნდა გაბრიელი და გოგონა ალმაცერად შეათვალიერა. - კოცნას ხომ არა? არ გეწყინოს, მაგრამ შენნაირი გოგონები არ მომწონს.
-თავხედი, აუტანელი, ხეპრე ხარ! საერთოდ, რატომ მოვედი?! - კბილებში გამოსცრა ანამ, მიბრუნდა და ფეხების ბაკუნით წავიდა შენობისკენ.
მოულოდნელად გაბრიელი ადგილს მოსწყდა, ორ ნაბიჯში დაეწია გოგონას, ძლიერად ჩააფრინდა მკლავში და მისკენ მიატრიალა.
-რა დამიძახე?! - ბრაზით აენთო თვალები გაბრიელს.
-რაც გაიგე! - მიახალა ანამ და თავის გათავისუფლება სცადა. - გამიშვი!
-ფსიქიატრიულში ხარ, ანთეა! - ველურად გაიცინა ბიჭმა. - მე კი აქ პაციენტი ვარ. ნებისმიერი რამ შემიძლია გავაკეთო, ამისთვის კი არავინ დამსჯის. დიდი-დიდი დამამშვიდებელი გამიკეთონ.
-მომშორდი! - შეუყვირა ანამ, ხელი ძლიერად გაიქნია და გაბრიელს მუცელში ჩაარტყა, ისე როგორც ეს მათი პირველი შეხვედრისას იყო.
ბიჭმა მაშინვე გაუშვა ხელი, უკან გახტა, ტკივილისგან ორად მოიკეცა და სახეზე გაწითლდა კიდეც.
-ალქაჯო! - კბილებს შორის გამოსცრა მან.
-ადრე უფრო კრეატიულ სახელებს მიფიქრებდი. - ყალბად გაიცინა გოგონამ და წასვლა დააპირა, თუმცა უცებ რაღაც მოაგონდა, ბიჭს ეჭვის თვალით დააკვირდა და ჰკითხა.
-შენთვის ჩემი სრული სახელი არ მითქვამს, ორი წუთის წინ კი ანთეა დამიძახე.
-პირადობაში ასე გიწერია. -მხრებში გაიმართა გაბრიელი და ხელში ანას საფულე შეათამაშა, რომელიც უკან ადევნებისას ჩანთიდან ამოუღო.
-შენ და შენი ფოკუსები. - ჩაიბუზღუნა გოგონამ და საფულე ხელიდან გამოსტაცა.
-მე და შენ ადრე ერმანეთი გვიყვარდა? - გულგრილად ჰკითხა ბიჭმა.
-რა? - გაოგნდა გოგონა.
-ყველა, ვინც ცდილობდა ჩემთვის მეხსიერება დაებრუნებინა, შენზე საუბრობდა. შენ კი ჩემთან ისახლოვისას ისე იბნევი, რომ ვიფიქრე...
-მე არა, ეს შენ იყავი ჩემზე უგონოდ შეყვარებული. - გამომცდელი მზერით შეხედა გოგონა, მისკენ წაიწია და თვალებში უფრო ახლოდან ჩახედა ბიჭს. - სულ უკან დამდევდი, ჩემს გარეშე ერთ წამსაც ვერ ძლებდი, მე კი ზედაც არ გიყურებდი. აქაც მხოლოდ იმის გამო ვარ, რომ მეცოდები. სულ ესაა!
-არ მჯერა! - თავი ჯიუტად გააქნია გაბრიელმა.
-მაშინ, რატომაა შენი ძველი ბინის კედელზე ჩემი გამოსახულება? - სარკასტულად გაიცინა ანამ. - მართალია ნახევარი ფიგურაა, მაგრამ ნებისმიერი იტყვის, რომ მე ვარ. ან... რატომ ინახავ დღემდე ხელუხლებლად სურათის ჩარჩოს, რომელშიც ჩემს მიერ ნასროლი დანაა ჩარჭობილი?
-ტყუილია! - სახეზე გაფითრდა ბიჭი და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
-ჰო, მართლა! ახლა შენს ბინაში ვცხოვრობ.
-მშვიდობაში მოიხმარე.
-ამ გულგრილობას დამაჯერებლობა აკლია! ზუსტად ვიცი, რომ სიზმრებშიც კი მე მხედავ, მაგრამ არ გინდა აღიარო. - თავდაჯერებული იერით ჩაუკრა თვალი გოგონამ და წავიდა.
გაბრიელმა ისე ამოხვნეშა, თითქოს მთელი ეს დრო, არც კი სუნთქავდა. დაძაბული სხეული ერთიანად მოეშვა, მიბრუნდა და მოშორებით პაციენტებთან მდგარი ექთნისკენ გაემართა.
ახალგაზრდა გოგონა ლაღად ესაუბრებოდა ერთ-ერთ პაციენტს და უღიმოდა. მხრებამდე შეჭრილ, ქერა თმას ქარი ნაზად უფრიალებდა, თეთრი ხალათით კი ნამდვილ ანგელოზს ჰგავდა.
-მილა, ერთი წამით. - თვალით ანიშნა ბიჭმა და გვერდზე გაიხმო.
-რა ხდება? - ჰკითხა გოგონამ.
-სიგარეტი გაქვს?
-შენ ხომ არ ეწევი?
-მომეცი თუ გაქვს.
-კარგი. - უთხრა მილამ, ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი და სანთებელა ამოიღო, და გაბრიელს მისცა.
ბიჭმა მაშინვე მოუკიდა, თითებს შორის მოქცია და ისევ თავის მაგიდას დაუბრუნდა.
-რას აკეთებ? - ჰკითხა გოგონამ გაკვირვებული სახით და გვერდით დაუჯდა.
-მოწევას დიდი ხანია შევეშვი, მაგრამ როცა ვღელავ სიგარეტი ისევ მინდება. ექსპერიმენტს ვატარებ: ახლა ძალიან აღელვებული ვარ და მაინტერესებს, რამდენ ხანს მეყოფა ნებისყოფა, რომ სიგარეტი არ მოვწიო. თანაც კვამლს რომ ვსუნთქავ მამშვიდებს.
-ასე, იმ გოგომ აგაღელვა? - ეშმაკურად გაიღიმა მილამ.
-ვერც კი წარმოიდგენ, რისი გაკეთება შეუძლია ჩემთვის და ჩემი ნერვებისთვის. - გაბრიელსაც გაეღიმა. - მისმა ნახვამ ერთიანად ამოაყირავა ჩემი დალაგებული შინაგანი სამყარო. ვგრძნობ, რომ ერთი გამოხედვითაც საოცარ გადატრიალებას ახდენს ჩემში.
-ლამაზია!
-ჩემთვის... ის სრულყოფილია. - ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა ბიჭმა და ფერმკრთალი, მღელვარებისგან დაძაბული სახე მზეს მიუშვირა.


...
გაბრიელმა უხმაუროდ შეაღო მისი ძველი საძინებლის კარი, ძგიდეს მიეყრდნო, ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა და საწოლში მწოლიარე ანას დააკვირდა.
ბიჭის მაისურში გახვეულ გოგონას მშვიდად ეძინა. ფეხებზე პლედი ნახევარზე გადამძვრალი ჰქონდა, ფანჯრიდან შემომავალი ქუჩის განათების მბჟუტავი შუქები კი მის კანზე მოუსვენრად ციალებდნენ.
ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა გაბრიელი მას და საწოლთან ჩაიმუხლა. იმდენად ლამაზი იყო მის მაისურში გამოწყობილი და მის საწოლში მწოლიარე ანა, რომ სურვილი გაუჩნდა მისთვის მთელი სხეული დაეკოცნა. ისე მძაფრად გრძნობდა იმ მომენტში ანასადმი მიზიდულობას, თითქოს მაგნიტი ყოფილიყო. სიგიჟემდე მოუნდა მის კანს შეხებოდა და მისი ყვავილების სურნელი უფრო ახლოდან შეეგრძნო, მაგრამ ასე ყველაფერს გაამჟღავნებდა.
მღელვარებისგან ქვედა ტუჩს კბილები ისე ძლიერად ჩაასო, რომ სისხლიც კი გასდინდა. ბოლომდე მაინც ვერ გაუძლო გაბრიელმა ცდუნებას, ხელი ფრთხილად გასწია გოგონასკენ და თითებით ბაგეზე შეეხო. წამებში საგრძნობლად იმატა მის სხეულში ტემპერატურამ, სუნთქვა გაუხშირდა, ყველა კუნთი დაეჭიმა და შავ თვალებში ვნების ნაპერწკლები აუკიაფდა.
თავს ძლივს იკავებდა, რომ ანასთვის არ ეკოცნა, არადა ერთი შეხებაც კი სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო მისთვის, ამიტომ გაბრიელი ფრთხილად მიუახლოვდა ანას, მისი სურნელით წამში გაიჟღინთა ჰაერი. გოგონასკენ დაიხარა, თავისი გახურებული ტუჩებით მისას წამიერად შეეხო და მაშინვე მოშორდა.
მომენტალურად შეკრთა გოგონა, ჯერ უხერხულად შეიშმუშნა საწოლში, შემდეგ კი თვალები ნელა გაახილა და საწოლზე წამოჯდა. აუტანელი შიშის გრძნობა დაეუფლა, შიშის და ამავდროულად სიამოვნების. ჯერ კიდევ გრძნობდა ვიღაცის შეხებას ტუჩებზე, მაგრამ ვერ იგებდა ეს რეალური იყო თუ უბრალოდ დაესიზმრა.
საწოლის თავთან, ტუმბოზე მდგარ სანათს გადასწვდა, შუქი აანთო და დამფრთხალი სახით ოთახი მოათვალიერა, მაგრამ ვერავინ რომ ვერ იპოვა, მაშინვე დამშვიდდა.
ნერვიულობისგან პირი გამშრალი ჰქონდა გოგონას, ამიტომ სწრაფად წამოდგა საწოლიდან, სამზარეულოში გავიდა, ჭიქა წყლით აავსო და მისაღებში, ბუხრის წინ მდგარ სავარძელში ჩაეშვა. ცოტა ხანს ასე იჯდა, ცივ წყალს სვამდა და თან მომხდარზე ფიქრობდა. ისევ სასიამოვნო ჟრუანტელი დაუდიოდა სხეულში, თუმცა ამ მოვლენას ახსნას ვერ უძებნიდა.
უნებურად გაბრიელის მიერ კედელზე შესრულებული ნახატი გაახსენდა ანას და იმ კედლისკენ გაიხედა, სადაც ის ეგულებოდა. კედელთან ისევ წიგნების კარადა იდგა, რომელიც ნახატს ფარავდა. გოგონამ უხალისოდ ამოიხვნეშა, წამოდგა და უკვე საძინებელში შებრუნებას აპირებდა, როცა ქვემოთ, ხის იატაკზე ნაკაწრები შენიშნა.
ანა იატაკისკენ დაიხარა და ნაკაწრებს უფრო ახლოდან დააკვირდა, მერე კი თავი ასწია და კარადას თვალი ააყოლა. გამომდინარე იქიდან, რომ ამ ბინაში თითქმის ერთი წლის მანძილზე არავის უცხოვრია, ნივთებს მტვრის სქელი ფენა ედო, გარდა იმ წიგნის კარადისა, ხოლო იატაკზე გაჩენილი ნაკაწრები კი იმაზე მეტყველებდა, რომ ამ ავეჯს ვიღაც ძალიან ხშირად აადგილებდა.
ანა ფეხზე წამოდგა, კარადას მიუახლოვდა და მთელი ძალით მიაწვა, მაგრამ ძვრაც ვერ უყო. მერე იქიდან წიგნების ნახევარი გადმოალაგა და ბედი თავიდან სცადა. ამჯერად გამოუვიდა, კარადა გვერდზე ჭრიალით გასწია გოგონამ და კედელზე გამოსახულ ნახატს ახედა, თუმცა წესიერად მისი დათვალიერებაც კი ვერ შეძლო, რადგან ყურადღება სულ სხვა რამემ მიიქცია.
კარადის უკანა მხარე ერთიანად აჭრელებული იყო გაზეთებიდან ამონაჭრელი სტატიებით, რომლებიც სანქტუმში ნაპოვნ გოგონების გვამებს შეეხებოდა. იქვე იყო მიკრული იგივე ფოტოები, რომლებიც ნერსეს ჰქონდა კაბინეტში და რომელებზეც ახალგაზრდა გოგონების სხეულები იყო აღბეჭდილი.
ანას განცვიფრებამ უმაღლეს დონეს მიაღწია, როცა ზედა კუთხეში საკუთარი ფოტოებიც იხილა. ისინი ნიუ-იორკში, აშკარად მალულად იყო გადაღებული. სურათების გვერდით მიკრულ ფურცლებზე კი იმ ადგილების მისამართები ეწერა, სადაც ანა ყველაზე ხშირად დადიოდა: კოლეჯი, რომელშიც კულინარიას სწავლობდა. სახლი, რომელშიც ცხოვრობდა. კაფე, სადაც მინტანად მუშაობდა და პარკი, სადაც სეირნობდა.
ნერვებმა ერთიანად აიტანა გოგონა, აცახცახებული თითები ჯერ თავზე მოიჭირა, მერე კი გაფითრებულ ბაგეებზე გადაისვა და ისევ ნათლად იგრძნო სასურველი ტუჩების შეხება.
-ყველაფერი ახსოვს... - ჩაილაპარაკა გოგონამ ბრაზით და სარკაზმით გაჯერებული ხმით. - გამოგიჭირე, მორიელო!


---
არც კი ვიმსახურებ პატიებას თქვენგან, ამდენი ხნის დაგვაინების გამო :((( ჯერ ერთი უმუზობა, მერე უდროობა და მერე საიტის პრობლემები :დდდ მოკლედ მთელი სამყარო ჩემს წინააღდეგ იყო, მაგრამ მაინც დავდე დღეს :დდდ მთელი 17 გვერდია, იმედი მაქვს მოგეწონებათ :***
ვიცი, რომ სხვანაირ გაგრძელებას ელოდით, თუნდაც საავადმყოფოში გონს მოსულ ანას და მის თავთან მდგარ გაბრიელს :დდდ დამერწმუნეთ, ყველაზე ნაკლებად მინდოდა ასე ბანალურად გამეგრძელებინა,(ორიგინალურობას ვერც ახლა დავიჩემებ:დდდ) ამიტომ გამოვიდა ის რაც გამოვიდა და ჩაფიქრებული მქონდა თავიდანვე :დდდ ვიცი რომ რაღაც ისევ გაურკვეველი რჩება და ეს ყველაფერი ნელ-ნელა გაირკვევ მერწმუნეთ :დდდდ ვგიჟდები თქვენზე სიყვარულებოოო :****скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

ჩავუჯდები ეხლა ♡♡

მოკლედ აქ ისეთი ამბები ტრიალეეებს ტრიალეებს ტრიალეეეებს.

 



№2  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

ვაიმეეეეე
არ მჯეერააააა
ამდეენიო ხაანიაა არ შემოვსულვაარ საიტზეეე
და როგორცკი შემოვეედიიი
ასეეეთიიი დიიდეებული სიურპრიზიი დამხვდააა!!!!
ჩეემს სიხაარულსს საზღვარიი არააააქვს!!
არმჯერაა ჩემიი გაბრიეეელიიტოო ჩემი ცუნცულაა მორიეელიოო ცოცხალი და უვნებელია ♥♥♥♥♥
ეს რა გასაოცაარიო და საერთოკდ სხვანაირი თავი იყოო! აი უბრაალოდ იმდენაად კარგაად მიგყაავს ეს ისტორიაა რომ დამთავრეება არ მინდაა♥♥♥♥
მგონიაა სერიალს ვუყურეებ და სეზონები აქვს :დდდ
აიი რამდენიიც არუნდა დაწეროო გაწელილაად არ ჩაითვლება რადგაან რაღააც სასწააულს და გასაოცაარს წწეერ ყოვეელ თავში!! ♥♥♥♥
როგოორ მომენატრნენ ყველანიიი! მგონია რო რა წლები გავიდა იმდენი ხანია არ წამიკითხავს :დდდდ
ეს ეზრა! ცუდიი ბიძია მგონია მე! არადა დზეედზაა ისე მომეწონააა... უტაქტო! ნეტა ცუდი იყოს! მიყვარს მე ცუდი ბიჭები :დდდდ
ეს კატო და ლეო ხო საერთოდ უწიპუწოები :დდ ♥♥♥
აი ამ ახალმა ამბავმა კიდე გადამრია ისე დამაინტერესაა *---*
ერთი სული მააქვს ახლა შემდეგი თავი როდის იქნება!
ბოლო მომენტზე ხო სულ დავიწვი და დავითუთქე *-* გული ამოვარდნას მქონდა ♥♥♥
ახლა შემდეგ თავამდე ყოველდღე გამყვებაა ასეთი დამუხტული თავი გონებაში *--*
როგორ მომენატრეეე შენც და ეს ტკბილობაა ისტორიაც♥♥♥
აი შეენ ხოიცი როგორი საოცარიი და გაანსაკუთრებული ხარ! მოკლედ შენ რომ გაქო არ დავიღლები და რავქნა!
მიღვარღაააარ მე შენ და ეს ისტორიაც!!
მთელი გულიით სულიიით გონეებით და მთელი ჩემი მოთმინების უნარიით გელოდები :დდდ ♥♥♥წარმატებები ♥♥

 



№3  offline წევრი cicino

როგორ მომწონს, ველოდები ახალ თავს

 



№4 სტუმარი სტუმარი იოსეული

აეე!! ეზრა მომაშორე! მხოლოდ გაბრიელი მინდა <3
მომენატრე და გამიხარდი ძალიან <3
ძალიან მაგარი ხარ და ახალ თავს ველი, იცოდე <3

 



№5  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Anuki96
ჩავუჯდები ეხლა ♡♡

მოკლედ აქ ისეთი ამბები ტრიალეეებს ტრიალეებს ტრიალეეეებს.

მიხარიხარ :****❤❤❤❤❤❤

 



№6  offline წევრი Tamusia Egutidze

აწწ როგორ ვნატრობდი ამ დღესს <3 <3
ვერ წარმოიდგენ როგორ გამახარე საუკეთესო ხარ^^
ვგჟდები ამ ისტორიაზე მის ყველა პერსონაჟზე აი არ ვიციი scream
ყველაზე მაგარი ხარ შენ! ვგიჟდები შენზე და შენს ისტორიებზე ყველა ძალიან მაგარი და საინტერესოა განსაკუთრებით კი ეს!!! აი არ ვიცი შოკი პიკი პანიკა ხარ heart_eyes
ყველას ჯობიხარ და შენ ერთადერთი ხარ ვისი ისტორიებიც ამ საიტზრ ყველაზე მეტად მიყვარს და მომწონს. <3 მართლაც შენ ვერავინ ჩაგანაცვბლებს ვერასდროს <3 ვაბოდებ მე შენზე

 



№7  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ტკბილიწიწაკა
ვაიმეეეეე
არ მჯეერააააა
ამდეენიო ხაანიაა არ შემოვსულვაარ საიტზეეე
და როგორცკი შემოვეედიიი
ასეეეთიიი დიიდეებული სიურპრიზიი დამხვდააა!!!!
ჩეემს სიხაარულსს საზღვარიი არააააქვს!!
არმჯერაა ჩემიი გაბრიეეელიიტოო ჩემი ცუნცულაა მორიეელიოო ცოცხალი და უვნებელია ♥♥♥♥♥
ეს რა გასაოცაარიო და საერთოკდ სხვანაირი თავი იყოო! აი უბრაალოდ იმდენაად კარგაად მიგყაავს ეს ისტორიაა რომ დამთავრეება არ მინდაა♥♥♥♥
მგონიაა სერიალს ვუყურეებ და სეზონები აქვს :დდდ
აიი რამდენიიც არუნდა დაწეროო გაწელილაად არ ჩაითვლება რადგაან რაღააც სასწააულს და გასაოცაარს წწეერ ყოვეელ თავში!! ♥♥♥♥
როგოორ მომენატრნენ ყველანიიი! მგონია რო რა წლები გავიდა იმდენი ხანია არ წამიკითხავს :დდდდ
ეს ეზრა! ცუდიი ბიძია მგონია მე! არადა დზეედზაა ისე მომეწონააა... უტაქტო! ნეტა ცუდი იყოს! მიყვარს მე ცუდი ბიჭები :დდდდ
ეს კატო და ლეო ხო საერთოდ უწიპუწოები :დდ ♥♥♥
აი ამ ახალმა ამბავმა კიდე გადამრია ისე დამაინტერესაა *---*
ერთი სული მააქვს ახლა შემდეგი თავი როდის იქნება!
ბოლო მომენტზე ხო სულ დავიწვი და დავითუთქე *-* გული ამოვარდნას მქონდა ♥♥♥
ახლა შემდეგ თავამდე ყოველდღე გამყვებაა ასეთი დამუხტული თავი გონებაში *--*
როგორ მომენატრეეე შენც და ეს ტკბილობაა ისტორიაც♥♥♥
აი შეენ ხოიცი როგორი საოცარიი და გაანსაკუთრებული ხარ! მოკლედ შენ რომ გაქო არ დავიღლები და რავქნა!
მიღვარღაააარ მე შენ და ეს ისტორიაც!!
მთელი გულიით სულიიით გონეებით და მთელი ჩემი მოთმინების უნარიით გელოდები :დდდ ♥♥♥წარმატებები ♥♥

განა მჯერა???? განა მჯერა??? :0000 გეფიცები გული ამოვარდნას მაწვს :***** არც კი ველოდის თუ ასე მოგეწონებოდა/თ❤❤❤❤❤❤ მართლა არ მეგონა და ვნერვიულობდი იქნებ მკითხველს ეს სიახლე არ მოეწონოს-თქო :** ვაიმეეე ვერც კი წარმოიდგენ როგორ გამახარე ახლა შენ :დდდდ :**** ვნახოთ ვნახოთ ვინ როგორი პერსონაჟი იქნება და რას გამოავლენს ბოლოს :დდდდდდდ :**** ტკბილზე ტკბილი ხარ-თქვა რია :დდდდდ გყვარობ ძალზე და დიდი დიდი მადლობა ასეთი გამხნევებისთვის და მხარში დგომისთვის :***** ❤❤❤❤❤❤

cicino
როგორ მომწონს, ველოდები ახალ თავს

უღრმესი მადლობააა :****❤❤ვეცდები ძალიან რომ მალე დავდო :))❤❤

სტუმარი იოსეული
აეე!! ეზრა მომაშორე! მხოლოდ გაბრიელი მინდა <3
მომენატრე და გამიხარდი ძალიან <3
ძალიან მაგარი ხარ და ახალ თავს ველი, იცოდე <3

უღრმესი მადლობა სიყვარულოოო :**** ეზრა ვნახოთ აბა როგორ ამბებში გაეხვევა და შესაბამისად ვიმოქმედებ :დდდდ ❤❤❤

 



№8  offline წევრი ფერადიი...

ღმერთოო ტრანგალეტკა მესროლეეეეე
მე ისვარ კომენტარებს რომარ გიწერ ხოლმე მაგრაამ ესსს დაბრუნეეებაა შოკკკკკკ
ვინ ხარ
საიდან ხარ
ვისი ხარრრ
რამ გაგაჩინააა
შეენ მაგაროოო
პერჰექტოოო გოგო შეენ
ეზრას ამოვცხებ წიხლს და გადავაფრენ მოუსვლელში გაათრიეე
გაბრიელიიი ვაიმე გაბრიელიიი
მიყვააარსსს
შეემდეგიი დროზეე შემდეგი

 



№9 სტუმარი Qeti qimucadze

Chemo agataa. Amdens namdvilad arvelodiii. Arvoci ragitxraa. Esraiyo haa. Fantastikuriaaaa. Yovelgvar molodins gadaacharbeee. Ise gamixardaa, cali xelit bavshvs vatarebdi da calit telefonshi chavzveriii. Sutuaciebis ukontrolod mamaozravebeli dedofali xarr. Didimadlobaaaa, moutmenlad velodebi momdevno tavsss. Oh es cuglutebii. Gabriels aqvs albat mizezii. Es ezra ragac armomconsss. Vitom citelxalataianta carmomadgeneliaaaa. Vnaxot. Vnaxott. Chemi vpatara gamomzieblebi isev saqmeshi arian da isev gaexvevian sharshiii. Uhsss. Sad adavxarjo es charbi shegrznebebii agar vicii. Gtxov zalian nu gvalodinebb

 



№10  offline ადმინი Mariiiiami

1.ნერსეს კაბინეტში შესული ანა მეტრონომის ხმამ ისევ რომ გააზიღიანა არვიცი რატომ მაგრამ ძალიან მესიამოვნა. 2.თავიდან ეზრას გამოჩენა არ მომომეწონა მაგრამ მივხვდი ეგვიპტის საქმეში უნდა დაეხმაროს. 3.ვფიქრობ გაბრიელი მეხსიერებია დაკარგვას იმიტომ იმიზეზება რომ ჯერ ციხეში ჩაჯდომა არ უნდა. 4.ანა ძალიან მაცდური ქალია და გაბრიელს დაავიწყდა როგორი გონებამახვილიც. 5.ასე უცებბ აკოცოს და ბინიან გაიქცეა ალბათ გაბრიელისთვისაც კი ზედმეტია . 6.ლეოზე და კატოზე ვგიჟდები,გამორჩეულები არიან. 7.ჯერ-ჯერობით ეგვიპტის ამბებს ვერაფერ კონკრეტულთან ვერ ვაკავშირებ. 8.და გაბრიელს ფსიქიატრიულიდან წინდაუკან წოწიალში ალბათ მილა ეხმარება თუ მოკლედ ჯერ არაფერი ვიცი,ახალ თავს დაველოდები<3

 



№11  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Tamusia Egutidze
აწწ როგორ ვნატრობდი ამ დღესს <3 <3
ვერ წარმოიდგენ როგორ გამახარე საუკეთესო ხარ^^
ვგჟდები ამ ისტორიაზე მის ყველა პერსონაჟზე აი არ ვიციი scream
ყველაზე მაგარი ხარ შენ! ვგიჟდები შენზე და შენს ისტორიებზე ყველა ძალიან მაგარი და საინტერესოა განსაკუთრებით კი ეს!!! აი არ ვიცი შოკი პიკი პანიკა ხარ heart_eyes
ყველას ჯობიხარ და შენ ერთადერთი ხარ ვისი ისტორიებიც ამ საიტზრ ყველაზე მეტად მიყვარს და მომწონს. <3 მართლაც შენ ვერავინ ჩაგანაცვბლებს ვერასდროს <3 ვაბოდებ მე შენზე

ვაიმეე ძაან გამახარე აი ძაან ❤❤❤❤ შენ არც კი იცი როგორ მიხარი ეს სიტყვები :***** ისიც მიხარია რომ ახალი თავი ასე მოგეწონა :**** :))) მართლა არ ველოდი გეფიცები ❤❤❤❤❤ უღრმესი მადლობა შენ ამისთვის :**** გყვარობს მარგალიტაც :დდდ❤❤❤

 



№12  offline წევრი Tamusia Egutidze

აუ რა მაგარიაააააა ეხა წავიკითხე წინა კომი სიხარულისგან დავწერე)) ჩემი ჩემი ჩემი ჩემიი ვგიჟდები გაბრიელზეეეეე heart_eyes heart_eyes kissing_heart ერთადერთია ეგ^^ და ანაც მაგრამ ეზრა მოაშორე არ მომწონს persevere smiley მაგარი იყო იმედია მალე დაგვიდებ ახალ თავს

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Qeti qimucadze
Chemo agataa. Amdens namdvilad arvelodiii. Arvoci ragitxraa. Esraiyo haa. Fantastikuriaaaa. Yovelgvar molodins gadaacharbeee. Ise gamixardaa, cali xelit bavshvs vatarebdi da calit telefonshi chavzveriii. Sutuaciebis ukontrolod mamaozravebeli dedofali xarr. Didimadlobaaaa, moutmenlad velodebi momdevno tavsss. Oh es cuglutebii. Gabriels aqvs albat mizezii. Es ezra ragac armomconsss. Vitom citelxalataianta carmomadgeneliaaaa. Vnaxot. Vnaxott. Chemi vpatara gamomzieblebi isev saqmeshi arian da isev gaexvevian sharshiii. Uhsss. Sad adavxarjo es charbi shegrznebebii agar vicii. Gtxov zalian nu gvalodinebb

ვაიმეეეე :დდდდდდ ბოდიში პატარას დედიკო რომ მოვტაცე დროებით :დდდდდ ❤❤❤ ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოო ❤❤ ძალიან მიხარია მართლა რომ ასე მოგეწონა :*** კარგი იდეები გაქვს და კარგად დაკვირვებიხარ რაღაც-რაფაცებს :*** ვნახოთ აბა მეც მაინტერესებს მოვლენები როგორ განვითარდება ;))) ძალიან გაფასებ იმის გამო რომ ყოველ ჯერზე ასე გულწრფელად გამოხატავს შენს აზრს ❤❤❤❤❤❤❤

Mariiiiami
1.ნერსეს კაბინეტში შესული ანა მეტრონომის ხმამ ისევ რომ გააზიღიანა არვიცი რატომ მაგრამ ძალიან მესიამოვნა. 2.თავიდან ეზრას გამოჩენა არ მომომეწონა მაგრამ მივხვდი ეგვიპტის საქმეში უნდა დაეხმაროს. 3.ვფიქრობ გაბრიელი მეხსიერებია დაკარგვას იმიტომ იმიზეზება რომ ჯერ ციხეში ჩაჯდომა არ უნდა. 4.ანა ძალიან მაცდური ქალია და გაბრიელს დაავიწყდა როგორი გონებამახვილიც. 5.ასე უცებბ აკოცოს და ბინიან გაიქცეა ალბათ გაბრიელისთვისაც კი ზედმეტია . 6.ლეოზე და კატოზე ვგიჟდები,გამორჩეულები არიან. 7.ჯერ-ჯერობით ეგვიპტის ამბებს ვერაფერ კონკრეტულთან ვერ ვაკავშირებ. 8.და გაბრიელს ფსიქიატრიულიდან წინდაუკან წოწიალში ალბათ მილა ეხმარება თუ მოკლედ ჯერ არაფერი ვიცი,ახალ თავს დაველოდები<3

მიხარია შენი გამოჩენა ოქროვ :*** ❤❤ საინტერესო იდეებით მოხვედი ნამდვილად :დდდდდ ❤❤❤ მართალია ჯერ ამ თავიდან რაიმეს დადგემა ან გარკვევა რთულია, მაგრამ რაღაც დეტალები, მინიშნებები და ხელმოსაჭიდი ჩავდე მაინც ;)))) ბოლომდე მაიმც ვერ გავიგე ეს თავი მოგეწონა თუ არა, მაგრამ რადგან ასე დაკვირვებიხარ სავარაუდოდ კი :დდდდდ ძაააააან დიდი მადლობა :*** ხომ იცი როგორ მახარებს შენი გამოჩენა ყოველთვის :***❤❤❤❤❤❤❤❤

 



№14  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

ვაიმეე ჩემო ნიჭიეროო გოგო ...
ძალიან ალიან მომეწონაა შეუდარებელი არის და არრ მოვლენებიი შესანიშნავად განავითარეე როგორც ყოველთვის ორიგინალური ხარრ...
არ მინდა რომ დამთავრდეს ეს ყველაფერი ასე მგონიაა რაგაც ნაწილს დავკარგავ ამით...
ყოველ თავშიი ახალ ახალ რაღაცეებს ვიგებთ არ არის მოსაწენი და ერფეროვნული როგორც ზოგიერთი იტორიები ..
შენ განსხვავებულად წერრ და არ გავსს სხვა ისტორიებსს...
საინტერესოაა რა მოხდებაა კიდევ რა იმალებაა ...
გაბრიელი როგორ მომწონსს ეშმაკი ბიჭიააა თან საყვარელი ძალიანნ....
აგარ ვიცი რა სიტყვებით შემგამკო ისე მომწონს ეს ისტრიააა ..

 



№15  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ფერადიი...
ღმერთოო ტრანგალეტკა მესროლეეეეე
მე ისვარ კომენტარებს რომარ გიწერ ხოლმე მაგრაამ ესსს დაბრუნეეებაა შოკკკკკკ
ვინ ხარ
საიდან ხარ
ვისი ხარრრ
რამ გაგაჩინააა
შეენ მაგაროოო
პერჰექტოოო გოგო შეენ
ეზრას ამოვცხებ წიხლს და გადავაფრენ მოუსვლელში გაათრიეე
გაბრიელიიი ვაიმე გაბრიელიიი
მიყვააარსსს
შეემდეგიი დროზეე შემდეგი

უიმეე როგორ მიხარია რომ აზრის გამოხატვის ხასიათზე მოხვედი :დდდ❤❤რა ვიცი ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ და ძაან ჩვეულებრივმა
მშობლებმა გამაჩინეს :დდდდდ ❤ უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოო :**** ვეცდები მალე დავდო ახალი :****❤❤❤❤❤❤

Tamusia Egutidze
აუ რა მაგარიაააააა ეხა წავიკითხე წინა კომი სიხარულისგან დავწერე)) ჩემი ჩემი ჩემი ჩემიი ვგიჟდები გაბრიელზეეეეე heart_eyes heart_eyes kissing_heart ერთადერთია ეგ^^ და ანაც მაგრამ ეზრა მოაშორე არ მომწონს persevere smiley მაგარი იყო იმედია მალე დაგვიდებ ახალ თავს

ნუ ეს ეზრა რა ყველამ აითვალწუნეთ რა იყოთ :დდდდ იქნებადა ბუნჩულა ბიჭია :დდდდ კაი ჰო მერე გამოიტანეთს დასკვნები :დდდდ ვეცდები დიდხანს არ გალოდინოთ :*****❤❤❤

ნარჩიტა
ვაიმეე ჩემო ნიჭიეროო გოგო ...
ძალიან ალიან მომეწონაა შეუდარებელი არის და არრ მოვლენებიი შესანიშნავად განავითარეე როგორც ყოველთვის ორიგინალური ხარრ...
არ მინდა რომ დამთავრდეს ეს ყველაფერი ასე მგონიაა რაგაც ნაწილს დავკარგავ ამით...
ყოველ თავშიი ახალ ახალ რაღაცეებს ვიგებთ არ არის მოსაწენი და ერფეროვნული როგორც ზოგიერთი იტორიები ..
შენ განსხვავებულად წერრ და არ გავსს სხვა ისტორიებსს...
საინტერესოაა რა მოხდებაა კიდევ რა იმალებაა ...
გაბრიელი როგორ მომწონსს ეშმაკი ბიჭიააა თან საყვარელი ძალიანნ....
აგარ ვიცი რა სიტყვებით შემგამკო ისე მომწონს ეს ისტრიააა ..

ძალიან მიხარია :*** გავრწყინდი და გავანათე ჩემო საყვარელოოო :*** დიდი დიდი მადლობა შენ ასეთი ტკბილი სიტყვებისთვის :***❤❤ სასწაულად დადებითად მოქმედებს ჩემზე ასეთი სიტყვები და ასეთი მხარდაჭერა :*** ძალიან საყვარელი ხარ :))) :***❤❤❤❤❤

 



№16 სტუმარი მარი. ელ❤

არცკი მჯერააა რა მაგარი გოგო ხააარ შენ ხო არ იციი თუ იციი:დდ ოოო ჩემთვის ეს მოულოდნელი და სწორედაც რომ ორიგინალური გაგრძელებაა სხვანაირად ვერც იქნებოდაა:) რო ვთქვი ეს ისტორია მამოგზაურებს და ყველა კუთხიდან მანახებს სამყაროსთქო 100%-იანია გაბრიელს ეს ტყუილი რაში აწყობს ვერ მივხვდიი რაღაც ეჭვები კი მაქვს მაგრამ შენ გელოდებიიი:დ არაჩვეულებრივი ხარ მარგოოოო❤❤❤❤

 



№17  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ახლა უნდა დავწერო თორე ავფეთქდები... :დ
პირველი წინადადებიდანვე ამოვისუნთქე და ვთქვი:მთავარია ცოცხალია ჰუჰჰჰ ცოცხალია...
საოცრად საოცრად გულაჩქარებული სუნთქვაშეკრული ვკითხულობდი..

ახლა რაც შეეხება ისტორიის თითოეულ ნაწილს.. ესეიგი ახალი თავგადასავლების ცუნამი რო გვიახლოვდება ამან ყველაზე მეტად გადამრია იმიტომ რომ საერთოდ არ მოველოდი..
სანამ ჩემ გაბუსაზე ვილაპარაკებ.. ეს ლექტორი რატო მომხვდა ცუდად თვალში?! ჰმ... რაღაცა წამეეჭვიანასავით
ასეთი ანა მეუცხოვა მაგრამ ის სიმკაცრე, ეშხი და გადარეულობა ისევ აქ..
გაბრიელი .... გაბუსი.... ჩემი ღმერთიიიი..
თავიდან მეგონა ციხეში ჩასვეს მეთქი მაგრამ მერე რო წავიკითხე ფსიქიატრიულიოო..... თვალები შუბლზე ამივიდა სამჯერ გადავიკითხე :დ როცა ანა მასთან მივიდა და ახედა იმ წამსვე მივხვდი რო არანაირი ამნეზია არაფერ შუაშია... აი იმ წამსვე.. არც მანამდე არ მჯეროდა (შეიძლება თავიდან მართლა ქონდა მაგრამ) რო ახედა და მისი თვალებში ანას ანარეკლი რომ წარმოვიდგინე ვსოოო გაბრიელი გაიშიფრა იმ წამშივე :დ :დ მმმმმმ რა მაგარი მომენტები იყო ღმერთო ღმერთო ამ თავს ახლა მილიონჯერ წავიკითხავ და არ მომბეზრდება :დ ბოლო სცენა?! გამაკანკალა..ჟრუანტელმა დამიარა.. ისტერიული სიცილი ამივარდა :დ აუ აი ვერ აღგიღწერ იმ ემოციებს რაც ამ თავმა გადმოსცა რააა... აი არ ვიცი ვინ როგორ ფიქრობს მაგრამ მიღირდა ამდენ ლოდინად გეფიცები მართლა მიღირდა.
სრულიად.. 100%ით ვამართლევ ანას სიბრაზეს ოხხხხ ეგ კიარა ახლა მინდა ანა გაბრიელის ეშმაკად იქცეს.. აი ბოლო მომენტზე და ამ სიტყვებზე
"-ყველაფერი ახსოვს... - ჩაილაპარაკა გოგონამ ბრაზით და სარკაზმით გაჯერებული ხმით. - გამოგიჭირე, მორიელო!" ამ დროს ანას სახეზე წარმოვიდგინე ეშმაკის გამომეტყველება და ისეთი მაგარი იყო სკამიდან ჩავცურდი :დ აუ ძალიან მინდა გაბრიელს ეთამაშოს ანა როგორც თავიდან ისე, ოღონდ ახლა უფრო გამწარებული იქნება გაბრაზებული და მგონი გაბრიელს დაერხა :დ :დ :დ რაღაც სასწაული უნდა გაუკეთოს ანამ გაბრიელს თორე მეც გავრაზებული ვარ გაბრიელზე ... ერთი კარგ შემოლაწუნებასაც კი იმსახურებს მაგრამ მაინც მიყვარს და რავქნა ვგიჟდები ამ ორზე ვგიჟდები ვაფრენ მეკეთება მაბოდებს...
ახალი გამოძიებები, ახალი თავსატეხები,ახალი ინტრიგები, ლეგენდები, საოცრებები, სიგიჟეები ბევრი ბევრი ინტრიგებიიიი ღმერთოოოოოო რეები გველოდება წარმოდგენაზეც კი მაჟრიალებს :დ ... ლომკა მქონდა მარგარეტ უშენობის ლომკა მქონდა და მგონი სერიოზული ლომკა :დ

მარგარეტტტტ იცი როგორ მიყვარხარ?! რო ვერ წარმოიდგენ ისეეე.. დედოფალი ხარ საოცრებების იმიტომ რომ ეს ისტორია კიარა საოცრებაა.. რაღაც სასწაულად არანორმალურია :დ და მე ვგიჟდები ყველაფერზე და ყველა არანორმალურზე :დ მე შენზე ვაფანატებ <3

 



№18  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

მარი. ელ❤
არცკი მჯერააა რა მაგარი გოგო ხააარ შენ ხო არ იციი თუ იციი:დდ ოოო ჩემთვის ეს მოულოდნელი და სწორედაც რომ ორიგინალური გაგრძელებაა სხვანაირად ვერც იქნებოდაა:) რო ვთქვი ეს ისტორია მამოგზაურებს და ყველა კუთხიდან მანახებს სამყაროსთქო 100%-იანია გაბრიელს ეს ტყუილი რაში აწყობს ვერ მივხვდიი რაღაც ეჭვები კი მაქვს მაგრამ შენ გელოდებიიი:დ არაჩვეულებრივი ხარ მარგოოოო❤❤❤❤

ვაიმეე :** ძალიან დიდი მადლობა :**❤❤❤❤ ყველა კუთხეს ნამდვილად ვერ ვქაჩავ, მაგრამ რაღაც-რაღაცებს ნამდვილად ვეცდები სხვა თვალით დაგანახოთ :*** გაბრიელის ქცევას რაღაც ახსნა ნამდვილად აქვს და ესეც გაირკვევა მალე :დდდ ძალიან გამახარე ძალიან ძალიან :****❤❤❤❤

 



№19 სტუმარი სტუმარი Darina

თავიდა ვიფიქრე ჩემი გაბრიელი სად მოტეხამეთქიიი მაგრამ მერე ისეთი ამბები დაატრიალეეე რგორც შენ შეგეფერებააა, აი ყველაზე მაგარი გაგრძელწბა იყოოო რომელსაც ნამდვილად არ ველოდიიიი, როგორც ყოველთვის გაბრიელი მოწოდების სიმაღლეზეაააა, ის ხომ მორიელია არც გამკვირვებია ახლართულჩახლართული ამბებიიი, საზიზღარი ბიჭი გვიტანჯავს აქ გოგოს, ისე ჩაგვიხლართე ისევ ამბები რა მოიცდის შემდეგ თავამდე მაგრამ მე პრეტენზიებით არ გამოვირჩევი როცა იქნება მაშინ ჩავყლაპავ ერთი ამოსუნთქვით. ლამის მაჯერ ამ მისტიური არსებების არსებობას.

 



№20  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ანი ანი
ახლა უნდა დავწერო თორე ავფეთქდები... :დ
პირველი წინადადებიდანვე ამოვისუნთქე და ვთქვი:მთავარია ცოცხალია ჰუჰჰჰ ცოცხალია...
საოცრად საოცრად გულაჩქარებული სუნთქვაშეკრული ვკითხულობდი..

ახლა რაც შეეხება ისტორიის თითოეულ ნაწილს.. ესეიგი ახალი თავგადასავლების ცუნამი რო გვიახლოვდება ამან ყველაზე მეტად გადამრია იმიტომ რომ საერთოდ არ მოველოდი..
სანამ ჩემ გაბუსაზე ვილაპარაკებ.. ეს ლექტორი რატო მომხვდა ცუდად თვალში?! ჰმ... რაღაცა წამეეჭვიანასავით
ასეთი ანა მეუცხოვა მაგრამ ის სიმკაცრე, ეშხი და გადარეულობა ისევ აქ..
გაბრიელი .... გაბუსი.... ჩემი ღმერთიიიი..
თავიდან მეგონა ციხეში ჩასვეს მეთქი მაგრამ მერე რო წავიკითხე ფსიქიატრიულიოო..... თვალები შუბლზე ამივიდა სამჯერ გადავიკითხე :დ როცა ანა მასთან მივიდა და ახედა იმ წამსვე მივხვდი რო არანაირი ამნეზია არაფერ შუაშია... აი იმ წამსვე.. არც მანამდე არ მჯეროდა (შეიძლება თავიდან მართლა ქონდა მაგრამ) რო ახედა და მისი თვალებში ანას ანარეკლი რომ წარმოვიდგინე ვსოოო გაბრიელი გაიშიფრა იმ წამშივე :დ :დ მმმმმმ რა მაგარი მომენტები იყო ღმერთო ღმერთო ამ თავს ახლა მილიონჯერ წავიკითხავ და არ მომბეზრდება :დ ბოლო სცენა?! გამაკანკალა..ჟრუანტელმა დამიარა.. ისტერიული სიცილი ამივარდა :დ აუ აი ვერ აღგიღწერ იმ ემოციებს რაც ამ თავმა გადმოსცა რააა... აი არ ვიცი ვინ როგორ ფიქრობს მაგრამ მიღირდა ამდენ ლოდინად გეფიცები მართლა მიღირდა.
სრულიად.. 100%ით ვამართლევ ანას სიბრაზეს ოხხხხ ეგ კიარა ახლა მინდა ანა გაბრიელის ეშმაკად იქცეს.. აი ბოლო მომენტზე და ამ სიტყვებზე
"-ყველაფერი ახსოვს... - ჩაილაპარაკა გოგონამ ბრაზით და სარკაზმით გაჯერებული ხმით. - გამოგიჭირე, მორიელო!" ამ დროს ანას სახეზე წარმოვიდგინე ეშმაკის გამომეტყველება და ისეთი მაგარი იყო სკამიდან ჩავცურდი :დ აუ ძალიან მინდა გაბრიელს ეთამაშოს ანა როგორც თავიდან ისე, ოღონდ ახლა უფრო გამწარებული იქნება გაბრაზებული და მგონი გაბრიელს დაერხა :დ :დ :დ რაღაც სასწაული უნდა გაუკეთოს ანამ გაბრიელს თორე მეც გავრაზებული ვარ გაბრიელზე ... ერთი კარგ შემოლაწუნებასაც კი იმსახურებს მაგრამ მაინც მიყვარს და რავქნა ვგიჟდები ამ ორზე ვგიჟდები ვაფრენ მეკეთება მაბოდებს...
ახალი გამოძიებები, ახალი თავსატეხები,ახალი ინტრიგები, ლეგენდები, საოცრებები, სიგიჟეები ბევრი ბევრი ინტრიგებიიიი ღმერთოოოოოო რეები გველოდება წარმოდგენაზეც კი მაჟრიალებს :დ ... ლომკა მქონდა მარგარეტ უშენობის ლომკა მქონდა და მგონი სერიოზული ლომკა :დ

მარგარეტტტტ იცი როგორ მიყვარხარ?! რო ვერ წარმოიდგენ ისეეე.. დედოფალი ხარ საოცრებების იმიტომ რომ ეს ისტორია კიარა საოცრებაა.. რაღაც სასწაულად არანორმალურია :დ და მე ვგიჟდები ყველაფერზე და ყველა არანორმალურზე :დ მე შენზე ვაფანატებ <3

ვაიიიიჰ :000 გამაგიჟებ გოგო შენ მე და გადამრევ :000 არც კი მჯერა რომ ამ სიტყვებს მე ვიმსახურებ შენგან :*****❤❤❤❤ საოცრება გოგო ხარ ასე ნათლად ზუსტად რომ გადმოცემ შენ ემოციებს :** მართლა არ მეგონა ემოციურად ასე თუ იმოქმედებდა მკითხველზე ❤❤❤
გეთანხმები :დდდ ნამდვილად ახალი თავგადასავალი ახლოვდება და იმედი მაქვს ისიც ისეთივე საინტერესო იქნება როგორც წინა იყო :დდდ ლექტორს უკვე ყველა ეჭვის თვალით უყურებს და ნეტა რატო :დდდდდდდდდდდ
გაბრიელის ამნეზია უბრალოდ მართლა ვერ წარმომედგინა :დდდ საერთოდ მეხსიერების დაკარგვის მერე ადამიანები ძალიან იცვლებიან სა შეცვლილი ან დამშვიდებული გაბრიელი არ შემიძლია რა :დდდდ მართალია მოიტყუა და ნართალია ძალიან დამპლურად მოიქცა, მაგრამ რაღაც ახსნა აქვს მის საქციელს და ამას აუცილებლად სულ მალე გაიგებთ :დდდ❤❤❤ ანას რაც შეეხება :დდდ ისედაც იცი როგორი პერსონაჟია და ასე ადვილად რომ არ დანებდება ეგეც ნათელია :დდდდ❤❤❤❤
აი არც კი ვიცი მადლობა როგორ გადაგიხადო ამ საოცარი შეფასებისთვის, სითბოსთვის და სიყვარულისთვის რომელსაც მე, სრულიად უცნობ ადამიანს ასე უანგაროდ და გულწრფელად მიზიარებ :**** ოქრო ხარ ❤❤ ძვირფასი განძი :** ❤❤❤ და უღრმესი/უდიდესი მადლობა ისევ და ისევ :****❤❤❤❤❤

 



№21  offline წევრი ვიპნი

ერთ-ერთი ყველასგან განსხვავებული ნამუშევარია ამ საიტზე.წარმატებები,მოუთმენლად გელი

 



№22  offline წევრი Mrs grey

ღმერთო ეს რა იყო ? open_mouth open_mouth დამაშტერე heart_eyes heart_eyes ჩემი გაბრიელი <3 ეს რა ამბები დაატრიალე ? flushed რა კარგი გადასვლა იყო ახალ ამბებზე heart_eyes ჩამთრევი, დახვეწილი, აწყობილი, გამართული, სასიამოვნო, შემეცნებითი, გიჟური, მხიარული, სევდიანი,(ცოტა) რომანტიული, თავგადასავლური, ცეცხლოვანი და ყველაზე მთავარი- ძალიან თბილი გამოვიდა, შენ ხარ ადამიანი აღმოჩენა ჩემთვის, უშრეტი ენერგიით და ბევრი ბევრი სრულყოფილებით <3 მაქს ფანო მადლობა <3 <3

 



№23  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

სტუმარი Darina
თავიდა ვიფიქრე ჩემი გაბრიელი სად მოტეხამეთქიიი მაგრამ მერე ისეთი ამბები დაატრიალეეე რგორც შენ შეგეფერებააა, აი ყველაზე მაგარი გაგრძელწბა იყოოო რომელსაც ნამდვილად არ ველოდიიიი, როგორც ყოველთვის გაბრიელი მოწოდების სიმაღლეზეაააა, ის ხომ მორიელია არც გამკვირვებია ახლართულჩახლართული ამბებიიი, საზიზღარი ბიჭი გვიტანჯავს აქ გოგოს, ისე ჩაგვიხლართე ისევ ამბები რა მოიცდის შემდეგ თავამდე მაგრამ მე პრეტენზიებით არ გამოვირჩევი როცა იქნება მაშინ ჩავყლაპავ ერთი ამოსუნთქვით. ლამის მაჯერ ამ მისტიური არსებების არსებობას.

სასწაულად მიხარია რომ ასე მოგეწონა გაგრძელება ❤❤❤❤ ეს მე არ ველოდი რომ ასე მოგეწონებათ :დდდდ ❤❤ მახარებს და მაბედნიერებს შენნაირი მკითხველები :**** ❤❤❤❤ ცოტა მისტიკურობის დაჯერების საშუალება შეიძლება კიდეც რომ მისცე გონებას :*** :))) ❤❤❤❤❤

ვიპნი
ერთ-ერთი ყველასგან განსხვავებული ნამუშევარია ამ საიტზე.წარმატებები,მოუთმენლად გელი

უღრმესი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის :***❤❤❤❤❤

Mrs grey
ღმერთო ეს რა იყო ? open_mouth open_mouth დამაშტერე heart_eyes heart_eyes ჩემი გაბრიელი <3 ეს რა ამბები დაატრიალე ? flushed რა კარგი გადასვლა იყო ახალ ამბებზე heart_eyes ჩამთრევი, დახვეწილი, აწყობილი, გამართული, სასიამოვნო, შემეცნებითი, გიჟური, მხიარული, სევდიანი,(ცოტა) რომანტიული, თავგადასავლური, ცეცხლოვანი და ყველაზე მთავარი- ძალიან თბილი გამოვიდა, შენ ხარ ადამიანი აღმოჩენა ჩემთვის, უშრეტი ენერგიით და ბევრი ბევრი სრულყოფილებით <3 მაქს ფანო მადლობა <3 <3

ვუიმეეე ჩემო ტკბილო გოგოვ :***** რომ ამობრწყინდები და ამოანათებ ხოლმე ჩემს სიახლეებზე ისე მაბედნიერებ მეტი რომ არ შეიძლება :დდდდ❤❤❤❤❤ ტკბიკი, თბილი, სიყვარული, სილამაზე, სითბო და სასწაულობა ხარ :*** მართლა ძალიან მიხარია რომ ასე მოგეწონა ეს გადასავლა :დდდდ ვგიჟდები შენზე უმაღლესი ხარისხის მაქს ფანო :დდდდდ :***❤❤❤

 



№24 სტუმარი სტუმარი ქეთი

აუუ რა კარგია რო დადეე, მე-17-ე თავის კომენტარები მქონდა წაკითხული და სანამ არ გააგრძელებდი არ ვკითხულობდი, ეხლა გავაგრძელებ ????????

 



№25 სტუმარი Kusa13

ვაიმეე აი სულარ მაინტერესებს რა იყოდა რა არა, უბრალოდ ისეთი თავიიყოო რომ ამომატრიალაა.ვძაგძაგებდი გეფიცები, აიი სასწაული <3 თავიდან მეთქი სხვას ხოარ ვკითხულობ? მარა მერე...
მართლაც ძალიან ბანალუტიიქნებიდა ის რომ ყველაფერი კარგად ყოფილიყო.ვფიქრობ მალევე დამთავრდებოდა და ეს არ მაწყოობსს .. :დდდ ჩემი გაბრიელიი ^^ თავიდან ისეე დაბეყდა გული,მარა აიი რო დაილაპარაკეს ხოო აი მანდ, ვსოო მივხვდი.ალბათ არუნდა გაბოსრომ გაასამართლონ... ამასვფიქრობ მარა , რავიცი,რავიცი.... ანთეა( შემეცოდა რაღაცნაირად, ისეთი საყვარელი იყოო, ისეთი დამტკბარი, ეტყობოდა მასში მომხდარი ცვლილებებიი<3 ის ახალი ბიჭი მარჭვებს "\\ მარა ვნახოთ, ვნახოთ...
რიტუალის შემდეგ რაც მოხდა თითქოს ნაჩქარევი მეჩვენა,მაგრაამ აიი ისეთები დატრიაალდა,ისეთებიი რო ჰო გითხარი მაძაგძაგებდაა :^^ ჰოდა აი მინდოდა მოკლედ მეთქვა მარა, რანაირად \ არ შემიძლია ორისტყვით ვისაუბრო შენზე...აზრი არ გამოვხატო. ისეე გრლოდებოდი,მეთქი როდის დადებს,როდის და რო ვნახე ..ბედიარგინდა? ტელეფონი დამიჯდა! უხხ, ჰოდა აი წავიკითხე და კიდეევ ერთხელ ავღფრთოვანდიი, ტკბილოო ვგიჟდები შენზეე, შენს ყველაფერზე ❤❤მალე დაგვიბრუნიიი,მალეე ❤წარმატებრბი ❤❤

 



№26  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

სტუმარი ქეთი
აუუ რა კარგია რო დადეე, მე-17-ე თავის კომენტარები მქონდა წაკითხული და სანამ არ გააგრძელებდი არ ვკითხულობდი, ეხლა გავაგრძელებ ????????

აუუ როგორ მიხარია :**** რომ გააგრძელებ დიდი სიამოვნებით მოვისმენ შენს აზრს :**❤❤❤❤❤

 



№27  offline წევრი blondeangel631

ეს რა იყო ძალიან მომეწონა გაბრიელი აწვალე ცტა თან ლექტორი ძალიან კარგი პიროვნებაა დაეხმარება ანას გაბრიელის გაბრაზებაში შემდეგ თავს მოუთმენლად ველოდები heart_eyes heart_eyes მალე დადე

 



№28  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Kusa13
ვაიმეე აი სულარ მაინტერესებს რა იყოდა რა არა, უბრალოდ ისეთი თავიიყოო რომ ამომატრიალაა.ვძაგძაგებდი გეფიცები, აიი სასწაული <3 თავიდან მეთქი სხვას ხოარ ვკითხულობ? მარა მერე...
მართლაც ძალიან ბანალუტიიქნებიდა ის რომ ყველაფერი კარგად ყოფილიყო.ვფიქრობ მალევე დამთავრდებოდა და ეს არ მაწყოობსს .. :დდდ ჩემი გაბრიელიი ^^ თავიდან ისეე დაბეყდა გული,მარა აიი რო დაილაპარაკეს ხოო აი მანდ, ვსოო მივხვდი.ალბათ არუნდა გაბოსრომ გაასამართლონ... ამასვფიქრობ მარა , რავიცი,რავიცი.... ანთეა( შემეცოდა რაღაცნაირად, ისეთი საყვარელი იყოო, ისეთი დამტკბარი, ეტყობოდა მასში მომხდარი ცვლილებებიი<3 ის ახალი ბიჭი მარჭვებს "\\ მარა ვნახოთ, ვნახოთ...
რიტუალის შემდეგ რაც მოხდა თითქოს ნაჩქარევი მეჩვენა,მაგრაამ აიი ისეთები დატრიაალდა,ისეთებიი რო ჰო გითხარი მაძაგძაგებდაა :^^ ჰოდა აი მინდოდა მოკლედ მეთქვა მარა, რანაირად \ არ შემიძლია ორისტყვით ვისაუბრო შენზე...აზრი არ გამოვხატო. ისეე გრლოდებოდი,მეთქი როდის დადებს,როდის და რო ვნახე ..ბედიარგინდა? ტელეფონი დამიჯდა! უხხ, ჰოდა აი წავიკითხე და კიდეევ ერთხელ ავღფრთოვანდიი, ტკბილოო ვგიჟდები შენზეე, შენს ყველაფერზე ❤❤მალე დაგვიბრუნიიი,მალეე ❤წარმატებრბი ❤❤

გაოცებული და გაბადრული ვარ :****უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოოო მართლა ძალიან მიხარია რომ მოგეწონა ❤❤❤❤
ხო რა თქმა უნდა, ყველა დეტალში ვცდილობდი ჩამედი ის ფაქტი რომ გაბრიელს არაფერიც არ დავიწყებია :დდდდ ეს ისეთი ამბავი იყო რომ მინდოდა აქედანვე გამჟღავნებულიყო :დდდ❤❤ ანაც ნამდვილად ძალიან შეცვლილია :დდ უფრო სწორად მე ვფიქრომ რომ ახალი თვისებები შეიძინა და ამით უფრო საინტერესო გახდა მისი პერსონაჟი :*** ❤❤❤ ლექტორი ისედაც ყველამ აითვალწუნა :((( არადა ძაან ზეგზი ტიპია :დდდდდ ;)))
საოცრება ხარ შენ შენი ტკბილი სიტყვებით :*** და უსაზღვროდ ბედნიერი ვარ რომ შენ ჩემს კითხვას აგრძელებ ❤❤❤❤

blondeangel631
ეს რა იყო ძალიან მომეწონა გაბრიელი აწვალე ცტა თან ლექტორი ძალიან კარგი პიროვნებაა დაეხმარება ანას გაბრიელის გაბრაზებაში შემდეგ თავს მოუთმენლად ველოდები heart_eyes heart_eyes მალე დადე

უიიიჰ როგორ მიხარია რომ მოგეწონა :დდდდ ❤❤❤ ვნახოთ ვნახოთ მაქვს ბევრი რამ ჩაფიქრებული და იმედია გამოვა :*** უღრმესი მადლობა შენ❤❤❤❤

 



№29  offline მოდერი lile jones

მარგალიტა♡საოცრად გამახარა ახალმა თავმა♡ეზრას მოკვლის სურვილი თავიდან რატო მქონდა ხომ არ იცი?:დდ იმედია არ მოუწევს ჩემი ერიკის გზას გაჰყვეს:დდ ეე რომანოვი მაინც არ გადამირჩინა:(((ჩემი გაბრიელიტო არის აფერისტი:დდ არადა იშვიათობაა მორიელი აფერისტობდეს:დდ ანთეა საოცრად ჭკვიანია♡გაბრიელი მხოლოდ მასთან იჭრება და მას ვერ აოცებს ფოკუსებით:დდ საოცარი თავი იყო მარგალიტა♡ძალიან კარგი გაგრძეოებაა♡არ აბანალურებს ისტორიას:დდ პირიქით უფრო განსხვავებული და საინტერესო გახდა♡ დედამთილო მიყვარხართ მე შენ,გაბრიელიტო,ნიკანორი,ერიკი,მათე და ანთეა:დდ სასწაული ჰყავხარ რძალს:დდ♡
--------------------
M.G

 



№30  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

lile jones
მარგალიტა♡საოცრად გამახარა ახალმა თავმა♡ეზრას მოკვლის სურვილი თავიდან რატო მქონდა ხომ არ იცი?:დდ იმედია არ მოუწევს ჩემი ერიკის გზას გაჰყვეს:დდ ეე რომანოვი მაინც არ გადამირჩინა:(((ჩემი გაბრიელიტო არის აფერისტი:დდ არადა იშვიათობაა მორიელი აფერისტობდეს:დდ ანთეა საოცრად ჭკვიანია♡გაბრიელი მხოლოდ მასთან იჭრება და მას ვერ აოცებს ფოკუსებით:დდ საოცარი თავი იყო მარგალიტა♡ძალიან კარგი გაგრძეოებაა♡არ აბანალურებს ისტორიას:დდ პირიქით უფრო განსხვავებული და საინტერესო გახდა♡ დედამთილო მიყვარხართ მე შენ,გაბრიელიტო,ნიკანორი,ერიკი,მათე და ანთეა:დდ სასწაული ჰყავხარ რძალს:დდ♡

უიმეე რძალოო :*** რანაირად გამახარე შენ არც კი იცი :***** კი ბატონო გაბრიელი არის აფერისტი და ზოდიაქოს არ მჯერა მე რაც არის არი ს :დდდდდ❤❤❤
ნამდვილად ჭკვიანი გოგო მყავს ანთეა და რთულია მის წინაშე გაბრიელმა თავი არ გამოამჟღავნოს :დდ თუმცა იგივე ემართება ანასაც :დდდ მოკლედ ერთმანეთის ანტიდოტები არიან :დდდდდ მიხარია რომ ბანალურად მოგეჩვენა ჩემო საყვარელოო :**** უღრმესი მადლობა ასეთი სიყვარულობა რომ ხარ შენ :***❤❤უყვარხარ დედამთილს :))) :*** ❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent