შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მე მას დავარქვი ჩემი (მეექვსე თავი)


16-02-2018, 01:09
ავტორი MaaiKoo
ნანახია 552

მე მას დავარქვი ჩემი (მეექვსე თავი)

ჩემი გოგოები 3 კვირა არ მინახავს და ძალიან მომენატრნენ, ჩვენ სულ ვკამათობთ,თუმცა არა მნიშვნელოვან თემებზე. თითოეულ მათგანს დიდი როლი მიუძღვის ჩემი ცხოვრების დღეთა გაფერადებაში. თამარმა მასწავლა,რომ ვიყო პრინციპული, მარიტამ თავისი თბილი დამოკიდებულებით,რომელიც ყველგან პოზიტივს ასხივებს, გრძნობების უკეთ გამოხატვა მასწავლა, მარიამმა კი სალისთან და თიკოსთან ერთად თავისუფლებისა და მიზნების დასახვის სტიმული მომცა, მათი საშუალებით ვდგავარ ფეხზე და განვაგრძობ შემართებით და აქტიურად ცხოვრებას,სიცოცხლის ამ რთულ გზაზე. რაც შეეხება თიკას, მიუხედავად იმისა,რომ მას მხოლოდ რამდენიმე დღეა ვიცნობ თავი ისე შემაყვარა ამ სულელმა გოგომ მგონია,რომ მთელი ცოხვრებაა ვიცნობ, ისიც ჩემსავით მიზანდასახული და გიჟი გართობის მოყვარული გოგოა. ორივე ნამდვილი ''ლოთები'' ვართ, როგორც იოანე აღნიშნავს. ცხოვრება იმდენად ხანმოკლეა,რომ საშუალება რომ მქონდეს, არც კი დავიძინებდი(ისიც გასათვალისწინებელია,რომ ძილი ძალიან მიყვარს და შემიძლია ლოგინში მთელი დღე გავატარო). ცხოვრება ძალიან მარტივი იქნებოდა ადამიანებს ერთმანეთზე ლაპარაკის ნაცვლად, ერთმანეთთან ლაპარაკი რომ შეგვეძლოს. ამ ქვეყნად ერთხელ მოვდივართ და ძალიან მწარეა,ტკივილი მივაყენოთ ჩვენთვის ძვირფასს ადამიანებს, სამწუხაროდ ამის წინასწარ განსაზღვრა არც ისე ადვილია. ჰოო, რაც შეეხება გოგოებს, მათ უკვე ყველაფერი მოვუყევი,რაც უნივერსიტეტამდე 1 კვირის წინ გარდამხდა, უნივერსიტეტში ყოფნის დროს სანდროსა და ჩემი ''შეხვედრების'' მოყოლის შემდეგ კი მათ თვალები შუბლამდე აუვიდათ.
-ვაუუ ნატიი, ბიჭს უფლება მიეცი შენთვის ეკოცნაა????-გაკვირვებული შემომყურებდა მარიტა
-ტუჩებში არ უკოცნია, არ მისმენდიი???-არ უნდა მეთქვაა რააა, მაგრამ გული მაინც ვერ მომითმენდა ამდენს
-გინდ ტუჩთან ახლოს უკოცნია და გინდ ტუჩებში-გადაიკისკისა თაკომ.
-დიდი მნიშვნელობა აქვს პირადად ჩვემთვის-ენა გამოვყავი
-ნუ, შენთვის კი-დაამატა თამარმა სიცილნარევი ხმით
-ოო კარგიითთ რააა-ვთქვი მობეზრებით
-რატომ ცხარობ შე ქალოო??? აქ იმისთვის ვართ,რომ ერთმანეთს დაველაპარაკოთ, მერე რა ბიჭმა თუ გაკოცა? კაი იყოო??-გადაიხარხარა მარიამმა
-რა მახსოვს კარგი იყო თუ არა?? მთვრალი ვიყავი.მაგრამ იმ ვირს მეორეჯერ თუ დაველაპარაკე ეგეც საკითხავია-''რა მახსოვს კარგი იყო თუ არა'', ჰმმ რა მატყუარა ვარრ, ჩემი ტყუილი თითქმის მეც კი დავიჯერე
-ცხოვრებაში პირველად ბიჭმა მაკოცოს და არ მახსოვდეს მომეწონა თუ არაა??? ბოთეხარ,მაგრამ მატყუარაც-ჩაიცინა სალიმ
-არ ვიტყუებიიი და მოვრჩეთ ამაზე ლაპარაკსს ახლაა-შევუღრინე
-რატომ არ მითხარიი ამის შესახებ ნატიი? ჩვენ ჰომ სანდროზე კლუბში წასვლამდე ვსაუბრობდით? ერთხელ მაინც არ გაგჩენია სურვილი ეს გეთქვა? თუმცა მართალია, ჩვენ მხოლოდ 4 დღეა ერთმანეთს ვიცნობთ...-გული ჩამწყდა თიკას ამ სიტყვებზე, იმიტომ არ ვუთხარი სანდროზე,რომ მეც არ ვიყავი მზად ეს ყველაფერი ვინმესთვის მეამბო, ამ ჭრილობების გახსნა არ მინდოდა,რადგან იმ დღის გახსენებისას თვალთ ბინდი მეკრება, აი სანდროზე კი რას ვფიქრობ არ ვიცი, დავიბენი..
-თიკააა რაებსს ბოდავვ? ძალიან კარგად იცი რატომაც არ გითხარი, ჰომ გითხარით რომ ეს თემა ჩემთვის ძალიან მტკივნეულია? არ ვიყავი მზად ეს ვინმესთვის მეთქვა, არ აქვს მნშვნელიბა როდის გაგიცანი, შენ ჩემს დად გთვლი ისევე,როგორც ამ 5 სულელ გოგოს-ჩავუცინე და გადავეხვიე
-აჰამმ, ანუ ჩვენ ვართ სულელებიიიი.....-ერთხმად წამოიძახეს გოგოებმა ხარხარით
-წამოდიითთ ჩიფსები ვჭამოოთთ ოღონდ დედასს არ უნდა დავენახო, თორემ გამომიჭერს,რომ მოწამლული არ ვარ და მაგრად დამერხევა-ბოლო წინადადება ჩუმად წარმოვთქვი,მაინც კედლებსაც ყურები აქვთ.
-ჰეიი გოგოებოო-კარი შემოგვიღო იოანემ
-პრიივეტტ იოოო-დაიწყეს ხვევნა-კოცნა, თიკა კი ამ სანახაობას სიამოვნებით შესცქეროა,თითქოს მელოდრამას უყურებდა კინოთეატრში, ეს თვალები მაეჭვეებსს...
-იოანე ისე, კარის ფუნქცია დაკაკუნებაა, მითუმეტეს გოგონებით სავსე ოთახში,იქნებ რას ვაკეთებთ?-მივუგე ნიშნისმოგებით
-უუპსს ბოდიში.....ამას ლოთი მეუბნება?-ჩაეიცინა
-გეყოსსს!!! არ გადამყოლაა 1 დალევაა??
-1 რომ იყოს რა გიჭირს, მეორე ლოთი დაქალი სად გყავსს???-გადაიხარხარა
-აქვარრ-გადაიხარხარა თიკამ,რომელიც საწოლის კიდესთან წამომჯდარიყო
-ვაჰჰ, ძალიან მიხარია რომ გამოფხიზლდი, გუშიინნ....
-იოანეე მოგკლავ,ახლავე გაეთრიეე და გვაცადე გოგოებს მარტო ყოფნა, შენი სიფათის დანახვა ისედაც ყოველ დღე მიწევს-შევუღრინე
-რა გუშინ?-გაიკვირვა თიკამ, ოოპსსსს
-არ უთქვამს?? არა დიდი კი არაფერიი-ჩაეცინა იოანეს
-რამოხდაა?? ამხისნითთ ვინმეე???-ცოტა უხერხულად თქვა თიკამ
-უბრალოდ იმდენად მთვრალი იყავი ნატალის კარებამდე ხელში აყვანილი ''მიგასვენე''-უხერხულად ჩაიცინა, გაგვიღიმა და კარი დახურა. კარის დახურვა და ჩემი ბალიშის მისი მიმართულებით სროლა ერთი იყო.
-ამაცილეე-მომაძახა.თიკას გავხედე და სირცხვილისგან აღარ იცოდა სად წასულიყო,სახეზე სულ აწითლდა
-ჩემიი მორცხვიი გოგოოო-მაგრად ჩავეხუტე
-გეყოსს ნატალიი! გეთქვაა მაინც ასეე რომმ მოხდა გუშინ...-მომიშორა
-კარგი რა თიკა რა უნდა მეთქვა? მთვრალი იყავი და ჩემმა ძმამ ხელში აყვანილი ჩემს ოთახამდე მიგაცილა მეთქი? ეგეც კარგი იდიოტიაა რააა... ენატლიკინა კამეჩი
-შეევრცხვიი რააააა-ტირილი დაიწყოო
-ვაიმეეე გეტყობა,რომ იოანეს არ იცნობ, მისი როგორ უნდა შეგრცხვეს ? მასზე ისეთებს მოგიყვებიითთ უუჰჰჰ..შეწყვიტე დროზე ტირილი და წამოდი ჩიფსი ვჭამოთ-მიაძახა თამარმა
20 წუთის შემდეგ, სამზარეულოში.
-მოკლედ, გასულ წელს იოანეს ოთახში შევიპარეთ მე, მარიტა და ნატალი, შავი , წითელი,ყვითელი და ლურჯი ფერის ლაქი ავიღეთ და ჩვენს პრინცს კარგად შევუღებეთ ლამაზი,კოხტად მოვლილი ფრჩხილები, მისი სახე უნდა გენახა დილით რომ გაიღვიძა. ისე, ისეთი გრძელი და ლამაზი თითები აქვს, ბევრ გოგოს შეშურდება-ყველამ გადავიხარახრეთ
-ვაიმეეეე-გადაბჟირდა თიკა
-ეგ რაარის, აცეტონიც დავუმალეთ, მაღაზიაშიც არავინ გავეგზავნეთ და თავად მოუხდა მაღაზიაში წასვლა,იქ რაც მოხდებოდა ჰომ წარმოგიდგენია-მიუგო ნიშნისმოგებით მარიტამ
-აუუ თქვენ ვინები ყოფილხართთ რაა, საღოოლლ, საწყალი იოანეე-თქვა სიცილით თიკამ
-საწყალიი არაა?? ჰმმმ, არ დაგეკარგოს არსადდ-მივუგე თვალის ჩაკვრით.
საღამოს უკვე ყველანი დავიშალეთ, თიკამაც დამტოვა და სახლში წავიდა, დავრჩი მარტო ჩემს ფიქრებთან ერთად. დილით უნივერსიტეტში უნდა წავსულიყავი,ამიტომ სააბაზანოში შევედი, მოვწესრიგდი და ჩემი ფიქრებიდან თავი დაღწევის მიზნით სიმღერა დავიწყე. ეს ყოველთვის მეხმარება სულიერი სიმშვიდის მოპოვებაში, თუმცა უფრო კარგი იქნებოდა სიმღერის ნიჭიც რომ მქონდეს და ვირივით არ ვყროყინებდე. სააბაზანოდან გამოსულმა წიგნის კითხვა დავიწყე, ლევან სანიკიძის ''კეისარიადა'' საოცარი წიგნია,რომელიც რომის ისტორიის აღწერის თვალსაჩინო ნაშრომია. წიგნის კითხვის დროს ყოველთვის ძილი მერევა, 10 საათამდე მაინც გავძელი და 11-ის ნახევარზე ტკბილად დავიძინე, ეს წყეული მაღვიძარა კი 8-ის ნახევარზე დავაყენე.
დილის 8-ის ნახევარი.
საწოლიდან ზანტად წამოვიკლაკნე, სააბაანოში შევცუნცულდი, მოვწესრიგდი, ბუნებრივი მოთხოვნილებები დავიკმაყოფილე და იქიდან გამოსულმა ტანსაცმლის არჩევა დავიწყე. დღეს პირველად გადავიწყვიტე, იმ უსიამოვნო დღის შემდეგ კაბა ჩამეცვა,როდემდე უნდა მეთქვა უარი ლამაზი კაბების ჩაცმაზე? შავი, ტყავის ტანზე მომდგარი კაბა, ბოტასები, მოკლე მაისური და ტყავის ჩათბილული ქურთუკი მოვიცვი, თმა დავიკოსე და უნვიერსიტეტში წასასვლელად გავემზადე.
უნივერსიტეტის მეორე სართულზე ასვლა და სანდროსა და მისი ნაშის დანახვა ერთი იყო, და ჰოი საოცრებავვ... ძალიან გამაკვირვა და გული დამწყვიტა იმ სანახაობამ რაც ჩემს თვალწინ ამ ორმა გამართა. სანდრომ ლილი(თავისი ნაშა) კედელთან მიაყუდა და კოცნა დაუწყო.... ფუუ რა გულის ამრევიაა. ''ჰმმ მართალია, სანდრო შენ მხოლოდ შენთან წარმოგიდგენია არა??''-ჩამძახოდა ჩემი მეორე ''მე''. ძალა მოვიკრიბე და გვერდი უემოციოდ ჩავუარე, თუმცა ერთმა გარემოებამ არ მომცა საშუალება მათთვის გვერდი ამეარა, ახლა ისტორიის ლექცია მქონდა,ეს ორი ამაზრზენი არსება კი იმ აუდიტორიის წევრები იყვნენ, რომელთა გარემოცვაში ყოფნაც მომიწევდა 1 საათის განმავლობაში... ღმერთოოო, ამის გააზრებაზეც კი ჟრუანტელი მივლის. სადმე მათგან შორს უნდა დავჯდე,რომ კონცენტრაცია არ დამაკარგვინონ და ლექციას საინტერესოდ მოვუსმინო, სწავლა ჩემთვის უმთავრესია, ვიღაც სანდრო კი ჩემთვის არაფერს წარმიადგენს. ის სრულიად უხილავი არსებაა, თავი ისე უნდა დავიჭირო თითქოს არც არსებობს
-პრივეტ ნატალი-მომესმა ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობი ხმა
-პრივეტ, რა გინდა?-მივუგე გაკვირვებულმა,ცოტა არ იყოს უხეშად გამომივიდა და ჩემი თავის თავად მიკვირს, რა ჯანდაბა მჭიირსს?? ბიჭმა 2-ჯერ გადამარჩინა და მე ვეუხეშებიი, ოჰჰ ნატალიი
-ოჰჰ,შენ და შენი ამპარტავნობა-მითხრა ირონიით, რომელსაც გვერდს ძუკნა ლილი უმშვენებდა და თავის ვნებით აგიზგიზებულ თვალებს სანდროს მომნუსხველ ტატუებს აპყრობდა
-სხვებისგან განსხვავებით თავმოყვარეობის გრძნობა გამაჩნია და სწავლასა და პირად ცხოვრებას ერთმანეთში არ ვურევ-მივუგე ამაყად. ნამდვილად უადგილო ''პასუხი'' იყო,თუმცა სანდროს აზრი უკვე ნაკლებად მაინტერესებდა. დიახ, სწორედ რომ ''უკვე'',რა წესია ჯერ მე მკოცნიდეს ლოყაზე, ბაგესთან ისე ახლოს,რომ მის მწველ სუნთქვას სახეზე ვგრძნობდე და მეორე დღეს ვიღაც გოგოთან მოზასავეს ვეჩეხებოდე. ისე ვიქცევი თითქოს მისი შეყავრებული ვიყო,თუმცა არა!!! მე უბრალოდ თავმოყვარეობა გაამაჩნია და არავის მივცემ უფლებას ის შემილახოს, მათ შორის არც სანდროს, მიუხედავად იმისა,რომ 2-ჯერ მიხსნა უსიამოვნებისგან. როგორმე შევძლებ,რომ მას 'ვალი' გადავუხადო,თორემ მისი ამბავი რომ ვიცი სულ ძმრად მადენს მის დახმარებას. ერთ დღეს ციდან ჩამოფრენილ ანგელოზს მიამსგავსებ,მეორე დღეს კი ანგელოზთან შესაძბრძოლებლად მოგზავნილ ეშმაკს. მაგრამ ის ხომ სანდრო დადიანია! ამ სახელით და გვარით უკვე ყველაფერი ნათქვამია. ის დიდი გაუზრდელი, ხეპრე და ზედმეტად თვითდაჯერებული ბიჭია ''და სიმპატიურიც''-ჩამსძახოდა ჩემი მეორე ''მე'',თუმცა ვგრძნობ,რომ რაღაც ნათელი მაინც იმალება მის გულში,რომლის გამოსხივებასაც ბიძგი ჭირდება.

პ.ს. გთხოვთ დაწეროთ თქვენი აზრი, მადლობა წინასწარ. წესით 5 კომენტარის შემდეგ უნდა დამედო ეს თავი,მაგრამ ძალიან გინდოდათ. მადლობა,რომ კითხულობთ ჩემს ისტორიას.скачать dle 11.3




№1 სტუმარი nini

მალე დადე შემდეგი

 



№2  offline წევრი MaaiKoo

nini
მალე დადე შემდეგი

5 კომენტარის შემდეგ დავდებ აუცილებლად და ამ თავზე გაცილებით დიდს <3

 



№3 სტუმარი თამარო)))

კაი იყო მალე დადე

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent