შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კატასტროფიდან ცეკვამდე და ცეკვიდან სიყვარულამდე (თავი 2)


9-02-2018, 17:03
ავტორი ლიდია
ნანახია 392

კატასტროფიდან ცეკვამდე და ცეკვიდან სიყვარულამდე (თავი 2)

თავი 2
გადავწყვიტე ლუკაზე და ეკატერინეზე მეურვეობა ამეღო.
ჩემთვის მშობლების დაღუპვა არ იყო ადვილი... არამგონია ეს ვინმესთვის ადვილი იყოს.
მიუხედავად იმისა, რომ მათ ჩემზე უარი თქვეს.. მაგრამ ამის მიზეზი მხოლოდ და მხოლოდ მე მივეცი...
გაოგნებული ვიყავი, რადგან არ ვიცოდი ეს ამბავი პატარა არაბიოლოგიური და-ძმისთვის როგორ ამეხსნა, რომელთან ერთადაც მთელი ბავშვობა გავატარე და მხოლოდ ახლახანს გავიგე, რომ
ნაშვილები ვარ.
იმ დღეს, როდესაც ავარიის შესახებ შევიტყვე, განადგურებული და მომტირალი სახით შევედი სასტუმრო ოთახში, სადაც ბავშვები იყვნენ. ლუკა ჩემთან მოვიდა და მკითხა რა გატირებსო, პასუხს ვერ ვცემდი, შემდეგ ეკატერინეც მოვიდა და ახლა ერთ ხმაში დამიწყეს გამოკითხვა.
-ევა ახლა თუ არ მეტყვი რა მოხდა გეფიცები გავიქცევი სახლიდან! - დაიყვირა ლუკამ.
სლუკუნ-სლუკინით და შესვენებებით ძლივს მოვახერხე სიმართლის თქმა. ერთხმად ვტიროდით დედმამიშვილები მთელი ღამე. შემდეგ კი საჭირო გახდა სხვადასხვა დოკუმენტის, საბუთის მოგვარება. ბავშვები ობლად დარჩნენ და რადგან სრულწლოვ.ნები არ იყვნენ, თავშესაფარში უპირებდნენ გაგზავნას, მაგრამ ეს არ დავუშვი. ჯერ მშობლების დაკრძალვის საქმეები მოვაგვარე, ინგლისში გაყიდული კაფის ფულით. შემდეგ საჭირო გახდა ათასი საბუთის შევსება და გაკეთება რათა მეურვეობის უფლება ამეღო.
ხვალ მივდივარ იმ ადგილას სადაც პასუხს გავიგებ... აივანზე გავდივარ და სარწეველა სკამზე ვჯდები.
სიცივეს ვგრძნობ.
ვინანე პლედი რომ არ გამოვიტანე.. ახლა კი უკან შებრუნება მეზარება.
სარწეველა სკამზე ვიბუზები, ფეხებს ვკეცავ და ხელებს ვაჭდობ.
ვცდილობ გონივრულად ვიფიქრო, მაგრამ თავში მხოლოდ ერთი აზრი მიტრიალებს, რომელიც ჩემ გარდა ყველასთვის სასარგებლოა, რასგან მეურვეობის დამტკიცების შემთხვევაში მათ შვილებივით უნდა მოვუარო და უკეთესი სამსახური და სახლი ვიშოვო.
მხრებზე სითბოს ვგრძნობ, შემდეგ კი ხელის შეხებას.
მაღლა ვიხედები.
ლუკას ვხედავ.
-ევა გაცივდები. შემოდი სახლში.
ჩემი 13 წლის ძმის მზრუნველობაზე მეღიმება. მგონი პირველად გამეღიმა ამ დღეების განმავლობაში.
-მადლობა. ვიქნები კიდევ ცოტა ხანს. - პლედს უფრო მჭიდროდ ვიხვევ და ცაში ვიხედები. ლუკა არ მიდის.
მეორე სკამი მოაქვს და გვერდით მიჯდება.
ისიც ცისკენ სწევს თავს და თითქმის ჩურჩულით იწყებს საუბარს.
-ევა ხომ იცი, რომ არ ხარ ვალდებული ეს გააკეთო...
-ვალდებული ვარ!
-მე.. მე არ მინდა, რომ ჩვენ გამო შენ ცხოვრებაზე თქვა უარი. არ მინდა ეს, გესმის? შეიძლება პატარა ვარ, მაგრამ ყველაფერი მესმის და ვხედავ... იცი, შენ თუ ამას გააკეთებ საკუთარ თავს დროს ვერ დაუთმობ.
-ჭკვიანი ბიჭი ყოფილხარ შენ. მაგაზე არ ინერვიულო კარგი? ყველაფერი კარგად იქნება! - შუბლზე ვკოცნი ძამიკოს და სახლში შევდივარ.
ვიძინებ.
მეორე დილას ეკატერინე მაღვიძებს. მშობლების დაღუპვიდან ერთი კვირაა გასული და ჩემი პატარა დაიკო მარტო ვერ რჩება ოთახში,ღამე სულ ჩემთანაა. ბავშვი უზომოდ განიცდის ამ ყველაფერს და მეც სიგიჟის პირას ვარ. უბრალოდ ახლა ჩემს პატარებს ვჭირდები. უნდა ავანაზღაურო ის წლები რაც მათთან არ გავატარე. ვცდილობ ცხოვრება ჩვეულ რიტმში გავაგრძელო. სამუშაოში დროებით შვებულება ავიღე, სიტუაცია ავუხსენი და ჩემი გაიგეს.
ელენა ამ დღეების განმავლობაში რათქმაუნდა სულ ჩემთან იყო, გვერდიდან არ მცილდებოდა, მეხმარებოდა ყოველი დეტალის მოგვარებაში.
სანამ პასუხს გავიგებდი ათასჯერ მოვკვდი, მაგრამ საბოლოოდ თანხმობა მივიღე. ახლა ოფიციალურად ლუკას და ეკატერინეს მეურვე ვიყავი!
ბავშვები სკოლაშიც არ მიდიოდნენ, იმდენად არიან დასტრესილები, ყოველ ღამე სამივე ჩვენთვის ჩუმად ვტირივართ, რომ ერთმანეთს არ დავანახვოთ.
კიდევ ორი კვირა გავიდა ასე, სახლში ჯდომით და არაფრის კეთებით. შემდეგ განცხადება გავაკეთე:
-ბავშვებო ვიცი, რომ ეს რთულია და ძალიან განვიცდით ყველა... მაგრამ მე სამუშაოს უნდა დავუბრუნდე, ხოლო თქვენ სკოლას. დილას სკოლამდე მიგიყვანთ, მე სამსახურში წავალ და სკოლიდან დამოუკიდებლად მოხვალთ სახლში, დაახლოებით ხუთი საათისკენ მეც მოვალ. ორივე საკმაოდ დიდები ხართ და იმედია შეძლებთ ორი-სამი საათით მარტო ყოფნას. უნდა ვიმუშაო და ფული ავაგროვო, რომ სადმე სხვა სახლში გადავიდეთ.
-ევა.. კარგი ეგრე იყოს, მაგრამ.. იცი, არ მინდა სხვა სახლში. ვიყოთ ისევ აქ, ეს ხომ ერთადერთია რაც მშობლებისგან დაგვრჩა... უბრალოდ გავარემონტოთ. - თქვა ლუკამ.
-კარგი პატარა ძმაო როგორც შენ იტყვი!
ასეც მოვიქეცით, გავაგრძელეთ ცხოვრება.
ასეთ რეჟიმში ერთი წელი გავიდა. ბავშვები უფრო გაზრდილები არიან. მშობლების ამბავი რათქმაუნდა სამუდამო დაღია, მაგრამ ამაზე საფიქრელადაც არ მრჩება დრო. დილას ათიდან ხუთამდე მარკეტში ვმუშაობ მოლარედ, ხოლო ღამე თორმეტიდან სამამდე კლუბში მიმტანად.
საშინელი გრაფიკი მაქვს, თითქმის სულ მეძინება, სახლში რემონტიც გავაკეთეთ, ბევრი არაფერი შეგვიცვლია, მხოლოდ შპალერი და ზოგიერთი ავეჯი.
ლუკა ფეხბურთზე შევიყვანე, ხოლო ეკატერინე ბალეტზე.
მე თავად ძალიან მიყვარს ჰიპ-ჰოპი. სულ მინდოდა ამ ცეკვაზე შევსულიყავი, მაგრამ ეს ვერასდროს გავაკეთე ახლა კი ფიზიკურას დროც არ მეყოფა. შევძლებ მხოლოდ შაბათ-კვირას, მაგრამ საკუთარი თავისთვის ვეღარაფერს ვიმეტებ...
ერთ დღეს როდესაც მარკეტში ვმუშაობდი ცეცხლი გაჩნდა, სიგნალიზაცია ჩაირთო და ყველამ გაქცევა დაიწყო. მე გამოვშტერდი, თვალწინ სულ მშობლების ავარია მედგა და გავქვავდი. გარშემო ყველაფერი იწვოდა და შავ ბოლში გახვეულიყო. ცრემლები წამომივიდა, ალბათ მოვკვდები.
მაგრამ რა ეშველებათ ჩემ და-ძმას?
აქედან უნდა გავახწიო! ვყვიროდი, მივრბოდი, მაგრამ გარშემო სულ ცეცხლი იყო და მალევე დავკარგე გონება. ვიგრძენი როგორ გადამიკიდა ვიღაცამ მხარზე, მისი ძლიერი კუნთები ვიგრძენი...
სუფთა ჰაერი შევისუნთქე და ხველება ამიტყდა. ხელი ჯერ კიდევ ვიღაცისთვის მქონდა ჩაკიდებული. გრძელი თითების შეხებას ვგრძნობდი სახეზე და როცა თვალები გავახილე, საოცრება დავინახე. კუპრივით შავი თვალები ჰქონდა და კაი ხანი ჩავცქეროდით ერთმანეთს თვალებში, სხვა ვერაფერი დავინახე, მახსოვდა მისი თვალები და თითები, მისი შეხებაც მახსოვდა.
შემდეგ კი ის წავიდა...
გონზე რომ მოვედი საავადმყოფოში ვიყავი, თავზე ნამტირალევი ლუკა და ეკატერინე დამტრიალებდნენ.
მე კი მხოლოდ მის თვალებზე ვფიქრობდი, იმდენად დავიკარგე მათში, რომ მთელი ღამე ვნატრობდი, რომ კიდევ ერთხელ მქონიდა მისი ნახვის ბედნიერება.



______________________

შეიძლება შეცდომები იყოს
რასიტყვით?скачать dle 11.3




№1  offline წევრი ქეთიtaisia

კარგია მაგრამ (ოხ ეს მაგრამ ყველგან როგორ უნდა ეჩხირებოდეს):) მალმალე დადე ხოლმე რაა..
ველი შემდეგს მალეე!
❤ წარმატებები ❤;)

 



№2  offline წევრი mia15

კარგია და ველი შემდეგ თავს

 



№3  offline წევრი ლიდია

ქეთიtaisia
კარგია მაგრამ (ოხ ეს მაგრამ ყველგან როგორ უნდა ეჩხირებოდეს):) მალმალე დადე ხოლმე რაა..
ველი შემდეგს მალეე!
❤ წარმატებები ❤;)

eh imdenad “umuzod” viyavi am patara tavs otxi dgea vwer...

mia15
კარგია და ველი შემდეგ თავს

am shabatkviras davdeb❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent