შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კოწახურის კანფეტები 6


11-02-2018, 16:34
ავტორი Marry Amm
ნანახია 436

კოწახურის კანფეტები 6

საღამოვდებოდა რებე რომ ათასი კაბით ხელში მოადგა სახლს და ბედნიერი დაეშვა დივანზე. კატომ ერთხანს უყურა დაკვირვებით, ელოდებოდა როდის ეტყოდა და რამეს, მერე ვეღარ მოითმინა.
- რა ხდება, რა შოპინგია, რა ღიმილია, რა გამოვტოვე?
- არაფერი გამოგიტოვებია, ახლა დავიწყებ ჩაცმას თითოეულის და რომელი მომიხდება ყველაზე უფრო ის მითხარი.
- სად მიდიხარ?
- მივდივართ.
- სად მივდივართ? - გადაატრიალა თვალები კატომ.
- სად და დემეტრეს სიურპრიზს ვუწყობ!
- ანუ?
- ანუ იქ გაიგებ ყველაფერს, შენ გამოიპრანჭე მიდი და დანარჩენი მე მომანდე.
- რებე!
- მაინც არ გეტყვი არაფერს შანსი არ გაქვს, უბრალოდ ჩაიცვი და წამოდი. გააკეთე ეს ჩემთვის!
- ოხ, რებე... ოხ, რებე რაა! უკვე ჩავიცვა?
- ხო, უკვე!
- ვერ ვიტან იმას, რაც არ ვიცი! - წამოდგა ბუზღუნით და ოთახისკენ წავიდა. - როგორ ჩავიცვა ის მაინც მითხარი, რა სტილი?
- ნებისმიერი, კომფორტული და ლამაზი იყოს მთავარია.
- ძაან მაბნევ. - გამოსძახა ოთახიდან და არჩევა დაიწყო.
კატო ხმას არ იღებდა მანამ, სანამ ტაქსმა უკან არ მოიტოვა თბილისი. ერთიანად აჯუჯღუნდა, უამრავი კითხვა დასვა, თუმცა პასუხი ვერ მიიღო. მანქანა დიდი ჭიშკარს მიადგა, რატომღაც ეცნო ორსართულიანი სახლის ეს სტილი, ეზო მოათვალიერა, მანქანები აშკარად ფარეხში იყო შეყვანილი. ზანტად გააღო კარი და გადმოვიდა. რებემ ფული გადაუხადა ტაქსს და უკან გაუშვა.
- ვისი სახლია?
- გაჩუმდი და წამოდი.
- რებე არ მომწონს ეს ამბავი. მუცელი უსიამოვნოდ მევსება.
- ალბათ არაფერი გიჭამია და იმიტომ.
- ნუ მასხარაობ! - რებემ დიდი კარი გამოაღო და შიგნით შევიდა. კატოც უკან მიყვა. მისაღებიც ჩაბნელებული, არა ნამდვილად ეცნობოდა ეს სტილი. ბუხართან პატარა მაგიდა იდგა, მასპინძელს სუფრა გაეშალა, ხილის ასორტი, ტეკილა, ლიმნები და ნამცხვრები. რატომღაც შეუსაბამოება იგრძნობოდა. აშკარად არ იყო ეს ქალის ხელი. დივანზე დემეტრე იჯდა, ზურგით. ტელეფონს ჩაჰყურებდა, ვერც გაეგო სტუმრის მოსვლა. რებემ კატოს ანიშნა ჩუმადო და ფეხაკრეფით გაემართა მისკენ, უკნიდან მიეპარა და ხელები თვალებზე ააფარა. ბიჭი აშკარად არ მოელოდა და შეცბა. ტელეფონს ხელი გაუშვა, ფრთხილად მოსინჯა მის თვალებზე აფარებული თლილი თითები და გაოცებული თვალებით სწრაფად შემოტრიალდა.
- რებე?
- ხო... - იღიმოდა ის.
- შენ... დაბრუნდი? - ფეხზე წამოდგა დემეტრე.
- მე არც წავსულვარ... შენ წახვედი... და ახლა... მინდა რომ დაბრუნდე... თუ შეგიძლია... მაპატიე რომ... მე არ უნდა მეთქვა შენთვის უარი...
- ანუ?
- ანუ მე... თანახმა ვარ გავხდე შენი ცოლი, თუ... თუ შენც გინდა კიდევ, რა თქმა უნდა...
- რებე... - გაეღიმა დემეტრეს და დივანს დახედა მათ შორის უშნოდ რომ გაჩხერილიყო. კატომ ისედაც იცოდა დასასრული, ამიტომ დინჯად წავიდა სავარძლისკენ, თან ცდილობდა ხელი არ შეეშალა გაშტერებული წყვილისთვის. ნეტავ მასაც თუ სთხოვდა ოდესმე ხელს ლევანი... სევდიანი ღიმილი მოავლო ბედნიერ წყვილს და თავი გვერდზე გადახარა.
- დაჯექი ნუ გერიდება. - კატო გაშრა. უცებ ეგონა რომ მოეჩვენა ლევანის ხმა და შეტრიალება ვერ გაბედა. დემეტრე რებეს მოსცილდა და კატოს გაუღიმა.
- გაიცანი, ეს ლევანია... თუმცა, თქვენ ალბათ უკვე იცნობთ მას, რადგან... ახლა ვხვდები ძმაო. - გაიცინა ბიჭმა გულიანად. - მაგრად გამიჩალიჩეთ!
- საკითხავია, ვის გაუჩალიჩეს! - გაბრაზებულმა გახედა კატერინამ დას.
- კარგი რა, უბრალოდ ცოტა დავლიოთ და ჩვენი ბედნიერება აღვნიშნოთ. - გაუღიმა მან.
- წასვლა მინდა!
- სად კატო?
- სახლში, სად? გილოცავთ, ბედნიერები იყავით. მორჩა, გამოიძახე ტაქსი!
- კატო კარგი რა... - ხასიათი წაუხდა რებეკას. კატერინამაც იგრძნო და თავისი საქციელის შერცხვა.
- თავისი ქაჯობა ხომ უნდა გამოავლინოს! - მის წინ, სავარძელზე ჩამოჯდა ლევანი და ვისკის ჭიქას ხელი წაავლო. კატომ თვალები მოჭუტა და ტუჩი აიბზუა.
- ბაბუების სასტავი არ მევასება უბრალოდ! - და მაშინვე ენაზე იკბინა. რებეს გადახედა, გოგონა არ გაოცებულა ამ ამბით და უფრო მეტად მოეშალა მის თავზე ნერვები.
- თხუთმეტი წელი იქით-აქეთ, რა დიდი სხვაობაა? - ჩაიცინა რებემ და დივანზე ჩამოჯდა. - დაჯექი რა კატო, გთხოვ! - ისე უთხრა დას, რომ გოგონას შერცხვა. სავარძელზე ჩამოჯდა და ხელები გადააჯვარედინა. ლევანმა დაბლა დადგმულ, წინასწარ გამზადებულ შამპანიურს ხელი მოკიდა, რებემ ტაში შემოკრა საცობმა რომ დაიბათქუნა, დემეტრემ ჭიქა შეააველა გადმომდინარ სითხეს. ყველა ბედნიერი იყო, კატოც მათ შორის, მაგრამ გული მოულოდნელი, შეუცნობელი შიშით იპყრობდა ლევანის გამო, გრძნობდა, რომ დიდ ხანს ვეღარ შეძლებდა ამ კაცისთვის თავის არიდებას. შამპანიურზე უარი თქვა. არც დალევა აწყობდა, მაგრამ ასე დაძაბული მეტად ვეღარ გაჩერდებოდა. ყინულები ჩაიყარა ჭიქაში და მიხვედრილ დემეტრეს გაუწოდა ვისკის მისაღებად.
- გაგიმარჯოთ, - თქვა კატომ და ჭიქა მიუჭახუნა. - რებე ბედნიერია ნიშნავს, რომ მე ბედნიერი ვარ. ამიტომ, ჩვენს ბედნიერებას გაუმარჯოს!
- მაინც რა ეგოისტი ხარ ცოლისდა. - გაიცინა დემემ.
- საცოლისდა! - ერთწამიანი, ვითომ ღიმილით დააჯილდოვა კატომ და ჭიქა მოსვა თუ არა დაიჭყანა.
- მიაყოლე. - სიცილით გაუწოდა თავისი ვაშლისწვენიანი ჭიქა ლევანმა. კატომ ნახევრამდე ჩაცალა და თავისთან დაიდგა. იგრძნო, როგორ გაათბო სითხემ მთელი სხეული და სასიამოვნო გრძნობა დაეუფლა.
- ახლა მესმის ლოთების. - გაიცინა და ანანასის მოზრდილი ნაჭერი დაითრია. - სულ რომ ასე ვიყო, რა კარგი ინებოდა, რაღაცნაირად... მსუბუქად.
- ასე მალე გეკიდება სასმელი გოგო? - გაკვირვებით ჰკითხა სიძემ.
- ხო, ეგრევე... აი ერთი ჭიქა და თბილი ვარ უკვე.
- მგონი ახლახანს შენი საიდუმლო გაამხილე. - გვერდულად გაიღიმა ლევანმა.
- და შენც როგორ გესიამოვნა!
- იმდენად, რომ კიდევ უნდა დაგისხა. - ბოთლს წამოავლო ხელი ლევანმა.
- ზედმეტი არაფერი არ ვარგა, ხომ გაგიგია?
- ნამდვილად.
მეორე ჭიქა... მესამე... მეოთხე და კატო უაზროდ ვეღარ იკავებდა ღიმილს. მერე ნერვები მოეშალა, საპირფარეშოში გავიდა. ცოტა ხანს უღიმოდა თავის თავს. შემდეგ უცებ დასერიოზულდა.
- დადასტოინდი! - დაუქნია თითი მომღიმარ მეს და მანაც უცებ შეკრა წარბები. - რა კარგად ვარ! - ჯერ გაიღიმა, მერე გულიანად გაიცინა. კარზე კაკუნმა დედამიწაზე დააბრუნა და ხასიათი წაუხდა. - აბა თუ დამაცდით! - მოწყვეტით გამოაღო კარი და მომღიმარ ლევანს შეეფეთა.
- კარგად ხარ?
- რა თქმა უნდა, მე ვიცი ჩემი ზომა! - თითი მრავალმნიშვნელოვნად აღმართა გოგონამ და ლევანს ჩაუარა. - მარა მეტს ვეღარ დავლევ. სად არიან ესენი? - თვალი მოავლო მისაღებს.
- დაიღალნენ და უნდა დაისვენონ. - ღიმილით მიყვა ლევანი.
- სად, აქ?
- ხო რა იყო? აბა ამ დროს სახლში ხო არ წავლენ? - კატომ საათს ახედა, ჯერ მხოლოდ თერთმეტი იყო.
- ხო, დაისვენონ უნდა, ძაან დაიღალნენ! - წარმოთქვა გაჯავრებით და მეორე სართულს ახედა. - მე სად უნდა დავისვენო?
- კიბიდან მარჯვნივ, პირველივე კარი.
- კარგია, ადვილი... ისინი სად არიან?
- მარცხნივ, ბოლოში.
- ერთად?
- ხო კატო, ერთად!
- ვაიმე... - შეცბუნდა უცებ. - რებე... ის... ის...
- ის უკვე დანიშნულია! - მიუხვდა ლევანი და ვისკის ჭიქა გამოცალა. ისევ ჩაყარა ყინულები, კატოსაც უწილადა და ნახევრამდე გაავსო ყავისფერი სითხით.
- უნდა ავიდე ლევან...
- სად გოგო? - გაბრაზდა მამაკაცი.
- სად და რებესთან... - ხელით მშრალი ტუჩის კანი მოიძია გოგონამ და ნერვიულად მოიკვნიტა.
- დაჯექი ახლა აქ და თავი დაანებე იმათ!
- ლევან ის... მას არავინ ჰყოლია... - ამოიკვნესა თითქმის და სავარძელზე დაეშვა.
- მათ უყვართ ერთმანეთი, ვერ ხედავ? მალე ცოლ-ქმარი გახდებიან და რასაც შენ გულისხმობ, ისედაც მოხდება. და საერთოდ, სულ არ მინდა შენ დაზე ასეთი რამეების ცოდნა, რაზე მალაპარაკებ ტო? დალიე რა... - კატო შეუცნობლად დასწვდა ჭიქას და როდესაც მოსვა მხოლოდ მაშინ გაიაზრა, რომ მეტის დალევა აღარ უნდოდა, მაგრამ ლევანმა ხელით აუწია ჭიქა და იქამდე არ მოეშვა თვალებდაჭყეტილ გოგონას, სანამ ბოლომდე არ ჩააცლევინა.
- გაგიჟდი? - ძლივს ამოისუნთქა და წვენის ჭიქას დასწვდა.
- მთვრალი ბევრად კარგი ხარ.
- არც ისე! თანაც... არა არა... უნდა დავწვე... მოდი მე აქ დავიძინებ. - ფეხები სასწრაფოდ მოკეცა კატომ და კაბის ბოლოები ხელით გაისწორა.
- აქ ვერ დაწვები ნორმალურად. უკვე გითხარი სადაცაა შენი ადგილი!
- რა უჟმური ხარ. - ფორთოხლის ნაჭერს დასწვდა გოგონა და ზლაზვნით წამოდგა. - დილით ტაქსი გამომიძახე თუ შეიძლება, საქმეები მაქვს. - გამოსძახა უკვე კიბიდან. ლევანმა სიგარეტს მოუკიდა და თვალი ააყოლა მიმავალ კატოს. საოცრად დახვეწილი ტანი ჰქონდა. მისი ვიწრო წელი საერთოდ აგიჟებდა. წვრილი წვივები შესამჩნევდ ქალური და სწორი ჰქონდა. შავ კაბაზე ჩამოყრილი ქერა, ტალღოვანი თმა თითქმის წელამდე სწვდებოდა. განიერი თეძოები... ლევანმა ტუჩის კუთხე ჩატეხა.
- იცი რა... უცებ შემობრუნდა გოგონა. - სიგარეტს ავიტან, ერთ ღერს... რაღაცნაირად მომინდა. - ფარფატით ჩამოირბინა საფეხურები და კოლოფს დასწვდა. ლევანმა ურცხვად შეათვალიერა მისკენ დახრილი კატოს მიმზიდველი მკერდი და ჭიქას ხელი მძლავრად მოუჭირა. - ასანთი?
- რა? - გამოერკვა მამაკაცი.
- ზაჟიგალკა.
- წაიღე. - დაუთმო ლევანმა და ვნებიანი მზერა გააყოლა კიბეზე მიმავალს.
საძინებლის ვერანდაზე იდგა კატო და ხარბად ისუნთქავდა სიგარეტის ბოლს, იგრძნო როგორ შეემატა სიმთვრალე და მოუდუნდა ისედაც გაბუჟებული სხეული, თავბრუ დაეხვა და ღრმად ჩაისუნთქა ღამის ჰაერი, მეტს ვეღარ ,,გაქაჩავდა" იცოდა, ამიტომ ერთიანად, თითქმის ზიზღით მოისროლა ნახევრად ჩამწვარი ,,ნელი მკვლელი".
- რა კარგი ჰაერია არა? - კატო შეხტა უკან შეუმჩნევლად მოპარული ლევანის ხმაზე და პირი მისკენ იბრუნა.
- შემაშინე, აქ რა გინდა?
- სად აქ?
- ამ ოთახში!
- ჩემ საძინებელზე მეკითხები? - ჩაიღიმა ირონიულად ლევანმა და კატო მოაჯირთან მიიმწყვდია. ერთიანად დაუარა გოგონას ცხელმა ტალღამ და თვალები რომ არ მილულოდა გამეტებით დააჭყიტა.
- რატომ არ მითხარი შენი თუ იყო?
- იმიტომ, რომ აქაა შენი ადგილი!
- მაშინ შენ სხვაგან წადი, სერიოზულად ლევან, - ხელით მოიშორა და საძინებლის კარისკენ წავიდა ერთი ნახტომით წინ რომ აესვეტა მამაკაცი და გზა გადაუღობა. - ან შენ წადი, ან მე დავიძინებ სხვაგან.
- როგორც გინდა. - შებრუნდა ლევანი. გოგონას შეაკანკალა კართან მისულმა მამაკაცმა გასაღები რომ გადაატრიალა, გამოაძრო და ირონიული ღიმილით ჩაიდო შარვლის ჯიბეში.
- რას აკეთებ?
- ვწვები! - გახდა დაიწყო ლევანმა. პერანგი უცებ შეიხსნა და იქვე მდგარ სავარძელზე მოისროლა. მერე შარვლის ბალთას დასწვდა და გახსნა დაიწყო. შეშინებულ კატოს სუნთქვა შეუგუბდა და ისედაც გამომშრალ პირში ძლივს გადააგორა ნერწყვის პატარა ყლუპი.
- ახლავე გააღე კარი!
- ხომ გინდოდა აქ დაძინება, ხოდა დაწექი!
- გასაღები მომეცი, ახლავე!
- არ გამოვა პატარა. - ლევანი მიხვდა დამკეტის გვერდიდან მოშორება რომ არ შეიძლებოდა გამოცდილ ქურდთან და გახსნილი შარვლით მიწვა საწოლზე. კატოს სიბრაზემ წამოუარა, მაგრამ გაახსენდა, რომ ლევანი მთვრალი იყო და მალე ჩაეძინებოდა. ამიტომ მხოლოდ გაუღიმა და ვერანდაზე გავიდა. დიდ ხანს იცადა. დროდადრო გამოხედვდა მამაკაცს, ის გაუნძრევლად იწვა ერთ პოზაში და თვალებს არ ახელდა. გოგონა ფრთხილად შევიდა საძინებელში და მიაყურადა. ლევანი მშვიდად და თანაბრად სუნთქავდა. კატოს ჩაეღიმა. ნელა მოუარა საწოლს და გულის ფანცქალით წაიღო ხელი მისი შარვლის ჯიბისკენ. ასე არავის გაქურდვა არ გასჭირვებია. ,,ქურდის ქურდი ცხონდაო" - გაახსენდა რატომღაც. ჯიბეში სანახევროდ ჩაყო ხელი.
- მანდ არა, ცოტა მარჯვნივ! - კატო შეცბა, ხელი სწრაფად გამოსწია უკან და უკუნით თვალებს მიაშტერდა. - რასაც შენ ეძებ, ოდნავ გვერდითაა, პატარავ!
- გასაღები მომეცი, მეძინება!
- მერე დაიძინე, ნახე აქ რამდენი ადგილია!
- შენთან დავწვე?
- პირველი იქნება? - კატო აილეწა. ჯანდაბას შენი თავიო ჩაიბუზღუნა და საწოლს შემოუარა. ლევანი თვალს ადევნებდა აალებულ გოგონას, რომელმაც უხეშად გამოგლიჯა გადასაფარებელი, ბალიში აიღო და მოშორებით მდგარი სვარძლისკენ წავიდა, - მანდ ვერ დაწვები!
- ვითომ რატომ?
- იმიტომ რომ აქაა შენი ადგილი!
- დამანებე თავი! - თეთრეული მიყარა და ფეხსაცმელი გაიხადა. ლევანი გაბრაზებული წამოხტა.
- გითხარი მანდ ვერ დაწვები-თქო! - წამოვიდა კატოსკენ შუბლშეკვრით და გოგონა ერთ ადგილს მიეყინა. - მოდი აქ! - ცალი ხელი მუხლებისქვეშ ამოუდო კატოს და მეორე წელზე მოხვია.
- რას აკეთებ? დამსვი! - ალუღლუღდა კატერინა როცა მამაკაცმა საწოლისკენ წაიყვანა და მოწყვეტით დააგდო ზეწარზე. სუნთქვა აუჩქარდა, შეშინებული თვალებით ახედა თავზე დამდგარ ლევანს და აწეული კაბა ჩამოიწია. - ლევან!
- ერთხელ უკვე გაგაფრთხილე და გაჩვენე, რომ რასაც ვამბობ, ყველაფერი ისე ხდება! - გადასაფარებელი წამოიღო სავარძლიდან, კატოს გვერდით მოიკალათა და საფარი გაასწორა. - გითხარი აქ წვები, ესეიგი აქ წვები! და აღარ მინდა ზედმეტი ტლიკინი! - ცალი ფეხი გადაადო კატოს წვივებს რომ უფრო მშვიდად ეგრძნო თავი და ზემოდან დააჩერდა აღელვებულ გოგონას. სახე ძალიან ახლოს მიუტანა, კატომ თვალები დახუჭა, როგორ უნდოდ ლევანს ეკოცნა, მოფერებოდა, მისი გაეხადა გოგონას სხეული, მაგრამ ძლიერად იკავებდა თავს. - არ გკოცნი. - უთხრა ბოლოს ღიმილით და კატომ დარცხვენილად გაახილა შეურაცხყოფილი თვალები.
- მაგიტო არც დამიხუჭია, ვიძინებდი! - მიახალა გაგულისებულმა და გადატრიალება სცადა თუმცა ოდნავადაც ვერ გაინძრა და ისევ უკუნით თვალებს სთხოვა შველა.
- იცი რა მაინტერესებს, ვინ გყავდა ჩემამდე?
- შენამდე? - გაოცდა გოგონა.
- არ მითხრა, რომ არავინ!
- ხოდა არ გეტყვი!
- სერიოზულად კატო... ისე იბნევი ჩემ შეხებაზე... აქამდე მეგონა თამაშობდი, მაგრამ...
- შენი საქმე არაა, გამიშვი! - გაუძალიანდა ისევ.
- მიპასუხე რომ გეკითხები!
- არავინ, კმაყოფილი ხარ?
- სულ არავინ?
- სულ არავინ, ახლა გამიშვი. - ლევანს არც უფიქრია ხელის შეშვება, დაჟინებით აშტერდებოდა თვალებში და პასუხებს მის სიღრმეში ეძებდა, მერე გაეღიმა.
- ანუ აქამდე არავინ შეგხებია... ამიტომ ხარ ასე...
- ასე როგორ?
- ამიტომ მიზიდავდი... ვერ გეშვებოდი... თურმე ამდენხანს მხოლოდ შენ გეძებდი...
- რატომ? - გული უარესად აუჩქარდა გოგონას, სასიამოვნო ტალღები უვლიდა სხეულში და არ უნდოდა შეწყვეტილიყო.
- იმიტომ რომ შენ ახალი ხარ, ახალი და ყველასათვის დაუგემოვნებელი ხილი ხარ... სხვებისთვის მიუწვდომელი, ჩემთვის კი ასე ახლო და ადვილი მისაღები! - ათრთოლებულ ტუჩებზე დახედა გოგონას და ხარბად დაეწაფა წითელ ბაგეებს. კატოს ეგონა დრო გაჩერდა, სხეულში იმდენად სასიამოვნო ქაოსმა იწყო არევა, რომ განძრევა ვერ გაბედა. ლევანმა მკერდიდან ქვემოთ, სწრაფად ჩააცურა ხელები, შიშველი ფეხების შეგრძნებაზე გაეღიმა, კაბის ქვეშ ნელა ამოაყოლა ფეხებს ხელები და თეძოებთან მისვლისას გოგონას ყრუ კვნესა აღმოხდა.
- ლევან... ლევან... - იმეორებდა სუნთქვაგახშირებული და ნეტარ ტალღებს ტანით ჰყვებოდა.
- როგორ მინდა ახლა ყველა შენი უშნო საქციელის გამო მაგრად დაგსაჯო! - ფეხებშორის მოექცა და ტუჩებმა მკერდზე გადმოინაცვლა. კაბის ელვა სწრაფად ჩახსნა და ერთი ხელის მოსმით ააძრო გოგონას ტანიდან. შავი, გიპიური საცვლები უფრო მიმზიდველს ხდიდა ქალის სხეულს, ლევანმა ხარბად ააყოლა თვალი. ყელზე ხელი ჩამოუსვა და მკერდთან შეჩერდა. მერე წელზე მოხვია ხელები და კატო ზემოდან მოიქცია. - იცი რა?
- რა? - ამოისუნთქა გოგონამ და თავი მკერდზე დაადო.
- იქამდე დაგტოვებ ასე, სანამ თვითონ არ მთხოვ ჩემი გაგხადო!
......
დილით პირველი რაც იგრძნო კატომ ეს თავის ყრუ ტკივილი იყო. შემდეგ ცხელი სხეული მის ქვემოთ. ფრთხილად ასწია თავი. მამაკაცს ხელები კატოს წელზე ჰქონდა შემოხვეული და მშვიდად ეძინა. ძალიან ნელა გაახსნევინა გოგონამ მკლავები და მშვიდად გადაწვა თავისუფალ ადგილას. საწოლზე რომ წამოჯდა მერეღა გაახსენდა ნახევრად შიშველი რომ იყო და თვალით კაბა მოიძია. ლევანის შარვლიდან გასაღები ამოაძვრინა და ფრთხილად გამოკეტა საძინებლის კარი.
- რებე... რებე... - მიუკაკუნა დას და მოლოდინით გაიყურსა. - რებეკა!
- მოვდივარ. - მოისმა კარს უკან. - რა ხდება? - თვალებს იფშვნეტდა ჯერ კიდევ.
- როგორ ხარ? - აათვალიერა დამ, თუმცა საეჭვო ვერაფერი შეამჩნია იგივე ტანსაცმელში მყოფ ტყუპისცალს.
- კარგად. რომელი საათია?
- წამოდი! - ხელი ჩაკიდა და სააბაზანოში შეათრია. - მიდი მალე გამიცვალე კაბა.
- რა?
- მიდი, მიდი!
- ეხლა რაღა მოიფიქრე? - დაიწყო გახდა რებეკამ.
- ჩქარა სანამ გაუღვიძია ლევანს!
- დემე გაგიჟდება კატო, შენ არ ვეგონო...
- ხოდა სანამ დაინახავს რა გაცვია იქამდე უთხარი რომ კაბები გავცვალეთ და აღარ შეიშლება. აჰა ეს შენ. წუხელ ასე გეძინა?
- როგორ ასე?
- ტანსაცმლით.
- ხო, რა იყო?
- არაფერი. - გაეღიმა კატოს და რებეს კაბა გაისწორა. - კულონიც მომე.
- ნუ გააგიჟებ ახლა მაგ კაცს!
სამზარეულოში იჯდა და კარტოფილს თლიდა. დილით რომ არ ეჭამა არ შეეძლო, რამდენჯერ ამდგარა თავისი მუცლის გამო. ბავშვთა სახლში უთენია ჭამდნენ და მიჩვეული იყო.
- ადრე ამდგარხარ. - მოესმა ლევანის ხმა და დაიძაბა.
- ხო, მიჩვეული ვარ. როგორ ხარ? - შესცინა ისე, როგორც რებემ იცოდა.
- კარგად მადლობ. როგორ გეძინათ?
- კარგად... და თქვენ?
- ჩვენც. სადაა კატო ხო არ იცი?
- ალბათ გარეთ გავიდა... - ეცადა თვალებში არ შეეხედა რომ ლევანს რამე არ შეეტყო. - მარილი ვერ ვნახე ლევან.
- აქაა. - მიუახლოვდა ერთერთ უჯრას და რებეს გაუწოდა.
- წუხელ თქვენ... ერთად გეძინათ არა? - დაიწყო კატომ.
- კი.
- მხოლოდ გეძინათ? - გაეღიმა გოგონას.
- ხო. - ლევანი ლაპარაკში არ ყვებოდა და კატოს ნერვები მოეშალა.
- გიყვარს ლევან ჩემი და? - ლევანი არ ელოდა ასე პირდაპირ კითხვას. წყალი მოუშვა და ჭიქა ჩამოიღო.
- მე მასთან თავს კარგად ვგრძნობ.
- აი კატოს კი მგონი უყვარხარ.
- შენ რა იცი?
- ასე მგონია, ჩვენ ხომ ტყუპები ვართ... - უდარდელად აიჩეჩა მხრები და ტაფას შეუნთო.
- მე ვერ ვამჩნევ. - დაჟინებით აკვირდებოდა ლევანი. კატომ იგრძნო საფრთხოს მოახლოვება და გაჩუმდა. - ისე, მგონი კარგად მოვიფიქრე არა?
- რაზე ამბობ?
- რომ შემოგთავაზე გუშინდელი საღამოს მოწყობა. მე რომ არ დამერეკა ალბათ ახლაც არ იქნებოდით ერთად შენ და დემე.
- მართალი ხარ. ამისთვის დიდ მადლობას გიხდი. - შესცინა ისევ გოგონამ. ლევანს გაეღიმა. ფრთხილად წავიდა მისკენ. კატოს ხელები აერია, ძლივს მოახერხა კარტოფილის დაყრა და უცებ გახტა უკან ცხელმა ტაფამ შიშხინი რომ ატეხა. - გავალ მე და...
- კატოს მოძებნი არა? - ისევ უახლოვდებოდა ლევანი და ირონიულად უღიმოდა.
- ხო... მაინც დილაა... არ შესცივდეს... აქ ცოტა არ იყოს გრილა... - ინსტიქტურად მიდიოდა უკან იქამდე სანამ ფანჯარას არ მიეკრო და ხელით აქერცლილი კანი მოიძია ტუჩზე მოსაკვნეტად.
- ანუ ფიქრობ, რომ კატოს უყვარვარ?
- ხო, რა ვიცი...
- და გაინტერესებს მე რას ვფიქრობ მასზე? - ძალიან ახლოს მივიდა მამაკაცი და კატომ უცებ ინანა მისი სულელური გეგმა.
- ხო...
- ვფიქრობ რომ ძალიან უშნო მატტუარა გახდა ამ ბოლო დროს, განსაკუთრებით კი ჩემთან!
- ვერ გავიგე...
- რისი გაგება გინდა კატო, მკითხე პირდაპირ, იქნებ გპასუხობ?
- ლევან რა გჭირს? - უდარდელად გაიცინა გოგონამ. - მე ხომ...
- გეყოფა! - ხელი რაფაზე დაარტყა ლევანმა და კატო ერთიანად შეხტა. - რაში გჭირდება ტყუილები ჩემთან გამაგებინე? - კატო დუმდა, მონუსხული აჰყურებდა გაბრაზებულ მამაკაცს და თავს იწყევლიდა. - აქამდე რაც ნერვები მიშალე არ გეყო?
- მე უბრალოდ...
- ნუ ლუღლუღებ!
- მაინტერესებს რა გინდა! - მოთმინება დაეკარგა კატოს და შეუბღვირა. - ხო, რა იყო, არ მაქვს უფლება ვიცოდე რა გინდა ჩემგან?
- არ იცი რა მინდა?
- არა, არ ვიცი. ხან რას მინამიოკებ, ხან რას. საშინლად მაბნევ შენი ქარაგმებით. იმდენს იზავ, რომ მალე საერთოდ აღარ გნახავ!
- გგონია ეგ შენზეა დამოკიდებული?
- აბა ვისზეა?
- აი, ამაზე! - სწრაფი მოძრაობით რაფაზე შემოსვა კატო და ფეხებს შორის მოექცა.ერთხანს უყურა შეშინებულ, სუნთქვააჩქარებულ გოგონას, დამფრთხალი, ბუდიდან გადმოვარდნილი ბარტყივით რომ შეჰყურებდა და მთლიან სხეულზე აიკრა.
- არ გინდა... - ამოიჩურჩულა კატომ, მაგრამ ლევანმა ყურადღება არ მიაქცია. თმაში შეუცურა ერთი ხელი და გოგონას მსხვილ ტუჩებს ვნებამორეული დაეწაფა. კატო არ განძრეულა და ეს უფრო აგიჟებდა, ხვდებოდა, რომ ამ კაცს წინააღმდეგობას ვერასდროს გაუწევდა, მარიონეტივით იყო მის მკლავებში და სიამოვნებისგან ვეღარც კი სუნთქავდა. ორმაგად გამარჯვებული იყო ლევანი, ახლა უკვე დარწმუნებული იყო, რომ კატო მისი მაშინ გახდებოდა, როცა ამას მოინდომებდა. საკუთრების გრძნობა ერთიანად მნიშვნელოვანი და სასიამოვნო აღმოჩნდა მარგიანისთვის. თუმცა ამჯერად არ ჩქარობდა, მოსწონდა ამდენი ვნება, თავშეკავება, კატოს გაგიჟება და ჟინიანად განაგრძობდა თამაშს, რომელსაც რატომღაც სიყვარული ერქვა...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი დარინა

მოკლედ ვგიჟდები ამ ისტორიაზე, ძალიამ ძალიამ მომწონს ლეავანის და კატოს წყვილი, მინდა ეს ჯლდე მარგიანი ეჭვიანობისგან გაგიჟდეს რომ მიწვალება აქ ჩემს გოგოს, საზიზღარი ბიჭია ეს. ძალიან მომწონხარ მომწონს შენი ისტორიებიც.

 



№2  offline წევრი ablabudaa

ძალიან, ძალიან მიხარია ხოლმე ახალი თავის დადება ამ ისტორიის. დემე და რებე არიან უსაყვარლესი წყვილი, რომლებსაც გარკვეული აქვთ ურთიერთობა და გრძნობები და არიან უბრალოდ ბედნიერები. აი რაც შეეხება კატო და ლევანი აქ ცოტა რთულადაა საქმე, ლევანის გრძნობების ბოლომდე არ მესმის, თითქოს ზრდასრულია და გრძნობებიც ასაკის მიხედვით ჩამოყალიბებული უნდა ჰქონდეს, მაგრამ ასე ნამდვილად არ არის, "ცოდოა" კატო ასე რომ აწვალებს :))))

 



№3  offline წევრი ქეთიtaisia

ვგიჟდები ამ ოთხეულზე❤
კატო და ლევანზე განსაკუთრებით ????
ძალიან გამიხარდა ახალი თავის ნახვა????
სულმოუთქმელად ველი შემდეგს ????❤

 



№4 სტუმარი ეკ

აღარ დაიდებაა???

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent