შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიძულვილის ექსტრაქტით (თავი მეშვიდე)


2-02-2018, 23:30
ავტორი Anano Magradze
ნანახია 410

სიძულვილის ექსტრაქტით (თავი მეშვიდე)

გეგუჩაძეს ხელი ელენეს წელზე უდევს. გული მეწვება და თვალები ოდნავ მიწყლიანდება. არ მომწონს ის ფაქტი, რომ ამ ბიჭზე ასე დამოკიდებული გავხდი. ახვლედიანი ანკას გვერდით დგას, ელენეს საუკეთესო მეგობარი გოგოა. ძალიან მოკლე მოტკეცილი შავი კაბა აცვია და სანდროს კისერზე ეხვევა. არვიცი პირდაპირ მე რატომ მიყურებს ალექსანდრე, მაგრამ ჩვენი თვალები ერთმანეთს ხვდება და ვამჩნევ, რომ ტუჩის კუთხე ოდნავ მაღლა ეწევა. ნუთუ დამცინის?
ჩემს გვერდით თორნიკეს დაძაბულობას ვგრძნობ, ყველა ნერვი ეჭიმება, როდესაც ახვლედიანს აკვირდება. ხელებს მაგრად მუშტავს. თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, ვიცი როგორ ნერვების ფასად უჯდება მას, ახლა, რომ არ მივარდეს და ამ დარბაზშივე ჩხუბი არ ატეხოს.
ხელს ხელზე ვუჭერ და ავყურებ. დიდიხანი მაკვირდება ცივი თვალებით, რომლებშიც ნელ-ნელა გაზაფხულზე ახლად გამოღვიძებული კვირტებივით, იწყებენ ნაპერწკლები კიაფს.
-გთხოვ... -ვჩურჩულებ ჩუმად და მუდარით სავსე თვალებით ავყურებ. იგებს, თავს მიქნევს და ჩემს ყურთან ჩურჩულებს.
-ლუ, შენს თავს ვფიცავარ, უბრალოდ შენი გულისთვის, თორე ამას.... -ჩუმად იკურთხება. ხელს უფრო მაგრად ვუჭერ.
-ვიცი, ვიცი თოკა. -თავს ვუქნევ. ტუჩებს ნერვიულად ვიკვნეტ. -დამპირდი რა, გეხვეწები.
-გოგო, ხომ გითხარი არაფერს ვიზამ თქო? -სიმკაცრე ერევა ხმაში.
-აუ, თოკო, ეკა დაიფიცე რა... -ვეუბნები მე.
-რას მეუბნები ლუ? -კრიჭას კრავს. -ჩემი სიტყვის არ გჯერა?
-ეგ რა შუაშია... -თავს ვიმართლებ.
-ეკას თავს ვფიცავარ ლუ, ამ საღამოს არ ჩაგიშხამებ. -მეუბნება ცოტა ხნის შემდეგ და მეც შვების ღიმილი მეფინება სახეზე.
-საუკეთესო ხარ. -ვეუბნები ჩუმად. დაძაბული მიღიმის.
გიუშა დარბაზში ყველაზე სიმპატიურია (რათქმაუნდა, ახვლედიანის შემდეგ, მაგრამ ამას არასოდეს ვაღიარებ.) შავი შარვალ-კოსტუმი და უკან გადაწეული დავარცხნილი თმები, რაღაც სხვანაირ შეფერილობას ჰფენს. კარებში, რომ შემოდის დარბაზს ერთიანად ავლებს თვალს. ჩვენი მზერა, რომ ხვდება გულის ცემა მიჩქარდება. მიღიმის. თვალებს მომენტალურად ვხუჭავ და თავიდან ვახელ, არ მეჩვენება მართლა მიღიმის. საცეკვაო მოედანს გრძელი, თუმცა მძიმე ნაბიჯებით ჰკვეთს და ჩემსკენ მოდის. საკუთარი სუნთქვა ყელში მეჩხირება, ვიბნევი.
გეგუჩაძე თვალებით კონტაქტს არ წყვეტს, მეც სულელი ბავშვივით ვუღიმი. ასე მგონია მეცხრე ცაზე დავფრინავ. როდესაც მიახლოვდება, მუცელში ელექტროობა მივლის და გულში რაღაც მწყდება. მთელი ძალით ვცდილობ თვალზე მომდგარი ცრემლები შევიკავო. არ მინდა ვიტირო, იმის გამო, რომ გიორგი მე კი არა, ჩემს გვერდით მდგომს აკვირდებოდა ამდენი ხნის განმავლობაში.
-გამარჯობა გოგონებო -გვეუბნება ჩვენ, მაგრამ მას თვალს მაინც არ აშორებს. -ლამაზად გამოიყურებით. -ზრდილობისთვის ამბობს, გიუშა ხომ ასეთია, ძალიან ზრდილობიანი.
-ვიცეკვოთ? -მიმართავს შემდეგ თინის. დაბნეული გოგო ჯერ ნინიკოს უყურებს, შემდეგ მე.
-ლუ... -ჩურჩულებს ჩემი მიმართულებით.
-გაჰყევი, თინ... -ვუღიმი. არა ეს ღიმილი არ არის, მთელს სახეს უცნაურად ვმანჭავ. ლოყას შიგნიდან ძლიან მაგრად ვკბენ, რომ ცრემლები შევინარჩუნო.
თინი მორცხვი ღიმილით მიქნევს თავს და თავის პატარა ხელს გიუშას ძლიერ მტევანში ათავსებს.
ნინიკო ხელს მაგრად მიჭერს, რომ არ წავიქცე. თვალებ აწყლიანებული მაინც ვამჩნევ ოქროსფერი განათების ქვეშ მბზინავ თინის, რომელიც გეგუჩაძესთან ერთად საცეკვაო დ მიემართება.
ვხედავ გიუშა დიჯეის თვალს, რომ უკრავს და დარბაზი ბნელდება, შემდეგ საცეკვაო მოედანს ოქროსფერი განათება ანათებს. მოცეკვავე წყვილების შუაში, თინი და გიუშა, ექცევიან. საუბრობენ, გიუშა მისკენ იხრება და ყურში რაღაცას ჩურჩულებს. ისედაც აწითლებულ თინის უარესად ეფეკლება ლოყები და მორცხვად იღიმის.
დიჯეი სიმღერას ცვლის და დარბაზში ... ირთვება.
თინი და გიუშა რიტმულად აყოლებენ ფეხს. ბიჭს გოგოს წელზე ხელი აქვს შემოხვეული და მას ისე უყრუებს თითქოს მის გარშემო არავინაა. მხოლოდ ორნი არიან, მათ საკუთარ სამყაროში გამოკეტილი.
-სასმელი მჭირდება. -ვამბობ. ბედნიერ წყვილს ზურგს ვაქცევ და ალკოჰოლით სავსე მაგიდისკენ მივემართები.


***
-რავიცი, მე კი მგონია, რომ საკმარისია. -მეუბნება თორნიკე. მკაცრი სახე და ოდნავ საშიში ხმა აქვს.
წარმოდგენა არ მაქვს, რითი ვიჭყიპები ბოლო ერთი საათია, მაგრამ რაც გიუშამ თინი გაიწვია, მას შემდეგ, უბრალოდ ყველაფერს ვსვამ, რაც თხევად მდგომარეობაშია.
-არააა, არააა... თოკი... -ვეხვეწები მე, როდესაც ბიჭი ურცხვად მაცლის ხელიდან დიდ შავ ბოთლს, ჩემი ხსნით სავსეს.
-ლუ, დედას ვფიცავარ, თუ არ გაჩერდები!.. -კბილებში ცრის თორნიკე, მკლავებში ხელს მავლებს და ძალდატანებით გავყავარ სასმელების მაგიდიდან.
-მაგრამ მე დარჩენა მინდა -ვეუბნები მას გაუაზრებლად.
-არ გეყო რაც დალიე? -ძარღვები ეჭიმება. საპასუხოდ პირს ვაღებ, მაგრამ მისი ტელეფონი ბზუილს იწყებს.
ტელეფონს დაძაბული გამომეტყველებით თიშავს. უცებ მეც ვსერიოზულდები. თორნიკეს დამნაშავეს თვალებით ავყურებ.
-ბოდიში რა, -ვეუბნები არეული ხმით, -პროსტა, ძაან მთვრალი ვარ. არ უნდა დამელია...-ვბუტვუტებ ჩემთვის. თორნიკეს ეღიმება.
-არა, არ უნდა დაგელია. -კვერს მიკრავს სერიოზული ტონით.
-კაი, ახლა არ გამიბრაზდე! -ვეუბნები და ვიცინი.
-აუ! -ცალ ხელს შლის. მეორეს კი ყავარჯენს მძიმედ აყრდნობს. -გოგო, შე არა ნორმალურო! -იცინის.
-ვიცი, ვიცი, არ უნდა დამელია, მაგრამ არ გამიბრაზდე, უბრალოდ, ცოტა ნაწყენი ვარ.
-რაზე ხარ ნაწყენი? -მეკითხება და კოპებს კრავს.
-გიუშა ხომ იცი? -დაუფიქრებლად ვეკითები. თავს მიქნევს. -მომწონს მე ეგ ბიჭი, მაგან კიდე სხვა გაიწვია საცეკვაოდ. -გაბრაზებული ვბუშტავ ტუჩებს და ხელებს მკერდზე ვიჯვარედინებ. სადღაც გონების კუთხეში ვხვდები, რომ ძალიან ვინანებ ეს ამბავი თორნიკეს, რომ ჩავუკაკლე, მაგრამ ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ მყოფს, უბრალოდ არაფერი მადარდებს.
-რას ამბობ?! მართლა?... -სიცილით მეუბნება და ხარხარს იწყებს. გაბრაზებული წარბშეკრული ვუყურებ.
-რატომ დამცინი, შენ რა არ გიეჭვიანია? -ვეკითხები მკაცრად.
-ეჭვიანობ და დალიე?... -ხელს მუცელზე იფარებს სიცილის დროს. -აუ, ნეტა გადამეღო ახლა რაც მითხარი... აუ, დაგერხა ბაქრაძე! ოფიციალურად დაგერხა!...
-რაგინდა? -გაურკვევლად ვეკითხები.
-აუ, მთვრალი რა საყვარელი ხარ -ამბობს და სიცილისაგან მოგვრილ ცრემლებს იწმენდს. -ვერაფერს, რომ ვერ ხვდები. რა ხდება და, დღეის შემდეგ ჩემო კრასოტკა, იცოდე, რომ შანსი არაა, ამ ინფორმაციით გაშანტაჟებ. ვსო! -ხელს ჰაერში იქნევს -აუ, რეებს გაგაკეთებინებ!..
-არ უნდა დამელია რა, -ვამბობ მე და თავს ვაქნევ. -ამ ერთ სიმთვრალეს მთელი ცხოვრება ნუ მანანებ თოკა გეხვეწები.
-ვიცი, რომ არ უნდა დაგელია. -თავს აქნევს. -დამელოდე აქ წყალს მოგიტან და იქნებ გამოფხიზლდე.
-კაი, აქ გელოდები. -ვეუბნები. მოსწავლეებში უჩინარდება.
აქეთ-იქით ვიყურები, იქნებ ნინიკო დავლანდო სადმე. საცეკვაო სცენისკენ გახედვისგან თავს ვიკავებ, ყოველი შემთხვევისთვის, გიუშა და თინი კვლავ იქ, რომ იყონ, აღარ ვიცი რას ვიზამ. ხალხის უმეტესობა მთვრალია, ვინც არაა, ტელეფონი უკავია და ვიდეოებს და სელფებს იღებენ. გულში ვიცინი მათზე.
ნინიკოს ვერა, მაგრამ ნიკოლოზს ნამდვილად ვხედავ. აშკარად ჩემს ბედშია. მთვრალია, თვალები ამღვრეული აქვს. ღიმილზეც ეტყობა, რომ მალე გაითიშება.
-ლუ... რასშვები? -არული ნაბიჯით მიახლოვდება.
-შენი მეწყვილე სად არის? -კითხვას ვუბრუნებ მე.
-მემგონი, შენმა დაქალმა ჟღენტში გამცვალა.
-უი, ნინიკოს გემოვნება გამოსწორებია. -ვიცინი.
-მწარე!... წამოხვალ ვიცეკვოთ?
-შეძლებ რო? -წარბს ვუწევ.
-წამოხვალ თუ არა? -მეკითხება კიდე.
ფხიზელ გონებაზე არასოდეს გავყვებოდი, მაგრამ მთვრალ ლუს, უბრალოდ ფეხებზე ჰკიდია ყველაფერი, არც თორნიკეს ძებნას არ იწყებს ხალხში, რომ როგორმე დაეხმაროს ყიფიანის მოშორებაში და არც უარით ისტუმრებს. უბრალოდ თავს უქნევს.
-იმედია რამე იდეები არ გაგიჩნდება. -ვეუბნები მას.
-რამდენის საშუალებასასც მომცემ ლულაჩკა!... -იღრიჯება. თვალს ვარიდებ. კი სიმპათიურია, მაგრამ რავიცი.
ნიკოლოზს საცეკვაო მოედნისკენ მივყავარ. ჩვენს ბედად წყნარი მუსიკა ირთვება და დარბაზის ნაწილი ბნელდება. განათებული საცეკვაო მოედანი ძალიან ლამაზია, ბრწყინავს.
ბიჭი ზურგის მოშიშვლებულ ადგილზე ხელს მხვევს. უსიამოვნოდ ვიშმუშნები და ხელს ზემოთ ვაწევინებ (ჩემი რჩევა იქნება, არასოდეს იცეკვოთ მთვრალ ბიჭთან ერთად)
ნიკოს მხარს უკან ვიხედები. ახვლედიანი და გეგუჩაძე მოგვჩრებიან. გვერდიგვერ დგანან და თვალს არ მაშორებენ. გულში გამარჯვებული ვიცინი, როდესაც გიუშას სახეს ვხედავ. უეჭველია ოდნავ მაინც ეჭვიანობს. მერე მის ხელს ვაკვირდები, თინათინისთვის, რომ აქვს ჩაკიდებული და საკუთარ ნერწყვს ხმაურიანად ვყლაპავ. ყიფიანს უფრო მეტად ვუახლოვდები და გიუშას პირდაპირ თვალებში შევყურებ. ბიჭი ჯერ მე მიყურებ, მერე თინის, შემდეგ სანდროსკენ იხედება დარაღაცას ეუბნება ყურში.
ახვლედიანს მზერა ჩემი და ნიკოლოზის გადაჯვარედინებულ ხელს არ ტოვებს. თვალები გაფართოვებული აქვს, პირი კი ოდნავ ღია. მწვანე თვალები წამონთებული აქვს და ტუჩები დაძაბული. გიუშას სათქმელს, რომ ისმენს თავს მისკენ აბრუნებს, შემდეგ კი ჩემსკენ და პირდაპირ თვალებში მიყურებს. თვალს ვარიდებ.
ნიკოლოზი ცეკვის დროს თამამდება და ხელს ჩემი ზურგის მთელს არეალზე დაასრიალებს, თითქოს ქანდაკებას ძერწავდეს.
-ყიფიანი... -გამაფრთხილბელი ტონით ვეუბნები. -არ გგონია, რომ ზედმეტი მოგდის?
-მე ლუ? -თვალებ გადმოყრილი მიყურებს და იცინის.
-აუ, ნიკო, მთვრალი ხარ და მოდი გამიშვი რა... -მის ხელს ისევ ვიშორებ, მაგრამ ჯიუტად უკან აბრუნებს. -ყიფიანი! -ხმაში ავტორიტეტის ჩაქსოვას ვცდილობ.
მოულოდნელად ნიკო მთელი ძალით მშორდება და მტკივნეულად ეხეთქება იატაკს. შიშისგან და მოულოდნელობისგან პირიდან ხმამაღალი კივილი ამომდის და ორივე ხელს პირზე ვიტაცებ. ის კი არ მაოცებს ყიფიანი ძირს, რომ გდია და წამოდგომას უშედეგოდ ცდილობს, მაოცებს ის ფაქტი, რომ იგი არა თუ სხვან, თავად ალექსანდრე ახვლედიანმა მომაშორა.
-არ გითხრეს გაჩერდიო? -ახვლედიანის ბოხი, გაბრაზებული ხმა მთელს დარბაზს ავსებს. ახლაღა ვამჩნევ, რომ მუსიკა გამორთულია.
ნიკო წამოდგომას ცდილობს. სანდრო ფერს კრავს და ბიჭი პირვანდელ მდგომარეუბას უბრუნდება.
-შენი დედას შ**** ახვლედიანი! დაგასისხლიანებ იცოდე! -იფურთხება მთვრალი ყიფიანი და ძლივს ძლივობით ცალ ფეხს ეყრდნობა.
-შენ, ნიკოლოზ, მერე მოგივლი. -კბილებში ცრის ახვლდიანი. ხელს მტკივნეულად მკიდებს მაჯაზე. სიარულს, რომ იწყებს, შეშინებულს მიმათრევს.
-გაგიჟდი?! -ვუყვირი -სად მიგყავარ? ხელი გამიშვი!... -ყურს არ იბერტყავს, სწრაფი ნაბიჯით გავყავარ დარბაზიდან.
ჩვენს გადაჭდობილ ხელებს ვეჯაჯგურები და ვცდილობ გავაშვებინო. სახეზე ასახული გაბრაზებული გამომეტყველება მის მწვანე თვალებსაც ედება. ერთ-ერთ კარს აღებს და შიგნით შევყავარ. ოთახში გამეფებული სიბნელის და ახვლედიანის სიახლოვის გამო ტანზე ტაო მაყრის.
ფანჯრიდან შემოსული ლამპიონების შუქი მის აწითლებულ სახეს ანათებს, ბრაზისგან მოკუმულ ტუჩებს ფერი აქვთ დაკარგული. ხელს ისე ძლიერად მიჭერს, ტკივილის კვნესა ტოვებს ჩემს ბაგეებს.
-შენ სულ გადაირიე? -ყვირის ახვლედიანი მოულოდნელად. გაკვირვებული და გაბრაზებული ავყურებ.
-ხელი გამიშვი!...
-ხელი მე გაგიშვა?! ყიფიანმა რომ ჩაგავლო ტანზე ხელი, პრეტენზია არ გქონია!.. მაინც... -სიტყვას ვაწყვეტინებ.
-შენ ვინ გეკითხება? -ვყვირი ბოლო ხმაზე.
-რას ქვია ვინ მეკითხება? მთვრალი ბიჭი ხელებს გიფათურებდა!
-მერე შენ რა შუაში ხარ? -ყვირილით ვუტევ.
-რა შუაში ვარ?... -ერთდროულად გაკვირვებული, მრისხანე თვალებით მაკვირდება.
-დიახ! რა შუაში ხარ?
-მოიცა, ანუ გსიამოვნებდა ამდენი ხალხის წინ, რომ გეჩალიჩებოდა? -მხრებში ხელს მავლებს და ოდნავ მანჯღრევს, -სირცხვილი არა გაქვს გოგო?
-რას მეუბნები ახვლედიანი?! -საშინლად ბოროტული სიცილით ვავსებ ცარიელ სივრცეს. სანდრო გაკვირვებული მაჩერდება. -რას მეუბნები!... -გაუგებარი მიზეზის გამო, თვალები ცრემლებით მევსება. -შენ გგონია, რომ მსიამოვნებდა მთვრალი ყიფიანის ბინძური ხელები ტანზე?... შენ გგონია მე მინდოდა მასე, რომ ექნა? -ოდნავ ძალა გამოცლილი, უემოციო ხმით ვეკითხები. იბნება. სახე უფითრდება და ისე მაშტერდება თითქოს მოჩვენება ვიყო.
-მაშინ...
-შენ რატომ გეწინააღმდეგები? -მის მაგივრად დავამთავრე.
-...
-შენ არ გაქვს უფლება!.. შენ არაფერის უფლება არ გაქვს! -ვუყვირი. -რატომ წამომათრიე აქ, რომ განვიხილოთ გაქვს თუ არა ჩემთან მიმართებაში ამ ყველაფრის უფლება ახვლედიანი?
-უფლება? -იცინის -რა უფლებაზე მელაპარაკები!...
-იმ უფლებაზე რომელიც არ გაქვს.
-რატომ?
-გინდა გითხრა რატომ? -ცივი თვალებით ვუყურებ. ხვდება რა თემაზეც ვესაუბრები. სახე ელეწება. ერთდროულად დანაშაულის გრძნობა და სიბრაზე ესახება თვალებში. გულის რაღაც ნაწილში ვნანობ კიდეც ეს თემა, რომ ვუხსენე.
-არ მინდა. -ამბობს.
-ხოდა, თავი დამანებე! -ვუყვირი და ხელის გაშვებას ვცდილობ.
-ნუ მიყვირი!... -არც ის მაკლებს და ყურში ჩამყვირის. -მთვრალი ტიპების ხელების ფათური თუ გსიამოვნებს შეგიძლია წახვიდე! -ერთდროულად წყენით და ბრაზით ვივსები. თვალებზე სიმწრის ცრემლები მადგება. ჩემი აცრემლებული თვალების დანახვისას სახე უფითრდება და გაბრაზებული თვალები უკიაფდება.
-ხელი გამიშვი ახვლედიანი! -ზიზღით და ბრაზით აცახცახებული წარმოვთქვამ ჩუმად.
წამონთებული თვალებით დამყურებს. ვფიქრობ, რომ გააპროტესტებს და ყვირილს გააგრძელებს, მაგრამ ხელს მიშვებს და ოთახიდან ჩუმად გადის. მე ჩაბნელებულ სივრცეში ცრემლმორეული ვრჩები.



***
-სად იყავი?
-აქვე.
-იმან რამე ხომ არ დაგიშავა?
-არა!
-რაგჭირს, იტირე?
-არა!
-ლუ, ეკას თავს ვფიცავარ!... მითხარი რამე თუ დაგიშავა!... -ნერვიულად ისვამს თმებზე ხელს და ამღვრეული თვალებით მიყურებს. მინდა ვიფიქრო, რომ წარსული არ ახსენდება, რომ ეხლა ზუსტად იმავეს არ ფიქრობს რასაც მაშინ ფიქრობდა, მაგრამ ვიცი, რომ ასე თავს მოვიტყუებ. ზუსტად მის ამღვრეულ თვალებში ჩანს, მიტოვებული დარბაზივით ცარიელი და ერთდროულად დიდი ემოციების მქონე მოგონებები. სახეზე ფერი ეკარგება, თვალები ოდნავ უფართოვდება. ახსენდება.
-თორნიკე, დაწყნარდი. -ხელს სახეზე ვადებ და თვალებში ვუყურებ. ცოტახნით მაკვირდება, შემდეგ თავს მიქნევს და თვალებიც უწყნარდება, აკიაფებული მოგონებები ქრება.
-მითხარი, -მეუბნება, ამჯერად წყნარად -რა გითხრა?
-რატომ ცეკვავდიო.
ხალხში ნინიკოს ძებნას ვიწყებ თვალებით. აქაურობის დატოვება მინდა. ცუდად მხდის ის ფაქტი, რომ სახე დამტვრეული ყიფიანი გინებით გავარდა აქედან. გიუშა და თინი ისევ ერთად, რომ დგანან და ჩურჩულებენ. ახვლედიანი ანკას გვერდით ძალიან მშვიდად, რომ დგას და თვალს არ მაშორებს. მთვრალი ბავშვები აქეთ-იქით, რომ დარბიან.
გულის რევის შეგრძნება სარეველასავით მედება სხეულში. თორნიკესკენ ვბრუნდები, ტელეფონში აქვს ცხვირი ჩარგული.
-თოკა, მემგონი ცუდად ვარ და ნინიკო მიპოვე რა! -სახეზე ფერი ეცვლება.
-ახლავე! -მეუბნება -იცოდე, ამჯერად არ გაქრე, აქ იყავი!
-კარგი, მიდი!


***

სკოლის საპირფარეშოები ძალიან არაკომფორტულია, მაგრამ თქვენ თუ ნინიკო ბარათელი გყავთ გვერდით, აუცილებლად გაგიღებთ მასწავლებლების ტუალეტის კარს და თმებს აგიწევთ სანამ უნიტაზში თავჩარგული საშინელ სითხეს ამოიღებთ მუცლიდან.
-უკეთ ხარ? -მეკითხება ნინიკო როდესაც სახე ცივი წყლით ვიბან.
-შენ, რომ არ მყავდე ნინიკო ბარათელი!
-დაიღუპებოდი!
-ნამდვილად! აბა, შენს გარდა ვის მოაფიქრდება, რომ წვეულებაზე კბილის პასტა წამოიღოს?!
-ხომ იცი, რომ ვთვრები შენს ბედში ვარ ხოლმე.
-დღეს არ დაგილევია?
-არა!
-გავიგე მთელი დღე ჟღენტს ეცეკვებოდი. -წარბისაწევით მივმართავ.
-კი! -თვალები უბრწყინდება. -აუ, ლულაჩკა, რა კარგად ცეკვავს იცი?!
-აი, ყიფიანი საერთოდ ვერ ცეკვავს კარგად... -ერთდროულად დანანებით და ბრაზით წამოვთქვი.
-ისე, მთვრალთან რამ გაცეკვა? -თავს აქნევს ნინიკო -ან საერთოდ რატომ დასთანხმდი? თორნიკე სად იყო?
-წყლის მოსატანად იყო გასული, მე კიდევ... მთვრალი ვიყავი.
-აა, გამოფხიზლდი უკვე? -მიცინის.
-თავისთავად!
-წავიდეთ?
-კი რა, არ მინდა აქ დარჩენა. აღარც ერთი წუთით!
-შე საწყალო... დღეს არ გაწვები, რომ მთხოვე თორემ, ხომ იცი, ხვალ ყველაფერი უნდა მომიყვე!
-რა მოგიყვე?
-ახვლედიანმა რაც გითხრა!
-არაფერი, ნი წავიდეთ რა!
-წამოდი, წამოდი.
ნინიკო ბარათელი იდეალური მეგობარია. ხელს მკიდებს და ისე გავყავარ საპირფარეშოდან, შენობას, რომ ვტოვებთ მაშინაც არ მიშვებს ხელს. თორნიკეს მანქანაშიც თავს მხარზე ვადებ და გაუაზრებლად მივარდება რამდენიმე ცრემლი. ნინიკო ლოყაზე მკოცნის და ცრემლებს ისე მაშორებს.
რა არის ქვეყანაზე მეგობარზე უკეთესი?скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.





ძალიან კარგია მაგრამ გთხოვ მალე გაგვარკვიე რა შვრა სანდრომ მასეთი წარსულში დავიტაბჯე heart_eyes heart_eyes joy

 



№2 სტუმარი სტუმარი თაკო

აუ ძალიან კარგია და მალე დადე რა♥♥♥ ისეთი საინტერესოა რო რავი♥♥

 



№3  offline წევრი Anano Magradze

მწვანეთვალებაგოგო
ძალიან კარგია მაგრამ გთხოვ მალე გაგვარკვიე რა შვრა სანდრომ მასეთი წარსულში დავიტაბჯე heart_eyes heart_eyes joy

მადლობა და აუცილებლად გაგარკვევთ♥

სტუმარი თაკო
აუ ძალიან კარგია და მალე დადე რა♥♥♥ ისეთი საინტერესოა რო რავი♥♥

მადლობა, დავდებ მალე♥

 



№4 სტუმარი ნანი

მალე დადე რაა

 



№5 სტუმარი ლოლი

მალე დადებ?

 



№6 სტუმარი სტუმარი თაკო

აუ როდის დადებ????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent