შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მეფე და იოჰანა (სრულად)


18-02-2018, 17:22
ავტორი HeeChul-ah
ნანახია 774

მეფე და იოჰანა (სრულად)

ცნობა, რომ მეფე მოკლეს, ელვის სისწრაფით გავრცელდა დედაქალაქში და მალევე მიაღწია სასახლეს. ახლად დაქვრივებულმა დედოფალმა ერთადერთი რაც მოახერხა, თავისი ხუთივე ქალიშვილი გაიყვანა სასახლის ეზოში აღმართულ ეკლესიაში, მუხლი მოიდრიკეს ექვსივემ ჯვარცმის წინ და ლოცვა აღავლინეს. დაღუპულ მეფეს ვაჟი არ ჰყოლია, შესაბამისად წესების თანახმად პატარა სახელმწიფო ალკანი თავისთავად ხდებოდა გამარჯვებულის საკუთრება.
მეფე რუფუს VII დაამარცხა ბარბაროსების ჯარმა, რომელმაც ბოლო წლების განმავლობაში გააერთიანა 14 პატარა სახელმწიფო ერთი დროშის ქვეშ. ალკანი იყო ერთადერთი თავისუფალი სახელმწიფო და როგორც იქნა ისიც დაიმორჩილა ბარბაროსების არმიის ახალგაზრდა მეთაურმა, ლუკასმა.
ლუკასის არმია ზარზეიმით შევიდა ალკანის დედაქალაქში და ვერავინ შეუშალა ხელი. მოსახლეები სახლებში იმალებოდნენ, არავინ იცოდა რას იზამდა ბარბაროსთა არმია, მაგრამ ისინი ცივილურად იქცეოდნენ. არავის მოპყრობიან უხეშად, არავინ დაუმცირებიათ და არც არავის მოკვლა უცდიათ.
ახალი მბრძანებელი დედაქალაქის ცენტრში მოწყობილ არენაზე მიიყვანეს, სადაც მეფისათვის განკუთვნილი იყო დიდი მარმარილოსგან გამოთლილი ტახტრევანი. ამ არენაზე იმართებოდა განსაკუთრებული დამნაშავეების სიკვდილით დასჯა, მონების ბრძოლა, რომელიც არაფრით განსხვავდებოდა ოდითგნ ცნობილი გლადიატორების ბრძოლისაგან და უცხო სახელმწიფოების დესპანებისთვის ნადიმები.
ლუკასი ტახტრევანზე დაჯდა და სანამ მოახლეები საზეიმო სუფრას შლიდნენ მოითხოვა მისთვის მიეგვარათ რუფუს VII_ს ქვრივი და ქალიშვილები.
სანამ ყოფილი დედოფალი ქალიშვილებით ეახლებოდნენ მას, ახალმა მბრძანებელმა თავისთან იხმო დედობილი:
-ფელიცია, დედობილო ჩემო... დედავ ჩემო... მინდა ეს ქალაქი შენი ძღვენი იყოს. მე მას გამოვაცხადებ 15 გაერთიანებული სამეფოს დედაქალაქად და შენ უნდა მიხედო მას, სანამ მე საზღვრებს გავამაგრებ.
-ოჰ, ლუკას,- ქალს ცრემლი მოერია. ბარბაროსების თემის მეთაურის ცოლი ვერასოდეს წარმოიდგენდა, რომ მის მიერ გადარჩენილი და შვილად აყვანილი ჩვილი მის ფეხებთან დააგდებდა მათ მხარეში 15 ყველაზე ძლიერ სახელმწიფოს.
ლუკასის დედა 15 წლის ასაკში ძალადობის მსხვერპლი გახდა. გოგონა თვითმკვლელობისგნ სწორედ ფელიციამ იხსნა, მანვე შეიფარა მშობლებისაგან გამოგდებული გოგონა და მშობიარობისაგან გათანგულს დაჰპირდა, რომ მის ახალშობილს საკუთარი შვილივით გაზრდიდა. ლუკასის დედამ სული დალია თუ არა, ჩვილმა მაშინვე მიატოვა ტირილი და არც უტირია მას შემდეგ არასოდეს. ყველას უკვირდა მისი სიმტკიცე, მაგრამ ფელიციამ და დუნკანმა ნამდვილი ლიდერი აღზარდეს, ასწავლეს საბრძოლო სტრატეგიები და ჩააბარეს საკუთარი არმია, რომელიც გეომეტრიული პროგრესიით იზრდებოდა და ძლიერდებოდა სხვადასხვა ტომების მებრძოლებით. ლუკასი იყო არამხოლოდ კარგი მეთაური, არამედ იდეალური მებრძოლი, რომლის ხელში ხმალი ისე ტრიალებდა, რომ არც ერთ მოწინააღმდეგეს არ უტოვებდა გამარჯვების მცირეოდენ შანსსაც კი. დუნკანის სიკვდილის შემდეგ კი ახალგაზრდა მეთაურმა დაიწყო პატარა სახელმწიფოების დაპყრობა და გაერთიანება. ახლა კი, 15 სახელმწიფო მას ეკუთვნოდა და ამაყ დედობილს მხოლოდ ისღა დარჩენოდა, მიეღო მადლიერება 34 წლის წინ ჩადენილი სიკეთისათვის.
ამასობაში რუფუს VII_ს ქვრივი და ქალიშვილები გამოიყვანეს. ოთხი პატარა დედის კალთას ეფარებოდა, მეხუთე კი თავდახრილი მიაბიჯებდა ყოფილი დედოფლის გვერდით. აშკარა იყო, რომ მოზარდს ეშინოდა. არ იცოდა რას იზამდა ბარბაროსთა მეთაური.
-როგორც ვხედავ, მეფე რუფუს VII ნამდვილ განძს მალავდა ამ სასახლეში. ამდენი მშვენიერი ასული... ღმერთებს ნამდვილად უყვარდათ ჩემი ყოფილი მეტოქე,- ლუკასი წამოდგა და მათკენ გაემართა. დედოფალმა ხელი ჩასჭიდა ყველაზე უმცროსს, რომელიც ხუთიოდე წლის თუ იქნებოდა.
-რომელია მისი მემკვიდრე? რომელია თქვენს შორის ყველაზე უფროსი?- იკითხა ახლოს მისულმა. კითხვა საჭირო არ იყო, ისედაც სჩანდა რომ დედის გვერდით მდგომი ასული იყო უფროსი. ალბათ 16-17 წლის თუ იქნებოდა, მაღალ ყელს უფარავდა თავზე მოსხმული ჩადრი, თვალებს კი თავად არ უსწორებდა მამის მკვლელს,- ახლავე მომიახლოვდი,- მის ხმაში ბრაზი გაისმა.
ერთიანად აცახცახებული ასული ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა ახალ მბრძანებელს. ლუკასმა ნიკაპზე მოჰკიდა ხელი და თავი ააწევინა. მის მწვანე თვალებში ისეთი ზიზღი იკითხებოდა, რომ ბარბაროსს სულ ერთი წამით სუნთქვა შეეკრა. ამ შეშინებულ ბავშვში კარგად სჩანდა მბრძანებლის სიამაყე და ამან გადაწყვიტა მოზარდის ბედი:
-ყველას დავუმტკიცებ, რომ ალკანი ჩემია და რომ შენზე მაღლა ვდგავარ. არაფერი პირადული, დამნაშავე შენი სისხლია, პატარა.
ლუკასმა ხელზე მოუჭირა ხელი ტახტრევანის წინ მდგარ მაგიდასთან მიიყვანა. მეფის ქვრივი როდესაც მიხვდა თუ რას აპირებდა ბარბაროსთა მეთაური, მაშინვე სცადა ქალიშვილის დახსნა, მაგრამ მეფის წამლის წევრებმა გააკავეს, მერე კი საერთოდ გაიყვანეს არენიდან მსხვერპლად არჩეული იოჰანას უმცროს დებთან ერთად.
მეფის ერთ-ერთმა მხლებელმა, მისი ნებართვით მაგიდიდან ერთი ხელის მოსმით გადაყარა ყველაფერი. ჰაერში დაძაბულობა იგრძნობოდა. ფელიციამ მუჭი შეკრა და თვალები დახუჭა. ძალიან უნდოდა უსუსური ბავშვის დაცვა იმ სირცხვილიდან რაც ელოდა, მაგრამ ხვდებოდა, რომ არ ჰქონდა ჩარევის უფლება. ლუკასს უნდა დაემტკიცებინა, რომ ის იყო ახალი მბრძანებელი, ამისათვის კი უნდა ახადოს პატივი სისხლით მემკვიდრეს. და როგორც არ უნდა გულისამრევი ყოფილიყო ეს ძველთაძველი რიტუალი, ეს დაეხმარებოდა მის შვილობილს ძალაუფლების მოპოვებაში.
იოჰანა არ ცდილობდა თავის დახსნას, მარიონეტივით მიჰყვებოდა ახალ მბრძანებელს, რომლის ჟღალ თმასაც ქარი აფრიალებდა და მეპატრონეს ლომს ამსგავსებდა.
ლუკასმა ხელის კვრით დააგდო გოგონა მაგიდაზე მუცლით. ხელი დააჭირა ბეჭზე და ღრმად ჩაისუნთქა. გოგონა გრძნობდა როგორ გაიკვალა მისმა ცრემლმა გზა მკერდისკენ და როგორ შეეკუმშა გული შიშისგან, მაგრამ წინააღმდეგობა არც უცდია. რა აზრი ჰქონდა? მამაკაცი მასზე ორჯერ დიდი იყო, ალბათ მთელი თავით მაღალიც და ასაკითაც გაცილებით უფროსი.
გოგონა ჩუმად ყლაპავდა ცრემლებს და უხმოდ იტანდა როდესაც ტანზე გახადეს და მხოლოდ პერანგის ამარა დატოვეს. ეშინოდა, მაგრამ ვერ ხვდებოდა რა ელოდა.
ლუკასის ერთი წამით გაჩერდა და შეხედა გოგონას თხელ სხეულს. ის აღარ გრძნობდა სიბრაზეს და არ უნდოდა გოგონასთვის ტკივილის მიყენება. მაგრამ ეს აუცილებელი იყო ძალაუფლების გასამყარებლად. ერთი მხრივ ადგილობრივებს შეაშინებს, მეორე მხრივ კი, თავის ხალხს დაუმტკიცებს რომ მათი წეს-ჩვეულებები არ დაიკარგება. ამას კი პატარა გოგონა შეეწირება...
34 წლის მამაკაცს აბსოლუტურად არ აღაგზნებდა მსხვერპლის დაუცველობა. გულის სიღრმეში ეცოდებოდა კიდეც ბავშვი, მაგრამ უკან დასახევი გზა არ ჰქონდა. რა თქმა უნდა არანაირ სინაზეზე ლაპარაკი არ იყო. შარვალი ოდნავ შეიხსნა და ჩაიწია, ხელში აიღო თავისი ორგანო, რომელიც ბოლომდე არც იყო "საბრძოლო" მდგომარეობაში, ნერწყვით დაისველა ხელი, მერე კი უბრალოდ ერთი მოძრაობით აღმოჩნდა მთლიანად გოგონას სხეულში.
იოჰანას გრძნობდა როგორ გლიჯავდა რაღაც დიდი შიგნიდნ. უნდოდა ეყვირა, მაგრამ ტუჩზე იკბინა ისე, რომ სისხლი წასკდა. სისხლის გემომ ცოტა გამოაფხიზლა. ტკივილი და სირცხვილი ერთმანეთში გადაიხლართა. ლუკასის თითოეული ფრიქცია ნამდვილი ტანჯვა იყო გოგონასთვის.
ლუკასი კი ხვდებოდა, რომ გოგონას ტანჯავდა, ამიტომ ცდილობდა რაც შეიძლება მალე დაესრულებინა ეს ტანჯვა. საიდანღაც გაჩენილი ლავანდის სურნელი კი გონებას უბინდავდა. რამდენიმე ფრიქციის შემდეგ როგორც იქნა მოახერხა გათავება. ოდნავ დაუსვა ხელი თხელ გვერდებზე თავის მსხვერპლს და მაშინვე მოშორდა მას. მამაკაცი ელოდა ისტერიკას, ცრემლებს, წყევლას და კივილს, მაგრამ გოგონამ ღირსეულად გადაიტანა ეს ტანჯვა და დამცირება. ერთხელაც კი არ უყვირია.
როგორც კი შარვალი შეიკრა, მაშინვე დახედა იოჰანას და გული შეეკუმშა. პატარას ფეხებზე სისხლი სდიოდა. ცხოვრებაში პირველად იგრძნო ლუკასმა სირცხვილი. მაგრამ რიტუალი ჯერ კიდევ არ იყო დასრულებული. მტერი დაიმორჩილა, ახლა უნდა წაერთმია ყველაზე მნიშვნელოვანი - ტიტულის მოთხოვნის უფლება.
15 სახელმწიფოში იყო მეფედ კურთხევის მარტივი წესი - მარცხენა ხელის საჩვენებელ თითზე უკეთებდნენ მემკვიდრეს ბეჭედს.
სწორედ ეს უნდა წაერთმია ლუკასს იოჰანასთვის. მამაკაცმა ამოიღო ჯიბიდან დანა და შეხედა მის ბასრ პირს. იმ მომენტში ის საკუთარ თავს ვერ იტანდა, ლავანდის ნაზი არომატი კი უარესად აგიჟებდა. გოგონას ხელი დაიჭირა ცალი ხელით, მეორე კი ძლიერად მოიქნია. ამჯერად უკვე მაყურებლებსაც უმტყუნა ნერვებმა და რამდენიმემ ხმამაღლა შეჰკივლა. ყველას უკვირდა 17 წლის გოგოს ასეთი სიმამაცე და თავდაჭერილობა.
იოჰანა გონზე იყო ბოლო წუთამდე, მხოლოდ მაშინ, როდესაც დანის ბაზარმა პირმა სამუდამოდ დააკარგინა საჩვენებელი თითი და მასთან ერთად ტიტული, ერთხელ შეჰყვირა და როგორც იქნა თავი მისცა მხსნელ სიბნელეს.
ლუკასი უყურებდა როგორ აიტატა ხელში გოგონას მსუბუქი სხეული ხელში ფელიციამ და პირველად დაფიქრდა, ღირს კი ამ ფასის გადახდა მიზნის მისაღწევად? ეს რიტუალი ადრეც ჩაუტარებია, მაგრამ ყველა წინამორბედი ერთმანეთზე უარესი ქვეწარმავლები იყვნენ, რომელთაც მოთვინიერება სჭირდებოდათ, მაგრამ არა იოჰანა... დაუცველი, უმანკო არსება, რომელსაც დღეს ცხოვრება დაუნგრიეს და მუდმივი მარტოობისთვის გაიმეტეს. ლუკასი საკუთარ თავს ეკითხებოდა, როდის დაკარგა ყველაფერი ადამიანური და რატომ შეცვალა ასე ძალაუფლებამ.
იმ ღამეს ლუკასი გონის დაკარგვამდე დათვრა, რათა დაევიწყებინა საკუთარი ცოდვა... საკუთარი შეცდომა... საკუთარი უსუსურება და ლავანდის სურნელი, რომელიც გოგონას კანს ასდიოდა.
ფელიციამ იმავე საღამოს დაიწყო განკარგულებების გაცემა და მალევე დაალაგა ყველაფერი. რაც მთავარია, ქვრივი და ბავშვები თავიანთ ოთახებში დააბრუნა, იოჰანა კი სამეფო კარის ექიმს მიანდო. ძილის წინ კი შვილთან შევიდა და მიუხედავად განცდილი შოკშისა, მაინც უთხრა, რომ სწორად მოიქცა.
მეორე დღეს კი ახალი მბრძანებელი თავის ძალასთან ერთად სამხრეთ სახღვრებისკენ გაეშურა, სადაც ჯაშუშების ცნობით ბუნტი იწყებოდა.

...

ლუკასი ახალ დედაქალაქში ერთი წლის შემდეგ დაბრუნდა. ყველა ბუნტი ჩაახშო და თითოეულ სახელმწიფოს ცენტრში (ყოფილ დედაქალაქში) დატოვა თავისი ერთგული ქვეშევრდომი.
ამჯერად მას და მის ჯარს უფრო გულიანად შეხვდა ახალი გაერთიანებული სამეფოს დედაქალაქის მცხოვრებნი. ლუკასს კი სასახლეში მიეჩქარებოდა, 1 წლის უნახავი დედობილის ნახვა სურდა.
მხოლოდ ერთხელ დამალა თვალები გაერთიანებული სამეფოს ხელმწიფემ, როდესაც ცენტრალურ არენას ჩაუარეს. მამაკაცმა იგრძნო როგორ აუჩქარა პულსი და ცხენი აუჩქარა, რათა მალე მოშორებოდა აადგილს, რომელთანაც ამდენი ცუდი მოგონება აკავშირებდა.
ერთი წლის წინ, ფელიციამ უთხრა, რომ ექიმმა გოგონა გადაარჩინა, მაგრამ ლუკასმა იცოდა, რომ მორალურად გაანადგურა იოჰანა. დანარჩენ ოთხ დაზე ბრძანა, რომ საქორწინო ასაკს მიღწევისთანავე გაეთხოვებინათ, იოჰანა არავის სჭირდებოდა, ნამუსახდილი და დასახიჩრებული. გოგონას ნება დართეს ფელიციასთან დარჩენის და მის ამალაში ყოფნის. ყოფილი მეფის ქვრივმა კი ახლანდელ დედოფალს ერთგულება შეჰფიცა მისი ქალიშვილების უსაფრთხოების სანაცვლოდ და ლუკასისთვის ეს საკმარისი იყო.
ერთადერთი რასაც გაერთიანებული სამეფოს ხელმწიფე არ მოელოდა, იყო ლავანდის სურნელი, რომელიც სასახლეში შესვლისთანავე იგრძნო. მამაკაცს დაავიწყდა, რომ დედობილთან მიდიოდა, მოჯადოებულივით გაჰყვა ტკბილ არომატს, რომელიც მტკივნეულ მოგონებებთან ერთად საოცარ სიმშვიდის გრძნობას ჩუქნიდა მმართველს. იმ კართან გაჩერდა, საიდანაც განსაკუთრებით ძლიერად ისმოდა არომატი და დაუფიქრებლად გამოაღო კარი.
ერთიანად შავებში ჩაცმული თხელი სილუეტი ფანჯარასთან იდგა და შეშინებულმა პირზე ხელი აუჩქარა, როდესაც უცერემონიოდ დაურღვიეს მარტოობა. მაგრამ კარისკენ მაინც არ მიუხედავს, ჰორიზონტზე ჩამავალ მზეს გაჰყურებდა ისე, თითქოს წაყვანას თხოვსო.
ლუკასი ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა მშვენიერ ზმანებას და თავისკენ მიაბრუნა. თავიდან ლურჯ თვალებში გაოცება იკითხებოდა. ღია ხორბლისფერი თმა ორეოლივით ერტყა გარს მის მშვენიერ სახეს. გოგონას თვალებში გაოცება ცნობამ შეცვალა, მერე კი შიშმა. მშვენიერმა ზმანებამ უკან დახევა სცადა, მაგრამ წაიქცა. მაინც არ დანებდა და სცადა კიდევ უფრო მოშორება თავისი ჯალათისგან, ლუკასმა კი მხოლოდ მაშინ შეამჩნია საჩვენებელი თითის გარეშე დარჩენილი მარჯვენა ხელი იმ ზმანებისა, ვისი სილუეტიც სამუდამოდ აღიბეჭდა მის გულის ფიცარზე.
მამაკაცი ჯერ გაშრა. განა ეს ღმერთების დაცინვა არ არის? მისი მშვენიერი ზმანება, მის მიერვე შეურაცხყოფილი და დასახიჩრებული გოგონაა. ლუკასმა სიტყვაც კი ვერ წარმოთქვა. გული ისე გამალებით უცემდა, თითქოს საგულედან ამოხტომას ლამობდა, აზრები კი ჭიანჭველებივით ირეოდნენ მის თავში. გოგონას შიშით აღსავსე მზერა კი ტკივილს აყენებდა, ამიტომ ზურგი აქცია თავის პირველ და ერთადერთ სიყვარულს და ოთახი დატოვა. გასვლის წინ კი კიდევ ერთხელ ჩაისუნთქა ლავანდის მათრობელი არომატი.
როდესაც ფელიცია დაინახა, იმის ნაცვლად, რომ მიახლებოდა როგორც გამარჯვებული ხელმწიფე, ჩაეხუტა როგორც პატარა ბიჭი. ქალმა ლომის ფაფარივით გაბურძგნული თმა აუჩეჩა და გულში ჩაიკრა შვილობილი.
-აღელვებული მეჩვენები, ლუკას,- უთხრა შვილობილს,- მეგონა გამარჯვებული დაბრუნდი.
-გამარჯვებული დავბრუნდი, დედავ ჩემო,- უპასუხა ხმადაბლა.
-ვამაყობ შენით,- ქალმა თვალები დახუჭა და ქმრის ამაყი და ბედნიერი სახე წარმოიდგინა.
-არ ღირს...- გააქნია თავი ლუკასმა,- დედა, ცხოვრებაში პირველად ვიგრძენი ის მომაჯადოებელი გრძნობა, რასაც სიყვარულს ეძახით და იმავ წამს დავკარგე იგი,- ქალმა პირზე აიფარა ხელი,- არა, დედა. არ მომკვდარა. მე ვარ მისთვის მკვდარი. ჩემი პირველი სიყვარული, ჩემი უდიდესი სიძლიერე და სისუსტე ჩემს მიერ დასახიჩრებული იოჰანაა.
ამ სიტყვებმა ფელიცია გააოგნეს, მაგრამ ქალმა თავი ხელში აიყვანა.
-თუ ასეა, კარგია რომ მისთვის პირველი და ერთადერთი იყავი. ერთი იცოდე, იოჰანა ძალიან გულჩათხრობილი და თავის თავში ჩაკეტილი გოგოა. მხოლოდ ლავანდის ყვავილს შეუძლია ღიმილი გადაჰფინოს მის მშვენიერ სახეს. მაფიქრებს მისი რეაქცია როდესაც გრძნობებში გამოუტყდები. თუმც ცხვირი არ ჩამოუშვა. მთავარია არ იჩქარო. თუკი ჭკვიანურად მოიქცევი, გოგონას ყურებამდე შეუყვარდები.
-მადლობა დედავ ჩემო,- კიდევ ერთხელ ჩაეხუტა დედობილს, მაგრამ ამჯერად ის უკვე ძლიერი მამაკაცი იყო და არა პატარა ბავშვი.
ფელიცია ლუკასთან დაშორების შემდეგ იოჰანასთან შევიდა. გაფითრებული გოგონა იატაკზე იჯდა და ხელში კაბის კალთას აწვალებდა.
-ჩემო გოგო,- დაუძახა ხმადაბლა ფელიციამ.
-დედა დედოფალო,- გოგონა წამოდგა და თავი დაუკრა მის აღმატებულებას.
-იოჰანა, ერთი თხოვნა მაქვს შენთან და იმედია არ გამკიცხავ.
-როგორ გეკადრებათ,- თავი დაუკრა გოგონამ.
-დღეს ჩემი შვილობილი, გაერთიანებული სამეფოს ხელმწიფე დაბრუნდა.
-დი.... დიახ, ვიცი,- ძლივს ამოილუღლუღა იოჰანამ.
-მინდა შენ დაეხმარო მას საერო ცხოვრებაში დაბრუნებაში,- როდესაც გოგონას შეძრწუნებული სახე დაინახა, დედოფალმა დასძინა,- ეს მხოლოდ მოხუცი დედოფლის თხოვნაა, თუ ვერ მოახერხებ...- ეს თქვა და ზურგი აქცია.
-განა რაიმე დაგიშავეთ თქვენო აღმატებულებავ? ვცდილობდი ერთგულად მემსახურა და არ ვიცი სად დავუშვი შეცდომა, რადგან ამას მთხოვთ... სად გაწყენინეთ ისე, რომ ამას მთხოვთ, მაგრამ მზად ვარ...- მძიმედ ამოისუნთქა და განაგრძო,- მზად ვარ ვემსახურო მის აღმატებულებას ისევე ერთგულად, როგორც თქვენ.
იოჰანა ფელიციას წინაშე ვალში იყო. რომ არა დედა დედოფალი ბორდელში უკრავდნენ თავს როგორც ნამუსახდილ ქალს, მაგრამ ფელიციამ ის დაინდო და თავის ამალაში დაიტოვა. სწორედ ამიტომ არ მოიკლა თავი ერთი წლის წინ იოჰანამ, როდესაც მისი ბედი წყდებოდა. იმაზე მეტ დამცირებას ამაყი ასული ვეღარ გადაიტანდა.
-გმადლობ, იოჰანა,- ქალი მისკენ მიბრუნდა და ლოყაზე ნაზად შეეხო,- მადლობა, რომ ასეთი მამაცი ხარ.
გოგონამ თავი დაუკრა, დედა დედოფალმა კი ის მარტო დატოვა საკუთარ ფიქრებთან.
დილას მეფეს ჩვეულებისამებრ ადრე გაეღვიძა. დავიწყებული ჰქონდა რბილ ქვეშაგებელში ძილის სიამოვნება, ამიტომ ბედნიერმა გაუღიმა ჭერს და წამოჯდა. სასთუმალთან ოქროს სასმისით წყალი ედგა. ზუსტად ახსოვდა, რომ ის სასმისი იქ არ დაუტოვებია, ამიტომ შეფიქრიანებულმა მიმოიხედა და გამოცდილმა მეომარმა მარტივად შეამჩნია ოდნავ შეღებული კარი. ელვის სისწრაფით წამოხტა, ორ ნაბიჯში აღმოჩნდა კართან, გამოაღო და დაიჭირა მისი სიმშვიდის დამრღვევის ხელი. როდესაც მისი სიბეაზისგან აელვრებული თვალები შეხვდნენ შეშინებულ ცისფერ თვალებს, მხოლოდ მაშინ მიხვდა ხელმწიფე, თუ ვინ შეაშინა.
-მაპატიე... იქ... სასმისი იყო... არ ვიცოდი ვინ მოიტანა... არ მინდოდა შენი შეშინება...
-მესმის თქვენო აღმატებულებავ,- ამოთქვა გოგონამ და მზერა აარიდა ლუკასს,- ჩემი ბრალია. უნდა გამეთვალისწინებინა, რომ მეომარი ხართ და ეს ქმედება ეჭვს გამოიწვევდა. მინდა დაგარწმუნოთ, რომ წყალი ჭიდან არის ამოღებული და არაფერია შიგნით გარეული...
-ეს არც მიფიქრია,- თავი გააქნია მამაკაცმა,- ახლა კი შეგიძლია წახვიდე,- უთხრა და ხელი გაუშვა. გოგონა წავიდა, შეყვარებული ხელმწიფე კი კიდევ დიდხანს იდგა და უყურებდა როგორ მიდიოდა მისგან ის ერთადერთი ადამიანი, ვინც თავი ცოცხალ ადამიანად აგრძნობინა.
5 თვე ემსახურა იოჰანა ლუკასს და ამ დროის განმავლობაში გოგონა მიხვდა, თუ რამდენად გულუხვი, სამართლიანი და შემწყალებელი იყო გაერთიანებული სამეფოს ახალი ხელმწიფე. იმასაც მიხვდა, რომ მეფე მის მიმართ გულგრილი არ იყო და თავადაც გაუჩნდა სიმპათიები, მაგრამ გოგონა ხვდებოდა, რომ მათ ერთად ყოფნა არ შეეძლოთ. ლუკასმა მას მამა მოუკლა, მასზე ძალა იხმარა თავისი ქვეშევრდომების წინ და დაასახიჩრა. გოგონამ კარგად იცოდა, რომ ეს ბარბაროსთა ტრადიცია იყო, ფელიციამ მოუთხრო, მაგრამ არ შეეძლო მას ამის გაგება. ხოლო როდესაც მეზობელი ქვეყნიდან მოვიდნენ ქალის ხელის შესათავაზებლად, საერთოდ ჩაიკეტა საკუთარ თავში.
მეფეს უარის თქმა უნდოდა ქორწილზე, მაგრამ არ შეეძლო. ვერ აუხსნიდა თავის ქვეშევრდომების რატომ თქვა უარი მე-16 ქვეყნის შეერთებაზე, რომლის მეფესაც ერთადერთი ასული ჰყავდა და უნდოდა სახელმწიფოც და ქალიშვილიც მისთვის გადაელოცა. ქორწილის დღე დათქვეს და დაიშალნენ.
შემდეგი 3 კვირა მეფეს იოჰანა თვალით არ უნახავს. ხან თავად არ ეცალა, ხან ასული უსხლტრბოდა ხელიდან. მხოლოდ ქორწილის დღეს დაიჭირა ბნელ დერეფანში და მის წინ მუხლებზე დაემხო:
-ალბათ ღმერთები მსჯიან, ჩემო იოჰანა. ყველაფერი მაქვს, ღონეც, ფულიც და ძალაუფლებაც, მაგრამ უძლური ვარ მაინც... მიწევს ცოლად ვითხოვო ის, ვინც არ მიყვარს და დავტოვო მარტო ის, ვინც მთელს სამყაროს მირჩევნია. მაპატიე ჩემო ლამაზო იოჰანა და იცოდე, ჩემი სასჯელი იქნები ცხოვრების ბოლომდე. იმ ღმერთს გაფიცებ, ვისიც გწამს, მაპატიე...- თქვა და პატარა ბავშვივით აზლუქუნდა. იოჰანამ მის ლომის ფაფარივით წითელ თმაში ჩამალა ხელი და ჩაწყვეტილი ხმით უთხრა:
-ჩემს ღმერთს ვფიცავ, აღარ ვბრაზობ. არ მესმის, მაგრამ არც ვბრაზობ. სიმშვიდე მოიპოვე, მეფევ ჩემო, სული დაიმშვიდე და ბოლომდე შეასრულე შენი დანიშნულება,- მერე კი ზურგი აქცია ხელმწიფეს და დერეფანი დატოვა.
მას მერე იოჰანა არავის უნახავს. ზოგი ამბობდა ახალმა დედოფალმა მოაკვლევინაო. ზოგი იძახდა მეფეს ჰყავს საზაფხულო რეზიდენციაში გადამალული და ცოლისგან მალულად ჰყვარობსო. არავინ იცოდა, რომ გოგონა მაღალმთიან სოფელში გადავიდა საცხოვრებლად და მონაზვნად აღიკვეცა, ხელმწიფე კი ერთადერთხელ ნახა, როდესაც ლუკასმა თავისი 5 თვის ვაჟი აიყვანა მასთან და სთხოვა ამბოხის დასრულებამდე გადამალა დედით დაობლებული უფლისწული. დაბნეული იოჰანა დასთანხმდა, მაგრამ ჩვილის წასაყვანად მამა ვეღარ დაბრუნდა. უმუხთლეს ქვეშევრდომებმა და ძილში მოკლეს. პატარა არტური კი ღმრთის მოშიში ყმაწვილი გაიზარდა, ადგილობრივი ასული შეირთო ცოლად და ბოლომდე მისი კეთილი აღმზრდელის, და იოჰანას გვერდით იყო ისე, რომ არაფერი გაუგია მშობლების წარმომავლობაზე და მონაზვნის დაკარგული თითის შესახებ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი HeeChul-ah

მოგესალმები შენ, ვინც ეს ისტორია წაიკითხე •.•
პირველ რიგში, მადლობა!
ახლა ვწერ ისტორიას, რომელიც შუა საუკუნეების მეფის კარზე და იქაურ ინტრიგებზე იქნება. ეს საცდელი იყო, ამიტომ თუ არ მოგეწონათ რაიმე, თამამად მითხარით.
--------------------
Nico nico nii

 



№2  offline წევრი TeddyBear

თხრობის სტილი ძალიან ლამაზი და საინტერესოა ❤
მაგრამ... არც მეფის საქციელით აღვფრთოვანდი, არც დედა დედოფლისა და იოჰანასი.
მოკლედ პერსონაჟებმა ვერ ჩამითრიეს და ვერც თავი შემაყვარეს.
ისე, ძალიან ლამაზი ნაწერი გაქვს და სასიამოვნოდ იკითხება ❤

 



№3  offline წევრი HeeChul-ah

TeddyBear
თხრობის სტილი ძალიან ლამაზი და საინტერესოა ❤
მაგრამ... არც მეფის საქციელით აღვფრთოვანდი, არც დედა დედოფლისა და იოჰანასი.
მოკლედ პერსონაჟებმა ვერ ჩამითრიეს და ვერც თავი შემაყვარეს.
ისე, ძალიან ლამაზი ნაწერი გაქვს და სასიამოვნოდ იკითხება ❤


მადლობა კომენტარისთვის. ყველაზე მნიშვნელოვანი რაც იყო გავიგე, მთავარია წერის სტილი იყოს მისაღები და მარტივი. ეს ისტორია მეტისმეტად სწრაფად დაიწერა და ამიტომაც გამოვიდა ცოტა "უსულო". აუცილებლად გამოვასწორებ ამ მხარეს.
--------------------
Nico nico nii

 



№4  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

რამოდენიმე დღის წინ დავასრულე შენი ისტორიების კითხვა. ყველაზე მეტად ის მომეწონა, რომ არანაირად არ გავს სტანდარტულ ისტორიებს, შენი ხელწერა გაქვს, რაც გამოგარჩევს სხვებისგან. ამ ისტორიითაც ძალიან მოვიხიბლე, მითუმეტეს რომ სწრაფად დაწერე. ველიი ახალ ისტორიას და იცოდე შენი დიდი გულშემატკივარი ვარ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent