შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 20}


17-02-2018, 19:15
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 2 376

ცივსისხლიანი - {თავი - 20}

დიდ, მართკუთხა კაბინეტში, ოვალური მაგიდა იდგა, მის ერთ ბოლოში გაბრიელი იჯდა და თითებს მოუთმენლად აკაკუნებდა ზედაპირზე. მაგიდის ირგვლივ ხუთი მამაკაცი მოთავსებულიყო. მარჯვნივ, გაბრიელის ადვოკატი და ნერსე ისხდნენ. მარცხნივ, პროკურორი და შინაგან საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენელი, მაგიდის მეორე ბოლოში, გაბრიელის პირდაპირ კი მოსამართლე იჯდა. მისი შეკრული წარბები და ამაყი მზერა, მის გარეგნობას კიდევ უფრო საშიშს ხდიდა. კაცი ინტერესით ჩაჰკირკიტებდა საქაღალდეს, რომელშიც გაბრიელის საქმე იყო მოთავსებული და დორდადრო უკმაყოფილოდ აიბზუებდა ხოლმე ტუჩებს.
ხუთივენი გაბრიელის საქმეს განიხილავდნენ და გადაწყვეტილებაც სწორედ მათ უნდა მიეღოთ. ისედაც აშკარა იყო, ვინ ვის მხარეს დაიჭერდა, გაბრიელი კი თავს ისე გრძნობდა, თითქოს უკანასკნელ სამსჯავროზე იმყოფებოდა.
-აბა?! - თავი ასწია მოსამართლემ და ბიჭს ირონიული მზერა ესროლა. - ყველაფერს გავეცანი. საშიში პიროვნება ყოფილხართ, ბატონო გაბრიელ! - ბიჭმა პასუხი არ გასცა. -შეგიძლიათ, თქვენი პირით მომიყვეთ, რა მოხდა ცამეტი თვის წინ?
-ბავარიაში ბევრი რამ მოხდა. - უხალისოდ ჩაიფრუტუნა ბიჭმა.
-ვიცით, რომ გაგიტაცეს და იმ ამბების მსხვერპლი იყავით, ამიტომ ავარიის მომენტიდან დაიწყეთ. - ჩაერია საუბარში შსს-ს წარმომადგენელი.
-როცა მანქანით ტბის ნაპირს მივუყვებოდით, ჩხუბი დავიწყეთ. - წამოიწყო საუბარი გაბრიელმა. - გადახტომას ვცდილობდი, მაგრამ ერეკლემ იარაღი დამიმიზნა, მე კი გავაგდებინე და კისერში ხელი წავავლე... ამ დროს, მანქანა მოყინულ გზაზე მოცურდა, მძღოლს გაჩერება უნდოდა, მაგრამ მუხრუჭი არ იჭერდა, შემდეგ კი ვიგრძენი, როგორ ავმჩატდი და მერე... - ბიჭი წამით ჩაფიქრდა, იქ მომხდარი ყველა მომენტი წარმოუდგა თვალწინ და სხეულში უსიამოვნოდ გასცრა. - მანქანა ცხვირით ჩავარდა ტბაში, დარტყმისას დავინახე როგორ გაიხსნა ბალიშები, რომანოვს სახეში მოხვდა და გაითიშა, მე კი ზურგით მანქანის კარს დავეჯახე, თავი მინას მივარტყი და ჩავამსხვრიე... ამის გამო, მანქანა წყლით ორჯერ უფრო სწრაფად აივსო. თვალებში დამიბნელდა, შემდეგ კი წამიერად მოვკარი თვალი, როგორ იძირებოდა ტბის ფსკერისკენ მანქანა, იქიდან კი როგორ გამოვედი ეგ ნამდვილად არ მახსოვს... ალბათ ჩამსხვრეული ფანჯრიდან შევძელი გამოღწევა.
-დანარჩენი ორი პიროვნების სხეული ვერ იპოვეს, რის გამოც გარდაცვლილებად ითვლებიან. - თითებს შორის კალამი აათამაშა მოსამართლემ. - აი, თქვენ კი ტბის ნაპირას გიპოვეს. სანქტუმში ჩამოყვანიდან რამდენიმე დღეში მოხვედით გონს და ექიმებმა ამნეზიის დიაგნოზი დაგისვეს.
-დიახ, ასე იყო. - დაეთანხმა გაბრიელი.
-და თქვენ არაფერი გახსოვდათ? - იკითხა ეჭვით პროკურორმა.
-რადგან ამნეზიის დიაგნოზი დამისვევს, ესე იგი, არ მახსოვდა. - ცინიზმი შეეპარა ხმაში ბიჭს.
-როდის გაგახსენდათ? - ჰკითხა შსს-ს წარმომადგენელმა.
გაბრიელმა ინსტინქტურად ნერსეს გადახედა, კაცს არაფრისმთქმელი გამოხედვა ჰქონდა. საშინლად უხერხულად იგრძნო თავი ბიჭმა, მაგრამ იძულებული გახდა, ისევ ტყუილი ეთქვა.
-ორი დღის წინ... როცა თავს დამესხნენ.
-ეს, როგორ მოხდა? - ჩაეძია მოსამართლე.
-სახეში რამდენჯერმე შემომარტყეს და „ვუალა“! - ტაში შემოჰკრა მოულოდნელად ბიჭმა. - უცებ გონება გამინათდა.
-და გგონიათ, ამას დავიჯერებთ? - ირონიულად ჩაიქირქილეს კაცებმა.
-მართლა ასე იყო. - მხრები აიჩეჩა გაბრიელმა. - ექიმების დასკვნით, დიდი ხნის წინ განვიკურნე, რის გამოც, წესით მეხსიერება აქამდე უკვე უნდა დამბრუნებოდა და დამიბრუნდა კიდეც.
-თქვენ ითხოვთ, რომ სასჯელი შეგიმსუბუქონ და პოლიციასთან თანამშრომლობაში გაატაროთ ის დარჩენილი ოთხი წელი, რომელიც ციხეში უნდა გაგეტარებინათ. - სათვალე მოიხსნა მოსამართლემ. - ერთი მიზეზი მაინც დამისახელეთ, ამაზე რატომ უნდა დაგთანხმდეთ.
-იმიტომ, რომ მე ჭკვიანი ვარ! - ხელები დემონსტრაციულად გაშალა ბიჭმა. - გამოცდილება მაქვს და არაერთხელ დავხმარებივარ პოლიციას ძალიან რთული საქმეების გახსნაში. ხომ ასეა, ბატონო ნერსე?
-ჰო, მსმენია, რომ თქვენ სხვას ეკითხებიდით ჭკუას. - ახლა ნერსეს მიუბრუნდა მოსამართლე.
-ეგ, ზედმეტად უხეში ნათქვამია . - შეუბღვირა კაცმა. - როცა, რაღაც საკითხში უძლურები ვართ, სხვას უფლებას ვაძლევთ, რომ დაგვეხმაროს. ეს ტაქტიკა უკვე საუკუნეებია გამოიყენება და ყოველთვის ამართლებს.
-თქვენ, არაპროფესიონალს მიეცით უფლება პოლიციის შიდა საქმეებში ჩაეხედა, და ამიტომაც გაგაცურათ ასე ადვილად. - სარკაზმით ჩაიცინა შსს-ს წარმომადგენელმა.
-ცამეტი თვის წინ, როცა განყოფილებაში ნამდვილი ქაოსი ტრიალებდა, საქმეს ჩამომაშორეს, ეგ ამბები მაშინ უკვე გავარკვიეთ და ახლა არანაირად არ ვარ ვალდებული, თქვენ თავიდან აგიხსნათ. - მკაცრი ტონით შეეპასუხა ნერსე მათ.
-როგორც არ უნდა იყოს, მე თქვენს თხოვნას ვერ დავაკმაყოფილებ. - ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა მოსამართლემ და გაბირელს შეხედა.
-ვერც მე! - თავი გააქნია პროკურორმა.
-ვერც მე! - დაემოწმა მათ შსს-ს წარმომადგენელი.
-რატომ? - დაინტერესდა გაბრიელი.
-შეიძლება ისევ გაიქცეთ. - მოკლედ მოუჭრა მოსამართლემ. - ისევ გააყალბოთ ნახატები, ისევ გაძარცვოთ მუზეუმები...
-ეს ეტაპი ცხოვრებაში უკვე გავიარე. - ამოიხორა გაბრიელმა. - წინა წელს რაც გავაკეთე, ჩემი სურვილით არც ერთი არ მომხდარა. თქვენც იცით, რომ მაიძულეს, თანაც ჩემნაირი თაღლითების ფსიქოლოგიაში და მათ ხელწერაშიც კარგად ვერკევევი. შემიძლია, ასეთების დაჭერაში დაგეხმაროთ და... იმ ნახატების ორიგინალები დავაბრუნო, რომლებიც თავად გავაყალბე. სხვათა შორის, თუ ვერ მიხვდით, ძალიან კარგი საქმე გავაკეთე, რადგან ის ნახატები, ისევ სამუდამოდ დაკარგვას გადავარჩინე.
-გინდათ რომ, დედათქვენივით პოლიციასთან ითანამშრომლოთ? - ჩაიცინა პროკურორმა. -დედათქვენი მხოლოდ ჩეკებს აყალბებდა, თქვენ კი უფრო მძიმე დანაშაული ჩაიდინეთ.
-მაპატიეთ, მაგრამ ვერ ვენდობით პიროვნებას, რომელსაც თაღლითობა გენებში აქვს. - სარკაზმით თქვა მოსამართლემ. - მე იმასაც კი არ ვეთანხმები, რომ დედათქვენი თანამშრომლობს პოლიციასთან.
ეს სიტყვები, ბოლო წვეთი იყო გაბრიელისთვის. მიხვდა, რომ ამ გაბღენძილ ტიპებთან, ადამიანური საუბრით ვერაფერს გახდებოდა, ამიტომ უკანასკნელი კოზირის გამოყენება გადაწყვიტა.
-კარგი, ამის გაკეთება არ მინდოდა, მაგრამ მაიძულეთ. - ირონიულად ჩაიცინა გაბრიელმა წამოდგა და მაგიდის ირგვლივ წრიულად იწყო სიარული. - პროკურორი, რომელიც სამი წლის წინ სამხილების დამალვისთვის დააპატიმრეს, მერე კი მოულოდნელად გაათავისუფლეს, რადგან ვიღაც მფარველობდა, ლექციებს მიკითხავს პატიოსნებაზე?

პროკურომა ფერი დაკარგა ამის გაგონებისას. მის წინ დადგუმლ ჭიქას დასწვდა და ნერვიულობისგან გამშრალი პირი, წყლით გაიგრილა.
-მოსამართლე, რომელიც ქრთამის აღებაში იყო ეჭვმიტანილი, ჩემს განსჯას ცდილობს? – მოსამართლეს გახედა ბიჭმა და ამ სიტყვების წარმოთქმისთვის, მისი გამბურღავი მზერა დაიმსახურა. - შსს-ს წარმომადგებელი კი ... - გაბრიელმა მამაკაცი კარგად შეათვალიერა, ჩაიცინა და განაგრძო. - იაფასიანი პერანგი და ძვირადღირებული, მაგრამ გაცვეთილი პიჯაკი იმაზე მიუთითებს, რომ შსს-ში ოდესღაც მაღალი თანამდებობა გეჭირათ, ახლა კი ძალიან დაბალ თანამდებობაზე მუშაობთ. სავარაუდოდ, რაიმე კანონის დარღვევისთვის ჩამოგაქვეითეს. დარწმუნებული ვარ, შსს-ს სრულიად ფეხზე ჰკი,დია, რა მოხდება მიყრუებულ სანქტუმში, ამიტომაც აქ ის პიროვნება გამოგზავნეს, რომელსაც უბრალოდ ამ დღეებში ეცალა. თქვენ აქ ჩამოხვედით და მინისტრის სახელით საუბრობთ, თანაც გგონიათ, რომ ასეთი ტონით პატივისცემას და რიდს დაიმსახურებთ.
გამანადგურებელი, დამამცირებელი და შემარცხვენელი იყო გაბრიელის გამოსვლა კაბინეტში მსხდარი ხუთი ადამიანიდან, მხოლოდ სამისთვის. არც თვითონ ბიჭს სიამოვნებდა ასე მოქცევა, მაგრამ სხვა გზა არ დაუტოვეს.
ყველანი გაჩუმდნენ, ხმას არავინ იღებდა, გაბრიელს ვერც კი ეწინააღდეგებოდნენ, რადგან იცოდნენ, რომ სრულიად მართალი იყო.
-დაგვტოვეთ! - დასჭექა უცებ მოსამართლემ.
ბიჭი კარისკენ მიბრუნდა და უხმაუროდ დატოვა კაბინეტი. ახლა უკვე მისი ადვოკატის ჯერი იყო, რომელსაც უნდა დაერწმუნებინა ისინი, რომ „სწორი“ გადაწყვეტილება მიეღოთ. გაბრიელი დერეფანში, სკამზე ჩამომჯდარ ცეზარს მიუჯდა გვერდით და მეგობარს გადახედა.
-ჩემი მოპოვებული ინფორმაცია გამოგადგა? - ჰკითხა ცეზარმა.
-მგონი გადამწყვეტი როლი ითამაშა. - გაეცინა ბიჭს.

შემაწუხებული სიჩუმე ჩამოვარდა. კაბინეტიდან არც კამათის ხმები გამოდიოდა და არც საუბრის. გაბრიელი ღელავდა, რადგან ეს დუმილი მისთვის ყველაზე აუტანელი იყო. კიდევ რამდენიმე წუთს გაგრძელდა ასე, შემდეგ კი კაბინეტის კარი გაიღო, იქიდან გაფითრებული ნერსე გამოვიდა, ბიჭებს თავზე დაადგა და ამოიოხრა.
-დახვრეტა ჩამოხრჩობით შემოცვალეს? - იკითხა სასოწარკვეთილმა გაბრიელმა.
-დამხვრეტენ და ჩამომახრჩობენ კიდევაც, ერთ არასწორ ნაბიჯს თუ გადადგამ! - თითი გამაფრთხილებლად აუქნია კაცმა ხცვირწინ. - შენზე პასუხისმგებლობა ჩემს თავზე ავიღე.
-რა?! - ფეხზე წამოვარდა გაბრიელი.
-ამას, ანას გამო ვაკეთებ. - მიუგო ხმადაბლა ნერსემ. - ვიცი, ვერ გადაიტანს შენს ციხეში ნახვას.
-ნერსე...
-ერთი არასწორი ნაბიჯი და გეფიცები, ტანკის ლულაში ჩაგტენი და გაგისვრი! - კიდევ ერთხელ დაემუქრა კაცი.
-გმადლობ! - მის სიტყვებზე გაეცინა გაბრიელს.
-არ იფიქრო, რომ თავისუფალი ხარ, კონტროლზე მეყოლები.
-სამაჯურით უნდა ვიარო?
-სამაჯური დიდი ხანია მოდიდან გადავიდა. - ირონიულად ჩაიცინა კაცმა. - კისერში მიკრო ჩიპს ჩაგიდგამენ და შენს ყველა ნაბიჯს პირადად გავაკონტროლებ. სამაგიეროდ, გადაადგილების რადიუსი შეზღუდული არ გექნება.
-ანუ, ნებისმიერ ადგილას შევძლებ წასვლას? - ინფორმაცია დააზუსტა ბიჭმა.
-ნებისმიერ ადგილას, ოღონდ სანქტუმის ფარგლებში. როგორც კი ქალაქს გაცდები, ჩათვალე ყველაფერი დაკარგე.
-მაგ ჩიპს კოდი აქვს?
-კი, აქვს და 666 აწერია.
-ჰა, ჰა! - ყალბად გაიღიმა გაბრიელმა.
-კატოს თანაშემწე იქნები, - თავისი კაბინეტისკენ გაემართა ნერსე და ბიჭებიც უკან გაჰყვნენ. - მკვლელობების საქმეს ის ხელმძღვანელობს, თანაც პეტრეს დაპატიმრების შემდეგ, პარტნიორი არ ჰყოლია და დამხმარე არ აწყენდა. პარალელურად კი მე დამეხმარები თაღლითების გამოაშკარავებაში.
-არის, სერ! - შუბლზე ჯარისკაცივით მიიბჯინა ხელი ბიჭმა.
-ღმერთო, ნეტავ, რა ჯანდაბაზე ვფიქრობდი, ამას რომ ვთანხმდებოდი? - ჩაიბუზღუნა საკუთარ თავზე გაბრაზებულმა კაცმა და კაბინეტში შევიდა.
-ჩემზე გიჟდება. - გადაულაპარაკა სიცილით გაბრიელმა ცეზარს. - ამას არც მისი შვილი აღიარებს და არც თვითონ, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ორივენი ჩემზე გიჟდებიან.
-ეჭვიც არ მეპარება. - მის ნარცისულ გამოხტომაზე, სიცილი აუვარდა ცეზარს.

...
მარტის მზე ზენიტში იყო, მისი სხივები პირდაპირ კაფეტერიის ფანჯრის მინებს ეცემოდნენ და მაგიდაზე დათარეშობდნენ, მაგრამ სითბოს საერთოდ არ გამოსცემდნენ.
ყოველთვის საკუთარ თავთან აიგივებდა ანა მარტის მზეს: ანათებდა, მაგრამ არ ათბობდა.
იცოდა, რომ ადამიანებს საშინლად ექცეოდა, განსაკუთრებით კი ოჯახის წევრებს, მაგრამ მაინც არასოდეს უცდია საკუთარ თავში რაიმე შეეცვალა. ეს გარდატეხა მასში თავისით მოხდა. უცბად განიცადა მეტამორფოზა მისმა შინაგანმა სამყარომ, უცებ შეიცვალა მასში რაღაც, თანაც ეს ისე სწრაფად მოხდა, რომ ამის აღქმა და გააზრება ვერც კი მოასწრო.
იმ მომენტშიც სრულიად გათიშული იჯდა გოგონა მაგიდასთან, თავის წარსულზე ფიქრობდა, მარჯვენა ხელის თითებს ყავის ფინჯანზე ათამაშებდა, თვალები კი მარცხენა ხელზე, მაჯის შიდა ნაწილზე გამოსახულ უცნაურ სიმბოლოზე ჰქონდა გაშეშებული, თუმცა ვერაფრით იხსნებდა ტატუ როდის გაიკეთა. სიმბოლო ეგვიპტური ჰორუსის თვალს ჰგავდა, მაგრამ კიდევ რაღაც უცნობი დეტალები ჰქონდა დამატებული, რის გამოც რთული იყო მისი ამოცნობა, ან აღქმა.
ირგვლივ გამეფებული ზუზუნი საერთოდ არ ესმოდა ანას, არც მისი მეგობრების სიცილს აქცევდა ყურადღებას, თითქოს თავისი ფიქრების ტყვედ ქცეულიყო და იქიდან გამოღწევას კი არა, უფრო ღრმად ჩაძიებას ცდილობდა, რომ იმ კითხვებზე ეპოვა პასუხები, რომლებიც იმწამს მოსვენებას არ აძლევდნენ.
გოგონას რამდენიმე დღიანი უძილობისგან, თვალის უპეები ჩამუქებული ჰქონდა, ტუჩები გაუფერულებული, ფრჩხილებზე ნახევრად გადაცილებულ ლაქს კი დროდადრო კბილებით აწვალებდა. მოჩვენებას უფრო ჰგავდა, ვიდრე ცოცხალ ადამიანს, პერიოდულად თვალებს შეშინებული აცეცებდა და ისე იქცეოდა, თითქოს რაღაც უხილავს ხედავდა... ან იქნებ ხედავდა კიდეც?
-ანა! - მის წინ მაგიდაზე ხელი დაარტყა მაკამ.
გოგონა მოულოდნელად შეკრთა, თავი ასწია და დამფრთხალი მზერა მოავლო მეგობრებს.
-დედამიწა იძახებს ანას! - სიცილით წარმითქვა რატიმ. - რა გჭირს? ორი დღეა ასე გათიშული დადიხარ.
-ისეთი არაფერი. - ანამ სცადა გაეღიმა, მაგრამ არ გამოუვიდა, რადგან მოულოდნელად ისევ გაეგუბა ყურები, მზერა აერია და თვალები რამდენჯერმე დაახამხამა, რომ უკეთ დაენახა. ორი წამის შემდეგ კი მაკას უკან, კაფეს შედარებით ბნელ კუთხეში მდგარი ბნელი აჩრდილი დაინახა.
უნებურად გააჟრჟოლა გოგონას და სხეულში დავლილი უსიამოვნო ტალღისგან, ხელებზე კანი ერთიანად აეხორკლა. ანამ თავი სწრაფად დახარა, თვალები მაგრად მოისრისა და თავის დასამშვიდებლად ღრმად სუნთქვა დაიწყო.
-ანა, რა დაგემართა? - ხელები ჩამოეწევინა მაკამ.
-ფერი არ გადევს. - რატისაც შეეშინდა.
-არაფერია... უძილობის ბრალია. - ამჯერად ხელოვნურად გაიღიმა გოგონამ, მერე კი მეგობრებს თვალი მოავლო და ინტერესით იკითხა. - ნინი სად არის?
-არ ვიცი. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - გუშინ მშობლებთან იყო და ალბათ დარჩა.
-თემის შეცვლას ნუ ცდილობ! - მაშინვე მიუხვდა რატი გოგონას ხრიკს. - არ გვეტყვი, რა მოგივიდა? თუ შენს ძმას დავურეკოთ და შენი ამბავი ვუთხრათ?
-აუ, დავურეკოთ, რა! - მაშინვე აცქმუტდა მაკა, როგორც კი ლეოს სახელი გაიგონა.
-არა! - წამოიყვირა ანამ. - მან არაფერი იცის!
-რა ჯანდაბა გჭირს, ბოლო ბოლო? - შეუღრინა ბიჭმა. - მოთმინებას მაკარგვინებ, ანა! შენ შეიძლება მეგობრებად არ მიგვიჩნევ, მაგრამ ჩვენ მეგობრად გთვლით და ვალდებულები ვართ გავიგოთ რა დაგემართა!
-ასე არაა! მეც... მეგობრებად გთვლით. - პირველად იგრძნო ანამ, რომ ეს სიტყვები გულწრფელად თქვა, და თავისი თავის გაუკვირდა კიდეც.
-ჰოდა, დაგვიმტკიცე! - გამოუცხადა მაკამ.
-რამდენიმე დღის წინ, რაღაც შემემთხვა. - წამოიწყო გოგონამ. - მახსოვს, რომ ბოლოს ეზრასთან ვიყავი სტუმრად...
-ჩვენს ლექტორთან? - თვალები დაქაჩა მაკამ. - რადგან მეზობელია, ეგ იმას არ ნიშნავს, რომ ხშირად უნდა ესტუმრო...
-დააცადე! - შეაწყვეტინა რატიმ.
-თვითონ დამპატიჟა ჩაის დასალევად, მერე კი რაღაც დამემართა... მახსოვს, რომ ჩემთან ძალიან ახლოს იყო... - კისერზე აცახცახებული თითები ჩამოისვა ანამ. - აი, აქ მაკოცა, მე კი სიამოვნებისგან კინაღამ გონება დავკარგე... ან დავკარგე კიდეც.
-რა?! - ყავა გადაცდა მაკას და ხველა აუვარდა.
-სერიოზულად? - რატიმაც ვერ დამალა გაოცება. - ლექტორთან რომანისთვის, დაგავიწყდა შენს შეყვარებულს რა დაემართა?
-გაბრიელი, არაა ჩემი შეყვარებული! - მკაცრად შეუსწორა ანა. - თანაც, ამ კაცის მიმართ საერთოდ არაფერს ვგრძნობ, მაგრამ იმ მომენტში, ლამის გამაგიჟა მისმა შეხებამ და დღემდე არ ვიცი, ეს რა ჯანდაბა იყო!
-ვნება! - დაასკვნა მაკამ.
-ჰიპნოზი! - თქვა რატიმ.
-ჯადო! - თვალები გაუფართოვდა მაკას.
-ყველაზე უცნაური, იცით რა არის? - მეგობრებს გადახედა გოგონამ. - ეს ყველაფერი, რაც მოგიყევით, იმდენად ბუნდოვნად მახსოვს, რომ ვერ დავადგინე ნამდვილად მოხდა, თუ დამესიზმრა.
-ჯანდაბა! - წამოიძახა ბიჭმა. - მართლა ასეა?
-ჰო! - თავი დაუქნია ანამ. - მას შემდეგ ეზრასაც შევხვდი, მაგრამ ისე ჩვეულებრივად მომესალმა, ვითომ არც არაფერი მომხდარიყოს.
-იქნებ, მართლა დაგესიზმრა? - ჰკითხა რატიმ.
-იქნებ, შენს ეროტიულ ფანტაზიებში ნახე ეს ყველაფერი? - გადაიკისკისა მაკამ.
-ზუსტად მაგის გამო ვერ ვეკითხები ეზრა კანდელაკს ვერაფერს, - ნერვებმოშლილმა ჩაიფრუტუნა და თავის მაჯაზე გამოსახულ ტატუს დახედა, - არადა სიგიჟის ზღვარზე ვარ! მეორე დილით, ამ სიმბოლოთი გავიღვიძე და არც კი მახსოვს როდის გავიკეთე.
-ტატუ გაიკეთე? - ორივემ ერთდროულად იკითხეს.
-როცა ტატუს იკეთებ, წესით რამდენიმე დღეს ხომ უნდა გტკიოდეს? - კითხვა შეუბრუნა გოგონამ მათ.
-ჰო, მე რომ გავიკეთე მთელი კვირა მტკიოდა. - თქვა მაკამ.
-მე კი საერთოდ არ მაწუხებს... არც სიწითლე მაქვს და არც უსიამოვნო შეგრძნება. მეტიც, ასე მგონია, ვიღაცამ კალმით დამახატა ეს სიმბოლო.
-მოშორება სცადე?
-წყლით, საპნით, ლიმონმჟავით... ლამის კანი გადავიგლიჯე, მაგრამ არაფერი გამოდის.
-საერთოდ, რას ნიშნავს ეს სიმბოლო? - მაჯაზე ხელი მოკიდა რატიმ, ააწევინა და უფრო ახლოდან დააკვირდა.
-წარმოდგენაც არ მაქვს. - მხრები აიჩეჩა ანამ და უღონოდ ამოიოხრა. - იმ ღამის შემდეგ, მგონი ჰალუცინაციებიც დამეწყო!
-უცნაური შემთხვევაა! - თავი დანანებით გააქნია მაკამ. - ახლა ლექციებზე დავბრუნდეთ, შემდეგ კი გირჩევ სახლში წახვიდე და კარგად გამოიძინო!
-ეგრე ვიზამ. - ნაძალადევად გაიღიმა გოგონამ და ისევ დამფრთხალი გახედა მაკას უკან ასვეტილ ლანდს, რომელიც ნელ-ნელა გაუფერულდა, მერე კი კვამლივით აორთქლდა და მზის სხივების ფონზე მოფარფატე მტვრის ნაწილაკებს შეერია.
-ღმერთო ჩემო! - წამოიძახა უცებ მაკამ და კაფეს კარისკენ მიპყრობილი თვალები უცნაურად აუციმციმდა.
-რა ხდება? - მაშინვე დიანტერესდა ანა, შეტრიალდა და იქვე მდგარი გაბრიელი დაინახა.
მუქი ლურჯი მაისური და მისი საყვარელი ასიმეტრიული ჟაკეტი ეცვა. არ იღიმოდა, თუმცა "შავი სარკეები" მაინც ეშმაკურად უელავდა.
ნიუ-იორკში ყოფნისას, ამ მომენტზე ბევრჯერ უოცნებია გოგონას, მაგრამ მაშინ აუხდა, როცა ამის სურვილი თითქმის დაკარგული ჰქონდა.
ანას არაფერი უთქვამს, უბრალოდ შებრუნდა და ისევ ყავის ჭიქაზე განაგრძო თითებით თამაში.
გაბრიელი უკნიდან მიუახლოვდა მას, მის მეგობრებს მიესალმა და გოგონას ფიგურას თვალი შეავლო. სურვილი სწვავდა, მისი შეხების, მისი შეგრძნების სურვილი, მაგრამ ანა ისეთი ცივი და შეუვალი ჩანდა, რომ იცოდა, იმ მომენტში მასთან ვერაფერს გახდებოდა.
-ჩვენ წავალთ. - ფეხზე წამოდგა რატი და მაკას ანიშნა გაჰყოლოდა. გოგონა ჯერ გაჯიუტდა, დარჩენა და მათი მოსმენა სურდა, მაგრამ ბიჭმა არ დააცადა, მაჯაში ჩააფრინდა და კაფედან ძალით გაიყვანა.
-არ გაინტერესებს, რატომ მოგაკითხე? - ანას წინ მოთავსდა გაბრიელი.
-გინდოდა გაგეოცებინე იმით, რომ თავისუფალს გნახავდი. - გულგრილად უპასუხა გოგონამ.
-ჰო, ეგეც არის. - გაეცინა ბიჭს.
-არ გამოგივიდა. - თავი ასწია ანამ და ოქროსფერ-ყავისფერი თვალები გაბრიელს დაჟინებით მიაპყრო. - ზუსტად ვიცოდი, რომ ციხეს თავს დააღწევდი.
-მიხარია, ჩემში ასე დარწმუნებული რომ ხარ. - მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო გაბრიელი. - თუმცა ბოლომდე თავისუფალი არ ვარ. კისერში ჩიპი ჩამიდგეს და ქალაქიდან ვერ გავდივარ. ახლა ცეზართან ვცხოვრობ და თუ მოგინდეს, შეგიძლია მესტუმრო.
-ჩემი ნება რომ იყოს, სახლიდანაც ვერ გახვიდოდი.
-სახლში გამომკეტავდი, რომ სულ ახლოს გყოლოდი?
-გაბრიელ, რა გინდა? - მოთმინება ამოეწურა ანას და ინსტინქტურად ხმამაღლა შეუყვირა ბიჭს, თუმცა ხმას მაშინვე დაუწია, რადგან იგრძნო, რომ კაფეს კლიენტების გაკვირვებული მზერა დაიმსახურა.
-დღეს ის ნახატები გადავეცი პოლიციას, რომლებსაც სხვენზე ვინახავდი. - ჩურჩულით წარმოთქვა გაბრიელმა.
-სხვენზე არაფერი დამხვდა, როცა დავბრუნდი.
-ვიცი. - თავი დაუქნია მან. - მაშინ, შენი მშობლების აგარაკზე ყოფნისას, ცეზარს მივწერე, რომ ნახატები სხვენიდან წამოეღო და გადაემალა. ამიტომაც ვერ იპოვა პოლიციამ ჩხრეკის დროს.
აგარაკის გახსენებისას უცნაური შეგრძნებები დაეუფლა გოგონას. ის სახლი, თავდასხმის შემდეგ ლეომ ისევ აღადგინა. ანას ბევრჯერ უფიქრია იქ წასვლაზე, მაგრამ ვერ ბედავდა. თავს იკავებდა, რადგან იქაურობა მისთვის ყველაზე მნიშვნელოვან მოგონებებთან იყო დაკავშირებული, მას კი არ უნდოდა ისევ ის გაუსაძლისი სიცარიელე ეგრძნო.
-ამ ყველაფერს, მე რატომ მიყვები?
-უბრალოდ, მინდა იცოდე, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ისე ვმოქმედებ, რომ კანონს არ ვარღვევ.
-გილოცავ...
სიტყვა გაუწყდა გოგონას, რადგან მოულოდნელად თავზე ეზრა წამოადგა წყვილს.
-დღეს, ლექციებზე რაღაც ფერმკრთალი ჩანდი. თავს როგორ გრძნობ? - თავაზიანად მოიკითხა მამაკაცმა.
ამ ხმის გაგონებისას სხეულში უსიამოვნოდ გასცრა გაბრიელს. თავის სკამიანად ნელა შეტრიალდა დაუპატიჟებელი სტუმრისკენ და როცა მისი ვინაობა ამოიცნო, გაოცება უსაზღვრო ზიზღმა და ბრაზმა შეცვალა.
-უკეთ ვარ, გმადლობ. - უპასუხა გოგონამ, მაგრამ როცა შენიშნა, რომ ეზრა უკან გაბრუნებას აპირებდა, მაშინვე შეაჩერა. - დაბრძანდით და ჩაი დავლიოთ.
-დიდი სიამოვნებით. - სახე გაებადრა კაცს და სკამზე ჩამოჯა.
-შენ... რა ჯანდაბას აკეთებ აქ? - ჩაისისინა გამწარებული ხმით გაბრიელმა.
ანამ გაკვირვებული შეხედა ბიჭს, მერე კი ეზრას უდარდელ ღიმილს მოჰკრა თვალი , მიხვდა რომ საქმე ცუდად იყო, ამიტომ სიტუაციის გასანეიტრალებლად მიმტანს უხმო და ცაცხვის ჩაი შეუკვეთა.
-ოჰ! - შესძახა უცებ ეზრამ და გაბრიელი თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა, მერე კი მხარზე ხელი დაჰკრა და მხიარულად დაამატა. - ჩემი ძველი ნაცნობიც აქ ყოფილა.
-ნაცნობი? - იკითხა ანამ.
-რას აკეთებს აქ? - ახლა გოგონას მიუბრუნდა გაბრიელი.
-ჩემი ლექტორია და ჩემი მეზობელი.
-ეს ისაა, ვისზეც მაშინ მითხარი?
-მას ჩემზე უთხარი? - გაეღიმა ლექტორს.
-გეყოფათ! - კატეგორიული ტონით წარმოთქვა ანამ. - ზრდასრული ადამიანები ვართ და ასეც უნდა მოვიქცეთ. უბრალოდ ჩაი დავლიოთ და მშვიდად ვისაუბროთ.
მამაკაცები მაშინვე გაჩუმდნენ. მიმტანმა ჩაის ფინჯნები მაგიდაზე დაალაგა და კლიენტებს მოშორდა. ეზრამ ფინჯანი აიღო და ჩაი მოსვა.
-ძალიან გემრიელია. - გაიღიმა მან.
-თქვენი საყვარელი კარკადე აქ არ აქვთ, თორემ მას შევუკვეთავდი. - სათქმელი ფრთხილად შეაპარა ანამ, რადგან აინტერესებდა ამაზე რა რეაქცია ექნებოდა კაცს.
-კარკადე? - გაუკვირდა მას. - არ ვიცი ვინ გითხრა, რომ კარკადე მიყვარს, მაგრამ აშკარად შეცდა. ცაცხვი და გვირილა ყველას მირჩევნია.
სახე მოეღუშა გოგონას. ვერ ხვდებოდა, მართლა თვითონ ცდებოდა, თუ ეზრა იტყუებოდა ასე კარგად.
-ერთმანეთს საიდან იცნობთ? - თემა შეცვალა ანამ.
-ის... - ენა დაება გაბრიელს. - ჩემი... ლექტორი იყო.
-მეხუმრები? - გაეცინა გოგონას. - ის რამდენიმე თვეა, რაც აქ ასწავლის.
-სინამდვილეში, წლების წინაც ვასწავლიდი. - მხიარულად თქვა ეზრამ.
-ნუთუ? - გაუკვირდა ანას. - მაინც როდის?
-ოცდაშვიდი წლის ვიყავი, როცა პირველად ამ უნივერსიტეტში ლექციები წავიკითხე. ახლა ოცდათექვსმეტის ვარ, ანუ სადღაც, ცხრა წელია ლექტორი ვარ. - უდარდელად და გულღიად აუხსნა მამაკაცმა. - გაბრიელის ლექტორი არ ვყოფილვარ, მას სამართალთან შეხება არ ჰქონია. ხომ ასეა, თუ მეშლება რაიმე?
-არა, ნამდვილად ასეა!
-ჰო, ზუსტად ასე მახსოვდა. - განაგრძო კაცმა. - აქ ეგვიპტური არქეოლოგიის ლექციებსაც ვატარებდი და მგონი მასზე ხშირად მესწრებოდი.
-თქვენი დიდი გულშემატკივარი ვიყავი. - ყალბად გაუღიმა გაბრიელმა.
-მაგრამ მერე სამსახურიდან წავედი და სანქტუმიც მალევე დავტოვე.
-რატომ წახვედი? - იკითხა ცინიკურად გოგონამ და გაბრიელს გადახედა. - მასთანაც რომანი ხომ არ გქონდა?!
ამის გაგონებაზე ერთდროულად მიაპყრეს გაოგნებული მზერა ბიჭებმა ანას.
-უკაცრავად. - ჩაიფრუტუნა გოგონამ. - და რას აკეთებდით მთელი ეს დრო?
-ვმოგზაურობდი, კვლევებს ვატარებდი და სხვადასხვა უნივერსიტეტებში ლექციებს ვკითხულობდი.
-დიანას იცნობდით? - ისევ მოულოდნელად იკითხა ანამ და ისევ დაიმსახურა ორივე მამაკაცის განცვიფრებული მზერა.
-დიახ! - თავი დაუქნია ეზრამ. - პრესიდან ვიცი მისი ამბები.
-ახლა, რატომ დაბრუნდით?
-ძველი სამსახური მომენატრა.
-სულ ესაა?
-სულ ესაა!
-დედათქვენი როგორ გრძნობს თავს? - ჰკითხა ირონიულად გაბრიელმა. - ისიც აქ არის?
-ის აქ ჩემზე ადრე დაბრუნდა. - ირონიითვე უპასუხა ეზრამ.
-მამათქვენის გარდაცვალების შემდეგ განადგურებული იყო. - დანანებით გააქნია თავი ბიჭმა.
ეზრას სახეზე მაშინვე შეეტყო, რომ აშკარად არ ესიამოვნა ის თემა, რომელსაც გაბრიელი შეეხო. ანერვიულებულმა ფინჯანი მაგიდაზე დადგა და ფეხზე წამოვარდა.
-ბიბლიოთეკაში უნდა მივიდე, სანამ დაიკეტება. - კარისკენ წავიდა კაცი. - გამიხარდა თქვენი ნახვა.
-ნახვამდის. -ხელი მეგობრულად დაუქნია ანამ.

-ჯან... დაბა! - როგორც კი კარი გაიხურა კაცმა, ჩაწყვეტილი ხმით წარმოთქვა ფერდაკარგულმა გაბრიელმა, - დაბრუნდა... ის აქ არის! ახლა ყველაფერი გასაგებია... ყველაფერი ერთმანეთს ემთხვევა...
-გაბრიელ, რაზე ლაპარაკობ? - მისკენ გადაიხარა ანა.
-ნეტავ, როგორ გამოაღწია იქიდან? - ისევ თავის თავს ჰკითხა ბიჭმა. - დედამისი დაეხმარებოდა, რა თქმა უნდა! ღმერთო ჩემო, ისინი რვა გოგონას მოკლავენ! რვა მსხვერპლი იქნება!
-გაბრიელ, უკვე ნერვებს მიშლი! - კბილებში გამოსცრა ანამ, ბიჭს მხრებში ჩააფრინდა და მაგრად შეაჯანჯღარა.
-ჯვარი უნდა დავიბრუნო! ჩემთან უფრო უსაფრთხოდ იქნება! - ისე განაცხადა გაბრიელმა, თითქოს რაღაც ძალიან ჩვეულებრივ მოვლენაზე საუბრობდა.
-რომელ ჯვარზე ლაპარაკობ? - ჰკითხა ანამ, თუმცა პასუხი რომ ვერ მოისმინა, თავადვე გამოიტანა დასკვნა. - ანხის ჯვარზე, არა? ესე იგი, მართლა შენ გაქვს! და რა არის მასში ასეთი განსაკუთრებული? ან ეზრას დანახვისას, რატომ გქონდა ასეთი რეაქცია? მგონი მართლა გაგიჟდი.
-ფსიქიატრიულში ერთ წელს რომ გაატარებ, ძნელია მართლა არ გაგიჟდე. - მოულოდნელად გასცა პასუხი ბიჭმა.
-აჰ, თურმე ჩემი გესმის კიდეც. - უკმაყოფილოდ გადაატრიალა თვალები ანამ.
-ანხი...
-მარადიული სიცოცხლის ღმერთია ეგვიპტურ მითოლოგიაში. - გააწყვეტინა გოგონამ უნებურად, მერე კი მძაფრი დეჟა ვუს შეგრძნება დაეუფლა, რადგან იცოდა რომ ეს ინფორმაცია ახლახანს, მოისმინა, მაგრამ ვისგან, ამას ვერ იხენებდა.
-საიდან იცი?
-ალბათ.... ჩემი მშობლებისგან.
-სექტა, რომელიც ქალაქში მოქმედებს, ძალიან საშიშია, მაგრამ შენ არ იღელვო, არაფერი გემუქრება. - ცალყბად გაიცინა ბიჭმა.
-ჰო, ქალიშვილი რომ ვიყო სანერვიულო მაშინ მექნებოდა. - ჩაიცინა ანამ.
გოგონას კიდევ უნდოდა რაღაც ეთქვა, მაგრამ უცებ მისმა ტელეფონმა დაიწკრიალა. ეკრანისთვის არც კი დაუხედავს, ისე უპასუხა.
-ანა, ცეზარი ვარ. როგორ ხარ? - ნაცნობი ხმის გაგონებისას გაეღიმა გოგონას.
-კარგად, შენ როგორ ხარ? - ცოტა გაუკვირდა მისი ზარი, თუმცა არ შეიმჩნია.
-მეც კარგად. - აშკარად რაღაც აწუხებდა მამაკაცს, თუმცა თქმა უჭირდა.
-რამე ხდება?
-ჩემს ბარში ვარ... აქ შენი მეგობარია, კატო და ძალიან ბევრს სვამს.
-რა? - გაუკვირდა გოგონას. - მანდ რა უნდა?
-მგონი დეპრესია აქვს. ლეოს ვურეკავდი, მაგრამ არ მიპასუხა, ალბათ სამსახურშია, არ ვიცოდი სხვა ვისთვის დამერეკა.
-კარგია, რომ მე დამირეკე, მოვალ და სახლში წავიყვან.
-იჩქარე, თორემ სასმელის მთელ მარაგს დამიცლის.
-გზაში ვარ! - ფეხზე წამოდგა გოგონა და ჩანთას ხელი დაავლო.
-მოხდა რამე? - წარბები შეჭმუხნა გაბრიელმა.
-შენი საქმე არაა. - უხეშად მიახალა ანამ. - არ გეგონოს, რომ გამოძვერი, მაინც მოგიწევს ყველაფრის მოყოლა.
-აუცილებლად!
-აუცილებლად! - გაიმეორა გოგონამ და კაფედან თავქუდმოგლეჯილი გავარდა.

...
სანქტუმში დაბრუნების შემდეგ, ანა არც ბარ "მორიელში" ყოფილა და არც ცეზარი უნახავს. ამ ერთმა ძველმა და პატარა შენობამ, ისევ აუშალა წარსულის მოგონებები და ისევ ისე გაეღიმა, როგორც სხვა მოგონებების ამოტივტივებისას.
ღრმად ჩაისუნთქა გოგონამ, კარი თამამად შეაღო და შიგნით შექმნილი სიტუაცია რომ გაანალაიზა, განცვიფრებული ზღურბლზე შედგა.
კატო ბარის დახლზე იჯდა ფეხმორთხმული და რაღაცას მთელი მონდომებით ხსნიდა, მის ირგვლივ კი მთვრალი კლიენტები შეკრებილიყვნენ და ინტერესით უსმენდნენ. ქალს თმა სულ ასწეწოდა, პერანგის ღილები ისე შეეხსნა, რომ მკერდი ნახევრად უჩანდა, თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა, ხელში სასმელით სავსე ჭიქა ეჭირა, ხმამაღლა ქაქანებდა და ხელებს ისე იქნევდა, რომ სასმელი მის ირგვლივ შემოკრებილ მსმენელებს ეწუწებოდათ.
-საპონი პირსახოცში გავახვიე და საპირფარეშოდან ისე გამოვედი, რომ არაფერი შეუმჩნევია, შემდეგ კი სწორედ იმ საპნით ვცემე. ამ ხალხმა, რით ვერ ისწავლა, რომ თხევადი საპონი უნდა გამოიყენონ?! - ხმამაღლა გადაიკისკისა კატომ და ჭიქაში დარჩენილი სასმელი ერთიანად გამოცალა.
-რა... ჯანდაბა... ხდება? - ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოილაპარაკა გაოგნებულმა ანამ.
-მიხარია შენი ნახვა. - წინ გადაუდგა გოგონას ცეზარი და მოეხვია.
-მეც მიხარია. - გაუღიმა ანამ.
-რომ მოვიდა, აშკარად ტირილის ხასიათზე იყო, ორი ჭიქის დალევის შემდეგ კი მოგვიყვა, როგორ სცემა სკოლაში ის ბიჭი, რომელიც მის შეყვარებულს დასცინოდა, როგორ ამოიგდო მხარი აკადემიაში წვრთნის დროს და როგორ გაიტაცეს მამამისის დაქირავებულმა კაცებმა. - აუხსნა ცეზარმა.
-ჯობია გავაჩერო, სანამ სხვა დეტალებიც არ მოუყოლია. - ჩაიფხუკუნა ანამ, სწრაფად გაიკვლია გზა კატოს მსმენელებს შორის, ქალს ხელში ძლიერად დაქაჩა და აიძულა ბარიდან ჩამოსულიყო.
-ანა! - გახარებულმა კატომ ხმამაღლა შესძახა, როცა გოგონა დაინახა.
-მორჩა, წარმოდგენა დამთავრდა! - მბრძანებლური ტონით გამოაცხადა ანამ, მსმენელთა რაზმი დაშალა და კატოსთან, როგორც იქნა მარტო დარჩა.
-თუ ჩემს სახლში წასაყვანად მოხვედი, ტყუილად გაისარჯე. - მაღალ სკამზე ჩამოჯდა კატო და ცეზარი თითის დაქნევით იხმო მასთან.
-არ მეტყვი, რა მოხდა? - გვერდით მიუჯდა ანა.
-არა! - თავი გააქნია კატომ.
-კარგი რა, ჩვენ ხომ მეგობრები ვართ?!
-მაშინ, დალიე და გეტყვი. - ჭიქა ანასკენ გააჩოჩა ქალმა და ცეზარს ანიშნა სასმელი დაესხა.
-უბრალოდ მომიყევი...
-ამას ფხიზელი ვერ მოისმენ. - დაიჟინა კატომ. - დალიე და მერე გეტყვი.
ანამ ჟაკეტი გაიხადა, სკამზე გადაკიდა, ჩამოჯდა და ცეზარს გახედა.
-დამისხი!
-სერიოზულად? - გაოგნდა კაცი. - აქ იმისთვის მოგიყვანე, რომ კატო სახლში წაგეყვანა.
-ცეზარ, ძალიან გთხოვ, უბრალოდ დამისხი!
კაცმა თვალები გადაატრიალა, უღონოდ ამოიხვნეშა და ორივეს ჭიქები შეავსო. ქალბატონებმა დალიეს, მერე ისევ შეავსებინეს ბარმენს ჭიქები და ასე კიდევ რადმდენჯერმე განმეორდა.
-ვგრძნობ, რომ სასმელი ნელ-ნელა მეკიდება. - მჟავე ლიმონი დააგემოვნა ანამ და სახე დამანჭა. - აღარ მეტყვი, რა მოხდა?
კატო უჩუმრად მიბრუნდა, ჩანთიდან პატარა, ხავერდის ნაჭრით დაფარული კოლოფი ამოიღო და ანას წინ დაუდო. გოგონამ მაშინვე გახსნა და შიგნით მოთავსებული ულამაზესი ბეჭედი რომ დაინახა, ჯერ გაოცებისგან შეიცხადა, მერე კი მიწყენილმა ჩაილაპარაკა
-კატო, მე შენ ძალიან მიყვარხარ, მაგრამ ცოლად ვერ გამოგყვები.
ქალმა გაკვირვებული სახით შეხედა მას, შემდეგ კი როცა მისმა ნასვამმა გონებამ ზანტად გადახარშა ნათქვამი, სიცილი აუვარდა. მის სიცილის ანაც აჰყვა და ეს მხიარულება მალე ისტერიკაში გადაეზარდათ.
-გაგამხიარულე მაინც. - ძლივს ამოთქვა ანამ. - ახლა მითხარი, ეს რა არის.
-ბეჭედია, რომელიც ლეოს ნივთებში ვიპოვე. - სახე დაუსერიოზულდა კატოს. - მასთან ვიყავი, უჯრაში რაღაცას ვეძებდი და შემთხვევით ვნახე.
-უბრალოდ ბეჭედია. - მხრები აიჩეჩა ანამ.
-ბრილიანტის თვლიანი ბეჭედია, თეთრი ოქროთი. - მოულოდნელად წამოსცვივდა ცრემლები კატოს და სახეზე ხელები აიფარა. - ცოლობის თხოვნას აპირებს.
-გათხოვება ჯერ არ გინდა? - გაუკვირდა გოგონას.
-საქმე ამაში არა არის. - ასლუკუნდა ქალი.
-აბა, რაშია?
-არაფერში.
-კარგი რა, რა განერვიულებს? - კიდევ ერთხელ მოსვა გოგონამ და დაუფიქრებლად წარმოთქვა. - იქნებ, შენთვის სულაც არ უყიდია?
-რა? - თავი ასწია კატომ და ჩაწითლებული თვალებით ანას შეხედა, მერე კი ისევ მოეღუშა სახე და ბოლო ხმაზე აღრიალდა.
-ბოდიში, ეს არ უნდა მეთქვა! - მხრებზე ხელები ჩამოუსვა ანამ. - რა თქმა უნდა, შენ გიყიდა, აბა სხვას ვის უყიდდა?!
-ჰოდა, მეც ამას ვამბობ. - ხელები ჰაერში აიქნია კატო. - ჩემთვის რომ იყიდა, ამის გამო ვარ ასეთ დღეში.
-მაგრამ, მაინც ვერ ვხვდები, რატომ? - ჩაეძია ანა. - ლეო ხომ გიყვარს?
-ყველაზე მეტად.
-მაშინ, რა პრობლემაა?
-პრობლემა ისაა, რომ... - კატომ ცრემლები მოიწმინდა და სლუკუნით განაგრძო. - მამაჩემმა შენი ოჯახი გაანადგურა, ანა, შენი მშობლები დახოცა, ამდენი ტკივილი და ტანჯვა მოგაყენა. მე რომ ახლა ლეოს ცოლობაზე დავთანხმდე, დავქორწინდეთ და ოდესმე შვილები გვეყოლოს, მერე როგორ იქნება საქმე?
-რას გულისხმობ? - უკან დაიხია გოგონამ, რადგან დაახლოებით ხვდებოდა კატოს როგორი უსიამოვნო თემისკენაც მიჰყავდა საუბარი, თუმცა ამავდროულად ხვდებოდა, რომ ამას გვერდს ვერ აუვლიდა.
-როცა ჩემსა და ლეოს შვილებს თვალებში ჩახედავ, ხომ შეიძლება ოდესმე მასში შენი მშობლების მკვლელი დაინახო? ამას მთელი ცხოვრება როგორ აიტან? საერთოდ, იმასაც როგორ უძლებ, რომ ახლა ჩემს გვერდით ზიხარ, მეხები და გული არ გერევა.
-ღმერთო ჩემო. - თავზე ხელები შემოიწყო ანამ, მერე კი დახლს უკან მდგარ ცეზარს გახედა და უთხრა. - თუ ოდნავ მაინც მცემ პატივს, ეგ ბოთლი მომეცი და არავის უთხრა, რომ მე და კატო აქ ვართ.
-ანა...
-ძალიან გთხოვ. - შეევედრა გოგონა. - ქალებსაც გვინდა ზოგჯერ განმარტოება და მაგრად გამოთრობა.
-კარგი. - ბოთლი წინ დაუდგა ცეზარმა გოგონებს და მაშინვე მოშორდა.
ანამ სასმელი ჭიქებში დაასხა და ჩამწყდარი ხმით ჩაილაპარაკა.
-მეგონა, ეს ამბავი უკვე გავარკვიეთ.
-იმ ფაქტს ვერაფერი შეცვლის, რომ შენი მშობლების მკვლელის შვილი ვარ.
-კატო! - კბილებს შორის გამოსცრა ანამ. - ჩემი მშობლების კვლელის შვილი ხარ, მაგრამ იგორი სხვა პიროვნება იყო, შენ სხვა ხარ. მან არჩევანი გააკეთა, შენ კი არაერთხელ დაამტკიცე, რომ მისნაირი არ ხარ და ასი პოცენტით ვარ დარწმუნებული იმაში, რომ არასოდეს გააკეთებ ისეთ რამეს, რითაც ვინმე მამაშენთან გაგაიგივებს. ოდესმე, ჩვენს ოჯახებს შორის, ეს დაპირისპირება ხომ უნდა დამთავრდეს? ჰოდა, მოდი ახლა დავამთავროთ. ახლა და აქ! გასულ წელს ამ სიტყვებზე ბევრს ვიცინებდი, მაგრამ ახლა ზუსტად ვიცი, რომ სიყვარულზე უფრო მტკიცე კავშირი არ არსებობს. შენ ხარ ადამიანი, რომელმაც უამრავჯერ ჩაიგდო თავი საფრთხეში ჩემს დასახმარებლად. ბოლო ბოლო, ჩემ გამო ტყვიაც კი მოგხვდა! როგორ შეიძლება, ამის მერე არ მიყვარდე? ჰოდა, თუ ჩვენს შორის ასეთი დიდი სიყვარულია, მაშინ რატომ ფიქრობ ამ წვრილმანებზე? რატომ აძლევ უფლებას წარსულს მომავალი ჩაგიშხამოს? ზოგიერთი სიტუაცია, უბრალოდ გულთან ახლოს არ უნდა მიიტანო და თავისით დაკარგავს მნიშვნელობას. ჩემთვის წარსულმა უკვე დაკარგა მნიშვნელობა, ახლა მისგან თავისუფალი ვარ და ერთი წამითაც არ იფიქრო, რომ შენში ან შენს შვილებში, ოდესმე ჩემი მშობლების მკვლელს დავინახავ. თუ შენ და ლეოს შვილები გეყოლებათ, მათში ორი, ყველაზე საოცარი ადამიანის თვისებები იქნება გაერთიანებული, ეს კი ყველაზე მნიშვნელოვანია.
-იმაზე უკეთესი ადამიანი ხარ, ვიდრე გგონია. - ისევ ატირდა კატო და ანას მაგრად მოეხვია.
ცოტა ხანს ასე იყვნენ, შემდეგ კი წასვლა გადაწყვიტეს და ფეხზე წამოდგნენ. მოულოდნელად ანამ ბარში ახლახანს შემოსული ქერა გოგონა დაინახა, რომელმაც ცეზარს გაუღიმა, დახლზე გადაიხარა და კაცს რამდენჯერმე ძალიან მხურვალედ აკოცა.
ანას კარგი მესხიერება ჰქონდა და ნასვამმაც კი წამებში გაიხსენა, რომ ეს გოგო ფსიქიატრიულში, გაბრიელთან სტუმრობისას ჰყავდა ნანახი.
-ნაძირალა. - ჩაისისინა გოგონამ. - აი, თურმე რა ხდება სინამდვილეში.
ნივთები მოაგროვა კატომ და ბარბაცით გავიდა ბარიდან, რომ სუფთა ჰაერი ჩაესუნთქა. ანამ თანხა გადაიდახა, შემდეგ კი დახლს უკან დადგმულ ხილით სავსე ლანგარს გადასწვდა, წითელი ვაშლი ამოარჩია, ხელში შეათამაშა და ცეზარს სიცილით უთხრა.
-შენი შეყვარებული, ფსიქიატრიულში იმისთვის შეაგზავნე, რომ გაბრიელს დახმარებოდა პერიოდულად იქიდან გამოპარვაში?
ცეზარმა ცალყბად ჩაიცინა, ჯერ მილას გახედა, მერე კი ისევ ანას და თქვა.
-მილა ისედაც იქ მუშაობდა, მოგვიანებით გახდა ჩემი შეყვარებული და ამის მერე გადაწყვიტა დაგვხმარებოდა.
-მორიელები. - თვალები გადაატრიალა გოგონამ.
-გინდათ სახლამდე გამოგყვეთ? - შესთავაზა ცეზარმა.
-არა, ეგეთი მთვრალიც არ ვარ, კატოს კი როგორმე მოვუვლი. - გაიცინა გოგონამ და გასასვლელისკენ წავიდა.
ქალბატონებმა ბარის ტერიტორია დატოვეს და არეული ნაბიჯებით ქუჩას აუყვნენ. სამების ქუჩა, იმ ღამით, განსაკუთრებულად ლამაზი ეჩვენათ. ვარსკვლავებით აჭრელებული ცა და ნაადრევი გაზაფხულის ოდნავ სუსხიანი, თუმცა ყვავილების სურნელით გაჯერებული ჰაერი, ჯადოსნურ ელფერს სძენდა გარემოს, ერთმანეთის მიყოლებით ჩამწკრივებული, მკრთალი შუქით განათებული სახლები კი ოჯახურ სიმყუდროვეს აფრქვევდნენ.
უკვე სახლს უახლოვდებიდნენ, როცა ანამ გემრიელად ჩაკბიჩა ვაშლს და პირგამოტენილმა საუბარი წამოიწყო.
-რაც ვაშლით მომწამლეს, მას შემდეგ ახლოსაც აღარ გავკარებივარ.
-რატომ? - გაუკვირდა კატოს.
-არ ვიცი! ალბათ, ვაშლის შიში დამემართა.
-ეგეთი რამ, საერთოდ არსებობს?
-რა თქმა უნდა, "ვაშლოფობია" ძალიან გავრცელებული დაავადებაა. - გადაიკისკისა გოგონამ და კარს მიადგა.
ძარღვებში სისხლთან ერთად სასმელი უდუღდა ანას, მთელი ეს დაგროვილი ბრაზი, ბოღმა და სიძულვილი, თითქოს შინაგან ორგანიებს უფლეთდნენ და გარეთ გამოღწევას ცდილობდნე. უნდოდა ეს ყველაფერი ამოეთქვა, ამოენთხია და გათავისუფლებულიყო. სახლის კარი შეაღო გოგონამ, ნასვამმა თავი ვერ გააკონტორლა, ვაშლი მთელი ძალით გაისროლა და ბოლო ხმაზე დაიყვირა.
-ფიფქია დაბრუნდა, ბო*ებო!
-აუუჰ! - უცებ სიბნელეში ვიღაცამ წამოიყვირა, მერე შუქი აინთო და კიბესთან მდგარი გაბრიელი გამოჩნდა, ბინის კართან კი ლეო ასვეტილიყო, ტრადიციულად გაბრაზებული სახით.
-ოჰ, გაბრიელ ნიუტონიც აქ ყოფილა. - სარკასტულად ჩაიბურტყუნა გოგონამ. - ისე მიყურებ, თითქოს ამ წამს თავში ვაშლი მოგარტყი.
-და ძალიან მწარე იყო. - თვალები დაუბრიალა ბიჭმა.
-არა უშავს, ნიუტონსაც ვაშლი მოხვდა თავში. - ტუჩები დამცინავად აიბზუა გოგონამ. - ეს გენიოსები ცხოვრებისეული მოვლენებითაც კი ჰგავხართ ერთმანეთს.
-თქვენ სულ გაგიჟდით? - ვეღარ მოითმინა ლეომ და გოგონებს განრისხებულმა შეუყვირა. - სად დადიხართ ამ შუაღამისას?
-სად აღარ გეძებეთ. - დაამატა გაბრიელმა თავშეკავებულად. ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს ბრაზი ახრჩობდა, მაგრამ თავს მაქსიმალურად იკავებდა, რომ არ აფეთქებულიყო.
-ლამის გული გამისკდა. - ჩაიბუზღუნა ლეომ.
-ჰეი, ჰეი! ტაიმ აიუტი! - ხელები აიქნია კატომ ჰაერში. - გოგონები ცოტა გავერთეთ და ქალურ საკითხებზე ვისაუბრეთ.
-თქვენ რა, დათვერით? - სასმელის სუნი ახლაღა იგრძნო მამაკაცმა.
-დავთვერით? არა, ჩვენ ერთმანეთში ყველაფერი გავარკვიეთ და მივხვდით, რომ ჩვენმა წარსულმა ჩვენს მომავალზე გავლენა არ უნდა მოახდინოს. - სიცილით უპასუხ ანამ, მერე კატოს გადახედა და უთხრა. - არ მადარდებს ვისი შვილი ხარ, ჩემთვის ყოველთვის ის ქალი იქნები, რომელმაც თავი დაიბრმავა და საკუთარი კარიერა საფრთხის ქვეშ დააყენა, რათა ციხისგან ვეხსენი, თანაც ყოველგვარი კითხვების გარეშე. შენზე ვგიჟდები, დაო!
-მეც, დაო! - აწყლიანებული თვალებით მიუგო კატომ და გოგონას კიდევ ერთხელ მოეხვია.
-ძილის დროა. - უხალსოდ ამოილაპარაკა ექიმმა.
-იცი რა? - მის ძმას მიუბრუნდა ანა, ლოყებზე თითები წაავლო და პატარა ბავშვივით წაეთამაშა. - შენზე განსაკუთრებით ვგიჟდები, გაუცინარო ექიმო! ყველა ჯანდიერი მიყვრს დედამიწის ზურგზე! ისინიც კი ვისაც საერთოდ არ ვიცნობ! რადგან სულ გეკამათებოდით და გავიძახდი, ჩემი ოჯახის წევრები არ ხართ-მეთქი, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ არ მიყვარხართ! პირიქით ... უბრალოდ, ვერ გამოვხატავ. კინაღამ მოვკვდი ნერვიულობით, როცა იგორი შენი მოკვლით დამემუქრა, მაგრამ ამ ემოციების გამომჟღავნება ჩემთვის უცხო იყო და ამიტომაც ვიქცეოდი ისე გულგრილად. - ბოლო სიტყვები, უფრო გაბრიელის გასაგონად თქვა ანამ, რადგან ჯანდიერებისადმი უსამართლო მოქცევაზე ყოველთვის ის ეკამათებოდა ხოლმე. - ვფიქრობდი, რომ ოჯახის გარეშე, მარტო უკეთ ვიქნებოდი, მაგრამ ნიუ-იორკში ყოფნისას მივხვდი რამდენად მაკლდით და მივხვდი, თქვენ რომ არ ყოფილიყავით, უბრალოდ არ ვიარსებებდი.
-ამას სასმელი გალაპარაკებს. - ჩაიბუზღუნა მამაკაცმა.
-არა, სასმელმა უბრალოდ ძალა მომცა იმის სათქმელად, რასაც მართლა ვფიქრობ. - ისევ მაგრად მოუჭირა ლოყებზე ხელი გოგონამ.
-კარგი, გავიგე, ანა, და მჯერა შენი! - ხელები ჩამოაწევინა ლეომ და მის ქცევაზე გულიანად გადაიხარხარა.
-იცინის! - წამოიკივლა გოგონამ გაბრწყინებული თვალებით და ტაში შემოჰკრა. - იცინის, ხალხნო! ლეო ჯანდიერი იცინის! სიცილიც სცოდნია და წარბებს შორის დაშორებაც ჰქონია!
-ცეზარის ბარში იყავით, არა? - საუბარში ჩაერია გაბრიელი.
-კი. - თავი დაუქნია ანამ.
-არადა, რომ დავურეკე, მითხარ აქ არ არიანო.
-ვგიჟდები რა მაგ ბიჭზე. - ხმამაღლა შესძახა ანამ.
-კატო, რატომ დალიე? - ლეო ქალს მიუახლოვდა, სახეზე თითები შემოაჭდო და ჩახრილი თავი ააწევინა. - რამე მოხდა? არაფერი დამიმალო, ძალიან გთხოვ.
-ეს ვიპოვე. - თქვა კატომ და აკანკალებული თითებით ბეჭდის ყუთი მამაკაცს გაუწოდა.
-აი, თურმე სად გაქრა. - უხერხულობისგან სახეზე წამოწითლდა ლეო. - მე მეგონა, რომ დავკარგე.
-წაღებას არც ვაპირებდი... შემთხვევით გამყვა. - თავი იმართლა კატომ.
მამაკაცმა ყუთი გამოართვა და გახსნა, რომ ბეჭედი კატოსთვის მიეცა, მაგრამ ცარიელი დახვდა. ლეომ გაოცებული შეხედა ქალს და კითხვებით სავსე მზერით ჩააკვირდა თვალებში. კატომ ახლა მეორე ხელი ამოიღო ჯიბიდან, აცახცახებული თითები მაღლა ასწია და ლეოსკენ გაიშვირა. თეთრ ოქროში ჩასმული ბრილიანტმა მომაჯადოებლად გაიბრწყინა კატოს გრძელ და გამხდარ თითზე.
ანას, ლამის ცრემლები წამოსცვივდა, ამ სცენის შემხედვარე. სხვა დროს ალბათ გულგრილად შეხედავდა, მაგრამ ნასვამი ძალიან მგრძნობიარე იყო და თავის შეკავებაც უჭირდა. გაბრიელს კმაყოფილი სახით გაეღიმა, რადგან ყოველთვის თვლიდა, რომ კატო და ლეო ერთმანეთს და რაც მთავარია, ბედნიერებას იმსახურებდნენ.
ლეოს ფირუზისფერი თვალები ჯერ აუწყლიანდა, შემდეგ ნელ-ნელა გაუბრწყინდა და სახე ერთიანად გაუნათდა. ამ ფაქტმა იმხელა სიხარული და ამავდროულად შვება მოჰგვარა, რომ სხვების თანდასწრებითაც აღარ შეიკავა თავი, კატოს უცებ მივარდა, ორივე ხელები მოხვია, ჰაერში ასწა და მთელი სახე დაუკოცნა. ქალმა წელზე შემოაჭდო ფეხები მამაკაცს, ხელებით თმებში სწვდა, ტუჩებით კი ვნებიანად ჩააფრინდა მის ბაგეებს.
-ფუუუ! - მოულოდნელად წამოიძახა ანამ და სახე ზიზღით დამანჭა. - აღვირახსნილებო!
წყვილს მათთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია, ისე იყვნენ ერთმანეთის ალერსით გართულები, რომ აშკარა იყო, მარტო დარჩენა ესაჭიროებოდათ, თანაც სასწრაფოდ. ლეომ ხელების ფათურით მიძებნა სახელური, კარი გააღო და ისე ძლიერად მიაჯახუნა, ლამის ფანჯრის მინები ჩამოამსხვრია.

-წამოდი, მაღლა აგიყვან. - მკლავში ხელი წაავლო გაბრიელმა ანას.
-არ შემეხო! - ხელი გააშვებინა გოგონამ და კატეგორიულად გამოუცხადა. - შენ ხელი არ მახლო!
-რატომ?
-იმიტომ რომ ... - წამიერად შეყოვნდა გოგონა, მერე კი თამამად თქვა. - შენი ყოველი შეხება აღმაგზნებს, ახლა კი ისეთი მთვრალი ვარ, შეიძლება აქვე დაგნებდე.
-და მე არ მეკითხები? - ცინიკურად თქვა ბიჭმა. - იქნებ, სულაც არ მსურს შენთან სექსი.
-არ გსურს? ლამისაა დორბლი წამოგივიდეს, როცა მიყურებ. - გადაიკისკისა გოგონამ, კიბეებს აუყვა და ბინის კარი გააღო.
გაბრიელი უკან შეჰყვა მას და ცოტათი შეცვლილი, მისი ძველი ბინის ინტერიერი მოათვალიერა.
-ჩარჩოდან დანა ამოგიცლია. - შენიშნა მან.
-ჰო, მომბეზრდა და რაღაცის შეცვლა მინდოდა. - მოატყუა გოგონამ.
-კიდევ რა შეცვალე? - დაინტერესდა ბიჭი.
-კარადის უკან გაკრული სურათები ჩამოვხსენი და გადავყარე. - უხეშად მიახალა გოგონამ.
-რა? - თვალები დაქაჩა გაბრიელმა, კარადას მივარდა, გამოსწია და მის უკან შეიხედა. კარადის უკანა ნაწილი მოსუფთავებული იყო. გაბრიელი გაცეცხლებული სახით მიუბრუნდა ანას და ჰკითხა.
-არაფერიც არ გადაგიყრია, ხომ ასეა?
-რა თქმა უნდა, არა. - გაიცინა გოგონამ. - უბრალოდ გადავმალე!
-საერთოდ, როგორ იპოვე?
-იატაკზე ნაკაწრები ვნახე და მივხვდი, რომ ვიღაც კარადას ხშირად აადგილებდა. - სამზარეულოს მიაშურა გოგონამ და ყავის მომზადებას შეუდგა, რომ ცოტა გამოფხიზლებულიყო. - იმ ღამით ვიცი, რომ აქ იყავი, მაკოცე და უცებ გაუჩინარდი.
-ეგ საიდანღა იცი? - გაოცებას ვერ მალავდა გაბრიელი.
-ვიგრძენი! ძილშიც შემიძლია შენი შეგრძნება. - უნებურად ტუჩზე იკბინა ანამ, რადგან გააცნობიერა, რომ ზედმეტი წამოროშა. - აქედან მივხვდი, რომ ფსიქიატირულიდან იპარებოდი და ზუსტად აქედან მივხვდი, რომ ყველაფერი გახსოვდა. დღეს, ცეზარის ბარში, ის ქერა გოგო ვნახე, რომელიც ფსიქიატრიულში მუშაობს და მივხვდი, რომ იქიდან გამოღწევაში სწორედ ის გეხმარებოდა. მაგრამ, იცი რას ვერ ვხვდები? კარადის უკან ნიუ-უირკში ჩუმად გადაღებული ჩემი ფოტოები იყო გაკრული და კიდევ იმ ადგილების მისამართები, სადაც დავდიოდი. ეს ინფორმაცია როგორ მოიპოვე? ან ვინ გადამიღო ფოტოები?
-ცეზარმა?
-ცეზარი იქ იყო?
-ჩემი თხოვნით ჩამოვიდა, რომ გაერკვია როგორ იყავი. - აღიარა გაბრიელმა.
-ეს რაში დაგჭირდა? - მისკენ მიბრუნდა გოგონა და ყავის ფინჯანი ხმაურით დაახეთქა მაგიდაზე. - ხომ შეგეძლო, უბრალოდ დაგერეკა და გეკითხა როგორ ვიყავი. უბრალოდ გეთქვა... ჩემთვის მაინც გეთქვა, რომ ყველაფერი გახსოვდა.
-სად წაიღე ჩემი სამხილები? - თემის შეცვლა სცადა გაბრიელმა.
-რა თქმა უნდა, შენ მხოლოდ შენი საქმე გაინტერესებს! - ხმამაღლა შეუყვირა ანამ და ხელები ცხვირწინ აუქნია ბიჭს.
გაბრიელმა უცებ მის მაჯაზე გამოსახულ სიმბოლოს მოჰკრა თვალი, ელვისისიწრაფით დაუჭირა ორივე ხელი გოგონას, მაჯა ამოაბრუნებინა და სიმბოლო ახლოდან რომ დაინახა, სახე ერთიანად შეეცვალა.
-რა მოხდა? - მისმა რეაქციებმა ოდნავ აანერვიულა ანა.
-ეს რა არის? - ხმისკანკალით იკითხა ბიჭმა.
-ტატუ, მაგრამ არ მახსოვს როდის გავიკეთე. - სიცილით სცადა სიტუაციის განმუხტვა გოგონამ.
-არა, ანა! - თავი გააქნია გაბრიელმა. - ეს ტატუ არ არის, ეს ნიშანია.
-რისი ნიშანი? - სიცილი სახეზე შეეყინა გოგონას.
-სიკვდილის! - ტუჩების შეუმჩნეველი მოძრაობით ჩაილაპარაკა გაბრიელმა და ძალაგამოცლილმა ამოიოხრა.
скачать dle 11.3




№1  offline წევრი BidBif

შენ არ იცი ეოგორ გამახარე,ახალი თავი რომ დადე❤❤❤ ჩავუჯდები ახლა და გაგიზიარებ ბოლოს აზრებს❤❤❤❤

 



№2  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

BidBif
შენ არ იცი ეოგორ გამახარე,ახალი თავი რომ დადე❤❤❤ ჩავუჯდები ახლა და გაგიზიარებ ბოლოს აზრებს❤❤❤❤

ველოდები შენს აზრებს ტკბილოო :**❤❤❤

 



№3  offline წევრი blue witch

Araa ra margo, rato gawkvitee ar meko ! Patara tavi iko dzalian da axla velodebi torem shens sisxls davlev ❤️❤️

 



№4 სტუმარი Mariami

Dzaalian dzalian magari ikoo❤️❤️ Vgijdebi shenze da shens istorieebzee da shemdegs velodebi moutmenlaad???? darcmunebuli var isev gamaoceeb ????????

 



№5  offline წევრი BidBif

მიყვარს ეს ისტორია რა❤❤. ძალიან, ძალიან კარგია❤❤. ეზრაზე გამართლდა ჩემი ეჭვები, ხომ ვამბობდი რა. ცუდი, ბოროტი, საზიზღარი კაცია ეგ... ანას ეგ სიმბოლო ეზრამ გაუკეთა ხო?? ეგა ყველაფრის თავი. გაბრიელის და ანას ურთიერთობა როდის აეწყობა❤ იმედია კიდევ, რაიმე ცუდი არ დაემაღთება რომელიმეს. აქ რაღაც უფრო ჩახლართულია, იმაზე მეტად ვიდრე მე მგონია... კატოს და ლეოს ურთიერთობა რომ დალაგდა კარგია❤❤❤ და იმედია არც მათ არაფერი დაემართებათ❤❤. ველოდები შემდეგ თავს❤❤ ვიცი რომ რთულია ასეთი ჟანრის დაწერა, მაგრამ ძალიანაც ნუ დაიგვიანებ რა❤❤❤ მიყვარს ეს ისტორია❤❤ და რაც მთავარია მისი შემქმნელი❤❤ გყვარობ მე შენ❤❤❤

 



№6  offline წევრი deep

მხოლოდ ერთ რამეს ვიკითხავ
რა ჯანდაბა მოხდება მომავალ თავში

 



№7 წევრი Jupiter

აუ, მიყვარს ხოლმე რომ გამოანათებ ახალი თავით, მერე გაურკვევლობაში დამტოვებ და დაინტრიგებული ველოდები ახალ თავს :დ ❤️❤️
ველოდები როდის შერიგდებიან და როდის გადაარჩენს ანას გაბრიელი:დ და ძალიან მაინტერესებს ეს ეზრა ვინაა.
კიდევ შენი ფანტაზია და წარმოსახვის უნარი მიყვარს ძალიან ❤️ სულ მაინტერესებს ამდენ რაღაცას როგორ იფიქრებ და ცოტათი გაოცებულიც კი ვარ ❤️
იმედია მალე გამოანათებ ახალი თავით და მორიგ ინტრიგას დაგვიტოვებ ❤️

 



№8  offline ადმინი დედასამოტხე

ვიღაცამ თქვა მაგიურ რეალიზმს ამ საიტზე ვერ ნახავო,ადამიანზე კრეტინი,დაუნახავი და ბოღმიანი სამყაროში არაფერი არსებობს!))))))შენ მთელი ბერძნული და ეგვიპტური მითილოგია გადაგვიშალე თვალწინ,ნუ კი სულ გეუბნები რამდენი რაღაც იციითქო და ყოველ ახალ თავში უფრო გაოცებულს მტოვებ.მარგო ვერ ხარ შენ:დდდდდდ ეს მოთხრობა ისეთი საინტერესოააშენ თვითონ ვერ ხვდები გეფიცები.ეზრა ძალიან ჩათლახია ხოო?ნაგავი.დედამისზეც ბევრი რამ მაინტერესებს. "ქალიშვილი რომ.ვიყო მერე მექნებოდა სანერვიულოო"ამ მომენტზე ჩავბჟირდიიიიდა ლეო და კატო საერთოდ რა საყვარლები არიან:დდდდდდდდდანუკი როდის მოლბება ეგრე?!:დდდდ ძვლივს გამოვიდა ბიჭი და ჰა კიდე თავს ანატრებს მაიმუნი:დდდდ ნუ გაბრიელი გამოძვრომას რომ შეძლებდა ვიცოდი და ძალიან მაინტერესებს ანაირად მოახერხებდა და გამიხარდაა ასე რომ მოხდააა ნუ ცეზარიკოს გარეშე ვერაფერიც ვერ იქნებოდა:დდდკაი ოჯახის შვილია.კატოს და ანას დიალოგიი ფრიად სასიამოვნო იყო ჯერ რო გამოილეშნენ:დდდდ აი მართლა მაინტერრსებს ტბამ გაბრიელი რატო არ დაიტოვა:დდდ ეს თავი ინფორმაციულად არ იყო დატვირთული,ურთიერთობები უფრო წინ იყო წამოწეული რაც ნამდვილად იყო საჭირო რაღაცეები უკანა პლანზე რომ არ გადასულიყო,აი ყველაფერს ზუსტად ურტყამ რა:დდდდაილავშენ (ბევრი გული აქ მარა რატომღაც მე ვერ ვწერ ხოლმე)

 



№9  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

blue witch
Araa ra margo, rato gawkvitee ar meko ! Patara tavi iko dzalian da axla velodebi torem shens sisxls davlev ❤️❤️

პატარა თავი?????? რაც აქამდე დამიდევს ყველაზე დიდი იყო :დდდდ მთელი 18 გვერდია ცოტა მეცხრამეტეზეც გადავიდა :დდდდდდდდდ მემუქრებიან ხალხნოოოოოო!!!! :დდდდდ❤❤❤❤

Mariami
Dzaalian dzalian magari ikoo❤️❤️ Vgijdebi shenze da shens istorieebzee da shemdegs velodebi moutmenlaad???? darcmunebuli var isev gamaoceeb ????????

ძალიამ დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოო :**** დიდი იმედი მაქვს რომ შემდეგიც ასე მოგეწონება :***❤❤❤❤❤

deep
მხოლოდ ერთ რამეს ვიკითხავ
რა ჯანდაბა მოხდება მომავალ თავში

შენ და შენი უცნაური კომენტარები :დდდდდ

BidBif
მიყვარს ეს ისტორია რა❤❤. ძალიან, ძალიან კარგია❤❤. ეზრაზე გამართლდა ჩემი ეჭვები, ხომ ვამბობდი რა. ცუდი, ბოროტი, საზიზღარი კაცია ეგ... ანას ეგ სიმბოლო ეზრამ გაუკეთა ხო?? ეგა ყველაფრის თავი. გაბრიელის და ანას ურთიერთობა როდის აეწყობა❤ იმედია კიდევ, რაიმე ცუდი არ დაემაღთება რომელიმეს. აქ რაღაც უფრო ჩახლართულია, იმაზე მეტად ვიდრე მე მგონია... კატოს და ლეოს ურთიერთობა რომ დალაგდა კარგია❤❤❤ და იმედია არც მათ არაფერი დაემართებათ❤❤. ველოდები შემდეგ თავს❤❤ ვიცი რომ რთულია ასეთი ჟანრის დაწერა, მაგრამ ძალიანაც ნუ დაიგვიანებ რა❤❤❤ მიყვარს ეს ისტორია❤❤ და რაც მთავარია მისი შემქმნელი❤❤ გყვარობ მე შენ❤❤❤

შენი და ყველას ეჭვები გამართლდა :დდდდ ეზრა თავიდანვე აითვალწუნეთ და აჰა!! შეძახილმა ხე გაახმოო :დდდ არადა ბუნჩულებდა თავისთვის ბიჭი :დდდდდდდ
გაბრიელის და ანას ურთიერთობა ღმერთმა იცის როდის აეწყობა, :დდდდ ლეოს და კატოსაც.... ვნახოთ ვნახოთ ;დდდ ძალიან მახარებ აი უზომოდ მახარებ ყოველ ჯერზე ჩემო საყვარელოო❤❤❤რისთვის უღრმეს მადლობას გიხდი :****❤❤❤❤

 



№10  offline წევრი Tamusia Egutidze

აუ რა ხდება? თავიდანცე ვიცოდი რომ ის საზიზღარი გველი დამპალი იდიოტი არანორმალური მახინჯი დებილი შტერი ეზრა იყო ამ ყველაფერში გარეული rage რა უფლრბით შეეხო გაბრიელის გოგოს? joy imp ან რა უფლებით ესიამოვნა ანას? rage dizzy_face tired_face joy მაგარი თავი იყო მაგრამ რა სიკვდილის ნიშანი? კაი ჰო არ მეშინია! გაბრიელი ჩემი ერთადერთი გადაარჩენს ანას ვიცი მე! sweat_smile heart_eyes kissing_heart რამდენჯერაც არ უნდა გითხრა არ მომბეზრდება რომ ყველას მირჩევნიხარ ამ საიტზე შენი ისტორიებით არავის არ ეწყინოს თუ წაიკითხავს ამ კომენტარს მაგრამ რა ვქნა? joy ვგიჟდები შენს ყველა ისტორიაზე უკლებლივ innocent heart_eyes
--------------------
ის ვინც არავის ჰგავს

 



№11  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Jupiter
აუ, მიყვარს ხოლმე რომ გამოანათებ ახალი თავით, მერე გაურკვევლობაში დამტოვებ და დაინტრიგებული ველოდები ახალ თავს :დ ❤️❤️
ველოდები როდის შერიგდებიან და როდის გადაარჩენს ანას გაბრიელი:დ და ძალიან მაინტერესებს ეს ეზრა ვინაა.
კიდევ შენი ფანტაზია და წარმოსახვის უნარი მიყვარს ძალიან ❤️ სულ მაინტერესებს ამდენ რაღაცას როგორ იფიქრებ და ცოტათი გაოცებულიც კი ვარ ❤️
იმედია მალე გამოანათებ ახალი თავით და მორიგ ინტრიგას დაგვიტოვებ ❤️

როგორ მიხარია რომ ჩემ გამონათებებით შენ გახარებ :))))❤❤❤ სულ სულ მალე გაირკვევა ეზრას ვინაობა :დდდდ შეიძლება თქვენც გაქვთ უკვე თქვენი თეორიები და შეიძლება ეგეც გამართლდეს :დდდ❤
ხანდახან მეც მიკვირს ზოგ რამეს საიდან ვიფიქრებ, მაგრამ ჩემი შთაგონების წყა რომ წიგნები და მითოლოგიაა ეს აშკარაა :დდდ❤❤
ძალიამ ვეცდები მალე გამოვანათო და მალე ისევ გაგახარო ჩემო საყვარელოო :***❤❤უღრმესი მადლობა ❤❤❤❤❤❤

 



№12 სტუმარი Qeti qimucadze

Vaime, vaime, ise gamixardiiiii, da rom cavikitxe ho saertod. Ganvmeordebi da getyvi rom sascauli gogo xar agata. Ragazlebs momdevno tavamdee. Nu gabrielze vgijdebi, es ezra didi gataxsirebuli vnme romaaa gamochenistanave mivxvdi, didi madloba umcutebistvis rac kitxisas damchirdaaa. Velodebi momdevno tavs moutmenladdd

 



№13 სტუმარი kusa13

ნუ ეხა ჰო იცი სუულ აღფრთოვანებული ვარ შენით, ამას კი ბევრკ ლაპარაკი ჩემგან აღარ სჭირდება. ხოდაა... მეშინიაა(( ანაზე ვდარდოობ ძალიაან, ისე დაახასიათე, რომ გული გამისკდა მეთქი, ესაა და მოკვდა თქო (( არც ეზრა მიმწონს რა და არც ადრე მომწონდა უფ, რაუქნა ჩემსგოგოს იმეე. ის ეკი ვიფიქრე ვინმა სხვა იყო მეთქი იმ ჩაიზე რო უთხრა მე სხვა მიყვარსო, მარა მერე გაბრიელის სიტყვეა დამაფიქრა... კატო რა ძალიან საყვარელი იყოო ❤❤ლეოც რაღათქმაუნდა❤❤ აიი ის მომენტი, გაბრიელის "ნარცისული გამიხტომა" ჩემს საუკეთესო მომენრევში შევა :Dრაღაც სულელურად გამომივიდა :DDD ჰოოო კოდევ რა... აი ახალ თავს რომ ვხედავ "შევხტები" ხოლმეე და არაამქვეყნიური წამოძახილი მაწვება :DDDდედაჩემი გაოცებული მიყურებს ყოველ ჯერზე ❤❤ჰოდა აი სულ მიხარიხარ რა ❤და ეხა ცოტას მაშინეებ ( რა სიკვდილი,კაი რა( არ იმსახურებს ანა ამას(( მართალია სულ ჰეფი ენდი ვერ ექნება,მაგრამ ამდენი წვალების შემდეგ უბრალოდ სურვილი მაქვს უჰეფიენდესი დასასრული წავიკითხო :დდდ ეს ჩემი აზრიი და ცოტა ზეწოლაა:Dd უნებურად სულ:დდ შრნი საქმის შენ იცი. ისიც ვიცი, რომ რაცარუნდა გადაწყვიტო, როგორც არუნდა დაასრულო უეჭველია დიდ შთაბეჭდილებას მოახდენს და აი ძალიან მომეწონება ❤❤❤წარმატებები შენ და მალე დაგვივრუნდი ტკბილოო ❤❤❤

 



№14  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mariiiiami
ვიღაცამ თქვა მაგიურ რეალიზმს ამ საიტზე ვერ ნახავო,ადამიანზე კრეტინი,დაუნახავი და ბოღმიანი სამყაროში არაფერი არსებობს!))))))შენ მთელი ბერძნული და ეგვიპტური მითილოგია გადაგვიშალე თვალწინ,ნუ კი სულ გეუბნები რამდენი რაღაც იციითქო და ყოველ ახალ თავში უფრო გაოცებულს მტოვებ.მარგო ვერ ხარ შენ:დდდდდდ ეს მოთხრობა ისეთი საინტერესოააშენ თვითონ ვერ ხვდები გეფიცები.ეზრა ძალიან ჩათლახია ხოო?ნაგავი.დედამისზეც ბევრი რამ მაინტერესებს. "ქალიშვილი რომ.ვიყო მერე მექნებოდა სანერვიულოო"ამ მომენტზე ჩავბჟირდიიიიდა ლეო და კატო საერთოდ რა საყვარლები არიან:დდდდდდდდდანუკი როდის მოლბება ეგრე?!:დდდდ ძვლივს გამოვიდა ბიჭი და ჰა კიდე თავს ანატრებს მაიმუნი:დდდდ ნუ გაბრიელი გამოძვრომას რომ შეძლებდა ვიცოდი და ძალიან მაინტერესებს ანაირად მოახერხებდა და გამიხარდაა ასე რომ მოხდააა ნუ ცეზარიკოს გარეშე ვერაფერიც ვერ იქნებოდა:დდდკაი ოჯახის შვილია.კატოს და ანას დიალოგიი ფრიად სასიამოვნო იყო ჯერ რო გამოილეშნენ:დდდდ აი მართლა მაინტერრსებს ტბამ გაბრიელი რატო არ დაიტოვა:დდდ ეს თავი ინფორმაციულად არ იყო დატვირთული,ურთიერთობები უფრო წინ იყო წამოწეული რაც ნამდვილად იყო საჭირო რაღაცეები უკანა პლანზე რომ არ გადასულიყო,აი ყველაფერს ზუსტად ურტყამ რა:დდდდაილავშენ (ბევრი გული აქ მარა რატომღაც მე ვერ ვწერ ხოლმე)

"მარგო ვერ ხარ შენ" - გადავბრუნდი :დდდდდდდდდდდ მომასულიერეთ :დდდდდდდდდდდდდდდდ ამას მხოლოდ შენ თუ იტყოდი :დდდდდდდ
მარიამ !!!! რა გითხრა არც კი ვიცი :*** რამდენჯერაც მეტყვი რამდენი რამე იციო, იმდენჯერ გავიმეორებ, რომ ჯერ კიდევ ბევრი მაქვს სასწავლი :დდ მართლა ასეა გეფიცები :** ცნობისმოყვარე ადამიანი ვარ და რაიმე საკითხის კვლევას რომ დავიწყებ ვერ ვისვენებ სანამ დიდი დოზით ინფორმაციას არ მივიღებ ამის შესახებ :დდდ ბერძნული მითოლოგია მართლა შეჭმული მაქვს, ეგვიპტურს კიდევ ახლა მივადექი :დდდ რაღაცები მანამდეც ვიცოდი და ეს ყველაფერი წერაში ძალიან მეხმარება :დდდ ❤❤❤ამიტომაც სულ ვცდილოვ განვვითარდე, ერთი ადგილი არ ვტკეპნო და მკითხველსაც რაღაც ახალი შევთავაზო რომ ინტერესი არ დაეკარგოს :დდდ შენ კიდევ ძაან მიხარიხარ ამას რომ ამჩნევ :***❤❤
მართალი ხარ, აქ უფრო ადამიანურ გრძნობებზე გავამახვილე ყურადღება და მიხარია რომ ეგეც შეამჩნიე ;))) :**❤❤ კატოს და ანას გალეშვა არ იყო ცუდი იდეაა :დდდ გაამხიარულეს ცოტა აქაურობა :დდდ
გაბრიელი ისეთი აუტანელია ტბამაც კი არ მიიღო :დდდდდდ ვგი-ჟდე-ბი მე შენზე!!!!!!! უბრალოდ ოქრო ხარ და ძალიან მიყვარხარ :***❤❤❤❤❤

Tamusia Egutidze
აუ რა ხდება? თავიდანცე ვიცოდი რომ ის საზიზღარი გველი დამპალი იდიოტი არანორმალური მახინჯი დებილი შტერი ეზრა იყო ამ ყველაფერში გარეული rage რა უფლრბით შეეხო გაბრიელის გოგოს? joy imp ან რა უფლებით ესიამოვნა ანას? rage dizzy_face tired_face joy მაგარი თავი იყო მაგრამ რა სიკვდილის ნიშანი? კაი ჰო არ მეშინია! გაბრიელი ჩემი ერთადერთი გადაარჩენს ანას ვიცი მე! sweat_smile heart_eyes kissing_heart რამდენჯერაც არ უნდა გითხრა არ მომბეზრდება რომ ყველას მირჩევნიხარ ამ საიტზე შენი ისტორიებით არავის არ ეწყინოს თუ წაიკითხავს ამ კომენტარს მაგრამ რა ვქნა? joy ვგიჟდები შენს ყველა ისტორიაზე უკლებლივ innocent heart_eyes

ვაიმეეე როგორ გამითათხე ეზრა :დდდდდდდდდდდდდ არადა მახინჯი არაა :დდდდ პირიქით, ძაან ზეგზი მყავს აღწერილი :დდდდდდდდდდდ
ალბათ ამიტომაც ესიამოვნა ანას :დდდდდდდდდდდდ აუუუუუ გამაგიჟებ შენ მე :*******❤❤❤❤❤ ეგოისტს გამხდი :დდდდ მართლა სასწაულად მიხარია რომ ასე მოგწონს :***** უღრმესი მადლობა ❤❤❤❤გყვარობს მარგალიტაა❤❤

Qeti qimucadze
Vaime, vaime, ise gamixardiiiii, da rom cavikitxe ho saertod. Ganvmeordebi da getyvi rom sascauli gogo xar agata. Ragazlebs momdevno tavamdee. Nu gabrielze vgijdebi, es ezra didi gataxsirebuli vnme romaaa gamochenistanave mivxvdi, didi madloba umcutebistvis rac kitxisas damchirdaaa. Velodebi momdevno tavs moutmenladdd

ეზრა როგორ ამოიჩემეთ და როგორ გაამართლა თქვენი იმედები :დდდდდდდდდდდდ ჩემო საყვარელო არც კი ვიცი რა გითხრა :****** პირიქით, უღრმესი მადლობა შენ რომ კითხულობ და ყოველთვის მიზიარებ აზრს :****❤❤❤❤❤❤❤

 



№15  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

შენარიცი როგორ გამახარეეე ...
ვაიმეე როგორრ გამინათდა თვალებიი ....
ახალი თავი რომ ვნახეე გავიბადრე სიხარულით...
რა კარგი ხარ მარგოო როიცოდეე როგორ მაბედნიერებსს შენი ისტორიებიი ...
ვაი ვაი აქ რა ხდებაა როგორ მაინტერესებსსს კარგიხარ ძალიან ძალიანნნ

 



№16  offline წევრი Mtirala

გული ხარო, სულ მეუბნები. ხოდა გულის გული ხარ!
რანაირი წინადადებაა, მაგრამ დავიკიდოთ :დდდ
შენ ხარ ქალი საოცრება, ქალი კომედია, ქალი ვულკანი და ქალი "გული"!
ოღონდ მარტო ჩემი "გული".
ეგოისტი მე :დდდ
"ამას არც მისი შვილი აღიარებს და არც თვითონ, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ორივენი ჩემზე გიჟდებიან."
და მე ვგიჟდები გაბრიელზე!
და მე ამას ვაღიარებ!
ცეზარზეც ვგიჟდები... ყველანაირი გაგებით :დდ
სალათიც მიყვარს და ეს ცეზარიც :დდ
ოხ, ეს ორი მორიელი გამაფრენინებს! კიდე მორიელების შიში :დდ
კატოს და ანთეას დიალოგი ძალიან, სიგიჟემდე მომეწონა.
ანა უკვე ძალიან მომწონს,
თუნდაც იმის გამო რომ მთვარი ოდნავ მოლბა!
ლეო ჩემი ბიჭია! დიახ, კატოს ვეცილები!
დიახ, მინდა მისი გახსნილი წარბები მეც ვნახო! :დდ
ეზრა... ეს სახელი ძალიან მიყვარდა.
ვსიო, გადავიყვარე :დდდ
ჩემი sikvaluli ბიჭია ეზრა! რა თქმა უნდა, ეს ირონია იყო :დდ
ახლა ნერვები მომიშალეს და კომენტარის წერაც გადამინდა :დდდდდ
ვირები არიან და ნერვებიც დამაწყვიტეს :დდდ
მიყვარხარ სიგიჟემდე ჩემო გულო და გულის კოკობო :დდ თუ კოკორო :დდდდ
"მა ლავ გირლ" ხარ შენ! ინგლისურს ვბრდღვნი :დდდდ
წავედი, წავედი :დდდ
18 გვერდი ხო იყო, მაგრამ მაინც მეცოტავა :დდ კაი ჩემით გავალ :დდ
მიყვარხარ ❤
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№17 სტუმარი სტუმარი kesane

ერთი სული მაქვს ახალი თავი როდის დაიდება heart_eyes heart_eyes

 



№18 წევრი blondeangel631

ვაიმე ეხლა გული გამისკდება ამათმა რამდენი დაბრკოლენა უნდა გამოირად მეცოდებიან უკკვე და რა ვქნა ოხ ეს ეზრა ვინ ყფილა თვალთმაქცი გაიძვერა ნუ ჩაგვიკლავ გულში იმედებს ყველაფერი კარგად წარმართე შეიცოდე ეს ორი გიჟი და ერთმანეთზე მიჯაჭვული არსებები heart_eyes heart_eyes

 



№19  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

kusa13
ნუ ეხა ჰო იცი სუულ აღფრთოვანებული ვარ შენით, ამას კი ბევრკ ლაპარაკი ჩემგან აღარ სჭირდება. ხოდაა... მეშინიაა(( ანაზე ვდარდოობ ძალიაან, ისე დაახასიათე, რომ გული გამისკდა მეთქი, ესაა და მოკვდა თქო (( არც ეზრა მიმწონს რა და არც ადრე მომწონდა უფ, რაუქნა ჩემსგოგოს იმეე. ის ეკი ვიფიქრე ვინმა სხვა იყო მეთქი იმ ჩაიზე რო უთხრა მე სხვა მიყვარსო, მარა მერე გაბრიელის სიტყვეა დამაფიქრა... კატო რა ძალიან საყვარელი იყოო ❤❤ლეოც რაღათქმაუნდა❤❤ აიი ის მომენტი, გაბრიელის "ნარცისული გამიხტომა" ჩემს საუკეთესო მომენრევში შევა :Dრაღაც სულელურად გამომივიდა :DDD ჰოოო კოდევ რა... აი ახალ თავს რომ ვხედავ "შევხტები" ხოლმეე და არაამქვეყნიური წამოძახილი მაწვება :DDDდედაჩემი გაოცებული მიყურებს ყოველ ჯერზე ❤❤ჰოდა აი სულ მიხარიხარ რა ❤და ეხა ცოტას მაშინეებ ( რა სიკვდილი,კაი რა( არ იმსახურებს ანა ამას(( მართალია სულ ჰეფი ენდი ვერ ექნება,მაგრამ ამდენი წვალების შემდეგ უბრალოდ სურვილი მაქვს უჰეფიენდესი დასასრული წავიკითხო :დდდ ეს ჩემი აზრიი და ცოტა ზეწოლაა:Dd უნებურად სულ:დდ შრნი საქმის შენ იცი. ისიც ვიცი, რომ რაცარუნდა გადაწყვიტო, როგორც არუნდა დაასრულო უეჭველია დიდ შთაბეჭდილებას მოახდენს და აი ძალიან მომეწონება ❤❤❤წარმატებები შენ და მალე დაგვივრუნდი ტკბილოო ❤❤❤

ვუიმეეეე მე კიდევ აღფრთოვანებული ვარ სუ შენით და შენი იდეებით ჩემო საყვარელოო :დდდდდდდდ❤❤❤❤❤ გაიძვერა ეზრა ბევრ რამეს ხლართავს კიდო და მაგასაც გავიგებთ მალე :დდდდდდდდ ცოტა მეც მეშინია მაგრამ შენ არ შეგეშინდეს რაც მთავარია :დდდდდ❤❤❤❤❤
მე რომ შენ დაგინახავ ხოლმე ვიბადრები და ჩემები მეკითხებიან შენთვის რატომ იცინიო :/ :დდდდდდდდდდ ოქრო ხარ, ბაჟაღლო ხარ და უტკბილესი ხარ :დდდდდ ❤❤❤❤❤უღრმესი მადლობა შენ სიყვარულო ❤❤❤❤

ნარჩიტა
შენარიცი როგორ გამახარეეე ...
ვაიმეე როგორრ გამინათდა თვალებიი ....
ახალი თავი რომ ვნახეე გავიბადრე სიხარულით...
რა კარგი ხარ მარგოო როიცოდეე როგორ მაბედნიერებსს შენი ისტორიებიი ...
ვაი ვაი აქ რა ხდებაა როგორ მაინტერესებსსს კარგიხარ ძალიან ძალიანნნ

უღრმესი მადლობა ისევ და ისევ :***** არასოდეს მომბეზრდება ამის გამეორება :*** უსაყვარლესი ხარ ჩემი ტკბილოო❤❤❤გაფასებ ძალიან და მახარებ უსაზღვროდ❤❤❤❤

 



№20  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

Margaritha Loki
kusa13
ნუ ეხა ჰო იცი სუულ აღფრთოვანებული ვარ შენით, ამას კი ბევრკ ლაპარაკი ჩემგან აღარ სჭირდება. ხოდაა... მეშინიაა(( ანაზე ვდარდოობ ძალიაან, ისე დაახასიათე, რომ გული გამისკდა მეთქი, ესაა და მოკვდა თქო (( არც ეზრა მიმწონს რა და არც ადრე მომწონდა უფ, რაუქნა ჩემსგოგოს იმეე. ის ეკი ვიფიქრე ვინმა სხვა იყო მეთქი იმ ჩაიზე რო უთხრა მე სხვა მიყვარსო, მარა მერე გაბრიელის სიტყვეა დამაფიქრა... კატო რა ძალიან საყვარელი იყოო ❤❤ლეოც რაღათქმაუნდა❤❤ აიი ის მომენტი, გაბრიელის "ნარცისული გამიხტომა" ჩემს საუკეთესო მომენრევში შევა :Dრაღაც სულელურად გამომივიდა :DDD ჰოოო კოდევ რა... აი ახალ თავს რომ ვხედავ "შევხტები" ხოლმეე და არაამქვეყნიური წამოძახილი მაწვება :DDDდედაჩემი გაოცებული მიყურებს ყოველ ჯერზე ❤❤ჰოდა აი სულ მიხარიხარ რა ❤და ეხა ცოტას მაშინეებ ( რა სიკვდილი,კაი რა( არ იმსახურებს ანა ამას(( მართალია სულ ჰეფი ენდი ვერ ექნება,მაგრამ ამდენი წვალების შემდეგ უბრალოდ სურვილი მაქვს უჰეფიენდესი დასასრული წავიკითხო :დდდ ეს ჩემი აზრიი და ცოტა ზეწოლაა:Dd უნებურად სულ:დდ შრნი საქმის შენ იცი. ისიც ვიცი, რომ რაცარუნდა გადაწყვიტო, როგორც არუნდა დაასრულო უეჭველია დიდ შთაბეჭდილებას მოახდენს და აი ძალიან მომეწონება ❤❤❤წარმატებები შენ და მალე დაგვივრუნდი ტკბილოო ❤❤❤

ვუიმეეეე მე კიდევ აღფრთოვანებული ვარ სუ შენით და შენი იდეებით ჩემო საყვარელოო :დდდდდდდდ❤❤❤❤❤ გაიძვერა ეზრა ბევრ რამეს ხლართავს კიდო და მაგასაც გავიგებთ მალე :დდდდდდდდ ცოტა მეც მეშინია მაგრამ შენ არ შეგეშინდეს რაც მთავარია :დდდდდ❤❤❤❤❤
მე რომ შენ დაგინახავ ხოლმე ვიბადრები და ჩემები მეკითხებიან შენთვის რატომ იცინიო :/ :დდდდდდდდდდ ოქრო ხარ, ბაჟაღლო ხარ და უტკბილესი ხარ :დდდდდ ❤❤❤❤❤უღრმესი მადლობა შენ სიყვარულო ❤❤❤❤

ნარჩიტა
შენარიცი როგორ გამახარეეე ...
ვაიმეე როგორრ გამინათდა თვალებიი ....
ახალი თავი რომ ვნახეე გავიბადრე სიხარულით...
რა კარგი ხარ მარგოო როიცოდეე როგორ მაბედნიერებსს შენი ისტორიებიი ...
ვაი ვაი აქ რა ხდებაა როგორ მაინტერესებსსს კარგიხარ ძალიან ძალიანნნ

უღრმესი მადლობა ისევ და ისევ :***** არასოდეს მომბეზრდება ამის გამეორება :*** უსაყვარლესი ხარ ჩემი ტკბილოო❤❤❤გაფასებ ძალიან და მახარებ უსაზღვროდ❤❤❤❤

მადლობა შენ საყვარელოო უღრმესიი ???????????? ტკბილო და თბილოო ???????????? მადლობაა ასეთი კარგი რომ ხარ ????????

 



№21  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mtirala
გული ხარო, სულ მეუბნები. ხოდა გულის გული ხარ!
რანაირი წინადადებაა, მაგრამ დავიკიდოთ :დდდ
შენ ხარ ქალი საოცრება, ქალი კომედია, ქალი ვულკანი და ქალი "გული"!
ოღონდ მარტო ჩემი "გული".
ეგოისტი მე :დდდ
"ამას არც მისი შვილი აღიარებს და არც თვითონ, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ორივენი ჩემზე გიჟდებიან."
და მე ვგიჟდები გაბრიელზე!
და მე ამას ვაღიარებ!
ცეზარზეც ვგიჟდები... ყველანაირი გაგებით :დდ
სალათიც მიყვარს და ეს ცეზარიც :დდ
ოხ, ეს ორი მორიელი გამაფრენინებს! კიდე მორიელების შიში :დდ
კატოს და ანთეას დიალოგი ძალიან, სიგიჟემდე მომეწონა.
ანა უკვე ძალიან მომწონს,
თუნდაც იმის გამო რომ მთვარი ოდნავ მოლბა!
ლეო ჩემი ბიჭია! დიახ, კატოს ვეცილები!
დიახ, მინდა მისი გახსნილი წარბები მეც ვნახო! :დდ
ეზრა... ეს სახელი ძალიან მიყვარდა.
ვსიო, გადავიყვარე :დდდ
ჩემი sikvaluli ბიჭია ეზრა! რა თქმა უნდა, ეს ირონია იყო :დდ
ახლა ნერვები მომიშალეს და კომენტარის წერაც გადამინდა :დდდდდ
ვირები არიან და ნერვებიც დამაწყვიტეს :დდდ
მიყვარხარ სიგიჟემდე ჩემო გულო და გულის კოკობო :დდ თუ კოკორო :დდდდ
"მა ლავ გირლ" ხარ შენ! ინგლისურს ვბრდღვნი :დდდდ
წავედი, წავედი :დდდ
18 გვერდი ხო იყო, მაგრამ მაინც მეცოტავა :დდ კაი ჩემით გავალ :დდ
მიყვარხარ ❤

დღეს იმდენი პოზიტივი მივიღე რომ მთელი ცხოვრება მეყოფაააა :**** უბრალოდ ვგიჟდები მე შენზე და ხო გული ხარ ისევ ჩემი ❤❤❤მარტო ჩემი :***❤❤❤❤❤❤
მიხარია რომ აღიარე გაბრიელზე ვგიჟდებიო :დდდ აქამდე კი არ გითქვამს და.... ცეზარმა შემოგვითვალა სად იყავი აქამდე სანამ მილას გავიცნობდიო :დდდდდდდდდდდდდდ ;)))) ❤❤❤❤
მიხარია ისიც უსაზღვროდ რომ ანამ შენი სიმპათია დაიმსახურა :დდდდდ როგორც იქნა!!! ჰალილუიაა!!! :დდდდდ ლეოს გახსნილი წარბები მოვლენა იყო :დდდდდდ ქორწინდება ჩვენი ოცნების ექიმი და შეიძლება უფრო ხშირადაც კი გაიღიმოს :დდდდდ❤❤❤ გულო და სულოოო :***** მიყვარხარო ძალიან და მახარებო უზომოდ უზომოდო :*****❤❤❤❤❤

სტუმარი kesane
ერთი სული მაქვს ახალი თავი როდის დაიდება heart_eyes heart_eyes

მეც ერთი სული მაქვს :** მალე დადე რა მარგალიტა ნუ ალოდინებ ხალხს :დდდდდდდ❤❤❤

blondeangel631
ვაიმე ეხლა გული გამისკდება ამათმა რამდენი დაბრკოლენა უნდა გამოირად მეცოდებიან უკკვე და რა ვქნა ოხ ეს ეზრა ვინ ყფილა თვალთმაქცი გაიძვერა ნუ ჩაგვიკლავ გულში იმედებს ყველაფერი კარგად წარმართე შეიცოდე ეს ორი გიჟი და ერთმანეთზე მიჯაჭვული არსებები heart_eyes heart_eyes

აბააა :((( ასეთი უსამართლოა ცხოვრება :((((( :დდდდდდ ნამდვილად ბევრი დაბრკოლების გადალახვა უწევს პრინცს თავისი პრინცესა რომ გადაარჩინოს :დდდდ იმედია შეძლებს კიდეც :დდდდდ უღრმესი მადლობა რომ კითხულობ ტკბილოო❤❤❤❤

 



№22 სტუმარი მარი. ელ❤

ვაუუუ გაოცებული ვარ რა გითხრა მართლა არვიციი შენ და ეს ისტორია ნორმალურობას სცდებიით:დდდ ამ ისტორიას უნდა ერქვას არა ცივსისხლიანი არამედ ყველაფერი ერთ სივრცეში რას ვბოდავ მეც არვიციი:დდდ მაგრამ ამ ისტორიით ვიღებ ყველაფერს მუდამ ძიების პროცესში მყოფ ჩვენს პერსონაჟებზე ვგიჟდებიი გამუდმებით ხიფათის თანხლებით ეს ეზრა მართლა ის აღმოჩნდა რა ეჭვიც მქონდა და არამარტო მე ვერ ვხვდები რისთვის სჭირდება ეზრას ანა იმედია მალე ახდი ფარდას ყველაფეერს. კატოს და ანას დიალოგზე ლამის ავტირდი სიხარულისგაან ვგიჟდები ამ ოთხეულზეე და მეხუთე შენ ხარ მარგოო გყვაროობ❤ ნიშანზე ცოტა შემეშინდაა მაგრამ შენი მჯერააა ველი მოუთმენლად შემდეეგს❤❤❤

 



№23 სტუმარი tikoliko

მალე დადე რაა

 



№24  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

მარგო, დამახრჩვე კინაღამ! დ ა მ ა ხ რ ჩ ვ ე! joy joy joy joy joy
წყალს ვსვამდი, ის მომენტი რომ წავიკითხე - ეზრასთანაც რომანი გქონდაო. სული ძლივს მოვითქვი :დდდდდდ ამ თავში განსაკუთრებით მფრინავი იუმორით იყო ანა. ყოველი თავით ვხვდები, რომ უფრო ვგიჟდები ამ გოგოზე და უფრო მიყვარს. ჩემი ყველა დროის ყველაზე საყვარელი პერსონაჟია, სრული სერიოზულობით! <3 კატოს და მისი სცენები იყო არაამქვეყნიურად კარგი :დდ იმდენი ვიცინე, მოვკვდი კინაღამ, ხო გეუბნები :დდდ და ლეოს და კატოს ამბავი, საოცრად გამიხარდა <3 რა თქმა უნდა, თუ ვინმე იმსახურებს სტაბილურ ბედნიერებას, ეგ ორნი არიან.
იუმორის მხრივ, ერთ-ერთი გამორჩეული თავი იყო, მაგრამ არ გეგონოს, რომ მეორე მხარე მავიწყდება. საშინლად არ მომწონს ეზრა. როგორც ვივარაუდე, არაფერი ახსოვდა ანას იმ ღამიდან, მაგრამ გამაოგნა მაგ კაცის უტიფრობამ. ძალიან მაინტერესებს, რაში სჭირდებათ ანა, ეზრას დედა ვინ არის, მამას რა მოუვიდა და საერთოდ, რა ჭირი არ ასვენებს მაგ კაცს! :დ გაბრიელი რომ იცნობს და უკვე ყველაფერს ხვდება, ეს ძალიან მამშვიდებს. ჩემი მორიელი heart_eyes ჩემი აფერისტი კაცი heart_eyes როგორ მისვა ყველა პროკურორიან-მოსამართლიანად? :დდდდ ეჭვიც არ მეპარებოდა, რომ ასე იზამდა! მაგრამ არ შემიძლია არ აღვნიშნო, რომ ცეზარი არის ნამდვილი პიროვნება! უმაგრესი მეგობარი და გაბრიელზე არანაკლებ გაქექილი :დ როგორც ჩემი ანა იტყოდა, ოხ ეს მორიელები :დდ
ანას და გაბრიელის სიცივე ძალიან გულს მტკენს :(( მინდა, რომ მალე ჩატკბნენ ისევ ერთმანეთში და იმედია, ანას "გასაჭირი" დაეხმარებათ დასაახლოვებლად :დ ახლა დატრიალდეს გაბრიელი და იხსნას თავისი ანაკონდა სიკვდილისგან, აბა როგორ უნდა?! <3
მართლა ძალიან მაინტერესებს, რა ხდება. ამ იუმორ-იუმორში ნელ-ნელა გვაპარებ მთავარ დაძაბულობას. ერთი სული მაქვს, ყველაფერი გაირკვეს. მჯერა ანას და გაბრიელის თანამშრომლობით, სანქტუმი გაბრწყინდება :დდდდდდდ
მარგო, არ დავიღლები იმის თქმით, რომ ამ ჟანრის დედოფალი ხარ! და შენს ფანტაზიებს საზღვარი უბრალოდ არ აქვთ. მაგრამ, ძალიან გთხოვ, შეეშვი ჩემი მოკვლის მცდელობებს, ჯერ ახალგაზრდა ვარ, სიცოცლხე მწყურია ;დდდდდდდდ ვგიჟდები, ვგიჟდები, ვგიჟდები მე შენზე! heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№25  offline წევრი forever _young

ეს რა იყო ❤ ძაალიან ძალიან ძალიან მომეწონა და მაინც არ მეყო. ასეთი ინტრიგა არ შეიძლება გული ვერ უძლებს. ❤❤ მალე დადე რა გთხოვ ❤❤❤❤❤

 



№26  offline წევრი goddess

აუ ვგიჟდები რა ამ ისტორიაზე❤❤❤

 



№27  offline მოდერი Yvavi.

დამბურძგლა, დამცეცხლა, ჩამამიწა და მიწაზე ტალღებივით დამანარაცხა :დდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდდ
მაღიარე რა sunglasses
ეს რა კარგობა გახდა :3 ეგვიპტე ნუ დონეა :დდ
ეზრა კიდე მაინტერესებს რა ჯიშის არსებაა, სახლში უნდა გამოვამწყვდიო ეგ ნაბი*ვარი მკვლელი :დდდდ
პ.ს დასასრულზე გაბრიელი წარმომიდგა უცებ თვალწინ სასოწარკვეთილი და მეც მინდა ანად ყოფნა :დ თუნდაც მხარში მომხვდეს ტყვია ;დ

 



№28  offline წევრი Indigo

ძალიან არ მყოფნი მარგო!
(ეს ფრაზა ცუდად რო გაიგო და იფიქრო ჩემ დაგვიანებაზე მეწუწუნებაო ჯერ შენ მოგკლავ და მერე თავს მოვიკლავ იცოდე)
იცი რას ვგრძნობ კითხვისას?!
ვგრძნობ, რომ ვერ ვნაყრდები, ვერ ვიკლავ წყურვილს და გეძებ, როგორც უდაბნოში დაკარგული ეძებს წყალს.
ეს მას შემდეგ მჭირს რაც პირველი წვეთი დავლიე, მას შემდეგ რაც შენ გიპოვე.
ყოველ ჯერზე როცა გპოულობ, კიდევ უფრო მეტი მინდა.
არ ვაჭარბებ... მართლა...
უბრალოდ ვერ ვხვდები სხვანაირად როგორ აგიხსნა. თითქოს გაბუღულ ოთახში ვზივარ და შენ სუფთა ჰაერი ხარ, გარეთ გამოღწეული რომ ვისუნთქავ. ფილტვები ტკივილამდე ივსება შენით და შემდეგ ვცდილობ რაც შეიძლება დიდ ხანს მეყოს ეს ჟანგბადი.
არ ვიცი რისი ბრალია ჩემი ასეთი ექსპრეიულობა ახლა, მაგრამ მინდა ცოტათი მაინც მიგახვედრო რამდენად ძლიერად მოქმედებ ჩემზე.

უბრალოდ იცოდე, რომ ძალიან ვგიჟდები შენზე!
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 



№29  offline წევრი Mrs grey

ჩემი მოკუსკუსებული ♥️ ჩემი პაწაწო ❤️ გამობრწყინდი როგორც ყვითელი ბრილიანტი ? ვსო ახალი სახელი გაქვს ჩემო მაქს ფანო, ჩემი უიშვიათესი ყვითელი ბრილიანტი ხარ შენ ❤️❤️❤️❤️ ახლა ისტორიას რაც შეეხება, არ შემიძლია ტატუს ფაქტი არ აღვნიშნო :))) შენ გაქვს ხომ ჰორუსის თვალი თან მარცხენა ხელზე ??? ❤️❤️ გაბრიელი რომ ჭკუიდან მშლის და საერთოდ მინდა რო კოშკში მე ჩავკეტო და არ გავუშვა მაგ ფაქტს ვეღარ ვუშველით ხო ? ანას და კატო ურთიერთ გაგება ძალისნ კარგად და ამომწურავად გადმოეცი, ნერსეს იუმორს ვაფასებ ❤️ გაბრიელს რო დაემუქრა იმდენი ვიცინე ???????? ეზრას რაც შეეხება ვერ ვხვდები რაშია გარეული, ჯერჯერობით.... ჩემი შეფასებები მაქვს მაგრამ შენ ხომ ექსტრაორდინალურობის დედა ხარ ამიტომ თავს ვიკავებ ... კატო და ლეო მამსუბუქებს :))) ანა ანა და ანა... აქ ბევრი წერტილი, იმიტომ რომ ვგონებ დიდ შარშია... მოკლედ ამდენი არასდროს დამიწერია, მაგრამ შენი ბრალია ვეღარ ვჩერდები იმდენი ემოციით ამავსე... მიყვარხარ ჩემო სვანო ❤️❤️❤️❤️

 



№30  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ვაშაააააააააა..... რო დავინახე ახალი თავი იდო ხტუნვა დავიწყე.... ღმერთო როგორ მომენატრე :დ
ოხხხხ ოხხხხ ეს ვინ ყოფილა ეს დანპალი ეს უხხხხხ ერთი გეხვერწები გაბრიელმა გლიჯოს ამ ეზრას ერთი გრმრიელად .. ჩემი ხათრით რა :დ რო გული მომეფხანოს ერთი..:დ
რა ამბებს ატრიალებს ხო ხედავ ვაიიი ეს ვინ ყოფილა.. ეშმაკის ფეხი.. ეს .. ეს.. ეშმაკის მაშხალა ეს.. უყურე ერთი?! დედას ბიჭი.. ტფუი...კაცი მეგონა... :დ :დ

ჩემი გაბუსა.. მაინც გამოძვრა.. ძაღლის ბედი და იღბალი რო გექნება ადამიანს რა :დ
ეს ანას სიბრაზე ძალიან მხიბლავს გაბრიელისადმი...პირდაპირ ძალიან მახალისებს :დ მთვრალი ანა უბრალოდ ისეთი საყვარლობა იყოოოო :დ :დ
ამ ისტორიის ყველა თავში მაქ ერთი ისეთი მომენტი რომლის წაკითხვის დროსაც იატაკზე ვხოხავ სიცილით :დ არც ესაა გამონაკლისი:"
-ჩემზე გიჟდება. - გადაულაპარაკა სიცილით გაბრიელმა ცეზარს. - ამას არც მისი შვილი აღიარებს და არც თვითონ, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ორივენი ჩემზე გიჟდებიან.
-ეჭვიც არ მეპარბა. - მის ნარცისულ გამოხტომაზე სიცილი აუვარდა ცეზარს."
კარგი იყო..
არა ეს ბოლო მომენტი სად გამიჩერე ჰა?! დერენა დერენა ჩაირთო და დამთავრდა :დ :დ (ძაან აცუნდრუკებული ვარ დღეს არ მომაქციო ყურადღება :დ ) რასი სიკვდილის ნიშანი ჰა?' იმ ეზრას გავუხევ იმ გარიჯგვინებულ თავ პირს.. მომინდომა ბიჭმა ეგვუპტური მარადიული სიცოცხლე და ჭირი მაგას... ესეიგი ამ ისტორიის კითხვისას რაც არ უნდა დაძაბული თავი იყოს ყოველთვის მსიამოვნებს წაკითხვა და ამიტო ვგიჟდები მე შენზე მარგარეტ.. ამ ჟანრის ისტორიების, დედოფალი კიარადა მეფე ხარ მარგარეტ მეფეერრ <3 :დ
ამ "სიკვდილის" სიმბოლოს წაკითხვის დროს დამაჟრუალა მაინც :დ
ველი ახალ თავს სულმოუთქმენლად... <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent