შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

თეთრი ვარდი (თავი მერვე) [დასასრული]


13-02-2018, 16:59
ავტორი ლათინო
ნანახია 410

თეთრი ვარდი (თავი მერვე) [დასასრული]

-დემეე! უნდა წავიდე!
-სად მიდიხარ? კარგი რა ახლა არ მოხვედი?
-სახელოსნოში უნდა წავიდე! მოვიფიქრე რასაც დავხატავ და გთხოვ რა არ გამომყვე!
-მე წაგიყვან!
-აუუ არა! არ მინდა რომ ვინმემ ნახოს! ჯერჯერობით.
-მე ვინმე ვარ გოგო?
-აუუ კარგი რა დემე!
-კარგი ხო კარგი! გიშვებ!
-არსადაც არ მიშვებ! ისევ მოვალ! შენ გგონია თავიდან ასე ადვილად მომიშორებ?
-კარგი ხო წადი სანამ გიშვებ!
-კაი კაი! წავედი მე!
ბიჭმა უკვე გაქცეული გოგონა დაიჭირა და ტუჩებზე დააცხრა,როცა ჰაერის უკმარისობა იგრძნო მოშორდა და მის ტუჩებზევე ამოიბუტბუტა.
-მიყვარხარ სალომე!
-მეც! გოგონამ ბიჭს კისერზე ხელები შემოხვია და სხეულზე მაგრად აეკრო- უსასრულობამდე!. შემდეგ მოსცილდა და კარებში გავარდა.
სახელოსნოში თხუთმეტ წუთში მივიდა. მოლბერტთან სკამი დაიდგა,ზედ შემოსკუპდა და ხატვას შეუდგა. ტილო სულ მთლიანად შავი ფერით დაფარა. შემდეგ ფუნჯი და თეთრი საღებავი აიღო და ფიგურის ხატვა დაიწყო.
დემეტრე ცუდად გახდა. მისი ორგანიზმი ისევ წამალს მოითხოვდა,ისიც დაუყოვნებლივ წამოხტა ფეხზე და წამალი მოძებნა. ვენაში შეიყვანა და დამშვიდდა. გიორგი და თაკო მთაწმინდაზე მისეირნობდნენ როდესაც თაკომ ბამბის ნაყინი მოინდომა,გიორგის სახე მოეღრიცა ეგ როგორ უნდა ჭამო ნორმალურმა ადამიანმაო,რაზეც თაკო გაბრაზდა და ჩხუბი დაუწყო ესეიგი მე არანორმალური ვარო? მთელი დღე ასე ჩხუბში გაატარეს,როცა გიორგის მისი ლაქლაქი ყელში ამოუვიდა ტუჩებზე ეცა და გააჩუმა. თორნიკე კი ნინოს შემორიგებას ცდილობდა და თავს იმართლებდა რავქნა არ მიყვარს ეს კატებიო. ნინო კი ღიმილით წამოდგა სავარძლიდან,ბიჭს კალთაში ჩაუჯდა და მხურვალე კოცნით დაასაჩუქრა. არაუშავს შეგიყვარდებაო ესეც უჩურჩულა და სწრაფად გაიქცა.
ბიჭი როდესაც მიხვდა რა უთხრა გოგონამ გაბრაზებული წამოდგა და კარებში ისე გავიდა რომ ნინოსთვის არც კი შეუხედავს. დამიანე კი მიას უმტკიცებდა რომ მისი ფურცლიდან არაფერი გადაუწერია და უბრალოდ დაემთხვა ყველაფერი.(ქალაქობანას თამაშობდნენ)
მია კი ღიმილით აკვირდებოდა დამიანეს შეკრულ კოპებს.
-გისმენ დემეტრე! რაა? კარგი ახლავე მოვდივარ!
სალომემ ფუნჯები მიყარა,ქურთუკი ჩაიცვა და ტაქსში მოკალათებულმა მძღოლს დემეტრეს მისამართი უკარნახა. სასწრაფოდ შეაღო კარები და დანახულმა გააოცა. შუქები ჩამქრალიყო,მხოლოდ მაგიდაზე დალაგებული სანთლები ანათებდნენ იქაურობას. ყველაფერი თეთრ ვარდებს დაეფარათ. სუფრაზეც კი თეთრი ვარდის ფურცლები იყო მიმიფანტული.ოთახიდან დემეტრე გამოვიდა ამავე ფერის ვარდებით ხელში და საყვარელი ადამინის ბედნიერების ცრემლებისგან დასველებულ,მომღიმარ სახეს ღიმილით აკვირდებოდა.გოგონა ბიჭს მაგრად მოეხვია და კისერში აკოცა,იქ სადაც დემეტრეს სუსტი წერტილი იყო. ორივეს სიამოვნებისგან გააზჟრჟოლა. დემეტრემ გოგონას ჩანთა და ქურთუკი გამოართვა,დივანზე მიყარა და ისევ საყვარელ ტუჩებს მიუბრუნდა. ტუჩებიდან კისრისკენ,კისრიდან კი ლავიწის ძვალზე ჩააცოცა ტუჩები ბიჭმა. სალომე მიხვდა რომ შეწინააღმდეგებას აზრი არ ჰქონდა,რადგან ეს თავადაც უნდოდა,ამიტომაც დემეტრეს ბოლომდე მიენდო.ბიჭმა ფარატინა სხეული ხელში აიტაცა და საძინებლისკენ გაეშურა. ლოგინზე ფრთხილად დააწვინა,თვითონ ზემოდან მოექცა და ყურში უჩურჩულა"მაპატიე რომ ასე გექცევი,ვიცი რომ სიმართლის გაგება გატკენს,მაგრამ ახლა ვერაფერზე ვფიქრობ" სალომე იმდენად იყო სიამოვნებისგან გაბრუებული რომ ვერც კი ხვდებოდა რას გულისხმობდა დემეტრე. ბიჭი თავისკენ კიდევ უფრო მიიზიდა და თავისი ინიციატივით აკოცა ტუჩებზე,რასაც ორივესთვის დაუვიწყარი ღამე მოჰყვა.
დილით სალომემ გვიან გაიღვიძა,დემეტრე რომ გვერდით არ დახვდა ცოტა აფორიაქდა. მთელი სახლი მოაიარა,მაგრამ დემეტრე არსად იყო. უამრავჯერ დაურეკა,მაგრამ არც ერთხელ უპასუხა დემეტრემ. თაკოსაც და სხვა დანარჩენებსაც დაურეკა,მაგრამ პასუხი ერთი იყო-არავინ იცოდა დემეტრეს ადგილსამყოფელი. რამდენი რამ აღარ იფიქრა,გული ცუდს უგრძნობდა. გვიან შეამჩნია ფურცელი,რომელიც ტუმბოზე იდო,სასწრაფოდ გახსნა და წერილის კითხვას შეუდგა.
"სალომე,ჩემო პატარავ! ვიცი რომ საშინლად ვიქცევი და ჩემი წასვლით ძალიან ღრმა ჭრილობას მოგაყენებ,ვიცი რომ შენ მე არ გიმსახურებდი! ვიცი! ვიცი რომ ასე არ ჯნდა მოგქცეოდი,მაგრამ დამიჯერე ეს ყველაფერი უნებლიედ მოხდა. შენი შეყვარება არც კი მიფიქრია,მაგრამ შემიყვარდი,რაც იმას ნიშნავდა რომ ვერასოდეს დაგთმობდი და გაგიშვებდი ჩემგან,მაგრამ ვაი რომ მე თავად გშორდები! ვიცოდი! ვიცოდი რომ ტყუილში დიდხანს ვერ გაცხოვრებდი და ადრე თუ გვიან ამის თქმა მომიწევდა,მაგრამ შენც ხომ ხედავ?! წერილს გწერ,შემეშინდა,შემეშინდა შენი თვალების,რომელშიც დარწმუნებული ვარ დიდ წყენას და კმედგაცრუებას ამოვიკითხავდი. ეს ჩემთვის უკანასკნელი დარტყმა იქნებოდა რომელიც საბოლოოდ გამასწორებდა მიწასთან! ვიცი რომ საშინლად მოვიქეცი, ფაქტიურად ჯერ ცაში აგიტაცე და მერე მიწაზე დაგანარცხე. ვიცი რომ ამ წერილის წაკითხვის შემდეგ შეგძულდები, მაგრამ შენ ეს უნა გციდნოდა! სალომე მე ნარკოტიკს ვერასოდეს შევეშვებოდი! იმ ღამემ ორივეს დაგვინგრია ცხოვრება! იმ ღამიდან მოყოლებული წამალი,რომლითაც სხეულს ვიშხამავ ჩემი ყოველდღიურობის განუყოფელი ნაწილია! ვიცი წერილის კითხვა არ დაგისრულებია და უკვე გძულვარ! მწყევლი და საკუთარ თავსაც იწყევლი რომ მომენდე! ვიცი რომ ასეა! მეც მძულს საკუთარი თავი შენნაირი ანგელოზის ცხოვრები დამახინჯების გამო! სალომე იცოდე რომ მიყვარდი! შენს თავს გეფიცები ძალიან მიყვარდი! ერთადერთი რამ მინდა გთხოვო! ცხოვრება გააგრძელე! თავი არავის დაუხარო! იბრძოლე და დამიჯერე აუცილებლად მიაღწებ წარმატებას! ვიცი რომ აუცილებლად შეხვდები ისეთ ადამიანს რომელიც შეგიყვარებს,ხელს მაგრად ჩაგჭიდებს და არასოდეს! არსოდეს გაგიშვებს ხელს! მე მჯერა ამის! იმიტომ რომ შენ ამას იმსხურებ! თუ ჩემი ნახვა მოგინდება იმისთვის რომ მეჩხუბო,მიყვირო,გამლანძღო,პასუხი მომთხოვო იმისთვის რომ ასე საშინლად მოგექეცი იცოდე რომ გელოდები! გელოდები ჩემს საფლავზე! მიყვარხარ სალომე! თავდავიწყებით მიყვარხარ! და იცოდე რომ შენ ჩემი თეთრი ვარდი ხარ!"
წერილის კითხვა დაასრულა სალომემ და გაოგნებული თვალებსაც ვერ ახამხამებდა,ცრემლები კისერში მიიკლაკნებოდნენ.განადგურებული გოგონა მუხლებზე დაეცა და ხელები მუხლებზე დაიწყო. ასე იჯდა კარგახანს,ფიქრობდა? რაზე უნდა ეფიქრა? ახლა ყველაფერი გვიანი იყო! ზარის ხმამ გამოაფხიზლა,ტელეფონს დასწვდა,იფიქრა დემეტრეაო,ჯერაც ვერ იჯერებდა რომ დემეტრეს ასეთი რამის ჩადენა შეეძლო,მაგრამ ტელეფონში გარკვევით ისმოდა თაკოს ტირილისგან ჩახრინწული ხმა რომელიც იუწყებოდა რომ დემეტრე წამლის გადაჭარბებული დოზით დაიღუპა. ახლა არ გაშეშებულა. ახლა განწირულმა დაიწყო კივილი,ყცელაფერი დალეწა რაც შეიძლებოდა და არ შეიძლებოდა. ძალაგამოცლილი ისევ მუხლებზე დაეცა და თავში ხელები დაიშინა. ბოლოს ემოციებით დატვირთული და დაღლილი გაითიშა და იატაკზე დაეცა. გონს რომ მოვიდა პალატაში იწვა. უამრავი რაღაც ჰქონდა მიერთებული. სასწრაფოდ მოიცილა ყველა ნემსი და მილი და სასწრაფოდ გავარდა პალატიდან. ბავშვების განადგურებულ სახეს რომ გადააწყდა ისევ ყველაფერი გაიხსენა და მიხვდა რომ მისმა ცხოვრებამ აზრი საბოლოოდ დაკარგა,ამ შავ,ბნელეთით მოცულ ცხოვრებაში აღარცერთი ნათელი,ოდნავ მბჟუტავი წერტილი აღარ დარჩა. მიხვდა რომ ყველა საყრდენი ხელიდან გამოეცალა და საკუთარი თავი თავადვე დაიტირა ცოცხლად. ბავშვები მის დაკავებას ცდილობდნენ,თუმცა ყველა ჩამოიშორა გზიდან და სახელოსნოსკენ გაეშურა. იქ შესულს ისევ დემეტრემ შეახსენა თავი და იქაურობის ლეწვა დაიწყო. ყველა ნამუშევარი ძირს დაამხო,საღებავებს იქით-აქეთ ისროდა,ყველაფერი რაც კი ხელში მოჰყვა კედელს გაუქანა. შემდეგ წყლით სავსე ჭიქა აიღო და იმ ტილოს შეასხა რომელსაც გამოფენისთვის ამზადებდა,ამ ტილოზე დემეტრე იყო გამოსახული თეთრი ვარდით ხელში. საღებავები ერთიმეორის მიყოლებით ჩამოირეცხა. სალომე კი ალეწილი სახით მიშტერებოდა მას.ბოლოს ასანთი აიღო ხელში,ერთ ტილოს მოუკიდა ცეცხლი და ცეცხლის ალში გახვეული შენობა ემოციებისგან დაცლილმა,დაცარიელებუა დატოვა. დაკრძალვის დღეს დემეტრესთან მხოლოდ ათი წუთით მივიდა.
-ნეტავ იცოდე რა გამიკეთე დემეტრე! ეს მდგომარეობა გაცილებით უფრო სასტიკია ვიდრე ის,იმ ღამით მომხდარის შემდეგ იყო. დემეტრე იცი რა გამიკეთე? ჩემს გულში შემოიჭერი,ფრთები შემასხი და ეს ფრთები მერე შენ თვითონვე მომამტვრიე. ახლა აღარც სიარული შემიძლია,აღარც ფრენა. ახლა აღარაფერი შემიძლია! ჩემი ცხოვრება გაუფასურდა და ეს შენი დამსახურებაა! აღარვიმ მჭორდება! აღარაფერი მინდა! ერთადერთი რაც მინდა სიკვდილია! გესმის? სიკვდილს ვნატრობ! და ეს შენი ბრალია დემეტრე! შენ ჩემი და შენი ბედნიერება წამალზე გაცვალე! აი ამიტომ ხარ ჩემს თვალში მიწასთან გასწორებული! აი ამიტომ დაკარგე ფასი! მძულხარ ნაკანო! მძულხარ! ვფიცავ! შენს საფლავზე ერთხელაც კი არ ამოვალ! შენ ამას არ იმსახურებ!
სალომე უკანმოუხედავად გამოიქცა სასაფლაოდან,არავინ გაიყოლა. სახლში მისული ძალაგამოცლილი ჩაიკეცა კარებშივე და მთელ ხმაზე ატირდა. მერე თავის ოთახში ავიდა,ბარგი ჩაალაგა და წავიდა. ბავშვების ზარებს არ პასუხობდა, აღარაფრის სურვილი არ ჰქონდა. მის თვალში ყველაფერმა ფასი დაკარგა,ყველას მიმართ ნდობა გაუქრა,აღარც ბედს ენდობოდა.უნდოდა მალე გამოსალმებოდა ამ წუთისოფელს,რომელიც მისთვის ყველაზე ბინძური იყო,რომელიც ასე ძალიან სძულდა. დანიშნულების ადგილზე რომ მივიდა მიას ერთადერთი მესიჯი გაუგზავნა "კარგად ვარ,ჩემზე არ ინერვიულოთ,არ მომძებნოთ და საერთოდ დაივიწყეთ ჩემი არსებობაო".
სალომესთვის ყველა დღე ერთნაირი იყო. ცხოვრება მისთვის უხალისოდ და უსიცოცხლოდ მიედინებოდა. საჭმელსაც არაფერს ჭამდა,ერთ ნაჭრ პურს თუ წაიკიკნებოდა ხოლმე,ისიც იმიტომ რომ არ მომკვდაროყო. ბავშვებმა იცოდნენ მისი ადგილსამყოფელი და ყოველ ორ კვირაში ერთხელ აკითხავდნენ. ტელეფონზე კი ხშირად ურეკავდნენ. სალომეც პასუხობდა და უხალისოდ სცემდა პასუხს. ერთ დღესაც როცა ბავშვებმა ზარებზე პასუხი ვერ მიიღეს საჩქაროდ მოთავსდნენ ავტომობილებში და სალომეს სახლისკენ დაიძრნენ. როცა მივიდნენ დაინახეს რომ გოგონა გათიშული ეგდო იატაკზე,თორნიკე მიიჭრა მასთან,ჯერ პულსი შეუმოწმა,როცა მიხვდა რომ სალომე ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო, შედარებით დამშვიდებულმა სწრაფად ჩასვა მანქანაში და საავადმყოფოსკენ გააქანა.
ნახევარსაათიანი შემოწმებების შემდეგ ექიმმა ბავშვებს უთხრა.
-პაციენტი ორი თვის ორსულია,როგორც ჩანს თავს ყურადღებას არ აქცევს,უჭმელობისგან დაკარგა გონება. ასე თავსაც და ბავშვსაც დააზიანებს,ძალიან გთხოვთ ყურადღება მიაქციეთ! ამჯერად მათ საფრთხე არ ემუქრებათ,მაგრამ მაინც სარისკოა.ამიტომ სამი დღე ჩვენი მეთვალყურეობის ქვეშ იქნება,შემდეგ კი თქვენ უნდა იზრუნოთ მასზე.ღმერთი თქვენსკენ. ბავშვები გაოცებულები იყვნენ ამ სიახლით. ყველაფერს წარმოიდგენდნენ მაგრამ ამას ვერა.დემეტრემ თავისი ნაწილი დაუტოვა სალომეს. ახლა გოგონას მუცელში პაწაწინა არსებას დაედო ბინა,რომელიც დედის სისუსტისგან თვითონაც დასუსტებულიყო.
სალომემ როცა გაიგო ეს ამბავი მარტო ყოფნა ისურვა. ყველაფერზე დაფიქრდა და გადაწყვიტა რომ ამ ბავშვს გააჩენდა. მიხვდა რომ ახლა მას სიცოცხლის მიზეზი აქვს,ახლა აქვს მიზანი ცხოვრებაში,ახლა იცის რა უნდა! ახლა მას დედა ჰქვია და ვალდებულია ეს პრობლემები გულში ძალიან ღრმად ჩამარხოს. ეს შვილისთვის უნდა გააკეთოს! მისი და დემეტრეს შვილისთვის. მართალია ყველაფერი ისეთი მარტივი არ იყო,მაგრამ სალომემ ყველა დაბრკოლება გადალახა და ბავშვი სრულიად ჯანმრთელი დაბადა. ახლა შვილის მიმართ ასჯერ უფრო დიდი სიყვარული იგრძნო,ვიდრე მანამდე გრძნობდა,როცა მუცელში ეჯდა. საოცარი განცდა იყო,ყველა ტკივილი ერთმა პატარა არსებამ გააყუჩა. ყველა ჭრილობა მან შეკრა. ყველა უბედურება მან დაავიწყა სალომეს და მეტიც! მან ის ბედნიერი გახადა! პატარა ანდრია მოევლინა ქვეყანას და ყველას გულში დაიდო ბინა... წყვილებმა იქორწინეს და შვილებიც ეყოლათ. სალომე ისევ დაუბრუნდა თავის საქმიანობას,ისევ ხატავდა და ყველაზე მეტად ის ნახატი უყვარდა რომელზეც ერთადერთი თეთრი ვარდი იყო გამოსახული. აუქციონზე სალომენ სხვა ნახატი წარადგინა,არ ეთმობოდა თავისი თეთრი ვარდი. ფიქრობდა რომ მისი გაყიდვით თავის გრძნობებს და განცდებს გაყიდდა რომლებიც მასში ჩააქსოვა და ასე უფრთხილდებოდა მათ.
დასასრული......


******
არც კი ვიცი რა ვთქვა.. ალბათ ბევრ თქვენთაგანს გავუცრუე იმედი. ვიცი რომ დემეტრე არ უნდა მომკვდარიყო,მაგრამ რა ვქნა მე ამ ისტორიის დასასრულს ასე ვხედავდი. მთელი ჩემი გრძნობები ჩავაქსოვე მასში,თითოეულ სიტყვას ასჯერ ვამოწმებდი,მინდოდა კარგი გამოსულიყო და იმედი მაქვს თქვენც მოგეწონებათ. მადლობა რომ ჩემთან იყავით და ბოდიშს გიხდით თუ იმედები გაგიცრუეთскачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი ani

იცი რა კარგია ? გრამატიკულად გამარტული და შინაარსობრივად იმდენად დიდი რა ვთქვა heart_eyes ..... ასეა როდესაც ადამიანი "წამალზეა" შეუძლებელია ის მას გადაეჩვიოს და ნორმალურ ცხოვრებას დაუბრუნდეს ნუ არის გამონაკლისები მაგრამ თემა ამ ფაკტმა შეავსო მე ეს თემა დღეს წავიკითხე ბოლომდე აქამდე ერთხელაც არ დავინტერესებულვარ მაგრამ დღეს მივხვდი თუ რა ძლიერი ნაშრომია მომწონს მაგარიაა ახლა კი მარტოხელა დედას ერთი გზა აქვს გაზარდოს პატარა ანდრეა ვაჟკაცად .........................
წარმატებები მალე დაგვიბრუნდი და კიდევ დასასრული ზუსტია სათაურთან მიმართებაში heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart kissing_closed_eyes

 



№2 წევრი ლათინო

ani
იცი რა კარგია ? გრამატიკულად გამარტული და შინაარსობრივად იმდენად დიდი რა ვთქვა heart_eyes ..... ასეა როდესაც ადამიანი "წამალზეა" შეუძლებელია ის მას გადაეჩვიოს და ნორმალურ ცხოვრებას დაუბრუნდეს ნუ არის გამონაკლისები მაგრამ თემა ამ ფაკტმა შეავსო მე ეს თემა დღეს წავიკითხე ბოლომდე აქამდე ერთხელაც არ დავინტერესებულვარ მაგრამ დღეს მივხვდი თუ რა ძლიერი ნაშრომია მომწონს მაგარიაა ახლა კი მარტოხელა დედას ერთი გზა აქვს გაზარდოს პატარა ანდრეა ვაჟკაცად .........................
წარმატებები მალე დაგვიბრუნდი და კიდევ დასასრული ზუსტია სათაურთან მიმართებაში heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart kissing_closed_eyes

უუუდიდესი მადლობა! წარმოდგენაც არ გაქვს როგორ გამახარე! თითოეული სიტყვა ძალიან მახარებს და აღტაცებას იწვევს ჩემში და ამისთვის უღრმეს მადლობას გიხდი!ახლა ნამდვილად ვაფასებ ჩემს ნაშრომს და ვხვდები რომ ზალიან თუ არა ცოტათი კარგი მაინცაა. კიდევ ერთხელ გიხდი მადლობას♥♥♥????

 



№3  offline აქტიური მკითხველი terooo

რატომ ფიქრობ რომ სხვებს გაუცრუვდა იმედი... შენ ისე დაასრულე როგორც Dენ გსურდა გინდოდა და წარმოდგენილი ჰქონდა, ისე მჯეროდა რომ დემეტრე ძლიერი აღმოჩნდებოდა და ამ ტკივილისთვის არ გაიმეტებს სალომეს,აგრამ მაინც.
წარმატებებს გისურვებ და დაგელოდები შემდეგ ისტორიამდე

 



№4 წევრი ლათინო

terooo
რატომ ფიქრობ რომ სხვებს გაუცრუვდა იმედი... შენ ისე დაასრულე როგორც Dენ გსურდა გინდოდა და წარმოდგენილი ჰქონდა, ისე მჯეროდა რომ დემეტრე ძლიერი აღმოჩნდებოდა და ამ ტკივილისთვის არ გაიმეტებს სალომეს,აგრამ მაინც.
წარმატებებს გისურვებ და დაგელოდები შემდეგ ისტორიამდე

არ ვიცი! ჩემი აზრით დემეტრეს რომ დაემარცხებინა ეს მოუშორებელი პრობლემა ძალიან ბანალური გამომივიდოდა,ამიტომაც ვარჩიე ასე დამესრულებინა. სიმართლე გითხრა პირველ თავს რომ ვწერდი მაშინვე მქონდა ჩაფიქრებული რომ ასე დამესრულებინა ,მაგრამ სანამ დასასრულს დავწერდი პირველი თავის გაგრძელება უნდა დამეწერა,მოვლენებიც ისე განვითარდა რომ ვფიქრობ ასე დასრულება ჯობდა. blush

 



№5 წევრი talia

ვაი ვაი და კიდევ ვაი ეს,სიტყვები არ მყოფნის, მე, მე დავმუნჯდი, შენ ვინ ყოფილხარ, აი არ ვიცი რა გითხრა, ცალკე მოთხრობასთანდაკავშირებით,ცალკე ჩამოყალიბებულ აზრთან. მე ეს მოთხრობა არ მაქ წაკუთხული მხოლოდ ეს თავი წავიკითხე, და ვიცი რაც ხდებოდა წინებში უკვე. უმაგრესი იყო, არასდროს თქვა რომ შენი ამდენი ნამუშევარი სისულელეა, შენინაწვალევი არ ჩაგიყრია წყლში! გააგრძელე წერეა!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 



№6 წევრი ლათინო

talia
ვაი ვაი და კიდევ ვაი ეს,სიტყვები არ მყოფნის, მე, მე დავმუნჯდი, შენ ვინ ყოფილხარ, აი არ ვიცი რა გითხრა, ცალკე მოთხრობასთანდაკავშირებით,ცალკე ჩამოყალიბებულ აზრთან. მე ეს მოთხრობა არ მაქ წაკუთხული მხოლოდ ეს თავი წავიკითხე, და ვიცი რაც ხდებოდა წინებში უკვე. უმაგრესი იყო, არასდროს თქვა რომ შენი ამდენი ნამუშევარი სისულელეა, შენინაწვალევი არ ჩაგიყრია წყლში! გააგრძელე წერეა!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ღმერთო ჩემო! რატომ მატირებთ? თქვენ კი არა მე დავმუნჯდი,აღარ ვიცი რა ვთქვა! ჩემი ოჯახის წევრები გაკვირვებულები მიყურებენ,ალბათ ფუქრობენ შვილი გაგვიგიჟდაო[right][/right] joy ,ვტირი და თან ვიცინი! უღრმეს მადლობას გიხდით ყველას! sob scream heart_eyes

ლათინო
talia
ვაი ვაი და კიდევ ვაი ეს,სიტყვები არ მყოფნის, მე, მე დავმუნჯდი, შენ ვინ ყოფილხარ, აი არ ვიცი რა გითხრა, ცალკე მოთხრობასთანდაკავშირებით,ცალკე ჩამოყალიბებულ აზრთან. მე ეს მოთხრობა არ მაქ წაკუთხული მხოლოდ ეს თავი წავიკითხე, და ვიცი რაც ხდებოდა წინებში უკვე. უმაგრესი იყო, არასდროს თქვა რომ შენი ამდენი ნამუშევარი სისულელეა, შენინაწვალევი არ ჩაგიყრია წყლში! გააგრძელე წერეა!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ღმერთო ჩემო! რატომ მატირებთ? თქვენ კი არა მე დავმუნჯდი,აღარ ვიცი რა ვთქვა! ჩემი ოჯახის წევრები გაკვირვებულები მიყურებენ,ალბათ ფუქრობენ შვილი გაგვიგიჟდაო[right][/right] joy ,ვტირი და თან ვიცინი! უღრმეს მადლობას გიხდით ყველას! sob scream heart_eyes

პ.ს ოჯახის წევრებმა და საერთოდ არავინ არ იცის რომ ვწერ და ასე სულელივით რომ ვიცინი ძალიან უკვირთ smile

 



№7  offline აქტიური მკითხველი terooo

ლათინო
terooo
რატომ ფიქრობ რომ სხვებს გაუცრუვდა იმედი... შენ ისე დაასრულე როგორც Dენ გსურდა გინდოდა და წარმოდგენილი ჰქონდა, ისე მჯეროდა რომ დემეტრე ძლიერი აღმოჩნდებოდა და ამ ტკივილისთვის არ გაიმეტებს სალომეს,აგრამ მაინც.
წარმატებებს გისურვებ და დაგელოდები შემდეგ ისტორიამდე

არ ვიცი! ჩემი აზრით დემეტრეს რომ დაემარცხებინა ეს მოუშორებელი პრობლემა ძალიან ბანალური გამომივიდოდა,ამიტომაც ვარჩიე ასე დამესრულებინა. სიმართლე გითხრა პირველ თავს რომ ვწერდი მაშინვე მქონდა ჩაფიქრებული რომ ასე დამესრულებინა ,მაგრამ სანამ დასასრულს დავწერდი პირველი თავის გაგრძელება უნდა დამეწერა,მოვლენებიც ისე განვითარდა რომ ვფიქრობ ასე დასრულება ჯობდა. blush

ნამდვილად გეთანხმები რომ სწორად დაასრულე, ეს შენი გადასაწყვეტი იყო და ვფიქრობ რომ სწორად მოიქეცი

 



№8 წევრი ლათინო

terooo
ლათინო
terooo
რატომ ფიქრობ რომ სხვებს გაუცრუვდა იმედი... შენ ისე დაასრულე როგორც Dენ გსურდა გინდოდა და წარმოდგენილი ჰქონდა, ისე მჯეროდა რომ დემეტრე ძლიერი აღმოჩნდებოდა და ამ ტკივილისთვის არ გაიმეტებს სალომეს,აგრამ მაინც.
წარმატებებს გისურვებ და დაგელოდები შემდეგ ისტორიამდე

არ ვიცი! ჩემი აზრით დემეტრეს რომ დაემარცხებინა ეს მოუშორებელი პრობლემა ძალიან ბანალური გამომივიდოდა,ამიტომაც ვარჩიე ასე დამესრულებინა. სიმართლე გითხრა პირველ თავს რომ ვწერდი მაშინვე მქონდა ჩაფიქრებული რომ ასე დამესრულებინა ,მაგრამ სანამ დასასრულს დავწერდი პირველი თავის გაგრძელება უნდა დამეწერა,მოვლენებიც ისე განვითარდა რომ ვფიქრობ ასე დასრულება ჯობდა. blush

ნამდვილად გეთანხმები რომ სწორად დაასრულე, ეს შენი გადასაწყვეტი იყო და ვფიქრობ რომ სწორად მოიქეცი

მადლობა innocent

 



№9  offline აქტიური მკითხველი terooo

ლათინო
terooo
ლათინო
terooo
რატომ ფიქრობ რომ სხვებს გაუცრუვდა იმედი... შენ ისე დაასრულე როგორც Dენ გსურდა გინდოდა და წარმოდგენილი ჰქონდა, ისე მჯეროდა რომ დემეტრე ძლიერი აღმოჩნდებოდა და ამ ტკივილისთვის არ გაიმეტებს სალომეს,აგრამ მაინც.
წარმატებებს გისურვებ და დაგელოდები შემდეგ ისტორიამდე

არ ვიცი! ჩემი აზრით დემეტრეს რომ დაემარცხებინა ეს მოუშორებელი პრობლემა ძალიან ბანალური გამომივიდოდა,ამიტომაც ვარჩიე ასე დამესრულებინა. სიმართლე გითხრა პირველ თავს რომ ვწერდი მაშინვე მქონდა ჩაფიქრებული რომ ასე დამესრულებინა ,მაგრამ სანამ დასასრულს დავწერდი პირველი თავის გაგრძელება უნდა დამეწერა,მოვლენებიც ისე განვითარდა რომ ვფიქრობ ასე დასრულება ჯობდა. blush

ნამდვილად გეთანხმები რომ სწორად დაასრულე, ეს შენი გადასაწყვეტი იყო და ვფიქრობ რომ სწორად მოიქეცი

მადლობა innocent

წარმატებებს გისურვებ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent