შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

და თუკი ვცდები? ( ნაწილი მესამე)


4-02-2018, 20:15
ავტორი ანაკონდა
ნანახია 202

და თუკი ვცდები? ( ნაწილი მესამე)

დეა ყოველდღე ფიქრობდა დემეტრეზე. როგორი შეუვალი იყო. მასთან მუშაობა ნამდვილად არ იქნებოდა სიამოვნება. თუმცა ვინ იცის. რეპეტიციის დღეს მღელვარებამ შეიპყრო. როგორც ყოველთვის , დარბაზში დროულად მივიდა. მანაგაძის გამოჩენისას ცოტა დაიძაბა, თუმცა ყველანი სწრაფად გადაეშვნენ სამუშაოში და სისულელეებზე ფიქრის დრო აღარც დეას დარჩა. სახლში წასვლას რომ აპირებდა, უკვე ნაცნობი ბოხი ხმა შემოესმა:
_ თუ გინდა, გაგიყვან!
თავდაპირველად მოუნდა, უარი ეტკიცა. მაშინდელ უხეშობას ჯერაც ვერ პატიობდა, მაგრამ რატომღაც სრულიად უბრალოდ უპასუხა:
_ კარგი!
მანაგაძე ჯენტლმენობის განსახიერება ნამდვილად არ უნდა ყოფილიყო. დეა სკამზე ერთ პოზაში მიყინული იჯდა. ორწუთიანი დუმილის მერე მანქანა ისევ იქ იდგა. მოულოდნელად დემეტრე მისკენ გადაიხარა. სასიამოვნო სურნელმა და თავდაცვის ინსტინქტურმა სურვილმა დეას თვალების დახუჭვა აიძულა. ტკაცანი შემოესმა და მიხვდა: მანაგაძემ ღვედი შეუკრა. ავტომობილი სწრაფად მოსწყდა ადგილს.
გოგონა ფანჯარაში იყურებოდა. თანდათან აღმოაჩინა, რომ ეს დუმილი აღარ აწუხებდა, პირიქით, სიმყუდროვე მოჰქონდა თითქოს.
_ ყავაზე დამეწვევი?_ დუმილი დაარღვია დემეტრეს თბილმა ტონმა. ეს რაღაც ახალი იყო. დეას ესიამოვნა. ყურებამდე გაღიმებული დაეთანხმა ბიჭს.
მანაგაძემ ერთერთ კაფესთან სწრაფად დაამუხრუჭა. დეა გარემოთი მოიხიბლა. ძველებურ ყაიდაზე მორთულ დარბაზში სასიამოვნო სურნელი ტრიალებდა. გოგონა წინ წავიდა და კუთხის მაგიდასთან ამჯობინა დაჯდომა. დეამ ლატე შეუკვეთა,დემემ _ ჩაი.
საუბრის დაწყებას ისევ არ ჩქარობდნენ. დემე დაჟინებით უყურებდა, როგორ სვამდა ყავას. ბოლოს დეა მზერამ შეაწუხა და თვალი თვალში გაუყარა.
_ ვიცი, რომ მიცანი, თანაც პირველ დღესვე,_ მოულოდნელად ალაპარაკდა ბიჭი._ თუმცა გამბედაობა არ გეყო სათქმელად._ დაურთო ოდნავ ირონიით და სკამის საზურგეს მიეყრდნო.
დეა გაოცდა.
_ რა საჭირო იყო რამის თქმა? მიხარია, რომ კარგად ხარ, გადარჩი.
_ გადამარჩინე!
_ უბრალოდ შემთხვევით აღმოვჩნდი საჭირო დროს საჭირო ადგილას. ნებისმიერი იმავეს იზამდა.
_ რატომ აკნინებ საკუთარ საქციელს, მოდის ახალი ტენდენციაა ფსევდოთავმდაბლობა? _ ისევ გაისმა ირონიული ბგერები.
_ იქნებ იმიტომ, რომ არც შენ ჰგავხარ მადლიერ ადამიანს, უკაცრავად, უნდა წავიდე. _ ბრაზმა შეიპყრო გოგონა და სკამიდან წამოდგა.
_ როგორც ჩანს, დედიკოს ზრდილობაზე არ ულაპარაკია შენთან. _ თვალებმოწკურულმა ახედა დეას. მოულოდნელად კი სახე აუხურდა. დეამ მთელი ძალით გააწნა სილა.
_ დედა შარშან მივაბარე მიწას და სწორედ მან მასწავლა, როგორ ვუპასუხო შენნაირ ვაი-კაცებს. თუ სიტყვებზე თქმამდე არ ბევრს არ იფიქრებ, არასოდეს დამეზარება შენი ამ მეთოდით გამოფხიზლება.
ყველა მათკენ იყურებოდა. დარცხვენილი და ნაწყენი დეა კაფიდან გამოვარდა. მანაგაძე თავის სკამს მილურსმოდა.
ამ ბიჭის გამო სამსახური დაკარგა, ახლა კი, როცა მას მოუწევდა დეას დიდ მომავალთან შუამავლობა სპექტაკლში, მათმა ურთიერთობამ ასეთი საშინელი მიმართულება მიიღო. რა ჯანდაბა უნდოდა? ფიქრით თავი ასტკივდა და სწრაფად მიიწევდა წინ.
დემეტრე მანქანით მალევე წამოეწია. ოდნავ შეანელა. დეამ იფიქრა, მომობოდიშებს და მთხოვს, წაყვანაზე დავთანხმდე, მაგრამ კარგადაც ვუპასუხო. მანაგაძემ ნელა ჩაუარა, შემდეგ მაქსიმალური სიჩქარით ბორბლების ღრჭიალით მოსწყდა ადგილს და გზაზე ბუღი დააყენა.
დეამ საბოლოოდ დაასკვნა, რომ ამ ბიჭს ფსიქიკა მთლად წესრიგში არ უნდა ჰქონოდა.
ერთი კვირის შემდეგ დეამ მამის მონახულება განიზრახა. ხელმძღვანელი გააფრთხილა, რომ რეპეტიციებზე მისვლას ვერ შეძლებდა და შინ გაემგზავრა. იმ ღამით კიდევ ერთხელ უყურებდა მანაგაძე მის ფანჯრებს ეზოდან. მობოდიშებას აპირებდა. ამ გოგონასთან რაღაც ჯერ გამოლაპარაკებასა და დაახლოებას აიძულებდა, მერე კი ერთბაშად უნდებოდა, გამქრალიყო. უკანდახევას უხეშობით ავლენდა და ნორმალურად ურთიერთობის ყოველგვარ საშუალებას დასაწყისშივე სპობდა. ვერაფერს უხერხებდა ეჭვებს, რომ დეაც, როგორც ყველა, მხოლოდ შორიდან ჩანდა ისეთი,როგორიც ჩანდა: ბავშვური, გულწრფელი, სუფთა. ექვსი წლის მანძილზე ხვდებოდა მაკას. შემდეგ ცოლობაც უნდა ეთხოვა. რამდენიმე დღით მივლინებაში მოუხდა წასვლა, მაგრამ უკან დროზე ადრე დაბრუნდა და პირდაპირ ბავშვობის მეგობარს მიაკითხა. კარი საყვარელმა ქალმა გაუღო, ხალათი შემოეცვა და უტიფრად იღიმოდა, სანამ გააცნობიერებდა, ვინ იდგა მის წინ. არავინ იცის, რად დაუჯდა დუმილი და სიმშვიდე. ყოფილ სიყვარულს თვალი თვალში გაუყარა და პირი ისე იბრუნა, პასუხიც არ მოუთხოვია არცერთისთვის. პირველად რაც ხელში მოხვდა, იმით დალეწა მეგობრის მანქანა. ხმაურზე მასაც გამოეხედა გარეთ და ახლა ორივენი კართან იდგნენ, მიახლოებას ვერცერთი ვერ უბედავდა. ყოველი დარტყმისას უყურებდა მოღალატეებს და მზერას რომ მომაკვდინებელი ძალა ჰქონდეს, ორივენი სიცოცხლეს გამოესალმებოდნენ. როცა დაასრულა, ბრაზიც გაუნახევრდა. ერთი გადააფურთხა და სამუდამოდ დატოვა წარსულში ადამიანები, რომლებიც ერთ დროს ყველაფრად უღირდა.
ამდენი ხნის მერე დეა იყო პირველი, ვისი დანახვისთანავეც რაღაც უჩვეულო იგრძნო. მაშინვე შიშმა შეიპყრო, მაკას შემდეგ ყველა ქალში მოღალატეს ხედავდა. საავადმყოფოში გონსმოსულმა გაარკვია, ვინ იყო სუპერგმირი, რომელმაც სიკვდილს გადაარჩინა და მალევე მიაკვლია. დიდხანს დაჰყვებოდა უკან, მაგრამ საუბარს, გაცნობას გაურბოდა. შემდეგ იმ არამზადებისგანაც იხსნა. ხედავდა, რომ დეა საკმაოდ კარჩაკეტილ ცხოვრებას ეწეოდა. როდესაც რეჟისორმა სტუდენტებთან მუშაობა შესთავაზა, სასწრაფოდ დათანხმდა: დეა უნდოდა გაეცნო. გოგონას მონდომება და მიზასწრაფულობა პირველივე დღეს მის თვალებში ამოიკითხა. ახლა ყველაფერი გააფუჭა და გამოსასწორებლად მიადგა მისი სახლის კარს. არავინ გამოეხმაურა. მანაგაძე შიშმა უნებურად შეიპყრო.
დეა მშობლიურ ეზოში აკანკალებული შევიდა. მამა კიდევ უფრო მობერებული მოეჩვენა. ქალიშვილის დანახვისას სახე გაუნათდა და გულში მაგრად ჩაიკრა, როგორც სჩვეოდა ხოლმე.
დემეტრემ მეორე დღეს უნივერსიტეტში გამოარკვია, სად იყო დეა. დამშვიდდა. შემდეგ კი მოუთმენლობა იგრძნო. ვერ დაიცდიდა მთელი კვირა მის უნახავად. უნდოდა, სასწრაფოდ ენახა და მოებოდიშებინა. თან ერიდებოდა, არ უნდოდა, გოგონა იქ მოულოდნელი გამოჩენით დაეფრთხო ან შეეწუხებინა.
დეამ საღამო მშვიდად გაატარა. მეზობელ ქეთინო დეიდასთან ჭორაობითაც იჯერა გული და გადაწყვიტა, რომ მეორე დღეს აუცილებლად წავიდოდა იქ, სადაც მისვლასაც უკვე წელიწადზე მეტია, თავს არიდებდა.
დილით ადრე გაიღვიძა. მთელი დღის მანძილზე რა საქმე აღარ გამონახა, თუმცა საბოლოოდ მაინც ვერ გაექცა საკუთარ გადაწყვეტილებას, მონატრებასა და სინდისის კარნახს. ჰაერიც საფლავის ქვებივით გაყინულიყო იქ. მამისთვის არ უთქვამს, რომ დედის სანახავად აპირებდა წასვლას. დედაზე საუბარს ორივენი შეთანხმებულებივით არიდებდნენ თავს. ამან თითქოს დააშორათ და გააერთიანათ კიდეც. ორივეს ეს უთქმელობა ღრღნიდა. დედა სახლიდან წავიდა და საყვარელთან ერთად ავტოავარიაში დაიღუპა. დეამ მამის შემდეგ წაიკითხა წერილი. კაცმა ცოლის დანატოვარი საძინებელში იპოვა და კითხვის დასრულებისას ღონეგამოცლილი მიესვენა სკამს. ფურცელი კი ძირს დაუვარდა. იმ ღამით დეას მამა მეზობლებმა მოიყვანეს უგონოდ მთვრალი. როდესაც დაწოლაში ეხმარებოდა, წერილიც მაშინ იპოვა და მიხვდა, რატომ არ ჩანდა დედა მთელი დღე. დილით კი ავარიის შესახებ გაიგეს.
ახლა საფლავებს შორის გზას მიიკვლევდა. დედის დაკრძალვაზე არ ყოფილა. დიდი ხნის მანძილზე მამასაც კიცხავდა, უთავმოყვარეოდ იქცევა, რომ მის საფლავს უვლისო. სინდისი და სიბრაზე ერთად შემოუტევდნენ ხოლმე. დედამ სწორედ მაშინ მიატოვა, როცა ყველაზე მეტად სჭირდებოდა. თანაც ორჯერ. ხასიათიც შეეცვალა, გაცივდა და გაუცხოვდა. მეგობრებს ჩამოშორდა. დედაქალაქში ჩაიკარგა და ეს სიამოვნებდა ხოლმე.
ბოლოსდაბოლოს მის საფლავამდეც მიაღწია. ერთხანს უძრავად იდგა და უყურებდა. დიდხანს იდგა და დუმდა. იქნებ მთელი საათიც. მერე თითქოს რაღაცამ თავის ზღვარს მიაღწიაო, საშინელი ხმით ამოიკივლა და მიწაზე დაემხო. ხელებით თხრიდა, გლეჯდა ყვავილებს, რომლებიც მამას დაერგო და სლუკუნებდა. ხმაწართმეულმა კიდევ რამდენჯერმე ამოიხავლა და იქვე მიესვენა.
_ რატომ... რატომ ქენი ასე... რატომ..._ ჩურჩულებდა შეუჩერებლად და ცრემლებს ვერ იშრობდა. იმ დაწყევლილი დღის შემდეგ პირველად ტიროდა. ისე შემოაღამდა, ვერც მიხვდა. ძალა არ ყოფნიდა ფეხზე წამოსადგომად. მოიკუნტა და ემბრიონის პოზაში გაწვა დედის საფლავის გვერდით. გრძნობდა, როგორ ეყინებოდა ძვლები და მაზოხისტურად სიამოვნებდა. ქუთუთოები დაუმძიმდა. სანამ გონება ბოლომდე გაეთიშებოდა, შეხება იგრძნო. ვიღაცა მის მორევიდან ამოთრევას ცდილობდა. მოქაჩეს და მალევე სიმსუბუქე იგრძნო. სითბოს წყაროს მთელი ძალით მიეხუტა. გაყინული ხელი ასწია და წვერწამოზრდილ თბილ ლოყას მიეფერა.
_ შენ მაინც... აღარ დამტოვო... _ ხმაჩახლეჩილმა ამოთქვა.
_არასოდეს! _ მოესმა პასუხად და შუბლზე იგრძნო თბილი ტუჩების შეხება. დემეტრე მტკიცედ და ფრთხილად მიაბიჯებდა საფლავის ქვებს შორის. მკლავებში კი თავისი ცხოვრების აზრი ესვენა.


გმადლობთ, რომ კითხულობთ. <3 ძალიან დაკავებული ვარ და ისეთი ტემპით ვეღარ ვწერ, როგორითაც დავიწყე. გსურთ, რომ გაგრძელდეს?скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი shalo

anakomdas nayurebi gaq ?

 



№2 სტუმარი დგგ

მე ძალიან მომწონს ეს წყვილი და საერთოდ ეს ისტორიაც მსიამოვნებს როცა ვკითხულობ, არ შეწყვიტო რა.

 



№3  offline წევრი ანაკონდა

დგგ
მე ძალიან მომწონს ეს წყვილი და საერთოდ ეს ისტორიაც მსიამოვნებს როცა ვკითხულობ, არ შეწყვიტო რა.

მიხარია ❤ იქამდე განვავრცობ, სადამდეც შევძლებ.

 




შესანიშნავია!ძალიან კარგია და აუცილებლად უნდა გაგრძელდეს რათქმაუნდა.უბრალოდ ძალიან ძალიან გთხოვ ნუღარ დაიკარგები რაა heart_eyes kissing_heart

 



№5  offline წევრი ანაკონდა

მწვანეთვალებაგოგო
შესანიშნავია!ძალიან კარგია და აუცილებლად უნდა გაგრძელდეს რათქმაუნდა.უბრალოდ ძალიან ძალიან გთხოვ ნუღარ დაიკარგები რაა heart_eyes kissing_heart

გმადლობ ❤❤❤ ვცდილობ, ვწერო მაქსიმალურად.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent