შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კატერინა (სრულად, 1 ნაწილი)


12-03-2018, 00:11
ავტორი An_Gel
ნანახია 12 061

კატერინა (სრულად, 1 ნაწილი)

*_*_*_*

წინათქმა:
სამყარო, ანუ ჩვენი ხორცის წუთიერი, ხოლო სულის მარადიული სამყოფელი, ერთი შეუქმნია შემოქმედს, მაგრამ ეს კია, რომ თითოეული ადამიანისთვის სხვადასხვა ზომის, ფერისა თუ ფორმის, უხილავი, სათვალე მიუჩეჩებია და უთქვამს: აჰა და შენ გადაწყვიტე, როგორ გინდა აღიქვა ჩემ მიერ ბოძებული სიცოცხლეო. მე შემიქმნია და მომიცია, აწი შენ იცი და შენმა ავ-კარგობამო.
მას შემდეგ ოკეანეებს ჩაუვლია. ადამიანი კი ბეჯითად არ იცილებს უკვე შესისხლხორცებულ, შეზრდილ სათვალეს. შედეგად კი - ზოგი ვარდისფრად ხედავს ყოველივეს, ზოგი შავ-თეთრად, ზოგი ფერადად. ერთნი სიყვარულით, მეორენი ბოღმითა და ბოროტებით, მესამენი ბედნიერებითა და სილაღით, მეასენი მეამიტობით, მეათასენი შურითა და ამპარტავნობით, მემილიარდენი გულმოსულობით და ასე გრძელდება დასაბამიდან, დასაბამამდე...
და მაინც რატომ? - რატომ სიძულვილით, ბოღმით, შურითა და ამპარტავნობით? - რატომ?! ღმერთს ისე მოუწყვია ეს ქვეყანა, ვისაც მხოლოდ ბნელეთის დანახვა უნდა გაშლილ მდელოზე, ყოველ ფეხის ნაბიჯზე აღმოაჩენს ავსაც და ბოროტსაც, იმდენად დიდსა და ძლიერს, სიცოცხლის მოსწრაფების სურვილსაც კი გაუჩენს უსუსურობის შეგრძნება.
მაგრამ ღირს კი? - ღირს სიძულვილზე დროის ხარჯვა, როცა ამხელა მადლი ტრიალებს ამ ქვეყნიერებაზე?! ღირს კი ბოღმის სათვალეების მორგება, როცა სიკეთე და ბედნიერებაა იქვე?! ღირს წუთის სოფელში, წამის ფუჭად გაცდენა?!
- ღირს?!
ასი ათასი წელი გაივლის, მაგრამ მაინც არაფერი ეშველება ადამიანის შავ-ბნელ ჭრილს. ალბათ, ამიტომაც, ვისაც გვირაბის ბოლოს სინათლის გამობრწყინების არ სჯერა, ვერც ვერასდროს აღიქვამს მას და ისე ჩაუვლის გვერდს, როგორც ავტობუსი დაგვიანებულ მგზავრს.
დასანანია უბრალოდ. განა რა არის, ამ უკიდეგანო სამყაროში, ადამიანის გაბნეულ სულზე უფრო დასანანი?!
და მაინც, რატომ, როდემდე?!
და მაინც, რისთვის ან ვისთვის?!
და მაინც - რატომ?!

*_*_*_*

თბილისი ხომ ძალიან პატარა ქალაქია?! ხანდახან, ზედმეტად პატარაც კი, რომ მის მაცხოვრებლებს ერთმანეთი ეჯავრებოდეთ. პატარა საიმისოდ, რომ მეზობლებს ერთმანეთის შურდეთ, ერთმანეთის ბოროტი უხაროდეთ და კეთილი სწყინდეთ. აივნებზე სარეცხის გასაფენად გასულებს, ცალი თვალი ეზოში ეპარებოდეთ იმის ფიქრით, იქნებ რამე საკბილო დავინახოთ და დღის სამყოფი ღვარძლი გადმოვანთხიოთო. თუმცა მაინც, როგორც ჩანს, ადამიანის ვერაგობა გულში იბადება, ტვინში იღვენთება, წვეთ-წვეთად და ენაზე პოულობს ბინას. ამ უკანასკნელს სულაც არ აინტერესებს პატარა ქალაქში ჰპოვებს თავისუფლებას, თუ დიდში. თუ კაცს სიავე ერჩის, საკუთარ თანაქალაქელს კი არა, ოჯახის წევრსაც არ დაინდობს, უთუოდ. ასე სჯეროდა ოდითგანვე ხალხს. ახლაც ასე სჯერათ და ალბათ, მომავალშიც ამას დაიჯერებენ.

ხომ ყველა ქალაქს ყავს გამორჩეული საზოგადოება?! ეგრედწოდებული ელიტა. ხოდა, მოდაზე ჩამოკონწიალებული თბილისი როდის იყო, რომ გამონაკლისად რჩებოდა ასეთ შემთხვევებში?! აქაც, როგორც სხვა ქალაქებსა თუ ქვეყნებში, არსებობდნენ ოჯახები და ცალკეული ადამიანები, რომელთა ცხოვრებას გამადიდებელი შუშით აკვირდებოდა მთელი ქალაქი. ზოგი ბევრი ფულით იყო ცნობილი, წარმატებული ბიზნესითა თუ საქმიანობით. ზოგი უბრალოდ საინტერესო პიროვნებად ირაცხებოდა და ამიტომაც მიეწერებოდა ელიტას. იყვნენ ისეთებიც, სამაგალითო და ღირსეული საქმით რომ წარმოაჩენდნენ თავებს, თუმცა, საუბედუროდ, ასეთ ადამიანებს ყოველთვის ყველაზე ნაკლები „მაყურებელი“ ჰყავს.

აი, დემეტრე ჯაყელი და ირაკლი ახვლედიანი კი სულ ზედა „ეშელონი“ გახლდათ. ქალაქში ამბობდნენ, ერთდროს უახლოესი მეგობრები და ძმადნაფიცები იყვნენო. არ არსებობდა ირაკლი დემეტრეს გარეშეო და პირიქით. მათი ძმაკაცობის შესახებ ყველამ იცოდა და ყველა უფრთხოდაო მათ. მაგრამ შემდეგ, უეცრად, ეს ორი ადამიანი სამკვდროდ გადაემტერა ერთმანეთს. სრულიად მოულოდნელად გაჩაღდა მათ შორის ბრძოლა, რომელიც თანდათან ყველას და ყველაფერს მოედო. მიზეზი არავინ იცოდა, თუმცა დადიოდა ჭორები, რომ ეს ორი ადამიანი ერთმანეთს ქალის სიყვარულმა გადაკიდა. ვინ იყო ის ქალი, საიდან მოვიდა და სად წავიდა, არავინ იცოდა. სწორედ ამიტომაც, ბევრს არ სჯეროდა ამ ვერსიის. ფაქტი ერთი იყო, ეს ორი საგვარეულო დასანახად ვეღარ იტანდა ერთმანეთს და მიზეზს სულაც არ ჰქონდა მნიშვნელობა. მხოლოდ ერთი რამ იყო ცხადზე ცხადი - მათი მტრობა მათივე თავების უბადლო „რეკლამა“ გამოდგა. ყველა მათზე ლაპარაკობდა; მათ დაუნდობელ შუღლზე და სისხლით მოთხვრილ კავშირზე.
მტრობის მიზეზი კი, ალბათ, ქვეყნად მხოლოდ ორმა ადამიანმა იცოდა; მხოლოდ ორმა და სხვამ არავინ - ირაკლი ახვლედიანმა და დემეტრე ჯაყელმა.

*_*_*_*
აგვისტო იწურებოდა და ნელ-ნელა მობრძანდებოდა სექტემბერი. თბილისის ქუჩებში საკმაოდ ცხელოდა, რაც ხელს უწყობდა ხალხს, საღამოობით გამწვანებულ ბაღებში ესეირნათ.

მზიურში, იმ საღამოს, უჩვეულოდ ბევრი ხალხი ირეოდა. ახალგაზრდა გოგონა ღიმილით მიიკვლევდა გზას უცხო ადამიანებს შორის და თვალებით ნაცნობ სილუეტს ეძებდა.

-კატერინა! - მოესმა ზურგსუკან ნაცნობი ხმა და ბედნიერების მეტასტაზებმაც მაშინვე დაიწყეს მის ორგანიზმში გავრცელება.
სწრაფად შებრუნდა და საყვარელი პიროვნებაც დაინახა. მოშორებით იდგა, ხალხში შერეული და იმ ღიმილით უღიმოდა, რომელიც მხოლოდ მას ეკუთვნოდა და ასე ძალიან უყვარდა.
-დათუნა... - სიყვარულით ჩაილაპარაკა მამაკაცის სახელი და ღიმილით გაექანა მისკენ. მთელი ძალით მოეხვივნენ ერთმანეთს და ერთხანს ასე იდგნენ.
-დააგვიანე. - წარბებშეკრულმა შეხედა ბიჭმა ცოტა ხნის შემდეგ.
-როგორც ყოველთვის. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ და გაიცინა.
-ოხ, კატერინა, არ იცვლები! - თავი გააქნია მამაკაცმა და ჩაიცინა.
-შენ ხომ ისეთი გიყვარვარ, როგორიც ვარ? - კეკლუცურად ახედა თავისზე ერთი თავით მაღალ შეყვარებულს და გაუღიმა.
-კი არ მიყვარხარ, ვგიჟდები! - ხელში აიტაცა ბიჭმა სიფრიფანა სხეული და დააბზრიალა.
-დათუნა, დამსვი, ნუ ხარ საზიზღარი. გვიყურებენ, დათუნა, სირცხვილია! - კისკისებდა კატო.
დათუნამ მაშინვე ჩამოსვა გოგონა და მოწყვეტით აკოცა.
-ცივა. წამოდი, ჩაი დავლიოთ, ჩვენს კაფეში! - ხელი გადახვია საყვარელს.
-წამოდი. - მხრები აიჩეჩა ეკატერინემ და შეყვარებულს უფრო მჭიდროდ მიეხუტა.

*_*_*_*

-ანდრეა ახლვედიანი დაბრუნებულა თბილისში, გაიგე? - ხელები ჩაის ცხელ ჭიქას შემოაჭდო დათუნამ და ეკატერინეს გახედა. ამ უკანასკნელმაც უხმოდ დაუქნია თავი. მამაკაცის სახელის ხსენებამ უმალ გამოიწვია მის თვალებში სევდანარევი შიშის ჩადგომა.
-გუშინ, ჩემს სახლში, ერთი ამბავი იყო. ლუკამ, გინდა თუ არა დაცვა უნდა აგიყვანოთ შენ და მაშოსო. - ამოიოხრა გოგონამ და ჯერ კიდევ გაყინული შუბლი დაიზილა.
-ვეთანხმები შენს ძმას. არც მე მგონია,რომ თქვენი ასე თავისუფლად სიარული უსაფრთხოა.
-კარგი რა, დათუნ, მამაჩემი და ჩემი ძმა არ მეყოფა, ახლა შენც დაიწყე? - გაბრაზდა ეკატერინე. - ახვლედიანებს რომ ჩემთვის და ჩემი დისთვის რამის დაშავება უნდოდეთ, აქამდე იზამდნენ ამას!
-კატერინა, შენ არ გესმის! ანდრეა ახვლედიანი სულ სხვაა. მამამისზე და მის ძმაზე ბევრად უარესი! დარწმუნებული ვარ, სამშობლოს მონატრების გამო არ დაბრუნებულა თბილისში -რაღაც ძალიან ცუდი აქვს ჩაფიქრებული!
-მე არავისი და არაფრის მეშინია! - მტკიცედ განაცხადა კატომ და ცხელი ჩაი მოსვა.
-ჯაყელის ქალს, ვისი უნდა გეშინოდეს, კატერინა? - ჩაეცინა დათუნას და სიყვარულით სავსე მზერა მოავლო გოგონას.
-მე უბრალოდ მინდა, რომ სიმშვიდე დამყარდეს ჩვენს ოჯახებს შორის. ნუთუ ეს ასე რთულია?
-შენც ხომ იცი, რომ ეს შეუძლებელია? - სიბრალულით აევსო თვალები მამაკაცს. შენები მარტო ნიკუშას სიკვდილს არ აპატიებენ ახვლედიანებს.
ეკატერინემ თავი დახარა ბიჭის სახელის ხსენებაზე. ცრემლებს ვერასდროს იკავებდა,როცა ვინმე თავის ოცი წლის ბიძაშვილს ახსენებდა.
-ჩვენ ხომ არ ვიცით, ვინ მოკლა ნიკუშა. - გატეხილი ხმით თქვა და ცრემლით დანამული წამწამები შეიმშრალა.
-ერთი მარტივი ჭეშმარიტება მართავს ამ ქვეყანას,კატერინა; უმრავლესობის აზრს ისე ვიტაცებთ ხელში და მივაბრძანებთ კვარცხლბეკისკენ,არც კი გვადარდებს, ვის ვთელავთ გზად. იმ ღამით ბევრმა დაინახა კლუბიდან სისხლიანი პერანგით გამოსული ანდრეა,ეს კი საკმარისია არათუ შენი ოჯახისთვის,მთელი ქალაქისთვის.
-რატომ მღრღნის რაღაც შიგნიდან ყოველთვის,როცა ახვლედიანს მკვლელად წარმოვიდგენ?
-მეამიტი ხარ, ძვირფასო; ჯერ კიდევ ზედმეტად მიმნდობი და მეამიტი. - გაეღიმა დათუნას და საყვარელ ქალს მოეხვია.
-შენი აზრით კიდევ დაიღვრება სისხლი? - მხარზე დაადო თავი კატომ და ისე უბრალოდ ჰკითხა,თითქოს ამინდის პროგნოზს ეკითხებოდა.
-იმედი მაქვს, არა! შენი ძმა ხომ შეგვპირდა,რომ ქორწილს მშვიდად ჩაგვამთავრებინებდა? - გაეცინა დათუნას.
-მეშინია, რომ რაღაც ძალიან ცუდი მოხდება, დათუნა! ნიკუშას მერე... მის მერე ვეღარავის დაკარგვას გადავიტან.
-მე შენთან ვარ, სულ გახსოვდეს! შენ ხომ ჩემი ძლიერი კატერინა ხარ? - გაეღიმა მამაკაცს და ცხვირზე აკოცა გოგონას.
-მიყვარხარ. შენ გარეშე არც კი ვიცი რა მეშველებოდა.
-მეც მიყვარხარ და ერთი სული მაქვს, როდის გავა ეს საშინელი ორი კვირა,რომ მთლიანად მიგისაკუთრო!
-არ მჯერა, რომ ორი კვირა დარჩა! - ამოიოხრა ეკატერინემ აღტაცებით.
-ორად ორი კვირა... - გაეღიმა დათუნას და ბაგეებზე დააცხრა საყვარელ ქალს.

*_*_*_*

ახვლედიანების უზარმაზარი სასახლე წვეულებას მასპინძლობდა. ყველა ერთად აღნიშნავდა ირაკლის უფროსი ვაჟიშვილის,ანდრეას, სახლში დაბრუნებას. რამდენიმე წლის წინ გაეგზავნა მამას ანდრეა ამერიკაში,რათა ამ უკანასკნელს მაშინდელი სიტუაციისთვის დაეღწია თავი.
ახვლედიანი ნიკოლოზ ჯაყელის მკვლელობაში მთავარ ეჭვმიტანილად განიხილებოდა და ამიტომაც გაარიდეს იგი ქალაქს. მაშინდელი ხმაური დღემდე ვერ დაევიწყებინა ქალაქს. გამძვინვარებული ჯაყელები,რომლებიც ქალაქის ყველა კუთხე-კუნჭულში დაეძებდნენ ანდრეა ახვლედიანს.
ამბობდნენ, ირაკლის მთელი თავისი ძალისხმევა დასჭირდა,რათა შვილი ამ ამბიდან გამოეძვრინაო. ამბობდნენ კი არა, ასეც იყო. გისოსების მაგივრად, ახვლედიანს, პირველი კლასის ბილეთი და ოკეანის მიღმა ქვეყნის მონახულება ერგო.
საქმე შეალამაზეს,შეფუთეს, უბედური შემთხვევის სტატუსი მიანიჭეს და ჩაფარცხეს. თუმცა მხოლოდ ფურცლები და კანონი მოატყუეს,რადგან ყველამ იცოდა, ვინ იყო მკვლელი.
ანდრეა ახვლედიანს ჯაყელები დაელოდებიანო - ამბობდნენ. წლები გავა და დაბრუნდებაო. ეშინოდათ და ელოდნენ დღეს, როცა მკვლელი იმავე მიწაზე დადგამდა ფეხს,რომელზეც მოკლულის ოჯახი დააბიჯებდა.
წლები გავიდა. საფრთხემ გადაიარა და როცა დრო დადგა, მონატრებული შვილიც დაუბრუნდა სამშობლოს.
ბეჭები განზე გასვლოდა. წაბლისფერი თმა უფრო გამუქებოდა და კუპრივით შავ თვალებში ჩაბუდებული სხივი, ჩაბნელებოდა. წვერი ოდნავ ჰქონდა მოშვებული,რაც უფრო მამაკაცურ,კუშტ იერს სძენდა. აღნაგობით მამის გენს მიყვებოდა. მასსავით ბერძნული მოყვანილობის ცხვირი,მოსქო ტუჩები და თხელი, გრძელი წარბები უმშვენებდა პირ-სახეს. ერთადერთი,რაც დედისგან გამოჰყოლოდა, პიანისტისთვის შესაშური ნატიფი თითები იყო.
რა თქმა უნდა, ანდრეა ქალების მუდმივი სამიზნე იყო; ისევე,როგორც მისი უმცროსი ძმა, ალექსანდრე,რომელმაც ადრეულ ასაკშივე გააწბილა მანდილოსნები და თავისი ერთგული მეგობრის,ადვოკატ ვატო ვაჩნაძის, უმცროს დაზე დაინიშნა.
თვალწარმტაცი გარეგნობა ჰქონდათ ძმებს. თვალწარმტაცი და ერთმანეთისგან განსხვავებული. ერთი შეხედვით, ვერც ვერავინ განაცხადებდა გადაჭრით, ძმები არიანო. მამის ერთგული იყო ალექსანდრე,მაგრამ დედას ჰგავდა. გულით დედისკენ იხრებოდა ანდრეა,თუმცა, წლებთან ერთად, მეტად ემსგავსებოდა მამას.

*_*_*_*

ვერასდროს იტანდა „ბურჟუაზიულ“ წვეულებებს, სადაც ერთ ბოკალ შავ ღვინოს უნდა დასჯერებოდა, მთელი საღამო და დაუსრულებლად ელაპარაკა იმ თემებზე, რომელიც არც კი ადარდებდა. ასე რომ, როგორც კი შესაფერისი დრო იხელთა, კაბინეტში შეიყუჟა.
ბავშვობიდან უყვარდა იქ ყოფნა. ბუხრის წინ ჯდომა და კითხვა სიწყნარეში. იმ საღამოსაც, ბუხრის წინ მოკალათდა. ოღონდ ამჯერად წიგნი წითელ ღვინოს ჩაენაცვლებინა.
ცეცხლის ალებს გაუშტერა თვალი და ფიქრებს მისცა გონება. ვერც იგრძნო, კარის გაღება და უცხო სხეულის ოთახში შეჭრა.

-აი, თურმე სად ყოფილხარ. მამა გეძებს! - გაისმა ოთახში ბოხი, მაგრამ სასიამოვნო ხმა.
-სტუმრებმა დამღალეს... - თავი გადააქნია ანდრეამ და ღვინო მოსვა.
-რას იზამ?! ყველას უხარია უფროსი ახვლედიანის სახლში დაბრუნება! - ჩაეცინა ალექსანდრეს და მანაც დაიკავა ადგილი სავარძელში.
-სანდრო, მითხარი, დედა რატომ არ დამხვდა აეროპორტში? ან საერთოდ, ახლა აქ რატომ არაა? - დაჟინებული მზერა მიაპყრო ძმას.
-დედა... შეუძლოდ იყო. - წარბებს შორის მკრთალი ნაოჭი გაუკრთა უმცროს ახვლედიანს.
-სად არის?! - მტკიცედ გაიმეორა კითხვა მამაკაცმა.
-წყნეთის აგარაკზე წააყვანინა მამამ.
-ვითომ რატომ? - გაღიზიანდა ანდრეა.
-ასე თქვა, მისთვისაც უკეთესი იქნება, თუ სიმშვიდეში იცხოვრებსო.
-და შენ რას მიკეთებდი? რატომ არ შეეწინააღმდეგე და დაატოვებინე დედა ჩვენს სახლში?! - ფეხზე წამოდგა ანდრეა და გააფთრებული თვალებით მიაჩერდა ძმას.
-მინდოდა, მაგრამ დედამაც დაიჟინა, იქ მირჩევნიაო. რა მექნა?! - გაბრაზდა ალექსანდრეც.
-მამას ამ თემაზე აუცილებლად დაველაპარაკები! მე არ ვიცი, როგორ იყო, სანამ მე წასული ვიყავი, მაგრამ ახლა ყველაფერი ჩემებურად იქნება!
-რას აპირებ, ანდრეა? ზოგადად, მითხარი, რას აპირებ?
-რას მეკითხები?!
-ხომ იცი, რასაც ვგულისხმობ. უფრო სწორად, ვისაც?!
-რა გინდა, რომ ვქნა? ჯაყელებს დავერიო? - გაეცინა უფროს ახვლედიანს.
-ისინი ასე უბრალოდ არ მოისვენებენ. - დინჯად აღნიშნა სანდრომ და ამოიოხრა. -ახლა, როცა გაიგეს, დაბრუნდი, აუცილებლად ეცდებიან ნიკა ჯაყელისთვის შურისძიებას.
-მე არავისი არ მეშინია ამ ქვეყნად, გაიგე?! მითუმეტეს, ლუკა ჯაყელის და მისი ვითომდა საძმაკაცოსი. ეგენი უკანასკნელ ვირთხასაც ვერ შეაშინებენ ამ ქვეყანაზე! - ანდრეას ძარღვები დაებერა ყელზე, გაბრაზებისგან და თვალები ისე აენთო, ალექსანდრესაც შეეშინდა მისი.
-მე არ მითქვამს, რომ უნდა გეშინოდეს, მითუმეტეს მაგათი! უბრალოდ გაფრთხილებ, რომ გულხელდაკრეფილები არ ისხდებიან.
-ხოდა ძალიანაც კარგი. მემგონი დროა, ერთხელ და სამუდამოდ დავასრულოთ ეს უაზრო „ომი“!
-ორი კვირა არაფერს ელოდო მათგან.
-ორი კვირა, რატომ? - გაუკვირდა ანდრეას.
-ორ კვირაში ახვლედიანების შუათანა გოგო თხოვდება. - გაეღიმა სანდროს.
-შუათანა, მარიამი?
-არა, ეკატერინე. ხომ გახსოვს? სულ მოგწონდა. ამბობდი, ლამაზი თვალები აქვსო.
-ეკატერინე...- ჩაფიქრდა ახვლედიანი. - აჰ, გამახსენდა. ვის მიყვება ცოლად, ისევ ის დაფეხვილი დათუნა გასვიანი უყვარს? - ცინიკურად ჩაეცინა მამაკაცს და ჭიქა ღვინის ბოლო წვეთამდე გამოცალა.
-ხო, ორ კვირაში აქვთ ქორწილი და იქამდე ნაკლებად უნდა ველოდოთ მათგან საფრთხეს.
-ძალიან კარგი. - ჩაილაპარაკა ანდრეამ კმაყოფილებით. - მაშ, ორ კვირაში განვაახლებთ ბრძოლას! - ჩაეცინა და გასასვლელისკენ გაემართა.
-ანდრეა! - შეაჩერა მიმავალი ძმის ხმამ. ზანტად შებრუნდა და ხელები გაშალა, რა გინდაო.
-არასოდეს მოყვები, რა მოხდა იმ ღამით?! - ინტერესითა და მოლოდინით აღსავსე მზერა ჰქონდა სანდროს.
-მაინც რისი გაგება გინდა, სანდრიკო? - გაეღიმა ანდრეას, ძმისკენ შებრუნდა და ისე მიმართა, როგორც ბავშვობისას მიმართავდა ხოლმე.
-მითხარი, იმ ღამეს შენ მოკალი ნიკა ჯაყელი? - ალექსანდრეს უნებურად გაეღიმა. ეს კითხვა წლების განმავლობაში არ აძლევდა მოსვენებას და როგორც იქნა, ეძლეოდა შანსი ძმისთვის ეკითხა მომხდარის შესახებ.
ანდრეა გაჩუმდა. თითქოს რაღაცას იხსენებდაო, ისე შეჭმუხნა წარბები.
-რა მნიშვნელობა აქვს, იმ ღამეს რა მოხდა? მთავარია, რომ ჯაყელი ჩაძაღლდა! - ზიზღით წარმოთქვა მამაკაცმა და სწრაფად გაეცალა ოთახს.
მარტო დარჩენილ სანდროს ჩაეცინა. ძმის ხასიათი მასზე უკეთ არავინ იცოდა და შესაბამისად ასე მარტივად, არც თავის კითხვაზე მოელოდა პასუხს. თუმცა, უნდა ეცადა, რადგან საკუთარი თვალებით ენახა სიძულვილი, რომელიც ანდრეას თვალებში მოკლულის ხსენებისას იღვრებოდა.
-ოდნავადაც არ შეცვლილა! - ცარიელ ოთახს მიმართა ალექსანდრემ, თავი გადააქნია და სავარძელში მოკალათდა. უნდოდა, მოესვენა და სხეულიდან ძმის მზერისგან გაჩენილი უსიამო შეგრძნება გაედევნა.

*_*_*_*

დათუნამ უზარმაზარი სახლის ჭიშკართან გააჩერა მანქანა. საცოლეს გაუღო კარი და მხოლოდ ამის შემდეგ გაემართა ეზოში შესასვლელი კარისკენ. დაცვას მსუბუქი თავის დაკვრით მიესალმნენ და ზღურბლი გადალახეს.

-აუზთან იქნებიან ჩემები, წამოდი. - ხელი ჩაკიდა ჯაყელმა მამაკაცს და სახლის უკანა ბაღისკენ გაუძღვა ისე, თითქოს პირველად იმყოფებოდა გასვიანი მასთან, სახლში.
სახლს გარშემორტყმული ვიწრო ბილიკის ერთი ფრთა აუზზე იშლებოდა; მეორე - დიასახლისის ხელით ნაგოგმანებ ბაღზე. მბჟუტავი ლამპიონები მიაცილებდნენ მიმავალთ, თუმცა თვალისმომჭრელი სინათლე, მხოლოდ ღია აუზზე გასვლისას შეეჩეხა მათ თვალებს.
ეკატერინე არ შემცდარა; „შეზლონგებზე“ ერთმანეთის პირისპირ იჯდა ორი ახალგაზრდა და მშვიდად საუბრობდა. წყვილის მიახლოვებისთანავე, ორივეს გაეღიმა და მომავალი სიძის შესახვედრად წამოდგნენ.
-სიძე ბატონს გაუმარჯოს! - ომახიანი ხმით შესძახა დედმამიშვილებში ყველაზე უფროსმა, ლუკა ჯაყელმა და გასვიანს გადაეხვია.
-საღამომშვიდობისა. - ღიმილით მიესალმა აუზთან მსხდომებს დათუნა.
-როგორ ხარ, დათუნ? დიდი ხანია, არ ყოფილხარ ჩვენთან, სახლში. - გაეცინა ეკატერინეს უმცროს დას, მარიამს, რომელიც გარეგნობით ყველაზე მეტად გამოირჩეოდა და-ძმას შორის. მათზე უფრო შავი, კუპრივით თმა და თვალები ჰქონდა. იმდენად შავი, იდუმალების მძაფრ შეგრძნებას რომ გაუჩენდა მის ახლო მნახველს.
-ეჰ, მაშიკო, საქმეს ვერ ვართმევ თავს. რაც მეტს ვმუშაობ, მით მეტს მოითხოვს ჩემგან. - ამოიოხრა მამაკაცმა და კატოსთან ერთად ჩამოჯდა რძისფერ „შეზლონგზე“
-საწუწუნო არაფერი გაქვს, წარმატებული არქიტექტორი ხარ! - სიამაყით აღნიშნა მარიამმა; ყოველთვის უჭირდა სიძისადმი გამსჭვალული სიმპათიების დამალვა. ბედნიერი იყო დის გამო და მიაჩნდა, რომ იდეალური მეორე ნახევარი ეპოვნა გოგონას.
-მოკლედ, მშურს შენი, დათუნ! - გაეცინა ლუკას და ოდნავ მოზრდილ თმაზე გადაისვა ხელი. - წარმატებული კარიერა, მშვენიერი საცოლე, კიდევ უკეთესი ცოლისძმა...
-ცოლისდაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია! - ღიმილით გააგრძელა ძმის სიტყვა მაშომ.
-ჰო, ცოლისდასაც არაუშავს, ოდნავ კაპასი რომ არ იყოს.
-და ცოლისძმა ცოტა უნაირო!
-მე ვარ უნაირო?!
-აბა მე და კატოს მეტი ძმა არ გვყავს და. - გაეცინა მარიამს და ეკატერინეს თვალი ჩაუკრა.
-რატომ ვარ ვითომ უნაირო?!
-არვიცი, არვიცი, ნეტავ რატომ?
-მაშო, ინტრიგნობას მორჩი! - გაეცინა ეკატერინესაც, რომელიც ყოველთვის ხალისობდა და-ძმის შელაპარაკებებზე.
-აი, მართლაც რომ ინტრიგანი ხარ, რა! თუ რამის თქმა გინდა ჩემთვის, პირდაპირ მითხარი.
-მე ვარ ინტრიგანი?!
-ინტრიგანიც, კაპასიც და მოუხეშავიც!
-უნაირო მაინც არ ვარ.
-მოეშვი მაგ სიტყვას. საერთოდ რანაირი სიტყვაა, უნაირო! - სახე დამანჭა ლუკამ.
-მშვენიერი სიტყვაა, შენთვის ზედგამოჭრილი.
-ჰო, ისევე, როგორც კაპასი შენთვის!
-ეკატერინე, გააჩერე, თორემ ხომ იცი, მთელი ღამე ასე ყოფნა არ გაუჭირდებათ. - დათუნამ ღიმილით გადაუჩურჩულა გვერდით მჯდომს და ხელი მოხვია.
-კარგი, გეყოფათ შაირი, არ გაუტიოთ! - სიცილით „გააშველა“ კატომ მოკინკლავეები.
-არ ვკინკლაობთ! - ერთხმად წამოიძახა ორივემ.
-ერთობით, ვიცი. გატყობთ, მხიარულ ნოტაზე ხართ. მიზეზი შეიძლება გავიგო? - თემის გადატანა ცადა ჯაყელმა.
-დედა და მამა გაემგზავრნენ ორი დღით საქმეზე და რომ იცოდე, ხვალ ელენე აპირებს ჩვენთან დარჩენას. - მაშინვე გადაერთო მაშო ახალზე.
-ელენე? ელენე დარჩება ჩვენთან? მე რატომ არ მითხარი?! - უცებ გაუფართოვდა თვალები ლუკას.
დათუნამ და ეკატერინემ ერთმანეთს მიადეს თავები და ჩუმად ჩაიცინეს.
-რა ვიცი, ახლა ხომ გეუბნები?! რა, საწინააღმდეგო გაქვს რამე? - გაუკვირდა მარიამს ძმის რეაქცია და ძლივს მოუყარა ყურებისკენ გაქცეულ ტუჩებს თავი.
-არა; არა, რა თქმა უნდა; მე რა უნდა მქონდეს საწინააღმდეგო? საერთოდაც, კარგია თუ მოვა, მასთანაც მაქვს სალაპარაკო. - უცებ დასერიოზულდა ჯაყელი.
-მოიცა, რა საქმე გაქვს ელენესთან? - წარბები აზიდა კატომ.
-მინდა, რომ დაცვა მასაც ავუყვანო. - მშვიდად გასვა პასუხი დას.
-კარგი რა, ლუკა! რა საჭიროა ასეთი სიფრთხილე და სისულელეები?! - უცებ წამოენთო მაშო და მართლაც გახდა ისეთი, როგორადაც მას ძმა ახასიათებდა.
-რას ნიშნავს, რა საჭიროა?! რომ ვამბობ, დაცვა გჭირდებათ, ესეიგი გჭირდებათ და დავამთავროთ ამაზე საუბარი! - მკაცრად თქვა უფროსმა ჯაყელმა და ჭიქიდან წვენი მოსვა.
-აუ, დათუნ, შენ მაინც უთხარი, რა, რამე! ვერ გავიგე, ჯაყელებს როდიდან გვეშინია ახვლედიანების?! - არ ცხრებოდა მარიამი.
-მაშო, ფრთხილად! - ტუჩებთან მიტანილ ჭიქას თითები მოუჭირა ლუკამ და მრისხანედ აენთო თვალები, როგორც კი ახვლედიანების გვარი გაჟღერდა.
-რა?! შიში არ ჰქვია შენს საქციელს?!
-შიში რა შუშია?! ახლა, სანამ გადავრეულვარ და ამიშვია აფრები, დამიწყნარდი! ურჩობით ვერაფერს გააწყობთ! ვერცერთი! - დებს გადახედა გამაფრთხილებელი მზერით და იმ შეუვალობით, მათ სისხლში რომ ყიოდა.
-მაპატიეთ, გოგონებო, მაგრამ თქვენს ძმას ვეთანხმები. - მხრები აიჩეჩა დათუნამ და მორიდებით დაამატა, რადგან აღარ სურდა მეტად განხეთქილების გაღვივება.
დებმა უკმაყოფილო მზერით გადახედეს ერთმანეთს და ღრმად ამოიოხრეს. როგორც ყოველთვის, ახლაც ვერაფერს გააწყობდნენ უფროსი ძმის წინააღმდეგ, რომელიც ყველაზე ჯიუტი და ხისტი ხასიათით გამოირჩეოდა ოჯახში.
-კარგი, გვიანია, კატერინა, მე წავალ! - წამოდგა გასვიანი, როგორც კი მშვიდი წამი დაიგულა და საცოლეს გაუღიმა. ეკატერინეც უმალ წამოიჭრა ფეხზე და მამაკაცს მოეხვია.
-ხვალ კაბის გამოსატანად მივდივართ მე და ელენე. საღამოს შეგეხმიანები, კარგი?
მამაკაცმაც უხმოდ დაუქნია თავი და ლოყაზე აკოცა.
-დათუნ, ცოტა ხნით წამოდი, რა, სალაპარაკო მაქვს შენთან. - ლუკამ სასხვათაშორისოდ სთხოვა სასიძოს და უპასუხოდ წამოდგა სახლში შესასვლელად.
-კარგი გოგონებო, აბა ხვალამდე! - დაემშვიდობა დათუნა დებს და ჯაყელს მიჰყვა.

*_*_*_*

კაბინეტში, როგორც ყოველთვის, სასაუბროდ განწყობილი აურა ტრიალებდა. მამაკაცი ჯაყელებისთვის ყველაზე საყვარელ ოთახში, უჩვეულოდ ცივი განწყობა იდგა. შესვლისთანავე, ლუკამ კარი გადაკეტა და დათუნას სკამისკენ მიუთითა.

-იმედია, ხვდები, რაზეც მინდა შენთან ლაპარაკი. - თავადაც დაიკავა კუთვნილი ადგილი და მომავალ სიძეს გაუსწორა მზერა. ეზოდან - სახლამდე, გზაში, უკვე მოესწრო დებთან მორგებული მხიარული ბიჭის ამპლუის დავიწყება და გოროზი გამომეტყველების მიღება.
-რამდენად სერიოზულადაა საქმე? - წარბები შეკრა დასერიოზულებულმა გასვიანმა.
-ანდრეა ახვლედიანზე ვსაუბრობთ... - მყესები დაეჭიმა მამაკაცს. ზიზღმა ძლივს წარმოათქმევინა მამაკაცის სახელი. - ნიკუშას მკვლელზე. - მაგიდის ზედაპირზე დაწყობილი ხელისგულები უცებ დაეჭიმა,მერე კი მოემუშტა. - არავის და არაფერს დაერიდება,მათ შორის, არც მამამისს. - თავს მოუხმო,უცებ გამოაცოცხლა სხეული და საზურგეს მიაწვა. - ასე რომ, იმედია შენც ხვდები, რატომ უნდა გავფრთხილდეთ ძალიან. მინდა,რომ კატოსაც აუხსნა სიტუაცია. ჩემი დები ძალიან ჯიუტები არიან,ვიცი დაცვის მოშორებას ეცდებიან,ამიტომაც მინდა გთხოვო,რომ ჩემი და არც ერთი წამით დატოვო უყურადღებოდ. ახლა მითუმეტეს. ახვლედიანებმა კარგად იციან, მოახლოებული ქორწილის შესახებ და აუცილებლად ეცდებიან, რამის გაფუჭებას.
-გგონია, ქორწილში რამე საფრთხეს უნდა ველოდოთ? - ნირი წაუხდა დათუნას. შიშის მკრთალი ლაქები დააჩნდა სახეზე და ერთიანად გააფერმკრთალა.
-რა თქმა უნდა. - დარწმუნებით თქვა ლუკამ. - ამაზე კარგ მომენტს ვერც შეარჩევენ. ამიტომაც, თქვენს ქორწილს გაორმაგებულად დაიცავენ ჩემი ბიჭები. იმედი მაქვს, - კატოსაც აუხსნი ამის აუცილებლობას.
-ლუკა, თუ ასე დგას სიტუაცია, იქნებ ქორწილი გადაგვედო? - ძრწოლვა გაკრთა გასვიანის თვალებში.
-არავითარ შემთხვევაში! - გაბრაზდა ჯაყელი. - ახვლედიანებს არასდროს დავანებებ, ამ თამაშის მათი სცენარით წარმართვას!
-კარგი, გასაგებია. - მორჩილი ბავშვივით ჩაქინდრა თავი დათუნამ.
-უბრალოდ იზრუნე იმაზე, რომ ეკატერინემ ყველაფერი გაიაზროს და პრობლემა არ შექმნას თავისი ურჩობით.
-აუცილებლად. შენ მაგაზე არ ინერვიულო,მთავარი ახლა ყველას უსაფრთხოებაა. მე და ეკატერინე ხშირად ვსაუბრობთ ამ თემაზე და მერწმუნე, ისე მოიქცევა,როგორც ოჯახის უსაფრთხოებისთვის იქნება უკეთესი.
-ანუ მქონდეს შენი იმედი? - კმაყოფილებამ მხრებში გაასწორა მამაკაცი და თავდაჯერებული იერი შესძინა.
დათუნამ უხმოდ დააქნია თავი.
-თქვენი ქორწილი გადამაგორებინა და მერე მე ვიცი, რასაც ვუზამ იმ ძაღლიშვილების მოდგმას, ანდრეა ახვლედიანის თამადობით! - ჯაყელის თვალებში იმხელა ზიზღი დაინახა გასვიანმა, წამით თვითონაც შეცბა.
-იცოდე, ფრთხილად იყავი. ანდრეა ახვლედიანზე ნაძირალა კაცი მეორე არ დაიარება თბილისში. გაფრთხილდი, ლუკა. არ დაგავიწყდეს, რომ ოჯახი გყავს.
-შენ ჩემზე არ ინერვიულო, სიძე. მთავარია, რომ ჩემს დას მოუფრთხილდე!
-ხომ იცი, რომ თავს მოვიკლავ, მაგრამ შენი დის ზედმეტად შეხების უფლებას არავის მივცემ? გაეღიმა დათუნას.
-ვიცი და სწორედ ამიტომაც განდობ ჩემთვის ყველაზე ძვირფასს. შენი იმედი რომ არ მქონდეს, ეკატერინეს ახლოსაც არ გაგაკარებდი. - ჩაეცინა ლუკას. მისმა გულწრფელობამ გააღიმა გასვიანიც.

*_*_*_*

ლუკასთან საუბრის შემდეგ სახლში წავიდა. ნელა აუყვა სადარბაზოს კიბეებს და ვერც გაიაზრა ისე უცებ აღმოჩნდა საკუთარი ბინის კართან. გასაღები ამოიღო და საკეტი გადაატრიალა. სახლში ისე შევიდა, შუქი არც აუნთია. ძალიან იყო დაქანცული და მხოლოდ ძილი უნდოდა. მისაღები ოთახის გავლას და საძინებელში შესვლას აპირებდა, როცა უეცრად აინთო კუთხის ტუმბოზე დადგმული სანათი და თბილი ფერებით შეიღება ოთახის მეოთხედი.
დათუნა შეცბა. მაშინვე მიტრიალდა და ენა კინაღამ მუცელში ჩაუვარდა, როცა ტახტზე მჯმოდი, მომღიმარი ანდრეა ახვლედიანი აღმოაჩინა.
-შენ?! აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?! - მაქსიმალურად მტკიცედ თქვა გასვიანმა, მაგრამ მაინც დაეტყო ხმაში მღელვარება.
-არ ჩა*ფსა ახლა, შიშისგან, დათუნია. - ცინიკურად ჩაეცინა ახვლედიანს. - ნუ ღელავ, შენ მოსაკლავად არ მოვსულვარ!
-რატომ მოხვედი? ან სახლში როგორ შემოხვედი საერთოდ?!
ანდრეამ გულიანად გადაიხარხარა.
-ზედმეტად მეამიტი ხომ არ ხარ, დემეტრე ჯაყელის სიძის ბარობაზე, ჰა?!
-აქ ჩემს დასაცინად მოხვედი?! - წამოენთო დათუნა, რომელსაც აგიჟებდა ახვლედიანის ცინიკური ტონი და დამცინავი მზერა.
-არა, დათუნია, გეკადრება? მოსალოცად მოვედი; გავიგე ცოლი მოგყავს, თან არც მეტი, არც ნაკლები, ჯაყელების ქალბატონი. სიმართლე გითხრა, არ მოველოდი ბატონი დემეტრე თუ შენნაირ ქალაჩუნას მიათხოვებდა გოგოს.
-წესიერად ილაპარაკე, ახვლედიანო, თორემ... - მუჭა შეკრა გასვიანმა.
-თორემ რა, დათუჩა? თორემ რა?! - ჩაეცინა ანდრეას და წამოდგა. - მოკლედ, მინდა რაღაც დაგაბარო შენს მომავალ ცოლისძმასთან. - ახვლედიანმა მამაკაცისკენ დაიწყო სვლა. - ასე გადაეცი, ანდრეა ახვლედიანი ქალაქში დაბრუნდა და სანამ დროა, დაახვიე აქედან, თორემ ცოტახანში ჯაყელების ხსენებაც აღარ იქნება-თქო! ხომ ეტყვი?
-შენ თვითონ რატომ არ ეტყვი, ახვლედიანო, გეშინია? - ჩაეღიმა დათუნას.
ანდრეას გაეცინა.
-ბევრს მაშინ ლაპარაკობენ, როცა რამის თავი აქვთ. ეს კარგად დაიმახსოვრე. - თითი დაუქნია ახვლედიანმა წინ მდგომს. - ტკბილი სიზმრები, დათუნია - გაუღიმა ბოლოს ისე, თითქოს დათუნა პატარა ბავშვი ყოფილიყო და ისე სწრაფად აორთქლდა ოთახიდან, როგორც გამოჩნდა.

*_*_*_*

მზის სხივების ოთახში შეჭრამ გამოაღვიძა ეკატერინე. საწოლში შეიშმუშნა და თვალგაუხელლად გაიზმორა. წამში გაიაზრა, რომ სადედოფლო კაბის სახლში წამოსაღებად იყო წასასვლელი და სიამოვნებისგან გაეღიმა. იმდენად ბედნიერი იყო, ხანდახან, ფიქრობდა, სიზმარში იყო ყველაფერი და მალე გამოეღვიძებოდა. დათუნა მისი ცხოვრების საოცნებო მამაკაცი იყო, რომელსაც უბრალოდ აღმერთებდა. ორ კვირაში კი ამ ადამიანის კანონიერი მეუღლე უნდა გამხდარიყო და ამის გააზრება იმდენად დიდ ბედნიერებას ანიჭებდა, სამყარო თავისი ეგონა.
სხარტად წამოხტა ლოგინიდან და აბაზანაში შევიდა, მოსაწესრიგებლად. ღიღინ-ღიღინით მოემზადა, ჩაიცვა და სასაუზმოდ ჩასვლა გადაწყვიტა. მხიარულად ჩაიარა კიბეები და უკვე სასადილო ოთახში შესვლას აპირებდა, როცა მისაღები ოთახიდან მოესმა ხმამაღალი საუბარი:
-საერთოდ არ გეტყოდი თუ ასე გაგიჟდებოდი!
-უნდა, რომ შეგვაშინოს! გონია, მაგარი ბიჭია!
-შენთან რატომ მოვიდა, საერთოდ ვერ ვხვდები.
-მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, ბექა?!
-ხმას დაუწიე!
-ორივემ დაუწიეთ ხმას და საერთოდ, უნდა დავმშვიდდეთ ყველანი...
დათუნას და ლუკას ხმები მაშინვე იცნო. გაუკვირდა. ამ დროს გასვიანი ყოველთვის სამსახურში იყო. მხრები აიჩეჩა და იმ ოთახისკენ გაემართა, საიდანაც ხმა ესმოდა.
-არ მოისვენებს! არაფრით მოისვენებს, სანამ თავს არ მოგვაკლევინებს...
-ლუკა, ჩუმად! - უცებ წამოიძახა ვიღაცამ ეკატერინეს ოთახში შესვლამდე და ყველა გაჩუმდა.
ღიმილით შევიდა ოთახში, სადაც მისი ძმისა და საქმროს გარდა კიდევ ოთხი, მისთვის ძალიან საყვარელი მამაკაცი იყო.
-ბიჭებო?! ამ დილაადრიან რა შეკრება გაქვთ? - გაკვირვებით გადახედა ერთმანეთის გვერდით მსხდრებს და გაიცინა.
ბიჭებმა რაღაც ანიშნეს ერთმანეთს, თვალებით. სახეზე ერთიანად წითელი ლუკა მაშინვე ფანჯრისკენ შებრუნდა და სუნთქვის დაწყნარებას მოჰყვა. ერთ-ერთმა მათგანმა ხელები გაშალა და მხიარულად შესძახა:
-ჩემი კაწიაც მოსულა! როგორ გიკითხოთ, ჯაყელის ქალბატონო, ხომ არ გაბრაზებს ჩემი პრინცი? - გაეცინა თავისივე ნათქვამზე და დათუნას გადახედა.
-რავიცი, გეგა, ვარ რა. არა, არ მაბრაზებს შენი პრინცი, ნუ ნერვიულობ! - მაშინვე გამხიარულდა გოგონაც. - შენ როგორ ხარ, რომ დაიკარგე და აღარ ჩანხარ?! - გვერდით დაუსკუპდა ეკატერინა დათუნას და გაიცინა.
-ეჰ, ჩემო კაწიუშა, სად მცალია მე ამათთან ერთად სახეტიალოდ? მეღვინე კაცი ვარ, თელავში გახლდით!
-შენ რას აკეთებ აქ, ამ დილაადრიან? მოხდა რამე? - ღიმილით გადახედა გოგონამ საქმროს.
დათუნას რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ გეგას მარჯვნიც მჯდომმა ბიჭმა დაასწრო:
-ქორწილის საქმეებზე ვლაპარაკობდით.
-აჰა. - ზარბები აზიდა გოგონამ. - და ამ დილაადრიან მაგიტომ მოიწვია კრება ჩემმა ძმამ? ეჭვნარევი მზერით გადახედა შეთქმულივით დადუმებულ ბიჭებს.
-ხო, რა. - მესამე, წაბლისფერთმიანმა ახალგაზრდამაც ამოიღო ხმა.
-რატი, როგორ ფიქრობ, სულელს ვგავარ? ან შენ რას ფიქრობ, თორნიკე?! - ბრაზი მოერია ეკატერინეს.
-არა, კატო...ეგ რა შუაშია?! - ერთმანეთს გადახედეს ბიჭებმა.
-აბა რატომ გინდათ, დავიჯერო, რომ ამხელა კრება ჩვენი ქორწილის გამო გამართეთ და არა თქვენს „ საქმეებზე“ სასაუბროდ. - ჩაეცინა კატოს.
-ეკატერინე, მე ხომ იცი, არ მოგატყუებ? - თავი წამოყო მეოთხე მამაკაცმა, რომელიც იქამდე უხმოდ იჯდა სავარძელში.
-აბა გისმენ, ბიძაშვილო. გელოდები, რას მეტყვი - ინტერესიანი მზერა მიაპყრო გოგონამ ბიძაშვილს.
-მართლა ქორწილის დეტალებზე სალაპარაკოდ შეგვკრიბა შენმა ძმამ. ძალიან ცოტა დრო დაგვრჩა, ჩვენ კი გვინდა,რომ უმაღლეს დონეზე ჩაიაროს ყველაფერმა.
-და დილიდან მოტივირებულები ხართ, არა?
-აუ, რატო გაუჭირე ამ დილას საქმე, ქალბატონო?! თორმეტი ხდება უკვე,რაღა დილაა?! ჩვენ ბოდიში, თქვენ თუ დიდხანს გიყვართ ძილი! - სასაცილოდ დაიღრიჯა გეგა.
-დაგიჯეროთ? - ეჭვისთვალით გადახედა გოგონამ ძმას, მის ძმაკაცებსა და დათუნას.
-ბავშვები ხომ არ ვართ?! მართლა არ გატყუებთ, კატერინა,დამშვიდდი. - ჩუმად უთხრა გასვიანმა საცოლეს და ლოყაზე აკოცა.
-ბექა, მე და შენ წავიდეთ ფირმაში,თორემ დღეს ბევრი საქმე გვაქვს და ვერ მოვასწრებთ. - როგორც კი თავის დამშვიდება მოახერხა,მაშინვე მიუბრუნდა ლუკა ბიძაშვილს და საქმიანად უთხრა.
ჯაყელებთან ერთად წამოიშალნენ დანარჩენებიც. ლუკას სიტყვები თითქოს სიგნალი იყო მათთვის.
-აბა შენ იცი, კატუშ,ჭკვიანად, იცოდე. - ლოყაზე აკოცა გეგამ გოგონას და გაუცინა.
-ეგ რომ არ დამიბარო ხოლმე, ისე როგორ იქნება?! - თვალები აატრიალა ეკატერინემ.
-გასვინ, შენ არ მოდიხარ? - კართან მდგარი თორნიკე მიუბრუნდა დათუნას.
-მე დავრჩები ცოტა ხნით, საცოლესთან, თუ მადროვებთ, რა თქმა უნდა და წახვალთ! - წარბები შეკრა გასვიანმა და ისეთი გამომეტყველება მიიღო,თითქოს უკვე მობეზრებული ყავდა ბიჭები.
-აიი, აიი, დათუჩი, ჯერ ცოლად არ მოგიყვანია ეს გოგო და უკვე გირჩევნია ძმაკაცებს. ტფუი, შენს კაცობას! - თავი გააქნია უკმაყოფილოდ გეგამ და ჩაიცინა.
-არ უნდა გაგეცნო ეს ორი ერთმანეთისთვის, გეგუშ!
-ვაიმე, მიქაბერიძე, დამეკარგე ახლა აქედან დროზე, თორემ ვბრაზდები, იცოდე! - ხმა გაიმკაცრა გასვიანმა.
-წამოდი, ბიჭო,წამოდი. რას გადმოაგდე ენა?! აცალე გვრიტებს მარტო ყოფნა. ნუ ხარ მურმანის ეკალივით! - სიცილით გაათრია რატიმ ძმაკაცები ოთახიდან.
კატო და დათუნა დიდხანს იცინოდნენ. როგორც ყოველთვის,წასვლის შემდეგ მხიარული განწყობა დატოვეს ბიჭებმა სახლში.
-მაშო ალბათ საუზმობს და წამოდი, რა, ჩვენც შევუერთდეთ! - ხელი გაუწოდა ჯაყელმა საქმროს,როგორც კი სახლში სიმშვიდემ დაისადგურა.
-არა, მე უნდა გავიქცე,თორემ დამაგვიანდა სამსახურში,არადა სახლის პროექტი მაქვს დასამთავრებელი. - გაუღიმა დათუნამ გოგონას.
-ამთავრებ უკვე? - თვალები გაუბრწყინდა კატოს. მამაკაცმა კმაყოფილი ღიმილით დაუქნია თავი.
-ღმერთო, რა მაგარია! ესე იგი, მალე მშენებლობასაც დაიწყებთ! სულ მალე შენ მიერ აშენებულ სახლში ვიცხოვრებთ! - აღფრთოვანების ბგერები აღმოხდა ჯაყელს.
-დიახ, ჩემო ქალბატონო, მომავალ კვირაში დაიწყება მშენებლობა და სულ რამდენიმე თვეში ჩვენი საკუთარი კერა გვექნება. - გაუღიმა დათუნამ საცოლეს და მოეხვია.
-არ მჯერა, რომ ეს ყველაფერი ცხადში ხდება. იმდენად ბედნიერი ვარ,ხანდახან, მგონია გული ვეღარ დაიტევს ამდენს და გასკდება. - ღიმილით უთხრა ეკატერინემ მამაკაცს და ლოყაზე აკოცა.
დათუნას გაეცინა, ხელი მოხვია ქალბატონს და გულში ჩაიკრა.
-ხვალ ბატონი ნოდარის დაბადებისდღეზე ვართ დაპატიჟებულები,ხომ გახსოვს?
-მახსოვს და დღეს კაბის წამოსაღებად რომ წავალ, საჩუქარსაც შევურჩევ ბატონ ნოდარიკოს. - სახელის წარმოთქმისას ცინიკურად ჩაეცინა გოგონას.
-მაინც ვერ გავიგე, რატომ არ მოგწონს ეგ კაცი.
-იმიტომ, რომ უბრალოდ ფულის ტომარაა და მეტი არაფერი. არც ძმაკაცობა იცის, არც თანადგომა. თანაც, ახვლედიანებიც იქნებიან მის დაბადებისდღეზე,მე კი დაძაბულობა აღარ მინდა.
-შენ არ ინერვიულო, კატერინა,ყველაფერი კარგად იქნება. იმდენი ხალხის წინაშე ვერავინ ვერაფერს გაბედავს. - დაამშვიდა დათუნამ საცოლე და საფეთქელზე მიაკრა ტუჩები.
მთავარ კართან გაჩერდნენ და უცებ გადაიქცნენ თინეიჯერ შეყვარებულებად,რომელთაც ერთმანეთთად დაშორება ეძნელებათ.
-კარგი,წავედი მე და საღამოს დაგირეკავ. მითხარი, კაბა თუ მოგეწონება. - მოწყვეტით აკოცა გასვიანმა გოგონას და მოშორდა. სხარტად ჩაირბინა კიბეები და ეზოში გავიდა.
-მიყვარხარ! - გასძახა ღიმილით ეკატერინემ. ამ ჩვეულებას არასდროს ღალატობდა.
დათუნას გაეცინა და უკან მობრუნდა.
-მეც, მაგრამ დამაგვიანდა. - უცებ უთხრა, აკოცა და სწრაფად გავარდა.

*_*_*_*

ეკატერინემ ღიმილით გააყოლა თვალი მიმავალს. შემდეგ ღიღინ-ღიღინით შეფრინდა სასადილო ოთახში. ჭამის პროცესში გართულ დას ლოყაზე აკოცა, ხმაურით და სუფრის თავში მოკალათდა.
-ოჰ. დათუნას ყოველ დილით უნდა ვთხოვო მოსვლა, რომ სულ ასე კარგ ხასიათზე იყო! - გაეცინა მაშოს. მაშინვე მიხვდა, დის ამაღლებულ განწყობაზე ყოფნის მიზეზს.
-მოიცა, ისე ცუდ ხასიათზე ვარ ხოლმე? – დაეჯღანა კატო უმცროს დას და მაგიდას მოავლო მზერა. - აუ, სუზანა, ყავა გამიკეთე, რა! - ხმამაღლა გასძახა სამზარეულოში მოფუსფუსე ქალს.
-უკვე მომაქვს! - გამოსძახა იქიდან ქალმა და სულ ცოტახანში მართლაც შემოვიდა მომღიმარი ყავის ფინჯნით ხელში.
-აუ, სიუზი,ოქრო ხარ და ბრილიანტი! - გაეცინა ეკატერინეს და ლოყაზე აკოცა ძიძას.
-რაო ბიჭებმა,დილაადრიან რა კრება გავმართეთო? - სასხვათაშორისოდ ჰკითხა მაშომ დას.
-თავად რატომ არ მობრძანდით და გაარკვიეთ? - ეშმაკურად შეუბრუნა კითხვა კატომ.
-შენც ხომ იცი, რატომაც?! თორნიკეს თავი არ მქონდა! - მკვახედ თქვა მარიამმა და ცხვირი აიბზუა.
-როდის მოასწარით ჩხუბი? - ჩაიცინა ეკატერინემ.
-რა ვიცი კატო,უკვე იმდენად მიშლის ნერვებს, საერთოდ აღარ მინდა მისი დანახვა. ვერ გავიგე, რა მაგისი საქმეა, მე ვინ მომეწონება,ვისთან მექნება ურთიერთობა და ვისთან ვიმეგობრებ?! ჩემი ძმა არ მიკონტროლებს მაგას.
-შენი ძმა იმიტომ არ გიკონტროლებს,რომ იცის, თორნიკე აკეთებს მაგას! - გაეცინა უფროს ჯაყელს.
-ხოდა, ვერ გავიგე, რატომ; ჩემი ძმის მეგობარია, მეტი ხომ არაფერი?! არ უნდა აძლევდეს თავს ამდენის უფლებას!
-მაინც რა გააკეთა?
-რა გააკეთა და ჯგუფელებთან ერთად ვიყავი კაფეში. ერთი ბიჭი გვყავს, გიორგი ქვია,მემგონი მოვწონვარ. უბრალოდ, იცი რა ბიჭია? აი, უსიმპატიურესი! მერე როგორ სწავლობს?! მომავალი ტრავმატოლოგია. გიტარაზე უკრავს და მღერის სასწაულად. ხოდა, მოკლედ, მაგასთან ერთად გამოვდიოდი ამ კაფიდან იმ გიჟმა რომ დაგვინახა. ჯერ ხო მოვარდა ტყიდან გამოვარდნილი ნადირივით და თვალები უბრიალა ამ ბიჭს. მერე მე მითხრა, შენ ტაქსი გააჩერე და სახლში წადი, მე და გიორგის სალაპარაკო გვაქვსო. რაღას ვიზამდი? - წამოვედი. მეორე დღეს დამირეკა გიორგიმ, მაპატიე თუ გაწუხებდი,საერთოდ აღარ გაგეკარებიო. გეკითხები ახლა,არის თორნიკე ჩემი სიტყვის ღირსი?! - მაშო იმდენად გაბრაზებული იყო, მოყოლისასაც კი ერთიანად ახურდა სახეზე.
ეკატერინე უბრალოდ იჯდა და სერიოზული სახით ისმენდა დის მონაყოლს. იცოდა,ერთი ზედმეტი მიმიკაც კი ზედმეტად გააბრაზებდა ისედაც გაცოფებულს.
-კარგი,მაშო, გასაგებია ყველაფერი,დამშვიდდი.
-გეხვეწები, ახლა მისი გამართლება არ დაიწყო!
-მე არავის ვამართლებ. უბრალოდ, ყოველთვის ვცდილობ, სწორად დაგანახო სიტუაცია. ხომ იცი,რატომაც ფრთხილობს თორნიკე ასე ძალიან? - როგორც ყოველთვის,ჩვეული ტონითა და მზერით დაიწყო ეკატერინემ დის დარიგება.
-ყელშია უკვე ეს სიტუაცია,იცი? - ამოიოხრა მარიამმა. - არავის ენდო,არავის გაეკარო,არავისთან დაიჭირო ურთიერთობა!
-მაგას ვინ გთხოვს,მაშო?! - შეწინააღმდეგება ცადა ეკატერინემ.
-ყველა და ყველაფერი! - წამოიძახა აღელვებულმა. - დამღალა ყველას მიმართ უნდობლობის გამოჩენის ვალდებულებამ. თუ მე არ ვიჭერ ადამიანისგან თავს შორს, თორნიკე მიკეთებს ამას.
-ყველაფერი ასე მარტივად არ არის. შენც ხომ იცი?
-აი,წარმოიდგინე,ეკატერინე, დათუნა გეგას ბავშვობის მეგობარი რომ არ ყოფილიყო და უბრალოდ ნდომოდა შენთან ურთიერთობა,რა შანსი იქნებოდა, დღეს შენ მისი საცოლე გრქმეოდა?
-არ ვიცი. - შეყოყმანდა ჯაყელი.
-იცი. კარგად იცი. - გაეღიმა ნაღვლიანად მარიამს. - არავინ მოგაკარებდა!
-მაშო, ლუკას,ბექას და დანარჩენებს უბრალოდ ჩვენი დაცვა სურთ.
-დაცვა ვისგან?! რისგან?!
-შენ ამ კითხვაზე პასუხი ძალიან კარგად იცი.
-შენ კი იცი,რომ ტყუილად ცდილობ მათ დაცვას. მეტიც,არც კი ფიქრობ ასე. შენც გგონია,რომ მათი ყურადღება გადამეტებულია.
-მე და შენ რას ვფიქრობთ,არ აქვს მნიშვნელობა. ახლა ისეთი სიტუაციაა,სჯობს მათ დავემორჩილოთ.
-მთხოვ იმას,რისიც თავად არ გჯერა!
-შეიძლება,მაგრამ ასეა საჭირო. - ფინჯანი ხელებსშორის მოიქცია ეკატერინემ და ზევიდან დახედა. ღელვის დასაფარად თითები მაგრად შემოაჭდო და ტუჩებთან მიიტანა.
-მოგესალმებით, დებო ჯაყელებო! - სწორედ ამ დროს შემოიჭრა სასადილო ოთახში მაღალი,ქერათმიანი გოგონა,რომელმაც თითქოს იმ წამსვე გაფანტა ოთახში ერთგვარად ჩამოწოლილი დაძაბულობა.
-დილამშვიდობისა, ელ. - მხიარული ნოტა დაიბრუნა ხმაში კატომ და დაქალს მიესალმა. - ყავას დალევ? - ტრადიციული კითხვა დაუსვა შემდეგ.
-რატომაც არა. - მხრები აიჩეჩა ელენემ და მხრებზე ჩამოყრილი მზისფერი კულულები უკან გადაიყარა.
-სიუზი, კიდევ ერთი ყავა, რა! - წამოიძახა მარიამმა,რომელსაც ჯერ კიდევ არ გადაცლოდა დასთან საუბრისას გაჩენილი უკმაყოფილება სახიდან.
-აბა ქალბატონო,მზად ხართ კაბის სანახავად? - მიუბრუნდა ახალმოსული ეკატერინეს.
-ერთი სული მაქვს! საშკამ კი მითხრა, იმაზე უკეთესი გამოვიდა, ვიდრე გვეგონაო,მაგრამ მაინც ძალიან ვღელავ. - ამოიოხრა ჯაყელმა აღრფრთოვანებით და თვალები მინაბა მომავალი საქორწილო კაბის წარმოდგენისას.
-აუ, მაშო, შენც წამოდი და ბარემ მოვისინჯოთ ჩვენი კაბები, რა. - ახლა უმცროს ჯაყელს გადახედა ელენემ.
-მე ვერ წამოვალ. ლექციები მაქვს და მერე პრაქტიკებზე მივდივარ საავადმყოფოში. საერთოდაც, ვაგვიანებ, ასე რომ გემშვიდობებით! - უცებ წამოდგა ფეხზე მარიამი და ჩანთას დასტაცა ხელი. - იცოდე, დამირეკე ატელიედან რომ გამოხვალთ. - თითი დაუქნია უფროს დას და წავიდა.
-თორნიკეს ეჩხუბა! - დაასკვნა ელენემ.
-როგორ მიხვდი? - გაეცინა კატოს და გაკვირვებით გადახედა გვერდით მჯდომს.
-კაი რა, მარიამ ჯაყელის ქცევებს მასწავლის ახლა მე ვინმე?! - ჩაეცინა გოგონას და მოსამსახურე ქალს მადლობა გადაუხადა ყავისთვის.
-იქიდან საჩუქრის საყიდლად გამომყევი, რა. - შეეხვეწა ეკატერინე მეგობარს.
-გამოგყვები; დღეს მაინც არ მაქვს საქმე. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
-აი, რაღაცნაირად არ მინდა წასვლა ამ დაბადებისდღეზე,მაგრამ დათუნამ დაიჟინა, სირცხვილიაო. - დაიწუწუნა ჯაყელმა.
-ახვლედიანების გამო ამბობ მაგას? რა იცი, იქნებ არ იყვნენ?!
-ყოველ წელს არიან და რაღა წელს არ იქნებიან? თან ამ ანდრეას დაბრუნება მაშინებს. ბიჭები როგორც ამბობენ, ყველაზე საშიში ეგ არის ოჯახში და ხვალ პირველად შეხვდებიან ბიჭები იმ ამბების მერე...
-გეშინია,რომ ნიკუშას გამო თავს ვერ შეიკავებს შენი ძმა?
- რა თქმა უნდა, მეშინია. რაც ანდრეა წავიდა,მას მერე იმუქრება მისი მოკვლით და არვიცი... -ხმა გაუწყდა ჯაყელს. - მეშინია, ელენე. მეშინია,რომ ლუკას ან ბექას რაიმე შეიძლება დაემართოთ... - დუმილით დაიღალა და გამოტყდა.
-კარგი, რა, კატო. შენი ძმა შეგპირდა, ქორწილამდე არაფერს ვიზამო. ხომ იცი, რომ ლუკა სიტყვის კაცია?
-ვიცი.
-ხოდა აბა მაშინ ნუ ნერვიულობ! ახლა შენ უნდა იყო ყველაზე ბედნიერი ქალი. ორ კვირაში საყვარელ მამაკაცს მიყვები ცოლად და გეხვეწები, დაივიწყე სხვა ყველაფერი!
-მართალი ხარ. სისულელეა ეს ნერვიულობა! მოდი ვისაუზმოთ მალე და გავიდეთ საშკა გველოდება უკვე. - უცებ გამოცოცხლდა ეკატერინე და უკვე გაციებულ საუზმეს შეექცა.

*_*_*_*

ახვლედიანების სახლი, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, შემოტევას იგერიებდა. დილიდან დააცხრენ ანდრეას მონატრებული ძმაკაცები და საძინებლიდან დაიწყეს მისი დარბევა.
-გაიღვიძე, ანდრიუშა, რა დროს ძილია, ბიჭო, დუღს ქვეყნიერება! - შეყვირა ერთ-ერთმა კარის შეხსნისთანავე, ფარდებს მივარდა და გადაწია.
ანდრეამ ერთი დაიზმუვლა და გვერდი იცვალა საწოლში.
-ანდრეა, ადექი, რა! - ახლა მეორე ბიჭმა ამოიღო ხმა,მაგრამ პირველისაგან განსხვავებით დინჯი მოძრაობით ჩამოუჯდა მეგობარს საწოლზე.
-შემეშვით. - თვალებგაუხელლად დაილაპარაკა ძილ-ღვიძილში მყოფმა და ხელი აიქნია.
-ადგომის დროა, ანდრიკო! - ფარდებს მოსცილდა შედარებით ხმაურიანი, საწოლს მივარდა და ყურში ჩაყვირა ძმაკაცს. ახვლედიანი მაშინვე წამოვარდა დაფეთებული, მამაკაცს მუჯლუგუნი უთავაზა და წამოიყვირა:
-რა ჩემი ფე*ები გინდათ, რატო გამი*რაკეთ საქმე?! - ერთი ხელით ფანჯრებიდან შემოსული სინათლე მოიჩრდილა. - გამასწარით ახლა ორივემ აქედან და მაცადეთ ძილი,სანამ გავბრაზებულვარ!
-აუ, კარგი რა, ანდრო! მიდი, ჩაიცვი და მოწესრიგდი, პირველი საათია უკვე.
-მათე, ჩაიგდე ეგ ენა, ისედაც მისკდება თავი! - შეუღრინა ანდრეამ მისი მყუდროების მთავარ დამრღვევს. - შენ კიდევ, გადაწიე ეგ ფარდები! - მერე მეორეს შეუღრინა.
-მიდი, მიდი, ადექი. ჩვენ ქვევით დაგელოდებით,სასადილო ოთახში ვიქნებით, ტასოს წავეჭორავებით ცოტას. - ახვლედიანის სიტყვებისთვის ყურადღება არც მიუქცევიათ ბიჭებს, ისე დაარიგეს საწოლში მწოლიარე და დატოვეს ოთახი.
ანდრეა მძიმედ წამოიზლაზნა საწოლიდან; ცივი შხაპი მიიღო,ჩაიცვა და ქვემო სართულს მიაშურა. სასადილო ოთახიდან გოგონას მსუბუქი კისკისის ხმა გაიგონა. გაეღიმა და მაშინვე ოთახისკენ გაემართა.
-დილამშვიდობისა, ტასუნა. - გაუღიმა ბიჭების წინ,მაგიდასთან მჯდარ გოგონას და ლოყაზე აკოცა. გაღიზიანება მაშინვე გაუქრა,როგორც კი მისი მოცინარი სახე შეეგება.
-რაღა დილა, ანდრი,შუადღეა უკვე! - გაეცინა ანასტასიას და წვრილი მკლავები მოხვია მამაკაცს. ჯერ კიდევ ვერ ეჯერებინა გული მისი ნახვით და ასე ცდილობდა მონატრების გაქარვებას.
-შენი ბიძაშვილისთვის არც დღე არსებობს,არც შუადღე და არც შუაღამე, ტასიკო! - თავი გააქნია მზრუნველი მშობელივით მათემ და გოგონაც გააცინა.
-შენ რატომ არ ჩუმდები დილიდან?! ისედაც სკდება თავი. - წარბები შეკრა უკმაყოფილოდ ანდრეამ,თვალი ალმაცერად მოატარა დილის საუზმეს და სკამი გამოსწია დასაჯდომად.
-არ დაგელია, ვაჟბატონო, იმდენი და იქნებოდი სანდროსავით! დღეს დილას პატიოსნად ადგა და ირაკლისთან ერთად წავიდა სამსახურში. - ნიშნისმოგებით აღნიშნა ანასტასიამ და ბიძაშვილს თვალი ჩაუკრა ღიმილით.
-შენ ისევ ისეთი ბავშვი ხარ, როგორიც დაგტოვე? - ტუჩის კუთხეში გაეღიმა ანდრეას და მზრუნველი მზერა მოავლო გოგონას.
-ვინმე ხომ მაინც უნდა იყოს ახვლედიანების გვარში ბავშვური?! - მხრების ჩეჩვით გაეცინა ტასოს.
-აბა, დღეს რა გეგმები გვაქვს, ახვლედიანო? ხომ ვაგებინებთ მთელ თბილისს, რომ დაბრუნდი? - ხელები მოიფვშნიტა მათემ.
-არა,არ მცალია. - მშვიდად თქვა ახვლედიანმა და წვენი მოსვა.
-მოიცა, რას ნიშნავს, არ გცალია? - გეგმების გაქარწ....ბა არ ესიამოვნა მამაკაცს.
-იმას ნიშნავს, რომ არ მცალია. შუადღეს საქმე მაქვს და საღამოს ნოდარის დაბადებისდღეზე მივდივარ.
-აბა ნოდარი?
-მამაჩემის მეგობარი,თუ პარტნიორი, გამყრელიძე...
-უი, ხო, გამახსენდა. მანდ მიდიხარ? - გაკვირვებით გადახედეს ბიჭებმა ერთმანეთს.
-მამაჩემმა მთხოვა გუშინ და ვეღარ ვუთხარი უარი,თორემ მაგრად მეზარება. არ მიყვარს ეგ კაცი! - სასხვათაშორისოდ,უფრო კი,მობეზრებით ლაპარაკობდა ანდრეა და სუფრას გულმოდგინედ ათვალიერებდა. - მინერალური რატომ არ დევს მაგიდაზე?
-მინერალურიო? - გაეცინა ანასტასიას. - შენ და მინერალური? ანდრი,დამიბერდი?! - გაკვირვებით ჰკითხა მამაკაცს.
-უბრალოდ მომინდა,თორემ არც იფიქრო,რომ ნაბახუსევი მაწუხებს. - გაეღიმა ანდრეას.
-საღამო გასაგებია,მაგრამ შუადღეს რა საქმე გაქვს? - ძველ თემას აგრძელებდა მათე.
-წამოდით და ნახავთ! - მოკლედ მოუჭრა ანდრეამ და ფეხზე წამოდგა.
-მოიცა, მიდიხარ უკვე? - გაიოცა ანასტასიამ.
-ხო,არ მშიოდა დიდად. საღამოს შენც ხომ წამოხვალ?
-არვიცი, ალბათ. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
-კარგი, მაშინ საღამომდე, ტას. ისე, უნივერსიტეტში მძღოლს დაყავხარ, თუ წაგიყვანო?
-არა,არ მინდა, პაატა წამიყვანს. - გაუღიმა გოგონამ ბიძაშვილს
-კარგი, გკოცნი, ჭკვიანად! - კიდევ ერთი ყლუპი მოსვა წვენის ნახევრად სავსე ჭიქიდან ახვლედიანმა,თვალი ჩაუკრა უმცროს ახვლედიანს და კარისკენ გაემართა.

ბიჭები სწრაფად დაედევნენ უკვე გასასვლელში მყოფ ანდრეას.
-მაინც სად მივდივართ?
-წყნეთში! - ისევ ერთი სიტყვით შემოიფარგლა ახვლედიანი. მანქანა გამოაყვანინა ფარეხიდან,სწრაფად ჩაჯდა და ადგილს მოსწყდა.

*_*_*_*

ალექსანდრე კაბინეტში იჯდა და მნიშვნელოვან დოკუმენტებს აწერდა ხელს. ასეთ დროს იმდენად საქმიანი გამომეტყველება ჰქონდა,ხელქვეითებს აშინებდა. ანდრეა სულ დასცინოდა. არასდროს ესმოდა,როგორ შეეძლო უმცროს ძმას გართობაზე უარის თქმა და მთელი დღეების კაბინეტში გატარება.
კარი გაიღო. ოთახში რამდენიმე წამით შემოიჭრა ხმაური და მალევე მიწყდა. სანდრომ უკმაყოფილოდ წამოსწია თავი. ეგონა, მდივანი ისევ არ ითვალისწინებდა მის თხოვნას და დაუკაკუნებლად შემოდიოდა მაშინ,როცა მისი უფროსი ყელამდე საქმეში იყო ჩაფლული.
გაკვირვებული დარჩა,როცა კართან ატუზული მამა შერჩა ხელთ. ირაკლის სახელურზე ეკიდა ცალი ხელი და დასჯილი ბავშვივით,კედელთან იყო მიტუზული.
-მამა, მოხდა რამე? - ორჭოფობა მაშინვე შეატყო უმცროსმა ახვლედიანმა - უფროსს.
-შენთან მინდოდა ლაპარაკი. - ფიქრებიდან გამოერკვია ირაკლი. პიჯაკი შეისწორა, კარს მოცილდა და სავარძელში მოთავსდა.
-რასთან დაკავშირებით? - საქაღალდე დახურა სანდრომ და ინტერესით სავსე მზერა მიაპყრო მამამისს.
-შენს ძმასთან დაკავშირებით. - დარწმუნებით ჩაილაპარაკა მამაკაცმა. - შენ გეცოდინება, რას აპირებს და რა გეგმები აქვს.
-ვერ გავიგე, რას მეუბნები. რომელი გეგმების შესახებ? - დაიბნა ალექსანდრე.
-ვიცი, რომ გუშინ კაბინეტში ლაპარაკობდით. მაინტერესებს, რა გითხრა? რას აპირებს? რისთვის დაბრუნდა?
-ამაზე ჯერ არ გვილაპარაკია,მაგრამ არამგონია, რაიმე კონკრეტული გეგმა ჰქონდეს. - მხრები აიჩეჩა უმცროსმა ახვლედიანმა. ვერაფრით ხვდებოდა, მამის ასე დაინტერესების მიზეზს.
-დედაშენზე უთხარი, არა? - ჩაეცინა ირაკლის. საზურგეს მიეყრდნო და ხელები მუცელთან დაიკრიფა.
-მკითხა და იმიტომ ვუთხარი. ძალიან გაბრაზდა.
-ასეც ვიცოდი - ჩაილაპარაკა უფროსმა ახვლედიანმა.
-თუ გაინტერესებს, გეტყვი,რომ ვეთანხმები ანდრეას და მისთვის ხელის შეშლას არ ვაპირებ. მე არც თავის დროზე მომწონდა დედას აგარაკზე გადასახლების იდეა.
-კომპანიაში აპირებს მუშაობის დაწყებას? - უცებ შეცვალა სალაპარაკო თემა ირაკლიმ.
-არ ვიცი, არაფერი უთქვამს. მასთან წესიერად არც მილაპარაკია, მამა. დღეს დილას ჯერ კიდევ ეძინა,როცა მე გამოვედი სახლიდან.
-ალექსანდრე, მინდა რომ რაღაც გთხოვო! - ფეხზე წამოიჭრა უფროსი ახვლედიანი. - შენს ძმას მინდა მიაქციო ყურადღება. ყველამ კარგად ვიცით,რომ თავზეხელაღებული ქმედებები უყვარს და ისე შეუძლია სისულელის ჩადენა,არც დაფიქრდება.
-ანდრეას ძიძობას მთხოვ? - ჩაეცინა სანდროს.
-არა,გთხოვ რომ შენი ძმა დაიცვა. ახლა როცა ის დაბრუნდა,ჯაყელები აუცილებლად ეცდებიან შურისძიებას. ეს მხოლოდ დროის ამბავია,დემეტრეს ქალიშვილის ქორწილი ჩაივლის და თავდასხმას უნდა ველოდოთ.
-და მერე, ანდრეა რა შუაშია?
-მეშინია,რომ შენი ძმა უფრო ადრე დაიწყებს მოქმედებას და რაღაც სისულელეს ჩაიდენს. გუშინ სტუმრები რომ წავიდნენ, მასთან დალაპარაკება მინდოდა,მაგრამ არ დამხვდა ოთახში. სადღაც იყო წასული,ვიცი რაღაცას გეგმავს და მინდა, გამირკვიო, რას! -კატეგორიული ჩანდა ირაკლი.
-ვერ გავიგე, მამა,ჯაყელების გეშინია თუ რა ხდება? - წარბები შეკრა ალექსანდრემ.
-ჯაყელების კი არა, ანდრეას დაუფიქრებელი საქციელის მეშინია! კიდევ რამე სისულელე რომ გააკეთოს, ნამდვილად ვეღარ დავიხსნი ციხიდან. დემეტრეს ერთ-ერთი უახლოესი მეგობარი პროკურორი გახდა და გული მიგრძნობს, შენი ძმა მაშინდელივით ვეღარ გამოძვრება.
-ჩვენ არც კი ვიცით, მოკლა თუ არა ჩემმა ძმამ ნიკა ახვლედიანი! - წამოენთო სანდრო.
-შვილო, ნუ მაოცებ, ძალიან გთხოვ! მე არ დამიკვეთავს მისი მოკვლა,შენ არ დაგიკვეთავს და ჯაყელებს ჩვენს მეტი სხვა მტერი არ ჰყავთ! - ჩაეცინა ირაკლის.
-კარგი, მამა, მოვრჩეთ ამაზე ლაპარაკს. გპირდები, ანდრეას სისულელის ჩადენის უფლებას არ მივცემ. მეც და ბიჭებიც სულ მასთან ვიქნებით.
-ძალიან კარგსაც იზამთ. იცოდე, დაიმახსოვრე, ალექსანდრე, სისხლი აღარ უნდა დაიღვაროს! - თითი დაუქნია უფროსმა ახვლედიანმა ვაჟიშვილს.
-ირაკლი ახვლედიანი შერიგების მომხრე გახდა? - ჩაეცინა სანდროს.
-სანამ პირში სული მიდგას, ეგ არ მოხდება,მაგრამ ეგ იმას არ ნიშნავს, რომ თქვენი, რომელიმეს გისოსებს მიღმა ნახვა მინდა!
-კარგი, მამა, გასაგებია ყველაფერი და შემიძლია გითხრა, რომ ღელვის მიზეზი არ გაქვს!
-ძალიან კარგი. მაშინ, მე წავალ,შეხვედრა მაქვს. საღამოს შევხვდებით, ნოდართან!
ალექსანდრემ უბრალოდ თავი დაუქნია მამას და თავისი საქმე განაგრძო.

*_*_*_*

-სიტყვები არ მყოფნის, იმდენად გიხდება ეს კაბა! - ვინ იცის, უკვე მერამდენე აღფრთოვანების შეძახილი იყო ელენეს მხრიდან. ხელები პირზე ჰქონდა აფარებული და აციმცილებული თვალებით შეჰყურებდა თეთრ სადედოფლო კაბაში გამოწყობილ ეკატერინეს,რომელიც მართლაც უზადოდ გამოიყურებოდა.
კატერინა უბრალოდ იღიმოდა,თავის ანარეკლს უყურებდა დიდ სარკეში და სახე ებადრებოდა. ის მომენტი წარმოიდგინა, როცა საკურთხეველთან იდგებოდა, დათუნას გვერდით და თანხმობას გამოაცხადებდა მის ცოლობაზე. უნებურად გადაეკრო თვალებს მლაშე სითხე.

-კრასავიცა ხარ, კაწია, არც კი ვიცი რა გითხრა, მართლაც შენთვის შემიქმნია ეს კაბა! გადაიკისკისა საშკამ და კმაყოფილებით აღსავსე მზერა მოავლო გოგონას.
-მეც ძალიან მომწონს... - ჩუმად თქვა ჯაყელმა და კიდევ ერთხელ გაუღიმა გამოსახულებას.
-დათუნა ამ კაბაში რომ გნახავს უბრალოდ შოკი დაემართება! - ტაში შემოჰკრა ელენემ და გაიცინა.
-კაი, გაჩერდი გოგო, ახლა იქ სიძის ცუდად გახდომა და ნერვიულობა გვინდა ჩვენ?! - შეიცხადა საშკამ და ხელი აიქნია.
კატომ ჩაიცინა. უცებ მისი ტელეფონი ამღერდა და ელენემაც მაშინვე მიაწოდა. გაეღიმა, როცა ეკრანზე საქმროს სახელი წაიკითხა.
-ხო, დათუნ?
-რა ქენით აბა, როგორია კაბა?
-ძალიან კარგია, მართლა ძალიან მომწონს... - აღრფრთოვანებით ამოიოხრა კატომ.
-მართლა? ძალიან მიხარია... საჩუქარი იყიდეთ უკვე?
-არა, ახლა გავალთ, საღამოს გამომივლი?
-რა თქმა უნდა. კარგი, კატერინა, ახლა მეჩქარება და საღამომდე...
-გკოცნი.
-მეც გკოცნი...

ტელეფონი გათიშა და დაქალს მიუბრუნდა:
-დამეხმარე, რა გახდაში, საჩუქარზეც წავიდეთ ბარემ.
-როგორც იტყვი, ჩემო პატარძალო! - გაეცინა ელენეს და კაბის ერთ-ერთი შესაკრავი გახსნა.
*_*_*_*

ანდრეამ ისე სწრაფად დაამუხრუჭა მანქანა, მთელმა ქუჩამ გაიგო მისი მისვლა. მის მანქანას, ერთგული ძაღლივით, უკან მიჰყვა ბიჭების მანქანაც.
ჭიშკართან მდგარმა დაცვის ბიჭებმა მაშინვე ამოიცნეს მანქანები და დაუყოვნებლივ გახსნეს დიდი რკინის კარი. ახვლედიანიც დინჯად შევიდა ეზოში და თავისი სპორტული მანქანა ავტოფარეხთან გააჩერა.

-ისევ ისე გიჟურად ატარებ, ძმაო! ან რატომ მეგონა, რომ მშვიდი მძღოლი გახდებოდი?! -სიცილით გადავიდა მანქანიდან მათე.
ანდრეას არაფერი უპასუხია; პირქუში მზერა რამდენიმე წამით გაუსწორა მეგობარს, მერე კი უზარმაზარ, მაგრამ უსიცოცხლოდ მომზირალ სახლზე გადაიტანა ყურადღება. ტყავის ქურთუკის ჯიბეებში ჩაიწყო ხელები, ამოიოხრა და შესვლელისკენ გაემართა.

-დედა, სად ხარ? მე ვარ, ანდრეა! - დაიძახა ზღურბლის გადალახვისთანავე და სამზარეულოსკენ გაემართა, სადაც გუმანით ეგულებოდა დედა.
-ანდრეა, შვილო, შენ ხარ? - შეეგება მამაკაცს სამზარეულოში მოფუსფუსე შუახნის ქალი. -როდის დაბრუნდი საქართველოში? რამხელა კაცი გამხდარხარ! - ღიმილით გადაეხვია, მერე კი ლოყაზე მიეფერა დიდიხნისუნახავს.
-როგორ ხარ, ნანა? - მკრთალმა ღიმილმა ანდრეასაც შეუტოკა ტუჩები.
-რა ვიცი, შვილო, მე რა მიჭირს?!
-გავიგე, დედაჩემი აქ გადმოცხოვრებულა. სად არის? მისი ნახვა მინდა! - სამზარეულოს ინტერესით მოავლო თვალი ახვლედიანმა.
-დედაშენი ბაღშია, შვილო. დღის ამ დროს იქ უყვარს ხოლმე ჯდომა. - წყლიან თვალებზე სევდის ფენა გადაეკრო ქალს და ხმაშიც თითქოს მაშინვე გაუქრა ხალისი.
-იოანე, მათე, თქვენ აქ დამელოდეთ, რა. - ძმაკაცებს მიუბრუნდა ანდრეა, შემდეგ კი მორჩილად მიჰყვა მსახურ ქალს.

ბაღში გასასვლელ კართან შედგა. თვალი მოჰრკა დედამისს, რომელიც იქვე გრძელ სკამზე იჯდა და ჰორიზონტს გასცქეროდა. მაშინვე დაეუფლა შეგრძნება, რომ გაციებულ მკერდში გავარვარებული მასა ჩაეღვარა. მაგრამ ეს სულაც არ იყო უსიამო ან მტკივნეული შეგრძნება.
ღიმილი შეეპარა მოღრუბლულ მზერაში, მაგრამ თავი მოთოკა და ნანას მოუბრუნდა, წარბშეკრული.
-როგორ არის?!
-რა გითხრა, შვილო? მთელი დღეები მაგ სკამზე ზის თავისთვის, მშვიდად... საერთოდ გადაეჩვია ლაპარაკს ბოლო ხანებში. - ქალს ნაღველი დაეტყო ტონზე.
-შენ უვლი?
-მამაშენმა ასე გადაწყვიტა. რამდენჯერმე ვცადეთ ექთნის აყვანა, მაგრამ არავინ გაიკარა. ალექსანდრე და ანასტასია ხშირად ამოდიან მის სანახავად, ესაუბრებიან, მაგრამ თვითონ არაფერს ამბობს. რაც შენ წახვედი, მას შემდეგ გადაეჩვია ყველაფერს დედაშენი...
ანდრეამ თავი ჩახარა, თვალთ მომდგარი ცრემლის დაფარვა უნდოდა.
-კარგი, ნანა, მადლობა. წავალ, დაველაპარაკები დედაჩემს.
-მე სამზარეულოში ვიქნები, ბიჭებთან, თუ რამე დაგჭირდეს დამიძახე. - მკლავზე დაუსვა ხელი მოსამსახურებ მამაკაცს, მერე კი სევდიანი ღიმილით გასცილდა.

ახვლედიანი დინჯი ნაბიჯებით დაიძრა მისგან ზურგით მჯდარი დედისკენ. მშვიდად მიუახლოვდა და გვერდით დაუჯდა ისე, თითქოს რამდენიმე წამით გასული ბრუნდებოდა მასთან.
ცოტახნით ჩუმად უყურა მონატრებულ, ერთი-ორად დაბერებულსა და ცარცივით გათეთრებულ სახეს. ცდილობდა, ძველი, მისეული და სითბოთი გაჟღენთილი სხივი ეპოვნა, მაგრამ ვერაფერი დაინახა ნატანჯი და ავადმყოფი ქალის თვალების გარდა.
-დედა... მე ვარ, ანდრეა, ვერ მცნობ? - მზრუნველი და ფრთხილი ტონით დაიწყო საუბარი მამაკაცმა და დედას გაუღიმა.
ნინომ მაშინვე მიატრიალა თავი მისკენ. სახეზე დააკვირდა, მისი მზერა არანაირ ემოციას გამოხატავდა. ერთხანს უყურა საყვარელი შვილის სახეს, თითქოს რაღაცას იხსენებდაო, შიგადაშიგ წარბებს ჭმუხნიდა.
მაინც ვერ იცნო უფროსი ვაჟიშვილი, მაგრამ ანდრეამ დედის თვალებში გამკრთალი სხივი შენიშნა.
ნინოს გაეღიმა. იმდენად გაუაზრებელი და უშინაარსო ღიმილით, მამაკაცს უსიამოვნო განცდამ გაუარა ტანში.
-მოვედი, დედა... შენთან მოვედი, დავბრუნდი. - მოეხვია ახვლედიანი დედას, მაგრამ მისგან საპასუხოდ ვერაფერი იგრძნო. - ვერ მცნობ, დედა? აღარ გახსოვარ? ანდრეა ვარ, შენი ანდრო, მართლა ვერ მცნობ? - თვალები აუწყლიანდა მამაკაცს.
-ანდრეა... - ამოიოხრა ქალმა უსიცოცხლოდ და ისევ ჰორიზონტს გაუშტერა თვალი.
-ხო, დედა, ხო, ანდრეა! მე ვარ, შენი ანდრო. ვიცი, რომ მცნობ, დედი.
ქალი არაფერს პასუხობდა. სკამზე აქეთ-იქეთ ქანაობა დაიწყო და ხელები აუკანკალდა.
-ანდრეა... ანდრეა... ანდრეა... - ნერვიულად იმეორებდა და ერთ ადგილზე რხევას არ წყვეტდა.
-დამშვიდდი, დედა. მე აქ ვარ, მოვედი, შენთან მოვედი. აქედან უნდა წაგიყვანო, ისევ სახლში უნდა დაგაბრუნო, ჩემთან და სანდროსთან ერთად იცხოვრებ. - მამაკაცის ხმაში აშკარად იმატებდა მღელვარება,ქალი კი შეურაცხადი ხდებოდა.
-წადი! წადი! წადი! - ყვირილი დაიწყო ნინომ და აკანკალებული ხელები მომუშტა.
-დედა, მე შენ წასაყვანად მოვედი, სახლში უნდა წაგიყვანო...
-წადი! წადი! წაადი! არ მინდა... არ მინდა...წადი!!! - ტონს უმატა ქალმა და ხელი ჰკრა მამაკაცს. ანდრეა ელდანაცემივით წამოხტა სკამიდან.
-ნუთუ მართლა ვერ მცნობ? დედა...
-არ მინდა... არ მინდა...
-კარგი, დედა, კარგი, როგორც შენ იტყვი. ოღონდ გთხოვ, აღარ ინერვიულო... მივდივარ, მივდივარ, მორჩა მივდივარ. - ხელები აღმართა ახვლედიანმა და რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა უკან.
-წადი... წადი... - ხმა დაიმშვიდა ქალმა, შემდეგ კი აქვითინდა.
ანდრეას გული მოუკვდა, როცა დედა ასეთ უმწეო მდგომარეობაში დაინახა. უნდოდა, მისულიყო და მოხვეოდა სანუგეშებლად, მაგრამ ვეღარ ბედავდა.
-ნანა! - გასძახა სამზარეულოში ქალს და ეს უკანასკნელიც წამებში გაჩნდა მასთან. - გთხოვ, დაამშვიდე, რა. არ ვიცი, რა დაემართა, მაგრამ ძალიან განერვიულდა... - ჩამწყდარი ხმით თქვა და წასასვლელად შებრუნდა.
ნანა მაშინვე მოეხვია აქვითინებულ ნინოს და გულში ჩაიკრა. ქალს წინააღმდეგობა არ გაუწევია; ისე ჩაკიდა ხელები მოსამსახურის მკლავებს, თითქოს ეშინოდა, რომ დააშორებდნენ. იმ წამს პატარა და დაუცველ არსებას უფრო ჰგავდა, ვიდრე ახვლედიანების ოჯახის მთავარ ქალბატონს.
-ჩემს შვილს არავინ მოუკლავს... არავინ მოუკლავს... ჩემი ანდრო არავის მოკლავდა... არ მოკლავდა ჩემი შვილი... - ჩუმი, შეშინებული ხმით აქვითინდა მერე.
ანდრეა შედგა; ადგილს მიეყინა და განძრევის უნარი დაკარგა. ძარღვებში სისხლი გაეყინა, თვალები ჩაუწითლდა. მუშტები, სიმწრისგან, უცებ შეკრა. მის ყურებს მხოლოდ დედის უმწეო ხმა ესმოდათ, რომელიც ნელ-ნელა წყდებოდა. ღმრად ჩაისუნთქა ჰაერი და იმდენად სწრაფად მოსწყდა ადგილს, სამზარეულოს კართან მდგომი იოანე კინაღამ გაიტანა.
გიჟივით გავარდა გარეთ და მანქანას მივარდა. ბიჭებმა გაკვირვებით გადახედეს ერთმანეთს და სწრაფად მიჰყვნენ ძმაკაცს. ანდრეა მანქანაში ჩაჯდა და იმდენად სწრაფად მოსწყდა ადგილს, საბურავებმა ბუღი დააყენეს.
როგორც ყოველთვის, სწრაფად მიჰყავდა მანქანა. საჭეს იყო ჩაფრენილი და ვერაფერზე ფიქრობდა. ისიც კი არ ჰქონდა გააზრებული, სად მიდიოდა. ბრაზისგან მთელ სახეზე ჭარხლისფერი ედო. რაღაც ახრჩობდა, ყელში ბურთი ჰქონდა გაჩხერილი და ამ სიმწარეს ვერაფრით ერეოდა. ყურებში ისევ ჩაესმოდა დედის ხმა.
უცებ შეანელა სვლა და მალე სულაც გადააყენა მანქანა გზიდან. სწრაფად გადმოვიდა და აქეთ-იქით სიარულს მოჰყვა. ბიჭებიც მალევე წამოეწივნენ და დაფეთებულები გადმოხტნენ მანქანიდან. არაფერს ეკითხებოდნენ, არცერთისთვის იყო პირველი შემთხვევა, როცა ძმაკაცს ასეთ დღეში ხედავდნენ და კარგად იცოდნენ, რომ არაფრის კითხვას ჰქონდა აზრი.
ახვლედიანი მანქანასთან მივიდა და საბურავს ფეხი მიარტყა რამდენჯერმე. ისე გამეტებით, თითქოს ჯავრის ამოყრა მასზე სურდა. შემდეგ მუშტები შეკრა და კაპოტს დაუშინა. ბოლოს მათემ იოანეს ანიშნა რომ ჩარევის დრო იყო და ორივე უცებ მიცვივდნენ მამაკაცს.
-ჩემი ბრალია! - სიმწრით იღრიალა ანდრეამ. ძარღვები ისე დაებერა, ლამის დასკდომას ჰქონდა. - ჩემი ბრალია... - კიდევ ერთხელ დაიყვირა, ოღონდ ამჯერად უფრო ჩამწყდარი ხმით.
მათეს და იოანეს არაფერი უთქვამთ, უბრალოდ მაგრად აკავებდნენ მათ მკლავებში მოქცეულ ახვლედიანს და თვალებით უცხადებდნენ თანადგომას.

*_*_*_*

მარიამი წვეულებაზე წასასვლელად ემზადებოდა უხალისოდ. თავის საძინებელში, სარკის წინ იდგა და კაბას ისინჯავდა. უინტერესოდ ათვალიერებდა საკუთარ ანარეკლს. თავისი თავის უკვირდა, მაგრამ რატომღაც ოდნავადაც არ აინტერესებდა მომავალი საღამო.

-მშვენიერია! - მოესმა უცებ ნაცნობი ხმა და მოულოდნელობისგან შეხტა. კარის ჩარჩოზე თორნიკე იყო მიყრდნობილი და გოგონას უღიმოდა.
-აქ რას აკეთებ?!
-დაბადებისდღეზე უნდა წაგიყვანო. - გასწორდა მამაკაცი და პიჯაკიც შეისწორა.
-არ მინდა, ჩემებთან ერთად წავალ. - უკმეხად მიუგო მაშომ და ცხვირი აიბზუა.
თორნიკეს ჩაეცინა.
-დათუნა და კატო უკვე წავიდნენ, ლუკას საქმე ჰქონდა და ამიტომ მე მთხოვა შენი წაყვანა.
-მარტოც შემიძლია წასვლა! - გაღიზიანდა გოგონა.
-შენც კარგად იცი, რომ ახლა უბრალოდ ჯიუტობ. თანაც ღამე მარტო სიარული არ არის მიზანშეწონილი. - მშვიდად თქვა თორნიკემ.
-როგორმე მე თვითონ გადავწყვეტ, რა არის მიზანშეწონილი და რა არა, არველაძე! - გვარს ირონიულად გაუსვა ხაზი.
-როგორმე ვერ გადაწყვეტ შენ თვითონ მსგავს რამეებს, ჯაყელო! - არც თორნიკე ჩამორჩა ირონიაში.
-მძღოლი წამიყვანს!
-მძღოლი შენს ძმას ჰყავს...
-ჯანდაბა! არაუშავს, ლუკას დაველოდები...
-პირდაპირ იქ მოვა! - ჩაეცინა მამაკაცს.
-კარგი,ჯანდაბას, - ამოიოხრა კამათით დაღლილმა. - წამოვალ შენთან ერთად, რაღა იქნება! მხრები აიჩეჩა მობეზრებით.
-ნუთუ?! - გაკვირვებით გაეცინა თორნიკეს.
-ჩადი, ქვემოთ დამელოდე, ბოლო შტრიხები დამრჩა და მზად ვარ. - ხელი აუქნია მაშომ მამაკაცს. - ისე, თორნიკე, შემდეგში სანამ ჩემს საძინებელში შემოხვალ, დამიკაკუნე... - ცინიკური ღიმილი გამოესახა სახეზე.
-შემდეგში, როცა კაბებს მოისინჯავ, კარი დახურე! - ღიმილი უკან დაუბრუნა მამაკაცმა. - დიდხანს არ მალოდინო! - ოთახიდან გასულმა მიაძახა მერე.

*_*_*_*

ნოდარ გამყრელიძის დაბადებისდღე ერთადერთი შემთხვევა იყო წელიწადში, როცა ახვლედიანები და ჯაყელები ერთ ჭერქვეშ ატარებდნენ საღამოს, ყოველგვარი ჩხუბისა და დავიდარაბის გარეშე. გამყრელიძე ის ადამიანი იყო, რომელიც ჯერაც ახერხებდა როგორც ერთ, ასევე მეორე მხარესთან მეგობრობის შენარჩუნებას და მისი ხათრით, ჯაყელებ-ახვლედიანებს ერთი ღამით უწევდათ ერთმანეთის ატანა.

უზარმაზარ დარბაზში ზღვა ხალხს მოეყარა თავი. რა თქმა უნდა, ყველა ნაღებ საზოგადოებას წარმოადგენდა, თუმცა, მიუხედავას იმისა, რომ თავი ამაყად ეჭირათ, მაინც მხოლოდ იმიტომ იყვნენ შეკრებილნი,რომ ახვლედიანებისა და ჯაყელების სეირისთვის მიედევნებინათ თვალი.

ეკატერინემ პირველი ნაბიჯი შედგა თუ არა სახლში, მომენტალურად, ყველა მზერა მისკენ მიიმართა. ჯაყელის ასული ნამდვილად ღვთაებრივად გამოიყურებოდა თეთრ, გრძელ კაბაში. გვერდს საყვარელი საქმრო უმშვენებდა და ბედნიერებისგან იმდენად ბრწყინავდა, ყველას ჭრიდა თვალს. საღამოს მთავარი გმირი ხელგაშლილი შეეგება წყვილს და ღიმილით მიესალმა ორივეს.

-ბატონო ნოდარ, გილოცავთ დაბადებისდღეს! - გაუღიმა დათუნამ მამაკაცს და ხელი ჩამოართვა.
-გილოცავთ. - მხოლოდ ერთი სიტყვითა და მკრთალი ღიმილით შემოიფარგლა კატო.
-ნება მომეცით, მანდილოსანს ხელზე გეამბოროთ. იმედი მაქვს, თქვენი კავალერი არ მიწყენს. - გალანტურობა არ დაიშურა ეკატერინესთვის იუბილარმა.
-არა, რას ბრძანებთ. - გაეღიმა გასვიანს.
ნოდარი მოწყვეტით ეამბორა ეკატერინეს ხელზე და თავი დაუკრა.
-მამამ მოგიბოდიშათ, რადგან ის და დედა ვერ დაესწრებიან დღევანდელ წვეულებას. სამწუხაროდ, არ იმყოფებიან საქართველოში. - ზრდილობიანად აგრძელებდა საუბარს ჯაყელი.
-კი, დამირეკა დემეტრემ. ძალიან დამწყდა გული, მაგრამ რას ვიზამთ?! - მხრები აიჩეჩა გამყრელიძემ და გაიცინა. - კარგი, ახლა დაგტოვებთ, სტუმრებს უნდა მივხედო. გთხოვთ, თავი ისე იგრძნოთ, როგორც საკუთარ სახლში.
-დიდი მადლობა. - თავი დაუკრა დათუნამ ნოდარს, ეს უკანასკნელი კი მათ შემდეგ მომავალი სტუმრებისკენ გაემართა.
-თუ გინდა, დაგენაძლავები, რომ გულში ამოისუნთქა, როცა ვუთხარი, მამა არ მოვა-თქო. -ღიმილით გააყოლა კატომ თვალი მიმავალს და საქმროს გადაულაპარაკა.
გასვიანს გაეცინა.
-მოდი, ნუ გავამტყუნებთ ამ კაცს.
-არ ვამტყუნებ, უბრალოდ მამაჩემის ყოფნა - არ ყოფნა ბევრს არაფერს შეცვლის. მთავარია, ლუკამ და ბექამ დაიჭირონ თავი მშვიდად.
-მთავარია, ანდრეამ არ გააკეთოს რაიმე გამაღიზიანებელი, თორემ ესენი წყნარად იქნებიან. -გაუღიმა დათუნამ საცოლეს.
-სადმე ხედავ ახვლედიანებს? - დიდ დარბაზს თვალი მოავლო ეკატერინემ.
-არა, როგორც ჩანს, ჯერ არ მოსულან.
-როგორც ყოველთვის, პომპეზურად უნდათ ყველაფრის გაკეთება. სულ ბოლოს მოვლენ, დარწმუნებული იყავი.
-ჩვენ მაგაზე ნუ ვინერვიულებთ და იმათ თუ უნდათ, სულ არ მოვიდნენ! - ჩაეცინა გასვიანს და სასმლით სავსე ბოკალი გაუწოდა გოგონას.


ნელ-ნელა იმატა სტუმრების რიცხვმა. თორნიკეს და მაშოს მალევე მოჰყვნენ ლუკა, ბექა, რატი და გეგა. მათმა შემოსვლამაც საკმაოდ დიდი მითქმა-მოთქმა გამოიწვია საზოგადოებაში, თუმცა ყველაზე დიდი ფურორი ალექსანდრე ახვლედიანის შემოსვლამ მოახდინა. შავ, კლასიკურ შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილს, გვერდს ულამაზესი ანასტასია უმშვენებდა. მათ უკან კი თავად ბატონი ირაკლი ახვლედიანი მობრძანდებოდა.

-ის რატომ არ მოვიდა, საინტერესოა... - გადაუჩურჩულა ბექამ ბიძაშვილს და ვისკი მოსვა.
-არ გამიკვირდება, საერთოდ რომ არ მოვიდეს. ეგ ისეთი კურდღელია, შეეშინდება და ვერ გაბედავს ჩვენთან ერთჭერქვეშ ყოფნას. - კბილებში გამოცრა მრისხანებით აღსავსე ლუკამ.

-დაბადებისდღეს გილოცავთ, ბატონო ნოდარ, ყოველივე საუკეთესოს გისურვებთ! - ღიმილით შეეგება ალექსანდრე იუბილარს და თან თვალი ერთ ჯგუფად შეკრებილი ჯაყელებისკენ გააპარა.
-დიდი მადლობა, შვილო, მიხარია, რომ მოხვედით. ანდრეა სად არის, არ მოვა?
-მოვა, ნოდარ, მოვა, უბრალოდ ცოტას აგვიანებს. ხომ იცი, როგორ უყვარს ჩემს შვილს ყველაფრის საწინააღმდეგოდ კეთება? - გაეცინა ირაკლის.
-უკაცრავად, მე და ანასტასია დაგტოვებთ და თქვენ ისაუბრეთ. - თავი დაუკრა ალექსანდრემ უფროსებს.
-სად მიდიხარ? - ხელი დაუჭირა ირაკლიმ შვილს.
-ვატო და ლიზი დავინახე და მათთან წავალთ. - ხელი ფრთხილად მოაშორებინა სანდრომ მამას. - დამშვიდდი, მე ანდრეა არ ვარ, რომ რამე სისულელე ჩავიდინო.
ირაკლი, თითქოს მოეშვაო, უბრალოდ თავი დაუქნია ვაჟიშვილს და ნოდარს მიუბრუნდა.

-ჯაყელები თვალებით გვბურღავენ. - ღიმილით გადაულაპარაკა მეგობრებისკენ მიმავალმა ანასტასიამ ბიძაშვილს.
-ძალიან ლამაზად გამოიყურები და იმიტომ! - თვალი ჩაუკრა ალექსანდრემ გოგონას, რაზეც ორივეს გაეცინა.

-ოჰ, ბატონო ალექსანდრე, რახან ჩემი თვალები თქვენ გხედავენ! - ხელები აღმართა გოგონასთან ერთად მდგარმა ბიჭმა და მოსულებს გაუცინა.
-რა ხუმარა ხარ, ვატუკი. - დაეღრიჯა სანდრო ძმაკაცს.
-რა ცუდი ბიჭი ხარ, ეს ბოლო დღეები სულ გადაყევი შენს ძმას და აღარც გახსოვარ! - ყელზე ჩამოეკიდა ახვლედიანს ვატოს გვერდით მდგარი გოგონა.
-როგორ ხარ, ლიზა? - გაუღიმა მამაკაცმა გოგონას.
-როგორ ვიქნები, საქმროსგან დავიწყებული?! - ტუჩები დაბრიცა ლიზამ.
-არ დაიწყო ახლა შენც!
-როგორ გიკითხო, ანასტასია? - მიუბრუნდა ვატო ახვლედიანს.
-კარგად, ვატო, შენ როგორ ხარ? რამდენი ხანია არ მინახიხარ. ანდრეას ჩამოსვლის აღსანიშნავ წვეულებაზე რატომ არცერთი იყავით?
-შენმა ბიძაშვილმა არ დაგვპატიჟა და იმიტომ! - ჩაეცინა მამაკაცს.
-როგორ არ გრცხვენია მაგას რომ იძახი, ვაჩნაძე? - წარბები შეკრა სანდრომ.
-კარგი, კარგი, ხო, არ ვიყავით საქართველოში მე და ჩემი და. - გაეცინა ვატოს.
-სანდო, სად არის შენი ძმა? - ხელკავი გამოსდო ლიზამ საქმროს.
-არ ვიცი ჯერ, მოვა ალბათ... ბიჭები მოიყვანენ... - გაუღიმა ალექსანდრემ გოგონას და ლოყაზე აკოცა.
-დილიდან გასულია ბიჭებთან ერთად და იმათი რომ ვიცი, არ გამიკვირდება, გათიშული მთვრალი მოიყვანონ ანდრეა. - გაეცინა ანასტასიას.
ალექსანდრეს არაფერი უთქვამს, გუნებაში ხვდებოდა, სად შეიძლებოდა ყოფილიყო მისი ძმა და ეს ანერვიულებდა.
-ანასტასია, მე მგონი, ჩვენი ნაცნობი დავინახე და წამოდი მივესალმოთ. - გადაულაპარაკა ლიზამ მეგობარს და ბარისკენ გაემართა; მას მიჰყვა ტასოც.
-ნერვიულობ რამეზე? ცოტა არ იყოს, დაძაბული მეჩვენები. - გამომცდელად დააკვირდა ვატო ძმაკაცს.
-ჩემგან ათ ნაბიჯში მტრულად მომზირალი ადამიანების გარკვეული ნაწილი დგას, რომელეთაც ჩემი ერთი მცდარი მოძრაობა სჭირდებათ, რომ ეს ადგილი ბრძოლის ველად აქციონ, არ მაქვს მიზეზი, რომ დაძაბული ვიყო? - ტუჩის კუთხე ჩატეხა სანდრომ.
-გეშინია? - ჩაეცინა ვაჩნაძეს.
-შენ წარმოიდგინე და კი, ჩემი ძმის მეშინია, რომელიც მალე ალბათ აქ იქნება...
-კარგი რა, ანდრეა ბავშვი ხომ არ არის? არაფერს მოიმოქმედებს, ნუ ღელავ! - ხელი აიქნია ვატომ და ჩაიცინა.
-ვერ ვარ შენსავით დარწმუნებული. როცა საქმე ანდრეას ეხება დარწმუნებული ვერაფერში იქნები. - თავი ნელა გააქნია ახვლედიანმა და სასმელი მოსვა.


-ძალიან მშვიდად გამოიყურება, რას იტყვი? - ჩაეღიმა სანდროს მაცქერალ ბექას და ბიძაშვილს გადახედა.
-რა თქმა უნდა, ბატონი ალექსანდრე ხომ ზედმეტად დიპლომატია ასეთ ადგილებში ცუდად მოქცევისთვის?! - ცინიკურად ჩაიცინა ლუკამ. -ანდრეა არ ჩანს... როგორ ფიქრობ ჩვენ გვიმალავენ? - წარბები შეკრა მერე.
-არა მგონია... ანდრეა ახვლედიანი ის კაცი არ არის, რომ ვინმეს დაემალოს. თანაც ყველამ კარგად იცის, რომ ამდენი ხალხის წინაშე არაფერს მოვიმოქმედებთ.
-ანდრეა ახვლედიანი კურდღელია, რომელმაც გაქცევის მეტი არაფერი იცის! - კბილებში გამოცრა ჯაყელმა, რომელსაც სიძულვილისგან უცებ აენთო თვალები და ჭიქას მაგრად მოუჭირა თითები.
-მეც კარგად ვიცი, რას წარმოადგენს ახვლედიანთა მოდგმა, მაგრამ შენ დამშვიდდი, არ დაგავიწყდეს, რომ დაბადებისდღეზე ვართ.
-ამ პიტ*ლო ნოდარისი გვეშინია თუ რატომ იკავებ თავს? - ჩაეცინა ბიძაშვილის სიმშვიდით გაოცებულ ლუკას.
-ნოდარი არაფერ შუაშია. უბრალოდ, ეკატერინეს მივეცით პირობა, რომელსაც ქორწილამდე არ დავარღვევთ... არც ერთი! - ბოლო სიტყვები მცირე პაუზის შემდეგ დაამატა ბექამ და თითი გამაფრთხილებლად აუწია ბიძაშვილს.
ლუკას აღარაფერი უპასუხია; სასმელი მოსვა და ახვლედიანს გაუშტერა მზერა.


ეკატერინემ, დროებით, მარიამთან და თორნიკესთან დატოვა საქმრო და ბარისკენ გაემართა, რათა ორი მარტინი შეეკვეთა, თავისთვის და გასვიანისთვის. სასმლის მოლოდინში, დახლს ეყრდნობოდა და გარემოს ათვალიერებდა, როცა უეცრად ძალიან ახლოს გაიგონა ნაცნობი და ძალიან დამცინავი ხმა:
-მარტინი ქალების სასმელია...
მაშინვე მისკენ შეაბრუნა თავი და შეცბა, როცა ალექსანდრე ახვლედიანი იცნო.
-დავიჯერო, ასე ვგავარ კაცს?! - არც მან დააკლო ირონია ნათქვამს და მოურიდებლად გაუსწორა მზერა მამაკაცს.
-შენ არა, მაგრამ შენი საქმრო?! - მრავალმნიშვნელოვნად აიჩეჩა მხრები ახვლედიანმა.
-უკაცრავად?! - წარბები აზიდა შეურაცხყოფილმა ეკატერინემ.
-ძალიან ლამაზად გამოიყურებით, ქალბატონო ეკატერინე... დასანანია, რომ გვერდს ნამდვილი მამაკაცი არ გიმშვენებთ! - თავი გააქნია სანდრომ და ვისკი მოსვა.
-იცი, რომ თავხედი ხარ?! - ბრაზს ვეღარ მალავდა გოგონა.
-მე ხომ ახვლედიანი ვარ, რა გაგიკვირდათ? - ჩაეცინა მამაკაცს.
-მართალი ხარ, სხვას არც უნდა მოელოდეს კაცი თქვენისგან. თუ შეიძლება, მეტად აღარ გამეკაროთ და თქვენს საცოლეს მიხედეთ! - უკმეხად მიახალა კატომ ახვლედიანს, ჭიქებს ხელი დასტაცა და სწრაფად გაეცალა იქაურობას.
ალექსანდრემ თვალი გააყოლა მიმავალს, კიდევ ერთხელ გააქნია თავი, ჩაიცინა და მორიგი ჭიქა შეუკვეთა ბარმენს.


ეკატერინე სახეზეალმურმოდებული დაუბრუნდა თავის ადგილს. თავადაც არ იცოდა, ასე რა ანერვიულებდა, მაგრამ ძალიან ბრაზობდა ახვლედიანის თავხედური სიტყვების გამო.
-მოხდა რამე? - კითხვით შეეგება დათუნა და სასმელი გამოართვა.
-არა, არაფერი, უბრალოდ დავიღალე. - იცრუა გოგონამ და საქმროს გაუღიმა.
-რამ დაგღალა, კი მაგრამ, ჯერ ახლა არ მოვედით? - ჩაეცინა გაკვირვებით მარიამს.
-შენმა სმენამ დაღალო, მაშიკო. - ირონიულად ჩაილაპარაკა თორნიკემ და გოგონას გაუღიმა.
-ვისაც ჩემი მოსმენა არ სიამოვნებს, შეუძლია მიბრძანდეს, არავის ვაკავებ!
-რატომ არ იღლებიან?! - გადაულაპარაკა დათუნამ კატოს ოხვრით; ეკატერინეს გაეცინა და მამაკაცს მიეხუტა.

თორნიკე და მაშო კინკლაობას აგრძელებდნენ, ლუკა და ბექა ალექსანდრეს თვალიერებას, უმცროსი ახვლედიანი მეგობრებთან და საცოლესთან ლაპარაკს, ხოლო წვეულება ჩვეულ რიტმში სვლას, სანამ უეცრად გაჩერდა ყველა და ყველაფერი.
დარბაზის კარი დემონსტრაციულად, ხმაურით გაიღო და ოთახში სამი მამაკაცი გამოჩნდა.

*_*_*_*

ანდრეა ახლვედიანს, როგორც ყოველთვის, განუყრელი მეგობრები ახლდნენ, თან მათე არაბულის და იოანე დანელიას სახით. ოთახში შემოაბიჯეს თუ არა, რამდენიმე ათეული წყვილი თვალი მათკენ მიემართა. დარბაზს ოხვრად გადაუარა დაძაბულმა მუხტმა. აქა-იქ გაისმა მინავლებული ჩურჩულის ხმები.
ბექას და ლუკას სისხლი გაეყინათ ძარღვებში; სასმლის ჭიქებს უფრო მაგრად მოუჭირეს ხელი, რადგან ეს ერთადერთი იყო, რითაც მათი მრისხანების გამოვლენა შეეძლოთ. ეკატერინემ კი საოცარი შიში იგრძნო, როცა ანდრეა ახვლედიანი ასე ახლოდან დაინახა ამდენი წლის შემდეგ.

ანდრეამ დარბაზში შეკრებილებს მოავლო მზერა და ჩაეღიმა. თითქოს გახელება იგრძნო, როცა უამრავ წყვილ თვალში ამოიკითხა შიში. ალკოჰოლი სისხლში აუდუღდა და თავში აუვარდა; ჟინმა მოიცვა მისი სხეული.
ერთ ადგილას გახევებულ მასპინძელს მოკრა თვალი და მაშინვე მისკენ გაემართა ბარბაცით.

-ჯანდაბა, მთვრალია! - ჩაილაპარაკა ალექსანდრემ, ჭიქა ლიზას მიაჩეჩა, სწრაფი ნაბიჯებით გაეშურა ძმისკენ და წინ გადაეღობა. -რას აკეთებ, ანდრეა, მთვრალი ხარ?! - სხვების დასანახად ღიმილით, მაგრამ გაბრაზებით კითხა.
-შემეშვი, სანდრო... მე დღეს ყველას უნდა გავაგებინო, რომ ანდრეა ახვლედიანი ქალაქში დაბრუნდა და იცოდე, ვერავითარი ძალა შემაჩერებს ამისგან! - ენას პირში ძლივს აბრუნებდა ახვლედიანი. ერთი ხელით ჩამოიცილა ძმა გზიდან და ისევ ნოდარისკენ გააგრძელა გზა.
-ეს ამბავი კარგად არ დამთავრდება... - თავის ქნევით ჩაილაპარაკა ალექსანდრემ და თვალებით მამას დაუწყო ძებნა.

-ბატონო ნოდარ, გილოცავთ დაბადებისდღეს, ღმერთმა დიდხანს და ბედნიერად გაცოცხლოთ, რომ არ მოაკლოთ თბილისს თქვენი კეთილი საქმეები. თქვენისთანა ადამიანები დიდხანს უნდა ცხოვრობდნენ ამ ქვეყანაზე! - შორიდანვე გაშალა ხელები ანდრეამ და ომახიანი სიტყვებით შეეგება მასპინძელს.
ნოდარი უხერხულად შეიშმუშნა და სტუმრებს გადახედა. ყველა მიხვდა, რომ ახვლედიანი გვარიანად ნასვამი იყო.
-მადლობთ, შვილო, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება... - ნაძალადევად გაუღიმა იუბილარმა ანდრეას და გადაეხვია.
-მადლობა მინდა მოგახსენოთ, გულითადი მოპატიჟებისთვის! - აგრძელებდა ახვლედიანი.
-არა, როგორ გეკადრება, შენ და შენი ოჯახი ყოველთვის სასურველი სტუმრები ხართ ჩემს ოჯახში. - ფრთხილად ლაპარაკობდა ნოდარი, რადგან კარგად იცოდა, რომ ერთი ზედმეტი სიტყვით ახვლედიანს გააღიზიანებდა.
-აჰ, ანდრე, მოხვედი?! - მიუახლოვდა მოსაუბრეებს ირაკლი და მაშინვე თვალები დაუქაჩა შვილს.
-ძვირფასო მამიკო, შენც აქ ხარ?! პრინციპში, აბა სად უნდა იყო, არა?! - ცინიკურად ჩაეცინა ანდრეას და თვალი თვალში გაუყარა მამას.
-მაპატიე ნოდარ, ჩემმა შვილმა მეგობრებთან ერთად აღნიშნა დაბრუნება და ცოტა ნასვამია. შენი ნებართვით, ცოტას დაველაპარაკები. - თავაზიანად მიმართა ირაკლიმ მეგობარს, ეს უკანასკნელიც უმალ აორთქლდა იქიდან. - როგორ გაბედე ასეთ მდგომარეობაში აქ მოსვლა?! კბილებს შორის გამოსცრა მამაკაცმა.
-მტუქსავ, მამაჩემო? - ჩაეცინა ანდრეას და ხელი აუწია ვიღაც ნაცნობს.
-გტუქსავ? გტუქსავ კი არა, ცემა არ დამენანებოდა ახლა შენი! - გაცეცხლდა უფროსი ახვლედიანი.
-და მერე რა გიშლის ხელს მაგაში? ეს ხალხი?! ხოო... რა თქმა უნდა, ეს ხალხი გიშლის ხელს! მერე და რას იფიქრებენ? – „ირაკლი ახვლედიანმა შვილი საქვეყნოდ შეარცხვინა!“ ან - „დიდი განხეთქილება ახვლედიანების ოჯახში!“ - სტატიის სათაურების თვალწინ დაუდგა ანდრეას.
-შენ სულ ხომ არ გამოშტერდი, ბიჭო?! ახლავე უთხარი შენს ძმაკაცებს, წაგიყვანონ აქედან!
-რატომ ბატონო ირაკლი, ნუთუ ჩემი გამოჩენისაც ისევე გრცხვენიათ, როგორც თქვენი მეუღლის?! - უცებ შეყარა წარბები უმცროსმა ახვლედიანმა.
-რა?! - სახე წაეშალა ირაკლის. - რას ლაპარაკობ?!
ამასობაში ალექსანდრეც მიუახლოვდა ძმას და მამას.
-იცით ახლა საიდან მოვდივარ?! - ორივეს შეხედა ანდრეამ.
-რომელიმე ბარიდან ალბათ... - აგდებულად თქვა ირაკლიმ და ჩაიცინა.
-მართალი ხარ, მამაჩემო, ბარიდან მოვდივარ... იქ დავლიე, მაგრამ ჩემი ჩამოსვლა კი არ აღმინიშნავს?!
-აბა რატომ დალიე, ანდრეა? - დაინტერესდა სანდრო.
-იმიტომ, რომ წყნეთში ვიყავი! - სიმწრით ჩაილაპარაკა მამაკაცმა და მამას გაუსწორა თვალი.
-ეს აქ გასარჩევი თემა არაა. ხალხის ყურადღებას იქცევთ, სახლში ვილაპარაკებთ ამაზე! -ჩაილაპარაკა ირაკლიმ.
-სახლში?! - ჩაეცინა ანდრეას.
-გეყოს იმდენი ჭკუა, რომ მიხვდე, შენი მტრების წინ არ უნდა გამოფინო ჭუჭყიანი თეთრეული! გინდა, რომ ჯაყელებს მსუყე ლუკმა მისცე?! მე არ მოგცემ მაგის უფლებას! -მუშტი შეკრა ირაკლიმ.
-მიმიფურთხებია ყველასთვის და ყველაფრისთვის! ფეხებზე ჯაყელებიც, გამყრელიძეებიც და საერთოდ, ყველა იცოდე! - იღრიალა ახვლედიანმა.
ყველამ მისკენ მიაპყრო მზერა. ნოდარმა ცხვირსახოცი ამოიღო ჯიბიდან და დაცვარული შუბლი შეიმშრალა. ბექამ და ლუკამ ერთმანეთს გადახედეს. ეკატერინე დათუნას აეკრო, შეშინებული.
-გაჩუმდი, ანდრეა... - შეევედრა ალექსანდრე ძმას.
-ძვირფასო საზოგადოებავ! - დარბაზის ცენტრისკენ დაიძრა ანდრეა. - თბილისის დიდად პატივცემული ხალხო! - გამოთქმით ლაპარაკს აგრძელებდა მამაკაცი და თვალებით ჯაყელებს ეძებდა. გზად მათე და იოანე გადაეღობნენ, რომელთაც მისი შეჩერება უნდოდათ, მაგრამ ორივე ხელის ერთი მოძრაობით ჩამოიშორა. - მინდა გითხრათ, რომ სასაცილოები ხართ, ყოველი და თითოეული თქვენგანი. - აღშფოთებულმა ხალხმა ერთმანეთს გადახედა. ირაკლიმ კბილები ააღრჭიალა სიმწრისგან. - იცით, რას მაგონებთ?! - აგრძელებდა ეშხში შესული ანდრეა. - ცირკის არენაზე გამოყვანილ მაიმუნებს, რომლებიც ყველა დავალებას ასრულებენ, რათა დღის ბოლოს ერთი ცალი ბანანი მიიღონ. სასაცილოები ხართ და მე თქვენ მძულხართ, მძულხართ თქვენი ფასადური ბედნიერებითა და შინაგანი უბედურებით... თითოეული თქვენგანი იმხელა სიბინძურეს მალავს, გული მერევა თქვენზე. თქვენ არ ხართ ადამიანები, ხაპავთ ერთმანეთის ფულებს და ყოველდღე არწმუნებთ საკუთარ თავებს, რომ ბედნიერება ამაშია! ყოველდღე თამაშობთ თქვენივე სცენარით დადგმულ ტრაგიკომედიაში, მაგრამ იმასაც ვერ ხვდებით, რა სასაცილოდ გამოიყურებით შორიდან. მითხარით, რამდენს გყავთ ავადმყოფი დედა, შვილი და ან ძმა?! რამდენი მალავთ პატიმარ ბიძას, დეიდას, მამიდას ანდაც მეგობარს?! რამდენს გრცხვენიათ უფულო და უგვარო მშობლების? რამდენი იტყუებთ თავს? რამდენს გაგწყვეტიათ შუბლის ძარღვი?! რამდენს?! - მთვრალი და თვალებჩაწითლებული ანდრეა ახვლედიანი დარბაზის ცენტრში იდგა და შემზარავად ღრიალებდა. მისი დანახვა იმდენად დიდ შიშს ბადებდა, რომ რამდენიმეს ცრემლიც კი მოადგა თვალზე. შოკმა მოიცვა ოთახი, ვერავინ გაბედა გამძვინვარებულთან მიახლოება და მისი ოთახიდან გაყვანა. - და აი, ისინიც დავინახე, ვინც მინდოდა! - ჯაყელების წინ გაჩერდა ახლვედიანი და ცინიკურად ჩაიცინა.
ლუკამ მაშინვე გაიწია მისკენ, მაგრამ თორნიკემ მაჯაში წაავლო ხელი.

-როგორ ხართ, ჩემო დიდიხნის უნახავო მეგობრებო? დარწმუნებული ვარ მოგენატრეთ, არ არის თქმა საჭირო. - ხელი აიქნია ანდრეამ და ჩაიცინა.
ჯაყელებს ძარღვები დაებერათ კისერზე და სისხლი ჩაექცათ თვალებში.
-ანდრეა, გეყოფა წარმოდგენა, წამოდი, სახლში წავიდეთ! - მკლავში ხელი სტაცა ძმას ალექსანდრემ.
-ხელი გამიშვი. მე ჯერ არსად წასვლას არ ვაპირებ! - შეყვირა ახვლედიანმა და უცმროსი ძმა მოიშორა თავიდან. - ხომ ხედავთ, ჯაყელებო, თქვენ წინ ვდგავარ, ახლა და ამ წუთას. არსად ვიმალები, არ გავრბივარ... თქვენ წინ ვდგავარ, საკმაოდ მთვრალი. თუ რამის თქმა გინდათ, და ალბათ გინდათ, მითხარით... მე აქ ვარ! დავბრუნდი, ანდრეა ახვლედიანი დაბრუნდა და მას არცერთი თქვენგანის არ ეშინია! მე დავბრუნდი, დაე ყველამ იცოდეთ ეს! - იღრიალა ახვლედიანმა და დამსწრე საზოგადოებას მოავლო მზერა. შემდეგ ისევ ჯაყელებს მიუბრუნდა, პიჯაკი გაისწორა და მზერა პირდაპირ ეკატერინეს დაასო. გოგონამ იმხელა აგრესია ამოიკითხა მის თვალებში, წამით შიშის ტალღამ დაუარა სხეულში, მაშინვე მიეხუტა დათუნას. ანდრეას გაეღიმა მის საქციელზე, შემდეგ კი ისევ ლუკას და ბექას გაუსწორა თვალი. - ნუთუ არაფრის თქმა არ გინდათ?! - ცინიკურად ჩაეცინა მამაკაცს.
ბექამ თავი ვეღარ შეიკავა, ქამარში ჩამალული იარაღი ამოიღო, იღრიალა და პირდაპირ ახვლედიანის წინ დადგა. ეკატერინემ და მარიამმა აქედან შეჰყვირეს, ანასტასიამ და ლიზიმ -იქედან.
-მოგკლავ, შე ნაბ**არო! არ გაცოცხლებ! - დაჭრილი ცხოველივით იღრიალა ჯაყელმა და იარაღი შუბლზე მიაბჯინა ანდრეას.
-მერე რაღას უცდი, ჯაყელო, ვინ გაჩერებს, მითხარი?! მიდი, გამოკარი სასხლეტს ხელი და მოუსწრაფე შენი ძმის მკვლელს სიცოცხლე! მიდი, რაღას უცდი, ვისი გეშინია?! - იყვირა ანდრეამ.
-ბექა... ბექა დაუშვი ეგ იარაღი სისულელე არ ჩაიდინო! - ვედრება იგრძნობოდა ალექსანდრეს ხმაში.
-არ გინდა, ბექა... ახლა არა... აქ არა... - დაძაბულობისგან სიმივით გაჭიმულმა, ძლივს უთხრა ლუკამ ბიძაშვილს.
-ამათ არ უსმინო, ჯაყელო, ძმა შენ მოგიკლეს და არა ამათ! მიდი, იძიე შური, ხომ ხედავ, შენ წინ ვდგავარ, რაღას უცდი?! - ისევ აგრძელებდა ჯაყელის პროვოცირებას ახვლედიანი.
მთელი დარბაზი სულგანაბული შესცქეროდა ამ სანახაობას,ვინმეს ხმის ამოღება მეხის გავარდნასავით იქნებოდა იმ მომენტში. ნოდარი უკვე ცოცხლებში აღარ ეწერა, მთლიანად ოფლად იყო დაღვრილი. ირაკლი მის გვერდით იდგა და სიმწრით აბჯენდა კბილებს ერთმანეთს. ანასტასია და ლიზი მათეზე და ვატოზე იყვნენ აკრულები და ცრემლად იღვრებოდნენ, აქეთ მხარეს კი კატო დათუნას, ხოლო მარიამი თორნიკეს ჰყავდათ ჩახუტებული.
სიჩუმეს მხოლოდ ბექა ჯაყელის გახშირებული და ხმამაღალი სუნთქვა არღვევდა, რომელსაც შიგადაშიგ გმინვაც ამოყვებოდა. მამაკაცი ვერაფერზე ფიქრობდა, თვალწინ მხოლოდ ძმის სახე ედგა. ერთი თითის დაჭერა, სულ ერთი წამი და მარტივი მოძრაობა და სამუდამოდ გამოასალმებდა ძმისმკვლელს სიცოცხლეს. თვალებში სისხლი ჰქონდა ჩაქცეული, შუბლი ოფლით დანამული, ცხვირის ნესტოები დაბერილი. ყურში გულის წამღები წუილი ესმოდა, რომელიც მთლიანად აკარგვინებდა წონასწორობას. მთელი სხეული უთრთოდა, მაგრამ მთელი არსებით იმაგრებდა თავს. მისთვის ახლა მხოლოდ ანდრეა ახვლედიანი არსებობდა, მისი ძმის მკვლელი, რომელიც ახლა სწორედ მის განაჩენს ელოდა. პისტოლეტზე მაგრად ჰქონდა ხელი ჩაბღუჯული და მთელი ძალით აწვებოდა ახვლედიანის შუბლს. გონებაში მხოლოდ ერთი ფრაზა უტრიალებდა - „ძმის მკვლელი, ძმის მკვლელი“
-რაღას უცდი, ჯაყელო, გამოკარი მაგ სასხლეტს თითი და დაამთავრე ჩემი უბადრუკი ცხოვრება, მიდი! - მთელ ხმაზე იღრიალა ანდრეამ და მეტოქის გამოფხიზლებაც შეძლო.
ბექა მიხვდა, რომ ყველა მის სვლას ელოდა. უნდა ემოქმედა, ან ახლა ან არასოდეს. ყველაფერი ბურუსმა მოიცვა, წამით წუილიც კი შეწყდა, ამ ქვეყნად მისთვის მხოლოდ ის და ახვლედიანი დარჩნენ. დაბნელდა... ნელ-ნელა დაბნელდა...
სულისშემძრავი სიჩუმე რევოლვერის ჩამკეტის გადაწევამ დაარღვია, რასაც აქა იქ შეყვირებაც მოჰყვა.
ანდრეა გაჩუმდა, იმ წუთას ბექას თვალებში იმხელა სიძულვილი წაიკითხა, რომ, დარწმუნდა რამდენიმე წამში გამოესალმებოდა სიცოცხლეს.
-არ გინდა გთხოვ, ნუ იზამ ამას! - ანასტასიას ტირილნარევმა შეყვირებამ ანგელოზის ცქრიალა ხმასავით გაიჟღერა. ეს სიტყვები იმდენად წმინდა, მაგრამ ამასთანავე სასოწარკვეთილი იყო, ჯაყელის ყურთასმენადმეც მიაღწია და თუმცა მის თვალში ბურუსმა იკლო, ბექას მაინც არ ჩამოუღია ახვლედიანის შუბლზე მიბჯენილი პისტოლეტი.
ანასტასია ფრთხილად გამოეცალა მათეს და ბიძაშვილისკენ დაიწყო სვლა.
-ანასტასია... - მძიმედ ამოიჩურჩულა ალექსანდრემ და გოგონას თვალებით შეევედრა გაჩერება, მაგრამ ახვლედიანების ქალბატონი არ შემდგარა.
-გემუდარები, თუ კი რამ შენში ადამიანური და წმინდა არსებობს, ნუ მომიკლავ ბიძაშვილს, ისევე, როგორც შენი ძმა მოკლეს წლების წინ...
ბექა მაინც უდრეკად იდგა და მაგრად აბჯენდა ახვლედიანს იარაღს.
-ისევე ნუ მოუსწრაფებ ანდრეას სიცოცხლეს, როგორც შენს ძმას მოუსწრაფა ვიღაცამ. - ქვითინებდა ტასო.
ჯაყელმა ნელ-ნელა გააპარა მზერა მისკენ და ბოლოს თვალი თვალშიც გაუყარა. გოგონას ჭაობისფერ თვალებში ისეთი ამოუცნობი ძალა დაინახა, რომ გული შეუტოკდა წამით.
როგორც კი ლუკამ ბიძაშვილის ოდნავი მოდუნება იგრძნო, მაშინვე ფრთხილად დაადო ხელი იარაღს. ბექამ ისე გამოხედა მამაკაცს, როგორც მტაცებელი ცხოველი უყურებს ნანადირევში მოზიარე უცხო ცხოველს.
-დაუშვი იარაღი, ბექა... ახლა ამის დრო არ არის... - მშვიდად უთხრა ჯაყელმა ბიძაშვილს და თავი დაუქნია.
ბექამ ისევ ანდრეას შეხედა, რომელიც მორჩილად იდგა, მის გვერდით კი აქვითინებული ანასტასია იყო.
ძლიერად დააჭირა კბილები ერთმანეთს, თვალები გადმოცვენას ჰქონდა, ხელი აუკანკალდა და მაინც დაუშვა იარაღი.
ყველამ ამოისუნთქა, თითქოს გაჩერებულმა დრომ ისევ დაიწყო ათვლა.
-სახლში წავიდეთ... - ჩუმად უთხრა ლუკამ ბექას და მხარზე ხელი შეახო. ჯაყელს სიტყვაც არ დაუძრავს, კიდევ ერთხელ შეხედა უემოციოდ მდგარ ანდრეას და უკანმოუხედავად დატოვა ოთახი. მას მიჰყვნენ დანარჩენებიც.
ანასტასია წინ დაუდგა ანდრეას, წამით უყურა უემოციო გამომეტყველებიან მამაკაცს, ხოლო შემდეგ რაც ძალი და ღონე ჰქონდა, სილა გააწნა სახეში. აღარაფერი უთქვამს, სირბილით დატოვა ოთახი. ვატო მაშინვე მას გაეკიდა. მათე და იოანე ნელა მიუახლოვდნენ ძმაკაცს.
-წამოდი სახლში... - ფრთხილად უთხრეს და კარისკენ უბიძგეს.
-არავის არაფერი დაგინახავთ და გაგიგონიათ, ამ საღამოს არაფერი მომხდარა, შეგიძლიათ განაგრძოთ თქვენი მასკარადი! - შესძახა ანდრეამ, ხალხს მოავლო თვალი და სწრაფად გაეცალა იქაურობას. რა თქმა უნდა, ახვლედიანების მთელი ამალაც მას გაყვა უკან.

*_*_*_*

-ანასტასია, გაჩერდი! დაუყვირა ვატომ მანქანისკენ გაქცეულ გოგონას. ეს უკანასკნელი რამდენიმე შეძახილის შემდეგ მაინც დაჰყვა მის ნებას. უკვე მანქანასთან იდგა, მთელ სხეულში აკანკალებდა, იმდენად იყო ანერვიულებული. ვატომ სწრაფად მიირბინა მასთან და ხელები მოხვია. - ასეთ მდგომარეობაში მანქანას ვერ მართავ, მომეცი გასაღები. - მშვიდად უთხრა და გაუღიმა.
ტასოს ხმა არ ამოუღია, არც ჰქონდა ამის თავი. უბრალოდ გასაღები ამოიღო ჩანთიდან და მამაკაცს გაუწოდა. ვაჩნაძემ მაშინვე გააღო მანქანის კარი და ფრთხილად ჩასვა გოგონა შიგნით. შემდეგ მობილური ამოიღო, სანდროს მიწერა, რომ ანასტასიას თვითონ მიიყვანდა სახლში, ავტომობილს მეორე მხრიდან მოუარა, მძღოლის ადგილი დაიკავა და სწრაფად მოსწყდა ადგილს.

*_*_*_*

-ალექს, მგონი ჯობია, ანდრეა მე და მათემ მოვნახოთ და თქვენ სახლში წახვიდეთ. უფრო მეტად ნუღარ გავაღიზიანებთ შენს ძმას. - გარეთ გამოსვლისთანავე მიუბრუნდა იოანე ახვლედიანს.
-სახლში მოიყვანთ? - წარბები შეკრე სანდრომ.
-თუ მოინდომებს, მოვიყვანთ, მაგრამ ხომ იცი, რომ ვერაფერს ვაიძულებთ. - მშვიდად თქვა მათემ.
-რატომ დალია ამდენი, იმ სულელმა ბიჭმა? - საუბარში ჩაერთო გაცეცხლებული ირაკლი.
-აუ, ირაკლი ბიძია ჩვენი ბრალი მართლა არ არის. ვეუბნებოდით, არ დაელია ამდენი, მაგრამ მაგას ვინ რას დაუშლის? დღეს წყნეთში გვთხოვა აყოლა, ნინო დეიდასთან ლაპარაკი უნდოდა, იქიდან კიდევ ისეთი გაცეცხლებული გამოვარდა, სიტყვის თქმა ვერ მოვახერხეთ. ველურივით, მარტო იმას ღრიალებდა, ჩემი ბრალია,ჩემი ბრალიაო. - ხელებს ნერვიულად იქნევდა იოანე.
ალექსანდრემ მამას გადახედა შეწუხებული სახით.
-კარგი, არ აქვს ამას მნიშვნელობა. გთხოვთ, რა ბიჭებო, იპოვეთ ჩემი სულელი შვილი და დააბრუნეთ სახლში. თქვენ მოსვლას დაველოდებით... - მხარზე ხელი დაკრა ირაკლიმ ბიჭებს. მათაც თავი დაუქნიეს და მანქანისკენ გასწიეს.
-მამა, მე ლიზას მივიყვან სახლში და მოვალ. - გადაულაპარაკა ალექსანდრემ ირაკლის და საცოლეს მოხვია ხელი.

*_*_*_*

ბექამ ისე მაგრად დაამუხრუჭა მანქანა საკუთარი სახლის წინ, საბურავებს დამწვრის სუნი აუვიდათ. კარი, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, გაანგრია და ისე გავარდა სახლისაკენ, რომ არც დალოდებია მის უკან მიმავალ ლუკას და თორნიკეს.
სწრაფად შეიჭრა მისაღებ ოთახში, ვისკი დაისხა, ცოტა მოსვა და შემდეგ მთელი ძალით დაანარცხა ჭიქა იატაკზე.
-დამშვიდდი, რა, თავი ხელში აიყვანე! - შეყვირა ლუკამ, მაგრამ ჯაყელი სულაც არ უსმენდა ბიძაშვილს. გიჟივით, აქეთ-იქეთ დადიოდა, ოთახში და გახშირებულად სუნთქავდა. შემდეგ იქვე, პატარა მაგიდაზე მდგარ ლარნაკს დასწვდა და ისიც ჭიქის გზას გაუყენა.
ხმაურზე ოთახში ბექას მოსამსახურე ქალი შემოვარდა შეშფოთებული სახით.
-არაფერია, ნაზიკო, წადი დაიძინე, ჩვენ მივხედავთ აქ ყველაფერს. - მშვიდად უთხრა თორნიკემ ქალს და უკან გაისტუმრა.
-დაჯექი და ეს დალიე. - სასმლით სავსე ჭიქა გაუწოდა ლუკამ ბიძაშვილს, ამ უკანასკნელმაც მაშინვე გამოგლიჯა ხელიდან და ბოლო წვეთამდე დაცალა.
-გაიგე?! გაიგე?! არ უარყოფს... მოვიდა და პირდაპირ მითხრა, მომკალი შენი ძმის მკვლელიო! იმდენი ხალხის წინ აღიარა, რომ მაგ ნაბი*ვარმა მოკლა ჩემი ძმა! - იღრიალა მთელს ხმაზე ბექამ და ჭიქა მოისროლა.
-მორჩი მსხვრევას და დაწყდარდი! - იყვირა თორნიკემ. - ყვირილით და გიჟური საქციელებით ვერ მოვაგვარებთ ამ საქმეს!¬¬¬¬
-ისე ახლოს მყავდა... ისე ახლოს... სასხლეტზე თითის ერთი დაჭერა და... ოოხ, ამისი... - გემრიელად შეიკურთხა ბექა.
-და მერე რას იზამდი მაგით, ბექა?! ყველას წინ რომ მოგეკლა ის ძაღლიშვილი, მაგით რას მოვიგებდით?! დაუფიქრებელი საქციელი იქნებოდა ეგ ჩვენგან და მეტი არაფერი. - მშვიდად ალაპარაკდა ლუკა.
ჯაყელმა განრისხებული თვალებით შეხედა ბიძაშვილს.
-ფეხებზე , რა როგორ იქნებოდა! უნდა მომეკლა, უნდა გამესროლა!
-შენ ბიჭო, სულ ხომ არ გამოშტერდი?! მარიამის და ეკატერინეს თვალწინ გინდოდა ადამიანის მოკვლა? ისე როგორ წამოეგე იმ ნაბი*ვრის პროვოკაციას, რომ ამდენად დაბრმავდი?! - აყვირდა თორნიკე.
გოგონების ხსენებაზე ბექას ისეთი რეაქცია ჰქონდა, თითქოს ვინმემ სახეში გააწნა. აღარაფერი უთქვამს, უბრალოდ გაჩუმდა, ერთ წერტილს გაუშტერა თვალი და კბილების კაწკაწს მოჰყვა.
-იცოდე... როგორც კი ეს ქორწილი ჩაივლის, წავალ და ტყვიას შუბლში დავახლი ახვლედიანების გაგდებულს და ვერავითარი ძალა ვერ შემაჩერებს ამისგან! -გამაფრთხილებლად გადახედა ლუკას მცირე ხნიანი დუმილი შემდეგ.
-როცა დრო მოვა, ყველა შენ გვერდით ვიქნებით და ეს ¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬შენც კარგად იცი! მაგრამ იცოდე, ამის მერე ასეთი სულელური საქციელი აღარ დამანახო. ახვლედიანებსაც სწორედ ეს უნდათ... იმ ძაღლსაც სწორედ ეგ გეგმა აქვს. მოვიდა, მინი სპექტაკლი დადგა, გამოგვიწვია, მწყობრიდან გამოგვიყვანა - ჩვენი გაგიჟება უნდა, მაგრამ იცოდე, ვერ უნდა შეძლოს ეს! ჯაყელებს მისნაირი ნაბო*ვრები ვერასდროს გამოიყვანენ მწყობრიდან და დავამთავროთ ამაზე ლაპარაკი! - მტკიცედ თქვა ლუკამ და დოინჯი შემოირტყა.
ხმა აღარავის ამოუღია, ყველა მდუმარედ ფიქრობდა განვლილ საღამოზე.

*_*_*_*
დათუნამ ეკატერინე და მარიამი მიიყვანა სახლში. გოგონები ძალიან იყვნენ განერვიულებულები, ამიტომ დასაწყნარებლად ცოტახნით აუზთან დაჯდომა და ჩაის დალევა გადაწყვიტეს.
-ძალიან გიჟური საღამო გამოვიდა - ამოიხვნეშა მარიამმა.
-ხომ ვამბობდი, მეშინია, რაღაც მოხდებათქო? - თვალები მოისრისა გადაღლილმა კატომ.
-ბექას ხელში იარაღი რომ დავინახე, ვიფიქრე ახლა რაღაც სისულელეს ჩაიდენსთქო. გეფიციები, ნამდვილად გავაფრენდი რამე რომ მომხდარიყო!
-კარგი გოგონებო, დამშვიდდით. რაც მთავარია, თავს მოუხმო ბექამ და იმდენი ხალხის წინაშე გამოუსწორებელი შეცდომა არ დაუშვა. - დინჯად ალაპარაკდა დათუნა.
-ის გოგო რომ არ ყოფილიყო, ნამდვილად გამოკრავდა ბექა სასხლეტს თითს! - სასოწარკვეთილებით აღმოხდა ეკატერინეს.
-რა რა და მართალი ხარ, ანასტასია ახვლედიანმა გვიხსნა დიდი უბედურებისგან. - ჩაეცინა მაშოს.
-დარწმუნებული ვარ, ახლა არც ახვლედიანები არიან კარგ დღეში. ანდრეამ მათაც კარგი კონცერტი მოუწყო. - დარწმუნებით თქვა გასვიანმა.
-ისე საინტერესოა, ასეთი რა მოხდა, რომ ასეთი გალეშილი გამოჩნდა ამდენ ხალხში. თან იმდენი საშინელება ილაპარაკა. - თვალები აატრიალა უმცროსმა ჯაყელმა.
-ანდრეა ახვლედიანს მიზეზი არ სჭირდება, რომ ასე მოიქცეს. ჩვეულებრივი შოუმენია; პატარა წარმოდგენა დადგა და ყველას აცნობა, რომ ქალაქში დაბრუნდა! - ჩაი მოსვა დათუნამ.
-არ მესმის, ასეთი თავზეხელაღებული როგორ შეუძლია რომ იყოს. რა გარანტია ჰქონდა, რომ ბექა არ ესვროდა ან საკუთარი ოჯახი როგორ არ შეებრალა. - აღშფოთებას და გაკვირვებას ვერ მალავდა კატო.
-ძალიან საშიში ადამიანი რომ არის, ეს ფაქტია, მაგრამ ყველაზე მეტად მე ის მადარდებს, რომ ჩვენი ბიჭები ახლა უარესად გაბრაზებულები არიან. ანდრეას დღევანდელი საქციელი ფაქტობრივად ღია ომის გამოცხადებას ნიშნავს და ერთადერთი, რაც ახლა ჩვენს ძმას აჩერებს, შენი ქორწილია, კატო. მაგის მერე აქ ალბათ ისეთი ამბები დატრიალდება, დედა შვილს არ აიყვანს ხელში...
-რაღა დაგიმალო, მომავალო ცოლის დავ და მეც ძალიან მეშინია მაგის. ამიტომაც გვინდა ყველას,რომ დაცვასთან ერთად იაროთ, ყველგან! - გამაფრთხილებლად გადახედა დათუნამ საცოლეს.
-რაღაც ძალიან ცუდი გვიახლოვდება, ვგრძნობ... - შიში გაურია ხმაში ეკატერინემ.
-ელენე მირეკავს... წავალ დაველაპარაკები, დღევანდელის შესახებ ვუთხრა? - ფეხზე წამოდგა მარიამი.
-მაინც გაიგებს და ბარემ ჩვენგან იცოდეს, ნაკლებს ინერვიულებს.
-კარგი, მაშინ პირველ რიგში ვეტყვი, რომ ლუკას არაფერი დაშავებია, თორემ გააფრენს. -გაეცინა მაშოს და წყვილი მარტო დატოვა.
-მგონი, ჩემი წასვლის დროც მოვიდა. მარტო დარჩენის ხომ არ შეგეშინდებათ? - ხელი მოხვია გასვიანმა ჯაყელს.
-კარგი რა, დათუნა, რა შეგვეშინდება, რას გვაკადრებ ჯაყელების ქალებს?! - ჩაეცინა ეკატერინეს. - წამოდი, გაგაცილებ... - წამოდგა გოგონა და საქმროს წელზე მოეხვია.
-ხომ არ ინერვიულებ? - მზრუნველად ჰკითხა დათუნამ საცოლეს და საფეთქელზე მიაკრო ტუჩები.
-არა... არ ვინერვიულებ. უბრალოდ ძალიან მტკივა გული, რომ დღე, რომელიც ჩემთვის უბედნიერესი უნდა იყოს, ასევე იქნება დღე, რომელიც დაუნდობელ ბრძოლას განაახლებს ჩვენსა და ახვლედიანებს შორის. დღევანდელის შემდეგ დავრწმუნდი, რომ ანდრეა მართლაც ძალიან სახიფათო ადამიანია და ჩვენები აუცილებლად წამოეგებიან მის პროვოკაციაზე...
-არ მინდა, რომ გეშინოდეს, კატერინა... ხომ იცი, რომ ყველაფერი კარგად იქნება? - თვალებში ჩახედა მამაკაცმა ეკატერინეს.
-არ ვარ დარწმუნებული... მგონია, რომ ჩემთვის საყვარელი ადამიანები დაზარალდებიან. მე კი, ნიკუშას მერე, ვეღარავის დაკარგვას გადავიტან. - ცრემლის თხელი ფენა გადაეკრო გოგონას თვალებზე.
-ჩემო ლამაზო... ჩემო კატერინა... იცოდე, მე გპირდები, რომ ყოველთვის შენ გვერდით ვიქნები და რაც არ უნდა მოხდეს, არ დაგტოვებ! - მაგრად ჩაიკრა გულში დათუნამ საცოლე.
-ეგ დანაპირები კარგად დაიმახსოვრე, იცოდე, შეგახსნებ ხოლმე! - თითი დაუქნია კატომ მამაკაცს და მოწყვეტით აკოცა.
-სანამ ერთმანეთი გვყავს, ყველაფერი კარგად იქნება! - ღიმილით თქვა გასვიანმა და ხელი ისევ მოხვია გოგონას.
-მინდა, რომ დედა და მამა მალე დაბრუნდნენ. უფრო წყნარად ვარ ხოლმე, დემეტრე როცა სახლშია...
-როდის ბრუნდებიან?
-არ ვიცი, მგონი ზეგ, მაგრამ ამ ამბის შესახებ თუ გაიგეს, ეჭვი მაქვს, ამაღამვე ჩამოვლენ. -ჩაეცინა კატოს. - აუ, იცი რა მინდა? - უცებ წამოიძახა ჯაყელმა.
-რა? - გაეღიმა დათუნას.
-მინდა, რომ უბრალოდ მშვიდ ვითარებაში ვიცხოვრო შენთან ერთად, ჩვენს ახალ სახლში, რომელსაც შენ ამიშენებ. გვერდით გვეყოლებიან მარიამი და თორნიკე, რომლებიც მიხვდებიან, რომ უყვართ ერთმანეთი და შეწყვეტენ უაზრო კინკლაობას, ლუკა და ელენე, რომლებიც ალბათ დაგვაყენებენ საშველს, გეგა, ბექა და რატი, რომელთაც არასდროს ეშველებათ, დედაჩმი და მამაჩემი, ამდენს ვითხოვ?
-არა, ეკატერინე... სულაც არ ითხოვ ბევრს და პირადად მე გპირდები, რომ ასეც იქნება!
-აღარ მინდა, ეს უაზრო და გაუთავებელი ბრძოლა. რა იქნება, რომ უბრალოდ დასრულდეს ყველაფერი?! ორივე მხარემ დაივიწყოს წყენა, უაზრო პრინციპები და დაზავდნენ...
-სამწუხაროდ, ცხოვრებაში ბედნიერი დასასრულები არც ისე ხშირია, კატერინა. - დანანებით ჩაეცინა დათუნას და ჭიშკართან შედგა. - წავედი მე და ხვალ გნახავ...
-ისე წახვალ რომ არ მაკოცებ? - იწყინა გოგონამ.
გასვიანს გაეცინა და მაშინვე აკოცა ჯაყელს.
-და ამის შემდეგ გინდა, რომ წავიდე? სულ არ გებრალები? - საწყალი ბავშვივით თქვა დათუნამ და ეკატერინეს სიცილიც დაიმსახურა.
-სულ ცოტაც, ჩემო დათუჩა და მალე სულ შენი ვიქნები!
-შენ წარმოდგენაც კი არ გაქვს, როგორ ველოდები მაგ დღეს. ყოველ დილას რომ გავიღვიძებ და პირველად შენს სახეს დავინახავ, შენ მოდუღებულ ყავას დავლევ და მომზადებულ სადილს შევჭამ. შენ შემიკრავ დილაობით ჰალსტუხს და ყოველთვის დამცინებ, რომ ამხელა არქიტექტორმა კაცმა ვერაფრით ვისწავლე უბრალო კვანძის გაკეთება...შენ დამხვდები სახლში, როცა სამსახურიდან დაღლილი დავბრუნდები, შენ შემომაგებებ ღიმილს და მომეხვევი... მხოლოდ ჩემი იქნები და მხოლოდ მე მექნება შენი შეხების, მოფერების და ალერსის უფლება... მხოლოდ მე ჩავიკარგები ძილისწინ შენს ზურმუხტისფერ თვალებში... მხოლოდ მე გეტყვი, რომ შენზე უბრალოდ მაბოდებს და საპასუხოდ შენც იმავეს გამიმიმეორებ. შენ წარმოდგენაც კი არ გაქვს, ეს რამხელა ბედნიერებაა, კატერინა - იმის გააზრება, რომ შენი საყვარელი ქალი მხოლოდ შენ გეკუთვნის მსოფლიოს ბატონ-პატრონად აგრძნობინებს ნებისმიერ მამაკაცს თავს...
-იცი, როგორ მიყვარხარ? - აწყლიანებული თვალებით ამოიჩურჩულა ეკატერინემ. - არ იცი! უბრალოდ შეუძლებელია სიტყვებით იმ გრძნობის გადმოცემა, რომელიც მე შენთან მაკავშირებს. ძალიან მიყვარხარ, დათუნა გასვიანო... შენ გარეშე არაფერს აქვს ფასი ჩემთვის. შენ თუ არ მეყოლები, მოვკვდები!
ორი შეყვარებული ახალგაზრდა ჯერ მაგრად მოეხვია ერთმანეთს, შემდეგ მათმა ბაგეებმა ისევ იპოვეს ერთმანეთი.
-ხვალამდე, კატერინა... ტკბილი ძილი! - გაუღიმა დათუნამ საცოლეს და ჩამოშორდა.
-ხვალამდე... - ღიმილით გაიმეორა იგივე გოგონამ და სახლისკენ შებრუნდა.

*_*_*_*

დილით პირველი სართულიდან მომავალმა ხმაურმა გააღვიძა ჯაყელების უფროსი ქალბატონი. სმენა დაძაბა და როგორც კი მშობლების ხმები ამოიცნო, მაშინვე წამოხტა საწოლიდან. სწრაფად ჩაიცვა და მისაღებ ოთახში ჩავიდა. აქ უკვე ყველას მოეყარა თავი.
-დე, მა, როდის ჩამოხვედით? - ღიმილით გადაკოცნა გოგონამ დედ-მამა და დის გვერდით დაჯდა.
-დღეს დილას ჩამოვფრინდით. როგორც კი გავიგეთ, გუშინდელი ამბის შესახებ, მაშინვე გამოვფრინდით. - ნერვიულობა ეტყობოდა ქალბატონ ჯაყელს ხმაზე.
-რა საჭირო იყო ჩამოსვლა, მაინც ვერ ვხვდები. სადაც ის გაიგეთ, რა მოხდა, იმასაც გაიგებდით, რომ ბექას არაფერი ჩაუდენია და რაღას გამორბოდით?! - უყმაყოფილო იყო ლუკა.
-რას ნიშნავს, რაღას გამოვრბოდით, ბიჭო?! რას ნიშნავს, რაღას გამოვრბოდით?! ორი დღე დაგტოვეთ შენ და შენი რეგვენი ბიძაშვილი და ასეთი ამბავი დაატრიალეთ და იქ გამჩერებლები ვიყავით ჩვენ?! - გაცეცხლებული იყო დემეტრე.
-არა, ლუკა შენ მაინც როგორ დაუშვი, რომ იქ, იმდენი ხალხის წინაშე გამოეყენებინა იარაღი, ვერ ვხვდები, რა. მე შენ ჭკვიანი ბიჭი მგონიხარ, გოგონები დაგიტოვე და შენ თურმე რა დღეში ყოფილხარ! - ვერ ცხრებოდა ოჯახის დიასახლისი.
-კარგი რა, ქეთინო. არაფერი მომხდარა და რატომ ჩხუბობთ, ვერ გავიგე? - თვალები აატრიალა ლუკამ.
-ის სად არის ახლა?
-ბექა? - სახლშია... გუშინ ბევრი დალია და ალბათ ჯერ კიდევ ძინავს. ბიჭები არიან მასთან, არ ინერვიულო, მამა!
-ისე თქვენ საიდან გაიგეთ ასე უცებ მომხდარის შესახებ? - ინტერესით იკითხა მარიამმა.
-რაებს მეკითხები, მაშო? - გაკვირვებით მიუბრუნდა დემეტრე უმცროს ქალიშვილს.
-მე მაპატიეთ... დამავიწყდა, რომ დემეტრე ჯაყელს ყველგან ყავს თავისი ხალხი. - ხელები აწია გოგონამ და ჩაიცინა.
-დაურეკე ბექას, მოვიდეს ჩვენთან. - უცებ თქვა უფროსმა ჯაყელმა და წამოდგა.
-ხომ გითხარი, ალბათ ჯერ კიდევ ძინავსთქო...
-გაიღვიძოს, არაუშავს! - ესღა თქვა კაცმა და ოთახი დატოვა, მას მიჰყვა უკან მეუღლეც.
-ლუკა... ახლა რას აპირებთ? - ფრთხილად შეაპარა კითხვა კატომ ძმას.
-აუ, ეკატერინე, შენ ნუ ნერვიულობ, რა ძალიან გთხოვ! დაგპირდი, შენს ქორწილამდე არაფერი იქნებათქო და შევასრულებთ პირობას. შენი ქორწილის მერეც არაფერი განსაკუთრებული მოხდება თქვენთვის. დამიჯერეთ, თქვენ არაფერი შეგეხებათ. ასე რომ, ტყუილად ღელავთ...
-ტყუილად ღელავთ ადვილი სათქმელია და კარგად კი შეგვაშინეთ გუშინ. - ირონიულად ჩაილაპარაკა მაშომ.
-მსგავსი რამ აღარ განმეორდება, არასდროს! - მტკიცედ განაცხადა მამაკაცმა და წამოდგა. - წავალ ბიჭებს დავურეკავ, გამოაფხიზლონ ის...
-დღეს რა გეგმები გაქვს შენ? - მიუბრუნდა კატო დას.
-უნივერსიტეტი და მერე ისევ პრაქტიკები. საღამოს კურსელთან ვიკრიბებით, ასე რომ, გვიან მოვალ, რატომ მეკითხები?
-არა.. არაფერი, უბრალოდ დღეს ქორწილის ორგანიზატორს ვხვდები და ვიფიქრე, თუ გეცალა გამომყვებოდი, მაგრამ ელენეს ვეტყვი. - მხრები აიჩეჩა ეკატერინემ.
-ისე შენი ძვირფასი მეჯვარე აღარ აპირებს ჩამოსვლას? მოგვადგა კარს ქორწილი ფაქტობრივად. - ჩაეცინა მარიამს.
-გუშინ ველაპარაკე, ასე მითხრა, კვირის ბოლოს მანდ ვარ და მოემზადეთო. - გაეცინა გოგონას დაქალის გახსენებისას.
-მარტო მოდის თუ ოთოც მოყვება?
-არა, ოთოც მოყვება. ასე მითხრა, ჩემი მეუღლე აქ რომ დავტოვო, მომტაცებენ ეს ისეთი ბაჯაღლო ოქრო მყავსო!
-ვაიმე, ანანო რა გიჟიც იყო, ის გიჟი დარჩა! - გადაიკისკისა მაშომ.
-ამერიკა რო სიგიჟეს შველოდეს, რაღა გაგვიჭირდებოდა... - ჩაეცინა ეკატერინეს.
-კარგი, წავედი ახლა მე, უნდა მოვემზადო, თორემ დამაგვიანდება ლექციებზე. - წამოდგა უმცროსი ჯაყელი და ოთახი დატოვა.

ეკატერინეც წამოდგა და სამზარეულოში გავიდა სასაუზმოდ, შემდეგ ელენეს დაურეკა და ორგანიზატორთან წაყოლა სთხოვა, გოგონაც უყოყმანოდ დათანხმდა, რა თქმა უნდა. ასე რომ, შუადღისთვის გაემზადა და სახლი დატოვა.

*_*_*_*

დილით საშინელმა თავის ტკივილმა გააღვიძა. მძიმედ წამოსწია თავი და ცალთვალგახელილმა მოავლო ოთახს თვალი. მათეს საძინებელი ოთახი იცნო და მაშინვე ამოუტივდივდა გონებაში განვლილი საღამოს დასასრული. თვალები მოიფშვნიტა და მაშინვე დასწვდა მისთვის წინასწარ გამზადებულ მინერალურ წყალს, რომელიც იქვე ტუმბოზე იდგა ბოთლით. ცოტა გამოცოცხლდა, სამზარეოლოდან მომავალი საჭმლის სურნელი იყნოსა და კუჭმაც მაშინვე შეახსენა თავი. მძიმედ წამოდგა და ნელი სვლით გაემართა სამზარეულოსკენ.
იოანე და მათე გაზქურასთან იდგნენ და როგორც ანდრეამ დაასკვნა, საუზმეს ამზადებდნენ.
-ვახ, გაიღვიძა! დიდება შენ გამოჩენას! - შეეგება ძმაკაცს იოანე.
-ცოტა ჩუმად ილაპარაკე, თავი მისკდება. - ძილისგან დაბოხებული ხმით თქვა ახვლედიანმა, სკამი გამოწია და დაჯდა.
-გაგისკდება, აბა რა იქნება, ისედაც მთვრალი კიდევ უფრო გადათვერი გუშინ დაბრუნების შემდეგ. - ჩაეცინა მათეს და საჭმლის თეფშებზე განაწილებას შეუდგა.
-გუშინ რა კოცნერტები მოაწყვე, გახსოვს? - გაეღიმა დანელიას.
-კი... - თავი დაუქნია ანდრეამ ძმაკაცს მთქნარებით.
-ალექსანდრე და ირაკლი აპირებენ მოსვლას, რომ იცოდე. ცოტახნის წინ დარეკეს...
-გუშინ აღარ გეძებეს, მაინც არ ექნებოდა აზრი შენთან ლაპარაკს, მაგრამ დღეს უეჭველი მაგრად გადაგივლიან!
-აუ, აუ, აუ, ისედაც ცუდად ვარ და ახლა ირაკლის რა მოუსმენს?! - შეწუხდა ახვლედიანი.
-მაგაზე მაშინ უნდა გეფიქრა, წარმოდგენას რომ მართავდი. - ნიშნისმოგებით თქვა არაბულმა.
-არა, ისე მაინც რა იყო შენი გუშინდელი საქციელი, ჰა? ჯერ ბარში დალიე უაზროდ, შემდეგ იმდენი ხალხი ლანძღე, ერის განმანათლებელივით. ნუ ჯაყელთან დაკავშირებით ხმასაც არ ვიღებ, შენს შესაძლებლობებსაც კი გადააჭარბე...
-მაგარი სულელი, ავარდნილი ტიპივით მოიქეცი. რა გარანტია გქონდა, რომ ის ძაღლიშვილი არ გესვროდა?!
-არც მქონდა... - ჩუმად თქვა ანდრეამ და თავი ჩახარა.
-ვერ გავიგე, გინდოდა, რომ მოეკალი? - წარბები შეკრა იოანემ.
-მღლით ამდენი ლაპარაკით! რაც გავაკეთე, არც პირველი ყოფილა და არც უკანასკნელი. უბრალოდ ხალხს გავაგებინე, რომ დავბრუნდი და ნუღარ გამი*რაკებთ ახლა საქმეს! -წამოენთო ახვლედიანი.
-სულელია ეს ჩე*ისა?! - ჩაეცინა აღშფოთებით მათეს და დანელიას გადახედა.
-მაგარი გადარჩი, შენ ძმობას ვფიცავარ. ანასტასია რომ არა, კიდევ არ ვიცით, რა მოხდებოდა!
-აუ, ანასტასია! - მხოლოდ იოანეს ნათქვამმა გაახსენა მასზე გაბრაზებული ბიძაშვილი.
-ხოო, ხოო, ანასტასია! როგორ გითავაზა გუშინ, გახსოვს? ანერვიულე საწყალი ბავშვი, შე ვირო! კაი ხანი აღარ დაგელაპარაკება, ასე მგონია... - ჩაეცინა არაბულს.
ანდრეამ მაგიდას დაარტყა ხელი და ხმამაღლა შეიკურთხა.
-გინებით საქმეს ვერ უშველი და მგონი ჯობია, ჭამო დანელიას ნაცოდვილარი, მოწესრიგდე და მამაშენისთვის მოემზადო! - დაარიგა მათემ ძმაკაცი.
-ჩემს ძმას დაურეკეთ და უთხარით, აქ მოსვლით არ შეწუხდნენ. მე თვითონ მივალ სახლში! - პირველი ლუკმა ჩაიდო პირში ახვლედიანმა.
მათემ და იოანემ ერთმანეთს გადახედეს, დანელიამ მხრები აიჩეჩა და მობილური მოიმარჯვა.

*_*_*_*

ტრიალ მინდორზე იდგა, სრულიად მარტო. გარშემო საოცარი სიწყნარე სუფევდა, მაგრამ ის მაინც ნერვიულობდა, რადგან ვერაფრით გაეგო, სად იყო. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა წინ და მდინარეც დაინახა. მისკენ გაიქცა, მაგრამ უეცრად შეჩერდა, როცა მის წინ ულამაზეს რაშზე ამხედრებული ქალი დაინახა. ერთი ხელით მზე მოიჩრდილა, რათა უკეთ დაენახა თეთრებში ჩაცმული ქალბატონი, რომელიც ქალღმერთივით გამოიყურებოდა ცხენზე ამხედრებული. დაატყვევა ქალის სილამაზემ, მაგრამ უფრო მეტად მისმა მეამბოხე სულისკვეთებამ, რომელიც ჯდომაზევე ეტყობოდა. უნებურად გაეპარა ღიმილი და მისკენ ნელი სვლა იწყო.
უცებ შედგა. ადგილს მიეყინა. თვალები რამდენჯერმე დაახამხამა, რათა დარწმუნებულიყო, არ ეჩვენებოდა. მის წინ არც მეტი, არც ნაკლები, ანასტასია ახვლედიანი იდგა. ცხენის აღვირზე მაგრად ჰქონდა ჩაჭიდებული ხელები და კუშტად უმზერდა მამაკაცს. გაუკვირდა, საოცრად გაუკვირდა და დაიბნა. სად იყო? იქ რა უნდოდა? ან გოგონა რატომ იყო მასთან ერთად?! - კითხვები მისდაუნებურად გადაავიწყდა, რადგან ახვლედიანის მზერა მთლიანად ატყვევებდა და მასთან მიახლოებას სთხოვდა. სვლას აუჩქარა, უნდოდა სწრაფად მიახლოებოდა გოგონას, მაგრამ რაც უფრო მეტს გადიოდა, მით უფრო შორდებოდა რაშზე ამხედრებულ ახვლედიანს.
ანერვიულდა, ვერაფერი გაიგო. მხოლოდ ხმა ჩაესმოდა ყურებში: „ნუ ესვრი, ნუ ესვრი, ნუ ესვრი“. ვერაფრით გაიგო, საიდან მოდიოდა ეს ხმა. დატრიალდა და გარემოს მოავლო თვალი. აღარც ანასტასია იყო სადმე, აღარც მისი ცხენი. ხელებზე დაიხედა და ელდა ეცა, როცა სისხლი დაინახა.
მთლიანად სისხლში იყო ამოსვრილი, მაგრამ ვერაფრით გაეგო, როგორ. შემდეგ ისევ ზემოთ აიხედა, მის წინ ყელგამოჭრილი ცხენი ეგდო, რომელთანაც ახვლედიანი ჩაცუცქულიყო. გოგონა ფაფარზე ეფერებოდა თავის რაშს და მწარედ ქვითინებდა. მერე თავი აწია და თვალი თვალში გაუყარა მამაკაცს.
-შენი ბრალია... შენი ბრალია... შენ მომიკალი! - სიძულვილით გაჟღენთილ სიტყვებს კბილებ შორის ცრიდა ანასტასია და აწყლიანებულ თვალებში ზიზღის კოცონს აგიზგიზებდა.
ხმა წაერთვა, ვერაფერი უთხრა, რადგან არაფერი ესმოდა. უნდოდა, გოგონას მიახლოებოდა და რაიმე ეთქვა, სანუგეშოდ, მაგრამ უეცრად ჩაესმა კაცის ბოხი ხმა:
-ბექა გაიღვიძე... ბექა, ადექი. - ფრთხილად ანჯღრევდა მძინარე მამაკაცს რატი.
ჯაყელმა უცებ გაახილა თვალები და წამოხტა.
-რა იყო, ბიჭო, რას წამოხტი, გამიხეთქე გული! - გაეცინა გეგას და გულზე მიიდო ხელი.
-რა მოხდა? სად ვარ, კი არადა, რა ხდება? - ახალგაღვიძებული და სიზმრისგან დაბნეული, აქეთ-იქეთ აცეცებდა თვალებს.
-ხომ კარგად ხარ, ეეე , სად უნდა იყო, შენს ოთახს ვეღარ ცნობ?
-თქვენ რა გინდათ აქ? რატომ გამაღვიძეთ საერთოდ?! - უცებ მოვიდა გონს მამაკაცი.
-ლუკამ დარეკა, დემეტრე დაბრუნდა და შენი ნახვა უნდა. გვთხოვა, გააღვიძეთ და მოიყვანეთო.
-დემეტრე დაბრუნდა? რატომ დაბრუნდა, არ აპირებდნენ ჯერ...
-გუშინდელზე გაიგეს, მგონი.
-და ჩემთან დალაპარაკება რატომ უნდა?
-ჩვენც არ ვიცით. უბრალოდ ლუკას დანაბარებს ვასრულებთ. მიდი, ჩაიცვი და გამოდი, ჩვენ ქვევით დაგელოდებით. - მხარზე ხელი დაკრა რატიმ ძმაკაცს და გეგასთან ერთად დატოვა ოთახი.
ბექამ თავი მოიქექა და კიდევ ერთხელ გაიხსენა ნანახი სიზმარი. კითხვები არ ასვენებდა: რატომ ნახა ანასტასია ახვლედიანი სიზმარში? ან საერთოდაც, რა შინაარსი ჰქონდა ნანახს?
ვერაფერი გაიგო. თავი გააქნია და ყველაფერი სასმელს დააბრალა. შხაპი მიიღო, მოემზადა და ბიჭებთან ერთად დატოვა სახლი.

*_*_*_*

ეკატერინე და ელენე ქორწილის ორგანიზატორს ემშვიდობებოდნენ, როცა საქმრომ დაურეკა ჯაყელს და შეხვედრა სთოვა. მაშინვე დათანხმდა, რაღა თქმა უნდა. კმაყოფილმა დათუნამაც შეხვედრის ადგილი ჩააწერინა გოგონას და თხოვა, არ დაეგვიანა.
მანქანით მოცემულ მისამართზე მალევე მივიდა. გასვიანს მართლაც არ მოუწია ლოდინი. ლამაზი გალავნის წინ გააჩერდა და ფანჯრიდან შეათვალიერა გარემო. დათუნას მანქანა იცნო, მაშინვე გადავიდა და დიდი ჭიშკრის წინ დადგა.
გაკვირვებული, ვერ ხვდებოდა, სად იყო ან რა უნდოდა იქ. მაშინვე ამოიღო ტელეფონი და საქმროს დაურეკა.
-მოხვედი? - სწრაფად უპასუახა მამაკაცმა.
-დიდი ჭიშკრის წინ ვდგავარ. ვერ მეტყვი რა ხდება?
-გააღე კარი და ბილიკს გამოყევი.
ეკატერინე მითითებებს მიჰყვა და უზარმაზარ ეზოში ამოყო თავი.
-კარგი, ახლა საით წავიდე?
-ცოტა კიდევ იარე, არ გაჩერდე...
გოგონა ბილიკს მიუყვებოდა. სიმეტრიულად ჩამწკრივებულ ხეებს გასცდა და უცებ დაინახა დათუნა, რომელიც გაღიმებული უყურებდა.
-ყოჩაღ, ქალბატონო კატერინა, მოაგენით ჩვენს სახლს! - ისევ მობილურში უთხრა დათუნამ და გაუთიშა.
-ჩვენს სახლს?! ცოტა დამაბნიე... - გაკვირვებული ღიმილით მიუახლოვდა მამაკაცს ჯაყელი.
-მომეცი ხელი! - გაეღიმა გასვიანს და ხელი ჩაკიდა ეკატერინეს.
რამდენიმე ნაბიჯი გადადგეს, შემდეგ დათუნამ საცოლეს შეხედა თვალებში და გაუღიმა.
-იცი ახლა სად ვდგავართ?
-სად? - გაეცინა კატოს.
-ჩვენს მისაღებ ოთახში!
ისევ გადადგეს რამდენიმე ნაბიჯი.
-ახლა კი ჩვენს საძინებელში ვართ. - გაეღიმა დათუნას.
-ანუ ეს... აქ ჩვენი მომავალი სახლი აშენდება?! - ჩაეცინა გოგონას.
დათუნამ თავი დაუკრა თანხმობის ნიშნად.
-ხვალ დაიწყებენ საძირკვლის გათხრას. პროექტი გუშინ გადავეცი.
-რა მაგარია! ღმერთო, ძალიან ლამაზი ადგილია! რამხელა ეზოა... ულამაზეს ბაღს გავაშენებ... ძალიან მომწონს! - კისერზე ჩამოეკიდა საქმროს გახარებული ეკატერინე და მოწყვეტით აკოცა.
-მიხარია, თუ მოგწონს. მინდოდა, შენთვის სიურპრიზი გამეკეთებინა და იქამდე არ განახებდი ამ ადგილს, სანამ დაპროექტება არ დავასრულე.
-ულამაზესი ადგილია, მართლა ძალიან მომწონს. ზუსტად ისეთია, როგორიც წარმომედგინა. ერთი სული მაქვს, როდის ვიცხოვრებთ ამ სახლში მე და შენ, ერთად!
-სულ რამდენიმე თვეში, ჩემო ლამაზო... სულ რამდენიმე თვეში!
-მერე ვიტყვი, რომ ჩემმა ქმარმა ჩემთვის სახლი ააშენა! - გაეცინა ეკატერინეს.
დათუნას გაეღიმა და რამდენიმე ნაბიჯით ჩამოშორდა გოგონას.
-აი, ამ ადგილას ბუხარი იქნება. ყოველ საღამოს დავსხდებით ხოლმე სარწეველა სკამებში და ერთი ჭიქა წითელი ღვინით ხელში, სასიამოვნო მუსიკის ფონზე მოვუყვებით ერთმანეთს განვლილი დღის შესახებ. შენ იმდროისთვის უკვე მსოფლიოში ცნობილი მხატვარი იქნები, მე კი გრანდიოზული შენობების დაპროექტებას დამავალებენ. ორივენი წარმატებულები ვიქნებით ჩვენს საქმეში და სამსახურით დაღლილებს, საღამოობით ერთმანეთის ყურებაში ჩაგვეძინება. მერე ბავშვის ტირილი გაგვაღვიძებს. ორივენი წამოვდგებით და ჩვენს შვილს, ბიჭს ან გოგოს, რომელსაც ჩემი ფერის თვალები და შენი ფერის თმა ექნება, ხელში ავიყვანთ. დავაწყნარებთ და ვეტყვით, რომ დედიკო და მამიკო მასთან არიან. შემდეგ ისევ დავაწვენთ თავის საწოლში და ჩვენც დავბრუნდებით საძინებელში. ერთმანეთის ალერსით დაღლილები საწოლს მივესვენებით და მშვიდად დავიძინებთ, იმის იმედით, რომ დილას არა მზის სხივები ან ბავშვის ტირილი, არამედ საყვარელი ადამიანის კოცნა გაგვაღვიძებს. ეს იქნება სამოთხე დედამიწაზე, არა?! - შენ რას იტყვი კატერინა, რატომ ჩაფიქრდი? - გაეღიმა გასვიანს.
-უბრალოდ წარმოვიდგინე შენი სიტყვები და ბედნიერებისგან სიტყვები წამერთვა! - მხრები აიჩეჩა კატომ ღიმილით და საყვარელ მამაკაცს ჩაეხუტა. - მიყვარხარ, დათუნა. ყველაზე და ყველაფერზე მეტად!
-მეც მიყვარხარ... ძალიან, ძალიან...და მინდა, რომ ჩვენი თანაცხოვრების თითოეული დღე ამის დასტური იყოს შენთვის!
-თუ დაკავებული არ ხარ, წამოდი ჩვენს კაფეში წავიდეთ. მინდა, კიდევ ბევრი ვილაპარაკოთ ჩვენს მომავალზე!
-წავიდეთ... - ღიმილით დაეთანხმა დათუნა გოგონას და ხელი ჩაკიდა.

*_*_*_*


მარიამი უნივერსიტეტიდან გამოდიოდა, როცა თანაკურსელმა დაუძახა და გაჩერება სთხოვა.
-მოხდა რამე, ბაჩო? - ღიმილით შებრუნდა გოგონა მეგობრისკენ.
-არაფერი, უბრალოდ შენთვის მინდოდა მეთქვა, რომ დღეს საღამოს გეგმები შეგვეცვალა. ჩემთან კი არა, უტასთან ავდივართ.
-უტა ვინ არის? - სახელი ეუცხოვა მაშოს.
-უტა დანელია, ჩვენი ჯგუფელია. წელს დაბრუნდა გერმანიიდან, იქ სწავლობდა.
-მოიცა, ჩვენი ჯგუფელია და მე არ ვიცნობ? აჰ, ეს ის ცნობილი დანელიაა, მთელი წელი რომ არ უნახავთ უნივერსიტეტში? - გაეცინა ჯაყელს გახსენებაზე.
-ეგ გახლავთ! - გაეცინა ბაჩოსაც. - ხოდა, რომ არავინ არ იცნობთ ჩვენს კურსზე, გვთხოვა ჩემთან შევიკრიბოთო და უარი ვეღარ ვუთხარით. რამე საწინააღმდეგო ხომ არ გაქვს?
-არა, საწინააღმდეგო არა, მაგრამ უხერხული არ არის, ასე უცხო ადმიანთან სახლში მისვლა?
-კაი რა, მარუს. რა უხერხული, უტა ჩვენი ძმაკაცია. სანამ წავიდოდა, იქამდეც ვმეგობრობდით. მაგის ძმას შეიძლება იცნობ კიდეც, იოანე დანელია...
მარიამს სახელი ეცნო, მაგრამ ვერაფრით გაიხსენა საიდან.
-არა... არ ვიცნობ. კარგი, მოკლედ, მისამართს ხომ მომწერ?
-კი, კი აუცილებლად! - გაეცინა ბიჭს.
უეცრად მათ წინ შავი ფერის, დაბურულმინებიანი მანქანა გაჩერდა და იქიდან, მაღალი და ახოვანი მამაკაცი გადმოვიდა. პიჯაკი შეიხსნა და პირდაპირ მარიამთან გაჩერდა.
-ქალბატონო მარიამ, - თავი დაუკრა გოგონას და მზის სათვალეები მოიხსნა.
-დიახ, გისმენთ. - გაკვირვებით ახედა გოგონამ სრულიად უცხო მამაკაცს.
-რა გნებავთ?! - ჩაერია საუბარში ბაჩო, რომელიც ეჭვისთვალით ათვალიერებდა უცნობს.
-მე თქვენმა ძმამ გამომგზავნა. ამიერიდან მე ვიქნები თქვენი მძღოლი და პირადი მცველი! -ბოხი, დაყენებული ხმა ჰქონდა მამაკაცს.
-რა?! ჩემს ძმას არაფერი უთქვამს ჩემთვის. მე გარკვევით ვუთხარი, რომ ძიძას არ ვსაჭიროებ! -გაბრაზდა მაშო და ტელეფონი მოიმარჯვა.
-დამშვიდდი, მარიამ. - ხელი მოხვია ბაჩომ გოგონას. - უკაცრავად, მაგრამ რატომ უნდა გენდოთ ჩემი მეგობარი და გამოგყვეთ სრულიად უცხო ადამიანს?
-შეგიძლიათ დაურეკოთ ბატონ ლუკას და ის თავად გეტყვით ყველაფერს. - აუღელვებლად ლაპარაკობდა უცნობი.
-დარეკვა არ არის საჭირო. მაშო, შეგიძლია წამოხვიდე ჩვენთან ერთად გამარჯობა, ბაჩანა! უეცრად არსაიდან გამოჩნდა თორნიკე, რომელმაც ჯერ მაშოს მოახსენა ყველაფერი, ხოლო შემდეგ ბაჩოს მიესალმა აგდებულად.
-თორნიკე? შენ რაღა გინდა აქ? - გაუვკვირდა მარიამს ბიჭის იქ დანახვა.
-დავითს წამოვყევი, იმიტომ რომ ვიცოდი, თავს გაიგიჟებდი. მადლობა, დავით, შეგიძლია მანქანაში დაბრუნდე. ჩვენც ახლავე მოვალთ! - მხარზე ხელი დაკრა თორნიკემ მამაკაცს და ისიც დაუყონებლივ გაემართა მანქანისკენ.
-თორნიკე, შეგიძლია ამიხსნა, რა ხდება?!
-დამშვიდდი, მაშო. არაფერიც არ ხდება. უბრალოდ, შენს უსაფრთხოებაზე ვზრუნავთ და არ არის საჭირო, სცენების მოწყობა უცხოებიც წინ. - ბოლო სიტყვებზე თორნიკემ ბაჩოს გადახედა და ჩაეცინა.
-ჯერესერთიც, ბაჩო უცხო არ არის და მეორეც, ახლა წამოგყვებით, რადგან უკვე მაგვიანდება, მაგრამ ამაზე ლუკას კიდევ დაველაპარაკები! - გაბრაზდა მაშო, მეგობარი გადაკოცნა და მხოლოდ ამის შემდეგ ჩაჯდა მანქანაში.
-აბა კარგად იყავი, ბაჩანა! - ღიმილით დაემშვიდობა თორნიკე ბიჭს და ისიც გოგონას მიჰყვა.
-სად წავიდე, ქალბატონო? - სარკიდან გახედა დავითმა გოგონას და ღვედი შეიკრა.
-კლინიკაში. მისამართს ეგ ვაჟბატონი გეტყვის, ჩემზე კარგად იცის ყველაფერი! - თორნიკეზე ანიშნა ჯაყელმა და თავად ფანჯარას მიაყრდნო თავი. თორნიკეს გაეცინა და მისამართი უკარნახა მძღოლს.

*_*_*_*

ანდრეამ რამდენჯერმე გაბმულად დაუსიგნალა სახლის ჭიშკარზე მიმაგრებულ დაცვის წევრებს და როგორც კი ჭიშკარი გაუღეს, სწრაფად შეიყვანა მანქანა ეზოში. დინჯად გადმოვიდა მანქანიდან, კარზე დააბრახუნა და დაელოდა, სანამ გაუღებდნენ.
კარი მოსამსახურემ გაუღო და სახლში შეატარა. ირაკლი და ალექსანდრე კიბესთან იდგნენ და მის გამოჩენას ელოდნენ.
-დილამშვიდობისა! - ცივად მიესალმა ახვლედიანი ოჯახისწევრებს, გვერდი აუარა და კიბეებზე აირბინა.
-მე მგონი, სალაპარაკო გვაქვს! - შვილის საქციელით გაოცებულმა, საკმაოდ მკაცრად დაუძახა ანდრეას.
-არამგონია. - უდარდელად უპასუხა ბიჭმა და დერეფანში დაიკარგა.
მამა-შვილმა ერთმანეთს გადახედა, შემდეგ კი ორივე უკან გაჰყვა ახვლედიანს.
-ვერ გავიგე, რანაირად იქცევი, ანდრეა?! გუშინ იმხელა კონცერტები ჩაატარე და დღეს დალაპარაკებაც არ გინდა ამაზე?! - საძინებელ ოთახში შესვლისთანავე დაუყვირა ირაკლიმ ვაჟიშვილს.
-მამა, ისედაც მისკდება თავი და გეხვეწები, ნუ ყვირი, რა. - სახე დამანჭა ახვლედიანმა. გარდერობის ოთახში შევიდა და იქიდან ორი დიდი ჩანთა გამოიტანა.
-ეს რა არის? - მშვიდად ჰკითხა სანდრომ ძმას და ჩანთებზე მიუთითა.
-ჩემი ბარგია, რომელიც, საბედნიეროდ, ჯერ კიდევ არ მქონდა ამოლაგებული.
-და რად გინდა ჩემოდნები?!
-წყნეთში გადავდივარ, დედასთან! - მტკიცედ განაცხადა ანდრეამ და მამას გაუსწორა მზერა; ირაკლის ცინიკურად ჩაეცინა.
-ახლა არ მითხრა, რომ დედაშენის ნახვის გამო მოიქეცი გუშინ ასე ბავშვურად.
-ბავშურ საქციელს რას ეძახი შენ, იმას, რომ ჩემი აზრი გამოვთქვი „ნაღებ საზოგადოებასთან“ დაკავშირებით, თუ იმას, რომ ბექა ჯაყელს კინაღამ თავი მოვაკვლევინე?!
-საერთოდ, ყველა შენს ქმედებას, ჩამოსვლის დღიდან, ბავშვობად მივიჩნევ, ანდრეა!
-თუ ერთმანეთის საქციელებისთვის სახელის დარქმევას ვაპირებთ, მაშინ მეც გეტყვით, ბატონო ირაკლი, რომ ავადმყოფი ცოლის დამალვას და ჯანდაბაში გადასახლებას არაკაცობად მივიჩნევ! - წამოენთო ანდრეა და ჯიქურ მიაშტერდა მამას.
-იმაზე ნუ ლაპარაკობ, რაზეც წარმოდგენაც არ გაქვს! - გაბრაზდა უფროსი ახვლედიანი.
-მე არ ვლაპარაკობ, მამა, მხოლოდ ვმოქმედებ! როგორც გითხარით, წყნეთში გადავდივარ დედასთან და ვერცერთი თქვენგანი ვერ შემაჩერებს!
-მამა გთხოვ, ცოტახნით მარტო დაგვტოვე! - მიმართა ალექსანდრემ მამას და ისეთი სახით შეხედა, ირაკლიმ მაშინვე დატოვა ოთახი. - რატომ იქცევი ასე, ანდრეა?! - მიუბრუნდა სანდრო ძმას.
-როგორ, ასე?!
-შენ რა გგონია, ჩემზე მეტად განიცდი დედას ამბავს? ან ჩემზე მეტად გიყვარს?! თუ გგონია, რომ ჩვენ ფეხებზე გვკიდია დედა, ძალიან ცდები. ექიმმაც გვირჩია და თვითონაც მოინდომა ცალკე ცხოვრება. მეგონა, გუშინწინ გარკვევით გითხარი ეს.
-გარკვევით მითხარი?! - ჩაეცინა ანდრეას. - რა მითხარი გარკვევით, რომ დედა შეურაცხადია და ვერავის ვერ სცნობს გარშემო?! გამაფრთხილე, რომ ჩემ დანახვაზე გაგიჟდებოდა?! -იღრიალა ახვლედიანმა.
-დედა ავად არის! იმ ამბის შემდეგ ასეთ მდგომარეობაშია! სწორედ ამიტომ გადავწყვიტეთ მისი წყნეთში აყვანა. იქ მშვიდად არის და თან ნანაც კარგად უვლის. მეც ხშირად ავდივარ მის მოსანახულებლად, ხანდახან, ანასტასიაც მომყვება. ეს საუკეთესო გამოსავალი იყო დედასთვის, რატომ არ გესმის?!
-როგორც ყოველთვის, მამას ნამუსების წმენდით ხარ დაკავებული, სანდრო. შენთან სალაპარაკო არაფერი მაქვს, მე ვთქვი ჩემი სიტყვა და არ გადავალ, შენც კარგად იცი!
-იცოდე, ახლა რომ წახვიდე, ჯაყელები იფიქრებენ, რომ ჩვენს ოჯახში განხეთქილება მოხდა და გუშინდელი ამბის შემდეგ მეტიც არ უნდათ!
-იცით, რას გეტყვით?! - ფეხებზე თქვენი ჯაყელებიც და მათთან დაპირისპირებაც!
-ახლა მარტივია, არა ლაპარაკი?! გუშინ ბექას რომ იწვევდი და სთხოვდი, მომკალიო, მაშინ არ გეკიდა ფეხებზე?! - გაბრაზდა ალექსანდრე. - შენ სულ ასე იქცევი, ანდრეა! ფეხებზე იკიდებ ყველას აზრს და მხოლოდ შენსას აწვები! რამდენიმე წლის წინ ისე წახვედი, რომ შენი ჩასვრილი საქმე ჩვენ დაგვიტოვე გამოსასწორებლად. ახლა კი ბრუნდები და იმის მაგივრად, გვეხმარებოდე, უარესად აფუჭებ ყველაფერს! ვითომ არ იცი, დედა ვის გამო გახდა ცუდად, აქეთ ჩვენ გვდებ ბრალს შენს გაფუჭებულ საქმეში! საკმარისია, არავინ აპირებს შენი საქციელების ატანას, საკმარისად გითმინეთ! - მთელ ხმაზე ყვიროდა ალექსანდრე და გაცეცხლებული თვალებით უყურებდა ძმას.
ანდრეა გახევებული იდგა და ხმასაც არ იღებდა. უბრალოდ უყურებდა ძმას და მისი თითოეული სიტყვა წიწკნიდა გულს.
-ვახ... როგორც იქნა, შენც მითხარი შენი სათქმელი. კარგია, რომ გამიმხილე შენი ზიზღი ჩემ მიმართ, თორემ ერთხელაც შეიძლებოდა, ღამე მოგეკალი. - ჩამხრჩვალი ხმით ალაპარაკდა ანდრეა და თავი ჩახარა. - მართალი ხარ ყველაფერში. დედას რაც დაემართა, ჩემი ბრალია. და ზოგადად, ერთი იმპულსური, თავზეხელაღებული კაცი ვარ, რომელსაც ყველა და ყველაფერი ფეხებზე კიდია, ოღონდ თავისი „გაისწოროს“. უბრალოდ... არ მეგონა, ამ სიტყვებს შენგან თუ მოვისმენდი. - დანანებით ჩაეცინა ახვლედიანს და ჩაწითლებული თვალებით ახედა უმცროს ძმას, რომელიც გახშირებულად სუნთქავდა.
ანდრეამ ხელი დაავლო ჩემოდნებს და სწრაფად დატოვა ოთახი.
-ანდრეა, მოიცადე, ნუ სულელობ.! - უკან დაედევნა უფროს ძმას ალექსანდრე.
ანდრეამ უცებ ჩაირბინა კიბეები და კართან შედგა
-კარგად იყავი, სანდრო! - გაუღიმა ანდრეამ ძმას, ზუსტად ისე, როგორც რამდენიმე წლის წინ, როცა ქვეყნიდან მიდიოდა, უფრო სწორად კი, გარბოდა მამამისის ბრძანებით, რადგან ნიკოლოზ ჯაყელის მკვლელობისთვის იძებნებოდა. მაშინაც ზუსტად ამ სიტყვებით დაემშვიდობა უმცროს ძმას, რომლის თვალებშიც შიშს ხედავდა ახვლედიანი. მაშინაც კიბის თავში იდგა ალექსანდრე და უყურებდა უფროს ძმას, რომელიც მორიგი გაფუჭებული საქმის გამო მიდიოდა სახლიდან.
ანდრეამ აუღელვებლად დატოვა სახლი, ჩანთები მანქანაში ჩააწყო და სწრაფად მოსწყდა ადგილს. ალექსანდრე კი უბრალოდ იდგა კიბის თავში და ერთ ადგილას ჰქონდა თვალი გაშტერებული. უნდოდა, ძმას დაწეოდა და ეთქვა, რომ რაც არ უნდა მომხდარიყო, ძმებს ერთმანეთის იმედი უნდა ჰქონოდათ,მაგრამ ფეხები დაება და რაღაც ძალამ ნაბიჯიც კი ვერ გადაადგმევინა. ირაკლი უყურებდა უმცროს შვილს და სიტყვასაც ვერ ძრავდა, რადგან იცოდა, ახლა სანდროს ყველაზე მეტად სტკიოდა. სტკიოდა ისე, როგორც რამდენიმე წლის წინ, როცა ძმა დაკარგა. უბრალოდ მივიდა შვილთან, მხარზე ხელი დაარტყა, ხოლო შემდეგ გულში ჩაიკრა.

*_*_*_*

მაშო საღამოს გამოვიდა კლინიკიდან. მეგობრები უკვე ურეკავდნენ და კითხულობდნენ, რადგან გოგონა იგვიანებდა. აღარც ახსოვდა, გარეთ თუ დაცვა ელოდებოდა და როცა მანქანასთან დინჯად მდგარი დავითი დაინახა, კიდევ ერთხელ ამოიხრა.
-სად წაგიყვანოთ, ქალბატონო მარიამ? - მანქანასთან მისვლისთანავე ჰკითხა კაცმა მაშოს და ავტომობილის კარი გაუღო.
-აი, ამ მისამართზე მიმიყვანე, თუ შეიძლება. - ბაჩოს მიწერილი მესიჯი ანახა ჯაყელმა.
-გასაგებია! - თავი დაუკრა დავითმა გოგონას და თვითონაც დაიკავა მძღოლის ადგილი.

*_*_*_*

უტა დანელია შეძლებული ოჯახის შვილი უნდა ყოფილიყო. მის ორსართულიან, ულამაზეს სახლს უზარმაზარი ეზო ერტყა გარშემო, რომელსაც მოვლა ეტყობოდა. ალბათ ოჯახის დიასახლისს ძალიან უყვარდა მცენარეები, რადგან ბაღში უხვად შეხვდებოდით სხვადასხვა ჯიშისა თუ ფერის ყვავილებსა და ხეებს.
მაშომ ხარბი მზერით შეათვალიერა სახლი, გულში მოუწონა პატრონს გემოვნება და სახლიდან გამოსული მეგობრებისკენ გაემართა.

-როგორც იქნა, მოაღწიე! რა იყო, მთავარ ექიმად დაგნიშნეს?! - სიცილით შეეგება გოგონას კურსელი, სალომე, რომელთანაც საკმაოდ ახლო ურთიერთობა ჰქონდა.
-ოო, არ დაიწყოთ ახლა. როგორც კი გავთავისუფლდი გამოვიქეცი! - თვალები გადაატრიალა ჯაყელმა და მეგობრებს ჩამოუარა გადასაკოცნად.
-მარიამ, გაიცანი, ეს არის ჩვენი ჯგუფელი, უტა, ამ სახლის მფლობელი და ჩვენი დღევანდელი მასპინძელი! - წარუდგინა ბაჩომ გოგონას დანელია, რომელიც საკმაოდ სიმპატიურად გამოიყურებოდა ქერა თმითა და ოდნავ მოზრდილი წვერით.
-სასიამოვნოა, მარიამ ჯაყელი. - გაუღიმა მაშომ ბიჭს.
-ჯაყელი?! - თვალები გაუფართოვდა უტას. - ლუკა ჯაყელის ვინმე ხარ?
-ლუკა ჩემი ძმაა, იცნობ?
-ლუკა და ბექა ჯაყელებს ვინ არ იცნობს, მაგრამ მე პირადად მხოლოდ შორიდან მქონია შეხება. - დაბნეულად ჩაეცინა ბიჭს. - კარგი, წამოდით, შევიდეთ სახლში. მე მგონი, ბოლო მომსვლელიც მოვიდა! - ტაში შემოკრა უტამ და ჯგუფელებს შინისკენ წაუძღვა.
-კარგი ბიჭია, არა? - გადაუჩურჩულა სალომემ მარიამს.
-რა ვიცი, კი. - მხრები აიჩეჩა მაშომ და ჩაიცინა.
-ამბობენ, ძმა უკეთესიაო. საერთოდაც, მისია ეს სახლი. - გადაუჩურჩულა გოგონებს მათმა კურსელმა ნინიმ.
-ახლა არ დაიწყოთ თქვენებურად ჭორაობა! - გაეცინა მარიამს და გოგონებიც გააცინა.
სახლი შიგნიდან ერთი-ორად უფრო მდიდრულად და ელეგანტურად გამოიყურებოდა. დანელიების ოჯახს მართლაც კარგი გემოვნება და ფინანსური შესაძლებლობები უნდა ჰქონოდა, რომ ასე ძვირფასად მოეწყოთ ყველაფერი.
უტამ მეგობრები დიდ სასტუმრო ოთახში შეიყვანა, სადაც სუფრა იყო მათთვის გაშლილი.
-მობრძანდით, მეგობრებო. აი, ეს არის ჩემი მოკრძალებული სამყოფელი! - შეუძღვა ოთახში დანელია ახალგაზრდებს.
-„მოკრძალებულის“ რა მოგახსენოთ. - გადაულაპარაკა სალომემ ნინის და ორივემ ჩაიფხუკუნა.
-ძალიან ლამაზი სახლი გაქვს, უტა... - აღნიშნა მარიამმა და გარემოს კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი.
-მადლობა, მარიამ! - გაუღიმა ბიჭმა ჯაყელს, ხოლო შემდეგ მზერა მოცინარი სალომესკენ გააპარა. - გოგონებო, რატომ დგახართ, დასხედით! - ნამდვილი მასპინძლის როლი მოირგო და სალომეს სკამი გამოუწია დასაჯდომად.

სადილის შემდეგ საუბარს შეყვნენ. ახალგაზრდები უნივერსიტეტის ამბებს იხსენებდნენ და ხალისობდნენ. ძირითადად უტას უყვებოდნენ ამბებს და ურჩევდნენ, მასაც ევლო ლექციებზე.
-ისე ყველას გადაწყვეტილი გაქვთ, რა განხრით გინდათ სწავლის გაგრძელება? - ჯგუფელებს მიმართა კითხვით დანელიამ.
-მე გინეკოლოგობა მინდა! - წამოიძახა სალომემ ამაყად. და უტამაც მაშინვე გაუღიმა გოგონას.
-მე პედიატრობა მინდა, ვგიჟდები ბავშვებზე. - ჩაეცინა ნინის.
-მომავალი ტრავმატოლოგი ვარ მე! - ხელით საკუთარ თავზე ანიშნა ბაჩომ.
-მეც ტრავმატოლოგიურში მოვდივარ შენთან ერთად! - გაეცინა მათ ერთ-ერთ ჯგუფელ, გიორგის და მხარზე ხელი დაკრა ბაჩოს.
-შენ ჯერ არ გაქვს გადაწყვეტილი, მარიამ?
-კი, ქირურგობა მინდა, მაგრამ ჯერ უცხოეთში მივდივარ სწავლის გასაგრძელებლად. საერთოდაც, არ მინდოდა საქართველოში ჩაბარება, მაგრამ ოჯახური პრობლემა მქონდა და საბუთების ვეღარ მოვახერხე. - ბოლო სიტყვებზე მოიღუშა გოგონა, რაც დანელიას არ გამორჩენია მხედველობიდან. - შენზე რას გვეტყვი, რომელი სპეციალობის არჩევა გინდა? -უცებ გამოცოცხლდა მარიამი და უტას გაუღიმა.
-მეც, შენი არ იყოს, ქირურგობა მინდა და არც მე ვიტყოდი უცხოეთში სასწავლებლად დაბრუნებაზე უარს.
-დაბრუნებაზე? იქ სწავლობდი? - ჩაერთო საუბარში ნინი.
-კი, სამი წელი.
-და საერთოდ რატომ დაბრუნდი? - დაინტერესდა სალომე.
-გარკვეული მიზეზების გამო. - მოკლედ მოჭრა უტამ და თვალი აარიდა გოგონას; ამჯერად მაშოს არ გამორჩენია დანელიას ქმედება.
-უცნაურია შენნაირი ბიჭი საერთოდ რომ სწავლობს სამედიცინოზე! - გულწრფელად აღნიშნა ნინიმ; უტას გაეცინა.
-რატომ არის უცნაური?
-რა ვიცი, ცუდად არ გამიგო, მაგრამ შენისთანა ბიჭები უფრო ბიზნესს ირჩევენ ან რამე მსგავსს. - გაეცინა გოგონას.
-გეთანხმები, მაგრამ მე ბავშვობიდან ეს სფერო მიზიდავდა, თანაც ჩემი საახლობლოს გადამკიდე, საჭიროც არის, რომ ქირურგი გავხდე! - გაეცინა ბიჭს.
-ასეთი ხიფათიანი სამეგობრო გყავს? - გაეღიმა მაშოს.
უტამ ბიჭებს გადახედა.
-ხო, რა ვიცი... - მხრები აიჩეჩა და ჯაყელს გაუცინა.
საუბარი და მხიარულება გაგრძელდა, ბაჩომ გიტარაც ითხოვა და მარიამის „შეკვეთების“ შესრულება დაიწყო. ერთ-ერთი სიმღერის დროს გოგონას ტელეფონი ამღერდა და ისიც იძულებული გახდა, აივანზე გასულიყო.
-გისმენ, თორნიკე! - სიწყნარეში გასვლისთანავე უპასუხა ტელეფონს.
-სად ხარ? რომ გირეკავ, რატომ არ მპასუხობ?! - მაშინვე ჩაესმა მამაკაცის მკაცრი ხმა.
-არ მესმოდა ხმაურში, ბოდიში...
-სად ხარ?! - შეაწყვეტინა საუბარი თორნიკემ გოგონას.
-მეგობართან ვართ ჯგუფელები, ხომ გითხარი?!
-რომელ მეგობართან?
-არველაძე ზედმეტები ხომ არ მოგდის, შემთხვევით?! ჩემი ძმა არ მაკონტროლებს ამდენს და შენ რა გინდა, ვერ გავიგე...
-შენი ძმა იმიტომ არ გაკონტროლებს, რომ იცის, სანდო ხელში ხარ! მეტყვი ვისთან ხარ, თუ დავურეკო დათოს?!
-შემეშვი, რა! არ ვარ ვალდებული, ანგარიში გაბარო! - გაბრაზდა მაშო და ტელეფონი გაუთიშა მამაკაცს. ღრმად ამოისუნთქა და მოაჯირს დაეყრდნო ორივე ხელით. მის წინ ულამაზესი ხედი იშლებოდა.
-ეჭვიანი შეყვარებული? - ღიმილით ამოუდგა გოგონას გვერდით უტა.
-უიმე არა, ღმერთმა დამიფაროს! - გულწრფელად შეიცხადა მარიამმა და დანელიაც გააცინა.
-თვალები რომ სხვა რამეს მეუბნება? - ეშმაკურად ჩაეღიმა ბიჭს.
-ნუთუ? - გაეცინა გოგონას.
-შენ რა გგონია გერმანიაში მარტო ზოგადი ქირურგიის შესახებ მასწავლიდნენ? - გაეცინა უტას და მარიამიც გააცინა. - არა, მართლა გეუბნები, შენი საუბრის მოსმენა არც მიცდია, მაგრამ ყური მოვკარი და ვერ დავიჯერებ, რომ იმ ადამიანის მიმართ, რომელსაც ასეთი ტონით ელაპარაკები, არაფერს გრძნობ!
-ზედმეტად ჩახლართულია ეგ ამბავი. - ამოიხვნეშა გოგონამ.
-ხო, მაგას ვხვდები, მაგრამ არ მითხრა, რომ ცალმხრივად გიყვარს, ვერ დავიჯერებ!
-ჩემი ძმის ძმაკაცია და ისე მეპყრობა, როგორც პატარა დას. ვერ იტანს როცა ბიჭებს მოვწონვარ, სულ მაკონტროლებს და მეჩხუბება, ჩემს ძმაზე მეტად მაბეზრებს თავს!
-აჰ, გასაგებია. და შენ გგონია, რომ მაგას შენი ძმის გამო აკეთებს? - გაეცინა უტას.
-კი არ მგონია, დარწმუნებული ვარ, რომ ეგრეა. თანაც რომც ვცდებოდე და მასაც ჰქონდეს ჩემ მიმართ რაიმე გრძნობა, ჩემს ძმას მაინც არ „გადაახტება“. ხომ იცი „ძმაკაცის და წმინდაა!“ ირონიულად ჩაეცინა მარიამს. - ნახე, რა უცებ გადაგიშალე გული? ასეთ თემებზე მხოლოდ ჩემს დას და დაქალს ველაპარაკები. - გაეცინა გოგონას.
-ორი მონათესავე სული უცებ პოულობს ერთმანეთს! - თვალი ჩაუკრა დანელიამ ჯაყელს და გაუცინა.
ერთხანს ორივე დადუმდა. მთვარით განათებულ ბაღს გადაჰყურებდნენ და თავიანთ საფიქრალზე ფიქრობდნენ, არც ერთი ჩქარობდა შინ შესვლას.
-ულამაზესი ეზო გაქვს! - აღნიშნა მაშომ.
-მადლობა... - გაეღიმა დანელიას და ბაღს გადახედა. - დედაჩემს უყვარდა ყვავილები ძალიან, გერმანიიდან რომ ჩამოვდიოდი მაგის მეტს არაფერს მაბარებდა! - ნაღვლიანად ჩაეცინა გახსენებაზე.
-ვიზიარებ... - ჩაილაპარაკა გოგონამ.
-მეც ვიზიარებ. არვიცი რას, მაგრამ შენც რომ იმავე მიზეზით ვერ წახვედი უცხოეთში, რის გამოც მე აქ დავბრუნდი, ფაქტია...
-ხო... მე... ბიძაშვილი დამეღუპა, თუ მომიკლეს, არავინ იცის ზუსტად.
-ვწუხვარ... - გულწრფელად შეწუხდა უტა.
-რას ვიზამთ, ცხოვრება ასეთია. - ამოიხვნეშა ჯაყელმა. - ამხელა სახლში მარტო ცხოვრობ? გამოცოცხლდა მალევე.
-არა, ჩემს ძმასთან ერთად, რომელიც ფაქტობრივად არასდროსაა შინ. - გაეცინა დანელიას. - დღეს შეიძლება ადრე დაბრუნდეს და გაგაცნობთ აუცილებლად!
-გინდა რაღაცაში გამოგიტყდე? ყოველთვის როცა შენზე მესმოდა, რომ უნივერსიტეტში არ დადიოდი ერთი უვიცი, გათამამებული და მამიკოს ფულებით მოწყობილი ბიჭი მეგონე! -გაეცინა მაშოს.
-მართლა? მერე, ახლა რას ფიქრობ? - გაეცინა ბიჭს.
-ახლა ვფიქრობ, რომ ვცდებოდი და რომ შენგან შესანიშნავი ქირურგი დადგება!
-დიდად გმადლობთ! - გაეღიმა უტას. - ისე ის შავი მანქანა, ჩემს ჭიშკართან რომ დგას, შენ გელოდება?
-სამწუხაროდ კი, ჩემი დაცვაა!
-დაცვა? ეშინიათ, არ მოგიტაცონ? - გაეცინა დანელიას.
-დაახლოებით! - გაეცინა მაშოსაც.
-კარგი, წამოდი ახლა შევიდეთ, თორემ სირცხვილია, ამ მასპინძელმა კაცმა უყურადღებოდ დავტოვე სტუმრები! - გაუღიმა უტამ გოგონას და მარიამიც დაჰყვა მის ნებას.
-რაზე ლაპარაკობდით ამდენ ხანს თქვენ ორნი მარტო, როგორ მაინტერესებს! -დაჯდომისთანავე გადაუჩურჩულეს გოგონას სალომემ და ნინიმ.
-არაფერზე, უბრალოდ! - მხრები აიჩეჩა ჯაყელმა და უყურადღებოდ დატოვა დაქალების ინტერესით აღსავსე მზერები.

მასპინძელმა ბაჩოს გიტარა გამოართვა და თავად დაუკრა რამდენიმე სიმღერა. მარიამს ნელ-ნელა უფრო მოსწონდა დანელია. ეს ის შემთხვევა იყო, როცა თავისი შეხედულება ადამიანზე და რეალობა სრულიად სხვადასხვა იყო. ღიმილით უყურებდა მომღერალ ბიჭებს და ბედნიერი იყო, რომ ასეთ საოცარ ადამიანებთან ერთად სწავლობდა.
მაგიდაზე დადებული ტელეფონი ამღერდა. მარიამი გარეთ აღარ გასულა, ამჯერად იქვე უპასუხა.
-ჩამოდი ქვევით, გელოდებით მე და დავითი!
თორნიკეს საკმაოდ მკაცრი ხმა ჰქონდა. მარიამს უნდოდა, რამე ეთქვა, მაგრამ არველაძემ ტელეფონი გაუთიშა.
-ბავშვებო, უკაცრავად, მაგრამ მე უნდა დაგტოვოთ. ჩემ გარეშე მოგიწევთ გაგრძელება. -ღიმილით წამოდგა გოგონა ფეხზე, ცდილობდა გაბრაზება არ შეემჩნია.
-სად მიდიხარ, კი მაგრამ?! მე მეგონა, ყველა ერთად დავიშლებოდით. - მაშინვე წამოდგა ფეხზე ბაჩო.
-უეჭველად უნდა წახვიდე? - მოიღუშა უტა.
-მაპატიეთ,მაგრამ დამირეკეს და... - მაშომ ისეთი თვალებით შეხედა დანელიას, რომ ბიჭიც მიხვდა, ვინ იქნებოდა ზარის ავტორი.
-კარგი, რა გაეწყობა, წამოდი გაგაცილებ. ბავშვებო, თქვენ აქ დარჩით, მალე დავბრუნდები! -ქურთუკი აიღო უტამ და მარიამთან ერთად დატოვა სახლი.

თორნიკე მანქანაზე იყო აყუდებული. ცალი ხელი ჯიბეში ედო და მეორეთი სიგარეტს ეწეოდა. სახეზე აღბეჭვდოდა საშინელი გაბრაზება.
-რა ჯანდაბა გინდოდა, ვერ გავიგე, რატომ გამომაქცუნე?! - მივარდა მამაკაცს გაცეცხლებული მარიამი.
-ჩაჯექი მანქანაში, სასწრაფოდ. - წყნარად უთხრა არველაძემ და სიგარეტი მოისროლა.
-ბატონო?! მეჩვენება, თუ ბრძანებლობ? -აღშფოთდა ჯაყელი.
-მაშო... რომ გეუბნები, ჩაჯექი მანქანაში, უნდა მიხვდე, რომ აქ შენთან ლაპარაკს არ ვაპირებ. - განრისხდა მამაკაცი.
-თორნიკე... ან ეხლავე ამიხსნი, რატომ ბრაზდები, ან არა და მე უკან შევბრუნდები და შენ კისერიც გიტეხია!
-საერთოდ, იცი ვის სახლში იყავი მთელი საღამო?! - წამოიყვირა მოთმინებადაკარგულმა თორნიკემ.
-კი... დანელიების სახლში, კერძოდ უტა დანელია იყო ჩემი მასპინძელი, ჩვენი ჯგუფელია სამედიცინოზე. - მშვიდად გასცა პასუხი მაშომ.
-და მერე ეგ შენი უტა, თუ ჩემი ფეხები, ვისი ძმაა ის თუ იცი? და ეგ მაგის გამო*ირებული ძმა, ვისი ძმაკაცია თუ იცი?! - იღრიალა არველაძემ და მარიამიც შეაშინა.
-ტონს დაუწიე და ამიხსენი, რას ლაპარაკობ...
-მაშო, შენ გინდა გამაგიჟო, ხო?! რას ვერ ხვდები, გოგო?! იოანე დანელია არის ამ სახლის მფლობელი და მაგის ძმაკაცია ის ადამიანი, ვინც შენი ერთი ბიძაშვილი მოკლა, მეორეს კი კინაღამ თავი მოაკვლევინა, გუშინ საღამოს! კიდეც ვერ გაიგე, ვის სახლში იყავი რამდენიმე წუთის წინ?!
„იოანე დანელია“ - ამ სახელმა ელვასავით გაიბრწყინა მარიამის გონებაში და მაშინვე წარმოუდგა თვალწინ წინა დღეს ნანახი მამაკაცი, რომელიც ანდრეა ახვლედიანს გვერდს უმშვენებდა. მხოლოდ ახლაღა გაახსენდა ეს ადამიანი და ელდა ეცა იმის წარმოდგენაზე, რომ უტა მისი ძმა იყო.
-რაა?! - შიშნარევი ხმით ამოილაპარაკა გოგონამ.
-ახლა ხომ გაიგე, რატომ არის შენი კონტროლი საჭირო თითოეულ ნაბიჯზე?! - შეუღრინა თორნიკემ მარიამს.
-და მერე რა, რომ ჩემი ჯგუფელი თქვენი მტრის ძმაკაცის ძმაა?! - უცებ მოეგო გონს ჯაყელი და შეტევაზე გადავიდა.
-ჩვენი მტრის?! მაშო, ჩვენი მტრის?! - გაოცებით ჩაეცინა არველაძეს. - შენ რა, მართლა პატარა ბავშვი ხარ, თუ თავს ისულელებ?! გუშინდელი ამბის მერე მაინც როგორ ვერ ხვდები, რომ ახვლედიანები ჩემი, მამაშენის ან შენი ძმის კი არა, ყველა იმ ადამიანის მტრები არიან, ვინც ჩვენ სიახლოვეს ტრიალებს!
-უტა მათნაირი არ არის და ის ისევე არ ერევა ამ ბინძურ საქმეში, როგორც მე!
-სანამ ჯერ კიდევ ვინარჩუნებ სიმშვიდეს, ჩაჯექი მანქანაში და წამოდი სახლში! - თვალები აემღვრა მამაკაცს.
მაშომ უმხმოდ აუარა გვერდი თორნიკეს და მანქანაში ჩაჯდა, დანებებული.

მთელი გზა ხმა არცერთს ამოუღია. მხოლოდ შიგადაშიგ გახედავდა არველაძე გვერდით მჯომს, რომელიც დაჟინებით იყურებოდა ფანჯრიდან და რატომღაც, იოანე დანელიაზე ფიქრობდა.

დავითმა მანქანა ეზოში შეიყვანა და ავტოფარეხთან გააჩერა. მაშო გადასვლას აპირებდა, როცა მამაკაცის ხელმა გააჩერა.
-მაშო... წამოდი ცოტა ხნით ბაღში დავსხდეთ... გთხოვ. - მშვიდად უთხრა და მუდარით სავსე თვალები მიაპყრო გოგონას.
მარიამს ძალიანაც უნდოდა შეწინააღმდეგება, რადგან ჯერ კიდევ საშინლად ბრაზობდა თორნიკეზე, მაგრამ მისი ასეთი მზერის წინააღმდეგ უბრალოდ უძლური ხდებოდა.
ორივე უხმოდ გაუყვა ბილიკს, რომელიც ლამაზ ორანჟერეასთან წყდებოდა. გრძელ სკამზე ჩამოსხდნენ და საფიქრალს მიეცნენ. თორნიკე საუბრის დაწყებას არ ჩქარობდა, თავის მხრივ არც მაშო იჩენდა ინტერესს.
-იმ ბიჭთან ურთიერთობას თუ გაწყვეტ შენებს არაფერს ვეტყვი... - ბოლოს მაინც არველაძემ დაარღვია სიჩუმე.
-ულტიმატუმს მიყენებ? - ჩაეცინა მარიამს.
-მაშო, რატომ არ გესმის, რომ ეგ ხალხი საშიშია..
-ისინი საშიშები არიან და თქვენ არა? - ისევ ცინიკურად ჩაეცინა გოგონას.
-შენთვის საშიში ვარ?! - ჯიქურ ჩააშტერდა თვალებში მამაკაცი ჯაყელს.
-ხანდახან ხარ! - ხმა აუთრთოლდა მაშოს; თორნიკეს მწარედ ჩაეცინა.
-უბრალოდ არ მინდა, რომ რამე დაგიშავდეს. ყველაზე მეტად იმის მეშინია, რომ თუ ყურადღებას წამით მაინც მოვადუნებ, შენი ოჯახის მტრები ამით ისარგებლებენ.
-ზრუნვის უცნაური მეთოდები გქონია, არველაძე! - გაბრაზდა გოგონა.
-იმიტომ, რომ პატარა ჯიუტი ბავშვი ხარ, ჯაყელო!
-იცი, შენი პრობლემა რა არის? შენთვის ისევ ბავშვი ვარ და ვერც კი ხვდები, რომ უკვე გავიზარდე და შემიძლია ჩემს თავს თვითონ მივხედო.
-მაშო, შენ რა გგონია, მე შენ არ გენდობი?! უბრალოდ სიტუაციაში ვარ კარგად გათვითცნობიერებული და ვიცი, რა საშიშროების წინაშე დგახარ. შენ რომ რამე დაგემართოს... შენ რომ რამე დაგიშავდეს... - ხმა ჩაუწყდა თორნიკეს და სათქმელი ვერ დაასრულა.
-დაასრულე, მე რომ რამე დამემართოს, რა?!
-მაშო...
-მიპასუხე, თორნიკე, მე რომ რამე დამიშავდეს, შენ რა?!
თორნიკეს არაფერი უპასუხია, უბრალოდ ამოიხვნეშა და ფეხზე წამოდგა.
-თორნიკე, ვინ ვარ მე შენთვის? - ფეხზე წამოდგა მარიამიც.
მამაკაცმა თავი ჩახარა, ეტყობოდა, რომ ძალიან უმძიმდა პასუხის გაცემა.
-შენ ჩემი ბავშვობის მეგობრის და ხარ, რომელიც ჩემ თვალწინ გაიზარდა და რომელზეც დიდი ამაგი მაქვს! - გამტყდარი, მაგრამ მაქსიმალურად მტკიცე ხმა ჰქონდა არველაძეს.
მარიამს ირონიულად ჩაეცინა და ამ ჩაცინებას გააყოლა მთელი ტკივილი. თვალები ცრემლით აევსო და ყელში ბურთი გაეჩხირა. თავი დაუქნია მამაკაცს და წასასვლელად მოემზადა.
-პატარა აღარ ვარ, თორნიკე. მადლობელი ვარ შენი ზრუნვისთვის, მაგრამ ჩემს თავს როგორმე თვითონ მივხედავ. რაც შეეხება უტას, ის ჩემი ჯგუფელია და დარმწუნებული ვარ. რომ არაფერს დამიშავებს. ასე რომ სანერვიულო არაფერი გაქვთ, ბატონო არველაძე! - ეს თქვა და სწრაფი ნაბიჯებით დატოვა მამაკაცი. ამ უკანასკნელმა კი რამდენჯერმე მიარტყა ფეხი სკამს და ხმამაღლა შეიკურთხა, გამწარებულმა.

*_*_*_*

ეკატერინე და დათუნა ჭიშკართან დაცილდნენ ერთმანეთს. სახლში არავინ იყო, ამიტომ სიუზის ჩაის გაკეთება სთხოვა და მისაღებ ოთახში მოკალათდა, ტელევიზორის წინ. გემრიელად შეექცეოდა ცხელ სასმელს, როცა კარის მაგრად მიჯახუნება და კიბეებზე ვიღაცის სწრაფი არბენა გაიგო. მაშინვე დადგა ჭიქა მაგიდაზე და თავადაც აუყვა კიბეებს მეორე სართულისკენ.
მარიამს ოთახის კარი ნახევრად ღია ჰქონდა დატოვებული. კატოს შორიდანვე მოესმა უმცროსი დის ტირილის ხმა და დაუკაკუნებლად შევიდა ოთახში. გული ეტკინა, როცა საწოლზე ემბრიონის ფორმაში მწოლი მაშო აღმოაჩინა. ფრთხილად დაიხარა და კიდეზე ჩამოუჯდა გოგონას.
-მაშ, რა მოხდა? - ჩუმად ჰკითხა და ნაზად დაადო ხელი მკლავზე.
-სულელი და რომ გყავს, ის მოხდა და მეტი არაფერი! - ზიზღით ამოილაპარაკა მაშომ და ტირილს უმატა.
-კარგი რა, მაშო. მითხარი, ვინ გაგაბრაზა? - მიეხუტა კატო დას. - ისევ თორნიკეს ეჩხუბე? -დაურთო ცოტახნის შემდეგ, როცა მიხვდა, რომ მარიამი ხმის ამოღებას არ აპირებდა.
-ყველაზე იდიოტი და საზიზღარი ბიჭია და უბრალოდ ჩემს თავზე ვბრაზდები, ასეთი სულელი რომ ვარ! - ქვითინებდა უმცროსი ჯაყელი.
-რაო, რა გითხრა? ისევ ვინმეზე იეჭვიანა?
-რატომ უნდა იეჭვიანოს ვინმეზე, ჩემნაირი დებილი კი არ არის?! პირდაპირ მითხრა, ჩემთვის პატარა და ხარო! მე სულელმა კი წამით დავაჯერე ჩემს თავს რაღაც აბსურდი!
-კარგი რა, ჩემო სიცოცხლე, გეხვეწები, ნუ ტირი. არც ერთი ბიჭი არ ღირს ჩვენს ცრემლებად! - თმაზე ეფერებოდა ეკატერინა უმცროს დას და ამშვიდებდა.
-არ მინდა, რომ მიყვარდეს კატო. ერთი სურვილი რომ მქონდეს, ვისურვებდი, მისი გადაყვარება შემეძლოს. ის არასდროს შემომხედავს მე, როგორც ქალს. მისთვის ყოველთვის ძმაკაცის პატარა დად დავრჩები, რომელიც კაცებისგან დაცვას საჭიროებს!
-ჩემო ლამაზო გოგო... როგორ იტანჯები იმ სულელი ბიჭის გამო. - ჩაილაპარაკა კატომ და ცრემლები შეუმშრალა გოგონას. - ხომ იცი, რომ თუ თორნიკე შენს სიყვარულს ვერ აფასებს, ეს მხოლოდ მისი პრობლემაა?
-ვიცი... მაგრამ მე ერთადერთი ვარ, ვისაც სტკივა!
-ვიცი, ჩემო პატარა, ვიცი... მაგრამ დამიჯერე, მასაც ძალიან უჭირს. შენგან შორს მხოლოდ იმიტომ არის, რომ ფაქტობრივად მისი ძმის და ხარ. გაუგე, გთხოვ, მისთვისაც არაა მარტივი.
-არა, კატო, გთხოვ თორნიკეს გამართლებას ნუ ეცდები! საერთოდ აღარ მინდა მასზე საუბარი, მოვა დრო და მეც შევიყვარებ სხვას და გეფიცები, მწარედ ვანანებ თორნიკე არველაძეს, რომ ხელი მკრა! - მტკიცედ თქვა მარიამმა და ბოლოჯერ შეიმშრალა ცრემლი.
იმ ღამეს დებმა კიდევ ბევრი ილაპარაკეს. მაშომ ჯგუფელებთან ერთად გატარებული საღამოს შესახებ უამბო, ხოლო ეკატერინემ მისი და დათუნას ახალი სახლის შესახებ. საუბარში ისე ჩაეძინათ, ვერაფერი გაიგეს. შუაღამეს ლუკა შევიდა მათთან და როცა ერთად მძინარე დები დაინახა, გაეღიმა. რიგ-რიგობით აკოცა ორივეს შუბლზე და ფეხაკრეფით დატოვა საძინებელი.

*_*_*_*

უნივერსიტეტის ეზოს ტოვებდა ანასტასია. ჯგუფელებს ემშვიდობებოდა ღიმილით, როცა შეამჩნია, როგორ გაურბოდა ყველას შიშნარევი მზერა გზისკენ. კიბეებს დაუყვა და მაშინვე მიხვდა, სტუდენტების ეიფორიის მიზეზს, როგორც კი მანქანასთან მდგარი ანდრეა დაინახა. ახვლედიანს ხელები ტყავის ქურთუკში ჩაეწყო და თავი დაბლა დაეხარა. აშკარა იყო, რომ მის გამოჩენას ელოდა.
გოგონას დანახვისთანავე გაუღიმა, ჯიბეებიდან ხელები ამოიღო და მისკენ გასწია, თუმცა საპასუხოდ მხოლოდ ცივი გვერდის ავლა მიიღო.
-კარგი რა, ტასი... - გაეღიმა ახვლედიანს მის ქცევაზე.
-რისთვის მოხვედი?! - სწრაფად შეუბრუნდა ბიძაშვილს ტასო და მკაცრი მზერა გაუსწორა.
-შენთან ლაპარაკი მინდა და გეხვეწები, არ დაიწყო ახლა შენებურები. უბრალოდ მომისმინე... - მშვიდად უთხრა მამაკაცმა და მანქანის კარი გაუღო გოგონას. ეს უკანასკნელიც უკმაყოფილო ბურტყუნით დაჰყვა მის ნებას.


-სახლიდან რატომ წახვედი? - ცივად ჰკითხა ანასტასიამ ბიძაშვილს, მას შემდეგ, რაც ერთ-ერთ კაფეში დასხდნენ და მიმტანს შეკვეთა მისცეს.
-ასე იყო საჭირო. - ამოიოხრა ანდრეამ და ფანჯარაში გაიხედა. ნოემბერს სულმთლად მოეცვა გარემო რუხი ფერით, თითქოს ბუნება ტიროდა შემოდგომასთან გამოსალმებას და მკაცრი ზამთრისთვის ემზადებოდა.
-„ასე იყო საჭირო... ისე იყო საჭირო...“ შენ არასდროს არავის არაფერს უხსნი, მხოლოდ აშავებ და იმასაც ვერ ხვდები, რამდენად სტკენ გარშემომყოფებს! - გაცოფდა ტასო.
-მაპატიე იმ საღამოთვის. არ მინდოდა, გენერვიულა. მართლა არ მიფიქრია, რომ ასე გაბრაზდებოდი...
-არ გიფიქრია?! ბიძაშვილს რომ შენ თვალწინ იარაღს მიადებენ შუბლზე, თანაც ვინ? - ის ვინც დღე და ღამე მის სიკვდილზე ოცნებობს, არ გიფიქრია, რომ ვინერვიულებდი?! - ცინიკურად და თან აღშფოთებით ჩაეცინა გოგონას.
-ჩემ გამო ნერვიულობას უნდა მოეშვა, ტასი. დიდი ბიჭი ვარ უკვე და როგორმე მივხედავ ჩემს თავს. - გაეღიმა ახვლედიანს.
-სულ ცოტათი მაინც არ განაღვლებს იმ ადამიანების ბედი, ვინც შენ გარემოცვაში ტრიალებს და ვისთვისაც სულერთი არ ხარ?!
-ანასტასია, უბრალოდ გთხოვ, ჩემ გამო ნუ ინერვიულებ...
-მაშინ ის მაინც მითხარი, ახლა სად ცხოვრობ!
-წყნეთში, დედაჩემთან ერთად. მეტს არაფერს გეტყვი.
-ანუ არის რაღაც სათქმელი.მითხარი, ანდრეა, რამეს გეგმავ? - შეცბა ანასტასია.
-ხომ გითხარი, ტასი, მეტს ვერაფერს გეტყვი, არაა საჭირო. რომ იცოდე. შენი მოვალეობაა რომ ისწავლო და კარგი იურისტი დადგე, რომ მერე ციხიდან გამომიყვანო. - გაეცინა მამაკაცს.
-ასე ნუ ხუმრობ, ანდრი! ვერ ვიტან, როცა ასე იქცევი!
-ჩემო პატარა, ჩემი ხომ გჯერა? ხოდა გპირდები, რომ არაფერი მოხდება ცუდი...
-მართლა მპირდები, რომ სისულელეს არ ჩაიდენ?
-ჯიგრულ სიტყვას გაძლევ! - გაეცინა ანდრეას.
-სახლში დაბრუნებას არ აპირებ? - შეაპარა კითხვა ტასომ ბიძაშვილს.
-არა! - ცივად მოჭრა პასუხი მამაკაცმა. - ნინოსთან მინდა ცხოვრება. მას ახლა უფრო მეტად ვჭირდები, ვიდრე ჩემს ძვირფას მამიკოს...
-ანდრეა, ეგრე ნუ ლაპარაკობ, რა. შენ ხომ წარმოდგენაც არ გაქვს, როგორ უჭირდა ირაკლის ცოლის ცალკე გაშვება, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა...
-ახლა ამის გამო უნდა ვიჩხუბოთ?!
-ჩხუბს არც ვაპირებ. უბრალოდ გიხსნი, რომ ყველაფერი ისე არაა, როგორც შენ გგონია. ვიცი, ფიქრობ ყველამ დავივიწყეთ ბიცოლა ნინო, მაგრამ ასე არაა. უბრალოდ, ჩვენთან ერთად ცხოვრება უკვე არაადეკვატურს ხდიდა, ამიტომაც ექიმმა გვირჩია სადმე წყნარ ადგილას გადაგვეყვანა საცხოვრებლად.
-ანასტასია, შენ გგონია ეგ არ მესმის?! ისიც ძალიან კარგად ვიცი, რომ შენ და სანდრო ყოველ კვირას დადიხართ მის მოსანახულებლად. აქ საქმე მამაჩემს ეხება, რომელმაც დაივიწყა საკუთარი ცოლი და შვილების დედა და მარტოდ-მარტო დააგდო აგარაკზე, ყველასგან შორს!
-ანდრეა - ამოიხვნეშა ანასტასიამ. - ახლა რაღაცას მოგიყვები, მაგრამ იცოდე, არავინ უნდა გაიგოს რომ ეს ამბავი ჩემგან გეცოდინება! შენი წასვლის შემდეგ ნინოს მდგომარეობა საგრძნობლად გაუარესდა. ოთახში იკეტებოდა და აღარავის აძლევდა მასთან შესვლის უფლებას. აღარ ჭამდა, წამლებს აღარ იღებდა, აღარავის უსმენდა, უბრალოდ მთელი დღეები იჯდა საძინებელ ოთახში და ქსოვდა. დროთა განმავლობაში კიდევ უფრო დაუმძიმდა მდგომარეობა და უკვე ჩვენი დანახვაც აღიზიანებდა. ექიმები გვეუბნებოდნენ, უბრალოდ მწვავე ნერვული სტრესია და გაივლისო, მაგრამ მდგომარეობა უმართავი გახდა, როცა დედაშენმა მამაშენი საქსოვი ჩხირით დაჭრა. ვერავინ დავაკავეთ, ბოლო ხმაზე ყვიროდა და ირაკლის ეუბნებოდა, მძულხარო. ყველაფერი შენი და წლების წინ წამოწყებული უაზრო ომის ბრალიაო, შვილი დამიღუპეო და ასე შემდეგ. მოკლედ, ბიძიას დანახვა ცუდად ხდიდა დედაშენს, ამიტომაც მოგვიწია მისი ცალკე გადაყვანა.
-კლინიკაში რატომ არ დააწვინეთ? რა საჭირო იყო მისი დამალვა? - გატეხილი ხმით იკითხა ანდრეამ.
-ეგ უკვე აღარ ვიცი, ანდრი... უბრალოდ ეს ამბავი მინდოდა გცოდნოდა, რადგან უსაფუძვლოდ არ გამოიტანო დასკვნები.
-კარგი, რაც არის, არის. მადლობა, რომ მითხარი ყველაფერი. - გაუღიმა ანდრეამ ბიძაშვილს. -მოდი, ყავა დავლიოთ და მერე პაატა წაგიყვანს სახლში.
-შენ რას აპირებ?
-ჩემზე ნუ ნერვიულობთქო, ხომ გითხარი. - გაეცინა ახვლედიანს და თავის ყავას მიუბრუნდა.



*_*_*_*

მარიამი ლექციის შემდეგ ტოვებდა უნივერსიტეტს, როცა ეზოში გაიგონა თავისი სახელი; ვიღაც ეძახდა. შეტრიალდა და ძალიან გაუკვირდა, როცა უტა დაინახა, მისკენ მიმავალი.

-უტა, აქ რას აკეთებ? - გაკვირვებით შეეგება გოგონა დანელიას.
-აქ ვსწავლობ, მარიამ, დაგავიწყდა? - გაეცინა ბიჭს.
-ლექციაზე რომ არ დამინახიხარ?
-ხო... დამაგვიანდა და აღარ შემოვედი, თანაც უფრო მეტად შენი ნახვა მინდოდა.
მარიამს უცებ გაახსენდა, ვინ იყო უტა დანელია და უნდობლობა იგრძნო მის მიმართ.
-ჩემი ნახვა რატომ გინდოდა?! - ხმა გაუცივდა ჯაყელს.
-რაღაცაზე მინდოდა შენთან დალაპარაკება და შეიძლება, რომ ყავაზე დაგპატიჟო?
-სიმართლე გითხრა, მეჩქარება, “დაცვა“ მელოდება..
-ქუჩის გადაღმა კაფეში დავსხდეთ, დიდ დროს არ წაგართმევ, გპირდები! - გაუღიმა დანელიამ გოგონას.
-უტა... რატომ არ მითხარი, რომ იოანე დანელია შენი ძმა იყო? - უცებ დასერიოზულდა მაშო.
-როგორ... არ იცოდი? - გაუკვირდა ბიჭს.
-ვიცოდი, მაგრამ მე სხვა რამეს ვგულისხმობ, ხომ ხვდები, არა?!
-იმას გულისხმობ, რომ ჩემი ძმა ანდრეა ახვლედიანის ძმაკაცია? - ჩაეცინა უტას.
-ხო მაგას... მოდი პირდაპირ გეტყვი, არ მომწონს, როცა რამეს მიმალავენ. ყველამ კარგად იცის, როგორი ურთიერთობა აქვთ ჩემს და ახვლედიანის ოჯახებს და ზედმეტი პრობლემები ნამდვილად არ მჭირდება.
-მოიცა, მარიამ, შენ ფიქრობ, რომ მე მაგ ამბავთან რაიმე კავშირში ვარ?!
-არა?!
-არა, რა თქმა უნდა, გუშინ გავიგე, ვინც იყავი და არც მიფიქრია შენთვის იმის თქმა, რომ ჩემი ოჯახი ახვლედიანებთან მეგობრობს. ან რა უნდა მეთქვა? საერთოდაც, არ ვერევი მე ჩემი ძმის და მისი ძმაკაცების საქმეებში და მეგონა, არც შენ გაინტერესებდა მსგავსი თემები. შევცდი?
-არა, არ შეცდი...
-აბა მაშინ რა პრობლემაა? არ შეიძლება, რომ ვიმეგობროთ? - გაეცინა უტას.
-როგორ არ შეიძლება, უბრალოდ...
-უბრალოდ რა, მარიამ? მისმინე, ანდრეა ახვლედიანი ჩემთვის მეორე ძმასავით არის და მის ოჯახსაც ძალიან კარგად ვიცნობ, მაგრამ რაც შეეხება ამ „დაძაბულობას“, მე მასთან საერთო არაფერი მაქვს და შესაბამისად, არც შენთან ვურთიერთობ ანდრეას დავალებით! - გაეცინა დანელიას.
-არა, ეგ არც მიფიქრია, უტა...
-ძალიან კარგი, თუ არ გიფიქრია. ახლა შეიძლება, ყავა დავლიოთ?
-კარგი... წამოდი, დავლიოთ ყავა! - დიდი ორჭოფობის შემდეგ დასთანხმდა მაშო ბიჭს და ერთად აიღეს გეზი იქვე მდებარე კაფისკენ.

-მაშო, სიმართლე რომ გითხრა, რაღაცაზე მინდოდა შენთან ლაპარაკი. - წამოიწყო საუბარი დანელიამ, მას შემდეგ რაც მაგიდასთან დაიკავეს ადგილი.
-გისმენ...
-მოკლედ, პირველ რიგში მინდა იცოდე, რომ შენ ერთ-ერთ იმ უიშვიათეს შემთხვევათაგანი ხარ, როცა გაცნობისთანავე ვუახლოვდები ადამიანს. მართლა ძალიან მომეწონე და ახლობლად მიგიჩნიე.
-უტა, ნუ უვლი შორიდან, მითხარი, რა ხდება. - გაეცინა მარიამს.
-მოკლედ! - ამოიხვნეშა ბიჭმა. - დახმარება მინდა, რომ გთხოვო. ნუ დახმარება რა, რაღაც მსგავსი.
-ვერ გავიგე, ამიხსენი წესიერად. - ჩაეცინა გოგონას.
-აუ, ჯანდაბას, პირდაპირ გეტყვი! სალომე მომწონს უკვე ძალიან დიდი ხანია და შენი დახმარება მჭირდება! - უცებ მიაყარა სათქმელი უტამ და ყავა მოსვა.
-სალომე? ვინ სალომე, ჩვენი?!
-ხო. დიდი ხნის წინ შევამჩნიე, მაგრამ იმის გამო, რომ უნივერსიტეტში არ დავდიოდი, ვერა და ვერ დავიახლოვე...
-ვაიმე, რა მაგარია! - სიხარულისგან პირზე ხელები აიფარა მაშომ.
-რატომაა მაგარი? - გაეცინა უტას გოგონას რეაქციაზე.
-იმიტომ, რომ გუშინ სუფრასთან ერთად რომ დაგინახეთ ვიფიქრე, კარგი წყვილი იქნებოდათქო და აჰა!
-ეგრე მარტივად რომ იყოს საქმე...
-სალომეზე ნერვიულობ? არ იდარდო, მოვთაფლავთ სალომეს, მოვთაფლავთ! - ჩაეცინა მაშოს.
-ხოდა მაგიტომ მინდოდა შენთან დალაპარაკება. ხომ დამეხმარები? მე ძალიან უნიჭო ვარ ამ რომანტიკულ ამბებში და ფლირტში. ერთი უგრძნობი და უემოციო მომავალი ქირურგი ვარ! - ორივეს გაეცინა დანელიას ნათქვამზე.
-ჩემი იმედი გქონდეს. სალომეს კარგად ვიცნობ და ზუსტად ვიცი, როგორ უნდა მოვიგოთ მისი გული.
-მართლა? - შეგულიანდა უტა.
-მართლა, მართლა. - გაეცინა მაშოს.
-აუ, მარიამ, ძალიან დიდი მადლობა. შენ არ იცი, რა მაგარი გოგო ხარ!
-მაგარი გოგო ვარ კი არა, ვალში ხარ იცოდე ჩემთან და ერთი კარგი ბიჭი შენც უნდა გამაცნო! - თითი აუწია ჯაყელმა დანელიას და გაუცინა.
-დაიცადე, „იმას“ რას უპირებ?
მარიამს უცებ შეეცვალა გამომეტყველება, თორნიკეს გახსენებისას.
-მაგაზე აღარ გვინდა, რა ძალიან გთხოვ, ნუ გავიფუჭებთ ხასიათს. - მშვიდად თქვა და ფინჯანი მიიტანა პირთან.
-კარგი, ბოდიში... - გაეცინა უტას და სასაუბრო თემა უმალ შეცვალა.
ცოტახანს დარჩნენ კაფეში, ისაუბრეს, ტელეფონის ნომრები გაცვალეს, შემდეგ კი დაემშვიდობნენ ერთმანეთს და დაშორდნენ.

*_*_*_*

ეკატერინე სახლში ახალი დაბრუნებული იყო, როცა ტელეფონზე დათუნამ დაურეკა.
-გისმენ, დათუნა! - როგორც ყოველთვის, ღიმილით უპასუხა ზარს.
-კატერინა, სახლში ხარ?
-კი, ახლა დავბრუნდი, რატომ მეკითხები? - ჩაეცინა კატოს.
-არა... არაფერი,უბრალოდ დამაინტერესა... - გაეცინა გასვიანსაც.
-მოხვალ დღეს?
-ვნახოთ... ჩვენი სახლის მშენებლებს უნდა შევხვდე დღეს და ყველაფერი ავუხსნა. შეიძლება ვერც მოვიცალო...
-აჰ, გასაგებია. - დანანებით ჩაილაპარაკა ჯაყელმა.
-კარგი, წავედი ახლა მე და საღამოს დაგირეკავ, გკოცნი!
-დათუნა... ნამდვილად არაფერი გინდოდა?
-არა, არა, ხომ გითხარი? - უბრალოდ მოგიკითხე. - გაეცინა გასვიანს და ტელეფონი გათიშა.
ეკატერინემ მხრები აიჩეჩა, გაეღიმა და მისაღებ ოთახში შეაბიჯა.
-დე, მოვედი მე... - ხმამაღლა დაიძახა, რომ ქალს გაეგო.
-აქ ვარ, ეკატერინე. - მისაღებიდან გამავალი აივნიდან მოესმა გოგონას დედის ხმა.
მალევე შეუერთდა ქალს და მის წინ, სარწეველა სკამზე დაიკავა ადგილი.
-სად იყავი, დე? - ინტერესიანი მზერით შეხედა ქეთევანმა ქალიშვილს.
-ტურისტულ სააგენტოში, ბილეთები ავიღე. - მხიარულად უპასუხა გოგონამ.
-უი, რა კარგია! სად აპირებთ გამგზავრებას?
-იტალიაში, რომი-ვერონა-ვენეცია.
-ვერონა რა კარგად მოგიფიქრებიათ!
-ჩემი ოცნება იყო ქმართან ერთად იტალიაში წასვლა და აი, ახლა ამიხდება! - გაეცინა კატოს.
-იცოდე, დიდი ხნით არ წახვიდეთ და არ მოგვანატროთ თავი!
-არა, დე, დიდი ხნით ვერც წავალთ, დათუნა რამდენიმე პროექტზე მუშაობს ერთდროულად.
-თქვენი სახლის საქმე როგორ მიდის?
-კარგად, დღეს უნდა შეხვდეს დათუნა მშენებლებს და ხვალიდან შენებასაც დაიწყებენ. - კატოს სახე გაებადრა, როცა მისი და გასვიანის მომავალი სახლი წარმოუდგა თვალწინ.
უეცრად ზურგიდან თვალებზე ვიღაცამ ხელი ააფარა.
-აბა თუ გამოიცნობ, ვინ ვარ! - ნაცნობი ფრაზა ჩაილაპარაკა ვიღაცამ ჩუმი სიცილით.
-არ არსებობს! - წამოიყვირა კატომ, როგორც კი ხმის პატრონი ამოიცნო. უცებ წამოხტა და ისე სწრაფად ეცა მონატრებულ მეგობარს, გოგონას ძვლები ეტკინა.
-ნანო! არ მჯერა, რომ ჩამოხვედი! - ემოციებს ვერ აკავებდა ჯაყელი.
-კაწია, თუ არ გამიშვებ შემოგეფშვნები ხელებში და მეჯვარე აღარ გეყოლება, იცოდე! -სიცილით უთხრა ანანომ დაქალს.
ეკატერინემ მაშინვე უშვა ხელები მეგობარს და ჯერ კარში მდგარ მომღიმარ დათუნას, ხოლო შემდეგ ისევ ანანოს შეხედა.
-არა, რა უნამუსო ხარ! როგორ არ მითხარი, რომ ჩამოდიოდი! ეს არის, კვირის ბოლოსო?! -უცებ გაბრაზდა გოგონა.
-ოო, სიურპრიზი მოგიწყვე, რა იყო შენ კიდე? - გაეცინა ნანოს და დაქალი გვერდით გაწია, რათა უკეთ დაენახა ქალბატონი ჯაყელი, რომელიც სიცილით შესცქეროდა ქალიშვილს და მის ბავშვობის მეგობარს. - ქალბატონო ქეთევან, თქვენ არ ბერდებით? - აღტაცებით ჰკითხა ქალს და გადაეხვია.
-არ იცვლები, ანანო. - სიცილით უთხრა ქალმა გოგონას და გულში ჩაიკრა.
-წეღან მაგიტო დამირეკე, ხო? შემამოწმე სახლში ვიყავი, თუ არა. - მიუბრუნდა კატო დათუნას.
-რა ვქნა, დამირეკა ამ გიჟმა გუშინ, მოვფრინავ და დამხვდი ოღონდ შენს საცოლეს არაფერი უთხრაო და სიურპრიზს ხომ არ გავაფუჭებდი? - გაეცინა გასვიანს.
-გააფუჭებდი და კარგი დღეც დაგადგებოდა. - ჩაილაპარაკა ანანომ და დაქალს მიუბრუნდა.
-აუ, ნანო, შენი ქმარი და ჩემი ნათლული სად არიან. ვერ გავიგე?
-მანქანაში. საბუნას ეძინა და ოთო აღვიძებდა, აჰა, მოდიან! - თვალებით ანიშნა გოგონამ მისაღებიდან მიმავალი მამაკაცისკენ, რომელსაც წინ ოთხი-ხუთი წლის პატარა ბიჭუნა მიუძღოდა.
-ნათლიაა! - შეყვირა ბავშვმა და კატოსკენ გამიქცა.
-საბუნაა! ჩემი ყველაზე მაგარი ბიჭი! - გულში ჩაიკრა ჯაყელმა ნათლული და მაგრად მოხვია ხელები.
-ქალბატონო ეკატერინე, იქნებ მეც შემიმჩნიოთ როგორმე. - უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა ოთომ და კარის ჩარჩოს მიეყრდნო.
-ოხ, ბატონო ოთარ, როგორ გიკითხოთ? - ჩაეცინა კატოს და დაქალის მეუღლეს მიუახლოვდა.
-აი, ჩემი საყვარელი ცოლის დაქალი მენატრებოდა, თორემ ისე მშვენივრად. - ჩაეცინა მამაკაცს და მაგრად ჩაეხუტა ჯაყელს.
-აუ, რა კარგი ბავშვები ხართ, რომ ჩამოხვედით! - ბედნიერებას ვერ მალავდა ეკატერინე.
-აბა გენაცვალე, ისეთი უნამუსოც კი არ ვარ, მეჯვარის მოვალეობები სულ არ შევასრულო და პირდაპირ ქორწილის დღეს გამოგეცხადოთ! - გაეცინა ნანოს და იმ სარწეველა სკამზე დაიკავა ადგილი, სადაც რამდენიმე წუთის წინ კატო იჯდა.
-მე წავალ ბავშვებო სუზანას სადილის გაკეთებას ვთხოვ და იქამდე თქვენ იჭუკჭუკეთ. - სიცილით წამოდგა ფეხზე ქეთევანი და სახლში შევიდა.

*_*_*_*

მაშოც მალევე დაბრუნდა სახლში და როცა მისაღებ ოთახში ანანო დაინახა, ქმარ-შვილთან ერთად, ნახევარი საათი გიჟივით იცინოდა ბედნიერებისგან. შემდეგ კი ისიც გაუბრაზდა ცოლ-ქმარს, მე მაინც რატომ არ მითხარით, რომ ჩამოდიოდითო.
ოთო და ანანო ვახშამზეც დარჩნენ ჯაყელებთან. ბექას და ლუკას ბიჭებიც მოყვნენ, გოგონებმა კი ელენეს დაურეკეს და ისევ შეიკრიბა მთელი სამეგობრო.
ბიჭები სვამდნენ, გოგონები კი ვერანდაზე ისხდნენ და ქორწილის დეტალებს განიხილავდნენ.

-ბიჭო, შენ კიდევ არ გითქვამს ელენესთვის, რომ გიყვარს? - ხმამაღლა ჰკითხა ოთომ ლუკას და ჩაიცინა.
გეგას ღვინო გადაცდა და დაახველა, რატის კი ფხუკუნი აუტყდა და თორნიკეს მხარზე მიადო თავი.
ლუკამ მკვლელი სახით გადახედა მეგობრებს და უსიტყვოთ გააჩუმა ისინი.
-არა... - დინჯად გასცა პასუხი გვერდით მჯდომს და ჭიქა დაცალა.
-აპოკალიფს ელოდება, ჯერ ადრეა! - წამოიყვირა გეგამ და გაიცინა.
-მოკეტე შენ მანდ! - შეუღრინა ჯაყელმა მამაკაცს.
-ბიჭო, მოკეტე კი არა, საერთოდ ხვდებით, რომ ბერდებით უკვე და ცოლი ჯერ არც ერთს არ გყავთ? - ჩაეცინა ოთოს.
-აუ, ოთარ, რა ჩვენი ბრალია, მე ბექას და გეგას არავინ არ გვიყვარს და ვისაც უყვართ, კი არიან გამოლენჩებულები! - ამ სიტყვებზე რატიმ თორნიკეს გადახედა, რომელსაც მიტკლის ფერი დაედო სახეზე და თვალებით ანიშნა ძმაკაცს მოგკლავო.
-დოყლაპიები ხართ სუყველა! - გაეცინა ოთოს და დათუნას მხარზე დაკრა ხელი.
ოთახში ანანო შემოვიდა და მეუღლეს დაადგა თავზე.
-აუ, წავიდეთ, რა ოთი, ეძინება საბას.
-აუ, კაი რა ნანული, ნუ გიყვარს გამოხტომები, აქ დააძინე ბავშვი და გვაცადე მონატრებულ ადამიანთან ლაპარაკი! - გაეცინა გეგას.
-აუ, მიქაბერიძე, გამასწარი ახლა აქედან, თორემ განახებ მე შენ ნანულის! - აწიწმატდა გოგონა და ყველა გააცინა.
-ჩვიდმეტი წლის ასაკში როგორც ბრაზდებოდი ჩემს ხუმრობებზე, ისე ბრაზდები ახლაც, ქალბატონო ანანო. ქმარ-შვილმა ვერ შეგცვალა, როგორც ჩანს! - იცინოდა მიქაბერიძე.
-ნანო, ხუმრობა იქით იყოს და ამ შუაღამისას სადღა უნდა წახვიდეთ, თანაც ბავშვიც ცოდოა, დარჩით რა დღეს, სუზანას ოთახს გავამზადებინებ. - ჩაერია საუბარში მომღიმარი ლუკა.
-დავრჩეთ? - ცოლს ახედა ოთომ.
-რა ვიცი...კარგი ხო, დავრჩეთ. შენ მაინც შენი ძმაკაცები მოგენატრა, მე ჩემი დაქალები და ბარემ მოვიოხოთ გული! - ბოლო სიტყვებზე გაეცინა გოგონას, მეუღლეს მხარზე ხელი დაკრა სუფრის თავში მოექცა, ლუკას ლოყაზე აკოცა და ისევ ვერანდაზე დაბრუნდა.

*_*_*_*

ის საღამო მხიარულად გაატარეს მეგობრებმა. ალბათ დილის ექვსი საათი ძლივს იქნებოდა, როცა დაიშალნენ და ოთახებში შეიკეტნენ მოსასვენებლად. დილით კი ყველა ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა, სამსახურებსა თუ უნივერსიტეტებში.

ელენე ჯაყელების მძღოლის მანქანაში ჯდებოდა, როცა სახლიდან ლუკა გამოვიდა და ხელქვეითი იხმო. ცოტა ხანში უკან მხოლოდ ჯაყელი დაბრუნდა, რომელმაც მშვიდად დაიკავა მძღოლის ადგილი.
-შენ წამიყვან? - გაკვირვებით გადახედა გოგონამ ლუკას და იგრძნო გულის აჩქარებული ცემა. მამაკაცმა უხმოდ დაუკრა თავი თანხმობის ნიშნად და ავტომობილი დაძრა.

გზაში ხმას არც-ერთი იღებდა. ელენე ხანდახან აპარებდა მზერას ჯაყელისკენ და გამოკვეთილ, მამაკაცურ ნაკვთებზე აკვირდებოდა. ისე შეუყვარდა ამ ადამიანის სახე წლების განმავლობაში, თავადაც ვერ გაიზრა.

ლუკა და ბექა ჯაყელების სახელი მეხივით ჟღერდა მთელ ქალაქში და როდესაც ცხრამეტიოდე წლის გოგონამ პირველად გაუსწორა მზერა დაქალის ძმას, იმდენად შეეშინდა, რომ წამით ჯაყელების სახლიდან გაქცევაც კი ისურვა. მას შემდეგ კიდევ რამდენჯერმე შეხვდა მამაკაცს, თუმცა მისი მზერა იმდენად უემოციო და არაფრისმთქმელი ეჩვენებოდა ელენეს, ზედმეტად არც ფიქრობდა ჯაყელზე. ელენე დებ ჯაყელებს სულ უფრო უახლოვდებოდა და შესაბამისად მისი და ლუკას გზებიც უფრო ხშირად იკვეთებოდა. გოგონამ ვერც კი გაიაზრა, როგორ შეეპარა სრულიად განსხვავებული და ამაღლებული გრძნობა ლუკასადმი გულში და როგორ გამოაძევა იქიდან მისდამი შიში.
ჯაყელმა ელენეს სახლისკენ მიმავალ გზას გადაუხვია და კუს ტბისკენ აიღო გეზი. გოგონა იმდენად იყო ფიქრებში გართული, მხოლოდ მაშინ მოვიდა აზრზე, როცა მათ წინ ბუნების ულამაზესი ხედი გადაიშალა.
-აქ რა გვინდა, ლუკა? - გაკვირვებით აღმოხდა ელენეს სიტყვები.
-წამოდი, რა, გავისეირნოთ. გუშინდელი ღამის შემდეგ არცერთს გვაწყენდა. - მკრთალად გაუღიმა მამაკაცმა და მანქანიდან გადავიდა.

ერთხანს ჩუმად მისეირნობდნენ. ლუკა ჯიუტად დუმდა. ბოლოს ისევ ელენეს მობეზრდა სიტუაცია და თავად დაარღვია სიმშვიდე.
-ნაბახუსევიდან გამოსვლა თუ გინდოდა, მე რაღას მოგყავდი?!
-დალაპარაკება მინდა შენთან... - ჩუმად, თითქმის გაურკვევლად ჩაილაპარაკა ჯაყელმა ჩამხჩვალი ხმით, თუმცა ელენეს ყურთასმენას საოცრად გარკვევით და ხავერდოვნად ჩაესმა მისი ხმა.
-ჩემთან? რასთან დაკავშირებით? - გაკვირვებული სახე მიიღო გოგონამ, თუმცა იგრძნო, გულმა რამდენიმე დარტყმა გამოტოვა ზედიზედ.
მამაკაცმა ღრმად ამოისუნთქა და თვალი თვალში გაუყარა წინ მდგომს. ხელები სახეზე შემოაჭდო და ერთხანს მიაშტერდა.
-ელენე... დამპირდი, რომ ამის თქმის შემდეგ არ შემიძულებ. - სასოწარქვეთა იგრძნობოდა მის ხმაში.
-ლუკა...
-დამპირდი, გთხოვ! - მუდარა გაურია ხმაში ჯაყელმა.
ელენე ბრინჯივით დაიბნა. მამაკაცი მასთან ისე ახლოს იდგა, მისი სუნთქვა ეფრქვეოდა სახეზე. თანაც ვინ? - თავად ლუკა ჯაყელი. კაცი, რომლისაც ყველას ეშინოდა; კაცი, რომელიც ახლა მის წინ იდგა და პატარა ბავშვის უმწეო თვალებით უყურებდა გოგონას.
-კარგი... გპირდები... - გაპარული ხმით დაიჩურჩულა ელენემ.
ლუკამ კიდევ ერთხელ ამოიოხრა და ხელები შეუშვა გოგონას. გარშემო მიმოიხედა, თითქოს შეამოწმა, რომ ნამდვილად მარტო იყვნენ. შემდეგ ისევ ელენეს გაუსწორა მზერა და იმდენად ჩამხჩვალი ხმით დაიწყო ლაპარაკი, გოგონას გააჟრჟოლა:
-პირველად რომ დაგინახე... პირველად რომ გამაცნო კატომ შენი თავი, ვიფიქრე, ბედნიერი ის კაცი, ვისაც ბედი მის ქმრობას შეახვედრებს წილად-თქო. შენ ყველაზე გამორჩეული და განსაკუთრებული გოგონა იყავი იმათ შორის, ვისაც კი ვიცნობდი და პირველივე დანახვისას მივხვდი, რომ ვერასდროს შემოხედავდი ისე, როგორც ანანოს, როგორც დის დაქალს, როგორც დას... დამიჯერე ვებრძოდი ჩემს თავს. ძალიან დიდხანს ვებრძოდი, მაგრამ ეს ალბათ ერთადერთი ბრძოლაა, რომელშიც დამარცხებული აღვმოჩნდი.
-ლუკა, მე...
-გთხოვ დამამთავრებინე! - ტუჩებზე ცერა თითი ააფარა მამაკაცმა გოგონას. - გეხვეწები, უბრალოდ მათქმევინე, რისი თქმაც ამდენი ხანია მინდა და ვერ ვახერხებ. წარმოგიდგენია? -ყველას თვალში ხომ საოცრად სერიოზული, ხშირად უემოციო და ჯმუხი ადამიანის შთაბეჭდილებას ვტოვებ, რომელსაც ბევრი აწონ-დაწონვა არ სჭირდება და უბრალოდ იცის ვინ არის და რა უნდა ამ ცხოვრებაში. ასეც არის. ასეთი ვარ, მაგრამ შენთან... შენ წინააღმდეგ ვერაფერი გავაწყე, ელენე. უბრალოდ ყოველთვის, როცა შენზე ვფიქრობ, თავს უმწეოდ ვგრძნობ, რადგან ვიცი, თუ ჩემი გრძნობების შესახებ გაგიმხელ შეიძლება საპასუხოდ მხოლოდ ცივი უარი მივიღო. მე კი...ზედმეტად ლაჩარი აღვმოჩნდი საიმისოდ, რომ შენგან უარი ავიტანო. ახლა კი...ახლა ვდგავარ შენ წინ და აღარაფერი მაინტერესებს, იმიტომ, რომ ვეღარც ჩემ თავს მოვატყუებ და ვეღარც შენ. უბრალოდ უნდა იცოდე, რომ... მიყვარხარ, ელენე. მიყვარხარ იმ მომენტიდან, რაც ეკატერინემ შენი თავი წარმიდგინა. ეს გრძნობა იმდენად გაურკვევლად შემოიპარა ჩემში... იმდენად ჩუმად და უცერემონიოდ, როცა აზრზე მოვედი, უკვე უგონოდ ვიყავი შენზე შეყვარებული. დიდხანს ვებრძოდი ჩემს თავს, დიდხანს ვცდილობდი ისევე შემომეხედა შენთვის, როგორც ანანოსთვის, მაგრამ არაფერი გამომივიდა, იმიტომ რომ ყოველთვის, როცა შენს მწვანე თვალებს ვხედავ, მინდა მათში ჩავიკარგო. ყოველთვის, როცა შენს მარწყვისფერ ბაგეებს ღიმილი აპობს, მინდა რომ მიგისაკუთრო,რათა მხოლოდ მე გამიღიმო, მხოლოდ მე მიყურო და მხოლოდ მე შემომანათო შენი საოცრად სპეტაკი, მშვიდი და ლამაზი სახე.
ელენემ გრძნობდა, როგორ ეცლებოდა ძალა მუხლებში. თვალები დაებინდა, ყურები დაეხშო, აღარაფერი ესმოდა და ვეღარაფერს აღიქვამდა. მის გონებაში მხოლოდ ერთი ფრაზა ტრიალებდა - „მიყვარხარ, ელენე“
მიყვარხარ... - რა საოცარი ყოფილა თურმე, როცა საყვარელი მამაკაცისგან ამ სიტყვას ისმენ?! - ფირობდა ელენე.
-ელენე... არაფერს მეტყვი? - ფიქრებიდან ლუკას გატეხილმა, ტკივილითა და იმედგაცრუებით სავსე ხმამ გამოიყვანა.
-მე... მე არც კი ვიცი, რა გითხრა... - ალუღლუღდა გოგონა.
ჯაყელს თვალები აემღვრა. მისი შავი სფეროები ტკივილმა კიდევ უფრო დააბნელა. თავი ჩახარა და ერთხანს გაჩუმდა.
-გასაგებია. მე... მაპატიე. მესმის შენი, წავიდეთ გთხოვ, სახლში წაგიყვან. გეხვეწები, დაივიწყე საერთოდ რაც მოხდა...
-ლუკა, მოიცადე! - მამაკაცის მკლავს ორივე ხელით დაეჯაჯგურა ელენე. - შენ ხვდები მაინც, ახლა რა გააკეთე?
-რა? - დაიბნა ჯაყელი.
-შენ... მართლა მითხარი, რაც მითხარი? ლუკა, გიყვარვარ? შენ მე გიყვარვარ...
-ელენე, მოდი უბრალოდ წავიდეთ აქედან. კიდევ ერთხელ გიხდი ბოდიშს მომხდარისთვის... - წასასვლელად შებრუნდა მამაკაცი.
-მეც მიყვარხარ... - დაიჩურჩულა ელენემ და ბიჭის რეაქციას დაელოდა.
ლუკა წამით შედგა, შემდეგ კი უცებ შემოტრიალდა გოგონასკენ.
-გაიმეორე...
-მეც მიყვარხარ, ლუკა. უკვე ძალიან დიდი ხანია, მაგრამ ამ გრძნობის იმდენად მეშინოდა და მრცხვენოდა, რომ ჩემს თავში ვკლავდი. მეგონა, შენ არასდროს შემომხედავდი სხვა თვალით. შენთვის ყოველთვის პატარა დად დავჩებოდი და ვერასდროს შეძლებდი ჩემში ქალის დანახვას, მაგრამ... თურმე ვცდებოდი... ყველაზე საოცარ ზღაპარშიც კი ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ვცდებოდი. - ჩაეცინა ბედნიერებისაგან ატირებულ ელენეს და მამაკაცს გაუღიმა.
ლუკა ერთხანს აკვირდებოდა მის წინ მდგარ, თვალცრემლიან ქალს; საყვარელ ქალს. ხოლო შემდეგ იმდენად ნაზად შეეხო მის ბაგეებს, ელენე მაშინვე ღრუბლებში აფრინდა. ძლიერად მოხვია ხელები ელენეს. ეს არ იყო მათი პირველი ჩახუტება, მაგრამ გოგონამ მაინც რაღაც სრულიად განსხვავებული იგრძნო, რადგან ახლა მას საყვარელი მამაკაცის ძლიერი მკლავები ფარავდნენ და არა უბრალოდ მზრუნველი მეგობრის.

*_*_*_*

მანქანაში ხმას არცერთი იღებდა. უბრალოდ შიგადაშიგ უღიმოდნენ ერთმანეთს. ისე კი იმდენად იყვნენ აჟიტირებულები, ორივე ხვდებოდა, სიტყვები ყველაფერს გააუბრალოებდა. ისე მივიდნენ ელენეს სახლამდე, ვერცერთი მოვიდა გონს. გადასვლამდე ჯაყელმა გოგონას ხელი დაუკავა და უკან დააბრუნა მანქანაში.
-დღეს საღამოს გამოგივლი და ჩემთან წავიდეთ, ყველას ვამცნოთ ახალი ამბავი. - გაუღიმა ლუკამ ელენეს.
-უკვე? - გაკვირვებით, უფრო კი შიშით აღმოხდა გოგონას.
-რას ნიშნავს, უკვე? არ გინდა? - ჩაეცინა ჯაყელს.
-არა, როგორ არ მინდა... უბრალოდ, იქნებ ცოტა დაგვეცადა? გოგონებს მე თვითონ დაველაპარაკებოდი.
-და რა საჭიროა, როცა შეგვიძლია ყველას ერთად ვუთხრათ ყველაფერი?
-არ მინდა, რომ გოგოებმა რაღაცეები არასწორად გაიგონ.
-რა უნდა გაიგონ ჩემმა დებმა არასწორად? - გაეცინა ლუკას.
-ის, რომ მათი ძმა მიყვარს და მათ არაფერი ვუთხარი, ზურგს უკან მოქმედება გამოდის. შეიძლება იფიქრონ, მათთან მხოლოდ შენ გამო ვმეგობრობდი...
-კარგი რა, ელე, რას ლაპარაკობ? ასე მგონია, შენს დაქალებს არ იცნობ. როგორ გგონია, ჩვენს გარშემო არის ვინმე, ვინც არ იცოდა, რომ ერთმანეთი გვიყვარს? უბრალოდ ჩვენ გვაცდიდნენ, მიმვხდარიყავით. რაც შეეხება ჩემს დებს, არაფერსაც არ იფიქრებენ! მხოლოდ გაეხარდებათ, რომ მათი დაქალი, მათი რძალიც გახდება!
-რძალი?
-აუცილებლად! - გაეცინა ლუკას და ლოყაზე აკოცა შეყვარებულს. - მიდი, ახლა გადადი და საღამოს გამოგივლი. არ ინერვიულო, კარგი?
ელენემ ღიმილით დაუკრა თავი მამაკაცს, მოწყვეტით აკოცა და მანქანიდან გადავიდა. ლუკამ ღიმილით ამოიხვნეშა და თვალი გააყოლა შეყვარებულს. ცხოვრებაში პირველად გრძნობდა, რომ რაღაც ძალიან სათუთი იღვიძებდა მის შიგნით.

*_*_*_*

უტა, როგორც იქნა, დაესწრო უნივერსიტეტში პირველ ლექციას და, რა თქმა უნდა, განსაკუთრებული ყურადღებაც მიიქცია. მაგრამ დანელიას არაფერი აინტერესებდა, სალომეს ერთ ღიმილზე დნებოდა მხოლოდ, რაზეც მაშო განუწყვეტლივ საყვედურობდა.
-ეგრე დოყლაპიასავით თუ უყურე გოგოს, ვის მოეწონები?! - უსაყვედურა დამარტოხელებულ უტას გოგონამ, უნივერსიტეტიდან გამოსვლის შემდეგ.
-აუ, რა გავაკეთო, თუ მეკეტება მაგის ღიმილზე? - იცინოდა დანელია.
-გეკეტება კი არა, ცოტა სერიოზულად დაიჭირე თავი, იცოდე სალომეს ასეთი ბიჭები მოსწონს!
-აუ, მარიამ, საქმე თუ არაფერი გაქვს, წამოდი, რა ჩემთან სახლში. პროექტზეც დავიწყოთ მუშაობა და თან სალომეზეც მომიყვები რაღაცებს!
-კარგი წამოვალ, ეს პროექტი მაინც ჩვენი გასაკეთებელია. ოღონდ ხომ იცი, მე ჩემს „რაინდს“ დავყავარ ყველგან! - მანქანასთან აყუდებულ დავითზე ანიშნა მაშომ დანელიას და გაიცინა.
-ვიცოდი, რომ მაგას მეტყოდი, ამიტომაც ფეხით ვარ მე. უფლებას გაძლევ წამიყვანო შენი „რაშით“. - გაეცინა უტასაც.
ახალგაზრდები მანქანაში ჩასხდნენ და დანელიების სახლისკენ აიღეს გეზი. მისულებს სახლი ცარიელი დახვდათ, როგორც ყოველთვის, რადგან იოანე ძალიან დაკავებული იყო დღის იმ მონაკვეთში. წახემსება გადაწყვიტეს და სამზარეულოში გადაინაცვლეს. ბარის მაგიდასთან ისხდნენ, გემრიელად შეექცეოდნენ სადილს, როცა კარზე ვიღაცამ დააზარუნა. მოსამსახურე გოგონა მაშინვე გაემართა კარის გასაღებად, უტამ კი გაკვირვებული სახით გადახედა ჯაყელს, რადგან არავის ელოდა.
ცოტა ხანში ოთახში თავად იოანე დანელია შევიდა და როგორც კი მარიამს მოჰკრა თვალი, გაშეშდა. მის სახეზე ერთდროულად გამოისახა დაბნეულობაც და გაკვირვებაც.
-იოანე? ამ დროს სახლში რა გინდა? - წამოდგა უტა და ძმას შეეგება.
-რაღაც საბუთების წასაღებად დავბრუნდი და ნანიკომ მითხრა შენზე, სახლშიაო. - ისე გასცა უფროსმა დანელიამ ძმას პასუხი, მაშოსთვის თვალი არ მოუცილებია.
ჯაყელი შეიშმუშნა. არ იცოდა, რა უნდა ეფიქრა იმ ადამიანის მიმართ, ვინც ისე კუშტად უმზერდა, თუმცა დანამდვილებით იცოდა, მის მიმართ შიშს არ გრძნობდა. ალბათ იმიტომ, რომ ისეთ კარგ ბიჭს, როგორიც უტა იყო, ცუდი ძმა ვერ ეყოლებოდა.
-იოანე, გაიცანი ეს მარიამ ჯაყელია, ჩემი ჯგუფელი და მეგობარი. მარიამ, გაიცანი ეს ჩემი უფროსი ძმაა, იოანე! - ღიმილით წარუდგინა ერთმანეთი უტამ ორივეს.
-სასიამოვნოა, მსმენია თქვენზე... - დაბნეულმა გაუწოდა მაშომ ხელი მამაკაცს.
-გსმენიათ? ვისგან?! - ჩაეცინა იოანეს და მანაც ჩამოართვა გოგონას ხელი.
-უტასგან, რა თქმა უნდა. - გაეცინა მარიამს.
-ა, დიახ, რა თქმა უნდა, მეც მიყვებოდა ჩემი ძმა თქვენზე. ჩემთვისაც სასიამოვნოა, მარიამ... -მკრთალად გაეღიმა უფროს დანელიას. - მგონი, სადღაც შევხვედრილვართ, არა?
-მართლა? არა მგონია...უკაცრავად, მაგრამ მე არ მახსოვხართ. - იუარა მაშომ იმის მიუხედავად, რომ თავადაც მშვენივრად ახსოვდა მამაკაცი, ნოდარ გამყრელიძის დაბადებისდღიდან.
-ხო, რა ვიცი, შეიძლება მეშლება. დემეტრე ჯაყელის ვინმე ხარ?
-დემეტრე ჯაყელი მამაჩემია! - როგორც ყოველთვის, სიამაყით წარმოთქვა მარიამმა და ძმებს გაუღიმა.
-იოანე, ხომ გითხარი, აღარ გახსოვს? მარიამი ლუკას დაა... - გადაულაპარაკა უტამ ძმას.
-მართლა მითხარი? ამომივარდა ალბათ თავიდან, ამ საქმის გადამკიდე აღარაფერი მახსოვს. -გაეცინა მამაკაცს, თუმცა მაშო მშვენივრად მიხვდა, რომ იოანემ ზედმიწევნით კარგად იცოდა ყველაფერი მასზე.
-უტა, თუ დანაყრდი, დავიწყოთ უკვე პროექტზე მუშაობა, თორემ საღამოს სახლში უნდა ვიყო და თან დავითიც მეცოდება გარეთ.
-აუ, გეხვეწები, დაურეკე მაგ შენს მძღოლს, თუ ვინცაა და თხოვე წავიდეს, თორემ რა ვიცით, რამდენი ხანი დაგვჭირდება პროექტზე?!
-მე კი დავურეკავ, მაგრამ წავა? - გაეცინა მაშოს.
-მიდი, მიდი, დაურეკე და უთხარი, რომ მე წაგიყვან სახლში.
მარიამი ასეც მოიქცა. საკმაოდ მკაცრად ესაუბრა თავის „დაცვას“ და სახლში წასვლა მოთხოვა, ოღონდ ისე, რომ მის ძმას არაფერი გაეგო.
-რა მკაცრი ყოფილხართ, ქალბატონო მარიამ... - ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე იოანეს.
-შენ ისევ აქ ხარ? მეგონა, წახვედი... - გაუკვირდა უტას.
-ჯაყელები საშიში ხალხი ვართ, ბატონო იოანე, არავინ იცის, როდის ავფეთქდებით. -გაუღიმა მაშომ მამაკაცს და უტასთან ერთად დატოვა სამზარეულო.

დიდხანს იმუშავეს პროექტზე. შიგადაშიგ, საუბრობდნენ კიდეც. გოგონა სალომეზე და მასთან ერთად ჩადენილ სიგიჟეებზე უყვებოდა დანელიას და გულიანად აცინებდა. ბოლოს, როგორც იქნა, გააკეთეს მთავარი მონახაზები და დანარჩენი საქმის გადადება ამჯობინეს.
-მორჩით საქმეს? - ღიმილით შევიდა ოთახში იოანე და ყავა მიუტანა სტუდენტებს.
-როგორც იქნა! - თვალები აატრიალა უტამ. - წარმოიდგინე, პირველი დღე მქონდა უნივერსიტეტში და მაშინვე პროექტი „მომარჭვეს“! - გაეცინა უმცროს დანელიას.
-ეგ პირველი დღე შენთვის იყო, ჩემო ძმაო, თორემ ჩვეულებრივი, მოკვდავი ხალხი გადაღლილიც კია უკვე სწავლისგან. - ჩაეცინა იოანეს და სავარძელში მოკალათდა.
-გემრიელი ყავაა. - გულწრფელად აღნიშნა მაშომ და ხარბად შეისუნთქა ცხელი სითხის სურნელი.
-ოოო, ეს ყავა პირადად ბატონი იოანეს ნახელავია და მთელ თბილისშია ცნობილი! - გაეღიმა უტას.
-მართლა? - გაკვირვებული მზერით გადახედა მაშომ უფროს დანელიას.
-დიახ, ქალბატონო მარიამ, მართლა! - ღიმილით დაუდასტურა მამაკაცმა.
-შენ რა ქენი, იყავი იმ შენს შეხვედრაზე?
-ვიყავი. არაფერი სერიოზული, ის საბუთები სულ რომ არ მქონოდა, არაფერი დაშავდებოდა...
-სამაგიეროდ მოხვედი და მაშო გაგაცანი! - გაეცინა უტას.
იოანემ და მარიამმა ერთმანეთს შეხედეს, ორივეს ჩაეღიმა.
-კარგი, წავედი ახლა მე, უტა, გვიანია უკვე... - წამოდგა მაშო.
-მოიცადე, გასაღებს ავიღებ და გაგიყვან...
-მიდიხარ უკვე? მეც გავდივარ და ბარემ გაგიყვანდი. - ქვევიდან ახედა იოანემ გოგონას.
-არ არის საჭირო... ტაქსის გავაჩერებ...
-როგორ არ არის საჭირო, მარიამ, ასეთმა გოგომ ამ დროს ქუჩაში მარტო არ უნდა იაროს. -გაეღიმა უფროს დანელიას და წამოდგა. - მე წავიყვან მარიამს, უტა, მაინც მათესთან უნდა გავიდე...
-მარიამ, რამე პრობლემა ხომ არ არის? - მეგობარს მიუბრუნდა უტა.
-რა ვიცი... არა.. არანაირი... - დაიბნა მაშო, რადგან არ იცოდა, რა ეპასუხა.
-ძალიან კარგი, მაშინ წავიდეთ! - კმაყოფილი ჩანდა იოანე.
-ხვალამდე, უტა!
-ხვალამდე, მარიამ!

გზაში ხმას არცერთი იღებდა, უხერხულობა ჩამოწოლილიყო მათ შორის. მაშომ დანამდვილებით იცოდა, რომ ლუკას, ბექას ან თორნიკეს რომ გაეგოთ, სახლში ვინ მიიყვანა, აუცილებლად გაცეცხლდებოდნენ. ცოტა ეშინოდა კიდეც, ბოლოსდაბოლოს ის ადამიანი, რომელიც ახლა გვერდით ეჯდა, მისი ოჯახის ყველაზე დიდი მტრის ძმაკაცი იყო. თუმცა თავადაც არ იცოდა, რატომ, მაგრამ მაინც ენდობოდა მამაკაცს. შეხვედრის წამიდან სიმპათია დაიმსახურა იოანემ და ამ გრძნობას მაშოც ვერ უძებნიდა სახელს.
დანელიამ მანქანა ჯაყელების უზარმაზარი რეზიდენციის წინ გააჩერა.
-მადლობა, რომ მომიყვანე და ბოდიში შეწუხებისთვის...
-არაფრის და არ შეგიწუხებივარ. - გაეღიმა იოანეს.
-ნახვამდის. - მანქანის კარი გააღო მაშომ და გადასვლას აპირებდა, როცა დანელიას ხელმა შეაჩერა.
-მარიამ! არაა აუცილებელი შენებმა გაიგონ, ვინ მოგიყვანა...
-ჩემი ძმის გეშინიათ, ბატონო იოანე? - ჩაეცინა მარიამს და მზერა გაუსწორა მამაკაცს. იოანეს აშკარად ესიამოვნა მისი სითამამე.
-მე არავისი მეშინია, ქალბატონო მარიამ, ისევ თქვენთვის ვამბობ. - ტუჩის კუთხე ჩატეხა მამაკაცმა.
-არ ინერვიულოთ, არავის საქმე არ არის, ვინ მომიყვანს სახლში და ვინ წამიყვანს აქედან. საკმაოდ დიდი ვარ, რომ თავად გადავწყვიტო. - გაუღიმა მაშომ მამაკაცს და მანქანა დატოვა.
იოანემ თვალი გააყოლა გოგონას, ჩაეცინა, თავი გააქნია, მანქანა დაძრა და სწრაფად აორთქლდა ჯაყელების ტერიტორიიდან.

*_*_*_*

ანდრეა სახლში იყო, გემრიელად მოკალათებულიყო, განიერ სავარძელში და ინტერნეტში „დაძვრებოდა.“ ზოგადად, არ იტაცებდა სოციალური ქსელი და მისი მეშვეობით ურთიერთობები, თუმცა თბილისში დაბრუნებულს, ახალი ამბები აინტერესებდა, თანაც საქმის უკმარისობასაც განიცდიდა. ახალი ამბების გვერდებს ათვალიერებდა, როდესაც სათაურს წააწყდა შემდეგი სათაურით: „ეკატერინე ჯაყელის და დათუნა გასვიანის შთამბეჭდავი სიყვარულის ისტორია ჯვრისწერით დაგვირგვინდება“. სტატიას თან წყვილის სურათი ჰქონდა დართული. დათუნა და ეკატერინე ერთმანეთზე მოხვეულები იყვნენ, რომელიღაც წვეულებაზე
-დათუნა...დათუნა... არის კი დათუნა ასეთი ქალის სიყვარულის ღირსი?! - კითხვამ ისე სწრაფად გაუელვა მამაკაცს გონებაში, ეს უკანასკნელი აზრზეც ვერ მოვიდა. ერთხანს ჩაფიქრდა, აზრებმა გაართეს. ვერც კი გაიგო, როგორ გაემართა მოსამსახურე გოგონა კარის გასაღებად და როგორ შევიდა სახლში ალექსანდრე.

სანდრომ გეზი, როგორც ყოველთვის, სამზარეულოსკენ აიღო, სადაც მოფუსფუსე ნანა ეგულებოდა.
-საღამო მშვიდობისა, ნანა. - თბილად მიესალმა ქალს და სკამზე ჩამოჯდა.
-უ, ალექსანდრე, შენ ხარ? მე კი ვიფიქრე, ბიჭები იქნებოდნენ. - გაუღიმა ნანამ მამაკაცს.
-სახლშია ანდრეა?
-კი, შვილო, სახლშია... დღეს მთელი დღე არსად გასულა, ნინო ვერ იყო კარგად და მთელი დღე მასთან გაატარა.
-დედას რამე მოუვიდა?! - მაშინვე დაიძაბა სანდრო.
-რა ვიცი, შვილო, რა გითხრა? წნევა ჰქონდა მაღალი და ჩვეულზე მეტად გაღიზიანებული იყო...
-ახლა სად არის, ბაღშია?
-არა, ძლივს დაატოვებინა შენმა ძმამ იქაურობა, ახლა სძინავს. ექიმიც გვყავდა და გვირჩია, ეს ორი დღე წოლითი რეჟიმი დაგვენიშნა.
ალექსანდრემ მძიმედ ამოიოხრა და თავი ხელებში ჩარგო.
-ანდრეას დანახვაზე ძალიან ნერვიულდება? - იკითხა თავის აწევის შემდეგ.
-თავიდან არც იკარებდა, მაგრამ ნელ-ნელა, მემგონი, შეეჩვია..
-ცნობს?
-არა მგონია, შვილო... საერთოდ, ამ ბოლო დროს, ჩემი ცნობაც უჭირს. - სახე დაუსევდიანდა ქალს ნინოს წარმოდგენაზე.
ალექსანდრემ კიდევ ერთხელ ამოიოხრა და წამოდგა.
-მე ცოტა ხნით ბაღში დავჯდები, მერე კი წავალ. - დაუბარა ნანას და ისე დატოვა სამზარეულო, ვერც გაიგო, როგორ ჰკითხა ქალმა, რამე ხომ არ გინდაო.

იმ ადგილას იჯდა, სადაც მთელ დღეებს ატარებდა დედამისი. იჯდა, ყველაფერზე ფიქრობდა და თან ვერაფერზე. თავი ჩაექინდრა და მძიმედ სუნთქავდა. ხუთი, ათი ან სულაც თხუთმეტი წუთი გავიდა. მერე კი იგრძნო, რომ გვერდით ვიღაც მიუჯდა და თავაუღებლად მიხვდა მის ვინაობას.
ერთხანს ასე ისხდნენ, ჯიუტ მდუმარებაში, შემდეგ ისევ სანდრომ დაარღვია გამეფებული სიჩუმე.
-ეს ბაღი... შენ და დედამ გააშენეთ, გახსოვს? - თავი აიღო ალექსანდრემ, მაგრამ არა ძმას, არამედ სივრცეს გახედა.
ანდრეამ თავი ჩაქინდრა.
-მახსოვს... - ამოიბურდღუნა ახვლედიანმა, ისე, რომ თავი არც აუწევია.
ისევ გაჩუმდნენ. სათქმელი იმდენი იყო, მაგრამ მთქმელი - არცერთი.
-სახლში არ დაბრუნდები? - ისევ უმცროსმა ახვლედიანმა ითავა სიმყუდროვის დარღვევა.
-ეს არის ჩემთვის სახლი...
სანდრომ უსიტყვოთ დაუქნია თავი და ოდნავშესამჩნევად ჩაეცინა.
-მასთან მინდა, ალექსანდრე... ვგრძნობ, რომ ვჭირდები. ვიცი, რომ მარტო მე შემიძლია მისი დახმარება... - დიდი ტკივილი და სასოწარკვეთა იგრძნობოდა მამაკაცის ხმაში.
-როგორ აპირებ მის დახმარებას?
-არ ვიცი... მაგრამ უნდა დავეხმარო. ჩემს შეცდომას მხოლოდ მე თუ გამოვასწორებ...
-ანდრეა...
-მართალი იყავი. ყველაფერი, რაც დედას დაემართა, ჩემი ბრალია. ყველა უბედურება, რაც ჩვენს ოჯახში ტრიალებს, ჩემს ნამუსზე წერია. კარგად ვიცი ეს და შენი სიტყვები სულაც არ იყო ჩემთვის აღმოჩენა.
ალექსანდრეს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ანდრეა ისე სწრაფად წამოდგა და შევიდა სახლში, ბიჭმა სიტყვის თქმაც ვერ მოასწრო.
კიდევ ცოტა ხანს იჯდა ბაღში, თავის ძმაზე, ოჯახზე და ჯაყელებზე ფიქრობდა. ისე ჩამოაღამდა, ვერაფერი გაიგო. მხოლოდ მაშინ გამოფხიზლდა, როცა ტელეფონის ზუზუნი იგრძნო. ანასტასია ურეკავდა.
-გისმენ, ტასო.
-სან, მეგობართან ვარ და შეგიძლია მომაკითხო? პაატას შვებულება აქვს...
-მოგაკითხავ, აბა რას ვიზამ, მისამართი გამომიგზავნე...
-რა გჭირს შენ ხმაზე? არ მომწონხარ..
-არაფერი, დავიღალე უბრალოდ...
-ნამდვილად?
-ნამდვილად, ნამდვილად. - ჩაეღიმა სანდროს.
-კარგი მაშინ, გამოგიგზავნი მისამართს.
-კარგი. - გათიშა ახვლედიანმა ტელეფონი და წამოდგა. ნანას დაემშვიდობა და სწრაფად დატოვა წყნეთის სახლი.

*_*_*_*

მარიამი საოცრად გაკვირვებული დარჩა, როცა სახლში შესულს ყველა მისაღებ ოთახში შეკრებილი დაუხვდა, ოჯახიან-მეგობრებიანად.
-ვინმეს დაბადებისდღეა დღეს და დამავიწყდა? - გაეცინა გოგონას და დამსწრე საზოგადოებას გადახედა.
-არც ჩვენ ვიცით, რატომ შეგვკრიბეს, მაშიკო, მაგრამ შენმა ძმამ დაგვირეკა და შეგვყარა ყველა. - გამოეხმაურა ჯაყელის მოსვლას გეგა.
-და თვითონ სად არის? - კატოს და თორნიკეს შორის ჩაჯდა მაშო.
-რა ვიცი, ველოდებით ჩვენც... - მხრები აიჩეჩა ეკატერინემ.
-შენ ვინ მოგიყვანა სახლში? - გადაუჩურჩულა თორნიკემ მარიამს. - ოღონდ არ მითხრა, რომ დავითმა, ვიცი რომმ გაათავისუფლე...
-მეგობარმა! - მკვახედ მიუგო მამაკაცს და ზურგი აქცია.
თორნიკემ ღრმად ამოიხვნეშა და უკმაყოფილოდ გააქნია თავი, თუმცა მაშოს მისთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია, უფროს დას დაადო მხარზე თავი და გაიტრუნა.

სულ ცოტახანში ოთახში ლუკა და ელენე შევიდნენ. ჯაყელი ამაყად მიაბიჯებდა, რასაც ელენეზე ვერ ვიტყოდით. ამ უკანასკნელს უხერხულად ეჭირა თავი და თვალებს აქეთ-იქეთ დააცეცებდა.
-ეს თუ ის არის, რასაც მე ვფიქრობ... - გადაუჩურჩულა მარიამმა მასზე არანაკლებ გაკვირვებულ დას.
-დააყენა მგონი ამ ბიჭმა საშველი! - ჩაიქირქილა ანანომ, ქმარს მიეხუტა და დებ ჯაყელებს თვალი ჩაუკრა.
-ე, ბიჭო, გვეშველა მე მგონი! - გადაულაპარაკა რატიმ გვერდით მჯდომ გეგას და მხარზე ხელი დაკრა.
-ლუკა, რას ნიშნავს ეს ყოველივე, ვერ აგვიხსნი?! რა საჭირო იყო ჩვენი შეკრება? - საერთო კითხვა დასვა ქალბატონმა ქეთევანმა და შვილს მიაჩერდა.
ელენე უარესად აილეწა სახეზე და თითების წვალებას მოჰყვა.
-დედა, მამა, ოჯახისწევრებო და მეგობრებო! - ომახიანად დაიწყო ლაპარაკი ლუკამ და ოთახს თვალი მოავლო. - მინდა თქვენი აქ შეყრის მიზეზი ყველას ერთად გაცნობოთ. დარწმუნებული ვარ, ეს ამბავი არავისთვის იქნება ახალი და იმედი მაქვს, ყველა გაიზიარებთ ჩემს ბედნიერებას. მოკლედ, მინდა გითხრათ, რომ მე და ელენე როგორც იქნა გამოვუტყდით ერთმანეთს სიყვარულში და ახლა ერთად ვართ! - უკანასკნელ სიტყვებზე მამაკაცმა ელენეს გადახედა, ხელები ერთმანეთს დააშორებინა და ერთ-ერთი თავის მტევანში მოიქცია.
წამით ყველა გაირინდა, გეგა და რატიც კი არ იღებდნენ ხმას. მარიამი წამოდგა, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, დოინჯი შემოირტყა და წყვილს წინ დაუდგა, წარბშეყრილი.
-მაშო... - გაპარული ხმით დაიწყო საუბარი ელენემ, მაგრამ სიტყვა გაუწყდა, იმდენად ნერვიულობდა. ძლივს გაუსწორა მზერა დაქალს და როგორც კი მის სახეზე აღბეჭდილი გაბრაზება წაიკითხა, თვალები აუწყლიანდა.
-ნუ მიყურებ ეგრე! - მკაცრად თქვა უმცროსმა ჯაყელმა და ამრეზით შეაჩერა მზერა წყვილის ჩაკიდებულ ხელზე.
ელენემ მაშინვე დააფიქსირა ეს და გველნაკბენივით მოშორდა ლუკას. გოგონას ამ საქციელზე თავი ვეღარ შეიკავა მარიამმა და ჯერ აფხუკუნდა, ხოლო შემდეგ სიცილი მორთო.
-ვაიმე, ელენე დევდარიანო, რა სულელი ხარ, არ შემიძლია! - ხარხარებდა უცმროსი ჯაყელი და ცალი ხელით ცრემლებს იწმენდდა.
ყველა მას მისჩერებოდა, არ იცოდნენ, გაეცინათ, თუ ეჩხუბათ მის საქციელზე. ბოლოს რატის აუტყდა სიცილი, რომელიც მთელ ოთახს მოედო ლუკას და ელენეს გარდა.
-მარიამ! - დაიქუხა ლუკას ხმამ და მაშომაც მაშინვე შეწყვიტა სიცილი.
-კარგი რა, რა მოგივიდათ? ვიხუმრე უბრალოდ, აბა მართლა ხომ არ მეწყინებოდა, როგორც იქნა დაგვაყენეთ საშველი!
-ძალიან ცუდი გოგო ხარ შენ! მე ერთი სიცოცხლე გავათავე, რა არ ვიფიქრე და შენ კიდევ ხუმრობის ხასიათზე დადექი! - ბრაზობდა ელენე.
-გილოცავთ, მრავალს დაესწარით, კიარა და ტკბილად შეაბერდით ერთმანეთს, თუ როგორცაა, მოკლედ გილოცავთ, რა! - ფეხზე წამოიჭრა რატი და წყვილს გადაეხვია. მის მაგალითს მიჰყვნენ სხვებიც.
ბოლოს დემეტრე და ქეთინო მოეხვივნენ შვილებს და გულში ჩაიკრეს ორივე.
-გილოცავთ, ბავშვებო, ნამდვილად ძალიან გამახარეთ. შენზე ანგელოზივით გოგოს სად ვიპოვიდი რძლად? - სახეზე მიეფერა ქალბატონი ქეთევანი ელენეს, რომელიც საკუთარი ქალიშვილებივით უყვარდა.
-მადლობა, ქეთი, ვერც მე ვინატრებდი თქვენზე უკეთეს დედამთილ-მამამთილს! - გაეღიმა ელენეს.
-ბიჭო, რომ მცოდნოდა, ასე ჩაგივარდებოდა ჩემი გუშინდელი ნათქვამი გულში, დიდი ხნით ადრე გეტყოდი და ახლა საბას ხელა ბიჭი მაინც არ გეყოლებოდა? - გაეცინა ოთოს და მხარზე ხელი დაკრა ჯაყელს.
-შენი ჭირიმე, მთავარია მოიფიქრა და აწი იმუშაონ მაგ საკითხზე, სად ეჩქარებათ! - ჩაეცინა ნანოს.
-აუ, ელენე მინდა ახლავე იცოდე, ამიერიდან ვინმეს ჩემი ან მაშოს თავი „მულად“ რომ გააცნო, ჩათვალე ჩვენ შორის ყველაფერი მორჩება! - სრული სერიოზულობით თქვა ეკატერინემ და დაქალს თითი დაუქნია.
ყველას გაეცინა.
-მოიცა, ვერ გავიგე, ჩემს საცოლეს ვინმე ემუქრება, თუ მომესმა?! - წარბები შეკრა ლუკამ.
-კაი კაცო, მოგვარდებიან თავისით დაქალები, ჩვენ ნუ ჩავერევით! - გაეცინა დათუნას და საცოლეს მოეხვია.
-აუ, ეს ნახე რა, ჯერ არ დაქორწინებულან, უკვე შეთქმულებებს აწყობენ! - ხმამაღლა გადაულაპარაკა გეგამ რატის და თორნიკეს, რაზეც ყველას გაეცინა. კატომ კი ენა გამოუყო ბიჭებს.
-დათუნ, მალევე რომ მოგყვეთ, ხომ არ გეწყინება? - სერიოზულად მიმართა ლუკამ გასვიანს.
-რა?! - წამოიყვირა ელენემ.
-რა, რა? აბა პატარა ბიჭივით გინდა პაემნებზე მატარო? საკმარისად გვეყო ის დრო რაც დავკარგეთ!
-აი, ეს მომწოონს. - ჩაილაპარაკა გეგამ და ჩაიცინა.
-არა, გვეწყინება კი არა, პირიქით, ჩვენს შვილს თანატოლი ბიძაშვილი ეყოლება და მაგას რა ჯობია? - გაეცინა დათუნას და კატოს ლოყაზე აკოცა.
-მართალია ჩემი სიძე! შვილიშვილებს რა ჯობია, თანაც ორს ერთად? - გაეცინა დემეტრეს.
-დავბერდით, ჩემო დემეტრე, დავბერდით. - ჩაილაპარაკა ღიმილით ქეთევანმა.
-აუ, ქეთო, გაჩერდი ახლა. შენ თუ ბებერი ხარ, სხვებმა რა თქვან? - მოეხვია დედას მაშო და ლოყაზე აკოცა.
-მართალია ჩვენი გოგო, ქეთევან, ჩვენ კი არ დავბერდით, პირიქით ვახალგაზრდავდებით შვილების ბედნიერებით! - ცოლს მოეხვია უფროსი ჯაყელი და აკოცა.
-ჰე, ახლა, არ აღვნიშნავთ ამ შესანიშნავ ახალ ამბავს?! - წამოიძახა რატიმ.
-აუცილებლად! - შეეხმიანა დემეტრე და გაიცინა.

ბედნიერი იყო უკლებლივ ყველა, რადგან სამ დღეში დათუნას და ეკატერინეს ქორწილი ელოდათ, რამდენიმე თვეში კი ლუკა და ელენეც მათ გზას მიყვებოდნენ. თუმცა საერთო მხიარულების მიუხედავად, ლუკას არ გამორჩენია უხასიათოდ მყოფი ბიძაშვილი, რომელმაც მალევე დატოვა სუფრა და ღვინის ბოთლით ხელში ბუხართან გადაინაცვლა. ბექა იმდენად იყო ფიქრებში გართული, ვერც შეამჩნია მისი გვერდით მიჯდომა.
-ხომ კარგად ხარ? - მუხლზე ხელი დაკრა ჯაყელმა ბიძაშვილს და გამოაფხიზლა.
-კი, კი, კარგად ვარ, უბრალოდ ამ ბოლო დროს ძილის პრობლემები მაქვს და სწრაფად ვიღლები. - გაუღიმა ბექამ მამაკაცს.
-ნამდვილად? რამეს ხომ არ მიმალავ, კიდევ რამე ხომ არ მომხდარა? - დაეჭვდა ლუკა.
-არა-მეთქი, რა უნდა მომხდარიყო? არ დაგიმალავდი, ხომ იცი...
-ბექა, ჩემზე ხომ არ ბრაზობ? ელენეს ამბავში და ხომ ხვდები...
-რა სისულელეებს ლაპარაკობ, ბიჭო?! რატომ უნდა ვბრაზობდე, პირიქით, მიხარია! რა, ჩვენ არ გვაქვს პირადი ბედნიერების უფლება, თუ რა? - ჩაეცინა ჯაყელს.
-ხო, რა ვიცი. - ჩაეცინა ლუკასაც.
-თიკამ დამირეკა გუშინ... - ჩუმად წამოიწყო საუბარი ბექამ და თვალი ცეცხლის ალს გაუშტერა.
-რატომ? ვინმე ხომ არ აწუხებს, იმ ახ*არმა ხომ არ მიაგნო?! - წამოენთო მამაკაცი.
-არა, ანდრეას რა ხელი აქვს თიკასთან... სხვა რამის გამო დამირეკა..
-მოხდა რამე?
-თხოვდება... - ტკივილით გაჟღენთილი ხმით ჩაილაპარაკა ჯაყელმა და ლუკას მზერა გაუშტერა.
-თხოვდება? - თავისთვის ჩაილაპარაკა ლუკამ და თავი ჩაქინდრა.
-ნიკუშას საფლავზე ვიყავი და პატიება ვთხოვეო. შენ ხომ იცი, რომ შენი ძმა სულ მეყვარება და მისი სიკვდილის შემდეგ ცხოვრება აღარ მინდოდაო, მაგრამ გიორგი მართლა ძალიან კარგი ბიჭია და მან გადამატანინა შენი ძმის სიკვდილიო...
-ვერ გავამტყუნებთ, ხომ იცი? - ჩახლეჩილი ხმით თქვა ლუკამ, ისე, რომ თავი არც აუწევია.
-ვიცი... ჩემი ძმის სული იგლოვე მთელი ცხოვრება და სხვას აღარ შეხედოთქო, არც არასდროს მომითხოვია მისგან. - ჩაეცინა ბექას, ხოლო შემდეგ ღრმად ამოიხვნეშა, თითქოს ამას ამოატანდა სულში ჩაბუდებულ ტკივილს.
-ანდრეა ახლვედიანი ინანებს ამ ყველაფერს... მთელი მისი ოჯახი ინანებს ნიკუშას! ხომ იცი, არა?!
-ახვლედიანები კი ინანებენ, მაგრამ ჩემს ძმას ვინ დააბრუნებს? - ჩაილაპარაკა ჯაყელმა და ბოთლში დარჩენილი სასმელი ერთიანად გამოცალა.

*_*_*_*

ახვლედიანების მუდამ და საგულდაგულოდ განათებული სახლში ერთადერთი ოთახი მოიძებნებოდა, სადაც მთვარის შუქიც კი არ აღწევდა. სწორედ ამ ოთახში იკეტებოდა საღამოობით ირაკლი ახვლედიანი და თავის განუყრელ მეგობართან, ალკოჰოლურ სასმელთან, ერთად ეცემოდა ფიქრებს.
ის საღამო არაფრით იყო სხვებისგან გამორჩეული. ოჯახის უფროსი ბნელ ოთახში იჯდა, მაგიდასთან და სვამდა. ერთ-ერთი ჭიქის გამოცლის შემდეგ კარზე მსუბუქად დააკაკუნეს და მანაც მოკლე წამოძახილით დარტო სტუმარს ოთახში შესვლის უფლება.
-ბატონო ირაკლი, გუშინ რომ თქვენი მძღოლის ნახვა გინდოდათ, ახლახანს დაბრუნდა შვებულებიდან და შემოვუშვა? - წკრიალა ხმამ გაიჟღერა მარტოობისგან ობმოკიდებულ კედლებში - ღია კარში მოსამსახურე გოგონა იდგა.
-შემოუშვი! - ხელი აუქნია ახვლედიანმა და სასმელი ჩამოასხა ჭიქაში.
სულ ცოტახანში ოთახის კარი ხელახლა გააღეს და ჰოლიდან შემოსულ სინათლეში მამაკაცის სილუეტი გამოიკვეთა.
-შუქი აანთე და შემოდი.
-თქვენ თუ გნებავთ, არ ავანთებ...
-აანთე, აანთე! - გაეღიმა ირაკლის.
-გისმენთ, ბატონო ირაკლი, რატომ დამიბარეთ?
-კარგი იყო სოფელში, პაატა? დედა როგორ გყავს?
-კარგად, ბატონო ირაკლი. თქვენი წყალობით წარმატებით გადის მკურნალობის კურსს. მოკითხვა დამაბარეს თქვენთან. - გაეღიმა პაატას, თუმცა გულში მაინც ვერ ხვდებოდა მისი იქ ყოფნის მიზეზს.
-გაიგე, ანდრეა რომ წავიდა სახლიდან? - უცებ შეცვალა სალაპარაკო თემა ახვლედიანმა და სასმლით სავსე ჭიქას ჩააშტერდა.
-დიახ, გავიგე... რატომ მეკითხებით, ბატონო ირაკლი? - დაიბნა მამაკაცი.
-პაატა, მე და შენ ხომ მეგობრები ვართ? ბოლოს და ბოლოს, ამდენი წელია ჩემთან მუშაობ.
-დიახ, ბატონო ირაკლი, თქვენ ნამდვილად იმაზე მეტი ხართ ჩემთვის, ვიდრე უფროსი...
-ჩემი შვილები შენს თვალწინ გაიზარდნენ. შეიძლება ჩემზე კარგადაც იცნობ მათ. განსაკუთრებით ანდრეას, არა?!
-რავიცი, ბატონო ირაკლი, მშობელზე უკეთ ვინ იცნობს შვილს? - უხერხულად ჩაეცინა პაატას.
-პაატა, იმ ღამით... როცა ნიკოლოზ ჯაყელი მოკლეს, ანდრეა თავისი მანქანით არ ყოფილა სახლიდან გასული, ხომ ასეა? - უცნაურ დაკითხვას აგრძელებდა ახვლედიანი.
-ამდენი წლის შემდეგ რატომ მეკითხებით ამას? დიახ, ასეა, ანდრეა იმ დღეს წვეულებაზე მე წავიყვანე. - მღელვარებას მაქსიმალურად ფარავდა პაატა.
-მაშ მთელი ღამე მასთან ერთად იყავი, არა? - გამომცდელი მზერა მიაპყრო ირაკლიმ კაცს.
პაატას ერთიანად გააცია სხეულში. შუბლი ოფლით დაეცვარა და ორივე ხელით ჩააფრინდა სავარძლის სახელურებს.
-დიახ, მასთან ერთად ვიყავი... - ამოიგმინასავით პაატამ და თავი დახარა.
-ვიცი ამდენი წლის შემდეგ ამას არ უნდა გეკითხებოდე, მაგრამ მხოლოდ ახლაღა დავფიქრდი ამაზე და მინდა ვიცოდე, ნიკოლოზ ახვლედიანი ჩემმა შვილმა მოკლა, თუ არა?!
-ბატონო ირაკლი, იცით...
-უბრალოდ მიპასუხე, კი თუ არა?!
-არვიცი, ბატონო ირაკლი... - ჩუმი ხმით დაილაპარაკა პაატამ და თვალების აქეთ-იქით ცეცება დაიწყო.
-რას ნიშნავს, არ იცი?!
-მე მთელი ღამე კლუბთან ველოდებოდი ანდრეას. თავად მთხოვა დალოდება. მითხრა, დიდხანს არ გავჩერდები და მალე გამოვალო. მეც, რა თქმა უნდა, დავემორჩილე, მაგრამ რამდენიმე საათის გასვლის შემდეგაც რომ არ გამოჩნდა თქვენი შვილი, მანქანაში ჩამეძინა. ანდრეამ გარიჟრაჟზე გამაღვიძა, ბოდიში მომიხადა ლოდინისთვის და სახლში წაყვანა მთხოვა. მეც შევასრულე მისი ბრძანება...
-ასე უბრალოდ? ნუთუ არაფერი ეტყობოდა ქცევაში ან იქნებ პერანგი ჰქონდა სისხლით დასვრილი, არაფერი შეგიმჩნევია მისთვის?!
-ღამენათევს და გართობისაგან გადაღლილს ჰგავდა, როგორც ყოველთვის. პერანგის ზემოდან კი ქურთუკი ეცვა, ამიტომაც ლაქა არ შემიმჩნევია.
-ანუ შენც არაფერი იცი? - სასოწარკვეთით ამოილაპარაკა ირაკლიმ და საზურგეს მიეყრდნო.
-მაპატიეთ, ბატონო ირაკლი, მაგრამ რამე რომ მცოდნოდა, დიდი ხნის წინ გეტყოდით ყველაფერს.
-რა თქმა უნდა... რა თქმა უნდა, მეტყოდი... - თავისთვის ბუტბუტებდა ახვლედიანი.
-კიდევ გნებავთ რამე? - მორიდებით იკითხა პაატამ, რომელსაც ერთი სული ჰქონდა, გასცლოდა იქაურობას.
-არა, პაატა, შეგიძლია წახვიდე... მადლობა ინფორმაციისთვის.
-ღამე მშვიდობისა, ბატონო ირაკლი. - ფეხზე წამოიჭრა პაატა.
-პაატა! - კარში გააჩერა კაცი ახვლედიანის ხმამ.
პაატას ისევ გააცია.
-დიახ!
-გასვლამდე შუქი ჩააქრე, გთხოვ!
-დიახ, რა თქმა უნდა! - მოეშვა, ამოისუნთქა და ისე უპასუხა, უფროსის თხოვნა შეასრულა და სწრაფად გასცილდა ოთახს.

*_*_*_*

ალექსანდრემ ლიზასთან ერთად ივახშმა, შემდეგ კი ღამის თბილისში გადაწყვიტეს გასეირნება. ლიზა მთელი საღამოს განმავლობაში აღფრთოვანებით უყვებოდა საყვარელ მამაკაცს თავისი ახალი სამსახურის შესახებ, მაგრამ სანდრო მხოლოდ თავს უქნევდა, შიგადაშიგ უღიმოდა და მოკლე პასუხებით იფარგლებოდა.
-სან, გაწუხებს რამე? - უეცრად ჰკითხა გოგონამ შეყვარებულს, როცა გაიაზრა, რომ მთელი საღამო თავის თავს უფრო ელაპარაკებოდა, ვიდრე მას.
-მე? - არა, საიდან მოიტანე? - გაცინება ცადა ახვლედიანმა.
-მთელი საღამოა ღრუბლებში დაფრინავ. ანდრეაზე ნერვიულობ?
-რა ვიცი აბა...
-სანდრო, ხომ იცი რომ შეგიძლია ყველაფერი მომიყვე? მე თუ არა, სხვას ვის?
-ხო, მართალი ხარ, მაპატიე, უბრალოდ... მგონია, თუ არ ვილაპარაკებ ამ თემაზე, აღარც ვინერვიულებ.
-რატომ ნერვიულობ, სანდრო? შენი ძმა ზრდასრული მამაკაცია და თავად შეუძლია გადაწყვეტილების მიღება.
-როგორ არ ვინერვიულო, ლიზა? შენ არ იცნობ ანდრეას ისე კარგად, როგორც მე. ვიცი, ახლა ძალიან ღელავს დედას მდგომარეობის გამო, რომელსაც, რა თქმა უნდა, ჯაყელებს აბრალებს და მეშინია, რამე სისულელე არ გააკეთოს.
-ალექსანდრე, ხანდახან, მე მგონი ზედმეტად აჭარბებ და ღელავ შენი ძმის გამო. შეიძლება ანდრეას მართლა არ ვიცნობ ისე კარგად, როგორც შენ, მაგრამ მაინც მგონია, რომ შენი ძმა არც ისეთი სულელია. კი, შეიძლება იმპულსურია და ხშირად ჩადის ისეთ რამეს. რასაც შემდეგ ნანობს, მაგრამ ნიკოლოზ ჯაყელის მაგალითი, მგონი, საკმარისი გაკვეთილი იყო მისთვის, რომ მსგავსი სისულელე აღარ ჩაიდინოს.
-რა ვიცი... შეიძლება მართალიც ხარ, მაგრამ გული მაინც მეთანაღრება. შინაგანად ვგრძნობ, რომ რაღაც ცუდი უნდა მოხდეს და ეს უმოქმედობა მაგიჟებს! - თავში ხელები წაიშინა ალექსანდრემ.
-მესმის შენი, მაგრამ ხომ ორივემ კარგად ვიცით? - არსებობს ცხოვრებაში მომენტები, რომლის მოახლოვებასაც ვგრძნობთ, მაგრამ ვერაფერს ვუხერხებთ. გარდაუვალი მოვლენების წინააღმდეგ ნებისმიერი ადამიანი უძლურია...
-ახლა მგონია რომ ჩემი შეყვარებული კი არა, ფსიქოლოგი მელაპარაკება. - უნებურად გაეღიმა ახვლედიანს.
-ხომ იცი, ხანდახან, მიყვარს ხოლმე პროფესიის პირად ცხოვრებაში გამოყენება. მავიწყდება, რომ სამუშაო დღე დასრულდა და სახლშიც ვაგრძელებ სეანსებს. - გაეცინა ლიზას.
-მე არაფერი მაქვს საწინააღმდეგო, მაგრამ საწყალი ვატო. - ჩაეცინა შესაშური სისწრაფით ხასიათგამოკეთებულ მამაკაცს.
-რატომ არის საწყალი, ვერ გავიგე, იცი ჩემთან ერთ საათიანი სეანსი რა ღირს? თქვენ კიდევ უფასოდ გემსახურებით, მადლობის მაგიერია?! - გაიბუტა გოგონა და ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა.
სანდრო ერთხანს უყურებდა პატარა ბავშვივით გაბრაზებულ შეყვარებულს, შემდეგ თავი ვერ შეიკავა და გაიცინა.
-მე მგონი, ერთადერთი ადამიანი ხარ, რომელსაც ასე უცებ შეუძლია ჩემი ხასიათის გამოკეთება. - მიიხუტა გოგონა და თავზე აკოცა.
-ესეიგი, კარგი ფსიქოლოგი ვარ? - ქვევიდან ახედა ლიზამ, ეშმაკური მზერით.
-საუკეთესო მთელ ქალაქში! - გაეცინა სანდროს.
-ძალიან მიყვარხარ, სანდრო! - გულწრფელად აღმოხდა სიტყვები ლიზას და უფრო მაგრად შემოაჭდო ყელზე ხელები მამაკაცს.
ალექსანდრემ მხოლოდ გაუღიმა და მოწყვეტით აკოცა.
-კარგი, წამოდი ახლა დავბრუნდეთ მანქანასთან და წაგიყვან სახლში, თორემ გამიგია, რომ გიჟი ძმა გყავს და ნამდვილად არ მინდა შარი! - გაეცინა ალექსანდრეს.
-კარგი, წავიდეთ! - გაეცინა ლიზასაც და მასთან ერთად გაუყვა, უკან, უკვე გავლილ გზას.

*_*_*_*

ორმა დღემ ქორწილისათვის გიჟურ მზადებაში ჩაიარა. მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი უკვე სრულ მზადყოფნაში იყო, ქალბატონი ქეთევანი მაინც ვერ ისვენებდა. ხან ორგანიზატორებს აწუხებდა, ხან ოპერატორებს, ხანაც თავად ეკატერინეს. თავის მხრივ, ეკატერინეც ძალიან ღელავდა, მაგრამ ეს არ იყო იმ პატარძლისთვის ჩვეული ღელვა, რომელიც საყვარელ მამაკაცს მიჰყვება ცოლად, არამედ უფრო ყრუ და ამოუცნობი. კატოს ვერაფრით გაეგო, რატომ ნერვიულობდა ასე, მაგრამ ნანოს, ელენესა და მაშოს გამხნევებით მაინც საქორწილო მღელვარებას აწერდა ყველაფერს.
ქორწილის წინა ღამეს, როცა ყველა საძინებელ ოთახში შეკეტილიყო და მშვიდ ძილს მისცემოდა, იყო მხოლოდ ორი ადამიანი, რომელთაც არ ეძინათ - დათუნა და ეკატერინე.
კატო თავის საწოლზე იჯდა და სულელივით უღიმოდა საქორწილო კაბას. ყოველ შეხედვაზე გული სიხარულით ევსებოდა. ალბათ ფრთები რომ ჰქონოდა, აუცილებლად გაფრინდებოდა.
როცა მისი მობილური აზუზუნდა, უკვე იცოდა, რომ ის ერთადერთი ურეკავდა, რომელსაც რამდენიმე საათში ცხოვრების მუდმივ თანამგზავრად იქცევდა. ეკრანზე გასვიანის სურათს ღიმილით დახედა და დაუყონებლივ უპასუხა:
-გისმენ, დათუნა.
-კატერინა... ხომ არ გაგაღვიძე?
-არა, არ მეძინა.
-ვერც შენ იძინებ? - ჩაეღიმა მამაკაცს.
-როგორ დავიძინო, ნერვიულობისგან აღარ ვარ! - გაეცინა გოგონას.
-გამოდი, რა გარეთ, შენი ნახვა მინდა!
-მოიცა, შენ აქ ხარ? - წამოიყვირა ეკატერინემ აღტაცებისგან.
-შენს ჭიშკართან ვდგავარ! - გაეცინა დათუნას. - გამოხვალ?
-გამოვიპარები. - ჩაეცინა კატოს.
-გელოდები!

ჯაყელმა ტელეფონი გათიშა. სწრაფად ჩაიცვა ის, რაც ხელში მოხვდა, სარკის წინ შეათვალიერა საკუთარი თავი და სწრაფად დაეშვა კიბეებზე. ფეხაკრეფით გაიარა ჩაბნელებული ჰოლი და ფრთხილად გააღო კარი. სწრაფად გაირბინა ჭიშკრამდე მანძილი და როგორც კი გარეთ მდგომი დათუნა დაინახა, მთელი ძალით გაიქცა და მოეხვია.

-სადღაც უნდა წაგიყვანო!
-ახლა? - თვალები გაუფართოვდა გოგონას.
-ხო, ახლა. მიდი, მანქანაში ჩაჯექი.
-სად მივდივართ? - ღიმილით ჰკითხა ეკატერინემ მამაკაცს, მანქანაში ჩაჯდომის შემდეგ.
-ნახავ. - მოკლედ მოუჭრა დათუნამ და მანქანა დაქოქა.

გასვიანმა საცოლე მთაწმინდაზე აიყვანა და იმ ადგილას გააჩერა, საიდანაც ხელისგულზე მოჩანდა თბილისი. იქვე ჩამოსხდნენ, მშვიდად რომ ესაუბრათ და თან ღამის ხედით დამტკბარიყვნენ.

-გახსოვს, სად გავიცანით ერთმანეთი? - ღიმილით მიმართა დათუნამ ეკატერინეს.
-რა თქმა უნდა, მახსოვს. ამ ადგილას, რესტორანში, გეგას დაბადებისდღეზე. - ღიმილითვე უპასუხა კატომ.
-ღვინო რომ გადაგასხი, ისიც გახსოვს? - გაეცინა გასვიანს.
-მაგას რა დამავიწყებს, იმდენ ხანს გლანძღე გოგონებთან! - ჩაეცინა გოგონას გახსენებაზე.
-საიდუმლო გინდა გაგიმხილო? ეგ ღვინო შემთხვევით არ გადამისხამს, ძალით ვქენი! -ჩაიცინა დათუნამ.
-რა?! რატომ კი მაგრამ, რა დაგიშავე, არც კი ვიცნობდით ერთმანეთს.
-რომ არ ვიცნობდით, ზუსტად მაგიტომ. გეგა მიყვებოდა შენზე, ისეთია ასეთიაო, მე და ბიჭები სულ მაგის თაყვანისმცემლების მოცილებაში ვართ და თვითონ ჯერ ერთი არ მოსწონებიაო. როგორც კი დაგინახე იმ დღეს, მაშინვე ჩამივარდი გულში. ისე უღმერთოდ ლამაზი იყავი... ვიფიქრე, მე უბრალო კაცმა, რა ვუთხრა ისეთი, თავი რომ მოვაწონო-მეთქი?! - ხოდა ვიფიქრე გაგაბრაზებდი და წარუშლელ შთაბეჭდილებას მოვახდენდი შენზე...
-მოიცა, მოიცა, ანუ იმის თქმა გინდა, რომ საფრანგეთში, სპეციალურად ჩემთვის შეკერილი კაბა მხოლოდ იმიტომ გამიფუჭე, რომ ჩემთვის თავი მოგეწონებინა?! - ყურებს ვერ უჯერებდა ეკატერინე.
-ეგრე გამოდის! - გაეღიმა მამაკაცს.
-კარგი რა! იცი, როგორ მიყვარდა ის კაბა? არ შეგეძლო, უბრალოდ მოსულიყავი და გაგეცნო შენი თავი?! ვინ აკეთებს ეგეთ რაღაცას?!
-რომ მოვსულიყავი და უბრალოდ გაგცნობოდი, დაგამახსოვრდებოდი იმ საღამოს შემდეგ?
-არა.
-აჰა, ხომ ხედავ, არა?! - გაეცინა გასვიანს.
-და ახლა რატომ მითხარი ეგ?
-იმიტომ, რომ ერთადერთი რამე იყო ჩვენს ურთიერთობაში, რასაც არ გეუბნებოდი და რადგან ხვალ ქორწილი გვაქვს, ყოველგვარი საიდუმლოების გარეშე უნდა დავიწყოთ ერთობლივი ცხოვრება. - გაეცინა დათუნას. - კარგი, ახლა შენ მითხარი რამე.
-არ მაქვს არაფერი სათქმელი...
-დავიჯერო, ოთხი წლის განმავლობაში ჩემთვის არაფერი დაგიმალავს?!
-კარგი ხო, ოღონდ არ მეჩხუბო.
-კარგი.
-დამპირდი!
-გპირდები! - მარჯვენა ხელი გულზე მიიდო დათუნამ და გაიცინა.
-ძაღლი რომ გყავდა, ხომ გახსოვს? - ბუბუ. მე არ დამიკარგავს, თავშესაფარში ჩავაბარე... -თვალები რაღაც ცუდის მოლოდინში დახუჭა გოგონამ.
-ეკატერინე! - წამოხტა დათუნა. - მითხარი, რომ იხუმრე!
-აუ, საზიზღარი ძაღლი იყო! მარტო შენ არ გიღრენდა. ერთხელ კინაღამ მიკბინა და თან ჩემზე ეჭვიანობდა, დავიფიცებ!
-მეხუმრები? კარგი რა!
-აუ, დათუნა მართლა ძალიან ცუდი ძაღლი იყო და შენ კიდევ არ გინდოდა მისი გაშვება!
-არ მინდოდა, იმიტომ რომ ჩემი ძაღლი იყო. ჩემი ბუბუ, რა კარგი ძაღლი იყო...
-არ იყო კარგი!
-რატომ მითხარი, კარგი რა!
-ჩემი ბრალია? შენ წამოიწყე ეს სულელური თამაში! - გაბრაზდა ეკატერინე.
-ძალიან ბევრი იწკმუტუნა რომ ტოვებდი? - საწყალი სახე მიიღო დათუნამ.
-არა, მოეწონა ახალი გარემო..
-კარგი, რა!
-მართლა გეუბნები. როგორც კი ჩამოვსვი, სხვა ძაღლებისკენ გაიქცა.
-აუ, ეკატერინე, ჩემი ბუბუ როგორ გაიმეტე, სულ არ შეგეცოდა?!
-ვაიმე, დათუნა, საშიში იყო ეგ შენი ბუბუ! - ეჭვიანობდა ჩემზე.
-არაფერსაც არ ეჭვიანობდა, უბრალოდ გეთამაშებოდა ხანდახან.
-ხო, როგორ არა, მეთამაშებოდა...
-ჩემი ბუბუ... რამდენ ხანს ვეძებდი... თავშესაფარში თუ ჩააბარე, რატომ ვერ ვიპოვე?
-ფული გადავიხადე, რომ არ დაერეგისტრირებინათ ერთი-ორი თვე...
-ძალიან საშიში ქალი ხარ! ღმერთო, ვინ მომყავს ცოლად ახლა უნდა ვიგებდე?! - ცაში აღაპყრო მზერა დათუნამ.
კატოს გაეცინა.
-ხო, იცინე, იცინე, მეტის ღირსი ვარ! მაშინვე უნდა მივხვდარიყავი, რომ ყველაფერი შენი მოწყობილი იყო! სიყვარულმა დამაბრმავა!
-შენ რომ კაბა განგებ გამიფუჭე, გაგიბრაზდი?! დაივიწყე რა!
-ჩემი ბუბუ და რაღაც კაბა ერთია?! - მთლად განცვიფრდა დათუნა.
-ვერ გავიგე, ბუბუზე სალაპარაკოდ ამოვედით აქ, ამ შუაღამისას?! - წამოენთო კატო.
-არა...
-აბა მაშინ მორჩი მოთქმას!
დათუნა გაჩუმდა.
ორივე გაჩუმდა.
-კარგი, რაც იყო, იყო, გაპატიე. - შესარიგებლად მოსული პატარა ბავშვივით იყო გასვიანი.
კატოს გაეცინა.
-გპირდები, ჩვენს სახლში რომ გადავალთ, ძაღლს ავიყვანთ, ოღონდ წესიერს!
-კარგი! - გაეცინა დათუნას.
-მოდი, ახლა მაკოცე, თორემ არ მჯერა, რომ მაპატიე.
დათუნა ნაზად დაეკონა გოგონას ბაგეებზე.
-ორ საათში დედაჩემის რეისი ჩამოდის... - თქვა მერე.
-უი, მართლა ეგ სულ დამავიწყდა! ისე აქამდე რატომ არ ჩამოვიდა?
-დიდთოვლობა იყო მოსკოვში, ფრენები გადაიდო...
-აჰ, გასაგებია. ისე მომენატრა ქალბატონი ლუდმილა ვასილევნა. - გაეღიმა ეკატერინეს და საქმროს მხარზე დაადო თავი.
-მე მგონი, იმასაც ჩემზე მეტად შენ მოენატრე! - გაეცინა დათუნას. - საერთოდ, რა წესია რძალ-დედამთილს ასე რომ გიყვართ ერთმანეთი?! ხანდახან მგონია, რომ მე ზედმეტი ვარ...
-ვაიმე, ეჭვიანობს ჩემი ბიჭი?! - ლოყაზე მიეფერა ეკატერინე მამაკაცს.
-ხო, აი ვვეჭვიანობ, მეც ხომ არ წამიყვან და ჩამაბარებ თავშესაფარში?!
-აუ, დათუნა... ძალიან ცუდი ბიჭი ხარ შენ! - გაბრაზდა კატო.
-კარგი ხო, ვიხუმრე. - გაეცინა გასვიანს.
-აუ, წავიდეთ რა... შემცივდა, თან ძილიც მომერია.
-წავიდეთ, მაგრამ ამ ღამეს მაინც ვეღარ დაიძინებ.
-რატომ ვითომ?
-ნამუსი არ მოგასვენებს!
-ჰა, ჰა, ჰა... - ენა გამოუყო ეკატერინემ საქმროს. დათუნას გაეცინა, სწრაფად აეკრო უკნიდან გოგონას და ყელში აკოცა.
-არ მჯერა, რომ ხვალ ჩემი ცოლი ხდები! - იყვირა და ჰაერში დააბზრიალა მოკისკისე ეკატერინე. - მიყვარხარ, კატერინა...
-მეც ძალიან მიყვარხარ... ძალიან, ძალიან, ძალიან! - მოწყვეტით აკოცა საქმროს და მანქანისკენ გაიქცა. დათუნას გაეცინა და დინჯად მიჰყვა უკან ჯაყელს.

*_*_*_*


ეკატერინემ ისევ გაიარა ჩაბნელბული ჰოლი, რომელსაც გარიჟრაჟის მკრთალი სხივები ვერ აღწევდა. ისევ ფეხაკრეფით აიარა კიბეები და ისე დაბრუნდა ოთახში, თითქოს იქიდან არც გასულიყო.
საძინებელში შესვლისთანავე უცნაური გრძნობა შეეგება. გრძნობა, რომელიც სულ მასთან იყო მთელი ამ დროის განმავლობაში და მხოლოდ მაშინ შორდებოდა, როცა დათუნასთან ერთად იყო. რა ერქვა ამ შეგრძნებას? - შიში? ღელვა? ფორიაქი? - არ იცოდა. ვერ გაეგო, რა სჭამდა გულის სიღრმეებიდან.
საწოლზე ჩამოჯდა, ღრმად ჩაისუნთქა და ამოისუნთქა.
„ყველაფერი კარგად იქნება, ეკატერინე, ყველაფერი კარგად იქნება“. - ამშვიდებდა ჯაყელი საკუთარ თავს, თუმცა ამაოდ.
დაწოლა გადაწყვიტა, ცოტა ხნით მაინც უნდა დაეძინა, თორემ საკუთარ ქორწილში უეჭველად ჩაეძინებოდა. ემბრიონის ფორმა მიიღო, თავი კომფორტულად მოათავსა ბალიშზე და თვალები დახუჭა. დაღლამ და ღელვამ თავისი გაიტანა და რამდენიმე წამში გოგონამ მშვიდი ფშვინვა ამოუშვა.

-გაიღვიძე, კაწია, გაიღვიძე! - მაშო შეუვარდა დას ოთახში და ენერგიულად შეუდგა მის გაღვიძებას.
-აუ, მაშო, გადი რა... დამაძინე! - ამოიზმუვლა გოგონამ და უფრო ღრმად ჩარგო თავი ბალიშში.
-კარგი ბატონო, მე დაგაცდი, მაგრამ დათუნა მოვიდა უკვე და ქვემოთ გელოდება. - მშვიდად თქვა უმცროსმა ჯაყელმა და მხრები აიჩეჩა.
-რა?! - მაშინვე წამოხტა დაფეთებული ეკატერინე. - სად არის? აქ არის უკვე? ჩამეძინა?
მარიამმა თავი ვეღარ შეიკავა და სიცილი აუტყდა.
-გეხუმრე... ადრეა ჯერ, დამშვიდდი.
-აუ, მაშო, გამიხეთქე გული! მარტო ორი საათი მეძინა და მეთქი მართლა ჩამეძინათქო...
-სიუზი, პატარძალს ყავა! - იყვირა მაშომ და გაიცინა.
-მაშ...
-გისმენ!
-დღეს ჩემი ქორწილია... - ამოილაპარაკა ეკატერინემ აღფრთოვანებით და დას გაუღიმა.
-დღეს შენი ქორწილია... - ღიმილით გაიმეორა მაშომ.
-ვთხოვდები! - წამოიყვირა ეკატერინემ და უმცროს დას შეახტა.
ორივემ ერთად დაიწყო ხტუნვა, თან ყვიროდნენ: „დღეს ქორწილია,დღეს ქორწილია,დღეს ქორწილია!“
ყვირილზე ოთახში ქეთევანი შემოვიდა ღიმილით.
-აბა როგორ გრძნობს თავს ჩვენი დედოფალი?
-აუ, დედი, ისეთი ბედნიერი ვარ, ვერც ვიაზრებ ჯერ ვერაფერს! - დაბზრიალდა ეიფორიაში მყოფი კატო. ქეთინოს გაეცინა.
-მიდი, დე, ჩადი ქვემოთ და ისაუზმე, თორემ მერე ვეღარ მოასწრებ, ათზე მოვლენ სტილისტები.
-ხო, ხო, მივდივარ! - კუნტრუშით აედევნა ეკატერინე დედას, თან ღიღინებდა: „დღეს ჩემი ქორწილია, დღეს ვთხოვდები, დღეს დათუნას ცოლი გავხვდები.“

სასადილო ოთახში უკვე მოეყარათ თავი დემეტრეს, ლუკას და ბექას, რომელიც წინა ღამით მათთან დარჩა. ეკატერინეს შესვლაზე სამივე ფეხზე წამოდგა და რიგ-რიგობით გადაეხვია პატარძალს.
-აბა, როგორ გრძნობს თავს ჩემი გოგო? - ღიმილით მიმართა დემეტრემ ქალიშვილს.
-ყველაზე კარგად, მა! ისეთი ბედნიერი ვარ, მგონია მთებს გადავდგამ. - გადაიკისკისა კატომ და თავისი ადგილი დაიკავა.
სიუზიმ ყავა მოუტანა გოგონას და ლოყაზე მიეფერა.
-მადლობა, სიუზ! - ლოყაზე აკოცა ქალს ჯაყელმა და ჭიქას შემოაწყო ხელები.
-დედი, გოგონები როდის მოვლენ? - ქალიშვილს მიმართა ქეთევანმა.
-ელენეს ველაპარაკე და გზაში ვართ მე და ნანოო, ასე მითხრა. - კატოს მაგივრად ლუკამ გასცა პასუხი დედას.
მართლაც, სულ ცოტა ხანაში ოთახში ელენე და ანანო შემოვარდნენ და მთელი ძალით ჩაეხუტნენ დაქალს.
-დღეს შენი ქორწილია! - იყვირა ნანომ.
-ჩემი ქორწილია! - გაეცინა ეკატერინეს.
-დღეს შენი დღეა, მარტო შენი და დათუნასი!
-ნანო, ნუ ყვირი, რა შენი ჭირიმე. - გაეცინა ლუკას და ელენეს ჩაეხუტა.
-კარგი, კარგი, ბოდიში, მართალი ხარ, უნდა დავმშვიდდე. ბოლოსდაბოლოს მეჯვარე ვარ და სიმშვიდე მომეთხოვება, თორემ მე თუ ეიფორიაში ვიყავი, შენ ვიღა დაგაწყნარებს? არადა შენი ნერვიულობა არ შეიძლება, იმიტომ, რომ დღეს შენი ქორწილია, ყველაზე ბედნიერი დღე დედამიწის ზურგზე...
-ანანო, დამშვიდდი და დაჯექი, რა! - ხელით დაჯდომისკენ უბიძგა მაშომ გოგონას და გაიცინა.
-აჰა, წვენი დალიე. - ჭიქა გაუწოდა მომღიმარმა ბექამ ნანოს.
-ჰა, ახლა, კატო, ისაუზმე და მარშ, საძინებელში. სტილისტები და ვიჟაზისტები აქ იქნებიან წუთი-წუთზე! - განკარგულება გასცა ელენემ.

ეკატერინემ, დამჯერი ბავშვივით, შეასრულა ბრძანება და ნახევარ საათში უკვე ვიჟაზისტი მუშაობდა მასთან.

-დათუნას არ უნდა დავურეკო? - ჰკითხა დაქალებს.
-არა, რა უნდა დაურეკო? ნახავ რამდენიმე საათში. რატი გეგა და ოთო არიან მასთან.
-გეგა იფერებს მეჯვარეობას? - გაეცინა ელენეს.
-ისე ბედის ირონიაა, ეგ რომ აირჩია დათუნამ მეჯვარედ. ტიპს ქორწილი სალანძღავ სიტყვად მიაჩნია! - იცინოდა მაშო.
-დათუნას ბავშვობის მეგობარი ეგ არის, მაგის წყალობით გავიცანით ჩვენ ერთმანეთი და აბა სხვა ვინ უნდა ყოფილიყო მეჯვარე?
-არა, გეგა ნამდვილად ზედგამოჭრილია კანდიდატია, უდავოდ!

გოგონებმა საუბარში და სიცილში გალიეს „შავი სამუშაოები“. შემდეგ პატარძალი საშკას გადაულოცეს, რომელმაც სადედოფლო კაბა მოარგო ჯაყელს.
დიდი სარკის წინ იდგა ეკატერინე და ღიმილით შეჰყურებდა საკუთარ თავს. ხმას არავინ იღებდა, ყველა კმაყოფილი მზერით უმზერდა პატარძალს.
-Ты самая прекрасная невеста из всех кого я веделья, моя дорогоя! - ეკატერინემ სარკიდან დაინახა კარის ჩარჩოში მდგარი დედამთილი, რომელსაც ორივე ხელი პირზე ჰქონდა აფარებული და თვალცრემლიანი უყურებდა რძალს.
-ლიუდმილა ვასილევნა, როგორ მიხარია თქვენი დანახვა! - გულწრფელად გაეხარდა ეკატერინეს მომავალი დედამთილის დანახვა. კაბის შლეიფი ხელში მოიქცია და ნელი ნაბიჯებით გაემართა სადედამთილოსკენ.
რძალ-დედამთილი ერთმანეთს გადაეხვია. ქალი იმდენად ბედნიერი იყო, ცრემლებს ვერ იკავებდა.
-გთხოვ, ნუ ტირით, თორემ მეც ამეტირება და მაკიაჟს გავიფუჭებ. - გაეცინა კატოს და ისევ მოეხვია ქალს.
-ეს ბედნიერების ცრემლებია, ხომ ასეა, ლიუდმილა ვასილევნა? - მხარზე ხელი მოუთათუნა ქეთევანმა ქალს და გაუღიმა.
-რატკმაუნდა, რატკმაუნდა! - გატეხილი ქართულით თქვა ლიუდმილა ვასილევნამ და გაიცინა.
-ეკატერინე, სანამ შენ აქ ემზადები ჩვენ ყავას დავლევთ, არა, ლიუდმილა ვასილევნა? - ღიმილით მიმართა ქალბატონმა ქეთევანმა ჯერ ქალიშვილს, ხოლო შემდეგ მის სადედამთილოს.
-უარს არ ვიტყოდი, ჩემო საყვარელო. - გაეცინა ქალს და ქალბატონ ჯაყელთან ერთად დატოვა პატარძლის ოთახი.
-აი, დედამთილშიც როგორ გაუმართლა ამ გოგოს, ვგიჟდები! - სიცილით თქვა ელენემ, როგორც კი უფროსებმა ოთახი დატოვეს.
-მოიცა, მოიცა, მაგით რისი თქმა გინდა, რომ შენ არ გაგიმართლა და ცუდი სადედამთილო გყავს?! - დოინჯი შემოირტყა მაშომ და წარბები აზიდა.
-ოო, ნუ ხარ შენ ინტრიგანი, რა! - გაეცინა ელენეს. - მეც გამიმართლა დედამთილში, მაგრამ აი, ეს ქალი რაღაცნაირად ძალიან საყვარელია!
-ვგიჟდები მე ლიუდმილაზე. თან ისე, რომ დათუნა ეჭვიანობს! - გაეცინა ეკატერინეს.
-კატუშ, ქორწილის მერე ისევ მოსკოვში დაბრუნდება ლიუდმილა ვასილევნა?
-მე მგონი, კი. დიდად არ უყვარს თბილისი, ვერ შეეჩვია აქაურ ცხოვრებას.
-რა თქმა უნდა, სადაც დაიბადები და გაიზრდები, იქ გინდა ადამიანს მთელი ცხოვრების გატარება. - ჩაილაპარაკა ნანომ.
-მერე ჩამოდი შენც საბოლოოდ, რას მიზიხარ იმ ამერიკაში! - გაეცინა მარიამს.
-ჩამოდი კარგია, როგორ დავბრუნდეთ, ოთოც მუშაობს იქ და მეც. ასე მარტივი ხომ არაა მთელი ცხოვრების შეცვლა?!
-გოგონებო, გეგამ დამირეკა და... - ოთახში ლაპარაკით შემოვიდა ლუკა, მაგრამ როგორც კი საპატარძლო კაბაში გამოწყობილ დას შეავლო თვალი, მაშინვე გაჩუმდა. - რა ლამაზი ხარ, კატუშ, მენანება შენი თავი დათუნასთვის! - გაიცინა ჯაყელმა და უმცროსი და გულში ჩაიკრა. -საერთოდ ყველა ძალიან ლამაზები ხართ, მაგრამ, ელენე, შენ ვისთვის ცდილობ ასე გამოპრანჭვას? - შეყვარებულს მიუბრუნდა ლუკა ეშმაკური ღიმილით.
-საქმროსთვის! - ისე მოკლედ მოუჭრა გოგონამ, აგრძნობინა, დაკავებული ვარო.
-ვა, იღბლიანი ის ბიჭი. - დანანებით ჩაილაპარაკა მამაკაცმა.
-ბიჭი, გაანებე, რა მაგ გოგოს თავი. იცი, რა გიჟი შეყვარებული ყავს? - დაგხოცავთ ორივეს! -ხელით მოაშორა ნანომ ლუკა ელენეს.
ყველას გაეცინა.
-აუ, ლუკა, რომ შემოდიოდი, რას ამბობდი? - მიუბრუნდა კატო ძმას.
-ხო, რას ვამბობდი და გეგამ დამირეკა, გამოვედითო. ასე რომ, თუ ყველამ დაამთავრეთ გალამაზება, ჩავიდეთ ქვევით, დავხვდეთ შენს რომეოს! - ხელი ჩაკიდა ლუკამ ეკატერინეს, რათა კიბეზე ჩასვლაში დახმარებოდა. ელენემ და ნანომ კი კაბის უზარმაზარ შლეიფს ჩაკიდეს ხელი.
კიბის თავთან დემეტრე ელოდა. ქალიშვილის დანახვისას სახე სიამაყითა და სიხარულით გაებადრა უფროს ჯაყელს.

-მოდიან ბიჭები უკვე, მისაღებში გავიდეთ! - მიმართა ლუკამ ოჯახისწევრებს და ელენესთან ერთად გაემართა მთავარი ოთახისკენ.
-ვაიმე, ისე ვნერვიულობ, მგონია, რომ დათუნას მკლავებში დავლევ სულს! - გადაუჩურჩულა კატომ ანანოს და ნერვიულად ჩაიცინა.
-ნუ ნერვიულობ! თქვენ ორში თუ რომელიმე დალევს სულს, ეს დათუნა იქნება, ისეთი ლამაზი ხარ. - გაუღიმა ნანომ დაქალს და მისი ხელი თავისაში მოიქცია.

რამდენიმე საათში ყველამ გაიგონა მანქანების სიგნალის ხმა.
-Ну вот и пришли! - ტაში შემოჰკრა ლიუდმლილა ვასილევნამ და ფეხზე წამოიჭრა.

ეკატერინემ იგრძნო, რომ გულმა რამდენიმე დარტყმა გამოტოვა. თვალები დახუჭა, ღრმად ჩაისუნთქა და ამოისუნთქა.
-ნუ ნერვიულობ, კატუშ! - ყრუდ ჩაესმა ყურში მარიამის ხმა და გაიღიმა.

ყველაფერი გაქრა, ყველა და ყველაფერი; ყოველგვარი ღელვა და ნერვიულობა გადაიკარგა, როგორც კი დათუნა გასვიანის და ეკატერინე ჯაყელის თვალები ერთმანეთს შეხვდა. ეკატერინემ იგრძნო, რომ გული ბედნიერების ზენიტში მოექცა. იგრძნო, რომ ყველაზე იღბლიანი ქალი იყო მთელ დედამიწაზე. ეგონა, ფრთები გამოესხა, როცა მამაკაცმა გაუღიმა და მისკენ დაიძრა.

-საოცრად, არაამქვეყნიურად, უღმერთოდ ლამაზი ხარ, კატერინა! - გოგონას ხელები თავისაში მოიქცია დათუნამ და წრფელი გრძნობით დაიჩურჩულა სიტყვები.
-მადლობა! - დაპროგრამებულივით გაეღიმა ეკატერინეს.

ტრადიციულმა რიტუალმა ჩვეულად ჩაიარა. წყვილი დიდად არც აქცევდა ყურადღებას გარშემომყოფებს, ერთმანეთის თვალიერებით იყვნენ გართულები.
-აბა, დროა წავიდეთ! შესძახა დემეტრემ და ყველას შეახსენა, რომ ტაძარში წასვლის დრო იყო.

დიდი ოვაციებითა და შეძახილებით დატოვეს სახლი. გეგა და რატი წინ მიუძღვოდნენ ნეფე-დედოფალს. ხელში ვიდეოკამერები ეჭირათ და სიცილით იღებდნენ ყველაფერს. ჭიშკარი გააღეს და დიდი ცერემონიებით დაატოვებინეს ჯაყელების სახლი ეკატერინეს.
დათუნასთან და ეკატერინესთან ერთად გეგა და ანანო ჩასხდნენ მანქანაში. დანარჩენებიც გადანაწილდნენ და ყველა ერთად დაიძრა ტაძრისკენ. მთელი გზა გეგა საოცარ ხმებს გამოსცემდა, ფანრჯიდან არამარტო თავი, ტანიც გაყოფილი ჰქონდა და აგიჟებდა გამვლელებს. ნანო, კატო და დათუნა მხოლოდ იცინოდნენ მის სიგიჟეებზე და დაჯდომას სთხოვდნენ.
გეგას მისი ძმაკაცი ტოლს როგორ დაუდებდა? - თორნიკეს მანქანიდან რატი აქტიურობდა და მიქაბერიძეზე არანაკლებ ანცვიფრებდა უბრალო გამვლელებს.
ასე სიგნალებით, სიცილი-ხარხარით და შეძახილებით აიკლო მაყრიონმა გზა ტაძრამდე, სადაც უამრავ ადამიანს მოეყარა თავი. რა თქმა უნდა, არც ჟუნალისტებს დავიწყებიათ მოსვლა, რადგან არავინ აპირებდა დემეტრე ჯაყელის ქალიშვილის ქორწილის გამოტოვებას.

*_*_*_*

რომელი ჟურნალისტი იფიქრებდა, რომ ისეთ მნიშვნელოვან კადრებს მოიპოვებდნენ იმ დღეს? ვინ იფიქრებდა, რომ მათი კამერა ამას დააფიქსირებდა? - ცხოვრება, ხანდახან, ზედმეტად დაუნდობელი სიურპრიზებითაა სავსე.

ნეფე-პატარძლის მანქანა გაჩერდა. გეგა მაშინვე გადმოხტა მანქანიდან და კარი გაუღო წყვილს. ჯერ ეკატერინე გადმოვიდა მანქანიდან, შემდეგ დათუნა და ბოლოს ანანო. ყველა ოვაციებით შეეგება მათ გამოჩენას.
ანანო მაშინვე ქმრისკენ დაიძრა, გეგაც წინ გაიქცა, რადგან გადამღებ ჯგუფს ფოკუსში ეჩხირებოდა.
ნეფე-დედოფალი ცოტახნით შეჩერდა დაქირავებული ფოტოგრაფისთვის საპოზიოროდ.
ყველა მათ უყურებდა - ბედნიერად მომღიმარ დათუნასა და ეკატერინეს.

მაგრამ წამში შეიცვალა ყველაფერი. რაც შემდეგ მოხდა, არცერთი თვითმხილველი დაივიწყებდა ცხოვრების ბოლომდე.
დაბურულმინებიანი მანქანა გამოჩნდა გზაზე, უკანა სავარძლის ფანჯარა ჩაიწია, მხოლოდ იარაღი გამოჩნდა. ავტომობილი იმდენად სწრაფად მოქროდა მათკენ, რომ რეაგირება ვერავინ მოასწრო.
რამდენჯერმე გაისროლეს ნეფე-დედოფლის მიმართულებით და ისევე გაქრნენ, როგორც გამოჩნდენ - სინათლის სიჩქარის სისწრაფით.
ყველამ მორთო ყვირილი, ყველამ თავი ჩახარა.
ბიჭებმა დაიღრიალეს. მაშინვე ყველა ეკატერინეს ეცა, მაგრამ ეკატერინეს არაფერი უჭირდა. არაფერი, გარდა იმისა, რომ დათუნა გასვიანი მის მკლავებში იყო ჩასვენებული.

-დათუნა... დათუნა... დათუნაა! - ტირილთან ერთად ღრიალებდა ეკატერინე.
-გაეკიდეთ! - იღრიალა ვიღაცამ.
-სწრაფად დარეკეთ სასწრაფოში! - იღრიალა მეორემ.
-დათუნა, გამაგრდი, იცოდე! - დაიყვირა მესამემ.
ეკატერინე ვერაფერს გრძნობდა და აღიქვამდა, დათუნას ძლივს გახელილი თვალების გარდა.
-გემუდარები, ჩემთან დარჩი, დათო... გემუდარები, არ დამტოვო!
გასვიანი ძლივსღა ახელდა თვალებს.
-კატერინა... კატერინა... - დაიხრიალა ორჯერ და საცოლეს უკანასკნელად გაუღიმა.

საყვარელი ქალის მკლავებში დალია სული, საკუთარი ქორწილის დღეს.
ტაძრის ეზო გამაყრუებელმა კივილმა მოიცვა;
ეკატერინეს დაჭრილი ცხოველის ღმული აღმოხდა. ისეთი, რომელიც ქალს კი არა, ადამიანს არ ექნებოდა.
გათავდა, მორჩა, დამთავრდა - დათუნა აღარ იყო. დათუნა გასვიანი მოკლეს.
ხალხმა ვერაფერი გაიაზრა. პანიკა და ქაოსი ერთმანეთს შეერწყა და აუტანელ სანახაობად გარდაიქმნა. ჯაყელმა ბოლოჯერ ამოიხავლა, „დათუნაო“ და ძმის მკლავებში ჩაესვენა.
ლიუდმილა ვასილევნა ვერაფრით მოაშორეს შვილის სხეულს. მანამ კიოდა, სანამ მასაც არ წაუვიდა გული.
მაშოს თორნიკე იჭერდა, ნანოს - ოთო, ელენეს - ლუკა და ქეთევანს - დემეტრე. გეგა და რატი გასვიანის სხეულთან იყვნენ ჩამუხლულები. ბექა რამდენიმე ბიჭთან ერთად მანქანას დაედევნა, თუმცა ცამ ჩაყლაპა თუ მიწამ დათუნას მკვლელები, ვერავინ გაიგო.
ხალხი ვერ ცხრებოდა, ერთმანეთში ირეოდნენ. ზოგი გაიქცა, ზოგს გასვიანის სხეულთან ახლოს მისვლა უნდოდა, მაგრამ ჯაყელების დაცვა არავის აკარებდა ტერიტორიას.

რა მოხდა? როგორ მოხდა? რანაირად მოხდა? - ვერავინ გაიგო. არავინ იცოდა. წამის მეათედში გადაიქცა წლის ქორწილი გლოვის დღედ. წამში გათავდა დათუნა გასვიანის ცხოვრება, საცოლის მკავებში დალია სული. მის კაბას დაანთხია თავისი სისხლი. ტაძრის ეზოში, მისი ქორწილი დღეს....
სიბნელემ, არა შავი, არამედ მუქი წითელი ფერის ამაზრზენმა სიბნელემ მოიცვა ყველაფერი. ყველას დაუშრა ცრემლი, თუმცა კანკალს და სლუკუნს არავინ წყვეტდა.
სასწრაფო მოვიდა; რამდენიმე ერთდროულად. დათუნას ცხედარი წაიღეს, ეკატერინე და ლიუდმილა ვასილევნაც გადაიყვანეს საავადმყოფოში.
ბიჭები დაპროგრამებულივით იქცეოდნენ. უბრალოდ იცოდნენ, რომ მათ უნდა ემართათ სიტუაცია და სისუსტე არ უნდა გამოეჩინათ. უბრალოდ იცოდნენ, რომ გოგონებს ახლა ყველაზე მეტად მათი სიძლიერე სჭირდებოდათ. ვერც კი იაზრებდნენ, რომ ცოტა ხნის წინ მათ თვალწინ ძმაკაცი მოკლეს. ყველაფერი დაუჯერებლი იყო. ისე უცებ დასრულდა ყველაფერი, მათ გააზრება და რეაგირებაც კი ვერ მოასწრეს. უბრალოდ იდგა დათუნა, საყვარელ ქალთან ერთად, უღიმოდა კამერას და მეორე წამს უკვე აღარ იყო.
სად ხდება ასე? - მხოლოდ სიზმარში! მაშ რატომ არ ეღვიძებოდა ამ საზარელი სიზმრის მნახველს?! - იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი აუტანლად მტკივნეული რეალობა იყო...

*_*_*_*

სიშავე ნელ-ნელა ქრებოდა, შეგრძნებები უბრუნდებოდა. რამედნჯერმე გაახილა თვალები, მაგრამ საავადმყოფოს განათებამ თვალი მოჭრა. გონზე ოდნავ მოსვლის შემდეგ უმალ იგრძნო მძაფრი სუნი, რომელიც სხვადასხვა წამალს დაეყენებინა ოთახში.
თვალები გაახილა და ერთ წერტილს გაუშტერა. ჯერ კიდევ წამლის ზემოქმედების ქვეშ იყო, ამიტომ ვერაფერს გრძნობდა. აზრსაც ვერ უყრიდა თავს. მაგრამ მერე, უცებ, თითქოს თავში ჩაარტყეს და გამოაფხიზლესო, ფეხზე წამოხტა დაფეთებული.
-კატო, დამშვიდდი, აქ ვარ, არ ინერვიულო, აქ ვარ! - გოგონა საკუთარ მკლავებში მოიქცია ოთომ.
-ოთო... რა მინდა აქ? რა ხდება? დათუნა სად არის?! - გიჟივით, თვალების ცეცებას მოჰყვა ეკატერინე.
-საწოლში დაბრუნდი, რა, გევედრები... დამამშვიდებელი გაგიკეთეს, ჯერ კიდევ არ ხარ კარგად.
-არ მინდა საწოლში! საერთოდ, რა მოხდა... რა ... აქ რა მინდა... დათუნა სად არის? რატომ არ მეუბნები?!
ოთოს ერჩივნა, ფეხქვეშ მიწა გასკდომოდა და ჩაეტანა, ოღონდ ახლა იმ პალატაში არ ყოფილიყო კატოსთან ერთად.
-ეკატერინე...
-სად არის ჩემი დათუნა?! მითხარი, რომ სიზმარი იყო... გევედრები, მითხარი, რომ ნერვიულობისგან გონება დავკარგე და ყველაფერი საშინელი სიზმარი იყო!
-კატო, გეხვეწები...
-საბას თავს გაფიცებ, ოთარ! მითხარი... მითხარი, რომ დათუნა ახლა კარს გააღებს და შემოვა... გემუდარები მითხარი, რომ ცუდი სიზმარი ვნახე! - ხმას ნელ-ნელა უწევდა ჯაყელი და მავედრებელი მზერით უყურებდა დაქალის მეუღლეს.
-ეკატერინე... ძალიან ვწუხვარ... - ხმა გადაეკარგა მამაკაცს და არაამქვეყნიური, ცხოველური ტემბრით ამოიხრიალა სიტყვები.
-არა... არა... რა?! არა... არა... სიზმარი იყო... სიზმარი იყო! არ შეიძლებოდა, რომ ცხადში მომხდარიყო ყველაფერი. დათუნა არ არის მკვდარი. დათუნა არ მომკვდარა! არ შეიძლება... არ შეიძლება! ასე არ ხდება, ასე არ ხდება ცხოვრებაში... ასე სასტიკად, ასე დაუნდობლად... ასე ბოროტად... არა... არა! - ბოლო ხმაზე იკივლა გოგონამ და თავში წაიშინა ხელები.
ხმაურზე ოთახში თვალებდასიებული ქეთევანი, მაშო და დემეტრე შემოვიდნენ, რომლებიც ექიმს ელაპარაკებოდნენ დერეფანში.
-ეკატერინე, დამშვიდდი, გთხოვ. ეკატერინე, მამი, შემომხედე! გემუდარები, თავი ხელში აიყვანე! - ქალიშვილის სახე ხელებში მოიქცია დემეტრემ და რამდენჯერმე შეანჯღრია.

ორმოცდაათწლიანი არსებობის განმავლობაში ალბათ არასდროს, არც ერთ სულიერს ჰყავდა დემეტრე ჯაყელი ასეთ განადგურებულ, სასოწარკვეთილ მდგომარეობაში ნანახი. შვილის ტკივლი ასმაგად ან ათასმაგად უფრო მეტად ტკიოდა.
-მამა... დათუნა აღარ არის, მაა... დათუნა მომიკლეს, მამა... ჩემი დათუნა აღარ არის, მაა... - ბავშვივით ასლუკუნდა ეკატერინე და მამას ჩაეკრა. - მომიკლეს, მამა... აღარ არის, მამა...
მაშომ ვეღარ გაუძლო დის ამ მდომარეობაში ყურებას და სლუკუნით გამოვარდა პალატიდან, მასთან ერთად გავიდნენ ოთო და ქეთინოც.
-ვიცი, მამი, ვიცი, მა... დამიჯერე, ვგრძნობ, რომ გტკივა... ვიცი, რომ არაადამიანურად გტკივა. ვიცი, რომ ვერ ერევი მაგ ტკვილს... ვიცი, მა... მეც შენთან ერთად მტკივა... მეც შენთან ერთად ვგრძნობ, მა... ვიცი, ყველაფერი ვიცი! - მონოტონურად ჩურჩულებდა დემეტრე და შვილს ეფერებოდა.
-არ მინდა, მამა... არ მინდა, რომ მტკიოდეს... არ მინდა, გთხოვ... გთხოვ, წაიღე. პატარაობაში რომ მტკიოდა, ხომ მიყუჩებდი? გევედრები, მამა, ეს ტკივლიც გამიქრე... აღარ მინდა! მის გარეშე არაფერი არ მინდა... გევედრები, შეაჩერე ეს ტკივილი. შიგნიდან მჭამს, მხრავს და მანადგურებს! - უკვე სლუკუნზე გადავიდა გოგონა, რომელიც პატარა, უმწეო ბავშვივით ეკვროდა მამას.
-ჩემო პატარა, ჩემო ერთადერთო...გთხოვ, დამშვიდდი... ჩემო ლამაზო, გეხვეწები შეწყვიტე ტირილი. მე შენთან ვარ, ეკატერინე, მე აქ ვარ... აქ ვარ და ვიცი, რომ აუტანლად გტკივა. ვიცი, მაგრამ გემუდარები, შეწყვიტე ტირილი. გემუდარები, გამაგრდი... ყველა შენთან ვართ და ყველას გვტკივა... უნდა გამაგრდე, მამი.... უნდა აიტანო!
-არ მინდა, მამა... არ მინდა ატანა, მინდა, რომ შეწყდეს... მომიკლეს... ჩემი დათო მომიკლეს... ხელებში ჩამაკლეს... ჩემს მკლავებში დაალევინეს სული...

ეკატერინემ უცებ შეწყვიტა ტირილი, რადგან ისევ წაუვიდა გული. დემეტრე სწრაფად წამოხტა და ექიმებს დაუძახა. ოჯახი გარეთ ელოდებოდა ექიმის გამოსვლას. ერთმანეთის თვალებში იმდენად ამაზრზენ ტკივილს ჩაებუდებინა, ერთმანეთს თვალსაც ვერ უსწორებდნენ. ყველა საავადმყოფოს საგულდაგულოდ გახეხილ იატაკს ჩასჩერებოდა, რომელიც უცებ გაესვარა დილიდან მნახველების ურიცხვ რაოდენობას.

*_*_*_*

-ექიმო, როგორ არის ჩემი გოგო?! - უცებ მივარდა დემეტრე კატოს პალატიდან გამოსულ ექიმს.
-ძლიერი დამამშვიდებელი გავუკეთეთ და ახლა სძინავს. ზედმეტად დიდი დარტყმა აქვს მიღებული, ეს ყველაფერი მძიმე ნერვული აშლილობის ფონია. ასე თუ გაგრძელდა, შეიძლება სავალალო შედეგებით დავასრულოთ.
-ექიმო... ჩემმა ქალიშვილმა ახლახანს საქმრო დაკარგა. - ტირილისაგან დაბოხებული ხმით ამოილაპარაკა ქეთევანმა.
ექიმმა თავი ჩახარა.
-ძალიან ვწუხვარ...
-რამდენ ხანში გაიღვიძებს ეკატერინე? - ისევ დემეტრემ ჰკითხა ექიმს.
-საკმაოდ დიდი დოზა გავუკეთეთ. სამწუხაროდ, სხვა გზა არ გვქონდა, ვერ დავუშვებთ, რომ პაციენტს ისევ დაემართოს ნერვული შეტევა. საღამომდე არ გაიღვიძებს.
-დიდი მადლობა, ექიმო!
-როგორ გეკადრებათ, ეს ჩემი სამუშაოა... კიდევ მინდოდა მეთქვა თქვენთვის ერთი რამ; ურიგო არ იქნება, თუ თქვენს ქალიშვილს ფსიქოლოგთან მიიყვანთ, ახლა მას პროფესიონალის დახმარება სჭირდება...
-დიახ, დიახ აუცილებლად...
-დაგტოვებთ მე, პაციენტები მელოდებიან. - სანდომიანად გაუღიმა ექიმმა წყვილს და წავიდა.

ქეთევანმა ღრმად ამოიხვნეშა, თვალები დახუჭა და მომდგარ ცრემლს გადმოსვლის საშუალება არ მისცა. სავარძელში ჩაესვენა, ქალიშვილის გვერდით და თავი საზურგეს მიაყრდნო.
დერეფანში ელენე და ანანო გამოჩნდნენ, მაშინვე დაინახეს თავისიანები და მათკენ გაემართნენ.
-ლიუდმილა ვასილევნა როგორ არის? - შეაგება მეუღლეს კითხვა ოთომ.
-მძიმედ. ინფარქტი ჰქონდა, ძლივს გადაარჩინეს ექიმებმა. რეანიმაციაშია ახლა. კატო როგორაა? - დაღლილი ხმა ჰქონდა ანანოს.
-დამამშვიდებელი გაუკეთეს, ახლა მასაც სძინავს...
გოგონები დივანზე ჩამოსხდნენ და თავები ხელებში ჩარგეს. სიჩუმე ჩამოწვა. ტკივილით გაჟღენთილი სიჩუმე. ხმის ამოღებას ვერავინ ბედავდა. ან რა უნდა ეთქვათ? ყველა ჯერ კიდევ შოკში იყო.

-ოთო ცოტახნით წამომყევი, რა! - მიუბრუნდა დემეტრე ცოლთან მჯდარ მამაკაცს.
-დიახ, რა თქმა უნდა! - მაშინვე წამოხტა ოთო და ჯაყელს გაჰყვა.

-ღმერთო, არ მჯერა, რომ ეს ყველაფერი ცხადში ხდება! - ამოიტირა მაშომ და ხელებით თვალები მოისრისა.
-მგონია, რომ სასტიკი სიზმარია და წამი-წამზე გამეღვიძება... - ამოილაპარაკა ელენემ და სწრაფად მოიწმინდა ცრემლი.
-დათუნა აღარ არის.... - დაიჩურჩულა მარიამმა.
-დათუნა აღარ არის... - ჩურჩულითვე გაიმეორა ნანომ.
-დათუნა აღარ არის.... - დაქალების მაგალითს მიჰყვა ელენეც.
-ვაიმე, უბედურო ჩემო შვილო! - წამოიყვირა უცებ ქეთევანმა და სახე ხელებში ჩარგო, ბღავილის ხმის დასახშობად.
მაშოს გული შეეკუმშა. დედისკენ გადაიხარა და მთელი ძალით მოეხვია.
-სახლში მინდა წასვლა, ტანსაცმელი უნდა გამოვიცვალო, თორემ სული მეხუთება! -წამოიყვირა უცებ ანანომ და ფეხზე წამოხტა.
-მართლა... ყველა უნდა წავიდეთ და გამოვიცვალოთ! - უცებ წამოწია თავი ქეთევანმა.
-ეკატერინესთან ვინ დარჩება?
-ჯერ თქვენ წადით, მე და მამაშენი დავრჩებით და საღამოს გამოვიცვლით...
-კარგი, მაშინ წავალ ოთოს ვთხოვ, რომ წაგვიყვანოს. - წამოდგა ნანო და ქმრის მოსაძებნად გაემართა.

*_*_*_*

დემეტრე და ოთო დერეფნის ბოლოში იდგნენ. ჯაყელს თავი ჰქონდა ჩაქინდრული და მძიმედ სუნთქავდა.
-ბიჭები სად არიან? - თავაუღებლად იკითხა მამაკაცმა.
-დათუნას ცხედართან დაკავშირებული პრობლემები იყო მოსაგვარებელი... პოლიციასაც რამდენიმე კითხვა ჰქონდა...
-ბექა მათთან ერთადაა?
-ბექა მაშინვე იმ მანქანას დაედევნა... ახლაც ალბათ იმის გარკვევას ცდილობს, ვინ ესროლა დათუნას.
-კარგი... გასაგებია... - ამოიხვნეშა დემეტრემ.
-თუ გეშინიათ, რომ ბექამ და ლუკამ შეიძლება რამე სისულელე ჩაიდინონ ცხელ გულზე, შემიძლია დავურეკო და ვკითხო, რას აკეთებენ...
-არ მეშინია! - თავი ასწია უფროსმა ჯაყელმა და ოთოს თვალი გაუსწორა. - ამჯერად არ ვაპირებ, ჩემი შვილები გავაჩერო. ახვლედიანებმა... ახვლედიანებმა ძალიან ღრმად შეტოპეს, ყველაზე წმინდას შეეხნენ ჩემთვის და ამას არავის ვაპატიებ! იმას მიიღებენ, რაც ასე ძალიან სურდათ... ამის პირობას ამიერიდან თავად ვაძლევ!
ოთო უყურებდა მის წინ მდგარ მამაკაცს და იმ დემეტრე ჯაყელს ხედავდა, რომელმაც ოდესღაც თავად წამოიწყო ეს ომი. იმ დემეტრეს ხედავდა, რომელიც ახლა არამხოლოდ შეურაცყოფილი კაცი, არამედ მებრძოლი მამა იყო, დატანჯული ქალიშვილისათვის მებრძოლი მამა...

მოსაუბრეებს ნანო მიუახლოვდა მორიდებით და ოთოს მხარზე შეახო ხელი.
-გოგონებს სახლში წასვლა და გამოცვლა გვინდა, გეხვეწები წაგვიყვანე, რა...
ოთომ დემეტრეს შეხედა.
-აქ რამეში ხომ არ გჭირდებით?
-არა, შვილო, წადით, წადით და მოიშორეთ ეს საზეიმო ტანსაცმელი!
-კარგი, მაშინ წავიყვან გოგოენბს! - თავი დაუკრა ოთომ მამაკაცს და ცოლთან ერთად გაეცალა ადგილს.

*_*_*_*

ყველა წავიდა. დარჩნენ მხოლოდ ერთმანეთის პირისპირ მსხდარი დემეტრე და ქეთევანი.

-შენც გაყოლოდი და გამოგეცვალა ეგ ტანსაცმელი... - სიჩუმე დაარღვია დემეტრემ.
-ეკატერინეს ვერ დავტოვებ მარტო... გული არ მომასვენებს, ვიცი...
-ჩვენს გოგოს საუკეთესო ფსიქოლოგს მოვუნახავ... დრო გავა და ყველაფერი გაივლის. ეკატერინეც დამშვიდდება და დაივიწყებს მომხდარს...
-შენ დაივიწყე ოცდაათი წლის წინ მომხდარი?! - უეცრად ჰკითხა ქეთევანმა მეუღლეს და თვალი თვალში გაუყარა.
დემეტრემ თავი გაატრიალა.
-როცა საყვარელ ადამიანს კარგავ, რთულია დავიწყება, დემეტრე... - ისევ ქეთინომ გააგრძელა საუბარი.
-ჩვენი გოგო ძლიერია!
-ჯაყელის ქალი სუსტი როგორ იქნება? - მკრთალად გაეღიმა ქალს და სახეზე ხელები აიფარა. - ამ გვარის წარმომადგენელი სუსტი როგორ შეიძლება იყოს, როცა მუდმივად სისხლშია გასვრილი?! - ყრუდ ამოილაპარაკა ქეთევანმა,მაგრამ დემეტრემ მაინც გაიგო ცოლის ნათქვამი.
-ყველა ინანებს ეკასთვის ტკივილის მიყენებას! მის თითოეულ ცრემლს ინანებენ... - მუშტი შეკრა დემეტრემ.
ქეთევანს ჩაეცინა.
-შეიძლება ინანონ, მაგრამ გამოისყიდიან კი?
-გამოსყიდვით არაფრის გამოსყიდვა არ არის შესაძლებელი... რაც მოხდა, მოხდა! ადამიანი ვეღარაფერს გააკეთებს შეცდომის გამოსასწორებლად.
-აი, მიადექით იმ ნაპირს, საიდანაც გადაჩეხვა შეიძლება, ბატონო დემეტრე. მაგ უფსკრულთან მიგვაყენე ყველა და ახლა ნელ-ნელა გვიპირებ გადაჩეხვას. პირველად შენს უფროს ქალიშვილს ჰკარი ხელი... არ მოველოდი, მაგრამ პირველად სწორედ შენს საყვარელ ეკას ჰკარი ხელი...
-ქეთევან, მე რაში მადანაშაულებ?!
-მე არ გადანაშაულებ, დემეტრე... მე არასდროს არაფერში დამიდანაშაულებიხარ მთელი ამ დროის განმავლობაში, მაგრამ იქნებ... იქნებ უკეთესი ყოფილიყო სხვაგვარად რომ მოვქცეულიყავი?! იქნებ ახლა აქ არ ვმსხდარიყავით... - დანანებით ამოილაპარაკა ბოლო სიტყვები ქეთინომ და ქმარი მარტო დატოვა. დემეტრემ ორივე ხელი მომუშტა და თავში დაიშინა სიმწრისგან.

*_*_*_*

პოლიციის შენობის წინ მოწყვეტით გაჩერდა მანქანა. მძღოლი სწრაფად გადმოხტა იქიდან და შენობის გარეთ მდგარი ბიჭებისკენ გასწია.
-გაარკვიე რამე? - შეაგება მოსულს კითხვა თორნიკემ, რომელიც ვინ იცის უკვე მერამდენე ღერს ეწეოდა.
-არ არსებულია ის დედა*****ული მანქანა!!! აღარ არსებობს, აორთქლდა! - იღრიალა ბექა ჯაყელმა და მანქანის საბურავს დაუშინა წიხლი.
თორნიკემ და რატიმ სიგარეტები მოისროლეს და უმისამართოდ შეიკურთხეს.
შენობის კარი გაიღო, კიბეებზე გეგა და ლუკა გამოჩნდნენ, წაშლილი სახეებით.
-რა ქენით? - რატი შეეგება ბიჭებს.
-საღამოს გადმოგვცემენ ცხედარს... შენ რა ქენი, ბექა?
-ვერაფერი. ვერც მანქანას მივაკვლიე და მითუმეტეს, ვერც შიგნით მყოფებს!
-არაფერში გვჭირდება არც ერთი და არც მეორე! კარგად ვიცით ვინც გააკეთა ეს! - იყვირა ლუკამ.
-ხოდა, თუ ვიცით მაშინ რაღას ვუცდით?! რატომ არ მივდივართ?!
-წყნეთისკენ, ყველა! - იღრიალა ჯაყელმა და თავისი მანქანისკენ წავიდა სრაფი ნაბიჯით.

*_*_*_*

ანდრეა დედასთან ერთად იყო სახლის ბაღში. რაღაც ისტორიას უყვებოდა ქალს და თან აჭმევდა. ბოლო ხანებში მხოლოდ ის აჭმევდა დედას. თან სხვადასხვა ისტორიებს უყვებოდა, რომელიც ნინოს აშკარად აწყნარებდა. უეცრად ანდრეას ტელეფონი აზუზუნდა. ბიჭმა მაგიდაზე დადო თეფში, დედას გაუღიმა და ცოტა მოშორდა, რათა ზარისთვის ეპასუხა.

-გისმენ, სანდრო!
-სად ჯანდაბაში ხარ და რას აკეთებ?!
-რა გაყვირებს?! სახლში ვარ, სად უნდა ვიყო?!
-რა მაყვირებს?! შენ რა, არაფერი გაგიგია?!
-ნუ ყვირი-თქო! რა მოხდა?!
-დათუნა გასვიანი მოკლეს დღეს დილით, საკუთარ ქორწილში!
-რა დათუნა გასვიანი მოკლეს, რაებს ლაპარაკობ?!
-ანდრეა! ყველა საინფორმაციო გამოშვება ამ ამბავზე ლაპარაკობს... მართლა არაფერი გაგიგია?!
-არ ვიცი-მეთქი! მთელი დღეა სახლში ვარ... ვინ მოკლა? როგორ?
-ამბობენ ჩაცხრილესო... თავდასხმა მოხდა ნეფე-დედოფალზე...
-ეკატერინე ჯაყელი გადარჩა?
-როგორც ჩანს! ანდრეა... გაქვს რამე ჩემთვის სათქმელი?!
-ნუ ლაპარაკობ სისულეებს! დათუნიას სიცოცხლე ასი წელი ფეხებზე მეკიდა!
-მე ყველაფერს გავარკვევ, შენი ჩარევა არაა საჭირო იცოდე!
-ალექსანდრე, შემეშვი, რა! ფეხებზე ეგ თქვენი საქმეები! - გაბრაზდა ანდრეა და ძმას ტელეფონი გაუთიშა.

ისევე მშვიდად გააგრძელებდა დედისთვის საჭმლის ჭმევას, რომ არა რამდენიმე მანქანის დამუხრუჭების და ყვირილის ხმა. ანდრეა მაშინვე მიხვდა სტუმრების ვინაობას და სწრაფად წამოხტა.

*_*_*_*

-ანდრეა ახლვედიანო, გამოდი გარეთ და დაგვენახე, თუ კაცი ხარ! - ბოლო ხმაზე ღრიალებდა ლუკა და გამხეცებულ თვალებს აქეთ-იქით აცეცებდა.
ჭიშკარი გაიღო და ანდრეაც გამოჩნდა. ძალიან გაწონასწორებული და მშვიდი სახე ჰქონდა, რამაც უფრო მეტად გაახელა ჯაყელები. ლუკამ მაშინვე იარაღი ამოიღო და მამაკაცს დაუმიზნა.

-მითხარი... მითხარი, შე ძაღლიშვილო. მითხარი, რატომ არ უნდა გავისროლო და დავამთავრო შენი დამპალი სიცოცხლე?! - იღრიალა ჯაყელმა.
-ეგ იარაღი დაუშვი და ისევე წადით აქედან, როგორც მოხვედით. - მშვიდად თქვა ანდრეამ და თვალი თვალში გაუყარა მამაკაცს.
ბექამ ვეღარ მოითმინა და საყელოში სწვდა მამაკაცს. ჭიშკართან მდგარი დაცვა მაშინვე მათკენ გამოიქცა, თუმცა ანდრეამ ხელის ერთი მოძრაობით მოუწოდა ორივეს დამშვიდებისკენ.
-როგორ ბედავ?! როგორ ბედავ ხმის ამოღებას, მე შენი დედამ****ან! - დაჭრილი მხეცივით დაიღრიალა ბექამ და მუცელში ჩაარტყა მამაკაცს.
-იცოდეთ, სანამ ჯერ კიდევ მშვიდად ვარ, წადით აქედან და სხვაგან ეძებეთ თქვენი დათუნიას მკვლელი, აქ ვერაფერს იპოვნით! - დაიყვირა ანდრეამ და ფეხზე წამოდგა.
-შენ გგონია, დაგიჯერებთ?! შენ გგონია, რომელიმე ჩვენგანი დაიჯერებს, რომ დათუნას მკვლელობა შენი და შენი ოჯახის შეკვეთილი არ იყო?! მითხარი სულელებს ვგავართ რომელიმე?!
-სულელებს?! სულელებს კი არა, იდიოტებს ჰგავხართ! თქვენს დას საქმრო მოუკლეს, თქვენ კი იმის მაგივრად, მკვლელს ეძებდეთ, მე მსტუმრობთ!
ბექამ მთელი ძალით მოიქნია მუშტი და ერთი დარტყმით ისევ მიწაზე დასცა ახვლედიანი.
-იცი, ჩემი შეცდომა რა იყო?! იცი, რას ვნანობ ყველაზე მეტად?! - იმ საღამოს რომ არ ჩაგაძაღლე მთელი ოჯახის წინაშე!! შენი დამპალი სიცოცხლე რომ შემებრალა და დაგინდე, მაგას არ ვაპატიებ ჩემს თავს ცხოვრების ბოლომდე!
ანდრეა ისევ წამოდგა.
-მთელი დღეა სახლში ვარ, ფეხებზე , გჯერათ თუ არა თქვენ ჩემი. მე არ მომიკლავს ეგ თქვენი კაცობის პროვოკაცია, წადით და იპოვნეთ ნამდვილი მკვლელი! საქმის გამარტივებას ნუ ცდილობთ, თუ ტრ*კი გაქვთ, ნამდვილი მკვლელი დასაჯეთ, აქ ტყუილად კარგავთ დროს!
-არ მჯერა შენი! - იქუხა ლუკა ჯაყელმა.
-შეიძლება ვმტრობთ ერთმანეთს, შეიძლება ერთმანეთის სისხლი გვწყურია, მაგრამ იმ დონემდე არასდროს დაეცემა ჩემი ოჯახი, რომ ქალს საქმრო მოუკლას თვალწინ ქორწილის დღეს! არაკაცობას ნუ მაბრალებთ, თორემ ჩემი კაცობის დამტკიცება მომიწევს იცოდეთ! წადით ჩემი სახლიდან და აღარ გადამეყაროთ, თორემ ჩემი სახლის აკლებას და დედაჩემის შეწუხებას, არც ერთს ვაპატიებ!!! - იღრიალა მოთმინებადაკარგულმა ანდრეამ.

უეცრად მოსახვევში მანქანა გამოჩნდა, რომელმაც რამდენიმე წამში დაატორმუზა ახვლედიანების სახლის წინ. მათე და იოანე სწრაფად გადმოვიდნენ მანქანიდან და როგორც კი დანელიამ ლუკას იარაღი დაუნახა, მაშინვე თავადაც აღმართა თავისი.

-რა ხდება, ბატონებო, გზა აგებნათ?! - დამცინავად გადახედა მათემ ბიძაშვილ ჯაყელებს.
-შენი ლაქიებიც მოვიდნენ, ახვლედიანო, ახლა მშვიდად იქნები?! - მიუბრუნდა ლუკა ანდრეას.
-სისხლი დაიღვრება აქედან თუ არ წახვალთ, ჯაყელებო. მე კი არამგონია, რომელიმეს დათუნა გასვიანის გვერდით მიწოლა ამაღამვე გინდოდეთ!
-ჩემი დის ცრემლებს არ გაპატიებ, ახვლედიანო! არც ჩემი სიძის სისხლს შევარჩენ ვინმეს! იცოდე, ახლა უკვე ორი ადამიანის სიცოცხლე გმართებს და აუცილებლად გადაუხდის შენი ოჯახი ჩემსას მაგისთვის!
-მუქარის გარდა საქმის გაკეთებაც რომ იცოდეთ, იქნებ რამდენიმე დღეში ძმაკაცის დამარხვა აღარ მოგხდენოდათ... - ჩაეცინა ანდრეას და ტუჩიდან წამოსული სისხლი მოიწმინდა.
-ახლა არ მოგკლავ... შენი მოკვლა ახლა ჩვენი მხრიდან სისულელე იქნება... ამ კონცერტიდან არასდიდებით გაგათავისუფლებთ. პირიქით, ბოლომდე დარჩები... უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე! ერთიც იცოდე, როცა შენს უბადრუკ ცხოვრებაში ყველა შემოგეცლება, როცა სრულიად მარტო დარჩები გაუბედურებული, ჩემთან მოფოფხდები და შემეხვეწები, მეც არ გამიმეტო სასიკდვილოდო, ზუსტად მაშინ მოგიძღვნი ტყვიას შიგ შუბლში და შენს ლეშს ძაღლებს მივუგდებ დასაგლეჯად! - ლუკამ თვალით ანიშნა ბიძაშვილს წასვლა და მანქანისკენ დაიძრა.
-ნათქვამია, ჯერ გადახტი და ჰოპლა მერე დაიძახეო! - ცინიზმით სავსე ფრაზა დაადევნა ანდრეამ მამაკაცს.
-მე დიდი ხნის წინ გადავხტი, ახვლედიანო და იცოდე „ჰოპლას“ როცა დავიძახებ, შენ გვირაბში სინათლესაც დაინახავ! - მიუბრუნდა ლუკა ანდრეას, ბოლოჯერ შეავლო ზიზღნარევი მზერა, მანქანაში ჩაჯდა და ისე სწრაფად გასცილდა იქაურობას, გზაზე ბუღი დააყენა.

*_*_*_*

ეკატერინემ საღამოს ისევ გაიღვიძა. ამჯერად მის პალატაში მხოლოდ მაშო იყო.

-ახლა ასე იქნება? გავიღვიძებ, გამახსენდება, რომ დათუნა გარდაიცვალა, გავგიჟდები, მერე ექიმები მოვლენ და დამაძინებენ?
მაშო მაშინვე წამოხტა და დას მიუახლოვდა. თავთან დაუჯდა, ორივე ხელისგულით სახეზე მიეფერა და თავზე აკოცა.
-როგორ გრძნობ თავს? რამე ხომ არ გტკივა?
ეკატერინეს ჩაეცინა დის ნაცთქვამზე. თვალები აუცრემლიანდა და მზერა ჭერს გაუშტერა.
-მტკივა... რა თქმა უნდა, მტკივა... გული მტკივა... ფილტვები მტკივა... სულიც - მთელი არსება მტკივა, მაგრამ გთხოვ ექიმის დაძახებით არ შეიწუხო თავი, მაინც ვერ მიშველიან... ვერავინ მიშველის... ამ ტკივილს ვერავინ მოერევა...
კატოს ცრემლები დაეფინა გაფითრებულ ღაწვებზე.
მაშომ თავი დახარა. იგრძნო, რომ ყელში დიდი ბურთი გაეჩხირა და ბღავილი მოუნდა.
-შეგიძლია მომიყვე, რა მოხდა? მე უბრალოდ არაფერი მახსოვს...
-ეკატერინე, რათ გინდა ამის მოსმენა?! არ გახსოვს, არ გახსოვს, რა საჭიროა გახსენება?!
-მაშო, გთხოვ... მინდა ვიცოდე... უნდა ვიცოდე, როგორ მოხდა, რომ წამის მეასედში გადაიქცია ჩემი საოცნებო დღე ჯოჯოხეთად... გთხოვ, მითხარი!
-მაშინ დამპირდი, რომ ცუდად აღარ გახდები!
-გული აღარ წამივა, თუ ამას გულისხმობ.
-მანქანიდან გადმოხვედით, ფოტოგრაფის რამდენიმე სურათი უნდა გადაეღო და რამდენიმე წამით გაჩერდით; ყველა ჩამოგცილდით... უცებ გამოჩნდა მანქანა, დიდი სისწრაფით მოქროდა, ვერავინ ვერაფრის გააზრება მოვასწარით... ფანჯარა ჩასწიეს... მხოლოდ იარაღი გამოჩნდა... შემდეგ გასროლის ხმა იყო და...
გოგონამ თხრობა ვეღარ გააგრძელა, რადგან ტირილი აუვარდა. ეკატერინემ თავი ბალიშში ჩარგო და ორივე ხელი მაგრად მოუჭირა მატერიას.
-ახლა უნდა ვიყოთ ძლიერები, კატო... ახლა ვერ დაეცემი.. ახლა უნდა გამაგრდე! - ტირილით ჩურჩულებდა მაშო და დას მკლავზე უსვამდა ხელს.
-გემუდარები... ცოტახნით... მარტო... დამტოვე... - ძლივს ამოიხავლა ეკატერინემ, ისე რომ ბალიშიდან თავი არ აუწევია. მარიამი მაშინვე წამოვარდა ფეხზე და სწრაფად დატოვა ოთახი.

*_*_*_*

-დათუნა გასვიანი მოუკლავთ დღეს დილას საკუთარი ქორწილში! - მისაღებ ოთახში შევარდა გაგიჟებული სახით ირაკალი.
-ყველა საინფორმაციო მაგაზე ლაპარაკობს... დაუცხრილავთ, საწყალი. - მწუხარებით ჩაილაპარაკა ანასტასიამ.
-ესღა გვაკლდა, რა! ესღა გვაკლდა სრული ბედნიერებისთვის! - ხელებს აქეთ-იქით იქნევდა უფროსი ახვლედიანი.
-რა განერვიულებს, ვერ გავიგე. - მშვიდად იკითხა ალექსანდრემ.
-რა მანერვიულებს?! მე რა მანერვიულებს?! სადაა შენი ძმა?!
-სახლში ყოფილა მთელი დღე. დავურეკე უკვე. - ისევ მშვიდად უპასუხა სანდრომ.
-სახლში ყოფილა, აბა რა. - ცინიკურად ჩაეცინა ირაკლის და ჰალსტუხი შეიხსნა.
-შენ ანდრეაზე არ ინერვიულო, როგორმე თავადაც მივხედავ ჩემს თავს! იმაზე იფიქრე, ჯაყელები როგორ დაარწმუნო, რომ დათუნა გასვიანის მკვლელობაში არ ხარ გარეული! -ლაპარაკით შევიდა ოთახში ანდრეა და კარის ჩარჩოს მიეყრდნო.
-თუ ჯაყელები ვინმეზე იფიქრებენ, პირველ რიგში, შენზე!
-არ ინერვიულოთ მაგაზე, მესტუმრნენ უკვე ბიჭები. - მშვიდად თქვა ანდრეამ და ანასტასიას გვერდით დაჯდა.
-მოიცა, შენთან იყვნენ უკვე?! და ცოცხალი გადაურჩი?! - შეშფოთებით ჰკითხა ტასომ ბიძაშვილს.
-რატომ უნდა მოვეკალი? მე არავინ მომიკლავს. სიკვდილი რომ მდომოდა ვინმესი, ლუკა ან ბექა ჯაყელს მოვკლავდი. დათუნია პიდ***სტი რა ჩემ ფეხებად მინდოდა?!
-ანუ შენ არ ხარ ამ საქმეში გარეული?! - შვილს შეხედა ირაკლიმ.
-არა-მეთქი! - გაბრაზდა ანდრეა.
-მამა?! - უფროს ახვლედიანს მიუბრუნდა ალექსანდრე.
-რა მამა?! მე არაფერი გამიკეთებია...
-მაშინ თუ არც მე, არც ანდრეას და არც შენ არაფერი დაგვიგეგმავს, თუ ახვლედიანები არ არიან დამნაშავეები გასვიანის სიკვდილში, მაშინ... ვინ მოკლა ის საცოდავი?! - ლოგიკური კითხვა გააჟღერა ალექსანდრემ და ოჯახისწევრებს გადახედა.
-ხოდა, ძვირფასებო, ახლა სწორედ ის დროა, სახლის თავზე თეთრი დროშა ააფრიალოთ. როგორც ჩანს, ვიღაც გეცილებათ ადგილს ჯაყელებთან ბრძოლაში! - ჩაეცინა ანდრეას და ტასოს თვალი ჩაუკრა.

*_*_*_*


ეკატერინეს ჯიუტი მოთხოვნით, გოგონა იმ საღამოსვე გამოწერეს სახლში. დამამშვიდებელი აბები გამოუწერეს და მაქსიმალურად აუკრძალეს ნერვიულობა. კატომ თავის სახლში დაბრუნება არ ისურვა, ამიტომაც ელენემ საკუთარ ბინაში წაიყვანა დაქალი. ბიჭებიც მალე დაბრუნდნენ და მომხდარი ამბების შესახებ ამცნეს მეგობრებს. კატოს არაფრის მოსმენა სურდა, საძინებელში იყო ჩაკეტილი და ცრემლდამშრალს, ერთ წერტილზე ჰქონდა მზერა მიყინული.

რა უსაშველოდ რთულია, როცა მარადისობის გზაზე შემდგარს მეორე ნახევარი გეცლება ხელიდან. როცა ჩაკიდებულ ხელს უშვებენ, სულის სიცივე გიპყრობს და გრძნობ, სულ რომ გავარვარებული მზის ზედაპირზე დაწვე, ეს სიცივე მაინც არ დატოვებს შენს ძვლებს.
რა უსაშველოდ მწარეა მის გარეშე დარჩენილი რეალობა. რა უღმერთობაა მისი თვალების გარეშე დარჩენილი სამყარო. როგორ? - როგორ ვიცხოვროთ იმ ერთადერთის გარეშე?! -ასწავლეთ, აჩვენეთ, წიგნებში დაწერეთ, სკოლაში უქადაგეთ, მეცნიერულად იკვლიეთ - როგორ ვიცხოვროთ საყვარელი ადამიანის დაკარგვის შემდეგ?!

*_*_*_*

ბექა სხვებთან ერთად იჯდა, მდუმარედ, როცა სიჩუმე მისმა ტელეფონმა დაარღვია. მაშინვე წამოდგა და გვერდით ოთახში გავიდა.
-ნაზი, არც ისე კარგ დროს მირეკავ და მე თვითონ გადმოგირეკავ, რა.
-ბატონო ბექა, ვიცი, ახლა არ არის ამის დრო, მაგრამ სახლში უნდა მოხვიდეთ! - შეწუხებული ხმა ჰქონდა ქალს.
-ახლა ვერ მოვალ, ნაზიკო. მოხდა რამე?
-ბატონი ერეკლე ჩამოვიდა. მთვრალია და ჩხუბობს...
-ჯანდაბა! კარგი წამოვალ მალე, არსად გაუშვათ და სასმელს არ გააკაროთ! - სწრაფად გათიშა ტელეფონი, ოთახში დაბრუნდა და ლუკას რაღაც უჩურჩულა ყურში. ბიჭმა მაშინვე დაუქნია თავი და მანაც სწრაფად დატოვა სახლი.

სახლში შესვლისთანავე გაიგონა მსხვრევის, გინების და ყვირილის ხმა, რომელიც სასტუმრო ოთახიდან მოდიოდა. ბექა სწრაფად შევიდა ოთახში და როგორც კი ნაზიკოზე ჩაჭიდებული კაცი დაინახა, მაშინვე დაიყვირა:

-გაანებე ნაზიკოს თავი, მამა!

ერეკლემ მაშინვე შეუშვა ხელი მოსამსახურე ქალს და შვილს შეხედა ჩაწითლებული თვალებით.

-ოჰ, ჩემი ვაჟკაცი მოსულა! როგორ ხარ, მამას ბიჭო? - სასმლისგან გამოთაყვანებული მზერა გაუსწორა ერეკლემ ვაჟიშვილს და გაუღიმა.
-ნაზიკო, ეგ ბოთლები წაიღე და გადაყარე. - ქალს მიუბრუნდა წარბშეყრილი ბექა, თავად კი მამას მოჰკიდა ხელი და სავარძელზე მიაწვინა. - რატომ დაბრუნდი, მამა?!
-რას ნიშნავს, რატომ დავბრუნდი?! ჩემი ულამაზესი ძმიშვილის ქორწილს როგორ გამოვტოვებდი?! - ამოიბლუყუნა კაცმა და გაიცინა.
-ცოტა ხომ არ შეგაგვიანდა საქორწილოდ?! - ჩაეცინა ბექას.
-მ...მართლა?! ვაიჰ! სულ დამავიწყდა... შევყევი მონატრებულ მეგობრებთან ლაპარაკს. - თავში ხელი წამოირტყა შეწუხებულმა ერეკლემ.
-გეტყობა, როგორც შეყევი. - გაბრაზებით ჩაილაპარაკა ბექამ.
-კარგი, კარგი, ახლა წავიდეთ, ქორწილი ხომ ჯერ არ დამთავრდებოდა?! ჩემს გოგონას ბოდიშს მოვუხდი, ჩემს სიძეს ჩავიხუტებ გულში. - აფართხალდა უფროსი ჯაყელი, ადგომის მცდელობაში.
-არსადაც არ წახვალ! ასეთ მდგომარეობაში სად უნდა გამოჩნდე?! ვერ ხვდები, რომ ფეხზეც ძლივს დგახარ?! - იყვირა უმცროსმა ჯაყელმა.
-არაფერიც არ მჭირს! ერთი-ორი ჭიქა მაქვს დალეული, დიდი ამბავი! - ლუღლუღებდა ერეკლე.
-როდის ჩამოხვედი?
-დღეს დილით... სიურპრიზი უნდა მომეწყო! სიურპრიზიი! - უცებ იყვირა უფროსმა ჯაყელმა და ხელები გაშალა.
-ნაზი, ბიჭებს დაუძახე, მომეხმარონ მამაჩემის ზემოთ აყვანაში! - დაუძახა ბექამ ქალს და თვითონ დაეჯაჯგურა მამას.
-არ... არ მინდა... სად მიგყავარ?! გამიშვი ხელი!
-გაჩერდი, მამა! სად მიმყავხარ და უნდა დაგაწვინო, ვერ ხედავ რა დღეში ხარ?!

დაცვის ბიჭები მალე შევიდნენ ოთახში და ბექას დაეხმარნენ ერეკლეს ზემოთ აყვანაში. ჯაყელმა მამამისი საწოლში დააწვინა, ფეხზე გახადა და მარტო დატოვა, იმ იმედით, რომ მეორე დღეს დაელაპარაკებოდა, როცა კაცი საღ გონებაზე იქნებოდა.

*_*_*_*

ის ღამე ყველამ ერთად გაათენა ელენეს ბინაში. წრეზე ისხდნენ, ჩუმად. ხმის ამოღებას აზრი არ ჰქონდა, სათქმელი არც ერთს ჰქონდა. მარიამს რამდენჯერმე დაურეკა უტამ, მაგრამ გოგონამ ყველა ჯერზე გაუთიშა. ყველაზე ნაკლებად ახლა იმ ადამიანებთან საუბარი უნდოდა, ვისაც რაიმე სახის კავშირი მაინც ჰქონდა ახვლედიანებთან.

-ახლა ასე უნდა ისხდეთ?! - უეცრად წამოიყვირა მაშომ და ძმას გაუსწორა მზერა.
-მაშო... - ჩუმად დაიწყო თორნიკემ, მაგრამ გოგონამ არ აცადა.
-არა, მაცადე ერთი წუთით! მართლა მაინტერესებს... ახლა ასე უნდა ისხდეთ?! იქნებ ტირილიც დაიწყოთ?!
-გაჩუმდი, მაშო...
-არა, შენ გაჩუმდი, თორნიკე! - წამოდგა მარიამი. - თქვენ ხომ ყოველთვის დიდი გულები გაქვთ?! მთელი შეგნებული ცხოვრება ხომ ახვლედიანების მტრობაში გაქვთ გატარებული?! - მაშინ ახლა რატომ არც ერთი აკეთებთ რამეს?! - მიპასუხეთ! ნუთუ რაიმე მტკიცებულება გჭირდებათ იმის მისახვედრად, რომ დათუნა იმათ მოკლეს?! ხომ ყველამ კარგად ვიცით ეს?! მაშინ მთხარით, ახლა აქ რატომ სხედხართ?! ახლა, როცა თქვენმა მტრობამ საბოლოოდ მიგვიყვანა შედეგებამდე, აქ რას აკეთებთ?! კიდევ რა უნდა მოხდეს? კიდევ ვინ უნდა მოკვდეს ამ ბრძოლაში, რომ როგორც იქნა იღონოთ რამე?! ჯერ ნიკუშა... ახლა დათუნა, შემდეგი ვინ იქნება? - მე? კატო? ელენე? იქნებ შენ, ლუკა, ან ბექა! რა მნიშვნელობა აქვს, ვინ იქნება შემდეგი, თუ არაფერს იღონებთ?! რა... მეტი რაღა გინდათ... ხომ მიიღეთ შედეგი?! ხომ ვიწვნიეთ თქვენი ომის შედეგები?! თქვენც ხომ ეს გინდოდათ?! თქვენც ხომ მიზეზსს ეძებდით, რომ ერთიანად დარეოდით და ამოგეწყვიტათ ახვლედიანების საგვარეულო?! მაშინ მიპასუხეთ, ახლა აქ რატომ ხართ?!
-რა გინდა, ამის დედაშ***ცი, წავიდე და ამოვხოცო ყველა?! - იღრიალა ლუკამ და ფეხზე წამოხტა.
-ლუკა... - ხელზე ფრთხილად შეეხო ელენე შეყვარებულს, მაგრამ ბიჭმა მაშინვე აუქნია მკლავი.
-მე მინდა?! ახლა მე მინდა, მათი დახოცვა?! მე იცი, რა მინდოდა?! მე მინდოდა, რომ დღეს ჩემს დასთან და სიძესთან ერთად გამეზიარებინა ეს დღე. ბედნიერად, ყოველგვარი სისხლისა და მკვლელობის გარეშე! მაგრამ ასე არ მოხდა, იცი რატომ არ მოხდა?! - იმიტომ, რომ შენ... ჩვენი ძვირფასი ბიძაშვილი, ჩვენი მამიკო, შენი ძმაკაცები, სულელური პრინციპების გამო ხართ გადაკიდებული ახვლედიანებზე! მე არაფერი მინდა, ლუკა! ეს თქვენ გინდოდათ, ეს სულელური „ომი“ და აჰა, დღეს კიდევ ერთხელ მოვიმკეთ მაგის შედეგი. დათუნას ნიკუშას მივუწვენთ გვერდით, მერე წამოვალთ და ისევ გავაგრძელებთ ამ სულელურ, იდიოტურ, ამაზრზენ თამაშს! გინდათ ეს ომი ორ გვარს შორის?! - ხოდა მიიღეთ! ახლა მიდით და ისე მიაყარეთ თქვენს ძმაკაცს მიწა, როგორც ორი წლის წინ ნიკუშას! თქვენ ხომ ძალიან მაგარი ბიჭები ხართ და არასდროს აპატიებთ ვინმეს თქვენს შეურაცყოფას?! ხოდა გეკითხები მე შენ, ლუკა, ამაზე დიდი დაცინვა რაღა გინდა, სიძე მოგიკლეს თვალწინ ქორწილში! ამაზე დიდი შეურაცყოფა რაღა გინდათ მთელ საგვარეულოს?!
ოთახში ორი გამძვინვარებული მხეცი იდგა, ორი ჯაყელი...
ლუკამ ერთი იღრიალა და მაგიდაზე მდგარი ლარნაკი გადააყირავა. მსხვრევის ხმაზე ყველა შეცბა. მამაკაცმა უმისამართოთ დაიწყო გინება და სწრაფად გავარდა ოთახიდან. ბიჭები მაშინვე მას მიყვნენ, თორნიკეს გარდა, რომელიც მარიამის გვერდით იდგა.
-რა გააკეთე, მარიამ?! - ძლივს ამოისლუკუნა მომტირალმა ელენემ.
მაშომ თავი დახარა და უცებ ისევ გასწორდა. ისიც სწრაფად გაიქცა ოთახიდან და თორნიკეც მას მიჰყვა.
ოთახში მხოლოდ მომტირალი ელენე და მასზე ჩახუტებული ნანო დარჩნენ.

*_*_*_*

„ყველაფრის დაწვა შეიძლება. ყველაფრის განადგურება და წაშლა, დავიწყება და ცხოვრების გაგრძელება. ყველაფერი შეიძლება გაანადგურო, გარდა მოგონებებისა... ტვინის ჭუჭრუტანებში ჩაჩურთული მოგონებებისა...“

*_*_*_*

მაშო სკვერში იჯდა გრძელ სკამზე, თავი ხელებში ჰქონდა ჩარგული და გულმხურვალედ ტიროდა. ვერც გააცნობიერა, როგორ მიუჯდა გვერდით თორნიკე. მამაკაცმა ძლიერი მკლავები მოხვია გოგონას და მაშომაც მაშინვე უმატა ტირილს.
-ხომ იცი, რომ ვერ ვიტან, როცა ტირი? - მტუქსავი, მაგრამ მზრუნველი ტონით დაიჩურჩულა თორნიკემ.
-მე ამ სიტუაციას ვერ ვიტან, თორნიკე. გული მერევა უკვე ყველაფერზე! აღარ შემიძლია, მინდა, რომ დასრულდეს. მეზიზღებიან ახვლედიანებიც და ჩემიანებიც ამ სიბინძურის წამოწყებისთვის. - გულამომჯდარი ტიროდა მარიამი.
-ვიცი... ვიცი, მაშო, ვიცი! ვიცი, რომ გტკივა, ვიცი, რომ განიცდი. ყველას და ყველაფრის გამო, მაგრამ, მაშო, გთხოვ, არ იტირო. შენ ვერ მისცემ ახლა თავს ტირილის უფლებას. შენ ვერ დაეცემი! ეკატერინეს სჭირდები, მან უნდა იტიროს, შენ უნდა დააწყნარო. ძლიერი უნდა იყო, მაშო! ახლა არ გაქვს ტირილის უფლება!
-ვიცი, რომ ძლიერი უნდა ვიყო. ვიცი, რომ ჩემს დას გვერდში უნდა დავუდგე, უნდა გავამხნევო და ვანუგეშო, მაგრამ როგორ, თორნიკე? მითხარი, როგორ გავაკეთო ეს, როცა მე თვითონაც კოშმარულ სიზმარში მგონია თავი. ეკატერინეს როგორ ვუთხრა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, როცა საყვარელი მამაკაცი ხელებში ჩააკლეს ქორწილის დღეს? როგორ ვუთხრა, რომ ეს ტკივილიც გაივლის, როცა მე თავად არ მჯერა ამის. რა ვუთხრა? თვალებში როგორ შევხედო?
-ვერავინ... მას ახლა ვერავინ ეტყვის, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, მაშო! ვერავინ დაპირდება, რომ ის ტკივილი გაივლის, რომელსაც ახლა გრძნობს, მაგრამ შენ მასთან უნდა იყო. მასთან უნდა იყო და ცრემლი არ დაანახო!
-არ შემიძლია, თორნიკე... ძალიან რთულია. - ამოიტირა გოგონამ და ისევ აეკრო არველაძის სხეულს.
-ვიცი, რომ ძალიან რთულია. ეს ხომ ყოველთვის ასეა? - ტირილი მარტივია... მარტივია, როცა ტირილის უფლება გაქვს და შენგან არავინ არაფერს ითხოვს, მაგრამ როცა იმ მოტირალს უდგახარ გვერდში, როცა ჭირისუფალს ამხნევებ, ძალიან რთულია! ძალიან რთულია კლდესავით შეუვლად დგომა, მაგრამ სხვა გზა არ გვაქვს, მაშო... ჩვენ უნდა გავმაგრდეთ. ჩვენ ახლა საყრდენები ვართ და თუ წავიქცევით, ყველა და ყველაფერი ზედ დაგვემხობა.
-არ ვარ მაგდენად ძლიერი. - ამოიტირა მარიამმა.
-ხარ, ჩემო ლამაზო, ხარ... შენ ხომ მარიამ ჯაყელი ხარ?! - სიძლიერე არ გაკლია. - მამაკაცმა თავი ააწევინა გოგონას და თვალებში ჩახედა. - ჩემი ხომ გჯერა? - მაშომ თავი დაუქნია. - ხოდა მაშინ დამიჯერე, იმაზე უფრო ძლიერი ხარ, ვიდრე შენ გგონია! - გაუღიმა არველაძემ გოგონას და ცხვირზე აკოცა.
მაშოსაც გაეღიმა უნებურად. მის მკლავებში... თორნიკეს მკლავებში მოქცეულს სამყაროს აღსასრულის დაჯერებაც კი შეეძლო, ისე რომ არაფრის შეშინებოდა.

*_*_*_*

რა არის ცხოვრებაში ყველაზე სასტიკი? - ღალატი? ოცნებების დამსხვრევა? სიკვდილი? - არა, -დრო! მუდმივად მავალი დრო.
ხომ არსებობს ცხოვრებაში მომენტები, როცა იმდენად ცუდად ხარ, იმდენად გტკივა, რომ გინდა დედამიწამ ბრუნვა შეწყვიტოს?! როცა უბრალოდ გინდა, რომ ყველაფერი გაიყინოს შენ გარშემო და წამით საკუთარ თავთან სრულიად მარტო დარჩე. მაგრამ არა, დრო არ იცდის, დრო არ იყინება, დრო არ ჩერდება და ქედს არ იხრის ადამიანის ტკივილის წინაშე. ის უბრალოდ აგრძელებს თავის გზას დაუღალავად, შეუსვენებლად აგრძელებს წამი წამთან შერწყმას. მეტიც, იმდენად თავხედია, რომ გაიძულებს, თავისი მარწუხებით გაიძულებს რეალობასთან შეგუებას. იმდენად არ სცემს შენს ტკივილს პატივს, დროთა განმავლობაში გაჩვევს ყველაფერს. გაჩვევს ტკივილთან ერთად ცხოვრებას და ერთ დღეს, როცა იღვიძებ და მზის დასანახად ფანჯრიდან ფარდებს წევ, იაზრებ, რომ აღარ გტკივა. ხვდები, რომ ის ადგილი, რომელიც გუშინ გეწვოდა, დღეს უბრალოდ დიდი სიცარიელეა შენთვის.
ვისი ბრალია?! - დროის!
სასტიკო! დაუნდობელო! უღმერთოვ - დრო...
*_*_*_*

გათენდა პირველი დღე დათუნას გარეშე; სამყარომ პირველად გაახილა თვალი მის გარეშე.
ეკატერინე წამოდგა, ფრთხილად, რადგან მის გვერდით ტანსაცმელებითვე ჩაძინებული ნანოს გაღვიძება არ უნდოდა. ფანჯარასთან მივიდა და ტკივილისფერი თვალები მოავლო გადაშლილ პეიზაჟს. შემდეგ შემობრუნდა და რაფას მიეყუდა. ანანოს დააკვირდა. ძალიან დაღლილი სახე ჰქონდა, ალბათ მთელი ღამე მას ყარაულობდა და ვერც გაიგო, როგორ ჩაეძინა. არადა ის ხომ დედა იყო? ვინ იცის, მის შვილს როგორ სჭირდებოდა გასულ ღამეს დედის გვერდით ყოფნა, მაგრამ ნანო შვილთან არ იყო, ნანო მასთან იყო. მას ამხნევებდა, შეიძლება უსიტყვოდ, მაგრამ ხომ მთელი არსებით გრძნობდა მის გვერდში დგომას?!
იცოდა, რომ ასე ვერ გააგრძელებდა. ელენეს საძინებელს ვერ შეეკედლებოდა ცხოვრების ბოლომდე. საწოლში მთელი დღით წოლა და ერთი წერტილისთვის თვალის გაშტერება მარტივი იყო, მაგრამ ასე ხომ ვერ მოიქცეოდა? - დათუნას სჭირდებოდა მისი გვერდში დგომა. ბოლოჯერ სჭირდებოდა მისი დახმარება. ის ახლა ჭირისუფალი იყო, დათუნას ჭირისუფალი. ვალდებული იყო სასახლის თავთან დამჯდარიყო და სამძიმარი მიეღო ასობით ადამიანისგან. იმიტომ, რომ დათუნა მისი საქმრო იყო, იმიტომ რომ ის დათუნას სიცოცხლე იყო, იმიტომ რომ ის დათუნას სულის ნაწილი იყო...
ძლიერი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ როგორ? - საიდან მოეტანა ის, რაც არ ჰქონდა?! როგორ დამდგარიყო დათუნას სასახლის გვერდით ისე, რომ ფეხებში ძალა არ წართმეოდა და თვალებში სინათლე? საიდან მოეტანა ეს სიძლიერე?!

რატომ არ არსებობს მაღაზიები, რომლებშიც მსგავს რამეებს ყიდიან?! როცა პური აღარ გაქვს სასურსათო მაღაზიაში მიდიხარ, როცა ხორცი შემოგაკლდება, ყასაბს სტუმრობ, როცა მანქანა გიფუჭდება, ხელოსანთან მიდიხარ, როცა მობილური აღარ მუშაობს - ტექნიკის მაღაზიაში გიწევს მისვლა. მაშ რატომ არ არსებობს ადგილი, სადაც სულიერ დანაკლისს გაიმრთელებ?! მაღაზია, სადაც უბრალოდ შეხვალ და იტყვი: „უკაცრავად, ცოტა გამბედაობა შემომაკლდა და თუ შეიძლება მომეცით“ ან იკითხავ: „იმედი აღარ მაქვს და ხომ ვერ დამეხმარებით?“ სანდომიანი სახის გამყიდველი კი ხელებს გაშლის და ფეხზე წამოხტება, „იმედი როგორ არ გვაქვს, ბატონო, დღეს დილას მივიღეთ, ახალთახალია“. „უკაცრავად, რა ღირს სითამამე? - სითამამე? დღეს ფასდაკლება მაქვს და იაფად მოგყიდით, ქალბატონო!“ „უკაცრავად, ეს „ცოდნა“ კარგად მუშაობს, თუ იცით? - რა თქმა უნდა, ახალგაზრდავ, მოიხმართ ცხოვრების ბოლომდე, დამიჯერეთ კარგი რამეა, იყიდეთ!“ „უკაცრავად, ვინმე ხომ ვერ მეტყვის, სად ვიყიდო სიყვარული? - სიყვარული? არა... აქ მსგავს რამეს ვერ იშოვით, ბატონო. - მაშ რომელ მაღაზიაში ვიყიდი? - ვერცერთში, ბატონო, სიყვარული არ იყიდება.“

მსგავსი მაღაზია, რომ მართლა გამოეგონებინა ადამიანს, ეკატერინე აუცილებლად ესტუმრებოდა მას ძალის საყიდლად, მაგრამ, სამწუხაროდ, ეს შეუძლებელი იყო. თავად უნდა დაპირისპირებოდა ცხოვრებას, ყოველგვარი დახმარების გარეშე და თუმცა იცოდა, ყველა მის გვერდით იდგა, მაინც ეს მისი საზიდი ჯვარი იყო. მხოლოდ ის იყო ჭირისუფალი და მას უნდა გაეცილებინა დათუნა ბოლო გზაზე.

თვალები აუწყლიანდა, ყელში დიდი ბურთი გაეჩხირა. იგრძნო მკერდქვეშ გულის ყრუ ტკვილი და უცებ მთელ ხმაზე მოუნდა ბღავილი.
რატომ შეიძლება, რომ ადამიანი ასეთი უბედური იყოს? - არა „როგორ“, არამედ „რატომ“... რატომ უნდა უთენდებოდეს ერთ რიგით სულიერს, მილიარდობით სულიერისგან არაფრით გამორჩეულს, ასეთი ბნელი დილა?! ნუთუ ასეთი ცოდვილი იყო ეკატერინე, რომ განგებამ ამხელა ტანჯვისთვის გაიმეტა?! წუთის წინ საბრძოლო ხასიათზე იყო, მაგრამ უეცრად საოცრად უმწეოდ იგრძნო თავი, სამყაროში მარტოდ დარჩენილმა. დათუნას გარეშე თითქოს უსაფრთხოდ ვეღარ იცხოვრებდა დედამიწაზე.

„“ - გველივით გაისრიალა ჯაყელის გონებაში ამ აზრმა და მას მოყოლილმა, ავმა სიცივემ მთელ ტანში დაუარა კატოს.
თვითმკვლელობა და ყველაფრის დასრულება? - შეეძლო, რა თქმა უნდა შეეძლო. ანანოს ეძინა. ახლავე შეეძლო მაგიდაზე დადებული საძილე წამლების დალევა და სიცოცხლის მოსწრაფება, მაგრამ... იქნებოდა კი ეს შვება ეკატერინესთვის?!
„სიკვდილი შვება არასდროს არის“ - არ შეიძლება, რომ სიკვდილი პრობლემების მომგვარებლად ევლინებოდეს ადამიანს. ის ხომ დასასრულია? - მაშ როგორ შეიძლება, რომ რაიმეს დასასრული ადამიანის ცხოვრებაში გაჩენილ პრობლემებს აგვარებდეს?!
არა, არა და არა, თავს ვერ მოიკლავდა! იმიტომ კი არა, რომ მშობლები, და-ძმა ან მეგობრები ეცოდებოდა? - არა, ყველას თავისი გზა აქვს ამ ცხოვრებაში. ეკატერინეს ტკივილი ხომ არავის ესმოდა? მას კი და ტკივილისგან გაქცევა რომ გადაეწყვიტა, არავის ექნებოდა განსჯის უფლება. როცა მეორე ნახევარს კარგავ, მას ერთი მთელი მიაქვს შენგან. მიაქვს და სინათლის სხივსაც არ გიტოვებს, რომ იმას მოეჭიდო და ცხოვრება გააგრძელო. ხოდა ამიტომაც, ეკატერინეს რომ გადაეწყვიტა, კაცი ვერ გაამტყუნებდა მას. რატომ? - იმიტომ, რომ მას ამის უფლება ჰქონდა! იმ ტრაგედიის შემდეგ, რაც ჯაყელის თავს დატრიალდა, მას მართლაც ჰქონდა ამ გადაწყვეტილების მიღების უფლება.
თუმცა არა, გოგონამ ეს აზრები უკუაგდო. საკუთარ თავზე იმარჯვა, იმიტომ რომ ეკატერინე ჯაყელი იყო. სისხლს ვერ უღალატებდა - ჯაყელების ძლიერ სისხლს. დაეცა, ზედმეტად მწარედ და ზედმეტად მტკივნეულად, მაგრამ უნდა ამდგარიყო. იმიტომ, რომ ძლიერი ქალი იყო ბუნებით, იმიტომ რომ დათუნა გასვიანს სწორედ მისი სიძლიერე შეუყვარდა მასში.
„ძლიერი ქალი ხარ, კატერინა, ჩემზე ძლიერი!“ - ხშირად ეუბნებოდა მამაკაცი. სწორედ მის გამო ვერ გასცემდა ამ ცხოვრებას; სწორედ მის გამო უნდა ეცხოვრა, რათა დაემტკიცებინა მისი სიტყვები, რათა იმ ერთადერთისთვის არ გაეცრუებინა იმედები...

*_*_*_*

ბექას მთელი ღამე არ ეძინა. მამას დარაჯობდა და თან ნებისმიერ წამს ელოდებოდა ზარს ბიჭებისგან. რამე რომ დასჭირვებოდათ, მაშინვე გაიქცეოდა ელენესთან, სახლში. გამთენიისას მიეძინა სავარძელში და იქამდე ეძინა, სანამ ნაზიმ არ შეაფხიზლა და უთხრა, რომ ლუკა ურეკავდა. ბექა მაშინვე გამოფხიზლდა და ბიძაშვილს დაურეკა. როგორც კი გაიგო, რომ პოლიციის შენობაში მიდიოდნენ ცხედრის გადასასვენებლად, მაშინვე წამოდგა.
-ნაზიკო, ძალიან გთხოვ, ერეკლე გააღვიძე და უთხარი, ჩამოვიდეს, თორემ მეჩქარება მე! -დამხმარე ქალს მიუბრუნდა ჯაყელი და თვალებზე მუშტები მოისვა მოსაფხიზლებლად.
ქალმა სწრაფად დატოვა ოთახი და მეორე სართულისკენ გასწია.
ბექა თავჩახრილი იჯდა, რაღაცაზე ჩაფიქრებული, როცა მამის შემოსვლა იგრძნო ოთახში.
-დილამშვიდობისა, ბექა... - მორიდებით მიესალმა ერეკლე შვილს. ეტყობოდა, რომ წინა ღამის გამო სრცხვენოდა შვილის.
-სად დალიე გუშინ?! - მკაცრად საქმეზე გადავიდა ჯაყელი.
-ჩემს ბიჭებს ვუთხარი, რომ ჩამოსვლას ვაპირებდი და აეროპორტში დამხვდნენ. არ ვაპირებდი დალევას, მაგრამ გამაქცუნეს მაშინვე რესტორანში, ვეღარ ვუთხარი უარი. -პატარა ბავშვივით თავის მართლებას მოჰყვა კაცი.
ბექას ჩაეცინა.
-მე რატომ არ მითხარი, ჩამოსვლას თუ აპირებდი ან საერთოდ რატომ დაბრუნდი?
-არ მინდოდა, ეკატერინეს ქორწილის გამოტოვება. - თავი დახარა ერეკლემ. - თუმცა მაინც გამოვტოვე...
-არ გამოგიტოვებია!
-როგორ? გუშინ არ იყო ქორწილი?! - გაუკვირდა უფროს ჯაყელს.
-იყო... მაგრამ ახვლედიანებმა ჩაშალეს ყველაფერი.
-რას ნიშნავს, ჩაშალეს? რა გააკეთეს?!
-საქმრო მოუკლეს ეკატერინეს. - ჩამწყდარი ხმით ჩაილაპარაკა ბექამ.
-რას ლაპარაკობ?! ის ბიჭი... დათუნა, მოკლეს?! გუშინ, ქორწილის დღეს მოკლეს?! -განცვიფრებას ვერ მალავდა ერეკლე.
-ხო... ტაძრის ეზოში...
-ღმერთო ჩემო, სადამდე შეტოპა იმ ბებერმა მელამ! - თავისთვის ჩაილაპარაკა შოკში მყოფმა მამაკაცმა და თავში ხელები დაიშინა.
-მე მეჩქარება, უნდა წავიდე, დაკრძალვის ამბებია მოსაგვარებელი და შენ რას იზამ?!
-მე... რავიცი, მე დემეტრესთან წავალ, იქნებ რამეში დასჭირდეთ ჩემი დახმარება. -დაბნეულად უპასუხა ჯერ კიდევ შოკში მყოფმა ჯაყელმა.
-მამა, სასმელთან გაკარება აღარ გაბედო, იცოდე, თორემ გუშინდელს თუ ისევ გაიმეორებ, გეფიცები, გაგიშვებ იმ შენს რუსეთში და უკან დაბრუნების უფლებას აღარ მოგცემ! - საკმაოდ მკაცრად და დამაჯერებლად ჟღერდა ბექას ნათქვამი.
-გასაგებია... - მორჩილად დაუქნია თავი ერეკლემ შვილს და თავი დახარა.
ბექა უკვე კართან იყო მისული, როცა მამის ხმამ გააჩერა.
-ბექა! ვიცი, რომ შენს თვალში ახლა მე უბრალოდ გალოთებული, უთავმოყვარეო კაცი ვარ, რომელმაც შვილის დაკარგვის შემდეგ ყველა და ყველაფერი ფეხებზე დაიკიდა და გაიქცა, მაგრამ გპირდები, შვილო... გპირდები, რომ გამოვსწორდები!
-მამა, მე ჩემი თავისთვის არ გთხოვ გამოსწორებას. თუ ტკივილს მაგ სასმლით იკლავ, დალიე, მაგრამ ძალიან ეჭვი მეპარება, რომ სასმელი ტკვილის დავიწყებაში ეხმარებოდეს ვინმეს.
-ვიცი, ვიცი, შვილო. ვიცი, რომ სუსტი ვარ. არ ვარ დემეტრესავით ძლიერი, არც არასდროს ვიყავი და არც ვიქნები, მაგრამ გპირდები, ვეცდები ისეთი ადამიანი გავხდე, რომლისაც არ შეგრცხვება.
ბექა უკან შემობრუნდა ოთახში და მამის წინ დაიკავა ადგილი.
-ნიკუშას ყოველთვის სჯეროდა შენი. ყოველთვის ჰქონდა იმის იმედი, რომ დედას წასვლის შემდეგ ისევ გამოფხიზლდებოდი და გაგახსენდებოდა, რომ ორი შვილი გყავდა. მე არ მესმოდა მისი, ვერ ვიყავი ისეთი ძლიერი, როგორიც ის.. არ შემეძლო, იმხელა რწმენის ქონა, რამხელაც მას ჰქონდა. მას სჯეროდა შენი, მამა, ყოველთვის ეიმედებოდი და უყვარდი. ასე რომ, თუ ვინმეს გამო უნდა შეიცვალო, ეს ნიკაა. მის გამო უნდა გახდე უკეთესი ადამიანი...
ერეკლე თავდახრილი იჯდა და უსმენდა უფროს ვაჟიშვილს, რომელიც ვერც კი გაიგო, როდის გაიზარდა.
-ასე დაკაცება როდის მოასწარი, შვილო? - თვალებში შეხედა ბიჭს და გაუღიმა.
ბექას ჩაეცინა.
-ხანდახან, როცა მშობელი არ გასწავლის, თავად ცხოვრება ხდება შენი მასწავლებელი. ალბათ ნიკუშას სიკვდილი ყველაზე მწარე გაკვეთილი იყო ჩემთვის...
-მე უნდა ვყოფილიყავი აქ, შენ გვერდით. იქ, სადაც დემეტრე იდგა, მე უნდა ვყოფილიყავი. -სინანულით ჩაილაპარაკა ერეკლემ.
-მერე ვინ დალევდა ძმაკაცებთან ერთად?!
უფროსმა ჯაყელმა ისევ ჩახარა თავი. ბექა მიხვდა, რომ უნდა წასულიყო, თორემ აუცილებლად იტყოდა რამე ისეთს, რაც უფრო გააღრმავებდა მამა-შვილს შორის არსებულ უფსკრულს.
-მოკლედ, მე წავედი, მძღოლს შენ გიტოვებ და თუ გადაწყვეტ დემეტრესთან წასვლას, უთხარი წაგიყვანოს. - უცებ თქვა ბიჭმა და სწრაფი ნაბიჯებით დატოვა თავჩახრილი ერეკლე.

*_*_*_*

იოანე, მათე და ანდრეა ერთად ისხდნენ ოთახში ჩაფიქრებულები. სამივე ერთ რამეზე ფიქრობდა, მაგრამ რატომღაც ხმას არცერთი იღებდა.

-აი, ბიჭო, ვფიქრობ, ვფიქრობ და მაინც ვერ ვხვდები, ვინ შეიძლება გმტრობდეთ ან თქვენ ან ჯაყელებს, ერთმანეთის გარდა! - უცებ წამოიძახა მარტო ფიქრით დაღლილმა მათემ და ძმაკაცებს გადახედა.
-მტრებს რა დაულევს ან ერთს ან მეორეს, მაგრამ ისეთი მეც არავინ მეგულება, რომ ასეთი რამ გაებედათ ჯაყელებისთვის. - თავი გააქნია იოანემ.
-მე კი ვფიქრობ, ვიღაცას ამ ორ გვარს შორის წყლის ამღვრევა უნდა! - დარმწუნებით თქვა მათემ და ანდრეას გადახედა იმ იმედით, რომ მასაც მოეწონებოდა ნააზრევი.
ანდრეა ჩუმად იჯდა და არც უსმენდა ძმაკაცებს.
-შენ რას იტყვი, ანდრო? - დაეკითხა დანელია მამაკაცს - მაინტერესებს, რას აპირებ?!
-რას უნდა ვაპირებდე?! ახლა არ მითხრა, დაცვა აიყვანეო! - ჩაეცინა ანდრეას.
-დაცვა არა, მაგრამ რამე უსაფრთხოების ზომების მიღებას არ აპირებ? - გაეცინა მათეს გაკვირვებით.
-ამ სახლს ისედაც საკმარისად იცავენ, დანარჩენზე ჩემი ძმა იზრუნებს, ალბათ. - მხრები აიჩეჩა ახვლედიანმა.
-მისტერ ამჩემფეხება ხარ, შეჩ*მა?! - ჩაიცინა არაბულმა.
-არ ვთვლი, რომ დამნაშავე ვარ და რატომ მეშინოდეს?! - გაბრაზდა ანდრეა. - არც კი მიფიქრია ამ დათუნას მოკვლა და მაბრალონ რამდენიც უნდათ, ფეხებზე ! ვისი სიცოცხლეც ჩემს კისერზეა, ისიც მეყოფა, ქალაჩუნა გასვიანიც არ ავიკიდო კიდევ!
მათემ და იოანემ ერთმანეთს გადახედეს. ეს პირველი შემთხვევა იყო მთელი ამ დროის განმავლობაში, როცა ანდრეა ნიკუშა ახვლედიანის მოკვლას აღიარებდა.
-გაბრალონ კაია, შეჩ*ემა, კაი, შენი თავი გკიდი, დედაშენზე არ ფიქრობ?! ანასტასიაზე არ ფიქრობ?! ჯაყელებს რომ რამის დაშავება უნდოდეთ თქვენთვის, შენ და ალექსანდრეს კი არა, ანასტასიას და დედათქვენს ამოიღებენ მიზანში!
-სანამ მე ცოცხალი ვარ და კაცობაზე პრეტენზია მაქვს, მაგ ორ ადამიანს ღერი თმა არ ჩამოუვარდება თმიდან. ეს ერთი! მერე მეორეც, ყველა ბრძოლას აქვს თავისი კანონები, ჩვენ მათ ქალებს არასდროს შევხებივართ, ვერც ისინი შეეხებიან ჩვენსას!
-ბიჭო, აბა კაცი ბიძაშვილები თქვენ არ გყავთ და გამოდის მე, იოანეს და ვატოს გვაქ დარხეული! - ხელები გაშალა მათემ და გაიცინა.
-ვარდები თუ გევასება, მოგიტან ხოლმე საფლავზე, შაბათ-კვირას! - სიცილით თქვა ანდრეამ.
-არასერიოზული ხალხი ხართ. მაგრად ეთამაშებით ჯაყელებს და იცოდეთ, არ მომწონს მე ეს ამბავი! - თავი გააქნია იოანემ.
-შენ და ალექსანდრემ ერთად იმოძრავეთ! - თვალი ჩაუკრა მათემ ძმაკაცს და ბალიშიც მიიღო თავში.
-უი, ისე, დამავიწყდა თქმა, იმდენი რამ მოხდა, იცი ვინ დაბრუნდა ქალაქში? - ანდრეას მიუბრუნდა ღიმილით იოანე.
-ვინ?
-დუდა მაჩაბელი. - გუშინ შემხვდა ბარში, ცოტა ხნით ვარ ჩამოსულიო.
-მოიცა დუდიკა დაბრუნდა ქალაქში და მე არ ვიცი? შანსი არაა, დამირეკავდა!
-აჰა, მაშ მაჩაბელი დაუბრუნდა თბილის ქალაქს? - ჩაილაპარაკა მათემ თავისთვის. - კიდევ ერთი გიჟი და თავზეხელაღებული ადამიანიღა აკლდა აქაურობას!
-სიგიჟეები შენ ახლა ნახე, ორი წელი „იჯდა“ თურქეთში და რახან გამოაღწია იქიდან და აქ ჩამოვიდა, ესეიგი სამშობლოს მონატრებას არ მიეწერება ეს ვიზიტი! - დარწმუნებით ჩაილაპარაკა ანდრეამ.
-ისე ამბობდნენ, ჩაუშვაო ვიღაცამ და თუ თბილისში მოიყვანა კვალმა, ვიღაცას მაგარი დანძ**ული აქვს! - ჩაეცინა იოანეს.
-დიდი ხანია აქ არის? - იკითხა ანდრეამ.
-ორ კვირაზე ცოტა მეტიო, ასე მითხრა...
-ანუ ჩემამდე დაბრუნდა. ამდენი ხანია აქ არის და ვერავინ გაიგო. ახლა გამოჩნდა, დაგვენახა... სავარაუდოა, რომ მაგის ჩამშვები უკვე მიესალმა სამარეს!
-უჰ, დუდიკა მაჩაბელი... ძაან „ფსიხია“, არა?! - გაეცინა მათეს.
-დუდა? დუდა მაჩებლი ყველაზე საშიში ადამიანია იმათ შორის, ვისაც ვიცნობ! -დარწმუნებით ჩაილაპარაკა ანდრეამ და წამოდგა, რათა სასმელი დაესხა.
-წავიდეთ დღეს კლუბში, იქ იქნება ეგეც! თან შენ რაც ჩამოხვედი არ ყოფილხარ ჩვენთან ერთად და რა პონტია, დაავიწყდა ხალხს ანდრეა ახვლედიანი!
-კაი, ჰა, წავიდეთ! მაინც მოწყენილობაა და თან დუდიკასაც ვნახავ. - მხრები აიჩეჩა ახვლედიანმა.
-მოწყნებილობაო, ტიპმა. რა გიჟია, აზრზე ხარ? - სიცილით გადახედა მათემ იოანეს, ამ უკანასკნელმაც მძიმედ ამოიოხრა და თავი გააქნია.
ანდრეას გაეცინა, ვისკით სავსე ჭიქა აუწია ძმაკაცებს და თვალი ჩაუკრა.

*_*_*_*

დათუნა მის ბინაში დაასვენეს და ადგილი გაათავისუფლეს, რათა სამძიმარზე მოსული ხალხი დაეტია ოთახს. განსაკუთრებით გეგა აქტიურობდა. ყველაფერს აკეთებდა, რათა ბავშვობის მეგობრისთვის უკანასკნელად მიეგო პატივი. ჯერ კიდევ წინა დღეს მისი ქორწილისთვის აგვარებდა საქმეებს, დღეს კი მისი დასაფლავების ცერემონიას უწევდა ორგანიზებას. ბედი ალბათ რა მწარედ ხარხარებდა. ასეთი გეგა მიქაბერიძე ხომ არავის ენახა? მუდამ მოცინარი, მხიარული ახალგაზრდა მამაკაცი ახლა ხმასაც იშვიათად იღებდა და მთლიანად დაკრძალვის საქმეებით იყო დაკავებული.
დათუნას სიკვდილმა დიდი ხვრელები გააჩინა ურთიერთობებში. თითქოს ერთმანეთთან საუბარიც კი ტკივილს აყენებდათ. თავს ისე გრძნობდნენ, როგორც სპექტაკლში მონაწილე პერსონაჟები. ყველას გაწერილი ტექსტები და მოქმედებები ჰქონდა. ყველამ ზედმიწევნით კარგად იცოდა, რა უნდა ეკეთებინა და როგორ უნდა დახმარებოდა დათუნას სულს. თითქოს დაპროგრამებულებივით აკეთებდნენ ყველაფერს და წამსაც არ უტოვებდნენ საკუთარ თავს, თორემ მათი გონება მაშინვე იხელთებდა დროს და იმ საზარელ მომენტებს ამოატივტივებდა გონებაში, რომელიც ეკლესიის ეზოში მოხდა. ყველა ერთად იყო, მაგრამ გაურბოდნენ ერთმანეთს. საკუთარ თავსაც კი არ აძლევდნენ ამოსუნთქვის საშუალებას, თორემ ტკივილი იმდენად შემოუტევდათ, მთლიანად გადაყლაპავდა მათ არსებას.

*_*_*_*

დემეტრემ და ქეთევანმა მთელი ღამე საავადმყოფოში გაატარეს ლიუდმილა ვასილევნას გვერდით. საბედნიეროდ, დილით ექიმმა აცნობა, რომ მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა და რომ შუადღისთვის ქალბატონი აუცილებლად გაიღვიძებდა. როგორც კი ახალი ამბავი გაიგეს, მაშინვე მიესვენნენ სავარძლებს და მხოლოდ მაშინღა იგრძნეს დაღლა. ჯაყელს თვალები დახუჭული ჰქონდა და თითებით შუბლს იზელდა, როცა მეუღლემ ჩამოქაჩა პერანგზე.

-დემეტრე, ეს ერეკლეა, თუ მეჩვენება? - უჩურჩულა და მათკენ მიმავალი კაცისკენ ანიშნა ქმარს.
დემეტრემ მაშინვე ფართოდ გაახილა უძილობისგან მოღალული თვალები და კარგად დააკვირდა მამაკაცს.
-არ გეჩვენება, ნამდვილად ჩემი ძმაა, მაგრამ აქ რა უნდა, ეგაა საინტერესო. - ჩაილაპარაკა ინტერესით და ძმის შესახვედრად წამოდგა.
-დემეტრე, ქეთევან, როგორ ხართ? ვიზიარებ თქვენს მწუხარებას. - გადაეხვია ერეკლე ჯერ რძალს, ხოლო შემდეგ ძმას.
-აქ რას აკეთებ? - გაკვირვებით ჰკითხა ჯაყელმა ძმას.
-ბექამ მითხრა ყველაფერი. საშინელი ამბავია, ვერ დავიჯერე. ახლაც მგონია, რომ საოცარი გაუგებრობა მოხდა. ვიფიქრე, იქნებ ჩემი დახმარება დასჭირდეთქო და მძღოლს მოვაყვანინე თავი.
-აქ, საავადმყოფოში კი არა, აქ - საქართველოში! - ხმა გაიმკაცრა დემეტრემ. ქეთინომ მაშინვე მკლავზე მოხვია ხელი ქმარს, იმის ნიშნად, რომ დაწყნარებულიყო.
ერეკლეს შერცხვა და დაიბნა. მიუხედავად იმისა, რომ ის იყო უფროსი ძმა, მაინც ყოველთვის დატუქსული უმცროსის როლში უწევდა ყოფნა, თავისი უნებისყოფო ხასიათის გამო.
-გუშინ ჩამოვედი, ეკატერინეს ქორწილისთვის...
-არსად დამინახიხარ!
-დამაგვიანდა...
-დაგაგვიანდა, თუ დაგაგვიანეს? - აგდებულად ჩაეცინა დემეტრეს.
-დემეტრე... - დაიჩურჩულა ქეთევანმა ქმრის გასაგონად და თვალებით ანიშნა, აქ ამის ადგილი არააო.
ერეკლემ თავი დახარა, როგორც ყოველთვის, ისევ სრცხვენოდა უფროსი ძმისთვის თვალებში შეხედვის.
-კარგია, რომ ჩამოხვედი, ერეკლე. ამ მძიმე მომენტში ერთად უნდა ვიყოთ მთელი ოჯახი! -მხარზე ხელი დაადო ქეთევანმა მაზლს და გაუღიმა, რათა სიტუაცია განემუხტა ძმებს შორის.
ერეკლემაც მკრთალად გაუღიმა ძმისცოლს.
-ჩემი დახმარება თუ დაგჭირდეთ, თქვენ გვერდით მიგულეთ...
-ბექამ რა გითხრა? - დაინტერესდა დემეტრე.
-ბექამ? ბექას გაუკვირდა ჩემი დანახვა, არ მოელოდა, მაგრამ გაუხარდა. რა თქმა უნდა. მე მას შევპირდი, რომ გამოვსწორდები და მინდა ეს თქვენც იცოდეთ! -ხმაში სიმტკიცე შეერია უფროს ჯაყელს და როგორც იქნა გაუსწორა მზერა დემეტრეს.
-მართლა?! - ოდნავი ირონიით ჰკითხა დემეტრემ უფროს ძმას და უნდობლად აათვალიერა.
-მართლა! დღეიდან მხოლოდ მისთვის ვეცდები. მეყო, რაც ვცოდე!
-მიხარია, ასე თუ ფიქრობ...
-როგორც ამბობენ, სჯობს გვიან ვიდრე არასდროსო, ჩემო ერეკლე. იმედი მაქვს, ყველაფერი კარგად გექნება ცხოვრებაში. მე მჯერა, რომ შვილისთვის ყველაფრის გამკეთებელია მშობელი! - შეაგულიანა ქეთევანმა მამაკაცი და გაუღიმა.
-უკაცრავად, ქალბატონ ლიუდმილასთან თქვენ ხართ? - მიუახლოვდა მოსაუბრეებს სანდომიანი გარეგნობის ახალგაზრდა გოგონა, რომელიც სავარაუდოდ ექთანი უნდა ყოფილიყო.
-დიახ, მოხდა რამე?
-იცით, ქალბატონმა გაიღვიძა და ვინმე დათუნას ნახვას ითხოვს, იქნებ ინახულოთ?
დემეტრემ და ქეთევანმა ერთმანეთს გადახედეს.
-მე შევალ... - ამოიხვნეშა ქეთინომ და ექთანს გაჰყვა.

*_*_*_*

როცა დემეტრე და ერეკლე პალატისკენ გაიქცნენ, აქვითინებული ქეთევანი უკვე მარტო იდგა, რადგან ექიმებს ლიუდმილა საოპერაციოში გადაჰყავდათ. ჯაყელი მაშინვე მოეხვია მეუღლეს და ჰკითხა:
-რა მოხდა, უთხარი?!
მომტირალმა თავი დაუქნია.
-არ ახსოვდა და მკითხა, რა მოხდაო. როგორც კი ვუთხარი, გულის შეტევა დაემართა...
-კარგი, დაწყნარდი... ნუ ტირი, კარგად იქნება ლიუდმილა, ძლიერი ქალბატონია, გადაიტანს ოპერაციას.
-დემეტრე, წავალ წყალს მოვუტან, იქნებ ცოტა დამშვიდდეს. - გადაუჩურჩლა ერეკლემ ძმას, ამ უკანასკნელმაც უხმოდ დაუქნია თავი.

უფროსი ჯაყელი სწრაფად გამოვარდა პალატიდან და მაშინვე მობილური მოიხელთა. რამდენიმე ზარის შემდეგ,როგორც იქნა უპასუხეს.

-გისმენ! - უპასუხა კაცის შეწუხებულმა ხმამ, რომელსაც აშკარად ძილში შეუშალეს ხელი.
-ილია... მე ვარ, ერეკლე! სად ჯანდაბაში გაქვს ტელეფონი, რომ არ მპასუხობ?!
-რა გინდა?! რატომ გამაღვიძე?! - ისევ შეუღრინა მამაკაცმა.
-დათუნა გასვიანი რომ ლიუდმილა მიხალკოვას შვილი იყო, რატომ არ მითხარი?! -დაცვარული შუბლი მოიწმინდა ჯაყელმა და თვალების აქეთ-იქით ცეცებას მოჰყვა, ვაიდა ვინმე მისმენდესო.
-რა მნიშვნელობა ჰქონდა მაგას?! საერთოდ, როგორ გაიგე?!
-რას ნიშნავს რა მნიშვნელობა ჰქონდა?! წარმოდგენაც კი არ გაქვს, რამხელა შარში გაგვხვიე ორივე! - მუჭი კედელს მიარტყა ერეკლემ.
-ახლა კარგად მომისმინე. არ ვიცი, რას მიედ-მოედები, ალბათ ისევ ნასვამი ხარ, მაგრამ ახლავე ჩაჯდები მანქანაში და ჩემთან მოხვალ, გაიგე?!
-მოვალ... ხო, მოვალ და ყველაფერს აგიხსნი.
-გელოდები!
ერეკლემ მობილური გათიშა და წყლის ჭიქა შეუშვირა აპარატს.

*_*_*_*

ეკატერინე სამზარეულოში იჯდა ელენესთან ერთად. ორი დღის განმავლობაში, ეს პირველი შემთხვევა იყო, რომ საძინებელი დაეტოვებინა. ორივე ყავის ფინჯანს დასჩერებოდა, მძიმე დუმილი იდგა მათ შორის, რომელიც რამდენიმე ხანში კარის გაღების ხმამ დაარღვია.
ოთახში ლუკა შემოვიდა. როგორც კი ეკატერინე დაინახა, დაიბნა. ალბათ არ ელოდა დის დახვედრას.

-ხვალისთვის ყველაფერი მოვამზადეთ... - სასხვათაშორისოდ უთხრა დას, დაბალი ხმით.
კატომ უბრალოდ თავი დაუქნია. ლუკამ სკამი გამოსწია, მის წინ დაიკავა ადგილი და სიგარეტს მოუკიდა.

-ეკატერინე, მე და ნანო წუხელ მთელი ღამე ვლაპარაკობდით. რაღაც მოვიფიქრეთ და მინდა, შემოგთავაზო. - კვამლი ამოუშვა ფილტვებიდან მამაკაცმა.
-გისმენ...
-ვიფიქრეთ, იქნებ უკეთესი იყოს დაკრძალვის შემდეგ თუ წახვალ აქედან...
-სად უნდა წავიდე?!
-ამერიკაში, ნანოსთან და ოთოსთან ერთად. გარემოს გამოიცვლიდი, აქაურობას გაეცლებოდი.
-ამერიკაში? - თავისთვის თქვა ეკატერინემ და დაფიქრდა.
-ახლა უმძიმესი პერიოდი გაქვს... ყველა შენზე ილაპარაკებს, ყველა შენ განგიხილავს... ყველაფერი მის თავს გაგახენებს. იქნებ გარემოს გამოცვლა დაგეხმაროს ამ ამბის გადატანაში?
-თანახმა ვარ! წავალ... ანანოს გავყვები... აქაურობას მოვშორდები, მართლა მჭირდება ახლა... უნდა წავიდე... აქედან ნამდვილად უნდა წავიდე, აქაურობას უნდა გავეცალო! წავალ... არ ვიცი რამდენი ხნით, მაგრამ მინდა.
ლუკა უყურებდა განადგურებულ, თვალისუპეებჩაშავებულ დას და გული სტკიოდა.
-თუ ასეა, ყველას ვეტყვი შენი გადაწყვეტილების შესახებ...
-ხო... უთხარი... რომ მივდივარ. - თავი დაუქნია ეკატერინემ ძმას და წამოდგა საძინებელში გასასვლელად.
-ეკატერინე! - კართან შეაჩერა გოგონა მამაკაცის ხმამ. - მაპატიე, გემუდარები... მაპატიე, რომ დანაპირები ვერ შეგისრულე, რომ ვერ დაგიცავით... - ტკივილი, სასოწარკვეთილება და აგონია იგრძნობოდა ჯაყელის ხმაში.
ეკატერინემ თავი კარის ჩარჩოს მიადო. ჩაეცინა, ტკივილიანად და სიმწრით.
-შენ არ უნდა მთხოვდე პატიებას, ლუკა... შენ არა... - ამოიჩურჩულა სიტყვები ისე, რომ ძმისკენ არც მიბრუნებულა და სწრაფად შეიკეტა ოთახში.

ლუკამ თავი დახარა და მაგრად დახუჭა თვალები. იგრძნო როგორ დაიკავა ელენემ ის ადგილი, სადაც წამის კატო იჯდა.
-კარგად ხარ? - მზრუნველად ჰკითხა ელენემ საქმროს და მის ხელს თავისი გადაუსვა.
ლუკამ უხმოდ დაუქნია თავი.
-ლუკა, გუშინ რაც მაშომ თქვა...
-სიმართლეა! თავიდან ბოლომდე, თითოეული სიტყვა!
-შენი ბრალი არაფერი არ არის, ლუკა!
-ბრალი? ბრალის ძებნა უკვე ძალიან გვიანია. ფაქტია, რომ ჩემმა დამ საყვარელი ადამიანი დაკარგა; ფაქტია, რომ ახლა მას გასაქცევად აქვს საქმე, რადგან აქ აღარ დაედგომება... ფაქტია, რომ მე მისი დაცვა ვერ მოვახერხე...
-შეუძლებელია ადამიანი ყოველთვის დაიცვა საფრთხისგან, ლუკა! შენ ღმერთი არ ხარ...
-უნდა ვყოფილიყავი... კარგი ძმა ყოველთვის უნდა იყოს დისთვის ღმერთი... მფარველი ანგელოზი... საყრდენი ძალა... დამცავი კედელი - რაც გინდა, ის დაარქვი. მაგრამ მე ვერ ვივარგე. ვერ გამოვადექი ჩემს დას, რომელმაც ერთადერთი რამ მთხოვა, მშვიდად მიმებარებინა მისი თავი დათუნასთვის. ვერ შევუსრულე ეს თხოვნა... ახლა მხოლოდ ის შემიძლია, დათუნას დაკრძალვის საქმეები მოვაგვარო და ჩემს დას ქვეყნიდან გაქცევის იდეა მივაწოდო. მხოლოდ ეს შევძელი... მხოლოდ ამით ვეხმარები ჩემს დას, მხოლოდ ამით... -დაიჩურჩულა ბოლო სიტყვები ლუკამ და ტაატით წამოდგა.
ელენე თვალცრემლიანი უყურებდა მიმავალს და სიტყვის თქმასაც ვერ ახერხებდა. მთელი გულით უნდოდა საყვარელი მამაკაცისთვის გამამხნევებელი სიტყვების თქმა, მაგრამ თითქოს ჯადო დაადესო, სიტყვაც ვერ ამოთქვა.

*_*_*_*

დაღამდა. ცის კიდეზე მთვარემ ამოყო თავი და მკრთალად გაანათა გარემო.

ანდრეა, მათე და იოანე ნაცნობ კლუბში, მოცეკვავე ადამიანებს შორის მიიკვლევდენენ გზას და თვალებით ნაცნობს ეძებდნენ. ანდრეა მიდიოდა და თან ბოლო შემთხვევას იხსენებდა, როცა ამ კლუბში იყო. ის ღამე საბედისწერო აღმოჩნდა მის ცხოვრებაში. იმ ღამეს ნიკუშა ახვლედიანის სიცოცხლე შეეწირა და მისი სტატუსი „თავზეხელაღებული, განებივრებული ბიჭუნადან“ „მკვლელში“ გადაიზარდა.
როგორც იქნა მიაგნეს თავიანთ ნაცნობს, კლუბის ერთ-ერთ ჩაბნელებულ კუთხეში. მამაკაცი სრულიად მარტო იჯდა და ვისკის ეძალებოდა.

-დუდა მაჩაბელი თბილისში! - შესძახა ანდრეამ და ხელები გაშალა, რათა ძველ მეგობარს მოხვეოდა.
მაჩაბელმა პირთან მიტანილი ჭიქა მაგიდაზე დააბრუნა და ღიმილით წამოდგა.
ორი მონატრებული ადამიანი ერთმანეთს გადაეხვია. ანდრეას შემდეგ, დუდამ ხელი მათეს და იოანეს ჩამოართვა და თავის მაგიდასთან მიიწვია ბიჭები.

-რატომ ასე ეულად, ბატონო დუდა? - გაეცინა ანდრეას.
-დამღალეს ურთიერთობებმა. - ხელი აიქნია დუდამ და სასმელი დაცალა ჭიქაში.
-„აძინოკ ვოლკობას“ დიდი ხანია აწვები? - გაეღიმა ახვლედიანს.
-თუ გვერდით სანდო ადამიანი არ გყავს, ჯობია მარტო იყო! - ჩაეცინა მაჩაბელს.
-დიდი ხნით ხარ თბილისში? - მათემ ჰკითხა მამაკაცს და სკამის საზურგეს მიეყრდნო.
-ვნახოთ, ვნახოთ... ჯერ-ჯერობით საქმე მოითხოვს ჩემ აქ დარჩენას!
-მათე, ეს ნინა არ არის? - ბართან მდგარ, ახალგაზრდა გოგონაზე ანიშნა თვალით იოანემ ძმაკაცს.
-კი, ეგ არის... საინტერესოა, აქ რას აკეთებს და მე რატომ არ ვიცი! - მაშინვე დაუსერიოზულდა სახე არაბულს და წამოდგა. - თქვენი ნებართვით, დაგტოვებთ ცოტა ხნით თავნება შეყვარებული მყავს მისახედი!
-გავყვები მეც, თორემ დამართებს იმ გოგოს რაღაცას. - გაეცინა იოანეს და ისიც მიჰყვა მამაკაცს.

ანდრეა და დუდა მარტო დარჩნენ, ერთმანეთის პირისპირ. ახვლედიანმა ტუჩის კუთხე ჩატეხა.
-მაშ ორი კვირაა ჩამოხვედი?! რაო, ვინ გამოიწვია შენი ასე საიდუმლოდ დაბრუნება?
-მიზეზს რა დალევს, ჩემო ანდრეა?! „კრისების“ მეტი რა ამშვენებს ამ ქვეყანას?! - ჩაეცინა მაჩაბელს და მორიგი ჭიქა დაცალა.
-იმედი მაქვს, მიაღწიე მაინც უკვე საწადელს. - გაეცინა ანდრეას.
-რა თქმა უნდა! - ხელები გაშალა დუდამ და გაიღიმა. - დაიმახსოვრე, ანდიუშ, ყველას გამართლება შეიძლება: ქურდის, მოღალატის, მკვლელისაც კი, მაგრამ „ჩამშვების“ - არასდროს! - თითი გააქნია მამაკაცმა და ავისმომასწავლებელი, პირქუში სახე მიიღო.
-ახლობელი იყო ვინმე?
-საკმაოდ... თუმცა სულ ვიცოდი, რა ქათამიც იყო! ჩემი ბრალია, ზედმეტად მივენდე, ჩემნაირი და შენნაირი ადამიანები კი საკუთარ ჩრდილსაც არ უნდა ენდონ ზედმეტად!
-ზედმეტად საშიში კაცი ხარ, მაჩაბელო! - თავი სიცილით გააქნია ანდრეამ და თავადაც ჩამოისხა სასმელი.
-არც შენ გაქვს წამი-წამზე გასაფრენად გამობმული ფრთები, ახვლედიანო! - გაეცინა დუდასაც და თავისი ჭიქა მიუჯახუნა ანდრეასას. -ჩვენნაირ ხალხს ფრთები რომ მისცე და უთხრა, აჰა, გაფრინდიო, ისე გაყიდის იმ ფრთებს ერთ ბოთლ სუფთა ვისკიზე, არც დაფიქრდება. - ორივეს გაეცინა. - შენ რომ წლები ვერაფერს გაკლებს, ეგ სულ ვიცოდი, მაგრამ მომიყევი, სხვა რა ხდება შენს ცხოვრებაში, დიდად არც შენ მგონია, რომ სამშობლოს ძახილს ჩამოეყვანე თბილისში.
-ჩემი ცხოვრების შემყურე, ნამდვილად არ მოიწყენს კაცი! - ამოიხვნეშა ანდრეამ და ჩაიცინა.
-რაო, არ წყდება თქვენი „ცივი ომი“ ჯაყელებთან? - პათეტიკურად წარმოთქვა დუდამ.
-რაღა ცივი, ორი კაცი „გვმართებს“ უკვე!
-კაი კაცო, მართლა?! უმცროსი ჯაყელის ამბავი გასაგებია, რა დამავიწყებს მაგას, მაგრამ მეორე ვინ არის?
-დათუნა გასვიანი... ერთ-ერთი ჯაყელის საქმრო იყო.
-დათუნა გასვიანი თქვენ მოკალით? - ეჭვისთვალით და ოდნავი გაკვირვებით ჰკითხა მაჩაბელმა მამაკაცს.
-არ ვიცი... შეიძლება მამაჩემმა დაუკვეთა მისი მკვლელობა. თვითონ უარობს, მაგრამ რას გაიგებ?! სიმართლე გითხრა, ფეხებზე ! ჯაყელებს მაინც ვერ დაარწმუნებ ჩვენს უბრალოებაში.
-ანუ ახლა მათ სვლას ელოდებით? - გაეცინა დუდას.
-თუ რამის ტრ*აკი აქვთ, შეიძლება. - გაეცინა ანდრეასაც.
-საინტერესო სანახაობაა თქვენი დაპირისპირება. ცუდია, რომ დიდი ხნით ვერ ვრჩები თბილისში. - დანანებით გააქნია თავი მაჩაბელმა და ტუჩის კუთხე ჩატეხა.
-ჩვენთან ერთად ადამიანი ნამდვილად არ მოიწყენს! - ცინიკურად ჩაეცინა ახვლედიანს და დალია.
-მეც მოვედი! მათეს წასვლა მოუხდა, შეყვარებული წაიყვანა სახლში. - მაგიდას დაუბრუნდა იოანე და მაშინვე დაისხა ჭიქაში სასმელი.
-რამე გამოვტოვე? როდის შერიგდნენ ეგ და ნინა? - ინტერესით იკითხა ანდრეამ.
-არც შერიგებულან! ქალბატონი უარზეა. - ჩაეცინა იოანეს.
-უარზეა? ჰეჰ, რა ცბიერი რამეა ქალი. - ჩაიცინა დუდამ.
-საყვარელი ქალი მითუმეტეს... - თავისთვის ჩაილაპარაკა ანდრეამ.
-საყვარელი ქალი, ჩემო ანდრეა, ცბიერი კი არა, საშიშია. ნებისმიერმა კაცმა იცის, რომ როცა ქალი უყვარდება, ერთით მეტ სუსტ წერტილს იჩენს ცხოვრებაში, თან ისეთ წერტილს, მტერს რომ ყველაზე მეტად უყვარს დარტყმა. შენ ეგ ჩემგან ნამდვილად არ გესწავლება, ახვლედიანო...
მაჩაბელის სიტყვები მაშინვე მოხვდა ახვლედიანს გულზე და თავი დახარა. იოანემ ვერაფერი გაიგო და ცოტა ეუცნაურა კიდეც მისი სიტყვები.

-ანდრეა, ტელეფონი გირეკავს! - ფიქრებიდან დანელიას ხმამ გამოიყვანა მამაკაცი.
ალექსანდრე ურეკავდა. მაშინვე წამოდგა და შედარებით წყნარი ადგილი მონახა ძმასთან სასაუბროდ.
-გისმენ, ალექსანდრე. რამ შეგაწუხა ასე გვიან?!
-მამას ჩვენთან დალაპარაკება უნდა, შენთან პაატა გამოუშვა და იცოდე, გამოყევი.
-სად ჩემთან? არ ვარ სახლში.
-ვიცი, სადაც ხარ! მოვა ათ წუთში.
-მითვალთვალებ, ძამიკო?! - ირონიულად ჩაეცინა ახვლედიანს.
-გაკონტროლებ უფრო. თუ გავითვალისწინებთ, რით დამთავრდა შენი ბოლო ვიზიტი მაგ კლუბში, მოდი, ნუ გამამტყუნებ! - არც ალექსანდრემ დააკლო ნათქვამს ირონია და მანამ გაუთიშა ტელეფონი ძმას, სანამ ეს უკანასკნელი რამეს იტყოდა.

-მე უნდა დაგტოვოთ, ბატონი მელოდება და ვერ განვარისხებ! - მობეზრებული სახით მიუახლოვდა ანდრეა მეგობრებს და თავისი ქურთუკი აიღო.
-გინდა წამოგყვე? - ჰკითხა იოანემ ძმაკაცს.
-არა, ოჯახური კრებაა სავარაუდოდ! შენ და დუდიკა გაერთეთ ჩემ მაგივრად! - მხარზე ხელი დაკრა ორივეს ანდრეამ და ბოლოჯერ გადაკრა სასმელი. - დუდიკ, იმედი მაქვს, არ დაიკარგები და შემეხმიანები წასვლამდე, გამიხარდა შენი ნახვა! - გადაეხვია მაჩაბელს.
-აუცილებლად, ახვლედიანო. არ ხარ შენ დასავიწყებელი კაცი! - გაეღიმა დუდას.
-წარმატებები მისურვეთ ირაკლი ახვლედიანის „მოძღვრების“ მოსასმენად! - გაეცინა ახვლედიანს და ძმაკაცებს დაცილდა.

*_*_*_*

სუფთა ჰაერზე გამოსვლისთანავე იგრძნო, სასმელი მოკიდებოდა. დეკემბერი უკვე ფეხს იკიდება, ასე რომ საკმაოდ ციოდა. ქურთუკი მჭიდროდ შემოიხვია და ნაცნობ მანქანას დაუწყო თვალებით ძებნა. დიდხანს არ უძებნია, ნაცნობი მანქანა და მასთან მდგარი მძღოლი მალევე შეამჩნია და იქითკენ გაემართა.

-გამარჯობა, ბატონო ანდრეა. - უცნაურად მიესალმა პაატა მამაკაცს და თავი დახარა.
ანდრეამ მცირე პაუზა გააკეთა. შეათვალიერა კაცი და მრავალმნიშვნელოვნად ჩაეღიმა.
-გაგიმარჯოს, პაატა! წავიდეთ, თორემ გავიყინები!

უკანა სავარძელში დაიკავა ადგილი და თავი საზურგეს მიაყრდო. თვალები მილულა და მოისვენა.

მძღოლი აშკარად მთელი გზა მოუსვენრად იყო. რამდენჯერმე გახედა სარკიდან ანდრეას, რომელსაც თვალები ჰქონდა დახუჭული და მისი აზრით, ეძინა.

-რამის თქმა გინდა ჩემთვის, პაატა? - ისე ჰკითხა, კაცის მოუსვენრობით დაღლილმა ანდრეამ, რომ თვალები არც გაუხელია.
პაატამ ერთი ამოიხვნეშა და მანქანა გზიდან გადაიყვანა. ძრავა გამორთო და მაშინვევ ახვლედიანს მიუბრუნდა.
-ანდრეა... იმ დღეს ბატონმა ირაკლიმ თავის კაბინეტში დამიბარა. ამდენი ხნის შემდეგ პირველად მკითხა იმ ღამით მომხდარის შესახებ. როგორც ჩანს, მხოლოდ ახლა დაფიქრდა, რომ იმ ღამით მეც შენთან ერთად ვიყავი.
ანდრეამ თვალები გაახილა და წამოიწია.
-მერე?
-არაფერი... ყველაფერი ისე მოვუყევი, როგორც შევთანხმდით.
-დაგიჯერა?!
-მგონი კი, მაგრამ დარწმუნებით ვერაფერს ვიტყვი. ძალიან ავნერვიულდი... ამდენ ხანს არ გაასჩენია ეს კითხვები და ახლა რაში სჭირდება ამის ცოდნა?!
-არ ვიცი, პაატა, ვერ გეტყვი. რაც მთავარია, შენ ის უთხარი, რაც უნდა გეთქვა.
-ანდრეა, იქნებ მამაშენისთვის ჯობდეს სიმართლის თქმა.
-არავითარ შემთხვევაში! იმ ღამით რაც მოხდა, ეს მხოლოდ ჩემი საქმეა და მამაჩემს არაფერი ეკითხება! - ხმა გაიმკაცრა ახვლედიანმა.
-შენს სისხლიან პერანგს ახლაც ვინახავ. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ვინახავ! - თავი დახარა პაატამ.
-იმ ღამით მომხდარს ვერავინ ვერასდროს გაიგებს, პაატა...
-ბარბარეს გამო მალავ ამ ყველაფერს, ხომ ასეა? - სარკეში გაუყარა თვალი თვალში პაატამ ანდრეას და ოდნავ ჩაეღიმა. ანდრეამ თავი დახარა.
-არ აქვს მნიშვნელობა. რაც მოხდა, მოხდა. იმ ამბის ცოდნა არავის არგებს!
-არ ვიცი გაინტერესებს თუ არა, მაგრამ გეტყვი, რომ ჩემი ქალიშვილი კარგადაა. იქ სწავლობს, სადაც ოცნებობდა და ძალიან ბედნიერია. შენი წყალობით ყველაფერი კარგად აქვს!
ახვლედიანს თვალები აემღვრა და ფანჯარაში გაიხედა.
-ბარბარე ყოველთვის იმსახურებდა საუკეთესოს. მიხარია, თუ ბედნიერია...
-ყველაფერი სხვაგვარად რომ მომხდარიყო, იქნებ თქვენ ორნი...
-ამას მნიშვნელობა აღარ აქვს, პაატა! მომხდარს ვერ შევცვლით. ახლა კი გთხოვ, დაძარი მანქანა და წამიყვანე სახლში, ზედმეტს ნუღარ ვალაპარაკებთ მამაჩემს!
პაატამ უხმოდ დაძრა მანქანა და გზატკეცილს დაუბრუნდა; ანდრეამ ისევ დახუჭა თვალები. სახლამდე ხმა აღარცერთს ამოუღია.

*_*_*_*

-ღამე მშვიდობისა, ოჯახო! რა საჩქარო იყო ჩემი ასეთ დროს დაბარება?! - ენერგიულად შეიჭრა ოთახში ანდრეა და ოჯახისწევრებს გაუღიმა.
-მთვრალი ხარ? - დაღლილი სახით გახედა სანდრომ უფროს ძმას.
-დათრობის პერსპექტივებით ვიყავი, სანამ შენ არ დამირეკე და დამირღვიე იდილეა! -სავარძელში გაირთხა მამაკაცი.
-შენსას არ ეშვები, არა?! - შეუღრინა ირაკლიმ.
-ხომ იცით, რომ „ოჯახური კრებები“ არაა ჩემი სტიქია?! თქვით, რატომ მომიყვანეთ აქ და წავალ. - გაღიზიანდა ანდრეა.
-მოკლედ, მე მინდა, რომ სახლში დაბრუნდე! - მტკიცედ განაცხადა უფროსმა ახვლედიანმა და შვილს მზერა გაუსწორა.
-რატომ ვითომ? ჩემს გარეშე ოჯახურ სადილებს ვერ შეექცევით გემრიელად?! - ჩვეული ირონია თან ახლდა ახვლედიანის სიტყვებს.
-იმიტომ, რომ ახლა მთელი ოჯახი ერთად უნდა ვიყოთ, ანდრეა! დარტყმას ნებისმიერ მომენტში უნდა ველოდოთ ჯაყელებისგან.
-და მერე ერთად ცხოვრება რა შუაშია ამასთან?! თქვენ რა, გგონიათ ჯაყელები შტურმით აიღებენ ახვლედიანების „ციხესიმაგრეს“ და მე დაგიცავთ?! - ცინიკურად ჩაეცინა ანდრეას.
-ცხოვრებაში ერთხელ მაინც შეგიძლია სერიოზულად მიუდგე საქმეს?! - იყვირა წყობრიდან გამოსულმა ირაკლიმ.
-კარგი, კი ბატონო, ვილაპარაკოთ სერიოზულად! - ფეხზე წამოიჭრა ანდრეა. - გაამზადეთ ოთახები ჩემთვის და დედაჩემისთვის და ხვალვე დავბრუნდებით!
-მე ნინოზე არ მაქვს საუბარი. მხოლოდ შენ უნდა დაბრუნდე!
-მარტო მე?! რატომ, დედას არ შეიძლება დაემუქროს საფრთხე?! თუ ის ჩვენი ოჯახის წევრი არაა?! - ამჯერად ანდრეამ დაკარგა სიმშვიდე.
-რატომ არ გესმის, ანდრეა, ეგ ქალი ვერ მიტანს! ვერ ვიცხოვრებთ ერთ სახლში! - იყვირა უფროსმა ახვლედიანმა.
-„ეგ ქალი?!“ - ზიზღით გაიმეორა მამის სიტყვები ანდრეამ. - ფეხებზე შენ რა გინდა! ან „მაგ ქალთან“ ერთად დავბრუნდები ან სულ არა!
-ანუ ჩემი თხოვნა შენთვის არაფერს ნიშნავს?!
-უკვე გითხარი, ფეხებზე !
-რატომ... რისთვის ვერ მიტან ასე ძალიან, შვილო?! - ხმა მოულბა ირაკლის და ამღვრეული თვალებით შეხედა შვილს.
-ვერ გიტან?! - ჩაეცინა ანდრეას. - რას ამბობ, მამა, როგორ არ უნდა მიყვარდე?! შენ ხომ იმდენჯერ გადამარჩინე ციხეში ჩაჯდომას?! ორი წლის წინაც ხომ ისე მომაშორე აქაურობას, არც დაინტერესებულხარ, ვიყავი თუ არა დამნაშავე?! ხომ არც ერთხელ გიკითხავს, მართლა მე მოვკალი თუ არა ის დაწყევლილი ნიკოლოზ ჯაყელი?! დედაჩემიც ხომ ჩემსავით მოიშორე, მხოლოდ იმიტომ, რომ ორივე შენს რეპუტაციას ვაფუჭებდით?! მითხარი, მამიკო, რატომ უნდა მძულდე?!
-ანდრეა... დღე არ გასულა, რომ შენზე არ მეფიქრა. დღე არ გასულა, რომ ჩემი თავისთვის არ მეკითხა, მართლა შენ მოკალი თუ არა ის ბიჭი. - ხმა აუკანკალდა ირაკლის.
-მერე?! რაო, რას გეუბნებოდა შენი თავი?! მკვლელი გაგიზრდიაო?! - ჩაეცინა ანდრეას.
-ახლაც არ ვიცი ამაზე პასუხი. ახლა გეკითხები, იმ ღამით შენ მოკალი დემეტრეს ძმიშვილი, თუ არა?!
ალექსანდრეც და ირაკლიც მოუთმენლად მისჩერებოდნენ ანდრეას. ორივე დაძაბულიყო, რადგან წუთი-წუთზე გაიგებდნენ იმ კითხვაზე პასუხს, რომელიც ორი წლის განმავლობაში გულს უღრღნიდა ორივეს.
ანდრეამ რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა მამის მიმართულებით და წინ აესვეტა კაცს. ცოტახანს უყურა თვალებში, ხმას არ იღებდა.
-არ გეტყვი! - ზიზღით წარმოთქვა ანდრეამ და სწრაფად მოშორდა მამას. - ის იფიქრე, რაც გსურს. - დაამატა მერე საშინლად ირონიული, ბოროტი ღიმილით და ზურგი აქცია ოთახს. - ამ სახლში ჩემი ფეხი არ იქნება დედაჩემის გარეშე! - ბოლო სიტყვა თქვა ახვლედიანმა და სწრაფად დატოვა ოთახი.
ირაკლი ერთხანს ასე იდგა, გაშეშებული. შემდეგ კი იქვე ჩაიკეცა და სახე ხელებში ჩამალა.
ალექსანდრე მაშინვე ძმას დაედევდა და უკვე ეზოში გასული გააჩერა.
-ანდრეა, რა საჭიროა ამხელა ზიზღი?!
ახვლედიანი შეჩერდა და ძმისკენ მიბრუნდა.
-ჩემნაირ ადამიანებს ზიზღი ცხოვრებაში ეხმარებათ. - იყო უბრალო, მარტივი პასუხი.
-რატომ არ მაძლევ უფლებას, რომ დაგეხმარო?! - ძმას მიუახლოვდა სანდრო.
-შენი თავისგან ანგელოზი ნუ გამოგყავს, ალექსანდრე! ჩვენ ახვლედიანები ვართ, დამპალი გენები არასდროს მოგვცემს ამის უფლებას! - ზიზღით წარმოთქვა სიტყვები ანდრეამ და ძმას ისევ ზურგი აქცია.
-მისთვის ხომ იქნებოდი ანგელოზი?! - ისევ სანდროს ხმამ შეაჩერა მიმავალი.
ანდრეა შედგა.
-ბარბარესთვის ხომ შეეცდებოდი?! - ფრთხილად დაამატა ალექსანდრემ.
ახვლედიანი ისევ შებრუნდა.
-შენ... რა იცი?!
ალექსანდრეს ჩაეღიმა.
-ძმა ვარ შენი, ანდრო... ყველას გამოაპარე, ყველას დაუმალე და შენთვის, გულის უღრმეს ნაწილებში შეინახე მისი სახელი, მაგრამ მე რას მომატყუებ?!
ანდრეამ თავი დახარა და მალევე ასწია ისევ.
-სისულელეა... უბრალო ლტოლვა მოსამსახურის ქალიშვილის მიმართ! - იცრუა ახვლედიანმა და ამით საოცარი ტკივილი მიაყენა საკუთარ თავს.
სანდროს გაეცინა.
-ტყუილის თქმა გონებას შეუძლია, გულს არ ეხება ეგ ამბავი! - თვალი ჩაუკრა უფროს ძმას და გაუღიმა.
-ეს არაფერს ცვლის. საერთოდ, საერთოდ არაფერს... ის შორსაა და ასეც უნდა იყოს! მე არ დავუშვებ მის დაბრუნებას. ევროპაში ცხოვრობს და ბედნიერია საყვარელი საქმით, მხოლოდ ეს მადარდებს!
-ხედავ?! თურმე შენს გულშიც მოიპოვება ადგილი სიყვარულისთვის. მაშ რაღად გინდა ეგ სიძულვილი და ბოღმა, როცა მასზე ბევრად უკეთესი გაქვს ცხოვრებისთვის?
-ასე უფრო მარტივია, სანდრო... შენ ვერ გაიგებ, არ უნდა გესმოდეს. - ჩაილაპარაკა ანდრეამ და ამჯერად საბოლოოდ აქცია ზურგი უმცროს ძმას. სწრაფად ჩაუჯდა პაატას მანქანაში და იქაურობას გასცილდა.

მთელი გზა ხმას არ იღებდა. ორი წლის წინ საგულდაგულოდ მიძინებული კადრები მის მეხსიერებაში ამოტივტივებულიყვნენ ერთიანად შეეპყრათ მისი არსება.
თავში ავარდნილი ალკოჰოლი... სისხლში მოცურავე ნიკოლოზ ჯაყელი... აგონია... დუდას ხმა, რომელიც წასვლას სთხოვდა...
„მკვდარია!“ - ახლაც ისე მეხივით გაისმა მის გონებაში მაჩაბელის ხმა, როგორც მაშინ. ისევ გააცია... თითქოს ისევ იმ კლუბის საპირფარეშოში იდგა, თითქოს ისევ ხელში ეჭირა ჯაყელის დანა, რომელმაც თავისივე პატრონი იმსხვერპლა. ყველა გრძნობა თავიდან დაეუფლა, ისევ ოფლით დაეცვარა შუბლი, სუნთქვა ისევ გაუხშირდა.

-მოვედით, ანდრეა! - საშინელი ფიქრების კორიანტელიდან პაატას ხმამ გამოიყვანა.
-მადლობა, შეგიძლია წახვიდე. - უცებ მიაყარა მძღოლს და სწრაფად გადავიდა მანქანიდან.

სახლში შევარდა და მაშინვე სასტუმრო ოთახისკენ აიღო გეზი. მაგიდაზე მდგარ სასმლის ბოთლს ეცა, ჭიქაში ჩამოასხა და ისე ხარბად დაეწაფა, როგორც მხეცი მსხვერპლის სისხლს.
სასმელი გამოცალა და კიდევ დაისხა. ისევ და ისევ... რამდენჯერმე გაიმეორა ერთი და იგივე, სანამ შვება არ იგრძნო. შემდეგ ჭიქა მთელი ძალით მოიქნია და იატაკზე დაამსხვრია. იქვე სავარძელში დაჯდა, თავი საზურგეს მიაყრდნო და თვალები დახუჭა. ერთხანს ღრმად და გახშირებულად სუნთქავდა, შემდეგ ცოტა დაწყნარდა, მოეშვა. ალკოჰოლი შეერწყა ორგანიზმში მოჩქრიალე სისხლს. წამოდგა, ქურთუკი გაიხადა და იქვე მიაგდო. ვისკით სავსე ბოთლს ხელი დაავლო და ნელა აუყვა საძინებლისკენ მიმავალ კიბეს.

*_*_*_*

სიბნელე წამში შთანთქა რაღაცის მძაფრმა სუნმა. დამძიმებული ქუთუთუები ძლივს დააშორა ერთმანეთს და მაშინვე წააწყდა მარიამის ფერდაკარგულ სახეს.

-ეკატერინე... როგორ ხარ? - შიშით ხმა უთროთოდა მაშოს. ეტყობოდა, რომ მის გაღვიძებამდე ტირილი მოესწრო.
-კატო... გესმის ჩვენი? - ხელი აუქნია ნანომ დაქალს.
ეკატერინემ უბრალოდ თავი დაუქნია გოგონებს და წამოიწია. ახლაღა გაიაზრა, რომ საწოლზე იწვა.
-გული წამივიდა? - მძიმე ხმით იკითხა და ოთახს თვალი მოავლო.
-ხო... ლუკას რომ არ დაეჭირე, წაიქცეოდი. არ გიჭამია მთელი დღე, ეკატერინე, ასე არ შეიძლება!
-წყალი მინდა...
-ახლავე. - სამზარეულოში გაიქცა მაშო.
-თავბრუ მეხვევა. - თავზე ხელი მიიბჯინა გოგონამ.
-წამალს დაგალევინებ, მაგრამ კატო... არაფერი გიჭამია! - დაიწუწუნა ანანომ და წამლის ასაღებად წამოდგა.
-არ მინდა ჭამა. არ შემიძლია, გულის რევის შეგრძნება მეუფლება მერე.
მაშო დაბრუნდა და დას წყალი მიაწოდა. ეკატერინემ წამალი დალია და წამოდგა.
-რას აკეთებ?! - ოთახში შემოვიდა გაკვირვებული ქეთევანი.
-ჩემს ადგილს უნდა დავუბრუნდე...
-ეკატერინე...
-კარგად ვარ, არაფერია! - არ დააცადა დედას გაპროტესტება, ისე დატოვა ოთახი და თავის სკამს დაუბრუნდა, სასახლის თავთან.

*_*_*_*

-ანდრეა, შენმა გადარეულმა ძმაკაცმა წუხელ ცოლი მოიყვანა! - გიჟივით შეუვარდა იოანე ძმაკაცს საძინებელში დილაადრიან.
ახვლედიანი ზანტად შეირხა, თვალები მოისრისა და სახე დამანჭა.
-ცოტა ჩუმად ილაპარაკე, რა. - ძილისგან დაბოხებული ხმით ამოილაპარაკა და ლოგინში წამოჯდა. - სკდება თავი!
-შენ რა, დალიე გუშინ?! როდის დალიე ან სად?! ჩვენი წასვლის შემდეგ დაბრუნდი კლუბში?
-არა, სახლში დავლიე. რა მნიშვნელობა აქვს?! რაო რას ამბობდი შენ? ცოლი მოიყვანე?!
-მე არა, მათემ! გუშინ ნინა სახლში არ წაუყვანია!
ანდრეა უცებ გამოფხიზლდა და თვალები ჭყიტა.
-დღეს დილას დამირეკა და მახარა ახალი ამბავი! - ჩაეცინა დანელიას.
-ეგ ბიჭი სულ გამოშტერდა, ხო?! რა ცოლი, კაი რა, შე*ემა!
-ბიჭო... ერთი-ორჯერ თქვა უნდა მოვიყვანოო,მაგრამ მეთქი, დებილობს რაღაცას და აჰა! აეროპორტში წაუყვანია გუშინ და გაფრენილან „სვაძებნიში.“
-სად წავიდნენ? - მთქნარებით იკითხა ანდრეამ.
-„პარიჟ“ - ტუჩები მოპრუწა იოანემ და თვალების ფახუნით წამოიძახა.
-რა გრაციოზული ხარ?! - ახარხარდა ახვლედიანი და ძმაკაციც აიყოლია. - დაუგეგმავს ბიჭს ყველაფერი, რას ერჩი? პროსტა, რა პონტში არ გვითხრა, ეს საიდუმლოდ, რა ქაჯობაა?!
-რა საიდუმლოდ, ბიჭო, გგონია, თვითონ იცოდა? დაინახა გუშინ კლუბში, როგორ ერთობოდა მაგის გარეშე და გაბრაზდა, რა!
-აუ, არაბული, რა მოცლილი ხარ! - თვალები აატრიალა ანდრეამ და ლოგინიდან წამოდგა.
-კაროჩე, ჩვენგან ერთს მაინც ეშველა, რა! - ჩაეცინა იოანეს.
-თავი მომაჭერით და ვერ ვიფიქრებდი, თუ პირვლელი ჩვენი მათე იქნებოდა! - გაეცინა ახვლედიანს.
-გვაჯობა, ძმაო, გვაჯობა! - ღიმილით თქვა დანელიამ. მერე კი ამოიოხრა და თავი გააქნია.

*_*_*_*

დათუნა გასვიანის პანაშვიდები ორ დღეს გაგრძელდა. ბიჭებმა გადაწყვიტეს, რომ აღარ ღირდა დაკრძალვის გადადება, რადგან ვერც ლიუდმილა ვასილევნა ასწრებდა მომჯობინებას და კატოზეც ძალიან ცუდად მოქმედებდა შექმნილი ვითარება.
ორი დღის შემდეგ გაასვენეს დათუნა. სასახლე გეგას, რატის, თორნიკეს და ბექას მიჰქონდათ. მათი სახეებისთვის რომ შეგეხედათ, დაჭრილი ლომი მოგაგონდებოდათ. ლუკას ეკატერინე ჰყავდა გულში ჩაკრული და ფაქტობრივად, ის უბიძგებდა ძალაგამოცლილ გოგონას სიარულისკენ.
ძალიან ბევრ ადამიანს მოეყარა თავი სასაფლაოზე. ნამდვილად სულისშემძვრელი სანახაობა იყო ახალგაზრდა ბიჭის მიწაში ჩადების ყურება. ტიროდა ყველა, გარდა ეკატერინესი, რომელსაც ცრემლით დატირების ძალაც კი აღარ შესწევდა.
როცა ბიჭებმა სასახლე მიწაში ჩაუშვეს, კატომ ერთადერთხელ შესძახა მისი სახელი და ძმის მკლავებს მიეფინა. ორჯერ დასჭირდათ მისი სააქაოს მობრუნება. ქეთევანი და დემეტრე ადამიანებს აღარ ჰგავდნენ, იმდენად განიცდიდნენ შვილის მდგომარეობას.

დამთავრდა.
ყველაფერი დამთავრდა.
დაასაფლავეს დათუნა; მიაბარეს მისი სიცოცხლითა და ენერგიით სავსე სხეული მიწას.
იტალიაში სურდა გასვიანს თაფლობის თვის გატარება, ის კი ვინ იცის, რა სიშორეზე გაისტუმრა ცხოვრებამ?!
როცა აწმყოსა და მომავლის იმედს კარგავ, ცხოვრებაში დაკარგული სული ხდები, მაგრამ თუ აღარც წარსულის გჯერა და მისი გახსენებაც სულის კუნჭულებში მიმალულ ჭრილობებს გიღვიძებს, ეს სიკვდილის ტოლფასია...

*_*_*_*

ორ დღეში დატოვეს ქვეყანა ანანომ და ოთომ, მათ ახლდა ეკატერინეც. გულმხურვალედ გააცილა ჯაყელი ოჯახმა და სამეგობრომ. ყველას ესიკვდილებოდა მისი გაშვება, მაგრამ ასე იყო იმ დროისთვის საჭირო და ყველამ კარგად იცოდა ეს.
ჩასხდომის დაწყება რომ გამოაცხადეს, ყველას მოადგა ცრემლები. დემეტრე გადაეხვია ქალიშვილს და ძლიერ მკლავებში მოიქცია გოგონას დასუსტებული სხეული.
-სადაც არ უნდა იყო და როგორ ცუდადაც არ უნდა გრძნობდე თავს, დაიმახსოვრე ეკა - შენ ეკატერინე ხარ, ჯაყელი, ჩემი ქალიშვილი და მე შენით ვამაყობ! აქ არსებული ძალა - გულზე საჩვენებელი თითი მიადო დემეტრემ ქალიშვილს - ტყუილად არ გააბნიო, იცოდე. გამაგრდი! - უფროსმა ჯაყელმა ყველაზე მზრუნველი ღიმილით გაუღიმა ეკატერინეს და კიდევ ერთხელ ჩაიკრა გულში.
ერთხანს ასე იდგნენ, ვერავინ გაბედა მათი დაცილება. შემდეგ ისევ დემეტრე მოშორდა ქალიშვილს და ხელით წასვლისკენ უბიძგა.
კატომ კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი საყვარელ ადამიანებს, შემდეგ ნანოს ჩასჭიდა ხელი და აეროპორტის ესკალატორზე გაუჩინარდა.

*_*_*_*_*

-ეკატერინე ჯაყელი წასულა ამერიკაში... - სასხვათაშორისოდ თქვა ლიზამ და მაგიდასთან შეკრებილთ მოავლო მზერა.
-წავიდოდა საწყალი, აბა აქ რა გააჩერებდა?! - გულწრფელი დანანებით ჩაილაპარაკა ვატომ.
ალექსანდრემ ჭამა შეწყვიტა და ღვინით სავსე ბოკალს დასწვდა.
-ამერიკაში, თუ არ ვცდები, მეგობრის ოჯახი ცხოვრობს.
-მოკლედ, ეს ამერიკა თქვენს „ბრძოლაში დაჭრილთა“ თავშესაფარია! - ირონიულად ჩაეცინა ვატოს.
-მოდი, რამე უფრო სასიამოვნოზე ვისაუბროთ, რას იტყვით? - დაძაბულ სახეზე, ყალბი ღიმილი მიიცხო სანდრომ.
-მართალი ხარ. არ გვინდა ჯაყელებზე ფიქრი, რა ჩვენი საქმეა?! - მხარი აუბა ბიძაშვილს ანასტასიამ.
-თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე დესერტს შევჭამდი! - გამხიარულდა ვაჩნაძე.
-აუ, მეც. - ძმას დაეთანხმა ლიზა და ტუჩები გაილოკა მადისაღმძვრელად.
-ხოდა, შევუკვეთოთ! - გაეღიმა ახვლედიანს და ოფიციანტი იხმო.

*_*_*_*

ორმა კვირამ გაიარა. ავად თუ კარგად ყველაფერი ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა. ეკატერინე ამერიკაში იყო, ბიჭები საქმეს დაუბრუნდნენ, გეგა კახეთში გადაცხოვრდა ლამის, მთელ დროს თავის ვენახებში ატარებდა. ლუკა ელენეს „შეეკედლა“, მის გარეშე წამითაც ვეღარ ძლებდა. ის უნაზღაურებდა დიდ დანაკლისს, რომელიც სულში ჰქონდა მამაკაცს. დემეტრე უფროსი ძმის კონტროლით იყო დაკავებული, ბოლომდე მაინც არ სჯეროდა და ენდობოდა მას. ბექაც აკვირდებოდა მამას, თუმცა უჩვეულოს ვერავინ ვერაფერს ამჩნევდა ერეკლეს.
მარიამი უნივერსიტეტს დაუბრუნდა. მიუხედავად იმისა, რომ სულაც არ ჰქონდა სწავლის განწყობა, მაინც დააძალა თავის თავს წასვლა, რადგან მომავალ პროფესიას დიდ ყურადღებას უთმობდა.
აუდიტორიაში შესვლისთანავე მოკრა თვალი უკანა რიგებში მჯდარ უტას. ბიჭმაც მაშინვე შეამჩნია ჯაყელი და შესახვედრად წამოიმართა, სახეზე თბილი ღიმილით, თუმცა უკანვე მოუწია დაბრუნება, რადგან ლექტორი შევიდა ოთახში. მაშოს არც შეუმჩნევია დანელიას სალამი, უბრალოდ ბაჩოს და სალომეს მიუჯდა გვერდით, უსიტყვოდ.
ლექციის დასრულებისთანავე დაემშვიდობა მეგობრებს და ჩქარი ნაბიჯით დატოვა აუდიტორია. ესმოდა, როგორ ეძახდა უტა და უკან მოჰყვებოდა, თუმცა გოგონა არ გაჩერებულა.

-მარიამ, მოიცადე ორი წუთით! - როგორც იქნა წამოეწია დანელია მეგობარს და გვერდით ამოუდგა.
-უტა? გინდოდა რამე? - აუღელვებელი ტონით ჰკითხა ჯაყელმა ბიჭს. ისე, თითქოს რიგითი ნაცნობი ყოფილიყო.
-რა თქმა უნდა, მინდოდა. მინდოდა, სამძიმარი მეთქვა შენთვის და მომებოდიშებინა, რომ სხვებთან ერთად ვერ მოვედი პანაშვიდზე. უბრალოდ, ხომ გესმის? ჩემმა ძმამაც მითხრა, ჯობია არ მიხვიდეო...
-სწორად უთქვამს შენს ძმას!
-მარიამ, ორი კვირაა თავს მარიდებ. გირეკავ, არ იღებ, გწერ და არ მპასუხობ. ახლაც გამირბიხარ და ცივად მელაპარაკები. მესმის, ახლა უმძიმესი პერიოდი გაქვს ცხოვრებაში, მაგრამ მე მიბრაზდები რამეზე?
-უტა... მომისმინე, ახლა ჩემს ოჯახს და პირადად მე ყველაზე საშინელი დრო გვიდგას ცხოვრებაში. უხეშად სულაც არ მინდა, გამომივიდეს, მაგრამ ამ ეტაპზე არანაირი ურთიერთობის ქონა არ მინდა იმ ადამიანთან, რომელსაც უბრალო „გამარჯობაც“ კი უთქვამს ამ ტკივილის გამომწვევი ადამიანებისთვის. არათუ შენთან, რომელიც ასე ახლობლობ ახვლედიანებთან. გასაგებად აგიხსენი?
-კი, მაგრამ, მარიამ...
-გთხოვ, გამიგე. მე შენი საწინააღმდეგო მართლა არაფერი მაქვს, მაგრამ ახლა უბრალოდ არ შემიძლია...
მარიამი სწრაფად გავარდა უნივერსიტეტის გასასვლელი კარიდან და სიტყვის თქმაც არ აცადა მამაკაცს.


*_*_*_*

დღე მე-20.
„ცოლობა რომ მთხოვე, მაშინ ვიფიქრე პირველად, ნუთუ ასეთი ბედნიერება ცხოვრებაში შესაძლებელიათქო. ცრემლებს სიცილი შევურიე და მთელ ხმაზე ვიყვირე, რომ თანახმა ვიყავი. ხშირად მიფიქრია ჩვენს თანაცხოვრებაზე, რომელშიც ყოველი დილა უფრო თბილი და ნათელი უნდა ყოფილიყო, ვიდრე წინა. ვფიქრობდი, რომ ყველაზე დიდი ბედნიერება შენთან არ დაშორება უნდა ყოფილიყო...
შენ წახვედი. არ მოგერიდა და უბრალოდ წახვედი. მეც წამოვედი, მეც გამოვექეცი იმ ადგილებს, სადაც ერთ დროს შენ იყავი და მერე უბრალოდ გაქრი. წარმოგიდგენია, ახლა რა შორს ვართ ერთმანეთისგან?! ჩვენს შორის უკიდეგანოდ იჭიმება მტკივნეული სიცარიელე. მინდა, რომ მოვიდე, მინდა რომ შეგეხო და კვლავ ვიგრძნო შენიანობა ჩემში, მაგრამ როცა მთელი სამყარო შენი გრძნობების წინააღმდეგაა ამხედრებული, ეს შეუძლებელია.
ყოველ საღამოს ვსეირნობ. არ ვიცი, რატომ. მე ხომ იმის იმედიც არ მაქვს, რომ ჩვენი შეხვედრის ადგილებს გადავაწყდები?! მე ხომ ამის უფლებაც წავართვი ჩემს თავს და ათასობით კილომეტრის დაშორებით გამოვიქეცი?!
აქ ყველაფერი სხვანაირადაა, დათო. აქ არავინ იცის ჩვენი სიყვარულის ამბავი. აქაურ ბუნებას წარმოდგენაც კი არ აქვს, რომ შენ ოდესღაც არსებობდი. თითქოს ეს კარგიცაა. მეც ხომ ეს მინდოდა?! მაგრამ ხანდახან იმდენად მტკივა, რომ მინდა, გამოვიქცე, შენს საფლავზე დავემხო და ცრემლების დაშრობამდე ვიტირო. ხანდახან, უბრალოდ მინდება, რომ სეირნობისას სრულიად უცხო ადამიანმა გამაჩეროს და მომისამძიმროს, მინდა, რომ ყველამ გაიგოს ჩემი ტკივილის შესახებ...
ოცი დღე გავიდა, დათუნა. უშენოდ ნაცხოვრები ოცი დღე... ახლა წესით თაფლობის თვეში უნდა ვიყოთ. ახლა წესით რომეოსა და ჯულიეტას ლეგენდარული სიყვარულის ისტორიას უნდა ვისმენდეთ, იტალიელი გიდისგან, მაგრამ მე აქ ვარ, ამერიკაში, შენ კი ძალიან შორს. ყველაზე მტკივნეული კი იცი, რა არის? - ის რომ ასე შორს ხარ, მაგრამ მაინც ასე ახლოს. ჩემს გონებაში, გულში, სულსა და არსებაში მხოლოდ შენ ხარ. მხოლოდ შენ ხარ, დათო... მხოლოდ შენ.
მენატრები, დათო. ჩემს სულს ენატრები. მიყვარხარ, ჩემს არსებას უყვარხარ. შენს კატერინას უყვარხარ, შენს კატერინას ენატრები...
მუდამ და ერთგულად,
-შენი კატერინა...

*_*_*_*

მარიამი მძღოლს მანქანაში უჯდებოდა, როცა გოგონას სალომე წამოეწია და გააჩერა.
-მარიამ, მიდიხარ უკვე?
-ხო, აღარ მაქვს მეტი ლექცია, რატომ მეკითხები?
-შენთან მინდოდა დალაპარაკება და... - ტუჩი მოიკვნიტა სალომემ.
-ჩაჯექი, სახლამდე მიგიყვან! - მანქანაზე მიუთითა მაშომ მეგობარს.
გოგონები ავტომობილში ჩასხდნენ. ჯაყელმა დავითს სალომეს მისამართი უკარნახა და ამ უკანასკნელმაც მაშინვე დაქოქა მანქანა.
-რაზე გინდოდა ჩემთან ლაპარაკი?
-იცი... დიდი ხანია შევამჩნიე, რომ შენ და უტა დანელიას ახლობლური ურთიერთობა ჩამოგიყალიბდათ. ახლა კი მგონი დაშორდით, არა? - ფრთხილად და უხერხულად წამოიწყო საუბარი სალომემ.
-დავშორდით? - ჩაეცინა მარიამს. - მე და უტა მხოლოდ მეგობრები ვიყავით და სხვა არაფერი. რამ გაფიქრებინა ეგ?
-მეგობრები? - თვალები გაუბრწყინდა გოგონას. - რა ვიცი, მთელი უნივერსიტეტი ასე ფიქრობდა... თქვენ ხომ ასე სწრაფად დაახლოვდით. პროექტიც ერთად გააკეთეთ. ვიფიქრე, რომ მოგწონდათ ერთმანეთი. - უხერხულად აიწურა სალომე.
-არა, სალომე, არასწორად იფიქრეთ შენც და მთელმა უნივერსიტეტმაც. მსგავსი რამ არც კი გაგვივლია გონებაში რომელიმეს.
-მართლა? იქნებ იმას მოსწონხარ და შენ ვერ ხვდები?
მაშოს გაეღიმა.
-არა, სალომე, ჩვენ მართლა უბრალოდ მეგობრები ვართ, თუ ვიყავით...
-ხო მართლა, ამის კითხვაც მინდოდა... თქვენ რა, იჩხუბეთ რამეზე? დღეს შევამჩნიე, რომ ცივად ესაუბრებოდი დერეფანში.
-არ გვიჩხუბია... უბრალოდ, არ ვიცი... ბოლო დროინდელი მოვლენების შემდეგ... არ ვიცი, სალი, არაფერი არ ვიცი! - თმა აიჩეჩა მაშომ და ფანჯარაში გაიხედა.
-ხო, მესმის, რაც გაბრკოლებს, მაგრამ მაპატიე და არ გეთანხმები. არ მინდა, ცუდად გამომივიდეს, არც კი ვცდილობ იმ დიდი ტკივილის გააზრებას, რასაც ახლა შენ და შენი ოჯახი განიცდით, უბრალოდ, მარიამ...უდანაშაულო ადამიანებს ნუ დაადანაშაულებ მომხდარში. ვიცი, რომ უტას ძმა ანდრეა ახვლედიანის ძმაკაცია, მაგრამ ამას უტასთან რა კავშირი აქვს?!
-არ ვიცი, სალომე. უბრალოდ ყველა ადამიანი, ვინც ახვლედიანების გარემოცვაში ტრიალებს, მათი თანამზრახველი და დათუნას სიკვდილში დამნაშავე მგონია. გიჟურად ჟღერს, ვიცი, მაგრამ რა გავაკეთო, ვერ ვერევი ამ განწყობას.
-მარიამ, შენ ჩემი უახლოესი მეგობარი ხარ და ძალიან მიყვარხარ, ხომ კარგად იცი? ყველაზე მეტად იმიტომ მიყვარხარ და გაფასებ, რომ ყოველთვის ობიექტური იყავი. გთხოვ, ნუ მოექცევი უტას უსამართლოდ. შენ თვითონ თქვი, რომ თქვენ კარგი მეგობრები იყავით... წარმოიდგინე, რა მოკლე დროში მოახერხეთ დაახლოება, ეს რაღაცის ნიშანი უნდა იყოს, არა?! უტა კარგი ადამიანი ჩანს. ნუ გაუბრაზდები. გთხოვ. სხვისი შეცდომების გამო მას ნუ მოსთხოვ პასუხს.
-ალბათ მართალი ხარ და ცუდად ვიქცევი. - ამოიხვნეშა მარიამმა.
-ალბათ არა, მართალი ვარ! - გაეცინა სალომეს.
-კარგი, დაველაპარაკები უტას, როგორც კი შესაფერის დროს გამოვნახავ. - დანებდა ჯაყელი და მეგობარს გაუღიმა.
-კიდევ ერთი რაღაცის თქმა მინდოდა შენთვის და გეხვეწები, თუ გიყვარვართ მე და ბაჩო, უარი არ გვითხრა!
-რა მოხდა?
-დღეს კლუბში ვაპირებთ წასვლას ჯგუფელები და გვინდა, რომ შენც წამოხვიდე!
-სალომე... არ ვიცი. - თავი გააქნია მაშომ.
-აუ გეხვეწები, რა! ახლა ყველაზე მეტად გართობა და დასვენება გჭირდება შენ!
-არ ვიცი. ვნახოთ...
-გთხოვ, რა! ჩემი და ბაჩოს ხათრით წამოდი. გეფიცები, თავს თუ ცუდად იგრძნობ, დაგაბრუნებთ სახლში!
-არ მაქვს საკლუბო განწყობა. - ორჭოფობდა ჯაყელი.
-ვიცი, რომ არ გაქვს, მაგრამ ასე სახლში თუ დაელოდე, არც არასდროს დაგიბრუნდება. წამოდი, რა.
სალომე იმდენად საყვარლად სთხოვდა მარიამს წაყოლას, რომ ამ უკანასკნელმაც აღარ აწვალა და დათანხმდა.
-საღამოს გამოგივლით! - ლოყაზე აკოცა გახარებულმა გოგონამ ჯაყელს.
-არც იოცნებო! ჯერ ისე არ დავდიოდი არსად ჩემი „რაინდის“ გარეშე და ბოლო დროინდელი ამბების შემდეგ როგორ წარმოგიდგენია, ჩემი დაცვის გარეშე წამოსვლა? იქ მოვალ პირდაპირ, შესასვლელთან დამხვდით..
-კარგი, როგორც იტყვი! გაეცინა სალომეს.

*_*_*_*

საღამოს გაეღვიძა. შხაპი მიიღო და წასასვლელად მოემზადა. სახლში არავინ იყო ან მხოლოდ ქეთევანი იქნებოდა თავის საძინებელში.
-დავით, მანქანა გაამზადე ათ წუთში გავდივართ! - სამზარეულოში ლაპარაკით შევიდა მარიამი.
-ახლავე, ქალბატონო! - მაშინვე წამოდგა მამაკაცი და გარეთ გავიდა.
-სადმე მიდიხარ ,ჩემო გოგო? - ღიმილით მიმართა სუზანამ ჯაყელს.
-მეგობრებს უნდა შევხვდე...
-კარგია, შვილო, კარგია... წადი, გაერთე, შენ მაინც... - ნაღვლიანი გაუხდა სახე ქალს.
-დედაჩემი სახლშია? - მაშინვე შეცვალა თემა მაშომ.
-კი, შვილო, სახლშია... - თავი სტკიოდა და საძინებელში ავიდა წამოსაწოლად.
-კარგი, თუ მიკითხავს, უთხარი, რომ სალომესთან ერთდ ვარ.
-როგორც მეტყვი, ჩემო ლამაზო! - გაეღიმა სუზანას.
საპასუხოდ მაშომაც გაუღიმა და უკანა გასასვლელიდან გავიდა გარეთ. დავითს მანქანაში ჩაუჯდა და კლუბისკენ აიღო გეზი.

როგორც ყოველთვის უამრავი ადამიანი ირეოდა კლუბის წინ. მძღოლს მანქანის გაჩერება სთხოვა და გადავიდა, დავითიც გადჰყვა.
-შენ სად მოდიხარ? - გაკვირვებით შეხედა მაშომ.
-ბატონი დემეტრეს დავალებაა, რომ ამიერიდან გარეთ კი არ დაგელოდოთ, თქვენ გახლდეთ თან!
-ჯანდაბას, წამოდი! - თვალები აატრიალა ჯაყელმა და ხალხის ტალღას შეერია.

კლუბის შესასვლელთან დააფიქსირა სალომე, ბაჩო და მათთან ერთად მდგარი უტაც, რომელიც თვალებს უჟუჟუნებდა სალომეს და თან რაღაცაზე ელაპარაკებოდა.
-მეც მოვედი! - ღიმილით მიუახლოვდა მეგობრებს.
-ძალიან კარგი, შეგვიძლია შევიდეთ! - ტაში შემოკრა კმაყოფილმა ბაჩომ და უტასთან ერთად დაიძრა კარისკენ.
-არ გითქვამს, უტაც რომ მოდიოდა. -. გადაუჩურჩულა მაშომ დაქალს.
-აუ, მეც არ ვიცოდი, ბაჩოს უთქვამს. წინააღმდეგი ხარ?
-არა, რა თქმა უნდა!
-შენი „აყლაყუდა“ უკვე კავალერად გაიხადე? - სიცილით მიუთითა სალომემ მათ უკან მიმავალ დავითზე.
-არ მკითხო! - თვალები აატრიალა ჯაყელმა.

კლუბში უპრობლემოდ შეაღწიეს, რადგან ხშირი სტუმრები იყვნენ და „ვიაიპი“ ბარათებით სარგებლობდნენ. შესვლისთანავე მაშოს თვალწინ სრულიად ახალი სამყარო გადაიშალა. ალბათ ეს მართლაც ის ადგილი იყო, სადაც პრობლემების დავიწყებას და გართობის მორევში გადაშვებას შეძლებდა.

-რას დალევთ? - უყვირა ბაჩომ გოგონებს, რათა მუსიკის ხმა გადაეფარა.
-იმავეს, რასაც თქვენ! - ყურში ჩაყვირა სალომემ მეგობარს და იმანაც თავი დაუქნია.
-მე მარტინის, არ მინდა დათრობა! - გაუღიმა მარიამმა მეგობრებს.
სალომე ცეკვა-ცეკვით მიიკვლევდა გზას ხალხს შორის, მაშო კი უბრალოდ უკან მიყვებოდა. რამდენჯერმე გადაეღობა წინ მოცეკვავე ბიჭი, მაგრამ მისმა „რაინდმა“ ყველა მოაშორა.
ძლივს იპოვეს დასაჯდომად ადგილები და რა თქმა უნდა, მაშინვე დაიკავეს. ბიჭებიც მალე დაბრუნდნენ სასმლით ხელში.
-მოკლედ, ეს ბიჭი ისეთი სიმპატიური გვყავს, ბარმენი გოგოები დააშტერა! - სიცილით გაუწოდა ჭიქა ბაჩომ სალომეს. ამ უკანასკნელს სულაც არ ესიამოვნა ნათქვამი, მაგრამ არ შეიმჩნია. თუმცა მისი რეაქცია მარიამს გამორჩებოდა?! ჩაეცინა და სასმელი მოსვა.
ცოტა ხანს საუბრობდნენ, იცინოდნენ და ერთობოდნენ. შემდეგ საცეკვაო მოედნისკენ გადაინაცვლეს. მაშომ უარი განაცხადა ცეკვაზე, მაგრამ სალომემ სულ ძალის-ძალით ააყენა.
მარიამი იდგა და უყურებდა თავგამოდებით მოცეკვავე ადამიანებს, რომელთათვისაც ცხოვრება მშვენიერი იყო, თუნდაც მხოლოდ იმ მომენტისთვის. ის კი შინაგანად გრძნობდა, რომ ცეკვა არ უნდოდა და ვერავის ხათრით აიძულებდა თავს ამის გაკეთებას. წამით შეხუთულობა იგრძნო და უკანა გასასვლელიდან ბაღში ისე გავიდა, რომ დავითს ეს არც შეუმჩნევია.
გრძელ სკამზე ჩამოჯდა და ამოიოხრა. ესიამოვნა სუფთა ჰაერი და სიწყნარე. ერთხანს ასე იჯდა, სანამ უტა არ მიუჯდა გვერდით.
-ჩემი აქ ყოფნა თუ გაღიზიანებს, შემიძლია წავიდე...
-რა სისულელეა! რა უფლება მაქვს გითხრა, სად იყო და სად არა...
-არ გაქვს საცეკვაო განწყობა? - გაეღიმა დანელიას.
-არა. ძალიანაც კი მინდა, სალომესავით მთელი ენერგიის დახარჯვა და განტვირთვა, მაგრამ ახლა ვგრძნობ, რომ არ შემიძლია...
-მესმის... - თავი დახარა მამაკაცმა.
-უტა... ბოდიშს გიხდი დღევანდელისთვის. ძალიან უხეშად გამომივიდა ნათქვამი. შენ მართლა უმოკლეს დროში მოახერხე ჩემთან დამეგობრება და მართლა ძვირფასი ადამიანი ხარ ჩემთვის. ბოდიში იმისთვის, რაც გითხარი.
-არაუშავს, მარიამ. მესმის შენი, მართლა მესმის. უბრალოდ ერთი რამ მინდა იცოდე, ანდრეა ახვლედიანი ჩემთვის მამასავით არის. მისი გაზრდილი ვარ, ფაქტობრივად. ბევრ რამეში დამხმარებია მეც და ჩემს ოჯახსაც, როცა ყველაზე რთული პერიოდი გვქონდა. მაპატიე, მაგრამ მე ვერასდროს დავიჯერებ, რომ მას ადამიანის მოკვლა შეუძლია. მითუმეტეს ასე დაუნდობლად.
-გეხვეწები, მაგაზე არ გვინდა, რა!
-კარგი, მართალი ხარ. შენ ახლა გაბრაზებული ხარ და ვერავინ გადაგარწმუნებს შენს სიმართლეში. ჯობს სხვა დროს ვილაპარაკოთ ამაზე.
გაჩუმდნენ. თითქოს ორივე რაღაცაზე ჩაფიქრდა.
-იცი, მგონი, შენი გრძნობები არ არის ცალმხრივი! - გაეღიმა მარიამს.
-რატომ მეუბნები მაგას? - მაშინვე გამოცოცხლდა უტა.
-თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ სალომესაც მოსწონხარ! - გაეცინა მაშოს.
-მართლა?! მოიცა, რატომ გგონია ეგრე? თვითონ გითხრა რამე?
-დაახლოებით! მგონი ჩემზე ეჭვიანობდა, შეყვარებულები ვეგონეთ. რომ ვუთხარი სიმართლე, შვებით ამოისუნთქა!
-სერიოზულად?! - თვალები გაუბრწყინდა დანელიას.
მაშომ თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად და გაიცინა.
-ე, ბიჭო. მეშველა, მგონი! - შეყვირა უტამ სიხარულისგან და მარიამს მოეხვია.
-იცოდე, ახლა შენ იცი!
-მალობა, მარიამ, საუკეთესო ხარ, საუკეთესოთა შორის! - გაეცინა ბედნიერ უტას.
-მხოლოდ მეგობრებისთვის! - დაამატა ჯაყელმა.
-ანუ შევრიგდით, ხო? გაეღიმა დანელიას.
-არც გვიჩხუბია. - გაეცინა მარიამს და ფეხზე წამოდგა. - იმედია არ მიწყენთ, მაგრამ მე წავალ, რა... არ შემიძლია ახლა აქ ყოფნა.
-გინდა, ჩვენც წამოგყვეთ?
-არა, არა, რას ამბობ, პირიქით. ბაჩო მოიშორე და სალომე დაიმარტოხელე! - გაეცინა მაშოს და უტაც გააცინა.
უკან დაბრუნდნენ. სალომე და ბაჩო მაგიდასთან დაუხვდათ.
-სად გაგვეპარეთ, ვერ გავიგე. ეს მარტო გასვლები რა უბედურებაა?! - გაბრაზებული ჩანდა სალომე.
უტამ და მარიამმა ერთმანეთს შეხედეს და ჩაიღიმეს.
-ნუ გვეჩხუბები, სალი. თავი მტკიოდა და სუფთა ჰაერზე გავედით. მაპატიეთ, მაგრამ მე უნდა დაგტოვოთ.
-მიდიხარ? - ეწყინა ბაჩოს.
-არ შემიძლია ამ ხმაურში გაჩერება. წამოდი გამაცილე, რა!
-კარგი! - წამოდგა ბაჩო.
-გკოცნით, ბავშვებო, აბა ხვალამდე! - დაემშვიდობა მაშო სალომეს და უტას და ბაჩოსთან ერთად გაემართა გასასვლელისკენ.
-იმიტომ წამომიყვანე, რომ ის ორი მარტო დაგეტოვებინა, არა? - გაეცინა ბაჩოს.
-შენც იცი? - გაეცინა ჯაყელსაც.
-გამოთაყვანებული ღიმილით უყურებს ოცდაოთხი საათი და ვერ შევამჩნევდი?! - იცინოდა ბაჩო.
-ხოდა ახლა ნახე შენთვის ვინმე გოგო და მაგათ შეეშვი. დავით, წავედით!
-აბა ჰე, ხვალამდე! - ხელი აუწია ბაჩომ მეგობარს და უკან დაბრუნდა.

*_*_*_*

თითქმის სახლამდე იყო მისული, როცა ტელეფონზე სალომემ დაურეკა.
-გისმენ, სალ!
-აუ, მარიამ, სახლში ხარ უკვე? - შეწუხებული ხმა ჰქონდა გოგონას.
-არა, გზაში ვარ, რა იყო? მოხდა რამე?
-უტამ და ბაჩომ იჩხუბეს, უტას თავი აქვს გატეხილი და საავადმყოფოში გადაჰყავთ, მოდი, რა.
-რა?! მოიცა, ვის ეჩხუბნენ ? რატო იჩხუბეს?
-მოდი, გეხვეწები და მოგიყვები ყველაფერს.
-ჩვენს კლინიკაში ხართ?
-ხო, ხო, მოხვალ?
-მოვალ, აბა რას ვიზამ?! შენ არ ინერვიულო, გთხოვ. მოვალ მალე.
-გელოდები!

მაშომ მძღოლს მანქანა შეატრიალებინა და გეზი იმ საავადმყოფოსკენ ააღებინა, სადაც ის და სალომე პრაქტიკებს გადიოდნენ. მალე მივიდნენ დანიშნულების ადგილამდე.
-შენ აქ დამელოდე, დავით!
-კი მაგრამ, ქალბატონო მარიამ, მამათქვენმა...
-ვაიმე, დავით, საავადმყოფოში რა უნდა დამემართოს, კარგი, რა!
-კარგი, გარეთ დაგელოდებით...

სწრაფად გადავიდა მანქანიდან და კლინიკის კიბეები აირბინა. ლიფტისკენ მირბოდა, მაგრამ აშკარად ვერ ასწრებდა მისვლას, კარი იკეტებოდა.
-უკაცრავად, შეაკავეთ კარი, თუ შეიძლება! - შორიდანვე დაიძახა და სიჩქარეს უმატა.
კარი ვიღაცის ხელმა მართლაც შეაჩერა. მაშომ, როგორც იქნა, მიაღწია ლიფტამდე და ძალიან გაუკვირდა, როცა „ლიფტის დამჭერში“ იოანე დანელია იცნო, რომელსაც გვერდით მისივე ასაკის სიმპთიური მამაკაცი ედგა გვერდით.
-შენ? აქ რას აკეთებ? - გაკვირვებისგან სულელური შეკითხვა დასვა მარიამმა.
იოანეს ჩაეცინა.
-ჩემი ძმა მოიყვანეს აქ და მისმა მეგობარმა დამირეკა. უტა რომ ჩემი ძმაა, ხომ გახსოვთ, ქალბატონო მარიამ?
-ხო, მართალია... - თავისთვის ჩაილაპარაკა მაშომ და მოურიდებლად შეავლო თვალი მისთვის უცხო მამაკაცს.
-ეს ჩემი ძმაკაცია, მათე. მათე გაიცანი, ეს უტას მეგობარია, მარიამი, მარიამ ჯაყელი!
-აჰ, მაშ ეს შენ ხარ მარიამ ჯაყელი? სასიამოვნოა, ბევრი მსმენია შენზე... უტასგან! - გაუღიმა არაბულმა გოგონას.
-მეც მსმენია თქვენზე, ოღონდ გამოგიტყდებით და არა უტასგან! - უკმეხად მიუგო ჯაყელმა და ზურგი აქცია ბიჭებს.
მათემ და იოანემ ერთმანეთს გადახედეს და ჩაიღიმეს.

ლიფტის კარის გაღებისთანავე სამივემ დაინახა დერეფანში აქეთ-იქით მავალი სალომე, რომელიც ნერვიულობისგან თითებს აწვალებდა. დაინახა თუ არა მისულები, მაშინვე შვებით ამოისუნთქა და მათკენ გაემართა.
-სალი, სად არიან ბიჭები? როგორ არიან, სერიოზული ხომ არაფერია?
-არა, ბაჩოს უბრალო ნაკაწრები აქვს და უმუშავებენ ახლა. უტას თავი აქვს გატეხილი და მგონი, ხელიც იღრძო. აკაკი ექიმი სინჯავს და გამოვა ცოტა ხანში. - ერთიანად მიაყარა გოგონამ და შემდეგ ამოისუნთქა. - გამარჯობა, მე სალომე ვარ, უტას მეგობარი. მე დაგირეკეთ, არ ვიცოდი, რა უნდა მექნა და... - უხერხულად მიმართა სალომემ მაშოს უკან მდგომ ბიჭებს.
-მე იოანე ვარ, ეს მათეა. არა, პირიქით, კარგი ქენით, რომ დამირეკეთ. თქვენ ამ კლინიკაში მუშაობთ?
-არა, მე და მარიამი აქ პრაქტიკებს გავდივართ. ექიმს ვიცნობთ, თავისი საქმის პროფესიონალია, არ გაქვთ სანერვიულო.
-სალომე, ხომ? - ჩაერთო საუბარში მათე.
-დიახ.
-სალომე, შეგიძლია გვითხრა, რა მოხდა? უბრალოდ დაუჯერებელია ჩვენთვის, რომ უტამ იჩხუბა, ისეთი დიპლომატი ტიპია ეგ. - გაეცინა არაბულს.
-ხო, მართლა, რა მოხდა, სალო, რატომ იჩხუბეს? - მაშო ჩაერთო ლაპარაკში.
-შენ რომ წახვედი და ბაჩომ გამოგაცილა, უტამ ცეკვა შემომთავაზა. უბრალოდ ვცეკვავდით, ვიღაც ტიპი მოვიდა, გალეშილი მთვრალი იყო, ხედავდა, რომ უტასთან ერთად ვცეკვავდი, მაგრამ მაინც „ნაგლად“ მოვიდა და ცეკვა შემომთავაზა. უარი ვუთხარი, არ მომეშვა, მერე უტამ სთხოვა მოგვშორდიო და ის კაცი უფრო გაბრაზდა. ხელი მკრა და ეს რომ დაინახა უტამ ვეღარ მოითმინა და დაარტყა. ეს კაცი ისეც „მოსული“ ტიპი იყო და თან მარტოც არ ყოფილა, კიდევ სამი მისნაირი ყავდა. მოკლედ, დაიწყეს ჩხუბი, ბაჩო კი შეეშველა, მაგრამ ორი ოთხის წინააღმდეგ რას გააწყობდა?
-ვა, გაიგე შენ?! მოგესწრო ბიჭი, იოანე, მოგესწრო! - მხარზე ხელი დაკრა კმაყოფილმა მათემ ძმაკაცს.

პალატის კარი გაიღო და ექიმიც გამოჩნდა.
-აკაკი ექიმო, როგორ არის უტა? - მაშინვე მივარდა ექიმს სალომე.
-უი, გოგონებო, თქვენი მეგობარია ის ყმაწვილი? კარგად არის კარგად, ჭრილობა დავუმუშავეთ და შევუხვიეთ. ხელიც თაბაშირში ჩავუსვით, როგორც ჩანს თქვენი კურსელია, მეც არ გამიკვირდა, საიდან იცოდა ეს სამედიცინო ტერმინები.
-დიახ, ჩვენთან ერთად სწავლობს. შეგვიძლია მისი ნახვა?
-მიბრძანდით. - გაუღიმა ექიმმა გოგონებს.
-დიდი მადლობა ყველაფრისთვის, აკაკი ექიმო.
-როგორ გეკადრებათ, არაფრის!

უტა საწოლზე იჯდა. თავი შეეხვიათ და მარჯვენა ხელი თაბაშირში ჩაესვათ. ცალი თვალი ჩალურჯებული ჰქონდა, მაგრამ მთლიანობაში არც ისე ცუდათ გამოიყურებოდა.

-სალომე, რას შემიყარე ქვეყანა, კარგი რა! - უკმაყოფილოდ დამანჭა სახე დანელიამ, როცა მაშო, იოანე და მათე დაინახა.
-უტიკო, ბიჭო, რა არის ეს? რამდენჯერ მიჩხუბია, მაგრამ კი არავის გაუგია! - გაეცინა მათეს.
-ე, არაბული, როდის ჩამოხვედი შენ?! - გაუხარდა უტას მისი დანახვა.
-დღეს დილით და ხომ ხედავ, ისე განვიცდი შენ ამბავს, მაშინვე მოვედი!
-გილოცავ გაბედნიერებას. რას არ ვიფიქრებდი, მაგრამ მაგას?
-რას იზამ, უტიკო, სიყვარულმა ეგრე იცის.
-არაბული, ნუ სარგებლობ იმით, რომ დამტვრეული ვარ და ვერ გცემ, მოკალი ეგ სახელი! -შეუღრინა დანელიამ მათეს.
-ოჰო, დანელია უმცროსს, როგორც ყოველთვის დიდი გული აქვს! - გაეცინა მათეს და ყველა გააცინა. მარიამსაც კი შეეპარა ღიმილი, რომელიც იოანეს არ გამორჩენია.
-როგორ ხარ უტა? რამე ხომ არ გტკივა? - დაშაქრული ტონით მიმართა სალომემ დაზარალებულს და მის ხელს თავისი შეახო.
-არა, არაფერი, ნუ ნერვიულობ! - გაუღიმა დანელიამ გოგონას.
მათემ და იოანემ ერთმანეთს გადახედეს ღიმილით.
-ჩემი ბრალია, რომ ასეთ დღეში ჩავარდი, ბოდიში რა. - შეწუხდა სალომე.
-ეგ სისულელე მეორედ აღარ გამაგონო! არაკაცებს ყოველთვის უნდა მიუჩინო თავისი ადგილი!
-მართლა კარგად ხარ, ბიჭო? ამაღამ აქ ხომ არ დარჩები? - მზრუნველად მიმართა იოანემ უმცროს ძმას.
მაშოს ძალიან გაუკვირდა იოანეს ასეთი ტონი.
-კარგად ვარ, კარგად! არ მინდა, აქ დარჩენა. ბაჩო როგორაა?
-უი, მართლა ბაჩო! წავალ და გავიგებ მისი მდგომარეობის შესახებ! - პალატა დატოვა სალომემ.
-ყოჩაღ, დანელია უმცროსო, მომწონს სარძლო! - გოგო „შეუქო“ მათემ ბიჭს.
-გაიარე, რა. ახლა უეჭველი მაგრად მოვეწონები, მაგის თვალწინ მცემეს. ბედი რო არ გექნება კაცს!
-რა აღარ მოეწონები, გაგიჟდი? მის გამო იჩხუბე და დაიცავი, ეგ ვის არ მოსწონს? - გაეცინა მაშოს.
-შენ მოგწონს ბიჭები რომ შენ გამო ჩხუბობენ? - გაეღიმა იოანეს.
-მე ზოგადად ვერ ვიტან ველურ გარჩევებს, მაგრამ უტასი არ იყოს, არაკაცებს თავისი ადგილი უნდა მიუჩინო. - ცივად უპასუხა ჯაყელმა მამაკაცს.
-მოიცა, მართლა გგონია, რომ ახლა უფრო მოვეწონები სალომეს? - პატარა ბავშვივით იკითხა უტამ.
-ოე, რომეო, დამშვიდდი ცოტა, გული არ გაგისკდეს ბედნიერებისგან.
-აუ, მათე, კარგად ვარ მე და წადი, რა სახლში. ახალი მოყვანილი გყავს ცოლი, საერთოდ რატომ ტოვებ მარტო?
-მართლა მათე, წადი, კარგადაა უტა ხომ ხედავ? - დაეთანხმა უმცროს ძმას იოანე.
-აუ, თუ არაფერია სერიოზული მართლა წავალ, რა. თორემ მთელი დღეა ჩემი ნინაჩკა არ მინახავს და ასე მგონია, მოვკვდები. რა მაგარი რამე ყოფილა ეს ცოლ-ქმრობა, ტო, ვეღარ ვძლებ მის გარეშე! - გაეცინა მათეს, იოანეს მხარზე ხელი დაკრა და პალატა დატოვა.
-რა გიჟია ეს ბიჭი. რას ვიფიქრებდი ვინმე თუ დააჭკვიანებდა?! - თავი გააქნია უტამ და გაიცინა. - ორი კვირის წინ ყოფილი ყოფილი შეყვარებული მოიყვანა ცოლად, ხო მოგწონს? -მიუბრუნდა დანელია მარიამს.
ჯაყელს გაეღიმა. პალატაში სალომე და ბაჩო შევიდნენ, ამ უკანასკნელს შუბლზე ნაკერი ედო.
-შენც კარგად მოგხვედრია! - გაეცინა უტას ბაჩოს შემხედვარე.
-შენთან მაინც ვერ მოვალ. როგორ ხარ, იოანე?
-კარგად, ბაჩო, შენ რას შვები, ჩემი გიჟი ძმის ხელში? - ხელი ჩამოართვეს ბიჭებმა ერთმანეთს.
-რა ვიცი, როგორც ხედავ ფორმას არ ვკარგავთ მომავალი ექიმები! - გაეცინა ბაჩოს.
-თუ ყველაფერი კარგადაა, წავიდეთ სახლში, თორემ დავიღალე უკვე. - დაიწუწუნა უტამ.
-მართლა წავიდეთ, მიდი, ჩაიცვი, გარეთ დაგელოდებით...
-აუ, ბავშვებო, მე წავალ, რა. თორემ დავაგვიანე ისედაც სახლში და არ მინდა პრობლემები, ხვალ გნახავთ! - დაემშვიდობა მაშო მეგობრებს და კიბეებისკენ გაემართა.

-მარიამ, ერთი წუთით მომიცადე! - საფეხურებზე შეაჩერა გოგონა იოანეს ხმამ.
-გინდოდა რამე? - ცივად ჰკითხა მაშომ მამაკაცს და გზა გააგრძელა.
-მადლობა მინდოდა მეთქვა, მოსვლისთვის.
-უტა ჩემი მეგობარია, რატომ არ უნდა მოვსულიყავი?!
-მარიამ, ერთი წამით გაჩერდი, რა!
ჯაყელი შეჩერდა და იოანესკენ შებრუნდა.
-გისმენ...
-უბრალოდ მინდოდა მეთქვა, რომ ვიცი, რასაც ფიქრობ ჩემზე და ჩემს ძმაკაცებზე, ნუ ძმაკაცზე, მაგრამ მინდა გითხრა, რომ ცდები. და კიდევ, ვიზიარებ შენს მწუხარებას, ვიცი, რომ არ დამიჯერებ, მაგრამ მაინც მინდა, იცოდე.
-კარგად დაფიქრდი, ნუთუ მართლა იზიარებ ლუკა ჯაყელის მზუხარებას?! - ირონიულად ჩაეცინა მარიამს.
-მე არ მითქვამს, რომ მის მწუხარებას ვიზიარებ, მხოლოდ შენ გახსენე.
-და მე რით დავიმსახურე ეგ პატივი? - ცინიკას არ იშორებდა გოგონა.
-უბრალოდ დაიმსახურე. თუნდაც იმიტომ, რომ ჩემი ძმისთვის ასეთი ახლობელი ხარ. ჩემთვის კი ჩემი ძმა იმაზე ბევრად მნიშვნელოვანია, ვიდრე ვინმეს შეიძლება ეგონოს!
მაშო ერთხანს დააკვირდა მის წინ მდგარ მამაკაცს. გულწრფელი ჩანდა დანელია. ისე ენდო და დაიჯერა მისი ნათქვამი, ვერც გააცნობიერა.
-მადლობა. - ამოიჩურჩულა უნებლიედ ჯაყელმა და თავი დახარა.
იოანეს გაეღიმა. მის თვალში ახლა მარიამი ისეთი ლამაზი იყო, უნდოდა ხელები მოეხვია და გულში ჩაეკრა.
-ასე ჯობია, ქალბატონო მარიამ. სიმკაცრე ყოველთვის კარგი არ არის...
მაშომ უცებ აწია თავი და სახე დაალაგა.
-კარგად იყავი, იოანე. უტას უთხარი, რომ ხვალ შევეხმიანები. - ესღა თქვა და სწრაფად ჩაირბინა კიბეები.
დანელიას გაეღიმა და მოაჯირს დაეყრდნო.
-ღმერთო, რა ჯანდაბა მჭირს?! რაღა მაინცდამაინც ის?! რაღა მარიამ ჯაყელი?! - ხმამაღლა ჰკითხა საკუთარ თავს და თავი დახარა.

მთელი გზა აფორიაქებული იყო მარიამი, მაგრამ ვერ ხვდებოდა - რატომ. იოანეზე ფიქრები აეკვიატნენ, უფრო სწორად კი, მთლიანად უტას საახლობლოზე ფიქრები. მისთვის და ეკატერინესთვის ახვლედიანებიც და მათი საახლობლოც ერთი დიდი აკრძალული ნაწილი იყო, რომელზეც არც ლაპარაკი შეიძლებოდა და არც კითხვის დასმა. ბავშვობიდან მათდამი სიძულვილით იზრდებოდნენ, ბავშვობიდან აგონებდნენ, რომ ახვლედიანები არ იყვნენ კარგი ადამიანები. შეიძლება სასაცილოცაა, მაგრამ მაშო ვერც წარმოიდგენდა, რომ ისინიც უბრალო ადამიანები იყვნენ. ისევე ხუმრობდნენ, იცინოდნენ, ტკიოდათ, ტიროდნენ და ზრუნავდნენ ერთმანეთზე, როგორც მის ოჯახში. ისევე უყვარდებოდათ, ოჯახდებოდნენ, ბრაზობდნენ, ეჭვიანობდნენ და განიცდიდნენ, როგორც რიგითი ადამიანები. მათეს, იოანესა და უტას დამოკიდებულებამ, ერთმანეთისადმი, რაღაც ახალი და განსხვავებული შეიტანა მის ცხოვრებაში და თითქოს ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. არა თუ ჩვეულებრივ, სასიამოვნო ადამიანებადაც კი მოეჩვენა ანდრეას მეგობრები. როგორ დაეჯერებინა, რომ მათ შეიძლებოდა ქონოდათ რაიმე ბრალი დათუნას სიკვდილში? როგორ დაეჯერებინა?!

სახლის კართან თორნიკე შეეჩეხა. იმდენად გაეხარდა მისი დანახვა, სიხარულის დამალვა არც უცდია. არც მამაკაცი ჩანდა გულგრილი. „თავისი მაშოს“ დანახვისთანავე გაუბრწყინდა თვალები და მაგრად მოეხვია გოგონას.
-როგორ ხარ, მაშო? დიდი ხანია არ გვინახავს ერთმანეთი...
-კარგად ვარ, შენ?
-რა მე? მე რა ვიცი, ვარ რა, ნორმალურად. ამ შუაღამისას რატომ ბრუნდები სახლში?! - უცებ გამკაცრდა არველაძე, როცა გააცნობიერა, რომელი საათი იყო.
-ოჰ, დაბრუნდა ძველი თორნიკე! - გაეცინა მაშოს. - მეგობართან ვიყავი და ცოტა შემაგვიანდა.
-დავითი ხომ გახლდა თან?!
-რა თქმა უნდა, მის გარეშე აბა როგორ?! - ცინიკურად ჩაეცინა ჯაყელს.
-ამ ბოლო დროს ვეღარ გაქცევ ყურადღებას, ბევრი პრობლემა გვაქვს მოსაგვარებელი და ვეღარ ვიცლი, მაგრამ არ გეგონოს, რომ არ გაკონტროლებ!
-ნუ ღელავთ, ბატონო თორნიკე, ცუდს არაფერს ვაკეთებ...
-ჩემი ჭკვიანი გოგო ხარ და ცუდს რატომ გააკეთებ? - გაეცინა თორნიკეს და თავზე აკოცა მაშოს.
-შენი არ ვარ. - წყენით და პროტესტით ჩაილაპარაკა მარიამმა.
არველაძე გოგონას მოშორდა და თვალებში ჩახედა.
-ჩემი ხარ, მაშო... მარტო ჩემი ხარ! - ლოყაზე აკოცა ჯაყელს და ხელით წასვლისკენ უბიძგა. - სახლში შედი და დაიძინე, გვიანია უკვე! - ესღა უთხრა და სწრაფად აორთქლდა იქიდან.
მაშო ერთხანს იდგა და მის სიტყვებზე ფიქრობდა. რა უნდოდა თორნიკეს მისგან?! რას მოითხოვდა?! რას მოელოდა?! ან ეს უეცარი დათბობები რა იცოდა ან მერე ისევ უფროს ძმად გადაქცევები?! აწვალებდა მარიამს, ძალიან აწვალებდა მისი საქციელებით, რომლებზეც პასუხი გოგონას არასდროს ჰქონდა და ძიებითაც დაღლილიყო.
ლოყაზე მოისვა ხელი. იმ ადგილას, სადაც მისი მწველი ტუჩები შეეხნენ. თვალები მინაბა და წამით თავი მის გვერდით წარმოიდგინა. უეცრად, ყოველგვარი დაგეგმვისა და გააზრების გარეშე, თორნიკეს სილუეტი იოანემ ჩაანაცვლა. მისმა გონებამ დაუკითხავად მიიღო ეს გადაწყვეტილება.
მარიამმა მაშინვე ჭყიტა თვალები - შეცბა. ასე არასდროს დამართნია, თორნიკეზე ფიქრები მისთვის ხელშეუხებელი იყო, არასდროს შეჭრილა მასში სხვა ვინმე.
რას ნიშნავდა ეს?
თან ვინ? - იოანე დანელია...
განგაშის ზარი ატყდა მის გონებაში, გულმაც გამალებით დაიწყო ძგერა. თავს ყოველგვარი ფიქრის გაფანტვა უბრძანა და სწრაფად აირბინა საძინებლამდე მიმავალი კიბეები. საწოლზე დაემხო და ჭერს გაუშტერა თვალი. ღრმად ამოიხვნეშა და თვალები დახუჭა. ფიქრებში ჩაეძინა. დაღლილობამ, კლუბის გამაყრუებელმა მუსიკამ, ალკოჰოლმა და უტას გამო ნერვიულობამ თავისი გაიტანა და მკვდარივით ჩაეძინა. ტანსაცმლით წამოწოლილს.

*_*_*_*

ჩაბნელებული ოთახი ტელეფონის ეკრანის მკრთალმა სინათლემ გაანათა. საწოლში მწოლი მამაკაცის მშვიდ ფშვინვას კი მისი გულისწამღები წრიპინი შეერწყა.
ამოიზმუვლა და გვერდი იცვალა. მობილური არ გაჩერებულა. ყველაზე მეტად ვერ იტანდა, როცა ძილში ხელს უშლიდნენ. ამ დროს მზად იყო წამომხტარიყო და დაუფიქრებლად გამოესალმებინა სიცოცხლეს მისი „სიზმრების დამფრთხობი“.
ზანტი მოძრაობით დაწვდა ტუმბოზე დადებულ ტელეფონს და ისე მიიდო ყურზე, ეკრანისთვის არც დაუხედავს.
-გისმენთ! - ძილისგან დაბოხებულმა ხმამ გაიჟღერა ოთახში.
-ანდრეა, დუდა ვარ გაგაღვიძე, ვიცი, მაგრამ საქმე მაქვს!
-დუდა?! მოხდა რამე?
-დღეს მივფრინავ. ახლა აეროპორტში ვარ, მაგრამ ჩემი რეისი ორი საათით გადაიდო, ლაპარაკი მინდა შენთან და მინდა, რომ მოხვიდე.
-ახლა მოვიდე?! რა საქმე გაქვს ამისთანა, ახლა რომ მიბარებ? რამე სერიოზულია? - თვალები მოიზილა ახვლედიანმა.
-დათუნა გასვიანის მკვლელს ეხება საქმე, დაგაინტერესა?!
-გასვიანის?! შენ რა საქმე გქონდა მაგასთან? ან მაგის მკვლელთან?
-მოდი და მოგიყვები ყველაფერს. ოღონდ მალე, თორემ მხოლოდ ორი საათი გაქვს.
-ჯანდაბას! ჩავიცვამ და მოვალ. - საწოლიდან წამოიწია ანდრეა და ძლივს წამოდგა.
-რომ მოხვალ, დამირეკე და შეგხვდები. ხო და კიდევ იცოდე, არავის უთხრა ამის შესახებ!
-მათე და იოანეც არ შეიძლება?
-არა, არც მათ, მხოლოდ შენ!
-კარგი, დამელოდე და მოვალ მალე.

ვერაფერი გაიგო დუდას ნალაპარაკევიდან, მაგრამ რადგან მაჩაბელი ამბობდა, რომ სერიოზული იყო, ესეიგი, ასეც იყო!
ჩაიცვა, მანქანის გასაღები აიღო და სწრაფად დატოვა წყნეთის სახლი.

*_*_*_*

ანასტასიას მშვიდად ეძინა. არაფერი ადარდებდა ამ ქვეყნად, რადგან დილით ლექცია არ ჰქონდა, ამიტომაც შეეძლო დიდხანს ენებივრა საწოლში. მზის სხივები წაეთამაშნენ ლამაზ ნაკვთებზე და მანაც უმალ დაახამხამა თვალები. გაეღიმა, როგორც კი გაიაზრა, რომ არსად ეჩქარებოდა. უფრო კომფორტულად მოთავსდა საწოლში და გემრიელად დაამთქნარა.
სრული იდელეა მისი საძნებელი კარის „შეგლეჯვამ“ დაარღვია.
-ანასტასია, გაიღვიძე! - საწოლზე წამოჯდა აჟიტირებული ალექსანდრე.
შეშინებულმა ტასომ მაშინვე ჭყიტა თვალები.
-გადაირიე? რა მოხდა არ დილაადრიან, მშვიდობა გაქვს?
-მშიდობა? რა ვიცი, მგონი! - მხრები აიჩეჩა სანდრომ და გაიცინა.
-რას ნიშნავს, მგონი? რა ხდება, მითხარი!
-მოკლედ, პირდაპირ გეტყვი, მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე, ცოლი უნდა მოვიყვანო!
ანასტასია გაჩუმდა. გამომცდელი მზერით დააკვირდა ბიძაშვილს, რომელიც სრულიად სერიოზული სახით უყურებდა გოგონას.
-რა უნდა ქნა? - სიცილი ვერ შეიკავა ტასომ.
-ცოლი უნდა მოვიყვანო. რა არის აქ სასაცილო?! - იწყინა ალექსანდრემ გოგონას რეაქცია.
-მოიცადე, მოიცადე. დღეს დილით გაიღვიძე და ასე უბრალოდ გადაწყვიტე, რომ ცოლი გინდა შეირთო?!
-დღეს დილით, არა! დიდი ხანია უკვე მაგ საკითხზე ვფიქრობ. რა, აღარ არის დრო?
ანასტასიამ სიცილი შეწყვიტა. საწოლში გასწორდა და ამჯერად სერიოზული სახით შეხედა ბიძაშვილს.
-სანდრო, ასე უცებ რატომ გადაწყვიტე ასეთი სერიოზული საკითხი?
-ვერ გავიგე, უცებ რატომ გადავწყვიტე. ორი წელია მე და ლიზა ერთად ვართ, რომ დავინიშნოთ, რა მოხდება?! რა არის ამაში ასეთი გასაოცარი?
-სან, შენ ხომ იცი, რომ ლიზა ძალიან მიყვარს? ლიზაც და ვატოც. დიდი ხანია ვიცნობთ ორივეს და ოჯახივით ვართ, მაგრამ სანდრო... დარწმუნებული ხარ, რომ გიყვარს ეს გოგო?
ალექსანდრე გაჩუმდა. აღტაცებამ მაშინვე გადაუარა, როგორც კი ტასომ სიყვარული ახსენა.
-მითხარი, რატომ გაჩუმდი? საერთოდ ლიზასთვის სიყვარული ახსნილი გაქვს? - ისევ შეახსენა ანასტასიამ თავი მამაკაცს.
-არა... ასე სიტყვებით არ მითქვამს, მაგრამ მერე რა? - იხტიბარი არ გაიტეხა ახვლედიანმა.
-სან, ხომ კარგად ხარ?! სად წავიდა ჩემი მუდამ სერიოზული ალექსანდრე? ასეთ რამეს ანდრეაც არ იტყოდა. - გაეცინა ანასტასიას.
-ვერ გავიგე, არასერიოზულია ის ფაქტი, რომ იმ ადამიანთან ერთად ოჯახის შექმნა მინდა, რომელსაც ორი წელია ვხვდები?
-არა, სანდრო, არასერიოზული უსიყვარულოდ ცოლის მოყვანაა. მითუმეტეს, თუ საქმე მეგობრის დას ეხება! მე რატომ მახსნევინებ ასეთ რაღაცებს?!
-და საიდან მოიტანე, რომ ლიზა არ მიყვარს? რომ არ მიყვარდეს, მასთან ხომ არ ვიქნებოდი? მართალია, სიტყვიერად არასდროს მითქვამს მისთვის, მაგრამ ხომ ვაგრძნობინებდი? რა ვქნა, არ ვარ ეს რომანტიკოსი ტიპი, არ შემიძლია მსგავსი რაღაცები!
-ანუ იმის თქმა გინდა, რომ გიყვარს ლიზა?
-რა თქმა უნდა, მიყვარს, ანასტასია. აბა სულელი ხომ არ ვარ, ტყუილად ვიყო ძმაკაცის დასთან, ყოველგვარი გრძნობის გარეშე?!
-გრძნობა ერთია, სანდრო და ოჯახის შესაქმნელად საჭირო ძალა, მეორე.
-ვიცი, ანასტასია, რაებს მიხსნი, ანდრეა ხომ არ ვარ?! - გაეცინა მამაკაცს.
-ანუ მართლა სერიოზულად მიიღე ეს გადაწყვეტილება? - საბოლოოდ შეეკითხა ანასტასია დასარწმუნებლად.
-ხომ მიცნობ? ჰაერზე სიტყვებს არასდროს ვისვრი. - დამაჯერებლად გაეღიმა ალექსანდრეს.
-ირაკლიმ იცის ამის შესახებ? ან ანდრომ?
-მამამ რა თქმა უნდა, იცის, გუშინ საღამოს ვუთხარი. ანდრეასთვის ჯერ არ მითქვამს. ტელეფონით არ მინდა და ვეღარ მოვიცალე, რომ წყნეთში ავიდე.
-ბიძიას რა რეაქცია ჰქონდა?
-გაეხარდა, რა თქმა უნდა! ხომ იცი, ლიზი ყოველთვის მოსწონდა სარძლოდ! - გაეცინა სანდროს.
-ხელის თხოვნას როდის აპირებ?
-მომავალ კვირას დაბადებისდღე აქვს და საზეიმოდ ვთხოვ ხელს!
-რომ არ დაგთანხმდეს, რას იზამ?! - ხუმრობაზე გადავიდა ანასტასია.
-ქალბატონო ანასტასია, აბა ერთი კარგად შეათვალიერეთ თქვენი ბიძაშვილი. ვინ უნდა მითხრას მე, ალექსანდრე ახვლედიანს უარი?! კარგი რა. - გაიჯგიმა მამაკაცი და ჩაიცინა.
ორივეს გაეცინათ.
-მიდი ახლა ჩაიცვი და ჩამოდი სასაუზმოდ, თორემ მარტო მეზარება!
-შენ დღეს არსად არ მიდიხარ?
-კომპანიაში არა, ხოდა წყნეთში ვგეგმავ ასვლას, წამომყვები?
-დიდი სიამოვნებით, მაგრამ დღეს დანელიებთან მივდივარ, უტას უჩხუბია და შეულამაზებიათ, ნახვა მინდა.
-უჩხუბია? შენ ვინ გითხრა?
-ნაცნობია ჩემი ერთი, ბაჩო, არ იცნობ შენ.
-სერიოზულია რამე?
-არა, ხელი აქვს უბრალოდ თაბაშირში და მცირე ნაკაწრები.
-ვაჰ, ხედავ შენ, მოესწრო იოანეს ბიჭი! - გაეცინა ალექსანდრეს.
-მათეს, იოანესა და ანდრეას ხელში კიდევ ნორმალური რომაა, არ გიკვირს? - გაეცინა ტასოსაც.
-ეგეც მართალია! კარგი, წავედი მე და ჩამოდი, იცოდე, არ მალოდინო და არ დამტოვო მშიერი.
-თხუთმეტ წუთში ქვევით ვარ! - გასძახა გოგონამ ოთახიდან გასულ სანდროს და ლოგინიდან წამოდგა.

*_*_*_*

მარიამის დილა უღიმღამოდ დაიწყო. ოჯახმა ერთად ისაუზმა, მაგრამ არა ისე, როგორც ადრე, სიცილითა და ჟრიამულით, არამედ ჩუმად და მდორედ. ყველა გულმოდგინედ ჩასცქეროდა თავის თეფშს და მხოლოდ აქა-იქ თუ აკეთებდნენ კომენტარებს.
ლუკა სწრაფად ჭამდა, ჩქარობდა. დემეტრე, შიგადაშიგ, გახედავდა ვაჟიშვილს და მცირეხნიანი დაკვირვების შემდეგ, ისევ თავის თეფშზე გადაჰქონდა მზერა.
მარიამს ძალიან არ მოსწონდა ძმის ბოლოდროინდელი „დაკავებულობა.“ სახლში ძირითადად არ იყო. როცა იყო, მაშინაც კაბინეტში ბიჭებთან ერთად ჩაკეტილი. ფაქტი იყო, რომ რაღაცას გეგმავდნენ და ეს ძალიან აშინებდა გოგონას. კარგად იცოდა, დათუნას სიკვდილს ასე უკვალოდ არ ჩაატარებდნენ, მაგრამ ვერ ხვდებოდა, რას გეგმავდნენ ისინი.

ლუკამ ბოლო ლუკმაც გადაუშვა ყელში და წამოხტა.
-დღეს არ მოვალ სახლში და იცოდეთ. არ მელოდოთ! - დაუბარა ოჯახისწევრებს და კარისკენ გაემართა.
-ლუკა! - შეაჩერა მიმავალი დემეტრეს ხმამ.
ჯაყელი მაშინვე გაჩერდა და შებრუნდა.
-ფრთხილად იყავი! - მხოლოდ ეს თქვა უფროსმა ჯაყელმა და თვალი-თვალში გაუყარა შვილს. თითქოს აგრძნობინაო დანარჩენი სათქმელი.
მარიამს ტანში გასცრა, მაგრამ ხმა არ ამოუღია. ქეთევანი კი, როგორც ბოლო დროს, ახლაც თავისთვის იჯდა.
ლუკამ თავი დაუკრა მამას და ნელი ნაბიჯით დატოვა სასადილო ოთახი. საუზმე ჩვეულ რეჟიმში გაგრძელდა. ხმა მეტად არავის გაუღია.

შუადღემდე გასტანა მისმა ღელვამ. ჯერ იფიქრა, ელენეს დავურეკავო, მაგრამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მისი ანერვიულება. შემდეგ მაინც თორნიკეს ნომერი აკრიფა.
-გისმენ მაშო, მოხდა რამე? - უმალ უპასუხა არველაძემ.
-თორნიკე, სად ხარ? - ნერვიულად დაიწყო საუბარი გოგონამ.
-სამსახურში ვარ, მაშო. რა იყო, რატომ მეკითხები? - ჩაეცინა მამაკაცს.
-არა...უბრალოდ... მინდოდა მეკითხა, ხომ არ იცი ჩემი ძმა სად არის?
-ლუკა? - თორნიკე წამით გაჩუმდა. არ მოეწონა მარიამს ეს პაუზა. - რაღაც მნიშვნელოვანი შეხვედრა ჰქონდა დღეს, კონტრაქტს აფორმებს, თუ რაღაც. საღამოს ლოპოტაზე მიდის აღსანიშნავად, რამდენადაც მე ვიცი. - დინჯად გასცა პასუხი თორნიკემ.
-თორნიკე... არ მატყუებ?
-რატომ უნდა გატყუებდე, მაშო? ხომ კარგად ხარ? - ჩაეცინა მამაკაცს.
-კი... არა, უბრალოდ არ უთქვამს სად მიდიოდა და... რა ვიცი, ავნერვიულდი..
-მაშო, შენს ძმას ხომ იცნობ? არასდროს იბარებს, სად მიდის და რას აკეთებს. არ ინერვიულო, ყველაფერი რიგზეა!
თორნიკეს ხმა იმდენად დამაჯერებელი ეჩვენა მარიამს, მეტად აღარ ჩაკირკიტებია ამ თემას.
-კარგი მაშინ, აღარ შეგიშლი ხელს.
-ხელს არ მიშლი!
მაშოს უნებურად გაეღიმა. ესიამოვნა მისი მხრიდან ეს მცირე ჟესტი.
-კარგი, კარგი, წავედი, საქმიანი კაცი ხარ მაინც, აღარ მოგაცდენ! - გაეცინა ჯაყელს და ტელეფონი გათიშა.
დამშვიდდა. როგორც ყოველთვის, დაამშვიდა და დაარწმუნა თორნიკეს სიტყვებმა. მშვიდად ჩაიცვა, მოემზადა და უნივერსიტეტისკენ აიღო გეზი.

*_*_*_*

ალექსანდრემ ეზოში შეიყვანა მანქანა. გადასვლისას ერთ-ერთ მსახურს მიაჩეჩა გასაღები და სახლში შევიდა. სამზარეულოდან ნანას და ანდრეას ხმები ისმოდა, მანაც სწორედ იქით აიღო გეზი.
-უი, სანდრო, შვილო, რა კარგია, რომ მოხვედი! - სამზარეულოში შესვლისთანავე შეეგება მამაკაცს ნანა.
სანდრომ თბილად გაუღიმა მოსამსახურე ქალს.
-ბატონო ალექსანდრე, დიდი პატივია, გვითხარით, რით დავიმსახურეთ?! - ირონიული ღიმილით გადაეხვია ანდრეა ძმას.
-დედას ნახვა მინდოდა. თან შენთანაც დალაპარაკება მინდა.
-თუ ისევ იმ სახლში დაბრუნება უნდა მთხოვო, ტყუილად ცდილობ, მე ჩემი პასუხი ვთქვი უკვე! - ხმა გაუმკაცრდა უფროს ახვლედიანს.
-არა, სხვა თემაზე მინდოდა დალაპარაკება, მაგრამ ჯერ დედას ვნახავ.
-ბაღშია, მიბრძანდი და ნახე! - გაეცინა ანდრეას და ძმას გზა დაუთმო.

სასტუმრო ოთახში იჯდა, როცა სანდრო შევიდა ოთახში და მის წინ დაიკავა ადგილი.

-უკეთესად გამოიყურება. - სასხვათაშორისოდ ჩაილაპარაკა და ანდრეას შეხედა.
-აღარ მერჩის და აღარ ბრაზდება. შეტევებიც უფრო იშვიათად აქვს. - მშვიდად თქვა ანდრეამ და საზურგეს მიეყრნო. - გისმენ, რა საქმე გქონდა?!
-ცოლი მომყავს, ანდრეა! - არც აცია არც აცხელა, პირდაპირ თქვა სათქმელი ალექსანდრემ.
უფროს ახვლედიანს გაეცინა.
-სერიოზულად ამბობ?!
-ხუმრობის რა მეტყობა? ან ეგ რა სახუმარო თემაა?! - გაბრაზდა სანდრო.
-ლიზიკოს ირთავ ცოლად?
-არა ჩვენს მეზობელ, ცირას! ლიზას აბა, სხვა ვის?!
-კარგი, ნუ ბრაზდები, ვიკითხე უბრალოდ.
-მორჩი სიცილს!
-კარგი ხო. პირველი რეაქცია ხომ იცოდი, რომ ესეთი მექნებოდა? როდის გადაწყვიტე?
-დიდი ხანია, ამაზე ვფიქრობ და გადავწყვიტე. მომავალ კვირას დაბადებისდღე აქვს და ხელსაც მაშინ ვთხოვ.
-ვახ, გამაკვირვე, ჩემო ძმაო! დარწმუნებული ხარ, რომ გინდა ცოლი?
-რა ბავშვივით მელაპარაკები? მინდა აბა, რომ არ მინდოდეს, კი არავინ მაძალებს?!
-რატომ ბრაზდები, ვერ ვხვდები, გეკითხები უბრალოდ...
-ერთადერთი ძმა გეუბნება, რომ ცოლი მოყავს, უფრო სერიოზულად ვერ მოიქცევი?!
-რა გავაკეთო, სანდრო, ჩამოვრეკო სანათესაოში და ყველას მოვდო ეს ამბავი?! - გაეცინა ანდრეას.
-კაცი ვერ დაგელაპარაკება შენი ღლაბუცის გარეშე, რა!
-მამამ იცის?
-გუშინ ვუთხარი, გაეხარდა.
-აბა რა! მოესწრო ბიჭი, როგორ არ გაეხარდებოდა, სასახელო ვაჟკაცი ხარ!
-ანდრეა, არ არის საჭირო ამდენი ცინიზმი, მის მიმართ. ჩემი ხათრით მაინც.
-კარგი, არ ინერვიულო, არაფერს გავაფუჭებ! სცენებს არ მოვაწყობ, პატიოსან სიტყვას გაძლევ! - გაეცინა ახვლედიანს.
-რაღაც დაღლილი სახე გაქვს. გამოუძინებელი ხარ, თუ ნაბახუსევი გაქვს?! - ძმას დააკვირდა სანდრო.
-ცუდად მეძინა უბრალოდ წუხელ! - სწრაფად მოჭრა პასუხი ანდრეამ და წამოდგა.
-საით გაგიწევია?
-დანელიებში მივდივარ. უტა ბიჭმა ივაჟკაცა გუშინ! - გაეცინა ახვლედიანს.
-ხო, ტასო მეუბნებოდა დღეს. მგონი, ახლა მათთანაა.
-მართლა? ძალიან კარგი, ჩემს გოგოსაც ვნახავ!
-მოდი, მე წაგიყვან და ბარემ მეც ვნახავ ამ უტას, რომ შეუყარეთ ერთი ამბავი! - გაეცინა ალექსანდრეს და წამოდგა.
-იმედი მაქვს, ტარება ისწავლე, სიკვდილი ნამდვილად არ მინდა! - შეიცხადა ანდრეამ და იქამდე გავარდა კარში, სანამ ნასროლი ბალიში მოხვდებოდა.

*_*_*_*

ლექციები დასრულდა. ბაჩო, სალომე და მარიამი ამ უკანასკნელის მანქანაში ჩასხდნენ და უტას სახლისკენ აიღეს გეზი. უნდოდათ, მოენახულებინათ წინა დღით დაშავებული.

კარი იოანემ გააღო და ღიმილით შეეგება ძმის მეგობრებს. თუმცა როგორც კი მარიამს გაუსწორა მზერა, სულ სხვანაირად აუციმციმდა თვალები.

-სად არის შენი ჩხუბისთავი ძმა? - სიცილით გაემართა მისაღებისკენ ბაჩო.
-ყვავმა ყვავს უთხრაო! - სიცილით გამოსძახა სასტუმრო ოთახიდან უტამ.
-უტა, როგორ ხარ? ხომ არაფერი გაწუხებს? - ოთახში პირველი სალომე შევიდა და მაშინვე დანელიას მივარდა.
უტას, მარიამს და იოანეს გაეღიმათ გოგონას ქმედებაზე, მაგრამ არაფერი შეუმჩნევიათ.
-კარგად ვარ, სალი, ნუ ნერვიულობ! საერთოდ, ძალიან მიბუქებთ ამ ერთ თაბაშირს და ნაკერს თავზე.
-კი არ გიბუქებენ, ღელავენ შენზე, ბიჭო! - უმცროს ძმას შეუბღვირა იოანემ.
-ნუ კარგი ხო, ვაფასებ თქვენს „თავდადებას,“ მეგობრებო! - გაეცინა უტას. - იოანე, მიდი რა შენი საფირმო ყავა მოამზადე! - თვალი ჩაუკრა ბიჭმა უფროს ძმას.
-საფირმო ყავა გაქვს? - გაეცინა სალომეს.
-მთელ ქალაქშია ცნობილი. აგერ მარიამი დამეთანხმება, რომ გემრიელია. - მაშოზე ანიშნა ღიმილით უმცროსმა დანელიამ.
-ხო... მართალია, მართლა გემრიელ ყავას აკეთებს იოანე. - დაბნეულად ამოილაპარაკა ფიქრებში წასულმა გოგონამ და გაიღიმა. - უტა, წყალი დამალევინე, რა.
-გაყევი ჩემს ძმას და დაგალევინებს.

მარიამი წამოდგა და იოანესთან ერთად დატოვა ოთახი. თავს უცნაურად გრძნობდა. თითქოს თავი ტკიოდა და თან არ ტკიოდა. ფორიაქობდა, მაგრამ ვერ ხვდებოდა, რატომ. გული ცუდს უგრძნობდა, მაგრამ თორნიკემ ხომ უთხრა, რომ ყველაფერი კარგად იყო?! მაშ რაღა ანერვიულებდა?!
-მარიამ, კარგად ხარ? - ფიქრებიდან იოანეს ხმამ გამოიყვანა.
-რა?!
-კარგად ხარ-მეთქი? თითქოს წამით გაითიშე. გამომართვი ჭიქა.
-მადლობა... არაფერია, კარგად ვარ. ვიცი ხოლმე ასე, ფიქრებში გაფრენა. - მკრთალად გაუღიმა მაშომ მამაკაცს.
-მეოცნებე ხარ? - გაეცინა დანელიას.
-ყველა ადამიანი მეოცნებე, მეტნაკლებად.
-მე არ ვარ! არასდროს მქონია ცხოვრებაში მაგის ფუფუნება.
-დავიჯერო არასდროს გდომებია ცხოვრებაში ისეთი რამ, რაც მიუღწეველი იყო შენთვის? -ჩაეცინა მარიამს და იდაყვებით სამზარეულოს ბარს დაეყრდნო.
-როდესაც მშობლების გარეშე, სრულიად მარტო გიწევს საკუთარი თავის და უმცროსი ძმის ფეხზე დაყენება, მიუღწეველი არაფერი უნდა არსებობდეს შენთვის. - ზედმეტად გულწრფელი გამოუვიდა პასუხი იოანეს.
მარიამის თვალები წამით მისას შეხვდა. რაღაც დაინახა ჯაყელმა, რაღაც სრულიად განსხვავებული. სულამდე ჩააღწია და მისი გულის შეტოკებაც შეძლო.
დანელია სწრაფად გამოცოცხლდა და გოგონას ზურგი აქცია. კარადიდან ყავის პაკეტი გამოიღო და საქმეს შეუდგა.
-კარგი, მე ხელს აღარ შეგიშლი შენი ყავის მომზადებაში, ბავშვებთან დავბრუნდები. - გაუღიმა მარიამმა მამაკაცს და სამზარეულო დატოვა.

თვითონაც არ იცოდა, რატომ ექცეოდა იოანეს ასე მეგობრულად. ალბათ იმიტომ, რომ მისგანაც ვერ გრძნობდა, რაიმე ვერაგულს. მერე რა, თუ ანდრეა ახვლედიანის ძმაკაცი იყო? ვერასდროს დაიჯერებდა, რომ დანელიას რაიმე საერთო შეიძლებოდა ქონოდა რომელიმე მკვლელობასთან. უბრალოდ ენდობოდა მამაკაცს. არ შეიძლებოდა, რომ უტას უფროსი ძმა, რომელსაც მის აღზრდაში უდიდესი როლი ჰქონდა, ბოროტი ან ცუდი ადამიანი ყოფილიყო. ამის წარმოდგენაც კი უჭირდა.

მისაღებ ოთახში დაბრუნდა და მეგობრებს შეუერთდა. უტა რაღაცას ყვებოდა და სალომეც გულიანად იცინოდა. ბაჩომ თვალებით ანიშნა მაშოს მათზე და ორივემ ჩაიცინა.

-რაზე იცინით ასე გულიანად? - ღიმილით იკითხა ჯაყელმა და ბაჩოს გვერდით დაიკავა ადგილი.
-ჩემს გერმანელ პროფესორზე ვუყვებოდი, იოჰანზე. ხომ გახსოვს? მოყოლილი მაქვს შენთვის. - სიცილით გასცა პასუხი უტამ.
-ორი ლექცია კაცი რომ გეგონა და ქალი აღმოჩნდა? - ჩაეცინა მარიამს.
-ხო, ხო, მაგაზე!
-აუ, წარმოიდგინეთ ბატონ თამაზზე რომ გავიგოთ, ქალია! - წამოიძახა ბაჩომ სიცილით.
-ქალბატონო თამაზ, ბოდიშს გიხდით დაგვიანებისთვის! - ხმა დაიწვრილა დანელიამ.
ყველას გაეცინა.
-თამაზი ქალზე უფრო ლამაზად ჟღერს რაღაც. ჩემს შვილს უნდა დავარქვა, გოგოს... -სერიოზულად ჩაილაპარაკა სალომემ.
-მოდი, შენ თამაზი დაარქვი, მე გურამს დავარქმევ! - „მოუწონა“ დაქალს იდეა მარიამმა.
ოთხივემ გულიანად გადაიხარხარა.
-რა გვეშველება ამხელა ექიმ ხალხს. - თავი გააქნია ბაჩომ.
-ჩვენს პროფესიაში ყველაზე მთავარი იუმორია, ჩემო ბაჩანა! - გაეცინა უტას.
ცოტა ხანში იოანეც დაბრუნდა და ყავა მოიტანა. გემრიელად შეექცეოდნენ და ათას რამეზე საუბრობდნენ, სანამ კარზე ზარი დარეკეს. იოანე მაშინვე წამოდგა და სტუმრის შესახვედრად გაემართა. ცოტახანში ყველამ გაიგო დერეფნიდან მომავალი ნაბიჯებისა და საუბრის ხმა. კარში იოანე გამოჩნდა, რომელსაც თან ახალგაზრდა, უტას ასაკის ლამაზი გოგონა ახლდა.

-უტა, კიდევ ერთი მნახველი გყავს. ნახე, როგორ განებივრებენ? - სიცილით მიმართა უფროსმა დანელიამ უმცროსს და ტასო შეატარა ოთახში.
მარიამმა იქით გაიხედა, სადაც ანასტასია იდგა. მათი მზერები ერთმანეთს შეხვდა. რა თქმა უნდა, ორივემ გადასარევად იცოდა ერთმანეთის ვინაობა. რა თქმა უნდა, ორივე დაიბნა. ერთად მოხვდნენ, ერთ ოთახში, მარიამი და ანასტასია, ჯაყელი და ახვლედიანი...
-ეს ვინ მოსულა, ჩემ სანახავად, ყველაზე უნამუსო ადამიანი, უნამუსოთა შორის! - ფეხზე წამოიჭრა გახარებული უტა და მეგობარს გადაეხვია. - რა იყო, აუცილებლად თავი უნდა მომეკლა, რომ გაგხსენებოდი?!
ანასტასიამ მზერა მოწყვიტა მაშოს და დანელიას გაუღიმა.
-ვერ გავიგე, მარტო მე ვიყავი ვალდებული?!
-ოხ, რა ცუდი გოგო ხარ! მომენატრე, ტასიკო, ძალიან მაგრად!
-მეც მომენატრე, უტიკ, მეც! - გაეცინა ახვლედიანს.
-ეგ სახელი მოაშორე! - გაბრაზდა უტა. ტასოს და იოანეს გაეცინათ.
-არ მეგონა, მნახველები თუ გყავდა, სხვა დროს მოვიდოდი...
-რატო ვითომ, ძლივს მოხვედი და მოდი, გაგაცნო ჩემი ჯგუფელები და მეგობრები. მოკლედ, გაიცანი, ეს სალომეა, ეს ბაჩო, გაქვს მისი ცნობის პატივი უკვე, ეს კი... - მარიამთან უტა შედგა. ახლაღა გაიაზრა, რომ ჯაყელი და ახვლედიანი ყავდა ერთ ოთახში. - ეს მარიამია... ჩემი უახლოესი მეგობარი! - „უახლოესს“ ხაზი გაუსვა ბიჭმა, თითქოს ტასოს აგრძნობინა, რომ მაშო ახლობელი იყო.
-სასიამოვნოა, მე ანასტასია ვარ... ახვლედიანი... - დაამატა ცოტა ხნის შემდეგ და უხერხულად გაუღიმა დამხვდურებს. მათკენ დაიძრა და რიგ-რიგობით ჩამოართვა ხელი ჯერ სალომეს, ხოლო შემდეგ ბაჩოს.
მარიამთან მისვლისას შედგა. რა უნდა ექნა? - რა თქმა უნდა, მასაც გაუწოდა ხელი. ახვლედიანების მტკიცე ხასიათი არ დაკარგა და თვალი გაუსწორა მტრის შვილს.
ჯაყელმა გამოწვდილ ხელს დახედა. წამით ყველა გაჩუმდა და დაიძაბა ოთახში. ახვლედიანი და ჯაყელი ერთმანეთის პირისპირ იდგნენ. ერთ სახლში, ერთ ოთახში, ყოველგვარი დაცვისა და იარაღის გარეშე, გამოწვდილი ხელით...
მარიამმა აღარ დააყოვნა და მანაც გაუწოდა თავისი ხელი გოგონას.
ჯაყელებისა და ახვლედიანების წარმომადგენლებმა იმ წუთას ხელი ჩამოართვეს ერთმანეთს. საოცარი სანახავი იყო. მერე რა, რომ ისინი არ ერეოდნენ ამ ომში? მერე რა, თუ ახლა მათ ადგილას ლუკა და ანდრეა ან ბექა და ალექსანდრე არ იყვნენ? ისინიც ხომ ამ ორი გვარის წარმომადგენლები იყვნენ? ისინიც ხომ ერთმანეთზე გადამტერებულ ოჯახებს ეკუთვნოდნენ?!
დენდარტყმულივით მოშორდნენ ერთმანეთს და პირისპირ დაიკავეს ადგილები. უტამ და ბაჩომ მაშინვე საუბარი წამოიწყეს, რათა დაძაბულობა განემუხტათ.
იოანე კარის ჩარჩოს იყო მხრით მიყრდნობილიდა იდუმალი ღიმილით უმზერდა მარიამს. მერე, თითქოს რაღაცაში დარწმუნდაო, კმაყოფილმა დააქნია თავი და ჩაიცინა.

საღამო გაგრძელდა. უტა და ტასო მხიარულად ლაპარაკობდნენ და ძველ დროს იხსენებდნენ. შიგადაშიგ ჩაერთვებოდა მათ საუბარში ბაჩოც. სალომე წარბშეკრული იჯდა და ისე ადევნებდა თვალს ახვლედიანი-დანელიას მოცინარ დუეტს. იმდენად თბილად და დიდი სიყვარულით ეპყრობოდა ეს ორი ადამიანი ერთმანეთს, გაუაზრებლად ეჭვიანობდა ტასოზე.
მარიამი უბრალოდ იჯდა და მდუმარედ აკვირდებოდა ანასტასიას. თავით ცალ ხელს ეყრდნობოდა, ხელით - სავარძლის სახელურს. აკვირდებოდა დიდხანს, ზედმიწევნით სწავლობდა ახვლედიანის თითოეულ ნაკვთს, გამოხედვას, მიმოხვრას და ქცევას. გოგონა ლაღად იქცეოდა უტას გვერდით და თავისუფლად. არადა ანასტასია ხომ სწორედ ის გოგო იყო, ბექას იარაღს რომ აღუდგა? ანასტასია ხომ ის გოგო იყო იმ ღამით, ნოდარ გამყრელიძის დაბადებისდღეზე საკუთარი ბიძაშვილი სიკვდილს, ხოლო მისი მკვლელის სტატუსს რომ გადაარჩინა?! განადგურებული, სასოწარკვეთილი და მოღვარღვარე ცრემლებით რომ შეევედრა ჯაყელს, არ გაისროლოო?! - სწორედ ის გოგო იჯდა ახლა მის წინ და გულიანად იცინოდა უტას მონათხრობზე.
მაშოს უეცრად დასცხა, თითქოს სული შეეხუთა. იგრძნო, რომ ოთახიდან გასვლას საჭიროებდა.

-იოანე, წყალს კიდევ დამალევინებ? - უეცრად წამოიყვირა და მუდარით სავსე თვალებით გახედა უფროს დანელიას.
იოანემ წამით შეხედა გოგონას, თითქოს მიხვდა, რომ შველას საჭიროებდა და მაშინვე წამოდგა.
-რა თქმა უნდა, წამომყევი. - გაუღიმა და დინჯად გაუძღვა სამზარეულოსკენ.
შესვლისთანავე ამოიოხრა. არ უნდოდა, დანელიასთან ემოციების შემჩნევა, მაგრამ მისდაუნებურად მოხდა ასე.
-მართლა გინდა წყალი? - ჩაეღიმა იოანეს და სამზარეულოს დახლს მიეყრდნო.
-არა... არა... უბრალოდ...
-იმ სიტუაციიდან თავის დაღწევა გინდოდა, ვიცი. - ეშმაკურად გაეღიმა დანელიას.
რანაირად მოქმედებდა ეს ბიჭი მარიამზე?! თითქოს სულ იცოდა, რა უნდა ეთქვა და გაეკეთებინა. მაშოს სულაც არ ეშინოდა მის გვერდით ყოფნის. ნდობა გაუჩნდა მისდამი, გაცნობის პირველივე წუთებიდან.
არაფერი უთქვამს, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა და ეზოში გამავალი დიდფანჯრებიანი კარის წინ გაჩერდა.
-შეიძლება, ცოტა ხნით გარეთ გავიდე? უბრალოდ, სუფთა ჰაერი მჭირდება.
-რასაკვირველია, შეიძლება, ახლავე გავაღებ კარს! - ერთ-ერთ უჯრას დაწვდა იოანე და გასაღები ამოიღო იქიდან. კარი გაუღო ჯაყელს და გზა გაუთავისუფლა ბაღისკენ.

მარიამი გარეთ გავიდა. ფილტვები სუფთა ჰაერითა და მასთან შერწმული ყვავილების სუნით აივსო და იქვე, სკამზე ჩამოჯდა. იოანე კარიდან უყურებდა გოგონას. საღამოს, ჩამავალი მზის ფონზე, საოცრად მოჩანდა მარიამის სახე პროფილში.
რაღაც იგრძნო დანელიამ, რაღაც უსიამოვნო და თან საოცრად სასიამოვნო. რაღაც ისეთი, რაც იქამდე არასდროს, არცერთ ქალს გაუღვიძებია მასში.
ბედის ირონია იყო, არა? - უამრავ ქალთან ჰქონდა ურთიერთობა: ქართველთან, რუსთან, უკრაინელთან, გერმანელთან. მოდელთან, მომღერალთან, მოცეკვავესთან, ბიზნესლედისთან თუ სხვა, მაგრამ არცერთს, არასდროს აუჩქროლებია მისთვის გული ისე, როგორც ამას მილიარდობით ქალში ის ერთი, აკრძალული აკეთებდა. მაინცდამაინც ის, მარიამ ჯაყელი, მტრის ბანაკის წარმომადგენელი ახერხებდა მის ჭკუიდან გადაყვანას. მაინცდამაინც მან, მარიამ ჯაყელმა, დაიდო მის გულში დაუკითხავად ბინა. მას ეკუთვნოდა მისი ფიქრები და გრძნობები. უამრავში იმ ერთს, აკრძალულ ხილს, ჯაყელს.

*_*_*_*

ანდრეა და ალექსანდრე ამ უკანასკნელის მანქანაში ისხდნენ და იოანესთან მიდიოდნენ. სანდრო ჩუმად იყო, დინჯად მართავდა მანქანას და საღამოს გზას გასცქეროდა. ანდრეა, შიგადაშიგ, აპარებდა მისკენ თვალს, ჩაიცინებდა და ისევ გააბრუნებდა თავს.
-ნერვებს მიშლი უკვე, რას ფხუკუნებ შენთვის მანდ, რა გინდა?! - დაიღალა ალექსანდრე.
-შენს შვილს ჩემს სახელს დაარქმევ? - უცებ კითხა ანდრეამ და გაიცინა.
-იოცნებე! - ჩაეცინა სანდროს. - მეტი საქმე არ მაქვს, ეგღა მინდა, ჩემი შვილიც შენნაირი გიჟი გამოვიდეს!
-მოიცა, ვერ გავიგე?! შენს შვილზე მაგარი ბიძა არ ეყოლება დედამიწის ზურგზე არავის, რა ლაპარაკია?! - წარბები შეკრა უფროსმა ახვლედიანმა.
-ტყუილად ლაპარაკობ, არ ვაპირებ ჩემი შვილისთვის ანდრეას დარქმევას.
-შენ დაელაპარაკე ვატოს ხელის თხოვნის თაობაზე?
-ჯერ არა, მაგრამ დაველაპარაკები ამ დღეებში. ვატოსაც და მათ მშობლებსაც...
-ოხ, ჩემი ძამიკო წესების დაცვით აკეთებს ყველაფერს! ნამდვილი ახვლედიანი! -ირონიულად ჩაეცინა ანდრეას.
-ანდრეა... - უცებ დაიძაბა სანდროს.
-რა?
-მანქანა მოგყვება უკან, მას შემდეგ, რაც გამოვედით.
ანდრეამ სარკეში გაიხედა და მართლაც დაინახა მათ უკან მავალი შავი ფერის ავტომობილი, დაბურული მინებით.
-ფუ, ამის დედაშ***ცი! აუჩქარე, სანდრიკ, არამგონია პაპარაცების მანქანა მოგყვებოდეს!
ახვლედიანმა მაშინვე მიადგა გაზს ფეხი და რამდენიმე მანქანას აუარა გვერდი, რათა გზა აებნია მდევარისთვის. თუმცა ამაოდ, მათ მანქანას წინ დიდი ჯიპი დაუხვდა, რომელიც მთლიანად ხერგავდა გზას. სანდროს სხვა გზა აღარ ჰქონდა და პირველივე შესახვევში შეუხვია, ჩიხში აღმოჩნდნენ.
-შეგვიტყუეს! გაგვაბეს, მე ამის... - რამდენჯერმე შეიკურთხეს ძმებმა და მანქანიდან გადავიდნენ.
მათი გადასვლა და ჩიხში მეორე მანქანის შესვლა ერთი იყო. მანქანიდან ბექა და ლუკა ჯაყელები გადმოვიდნენ.
-სხვას არც ველოდი. - ჩაიფრუტუნა ანდრეამ და ჩაიცინა. - საღამომშვიდობისა, ბატონებო, რამ შეგაწუხათ? რატომ გვიხერგავთ გზას? - მშვიდად ცადა საუბრის წამოწყება ახვლედიანმა, მაგრამ ჯაყელები სულაც არ იყვნენ სასაუბროდ მოსულები.
ბიძაშვილმა ჯაყელებმა მაშინვე ამოიღეს იარაღი. ერთმა ერთს, ხოლო მეორემ მეორე ძმას მიუშვირა.
-სისულელეები არ გვინდა, ბიჭებო. ყველამ კარგად ვიცით, რომ ყველაფრის თავი და თავი მე ვარ. ალექსანდრე თავის გზაზე წავიდეს და ჩვენ მოვგვარდეთ. - ხელები აღმართა ანდრეამ.
-ანდრეა! - მაშინვე წამოიძახა ალექსანდრემ და ძმას შეუბღვირა.
-აქ სალაპარაკოდ არ მოვსულვართ, ახვლედიანო ნაბი*ვრებო! გვეყო, რაც ვილაპარაკეთ! - გიჟივით დაიღრიალა ლუკამ და საკეტი გადასწია. - ეს დათუნასთვის! - დაიყვირა და რამდენჯერმე გაისროლა.
ალექსანდრე მოწყვეტით დაეცა, ანდრეამ რეაგირებაც ვერ მოასწრო.
-ეს ნიკუშასთვის, ! - ამჯერად ბექამ იქუხა და მისმა იარაღმაც არ დააყოვნა. ლუკასავით, მანაც რამდენჯერმე გაისროლა და ანდრეაც დასცა მიწაზე.
-წავედით! - დაიყვირა კმაყოფილმა ლუკამ და ოლიმპიური სიმშვიდით დაიძრა მანქანისკენ. ბექა ცოტახანს გაჩერდა, კარგად დააკვირდა სისხლში მოცურავე ძმებს და იგრძნო, როგორ აღსრულდა მისი ძმის ნება. გადააფურთხა და ისიც მშვიდად მიჰყვა ბიძაშვილს.

*_*_*_*

მარიამი სკამზე იჯდა, თვალებდახუჭული და ცდილობდა, არაფერზე ეფიქრა. როცა დარწმუნდა,რომ სიმშვიდეს მიაღწია თვალები გაახილა და ბაღს მოავლო თვალი. წამოდგა და ყვავილებს მიუახლოვდა. ჩაიმუხლა და ხელით, ძალიან ნაზად და სათუთად შეეხო ვარდის ფურცლებს.
-მოგწონს?
მარიამი შეკრთა, მაშინვე წამოდგა და შეტრიალდა. იოანე იდგა და ღიმილით უცქერდა გოგონას.
რაღაც იყო მის ღიმილში, რაღაც საოცარი და ამავდროულად იდუმალი. თვითონაც არ იცოდა, რატომ, მაგრამ ისეთი შთაბეჭდილება დარჩა, თითქოს ეს ღიმილი მხოლოდ მას ეკუთვნოდა; მხოლოდ მისთვის იღიმოდა იოანე დანელია ასე საოცრად.
-ძალიან ლამაზი და იშვიათი ფერის ვარდია. არასდროს შემხვედრია ასეთი...
-ჩემი საყვარელი ყვავილია. - ოდნავ ჩაეცინა მამაკაცს და სკამზე ჩამოჯდა.
-დეკემბერში როგორ ხარობს, სათბურის გარეშე? - გვერდით მიუჯდა მარიამი ბიჭს.
იოანეს გაეცინა, ალბათ ელოდა ამ კითხვას.
-შეიძლება, რომ მაგ კითხვაზე არ გიპასუხო? - ეშმაკური ღიმილით გახედა იოანემ გვერდით მჯდომს.
-საიდუმლოა? - გაეცინა მარიამს.
-შეიძლება, ასეც ითქვას!
-კარგი, რადგან ასეა, არ მითხრა. - მხრები აიჩეჩა მაშომ და გაჩუმდა.
-მარიამ... - ძალიან ჩუმად, თითქმის გაუგებრად ამოიჩურჩულა დანელიამ. - მასთან ერთად ოთახში ყოფნა ცუდად გხდის?
ჯაყელი დაიბნა. არ მოელოდა ასეთ კითხვას. უფრო სწორად, მოელოდა, მაგრამ არა იოანესგან.
-არვიცი. - ამოიოხრა გოგონამ და თავი დახარა.
-ჩემთან ურთიერთობა გიჭირს იმის გამო, რომ ანდრეა ახვლედიანი ჩემი ძმაკაცია?
-თავიდან მიჭირდა. ვცდილობდი, შენთან ცივად საუბარს და დისტანციის დაჭერას, მაგრამ არვიცი... რაღაც არ მაძლევს იმის საშუალებას, რომ უხეშად გელაპარაკო ან ცუდი წარმოდგენა მქონდეს შენზე. ვიცი, რომ გაუგებრად ჟღერს. მეც არ ვიცი, ამას რა ქვია, უბრალოდ ვგრძნობ, რომ ცუდი ადამიანი არ ხარ...
იოანეს ჩაეცინა.
-ზედმეტად მიმნდობი ხარ, მგონი.
-არ ვარ! ყველაზე და ყველაფერზე მეტად ადამიანის ნდობა მიჭირს. მგონი, არცაა გასაკვირი, არა?
-ყოველშემთხვევაში, მე ვერ გაგამტყუნებ. - გაეცინა იოანეს.
-იცი, უტა იმდენად კარგია, იმდენად გულწრფელი ადამიანი და კარგი მეგობარია, რომ არ შეიძლება, შენ ცუდი იყო!
-რადგან მისი ძმა ვარ?
-არა, რადგან მისი აღმზრდელი, მრჩეველი, მეგობარი და გზაზე დამყენებელი ხარ! - გაეღიმა მარიამს.
-და ანდრეა ახვლედიანის ძმაკაცი რომ ვარ? - მაინც იკითხა იოანემ და ჩაიცინა.
-არ იყო მაგის შეხსენება საჭირო, ისედაც მახსოვდა! - გაეცინა მაშოს.
-ვიცი, რომ რთულია, მარიამ. დამიჯერე, მარტო შენ არ ხარ ამ მდგომარეობაში.
-იოანე... ანდრეა ახვლედიანი... ის მართლა ისეთი საშიშია, როგორსაც ამბობენ?
-შეგიძლო, უბრალოდ გეკითხა, მართლა მან მოკლა, თუ არა შენი ბიძაშვილი და სიძე. - გაიღიმა დანელიამ. - სიმართლე გითხრა, არ ვიცი. არც მე ვიცი დანამდვილებით რამე, არც მათემ და არც ვინმე სხვამ. არ ვიცით, რა მოხდა იმ ღამით. არ ვიცით, მოკლა თუ არა ჩემმა ძმაკაცმა შენი ბიძაშვილი. არავინ იცის და ვერც ვერავინ გაიგებს, იმიტომ რომ ანდრეა არასდროს იტყვის ამას. არც ის ვიცი, გასვიანი ვინ მოკლა, მაგრამ მთავარი ისაა, მარიამ, რომ არც მე და არც მათეს ეს არ გვაინტერესებს.
-როგორ? არ გაინტერესებთ თქვენი ძმაკაცი მკვლელია, თუ არა?! - გაოცდა მარიამი.
-არა, რადგან ჩვენთვის ეს არაფერს შეცვლის. მე არ მჯერა და ვერც ვერასდროს დავიჯერებ, რომ ანდრეას ვინმეს მოკვლა შეეძლო, მაგრამ სიმართლეც რომ აღმოჩნდეს, ჩემთვის ამით არაფერი შეიცვლება. ანდრეა ჩემი ძმაა, მარიამ. ოჯახისწევრები კი, რაც არ უნდა მოხდეს, მაინც გვიყვარს.
-რაც უფრო მეტი დრო გადის, ვრწმუნდები, რომ დამღუპველია, მედალს მხოლოდ ერთი მხრიდან უყურო. უტასთან მეგობრობამ, ამ სახლში ფეხის შემოდგმამ, შენმა გაცნობამ, დიდი მეტამორფოზა გამოიწვია ჩემში. ბევრი რამის გადაფასება მომიწია და რაც მთავარია, მთავარს მივხვდი, ყველასთვის ცუდი და ყველასთვის კარგი ადამიანები არ არსებობენ, ამ ქვეყნად...
-მარიამ, შენ გჯერა, რომ ანდრეა მკვლელია?
-მე არ ვიცნობ ანდრეას!
-მაგრამ მე მიცნობ, უტას იცნობ, ასე თუ ისე, მათე და ტასოც იცი, ვინ არიან...
-„მითხარი ვინ არის შენი მეგობარი და გეტყვი ვინ ხარ შენ“-ის პრინციპით ვერ იმსჯელებ, იოანე. - ჩაეცინა მაშოს.
-უბრალოდ შემომხედე და მითხარი - შეიძლება თუ არა, რომ ჩემნაირი ადამიანი ისეთ ადამიანთან ერთად იყოს გაზრდილი, ვინც ქორწილში სიძის ჩაცხრილვას დაუკვეთავს?
მარიამი გაშეშდა. არ იცოდა, რა ეთქვა. უძიროდ ლურჯ თვალებში უყურებდა დანელიას და მეტყველების უნარს კარგავდა.
-არა... - გაპარული, გადაკარგული, არარსებული ხმით ამოიხავლა ჯაყელმა და ობოლი ცრემლი მოიშორა თვალიდან.
იოანეს გაეღიმა; გამარჯვებულის კმაყოფილი ღიმილით.
-შენ სხვებს არ გავხარ, მარიამ. შენ უბრალოდ მორიგი ჯაყელი არ ხარ, ვისთვისაც ყველა ახვლედიანი მტერია.
-ასე რომ იყოს, ახლა აქ კი არა, სასტუმრო ოთახში ვიჯდებოდი, ანასტასიასთან ერთად.
-ყველაფრის თავის დრო აქვს. - გაუღიმა იოანემ გოგონას და საპასუხოდაც იგივე მიიღო.
ისხდნენ და უღიმოდნენ ერთმანეთს. სად იყო მარიამის ფიქრებში თორნიკე, როცა იოანეს უღიმოდა?! სად იყო საერთოდ სამყარო, როცა იოანეს უძიროდ ლურჯ თვალებში იკარგებოდა? - ღმერთმა უწყის...

საოცარი იდილეა იოანეს ტელეფონის ხმამ დაარღვია. სწრაფად მოძებნა ჯიბეში მობილური და უპასუხა.
-გისმენ, მათე! ცოტა ნელა ილაპარაკე ბიჭო, ვერაფერი გავიგე, რა მოხდა? რა?! - ფეხზე წამოხტა ანერვიულებული იოანე. - ვინ? სად? როდის? რანაირად? - უკვე ყვიროდა დანელია. -რომელ საავადმყოფოში მიდიხართ მითხარი, მოვალ ახლავე! მანდ ვარ თხუთმეტ წუთში! -დანელიამ სწრაფად გათიშა ტელეფონი და მარიამს მიუბრუნდა. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა და ნამდვილ გიჟს გავდა. - შენ ეს იცოდი?! - ამრეზით შეხედა მაშოს.
-რა ვიცოდი? რა მოხდა? - სიცივემ დაუარა გოგონას ტანში.
-შენმა ძვირფასმა ძმამ და ბიძაშვილმა ანდრეა და ალექსანდრე დაჭრეს, გესმის?! სანამ ჩვენ აქ ვლაპარაკობდით, ისინი სასიკვდილოდ დაჭრეს! იცოდი, მათი გეგმის შესახებ?! შენც ხომ ჯაყელი ხარ... როგორ არ გეცნოდინებოდა. - თავისთვის ჩაილაპარაკა გამწარებულმა იოანემ და სწრაფად გავარდა.

მარიამი გონზე ვერ მოვიდა. ვინ დაჭრესო? ვინ დაჭრაო? რას ნიშნავდა ეს ყველაფერი? -თორნიკემ ხომ უთხრა, ყველაფერი რიგზეაო? მოატყუა?!
სასტუმრო ოთახიდან ტირილისა და ყვირილის ხმა გამოდიოდა. იოანე სწრაფად შევარდა ოთახში და ატირებული ანასტასია დაინახა, რომელსაც გარშემო გაკვირვებული უტა, სალომე და ბაჩო ედგნენ.
-გაიგე უკვე?
-ლიზამ დამირეკა. - ამოიტირა ტასომ.
-ჩაიცვი, მივდივართ ახლავე!
-რა ხდება, ხალხო, ჩვენც გაგვაგებინეთ. - იკითხა მომხდარით დაბნეულმა უტამ.
-სანდრო და ანდრეა დაჭრეს, ჩვენთან მოდიოდნენ და მაშინ. - სწრაფად მიაყარა პასუხი უფროსმა დანელიამ ძმას და ანასტასიასთან ერთად გავარდა კარში.

მარიამი მძიმე ნაბიჯებით შევიდა ოთახში და თავისი ჩანთა აიღო.
-რა ხდება, მარიამ, შენ მაინც აგვიხსენი წესიერად, ვინ დაურეკა ჩემს ძმას?
-ჩემმა ძმამ და ბიძაშვილმა ალექსანდრე და ანდრეა ახვლედიანების მოკვლა ცადეს. -დაპროგრამებულივით გასცა პასუხი გოგონამ და კარისკენ შეტრიალდა.
-შენ სადღა მიდიხარ, მარიამ, მოიცადე!
-უნდა წავიდე, უტა. უნდა წავიდე. - ამოილუღლუღა და სრაფად გაეცალა იქაურობას.

*_*_*_*

მთელი გზა დიდ ფორიაქში გალია. ვერაფრით იჯერებდა, რომ მისმა ოჯახის წევრებმა ვინმეს ესროლეს. მათი გვარი და ოჯახი ხომ ყოველთვის ბრძოლასთან და იარაღის ტრიალთან ასოცირდებოდა? - მაგრამ ვერასდროს წარმოიდგენდა, რომ მისი ძმები ადამიანს სასიკვდილოდ გაიმეტებდნენ.
„შენც ხომ ჯაყელი ხარ, როგორ არ გეცნოდინებოდა.“ - ამ სიტყვებმა იმდენად ატკინეს გული, აზრზეც ვერ მოდიოდა. იოანეს თვალში მაშოც ამ გეგმის ნაწილი იყო. და მაინც რატომ ადარდებდა დანელიას აზრი? - უბრალოდ, საშინლად ადარდებდა და საშინლად ტკიოდა მისი სიტყვები.
ტელეფონი ამოიღო ჯიბიდან და თორნიკეს ნომერი აკრიფა.
-გისმენ, მაშო! - ცოტა ხანში უპასუხა არველაძემ, რომელსაც აშკარად არ ჰქონდა მშვიდი ტონი.
-სად ხარ?! - ცივად ჰკითხა გოგონამ.
-სახლში ვარ, მოხდა რამე?
-მოვდივარ, დამელოდე! - სწრაფად უთხრა და ტელეფონი გაუთიშა. - დავით, შეაბრუნე მანქანა და თორნიკესთან წამიყვანე!

ცოტა ხნის შემდეგ უკვე თორნიკეს სადარბაზოს კიბეებზე არბოდა. იმ წუთებში ნამდვილი ჯაყელი იყო, გაცეცხლებული და მოტყუებული.
კარზე სამჯერ დააბრახუნა და ფეხის ბაკუნით დაელოდა კარის გაღებას.
-რა მოხდა, მაშო? - გაკვირვებით გაუღო კარი არველაძემ.
მარიამმა არ დააყოვნა და გემრიელად უთავაზა მარჯვენა ხელი მამაკაცს.
-მატყუარა ადამიანი ხარ და ის მოხდა! - დაიყვირა ჯაყელმა და კიდევ ერთხელ გააქანა ხელი გასარტყმელად, თუმცა ამჯერად დაუჭირა თორნიკემ.
-ნუ ყვირი და სახლში შემოდი, სირცხვილია. - ძალით შეათრია სახლში გოგონა და კარი მიაჯახუნა.
-როგორ მომატყუე ასე უტიფრად?! ხომ დაგირეკე, ხომ გთხოვე, სიმართლე გეთქვა?! ხომ დამპირდი, არაფერი მოხდებაო? ესაა შენი დაპირება?! - აქეთ-იქით იქნევდა ხელებს ანერვიულებული მაშო.
-რა მეთქვა, მაშო?! რაც არ არის საჭირო, რომ იცოდე, არც უნდა იცოდე!
-არაა საჭირო, რომ ვიცოდე?! - აღშფოთებით ჩაეცინა მარიამს. - სად არიან ჩემი ძმა და ბექა?!
-შენ საიდან გაიგე ასე უცებ, საერთოდ?!
-გავიგე და მორჩა. რა მნიშნველობა აქვს?! სად არიან?!
-კახეთში წავიდნენ, გეგასთან! მორჩა, სხვა არაფერს გეტყვი! - გაბრაზდა თორნიკე.
-წავიდნენ? რატომ წავიდნენ? გაიქცნენ, თუ ძალიან დაეღალათ ნაღრძობი ტვინები და დასვენება გადაწვიტეს?! - ცინიკით იყო გაჟღენთილი მაშოს ნათქვამი.
-მაშო, რანაირად ლაპარაკობ?! ვერ გავიგე, რა გაბრაზებს. გული ხომ არ შეგტკივა იმ ორ ახ*არზე?!
-რა მაბრაზებს?! მაბრაზებს კი არა გაცოფებული ვარ, თორნიკე! ჩემი ძმები უმოწყალოდ ესვრიან ადამიანებს და სასიკვდილოდ იმეტებენ, ვითომაც აქ არაფერიო. როგორ არ უნდა ვიყო გაბრაზებული, მითხარი?!
-ვერ გავიგე რას ელოდებოდი, მაშო?! მართლა მითხარი, რას ელოდებოდი სხვას?! რა გეგონა, დათუნას ამბავს ასე შევარჩენდით ვინმეს?! ნიკუშასთვის არ ვიძიებდით შურს?! იმსახურებდნენ ახვლედიანები სიკვდილს და მიიღეს კიდეც!
-ასე ლაპარაკი როგორ შეგიძლია, თორნიკე? გული საერთოდ არ გაქვს?! ისინიც ხომ ადამიანები არიან, მათაც ხომ ყავთ ოჯახისწევრები და მეგობრები, რომლებიც მათზე ღელავენ?! რატომ უნდა გაიმეტოს ადამიანმა ადამიანი ასეთი ტანჯვისთვის?!
-არ გამაცინო, მაშო. რა ადამიანობაზე მელაპარაკები?! თქვენ არ იყავით ადამიანები?! თქვენ არ იტირეთ ნიკუშას და დათუნას სიკვდილი?! თქვენ არ იტანჯეთ?! მათ იფიქრეს ამაზე?! მათ დაიხიეს უკან?! - არა! - იღრიალა გამწარებულმა თორნიკემ.
-არავინ! არავინ იცის, რა მოხდა იმ ღამით, როცა ნიკუშა მოკლეს და არც ის იცის ვინმემ, ვინ მოკლა დათუნა! ასე ბრმად, ასე ცივსისხლიანად რანაირად შეგიძლიათ?! - დაიყვირა სასოწარკვეთილმა მარიამმა და სავარძელში ჩაეშვა.
-რა დაგემართა, მაშო? რანაირად ლაპარაკობ? სად გაქრა ნამდვილი მარიამ ჯაყელი. შენ ჩემი მაშო არ ხარ... - შედარებით მშვიდად თქვა თორნიკემ და მის წინ, მაგიდაზე ჩამოჯდა.
-შენი არც არასდროს ვყოფილვარ და ამ ღამის შემდეგ, ღრმად ვარ დარწმუნებული, რომ არც არასდროს ვიქნები! - კბილებში გამოცრა გოგონამ და ანთებული თვალებით შეეჩეხა თორნიკეს ჩაწითლებულ თვალებს.
-მე მადანაშაულებ რამეში?! მე ვარ დამნაშავე, რომ ნაბი*ვარმა ახვლედიანებმა ის მოიმკეს, რაც დათესეს?!
-იქ იყავი, არა? შენც ხომ იქ იყავი... ჩემი ძმის უკან იდგებოდი, როცა ისროდა. ახვლედიანები უგონოდ ჩაიკეცნენ მიწაზე და შენ კმაყოფილების ღიმილმა გაგირბინა სახეზე, ხომ ასეა?
-მაშო, მტრის დანდობა არასდროს არის კარგის მომტანი. რატომ არ გესმის?!
-იცი, რას გეტყვი, თორნიკე? - გული მერევა! შენზეც, ჩემს ძმაზეც, ბექაზეც, მამაჩემზეც, ჩემს გვარზეც, ახვლედიანების გვარზეც და ზოგადად, ამ სიტუაციაზეც. არცერთი ხართ ადამიანები! არც ერთი!
ეს თქვა ჯაყელმა და სწრაფად წამოდგა.
-მაშო, გაჩერდი ორი წუთით, სად მიდიხარ?!
-შემეშვი, საერთოდ! - უკანმოუხედავად უყვირა და სწრაფად გავარდა სახლიდან. კიბეებზე ჩარბოდა და თან ცრემლებს იწმენდდა. თითქოს ოდნავ სიმსუბუქეს გრძნობდა, ის თქვა რაც უნდოდა.
მანქანის კარი გამოგლიჯა და სწრაფად ჩაჯდა შიგნით. დავითს ერთი ხელი აუქნია და ანიშნა, წასულიყვნენ.
გახშირებულად სუნთქავდა და ვერაფრით ირეგურილებდა გულის გამალებულ ბაგა-ბუგს. ფანჯარაში იყურებოდა და მაქსიმალურად ცდილობდა, ცრემლების შეკავებას. ტელეფონი ურეკავდა, ელენე იყო. ღრმად ამოიხვნეშა და უპასუხა:
-გისმენ, ელენე...
-მაშო, კიდევ კარგი შენ მაინც რომ მიპასუხე, ლუკას ვურეკავ და არ იღებს, ლამისაა მოვკვდე! გაიგე რაც მოხდა? - ძალიან ანერვიულებული ჩანდა დევდარიანი.
-კი, გავიგე. - უემოციო ტონით ლაპარაკობდა მაშო.
-სად არიან ლუკა და ბექა, მითხარი, გთხოვ!
-არ ინერვიულო, ელენე, შენი ძვირფასი საქმრო ძალიან კარგადაა. კახეთში წავიდნენ მოსალხენად! - ცინიკურად და ზიზღით ჩაეცინა გოგონას.
-ძალიან გთხოვ, მაშო... ახლა შენებურები არ დაიწყო.
-ჩემებურები არ დავიწყო? - ჩაეცინა აღშფოთებულ მარიამს. - შენმა საქმრომ სულ მცირე კაცის მოკვლა ცადა, ელენე. ვილოცოთ, რომ გადარჩნენ ახვლედიანები, თორემ მკვლელებად იქცევიან ლუკაც და ბექაც!
-მარიამ, ახლა შენს ძმას ვჭირდებით... გთხოვ! - მუდარა გაურია ხმაში ელენემ.
-მაპატიე, ელენე, მაგრამ ჩემს ძმას ამ ქვეყნად არავინ სჭირდება, თავისი იარაღის გარდა.
-ასე ნუ ლაპარაკობ, ეს ყველაფერი ეკატერინესთვის და თქვენი ოჯახისთვის გააკეთა!
-იცავ?! ელენე, ამართლებ მათ საქციელს?!
-მაშო... ლუკამ და ბექამ ის გააკეთეს, რაც უნდა გაეკეთებინათ. სხვანაირად არ შეიძლებოდა...
-ღმერთო ჩემო, საკუთარ ყურებს ვერ ვუჯერებ. - ჩაეცინა მარიამს და თავი ზემოთ აღმართა. - იცი რას გეტყვი, ელენე? - შენი საქმისა შენ იცი, თუ გინდა დაუდექი გვერდით შენს ძვირფას საქმროს, მე უბრალოდ შემეშვით! - ესღა თქვა და ტელეფონი გაუთიშა მეგობარს.

*_*_*_*

სახლის კარი შეგლიჯა და მაშინვე კიბეებს აუყვა, სირბილით. ხმაურზე დემეტრე და ქეთევანი გამოვარდნენ ოთახებიდან.

-რა მოხდა, მაშო? რატომ ხმაურობ?
მარიამს არაფერი უპასუხია. თავის ოთახში შევარდა და ჩემოდანი გადმოიღო.
-მაშო, არ იტყვი, რა მოხდა? რათ გინდა ეგ ჩემოდანი?
-ცოტახნით მივდივარ, მანგლისში მინდა მარტო ყოფნა. - ჩალაგება დაიწყო გოგონამ.
-რა გიჟივით იქცევიმ მაშო! გვითხარი, რა მოხდა! რას ნიშნავს, მიდიხარ?! - გაბრაზდა დემეტრე.
-შენც ხომ მშვენივრად იცი, რაც მოხდა, მამა? რატომ მეკითხები?!
დემეტრე გაჩუმდა. ქეთევანმა ახლა მას შეხედა.
-რა მოხდა, დემეტრე? რაზე ლაპარაკობს?
-უთხარი, მამა, დედამაც იცოდეს, რაც გააკეთა მისმა სანაქებო შვილმა!
-მაშო! - წარბები შეკრა დემეტრემ.
-რაზე ლაპარაკობთ, ამიხსენით ვინმემ, რა მოხდა?!
-შენმა ძვირფასმა შვილმა და მაზლიშვილმა, ძმებ ახვლედიანებს ესროლეს, დედა! და მეტად სავარაუდოა, რომ ახლა ორივე მკვდარია!
-რას ამბობ?! - პირზე ხელები იტაცა ქალმა და თვალები დაჭყიტა.
-ქეთევან... გადი შენს ოთახში და მოვალ ცოტა ხანში. - მშვიდად უთხრა დემეტრემ მეუღლეს, თუმცა ქალი ადგილიდან არ დაძრულა.
-ახლა სად არიან ბიჭები? - მძიმე ხმით იკითხა და აცრემლებული თვალებით მიაჩერდა ქალიშვილს.
-არ ინერვიულოთ! კარგად არიან, კახეთში გაიქცნენ გეგასთან. ცოტას დაისვენებენ და დაბრუნდებიან. - ჩაეცინა ცინიკურად მაშოს და ჩანთაში ბოლო ნივთებიც ჩატენა.
-არსად არ წახვალ, მაშო! იყვირა დემეტრემ.
-მამა, ახლა შენ კი არა, მამაზეციერი ვერ გამაჩერებს. იმიტომ, რომ ამ ადგილას აღარ შემიძლია გაჩერება. სული მეხუთება და თუ არ წავედი, ნამდვილად გავგიჟდები!
-მაშო...
-გაუშვი, დემეტრე... წავიდეს. - სავარძელს მიესვენა ქეთევანი.
დემეტრე გაიწია და შვილს გზა დაუთმო, მარიამმაც არ დააყოვნა და მაშინვე გავარდა ოთახიდან.
-რამდენი ხნით წახვალ?
-არ ვიცი. რამდენი ხნითაც დამჭირდება.
-მაშო, ფრთხილად იყავი, იცოდე!
-კარგად იყავით! - ესღა თქვა გოგონამ და კიბეები ჩაირბინა.
გარეთ გავიდა. მძღოლს საკუთარი მანქანის გასაღები გამოართვა და სრულიად მარტო დაადგა მანგლისისკენ მიმავალ გზას.

*_*_*_*

იოანემ და ანასტასიამ სწრაფად შეგლიჯეს საავადმყოფოს კარი და დაფეთებულებმა აქეთ-იქით დაიწყეს თვალების ცეცება. მიმღებს მივარდნენ და ახალგაზრდა გოგონას სწრაფად მოახსენეს მათი მეგობრების მდგომარეობა.
გოგონამ გულმოდგინედ დაიწყო კომპიუტერში ქექვა; ატირებულმა ანასტასიამ მასზეც იმოქმედა. როგორც კი იპოვა მათთვის სასურველი ინფორმაცია, მესამე სართულზე გადაამისამართა ისინი.
დერეფანში კი არ მიდიოდნენ, მირბოდნენ. მანამ არ გაჩერებულან, სანამ ნაცნობ სახეებს არ წააწყდნენ.
მათე და ვატო აქეთ-იქით დადიოდნენ, ეტყობოდათ, რომ ნერვიულობდნენ. ლიზა სავარძელში იჯდა, თავი დახრილი ჰქონდა და ჩუმად სრუტუნებდა.
-რა ხდება? სად არიან? როგორ არიან? - მიაყარა კითხვები იოანემ ბიჭებს.
-საოპერაციოში ყავთ ორივე. ექიმებს ველოდებით, ჯერ ჩვენც არაფერი ვიცით.
-როგორ მოხდა? სად მოხდა?
-არვიცით, არაფერი ვიცით. პატრულის თანამშრომელმა დამირეკა მე, ანდრეას ტელეფონიდან. ვატოს სანდროს ტელეფონიდან დაურეკეს. ვიღაცას უნახავს ორივე გონდაკარგულები და დაურეკავს სასწრაფოში.
-ოხ, ამის დედაშ***ცი! - იღრიალა იოანემ და კედელს მუჭი დაარტყა.
-ბიძიამ იცის? - ამოიტირა ანასტასიამ.
-დავურეკეთ, გზაშია უკვე. - ღრმად ამოიხვნეშა ვატომ და თვალები მოიზილა. - ესეც მათი „პასუხი.“ - გადახედა ბიჭებს და თავი გააქნია.
იოანემ და მათემ ერთმანეთს შეხედეს.
-უნდა გავარკვიოთ, სად წავიდნენ ის ნაბი*ვრები, ირაკლის ენდომება ცოდნა!
-გავარკვევინებ! - ტელეფონი მოიმარჯვა იოანემ და გვერდით გავიდა დასარეკად.

ცოტა ხანში ირაკლი ახვლედიანიც შეუერთდა დერეფანში მომლოდინეთა რიცხვს.
-ალექსანდე და ანდრეა... - სასოწარკვეთილებით წარმოთქვა და ბიჭებს მიაჩერდა. კითხვის დამთავრებაც კი ვერ შეძლო.
-ცოცხლები არიან, ბატონო ირაკლი! ოპერაციას უკეთებენ ახლა. - მაშინვე გასცა პასუხი ვატომ.
ირაკლიმ მძიმედ ამოიხვნეშა, მარჯვენა ხელი გულზე მიიდო და დივანს მიესვენა.
-რა მოხდა?
-ჯაყელების ხალხი დაესხათ თავს.შეიძლება სულაც თვითონ იყვნენ.
-ჯანდაბა! ხომ ვუთხარი, მაგ სულელ ბიჭებს, დაცვის გარეშე არ იაროთთქო?! ხომ გავაფრთხილე?! ოხ! - ისევ ამოიოხრა უფროსმა ახვლედიანმა და თვალები დახუჭა.
-ბატონო ირაკლი, წყალი ხომ არ გინდათ? - ზრდილობიანად მიმართა მათემ კაცს.
-არა... არ მინდა... არ მინდა... არაფერია, კარგად ვარ. დიდი ხნის წინ შეიყვანეს?
-ასე, ერთი საათის წინ.
-მთავარ ექიმს უნდა დაველაპარაკო. დერეფანი უნდა ჩავაკეტინო, მხოლოდ სანდრო და ანდრეა უნდა იყვნენ სართულზე. - უცებ წამოდგა ირაკლი.
-მე ბიჭებს დავურეკე, ჯაყელების ადგილსამყოფელსაც გაარკვევენ და საავადმყოფოსთანაც დადგებიან. მაინც, სიფრთხილეს თავი არ სტკივა. - ახვლედიანს მიმართა იოანემ.
კაცმა უხმოდ დაუქნია თავი და მთავარი ექიმის კაბინეტისკენ აიღო გეზი.

*_*_*_*

მთელი ღამე გაათენეს. ლოდინი უკვე აუტანელი ხდებოდა. ბიჭების მდგომარეობაზე არავინ არაფერი იცოდა. მხოლოდ ის, რომ ოპერაცია ჯერ კიდევ მიმდინარეობდა. გამთენიისას ექიმი გამოვიდა, საკმაოდ დაღლილი სახე ჰქონდა.

-თქვენ ხართ ანდრეა ახვლედიანის ახლობლები?
ყველა ერთიანად წამოიშალა და ექიმს მივარდა.
-დიახ, ექიმო, მე ირაკლი ახვლედიანი ვარ, მამამისი. როგორაა ჩემი შვილი?
-საკმაოდ მძიმე მდგომარეობა ჰქონდა თქვენს შვილს. სამი ტყვია ამოვიღეთ მისი ორგანიზმიდან. შინაგანი სისხლდენის შეჩერება მოგვიხდა და რამდენიმეჯერ გართულებას წავაწყდით, თუმცა ახლა ყველაფერი კარგადაა. გადავრჩით, რომ ტყვიამ რომელიმე ორგანო არ დააზიანა. თქვენი შვილი ახლა ძლიერი ნარკოზის ზემოქმედების ქვეშაა, თუ ყველაფერი წესისამებრ მოხდა, საღამოსთვის გაიღვიძებს. გილოცავთ, პაციენტი გადარჩა! - გაუღიმა ექიმმა თავზე მოხვეულ საზოგადოებას.
-ალექსანდრე... ალექსანდრე როგორაა? - სასოწარკვეთილებით სავსე თვალები მიაგება ლიზამ თეთრხალათიანს.
-მას ჩემი კოლეგა უტარებს ოპერაციას. როგორც კი ყველაფერი დასრულდება, თავად მოგახსენებთ ყველაფერს.
-ექიმო, ანდრეას ნახვა როდის შეგვეძლება?
-ჯერ-ჯერობით რეანიმაციაშია და ვერ შეძლებთ მის ნახვას, მაგრამ როგორც კი მდგომარეობა დასტაბულურდება და მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ დაემუქრება, პალატაში გადავიყვანთ. მაშინ მისი მონახულებაც შესაძლებელი იქნება თქვენთვის.
-ყველაფრისთვის დიდი მადლობა, ექიმო!
-რას ბრძანებთ, ეს ჩემი სამსახურია. ძალიან ძლიერი ბიჭი გყავთ და იმედი მაქვს, რომ გამოძვრება ამ მდგომარეობიდან! - მანუგეშებლად გაუღიმა ექიმმა უფროს ახვლედიანს და წავიდა.
ანასტასიამ და ლიზამ ღრმად ამოიოხრეს და თავიანთ ადგილებს დაუბრუნდნენ.
-ყველაფერი კარგად იქნება, გოგონებო, ცუდზე არ გაბედოთ ფიქრი! ალექსანდრეს ექიმიც მალე გამოვა და გვეტყვის, რომ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა! - შეუძახა გოგონებს მათემ.
-ბატონო ირაკლი, პოლიციას რამდენიმე კითხვა აქვს და ვინ მოაგვარებს მათთან პრობლემას? - ყურში უჩურჩულა ვატომ ახვლედიანს.
-ჩემს თანაშემწეს დავურეკავ, ის აგვარებს ასეთ საკითხებს. ახლა პოლიციის ჩარევა ნამდვილად არაფერში გვჭირდება!
-ბატონო ირაკლი, იქნებ გამოიძიონ ყველაფერი და დამნაშავე კანონის ძალით გაასამართლონ?
-რას ამბობ, ვახტანგ?! ჩვენს საქმეში პოლიცია არ ერევა! თავად მივხედავთ ჯაყელებს, მას შემდეგ, რაც ჩემი შვილები გამოფხიზლდებიან!
-კარგი, როგორც იტყვით. - თავი დაუქნია ვატომ კაცს, თუმცა კი არ ეთანხმებოდა მის გადაწყვეტილებას.
-მოიცა ბიძია, რას ნიშნავს თვითონ მოაგვარებთ ამ საქმეს?! - წამოიჭრა ანასტასია, რომელიც მათ დიალოგს ყურს უგდებდა.
-ანასტასია გთხოვ, რაც შენი საქმე არაა, იმაში ნუ ერევი. - გაბრაზდა ირაკლი.
-ჩემი საქმე არაა?! რატომ, მე რა ახვლედიანი არ ვარ?!
-ანასტასია, გაიგე რომ გეუბნები!
-ბიძია, მიეცი პოლიციას უფლება, რომ ყველაფერი გამოიძიონ და კანონის ძალით დასაჯონ დამნაშავეები! - გაჯიუტდა ტასო.
-რა კანონზე მელაპარაკები, ანასტასია?! ნუ ლაპარაკობ იმაზე, რაც არ გესმის! არავითარი პოლიცია არ გვჭირდება, თვითონ გადავჭრით ამ პრობლემას და მორჩა!
-როგორ გადაჭრით?! უნდა მოკლათ?! მითხარი ბიძია, რას ეძახით თქვენ პრობლემის გადაჭრას,პისტოლეტისთვის თითის გამოკვრას?! - საშინლად გაცხარებული იყო ანასტასია.
-ტასო... მოდი დამშვიდდი, რა. ახლა ყველა აღელვებულები ვართ და არ ღირს ამაზე საუბარი. წამოდი, კაფეტერიაში ჩავიდეთ და ყავა დავლიოთ, წამოდი. - მიუახლოვდა გოგონას მათე.
-არ მინდა!
-წაყევი, ტასო. შენც ცოდო ხარ, მთელი ღამე გაათიე, მოგიხდება ყავა. - ახლა იოანემ მიმართა გოგონას.
ანასტასიამ ქურთუკი აიღო და მშვიდად გაჰყვა მათეს. კაფეტერიაში ჩავიდნენ და ყავა შეუკვეთეს. ცოტახანში უტაც შეუერთდა მათ. არაბულმა გოგონა დანელიას გადააბარა და თვითონ ისევ ზემოთ ავიდა, ახალი ამბის გასაგებად.

რამდენიმე საათში ალექსანდრეს ექიმიც გამოვიდა. ანდრეას ექიმისგან განსხვავებით, მას უფრო შეწუხებული სახე ჰქონდა.
-ექიმო, რა მოხდა? როგორაა ჩემი შვილი?! - მაშინვე მივარდა ექიმს ირაკლი.
-იცით, თქვენი შვილის ჭრილობები იმაზე უფრო რთული აღმოჩნდა, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანდა. ერთ-ერთმა ტყვიამ აორტა დააზიანა, რამაც სერიოზული გართულებები გამოიწვია. იღბლიანი ყოფილა თქვენი შვილი, გულს რამდენიმე მილიმეტრით აცდა ტყვია. ოპერაცია წარმატებით დასრულდა, მაგრამ პაციენტმა ბევრი სისხლი დაკარგა, სამწუხაროდ ახლა ის კომატოზურ მდგომარეობაშია.
-კომაში?! - შეყვირა ლიზამ და ძმის მკერდზე აქვითინდა.
-ყველაფერი მის ორგანიზმზეა დამოკიდებული. ჩვენ რაც შეგვეძლო, გავაკეთეთ. ახლა მან უნდა იბრძოლოს გადასარჩენად.
-მაინც... მაინც რამდენი ხანი გასტანს ეს მდგომარეობა?!
-იცით, ამის თქმა გადაჭრით შეუძლებელია. თავად პაციენტზეა დამოკიდებული. ზოგი რამდენიმე დღეში იღვიძებს, ზოგი რამდენიმე კვირაში ან თვეში. წლობითაც კი შეიძლება ამ მდგომარეობამ გასტანოს.
-წლობით? - ყრუდ ამოიჩურჩულა ანასტასიამ და ყელში მობჯენილი ბურთი სასულეში გადააგორა.
-კარგზე უნდა ვიფიქროთ. თქვენი მხარდაჭერა ახლა ყველაზე მეტად სჭირდება მას. ვიმედოვნოთ, რომ ყველაფერი კარგად დასრულდება.
-რა თქმა უნდა... რა თქმა უნდა... ალექსანდრე ძლიერი ბიჭია, გადაიტანს, გადაიტანს... აუცილებლად გამოიღვიძებს, აუცილებლად გამოფხიზლდება. აბა რას იზამს?! - სხვა გზა არ აქვს! გადარჩება... აუცილებლად გადარჩება. - ლუღლუღებდა უფროსი ახვლედიანი თავისთვის.

წამი წუთს ემსგავსებოდა, წუთი - საათს, საათი კი - საუკუნეს. საავადმყოფოს თეთრ, ამაზრზენ კედლებში სული ეხუთებოდა ყველას. ალექსანდრეზე და ანდრეზე ფიქრებით იჭამდნენ ტვინებს და მაქსიმალურად ცდილობდნენ, არ მოდუნებულიყვნენ.

*_*_*_*

უზარმაზარი სახლის გალავანთან წითელი ფერის მანქანა გაჩერდა. მისი გაჩერება და მკაცრი სახის მამაკაცის მასთან მიახლოება ერთი იყო.
-რა გნებავთ, ქალბატონო?
-ბატონ გეგას უთხარით, რომ ელენე დევდარიანია მოსული! - ცივად უთხრა და მანქანიდან გადავიდა.
მამაკაცმა ერთი შეათვალიერა მოსული და მაშინვე ტელეფონი მოიმარჯვა. ცოტა ხანში უკან დაბრუნდა და დიდი მოწიწებით შეიპატიჟა დევდარიანი შიგნით.

-ელენე, აქ რას აკეთებ გოგო, გაგიჟდი? - ეზოშივე შეეგება ელენეს გეგა.
-სად არიან, გეგა? ლუკა სად არის? - მაშინვე მისცა გოგონამ თავს ანერვიულების უფლება, როგორც კი მამაკაცს გადაეხვია.
-აქ არიან, ელენე, დამშვიდდი. კარგად არიან!
-ლუკას ნახვა მინდა, აქ მასთან ჩამოვედი!
-არ უნდა ჩამოსულიყავი, ახლა მათ გვერდით ძალიან სახიფათოა.
-არ მაინტერესებს! გთხოვ, უთხარი, რომ აქ ვარ. - შეევედრა ელენე მეგობარს.
-ჯანდაბას თქვენი თავი, დავუძახებ! - თავი გადააქნია გეგამ. - სახლში არ შემოხვალ?
-არა, ბაღში დაველოდები, რა...
-კარგი, როგორც გინდა. წავალ, ლუკას დავუძახებ. - სახლისკენ წავიდა სწრაფი ნაბიჯით მიქაბერიძე.

ელენე იქვე, ეზოში, მრგვალ მაგიდას მიუჯდა და ნერვულად მოჰყვა ფრჩხილების ზედაპირზე კაკუნს.
-ელენე... - გაიგონა ცოტახანში ნაცნობი ხმა და მაშინვე წამოხტა.
-ლუკა! - ბაგეებს მოსწყდა საყვარელი მამაკაცის სახელი და მის მკლავებშიც მალე იპოვნა შვება.
-აქ რას აკეთებ, სულელო, შენთან ყოფნა რომ უსაფრთხო ყოფილიყო, აქ კი არ წამოვიდოდი?! - გაბრაზება უნდოდა ჯაყელს, მაგრამ მის თვალებში იმხელა სიყვარული და კმაყოფილება იკითხებოდა, არადამაჯერებლად გამოსდიოდა ყოველივე.
-არ დაგტოვებ, ლუკა! არაფრის დიდებით არ დაგტოვებ! - მაგრად მოეხვია ელენე მამაკაცს.
-ღმერთო, რა ჯიუტი გოგო ხარ! ვიცი, რომც გაგაგდო, არ წახვალ. არადა, რომ არ შეიძლება შენი აქ დარჩენა, რა ვქნათ? - გაეღიმა ლუკას.
-რატომ არ შეიძლება, ლუკა? მემგონი, აქ საკმაოდ უსაფრთხოდ ხართ.
-უსაფრთხოება არაფერ შუაშია, ელენე. არც მე და არც ბექას არაფრის გვეშინია! უბრალოდ მერჩივნა, შენგან შორს ვყოფილიყავით ეს დღეები...
-ლუკა, რატომ გააკეთეთ ეს ყველაფერი? რა საჭირო იყო? ახლა რომ დაგიჭირონ?
-არავინ დამიჭერს, ელენე, ნუ დარდობ! იმიტომ გავაკეთე, რომ ასე იყო საჭირო. იმიტომ, რომ ახვლედიანები იმსახურებდნენ ამას. არ ვნანობ, თუ გაინტერესებს!
-ლუკა, მაშო ძალიან გაბრაზდა. დედაშენმა მითხრა, რომ სახლიდანაც წავიდა.
-გაბრაზდა? რატომ? თვითონ არ იყო ახვლედიანების დასჯისკენ რომ მიმითითებდა?! -ჩაეცინა ლუკას.
-ლუკა... ხომ იცი მაშო რანაირია?
-რანაირია?! ჯაყელი უნდა იყოს და მორჩა! მე ის გავაკეთე, რაც ნებისმიერს უნდა გაეკეთებინა ჩემ ადგილას. ჩემი ოჯახი დავიცავი! ჩემი ბიძაშვილის და სიძის მკვლელი დავსაჯე! ყველაფერი მწარედ ვანანე. კიდევ რომ მქონდეს შანსი, იმავეს ვიზამდი! - გაცეცხლდა ჯაყელი.
-შვებას გრძნობ? - მშვიდად ჰკითხა ელენემ და თვალებში ჩახედა საყვარელ მამაკაცს.
ლუკა შეკრთა. არ შეიმჩნია, მაგრამ ძალიან დააბნია ამ შეკითხვამ.
-რა მნიშვნელობა აქვს მაგას. ეს შვების მოსაპოვებლად არ გამიკეთებია! ასე იყო საჭირო და მორჩა!
-ახვლედიანები რომ გადარჩნენ? - ისე ჩუმად იკითხა ელენემ, თითქოს ეშინოდაო ამის თქმა.
-ვერ გადარჩებიან, წესით არ უნდა გადარჩნენ! მე და ბექა კარგი მსროლელები ვართ. მაგრამ რომ გადარჩნენ, თავიდან ვიზრუნებთ მათ ლიკვიდაციაზე, ოღონდ უფრო აქტიურად!
-ასე რომ ლაპარაკობ მაშინებ, ლუკა...
-მაპატიე, ჩემო სიცოცხლე. ხომ იცი, რომ ისეთს არასდროს არაფერს გავაკეთებ, რომ შეგაშინო? მაგრამ ახვლედიანების საქმე ჩემი მოუშორებელი ვალია. სანამ ისინი ცოცხლობენ და მშვიდად სუნთქავენ, მე ვერ ვიცხოვრებ მშვიდად, შენთან ერთად.
-მეშინია, ლუკა... ძალიან მეშინია, რომ რამე შეიძლება დაგემართოს. - ამოისრუტუნა ელენემ, ჯაყელისკენ მიჩოჩდა და ჩაეხუტა. ამ უკანასკნელმაც მაგრამ მოხვია ხელები და თავზე აკოცა.
-ჩემი დაკარგვის არასდროს შეგეშინდეს, ელენე. შენ გაშვებას არ ვაპირებ! - თვალებში ჩახედა და ისე გაუღიმა, როგორც მხოლოდ მას უღიმოდა.
ელენესაც გაეღიმა.
-მთელი სამყაროს სიცოცხლე რომ ვალად დაიდო, მაინც ისე ძლიერ მეყვარები, როგორც ახლა მიყვარხარ! - ნაზად შეეხო ელენე მამაკაცის ბაგეებს და ისევ ჩაეხუტა.

*_*_*_*

მარიამი ბუხრის წინ იჯდა, წითელი ღვინით ხელში. სიმშვიდის მოპოვებას ცდილობდა, მაგრამ ვერაფრით ისვენებდა. იოანეს სიტყვები ისე უღრღნიდნენ ტვინს, როგორც იატაკზე დაგდებულ შაქრის კუბიკს ღრღნიან ჭიანჭველები.
რატომ ფიქრობდა დანელიას სიტყვებზე ამდენს? - რაც უნდოდა ის ეფიქრა, მთავარი იყო, რომ უტა არასდროს გაიზიარებდა ძმის აზრს. მაგრამ... მაგრამ რა?! - რა აწუხებდა? რა ადარდებდა? თორნიკესთან ჩხუბი? - არა! ფიქრობდა, რომ გული ეტკინებოდა, მისი გალანძღვით, მაგრამ პირიქით, შვება იგრძნო. თითქოს ერთიანად ამოანთხია მის მიმართ დაგროვილი ბოღმა, რომელიც უპასუხო გრძნობამ და გაწამებულმა ახალგაზრდობამ გამოიწვია. ერთიანად ამოძირკვა თორნიკე არველაძის არსებობა მისი გონებიდან და გულიდან. გულიდან? - ხო... აი ასე, გულიდანაც გამოაგდო და ცხვირწინ მიუჯახუნა კარი. ასე მარტივად, ერთ ღამეში... ერთი უბრალო მოქმედებით, ერთი ტყუილით, ერთი მცდარი არჩევნით. ვერ აპატია, უბრალოდ ვერ აიტანა მისი დამოკიდებულება.
განა არ იცოდა, რომ თორნიკე არველაძე ძმაკაცს არასდროს გასცემდა? ან საერთოდ, რა საჭირო იყო, მაშოს სცოდნობდა ლუკას გეგმის შესახებ?! უბრალოდ იმან ატკინა, რომ კიდევ ერთხელ იგრძნო, ლუკა ყოველთვის მასზე წინ იდგებოდა არველაძისთვის. მაინც ყოველთვის ძმაკაცის დად დარჩებოდა და არა საყვარელ ქალად. თორნიკე მისთვის იმდენად იდეალური იყო... იმდენად საოცარი, რომ ვერ აპატია ტყუილი. ბავშვობაში დედა ზღაპრებს რომ უყვებოდა პატარა მაშოს, მის თვალში წარმოდგენილი გმირი ყოველთვის თორნიკე იყო. არველაძე მისთვის რაღაც სანდოს და უსაფრთხოს უკავშირდებოდა. მის მკლავებს დამცავი ფარის ფუნქცია ჰქონდა, მის სიტყვას სასწაულმოქმედი გამაყუჩებლის. მან კი მოატყუა... იმან უმტყუნა, ვისგანაც ვერასდროს წარმოიდგენდა. იმან გატეხა ფიცი, ვისი სიტყვაც მარიამისთვის კლდეზე უფრო მაგარი იყო. არ აინტერესებდა, საერთოდ არ ანაღვლებდა ლუკას და თორნიკეს ძმაკაცობა და მათი უაზრო პრინციპები, არ უნდა მოქცეულიყო არველაძე ასე. არ უნდა მოეტყუებინა გოგონა. ძალადობის, ტყუილის და ბოროტის მხარეზე არ უნდა დამდგარიყო.
ამას ვერ პატიობდა. იოანეს სიტყვებს, თორნიკეს ვერ პატიობდა...
მისი გული ბრძოლის ველად გადაიქცა. რა ერქვა ამას? რა შუაში იყო საერთოდ იოანე? - სამი კვირის გაცნობილი იოანე, ანდრეა ახვლედიანის ძმაკაცი იოანე. მისი ოჯახის მტერი იოანე, მთელი ცხოვრების სიყვარულს, თორნიკეს, როგორ ებრძოდა? - რა იყო ეს?!

ფიქრისგან თავი თუ არ აეხდებოდა, არ ეგონა. სახელები ბეჯითად ტრიალებდნენ მის გონებააში და მოსვენებას უკარგავდნენ მარიამს.
რატომ მოვიდნენ აქამდე? - ცნობილმა, პატივსაცემმა, ძლევამოსილმა დემეტრე ჯაყელმა, როგორ მიიყვანა საქმე იქამდე, რომ მისი შვილი და ძმიშვილი მკვლელები გამხდარიყვნენ? არ ჰქონდა მნიშვნელობა, გადარჩებოდნენ თუ არა ახვლედიანები. ბექამ და ლუკამ გააზრებული ქმედება ჩაიდინეს, რაც უკვე აქცევდა მათ მკვლელებად, ყოველ შემთხვევაში მარიამის თვალში.
ოთახში თითქოს შიშის ზარმა ჩამოკრა, მაშოს ერთიანად აეჯაგრა სხეული. მის გონებაში მახვილივით გაიელვა კითხვამ, რომელიც ოცდაათწლიანი ომის განმავლობაში პირველად დაებადა ერთ-ერთ მონაწილე მხარეს. - როგორ დაიწყო ეს ბრძოლა?! რატომ გადაემტერნენ ერთმანეთს ირაკლი და დემეტრე?! განა ვინ იცოდა პასუხი ამაზე? - არც არავინ! მხოლოდ დემეტრემ და ირაკლიმ, მხოლოდ მათ და არავინ სხვამ.
მარიამი შეძრწუნდა. შეაძრწუნა იმ ფაქტმა, რომ მისი ძმაც, ბექაც, ნიკუშაც, თორნიკეც, გეგაც, რატიც, ანდრეაც, ალექსანდრეც, იოანეც და მათეც უბრალოდ ბრმა ჯარისკაცები იყვნენ „საიდუმლო ბრძოლაში“.
ერთმანეთს ხოცავდნენ. დაუნდობლად კლავდნენ, ცემდნენ, აფურთხებდნენ სულში, ლანძღავდნენ, სძულდათ, ეზიზღებოდათ, ადამიანობას კარგავდნენ, ცხოველებს ემსგავსებოდნენ, სრულიად, სრულიად უცნობი მიზეზით.
გულის რევის შეგრძნება იმდენად მძაფრად იგრძნო, მაშინვე ბოთლი მოიყუდა და ნახევრამდე ჩაცალა. უნდა გაბრუებულიყო, უნდა დაევიწყებინა ეს ამაზრზენი შეგრძნება. წამით ისე მოუნდა ეკატერინეს ადგილას ყოფნა, იმდენად, რომ შერცხვა. როგორ შეიძლებოდა უფროსი დის ადგილას ყოფნა ენატრა? - მას ხომ წარმოდგენაც ვერ შეეძლო, რამხელა ტკივილს გრძნობდა ის? - მაგრამ მაინც, მას გაქცევის და გლოვის უფლება ჰქონდა. ეკატერინეს გაბრაზების, ყველაფრის დავიწყების, ჯანდაბაში მოსროლის და უბრალოდ გაქცევის უფლება ჰქონდა, მარიამს - არა! ყველაზე საშინელი კი ის იყო, რომ თავადაც ვერ ხვდებოდა, რა სტკიოდა ყველაზე მეტად...
ოჯახისწევრების სასტიკი საქციელი? თორნიკეს ღალატი? იოანეს სიტყვები? - არა, ყველაზე მეტად ანდრეა ახვლედიანის მდგომარეობა სტკიოდა. რა უაზრობა იყო ეს?! რა გაუგებრობა?! ის და ანდრეა?! - სადაური წესი იყო, რომ ჯაყელს ახვლედიანზე შეტკიებოდა გული?! ვის გაეგონა ან ვის ეთქვა?!
ფეხზე წამოხტა და ბოლთის ცემას მოჰყვა. უნდა დაერეკა! უტასთან აუცილებლად უნდა დაერეკა და ახვლედიანების მდგომარეობის შესახებ გაეგო რამე. აინტერესებდა არამხოლოდ თავისი თავის და ბიჭების გამო, არამედ ანდრეას და ალექსანდრეს გამოც. ადამიანურად აინტერესებდა, თუნდაც უტას და იოანეს საყვარელი ადამიანების მდგომარეობის შესახებ გაეგო ახალი ამბავი.
მობილურს ხელის კანკალით დაწვდა და გაუაზრებლად აკრიფა უტას ნომერი.
გავიდა...
ერთი, ორი, სამი წამი დასაკიდებლად, მაგრამ არა! უნდა გაერკვია, უნდა სცოდნოდა!
ოთხი, ხუთი, ექვსი...
გული აუფანცქალდა. მიუხედავად იმისა, რომ უტას ურეკავდა, რომელიც სულაც არაფერს შეიმჩნევდა მასთან საუბარში და ჩვეული, მეგობრული ტონით დაელაპარაკებოდა, მაინც ნერვიულობდა. დამნაშავედ გრძნობდა თავს. დამნაშევედ იმიტომ, რომ ისიც ჯაყელი იყო.
-გისმენ, მარიამ! - როგორც იქნა გააგონეს მობილურში ხმა. ერთიანად გააცია სხეულში. ეს უტას ხმა არ იყო, ეს ნამდვილად იოანე იყო.
-ი... იოანე შენ ხარ? - ძლივს ამოილუღლუღა სახელი და სავარძელს მიესვენა.
-ხო, მე ვარ. უტა გასულია და ტელეფონი აქ დარჩა. გინდოდა რამე?! - იმხელა სიცივე და ოფიციალობა იგრძნობოდა მამაკაცის ხმაში, მარიამს ერთიანად დაუარა ტანში.
-მე... მინდოდა... უტასთან ლაპარაკი მინდოდა.... - ძლივს მოიფიქრა მაშომ პასუხისთვის თავის მოყრა.
-კარგი, რომ დაბრუნდება გადავცემ, რომ დაგირეკოს!
-იოანე, მოიცადე! - წამოიყვირა გოგონამ, როცა მიხვდა, რომ დანელია ტელეფონის გათიშვას აპირებდა. - როგორ არიან შენი მეგობრები?
იოანემ პაუზა აიღო. ხმა არ ამოუღია ერთხანს.
-მძიმედ... - გაისმა ცოტახანში მამაკაცის ჩამწყდარი ხმა.
-იოანე, მე ვიცი, რასაც ფიქრობ და ისიც ვიცი, რომ სრული უფლება გაქვს ასე იფიქრო, მაგრამ უბრალოდ მინდა იცოდე, მე წარმოდგენაც არ მქონდა, რომ ჩემი ოჯახი ასეთ რამეს გეგმავდა. თუ ოდნავ მაინც გამიცანი ამ დროის განმავლობაში, გეცოდინება, რომ ძალადობის მომხრე არ ვარ და არც არასდროს ვიქნები. შენს ძმაკაცებს გამოჯანმრთელებას ვუსურვებ მთელი გულით, შენი ნებაა, დამიჯერებ თუ არა. მე უბრალოდ მინდოდა გცოდნოდა.
ისევ დუმილი მეორე მხრიდან და ისევ მცირე პაუზა.
-გასაგებია... ყველაფერი გასაგებია... უნდა წავიდე, ექიმი მოდის, ჩემს ძმას გადავცემ, რომ დარეკე! - მშრალი იყო იოანეს პასუხი, რასაც ტელეფონის გამაყრუბელი წუილიც მოჰყვა.
მაშომ იქვე დააგდო ტელეფონი და თვალებიდან უნებურად წამოსული ცრემლები შეიმშრალა. - რა ატირებდა? რატომ ტიროდა გაუაზრებლად იოანე დანელიას გამო? რატომ სტკიოდა გაუაზრებლად, იოანე დანელიას გამო? რატომ განიცდიდა გაუაზრებლად, იოანე დანელიას გამო? - რატომ?!
კიდევ ერთხელ ჩამოისხა მეწამური სითხე ჭიქაში და სულმოუთქმელად მოუღო ბოლო. რამდენჯერმე გაიმეორა ერთი და იგივე, სანამ არ იგრძნო, რომ ალკოჰოლი მოერია და ძილი მოუნდა. ადგომა და საძინებელში გადანაცვლება არც უცდია, იქვე, ბუხრის წინ მიიფარა პლედი და მშვიდად მინაბა თვალები. ახლა ყველაზე მეტად სიმშვიდე და ყველაფრის დავიწყება სჭირდებოდა.

*_*_*_*

-კახეთში არიან. - გადაუჩურჩულა მათემ ჯერ კიდევ ჩაფიქრებულ იოანეს და გვერდით მიუჯდა.
დანელია გამოფხიზლდა, საგულდაგულოდ ჩაბღუჯული მობილური მაგიდაზე დააბრუნა და ძმაკაცს მიუბრუნდა.
-გეგა მიქაბერიძესთან, არა?!
მათემ უხმოდ დაუქნია თავი, თანხმობის ნიშნად.
-რა ვქნათ?! გავაგზავნო ბიჭები?
-ირაკლის უთხარი?
-არა, ჯერ შენ გითხარი, რავიცი, მაინც. - მხრები აიჩეჩა არაბულმა.
-არაფერი უთხრა! - კატეგორიულად წამოიძახა იოანემ.
-რატომ? რამე სხვა გეგმა გვაქვს? - გაიკვირვა მათემ.
-სანამ ანდრეა არ გაიღვიძებს, არავითარი გეგმა არ გვექნება. მან უნდა გადაწყვიტოს ყველაფერი, ვიცი, მის გარეშე მოქმედება არ გაუხარდება!
-იოანე, ანდრეამ შეიძლება კარგა ხანს ვერ შეძლოს ლაპარაკი, როდემდე დაველოდებით? ის ნაბი*ვრები შეიძლება გაიქცნენ კიდეც!
-არსად გამქცევები ეგენი არ არიან! დამალვა რომ სდომოდათ კახეთში კი არა, საზღვარგარეთ წავიდოდნენ. - დარწმუნებით ჩაილაპარაკა დანელიამ და ნიკაპზე მოისვა ხელი.
-კარგი, მაგრამ ირაკლი რომ მკითხავს, რა ვუთხრა?
-უთხარი, რომ კარგად არიან დამალულები და ჯერ ვერ პოულობენ ბიჭები.
მათეს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ანასტასია და უტა მიუსხდნენ გვერდით. უტამ თვალებით ჰკითხა ბიჭებს, რა ხდებაო, მათაც თავი გაუქნიეს, არაფერიო.

*_*_*_*
მეორე დღის საღამომდე არაფერი შეცვლილა ბიჭების მდგომარეობაში. ალექსანდრე ისევ კომაში იყო,ა ნდრეა კი არ იღვიძებდა.

-ექიმო, თქვენ თქვით, რომ ჯერ კიდევ გუშინ საღამოსთვის გაიღვიძებდა ჩემი შვილი! - გაცხარებით ესაუბრებოდა ირაკლი თეთრხალათიანს.
-დიახ, ბატონო... უმრავლეს შემთხვევაში ეს დრო საკმარისია პაციენტის გონზე მოსასვლელად, მაგრამ ყველა შემთხვევა ინდივიდუალურია. უნდა გესმოდეთ. როგორც ჩანს, მისი ორგანიზმი ჯერ არ არის მზად გაღვიძებისათვის!
-მაშ როდის იქნება?!
-არვიცით, ბატონო ირაკლი, ამის თქმა ძალიან რთულია. გარწმუნებთ, ჩვენი გუნდი ყველაფერს აკეთებს...
-როგორც ჩანს, საკმარისს არა! - დაიყვირა ირაკლიმ და ექიმი შეაკრთო.
-შეგიძლიათ, სხვა საავადმყოფოში მოითხოვოთ მათი გადაყვანა... - სიმშვიდეს ძლივს ინარჩუნებდა თეთრხალათიანი და დაცვარულ შუბლს იწმენდდა. იცოდა, ზედმეტი სიტყვა ახვლედიანისთვის და სამსახურს გამოესალმებოდა.
-დამცინით?! ეს კლინიკა საუკეთესოს სახელით სარგებლობს მთელ ქვეყანაში, ასეთ მდგომარეობაში სად წავიყვანო ჩემი შვილები?! - კბილები სიმწრით ააკაწკაწა უფროსმა ახვლედიანმა.
ექიმმა ღრმად ამოიხვნეშა და სათვალე შეისწორა.
-ბატონო ირაკლი, როგორც უკვე გითხარით, ჩვენი გუნდი ყველაფერს აკეთებს თქვენი შვილების გადასარჩენად. დანარჩენი მხოლოდ მათზეა დამოკიდებული. ვწუხვარ, მაგრამ ვერაფრით დაგეხმარებით.
-თავიდან მომწყდი, ახლავე! - დაიღრიალა ირაკლიმ და გაფითრებულ ექიმს ხელი აუქნია.
თეთრხალათიანი სწრაფი ნაბიჯებით გაეცალა კაცს იმის შიშით, რომ რამე ცუდს დამართებდა.

*_*_*_*

იმ ღამეს საშინლად გაწვიმდა. წვიმდა თბილისში და წვიმდა მანგლისშიც. მარიამს მშვიდი ძილი წვეთების ფანჯარაზე წკაპუნის ხმამ დაურღვია. ზანტად გაახილა თვალები და როგორც კი მიხვდა, რომ სამზარეულოში ფანჯარა ჰქონდა დარჩენილი ღია, მის დასახურად წამოდგა. დახურვისას თითქოს რაღაც ხმა მოესმაო, მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია, წვიმას დააბრალა ყველაფერი.
ბუხართან დაბრუნდა და პლედი მოიხურა.დაძინებამდე ბუხართან ჯდომა ამჯობინა.
უცებ შეცბა. შიშის ტალღამ დაუარა სხეულში. კარზე ვიღაცამ დააბრახუნა.
წამოდგა. კაკუნი ისევ განმეორდა. გაუკვირდა და შეეშინდა. არავის ელოდა, ვინ იცოდა მისი მანგლისში ყოფნის შესახებ?! კართან ფრთხილად მივიდა და ხელის ცახცახით გააღო.
ვის არ წარმოიდგენდა, მის კარის ზღურბლზე მდგარს, მაგრამ იოანე დანელიას, ნამდვილად არა.
იდგა იოანე, წვიმისგან გალუმპული, სახეზე პატარა ნაკაწრით და მისჩერებოდა საოცრად გაკვირვებულ მარიამს.

-იოანე? შენ აქ? - ძლივს ამოილუღლუღა გოგონამ და გაწუწულ დანელიას თვალი მოავლო.
-ჰო... - ჩაილაპარაკა უემოციოდ დანელიამ.
-აქ რა გინდა, ამ შუაღამისას? როგორ მომაგენი? - გაიოცა ჯაყელმა.
-მართლა მეკითხები მაგას? - ჩაეცინა მამაკაცს.
-ხო, რა ვიცი... - მხრები აიჩეჩა მაშომ და მიხვდა, რომ სისულელე იკითხა. ის ხომ იოანე იყო, ის კი ჯაყელების სახლში იმყოფებოდა, რომლის ადგილმდებარეობაც, რა თქმა უნდა, ცნობილი იქნებოდა ბიჭისთვის. - როგორ შემოხვედი ეზოში? - ამის კითხვაღა მოიფიქრა ბოლოს.
-ღობეზე გადმოვძვერი! - მხრები აიჩეჩა იოანემ, ვითომაც აქ არაფერიო.
-ღობეზე?
-ჰო.
-როგორ?
-ჩვეულებრივად, ავდექი და გადმოვძვერი. - გაეღიმა დანელიას.
-სულ დასველებულხარ... ეს ნაკაწრი რატომ გაქვს სახეზე?
-ვერც ისე კარგად გადმოვძვერი! - ოდნავ ჩაეცინა დანელიას. - სახლში არ შემომიშვებ?
-ხო, რა თქმა უნდა, მაპატიე, დავიბენი, შემოდი! - გაიწია მარიამი და სტუმარი სახლში შეატარა. - მიდი, ბუხართან დაჯექი, მე პირსახოცს მოგიტან. - კიბეებზე აირბინა მაშომ.

ოთახში დაბრუნებულს იოანე ბუხართან ახლოს მდებარე სავარძელში დაუხვდა.
-გამომართვი... - პირსახოცი გაუწოდა სტუმარს.
-მადლობა! - გაუღიმა დანელიამ გოგონას.
-იოანე, რატომ მოხვედი?! - უცებ ჰკითხა მარიამმა მამაკაცს და თვალი თვალში გაუყარა.
-ჩაის არ დამალევინებ? ძალიან ცივა გარეთ და უარს არ გეტყოდი! - ჩაეცინა იოანეს ისე, რომ მაშოს ნათქვამისთვის ყურადღება არც მიუქცევია.
ჯაყელმა ამოიოხრა.
-რა თქმა უნდა, დაგალევინებ. დამელოდე, მალე მოვალ... - სამზარეულოში გავიდა გოგონა ჩაის გასაკეთებლად.

-მომწონს თქვენი სახლი. რა, რა და გემოვნება გქონიათ ჯაყელებს! - სამზარეულოს თვალიერებით შემოვიდა ოთახში დანელია.
მარიამს ჩაეცინა და მდუღარე სითხით სავსე ჭიქა გაუწოდა მამაკაცს.
-თუ იმის გასაგებად მოხვედი, ლუკა და ბექა აქ ხომ არ იმალებიან, გეტყვი, რომ ტყუილად მოცდი.
-ძალიან კარგად ვიცი, სადაც არიან შენი ძმები, აქ მაგის გამო არ მოვსულვარ! - გაღიზიანდა იოანე.
-აბა რატომ მოხვედი?!
-ამ კარიდან ბაღში გადიხარ? - დიდი ინტერესით იკითხა დანელიამ და ისევ უყურადღებოდ დატოვა კითხვა.
-იოანე, გეყოფა! გეკითხები და მიპასუხე, რატომ მოხვედი ჯაყელთან, როცა ამავე გვარის წარმომადგენლებმა შენი ძმაკაცები დაჭრეს სასიკვდილოდ?! - მოთმინება ამოეწურა გოგონას.
-ალექსანდრე კომაშია, ანდრეას გუშინ უნდა გაეღვიძა, მაგრამ ჯერაც უგონოდაა...
-ძალიან ვწუხვარ. ვიცი, არ გჯერა, მაგრამ ჩემთვის იმაზე მეტად ამაზრზენია მომხდარი, ვიდრე შენ წარმოგიდგენია.
-მარიამ, იცოდე, ამას ხშირად არ ვიძახი, მაგრამ მაპატიე ის, რაც გითხარი! - წარბები შეჭმუხნა დანელიამ და კუშტი მზერა დაასო ჯაყელს.
მარიამს ცხელმა ტალღამ დაუარა სხეულში. მისი ნათქვამი უცნაურად მოედო გულს, მისმა მზერამ გაურკვევლად ააფორიაქა.
-სრული უფლება გქონდა, ასე გეფიქრა. - ამოიოხრა მაშომ და თავი დახარა.
-არა, არ მქონდა. არასდროს მოგიცია ჩემთვის იმის საბაბი, რომ ასე მეფიქრა. მარიამ, როცა გითხარი, შენ სხვებს არ გავხარ და განსხვავებული ხართქო, მართლა გულწრფელი ვიყავი. ის სიტყვები კი უბრალოდ ცხელ გულზე ვთქვი და ძალიან ვნანობ.
-აზრი რამ შეგაცვლევინა, ჩემმა ზარმა?
-რა მნიშვნელობა აქვს? მთავარია, რომ იცოდე, იმას არ ვფიქრობ, რაც გითხარი!
-და რატომ არ ფიქრობ ასე? მეც ხომ ჯაყელი ვარ? რა გარანტია გაქვს, რომ ჩემი ოჯახისგან რამით განვსხვავდები?! მხოლოდ სამი კვირაა მიცნობ...
-დროს რა მნიშვნელობა აქვს? ადამიანის შეცნობა ერთ საათშიც შეიძლება. უბრალოდ მჯერა, რომ სხვანაირი ხარ და მორჩა!
-საიდან იცოდი, რომ აქ ვიქნებოდი? - იკითხა მარიამმა და ბუხრის ოთახისკენ დაიძრა.
-საღამო ხანს სხვაგან სად წახვიდოდი? - ჩაეცინა იოანეს.
-სახლში. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
-არა, სახლში ნამდვილად არ წახვიდოდი, მომხდარის შემდეგ. ზედმეტად მეამბოხე ხარ მაგისთვის! - დარწმუნებით თქვა დანელიამ და სავარძელში დაიკავა ადგილი.
-ჰმ... მემგონი ზედმეტად კარგად მოგივიდა ჩემი გაცნობა. - ჩაეცინა მაშოს.
-ადამიანების ცნობა მეხერხება, ზოგადად. - გაეღიმა მამაკაცს.
-იოანე, ჩემთან მხოლოდ ბოდიშის მოსახდელად მოხვედი? - დასერიოზულდა ჯაყელი.
-არ ვიცი, მარიამ... ალბათ. - თავი ცეცხლისკენ შეაბრუნა იოანემ.
-ალბათ რას ნიშნავს?!
-არ ვიცი. მეც არ ვიცი, აქ რატომ ვარ. ახლა წესით საავადმყოფოში უნდა ვიყო, ჩემი ძმაკაცის გვერდით, მაგრამ...
-მაგრამ?!
-მაგრამ, ასე უბრალოდ, დავავლე მანქანის გასაღებს ხელი და გონს რომ მოვედი, შენი სახლის კარზე ვაკაკუნებდი უკვე - იოანეს მკრთალად გაეღიმა. მარიამმა ვერაფერი თქვა.
ისხდნენ ასე, მდუმარედ და მხოლოდ შეშის ტკაცა-ტკუცი ურღვევდათ სიჩუმეს. ორივეს თვალები ცეცხლის ალებზე იყო მიშტერებული.
-პარადოქსია, არა?! - უცებ წამოიწყო საუბარი იოანემ, ისე, რომ მზერა ცეცხლისთვის არ მოუშორებია და ჩაიცინა. - ახლა იმ ადამიანის სახლში ვზივარ, რომელმაც სულ ცოტა ხნის წინ ძმაკაცი დამიჭრა სასიკვდილოდ. იმის მაგივრად, რომ ახლა საავადმყოფოში ვიყო და მის პატარა ბიძაშვილს ვამხნევებდე, აქ ვარ, მარიამ ჯაყელთან ერთად და ისიც არ ვიცი, რატომ...
-იოანე... - რაღაცის თქმა დააპირა მაშომ, მაგრამ დანელია ლაპარაკს აგრძელებდა.
-ანდრეა ახვლედიანი ბევრისთვის რომ საძულველი და საშიში პიროვნებაა, ჩემთვის ძმაკაცზე ბევრად მეტია, მარიამ. ამ ადამიანის ფენომენს ვერასდროს ავხსნი ჩემს ცხოვრებაში. ვძმაკაცობდით ბავშვობიდან, მე ის და მათე. მამა რომ გარდამეცვალა, დედაჩემს ჯანმრთელობა შეერყა და მუშაობა ვეღარ შეძლო, უპატრონოდ ვრჩებოდით მე და უტა. მე თოთხმეტის ვიყავი, უტა რვის. მაშინ რომ ანდრეას და მის ოჯახს დახმარების ხელი არ გამოეწვდინა, დღეს სად ვიქნებოდით, ღმერთმა იცის. იმ დღეს, მამა რომ დავკრძალე, გვერდში ამომიდგა და მითხრა, ამიერიდან სულ ასე იქნებაო. ყველაფერში მეხმარებოდა ის მე, მე - უტას. ერთად გავზარდეთ ჩემი ძმა. როგორც ანდრეას სწავლის ფულს იხდიდა ირაკლი, ისე მიხდიდა მეც. როგორც ანდრეას ამუშავებდა, ისე მეც! ფეხზე ანდრეას წყალობით დავდექი. რაც მაქვს მხოლოდ მისი დამსახურებაა. ანდრეა ახვლედიანი რომ წმინდანი არ არის, ეს ჩემზე უკეთ არავინ იცის, დღე არ მიცხოვრია მის გარეშე, მაგრამ წმინდანი რომ არ იყო და ჩემთვის მფარველ ანგელოზად იქცა, ამიტომ მიყვარს ასე ძალიან! მაგიტომაა, რომ თუ ვერ გაიღვიძებს, შენც კი გადაგახტები და ისე მოგიკლავ ძმას, წარბიც არ შემიტოკდება. გეფიცები, არ მინდა, მაგრამ გეფიცები, ვიზამ!

მარიამი უყურებდა დანელიას, რომელიც ჯიუტად არ აბრუნებდა თავს მისკენ და გრძნობდა, რომ ყელში დიდი ბურთი ეჩხირებოდა. ცეცხლის შუქზე უფრო კარგად მოსჩანდა მისი ავარვარებული თვალები, დიდ ტკივილს რომ გამოხატავდა და ცრემლის თხელ ფენას მალავდა. უყურებდა და ხვდებოდა, რომ თავადაც ტკიოდა გულის ნაწილი; თავისი, „მარიამის“ ნაწილი კი არა, თავისი „იოანეს“ ნაწილი. იმ წამს გაიაზრა, რომ მის გულში იოანეს უკვე თავისი ადგილი ჰქონდა და ამის გააზრებამ იმხელა ტკივილი მიჰგვარა, ცრემლი ვერ შეიკავა.

-თუ შენი ძმაკაცი მართლა ისეთი ძლიერია, როგორც ამბობ, მაშინ არაფრის დიდებით არ დაგტოვებთ, იოანე. გაიღვიძებს აუცილებლად, სხვა გამოსავალიც არ აქვს. - საიდანღაც მოკრებილი ძალით ამოიჩურჩულა ჯაყელმა და სწრაფად მოიწმინდა ცრემლი.
იოანემ თვალები დახუჭა და გაიღიმა.
-ცოდვა იყო შენი მაგ გვარზე დაწერა, მარიამ ჯაყელო. ცოდვა იყო და ღმერთს რა ვუთხარი, ასეთი საქმის გაკეთებისთვის! - როგორც იქნა მიაბრუნა თავი დანელიამ და მზერა გაუსწორა მარიამს. ცეცხლის შუქი იმდენად ლამაზად ეფინებოდა გოგონას ღაწვებზე, მისთვის მარიამი ღვთაებრივ არსებას ემსგავსებოდა.
-ამ სივრცეს ალბათ ვერასდროს გადავლახავთ, არა?! - მწარედ ჩაეცინა მარიამს და საზურგეს მიეყრდნო. იოანემ ამოიხვნეშა.
-„ვერასდროს“ და „არასდროს“ პირობითია ცნებებია; არსებოობს მხოლოდ „მინდა“ და „არ მინდა.“ - გაეღიმა მამაკაცს. - შენ გინდა, მარიამ?! - გამომცდელი მზერა მიაპყრო დანელიამ გოგონას და პასუხის მოლოდინში გაირინდა.
მარიამი გაჩუმდა, ვერაფერი უპასუხა. იოანეს ჩაეცინა.
-გამიგია, პირველი სიყვარულის გულიდან განდევნა არც ისე ადვილიაო. - თავისთვის ჩაილაპარაკა მამაკაცმა.
მარიამს გააცია. თითქოს დენი დაარტყესო, მაშინვე გამოფხიზლდა.
-პირველი სიყვარული რა შუაშია?! - თვალები გაუფართოვდა ჯაყელს. იოანესგან არ მოელოდა ამ თემის წამოწევას. დანელიამ ნიკაპზე მოისვა ხელი და ისევ ჩაიცინა.
-თორნიკე არველაძე, არა?! - ცინიკა შეერია ხმაში.
მარიამი ერთიანად აილეწა სახეზე. თორნიკეზე არავისთან ლაპარაკობდა, მაგრამ იოანესთან ამის განხილვა მისთვისაც კი ზედმეტი იყო.
-თორნიკე საერთოდ რა შუაშია, ვერ ვხვდები. მითუმეტეს ახლა მისი სახელის გაგონებაც არ მინდა, თუ ძალიან გაინტერესებს. - მტკიცედ თქვა მაშომ და ყელი მოიღერა.
-შენს „სიყვარულს“ ეჩხუბე? - გაეცინა იოანეს.
-ჩემი ნამდვილად არ არის. იცი რა არის ჩემი? - აი ეს ტელეფონი! შემიძლია შევეხო, ხელში ავიღო და ის გავუკეთო, რაც გამიხარდება. ეს სავარძელია ჩემი, სადაც მომინდება იქ გადავდგამ, მაგრამ თორნიკე არც არასდროს ყოფილა ჩემი და ეჭვი მაქვს, ამ საღამოს შემდეგ, არც არასდროს იქნება!
განსხვავებული სხივი შეეპარა დანელიას თვალებში. თითქოს მარიამის სიტყვებმა მასში რაღაც ნაპერწკალი გააღვივესო.
-ასე კატეგორიულად?! - გაეღიმა მამაკაცს და აღტაცებით შეხედა წინ მწდომ ჯაყელს.
-კატეგორიულად რატომ? - რეალისტურად! საერთოდ, ჩემი აზრით, ყველაზე მწარედ მიწაზე ის ენარცხება, ვისაც ჰგონია, რომ სამუდამოდ დარჩება ღრუბლებში. ბავშვურ ოცნებებთან თამაში მეყო, საკმარისად გავიზარდე საიმისოდ, რომ ვარდისფერი სათვალე აღარ ვატარო.
-აჰა... ყველაფერი გასაგებია, ქალბატონო მარიამ! - სასიამოვნოდ ჩაეღიმა იოანეს და საზურგეს მიეყრდნო.
მარიამმა თვალები დახუჭა და ამოიოხრა.
-საერთოდ, ასეთი გულწრფელი არ ვარ ხოლმე; არც ასე ადვილად ვუშლი ვინმეს გულს. - თითქოს თავი გაიმართლაო ჯაყელმა.
-მგონი, გულახდილობის საღამო გვაქვს, ხომ არ დაგველია? - გაეცინა დანელიას.
-შენ რა, გცალია ამ ყველაფრისთვის? ახლა წესით საავადმყოფოში უნდა იყო ან ჩემს ძმას ედგე კვალში, ვცდები?
-არა, არ ცდები, მაგრამ, როგორც ხედავ, მე აქ ვარ, შენთან ერთად და რატომღაც სულაც არ ვღელავ, რომ შენი ძმა ახლა თავის ძმაკაცთან ერთად კახურ ღვინოს უსინჯავს გემოს!

მარიამი გაოცდა. არ ეგონა, თუ იოანეს ლუკასა და ბექას ადგილსამყოფელი ეცოდინებოდა.
-რა, გეგონა არ ვიცოდი, სად იყვნენ შენი ძვირფასი ძმები? - ჩაეცინა დანელიას გოგონას რეაქციაზე.
-ასე უცებ როგორ გაიგე? ან თუ გაიგე, მართლა რა გინდა აქ?! - დაიბნა ჯაყელი.
-ხანდახან, მგონია, რომ ჯაყელი არ ხარ და ვერ ერკვევი ასეთ რაღაცეებში! - გაეცინა იოანეს.
-„მასეთ“ რაღაცეებში მართლა ვერ ვერკვევი. არ მაინტერესებს თქვენი გარჩევები და იმიტომ! - გაღიზიანდა მაშო.
-გარჩევები არც უნდა გაინტერესებდეს, მაგრამ კი უნდა იცოდე, რა ვითარეებაა შენ გარშემო.
-რაც წამოვიზარდე და ჭკუაში ჩავვარდი, მას შემდეგ ვცდილობ დავივიწყო ჩემი გვართან დაკავშირებული პრობლემები და უბრალო ადამიანივით ვიცხოვრო. მეზიზღება იმის გააზრება, რომ ჩემს ძმას ძილისას თავთან იარაღი უდევს; მეზიზღება, რომ ჩვენს სახლს ოცამდე კაცი იცავს; ვერ ვიტან, რომ იარაღიანი მძღოლი დამყვება კუდში. მძულს, საყვარელი ადამიანების დაკარგვის შიში, რომელიც ტკივილად განვიცადე უკვე ორჯერ. ხანდახან, უბრალოდ მინდა, რომ დავივიწყო ყველაფერი და რეალობას გამოვექცე. ახლაც ამას ვცდილობ, მაგრამ შენ არ მაცდი! - ერთი ამოსუნთქვით მიაყარა მარიამმა სათქმელი მამაკაცს და უცებ გაჩუმდა.
იოანემ თავი დახარა.
-ხანდახან... ცხოვრებაში, გიწევს აუტანელ რეალობასთან შეგუება, უბრალოდ იმიტომ, რომ შენ არავინ არაფერს გეკითხება; არავინ გითანხმებს შენს ვენებში შესაყვანი ტკივილის დოზას, არავის ადარდებს შენი აზრი. ცხოვრება ყოველთვის თავისი რიტმით მიქრის, ყოველგვარი შეჩერებების გარეშე. - მკაფიოდ გამოთქვამდა სიტყვებს დანელია და ცეცხლს მიშტერებულ თვალებს შიგადაშიგ ახამხამებდა.
მარიამს არაფერი უთქვამს, უბრალოდ ამოიხვნეშა და ხელით თმა გადაიწია.
უეცრად დარეკა იოანეს ტელეფონმა, ამ უკანასკნელმაც სწრაფად აიღო და მაშინვე უპასუხა, როგორც კი მათეს ნომერი ამოიკითხა.
-გისმენ მათე! რა მნიშვნელობა აქვს, საქმე მქონდა და გავედი. მოხდა რამე?! მართლა?! როდის?! ვახ, რა მაგარია, მოვალ მალე! - სახე გაუბრწყინდა დანელიას. კარგი! - იოანემ ტელეფონი გათიშა, თვალები დახუჭა და ღრმად ამოისუნთქა.
-რაო, რა გითხრეს?! - მოუთმენლად იკითხა მაშომ.
-ანდრეა გამოფხიზლდა, პალატაში გადაიყვანენ მალე, უნდა წავიდე! - წამოდა მამაკაცი.
-რა კარგია, გილოცავ! - გულწრფელად გაეხარდა მარიამს, რაზეც დანელიას გაეღიმა.
-მადლობა ყველაფრისთვის, მარიამ!
-რისთვის მიხდი მადლობას? - საოცრად გაიკვირვა ჯაყელმა.
-ყველაფრისთვის! - თავდაჯერებული ღიმილით გაიმეორა იოანემ იგივე და ღია კარში გაუჩინარდა.
მაშო უბრალოდ იდგა, კარის ჩარჩოს მიყრდნობილი და გაჰყურებდა წვიმაში მიმავალ იოანე დანელიას, რომელსაც სიარულზეც კი ეტყობოდა, როგორ უხაროდა ძმაკაცის გადარჩენა.
უნებურად გაეღიმა. საერთოდ, ამ ბოლო დროს, უნებურად ემართებოდა ყველაფერი, რაც დანელიას შეეხებოდა. შემდეგ გამოფხიზლდა, კარი მიხურა და ამჯერად საძინებელში გადაინაცვლა, ბედნიერი ღიმილით.
საწოლზე ჩამოჯდა. ძილი გაუკრთო იოანეს შეჭრამ და ახლა სულაც აღარ სურდა დაწოლა. მობილური მოიმარჯვა და უფროსი დის ნომერი აკრიფა.
ზარი გადიოდა, მაგრამ ეკატერინე არ პასუხობდა. თავიდან იფიქრა, ხომ არ ძინავსო და გათიშა, თუმცა შემდეგ მიხვდა, რომ ამერიკაში ახლა დღე უნდა ყოფილიყო, ამიტომაც ზარი გაამეორა.
-გისმენ, მაშო! - როგორც იქნა უპასუხა ტელეფონს კატომ.
უცნაური ხმა ჰქონდა, დაღლილი და მძიმე. იმ სხივზე, სულ თან რომ ახლდა გოგონას ტონს, აღარაფერი ითქმოდა. იმ დღეს გამკრთალიყო, როცა დათუნა გასვიანი მოუკლეს ქორწილში.
-ეკატერინე... ხომ არ გაგაღვიძე? - სხვა ვერაფრის თქმა მოიფიქრა უცროსმა ჯაყელმა.
-არა, უბრალოდ ვმუშაობდი და პირველ ჯერზე ვერ გავიგე ზარი. - ამოიხვნეშა ეკატერინემ.
-მუშაობდი? ხატვა გააგრძელე?
-ხო, რა ვიცი. არ ვგეგმავდი, უბრალოდ ასე გამოვიდა. რამდენიმე გალერეისგან მივიღე შეკვეთა და ნანომ დამაძალა, თორემ არ მინდოდა... - თითქოს თავს იმართლებდაო გოგონა.
-კატო, რატომ მიხსნი? პირიქით, გადასარევი ამბავია, რომ გააგრძელე შენი საქმე!
-შენ რატომ გღვიძავს ამ დროს, მაშო? ახლა წესით თქვენთან დილის ოთხი საათი მაინც იქნება.
-მე?! - რა ვიცი, არ მეძინება.
-მომიყევი რამე. როგორ ხართ სახლში, რა არის ახალი?
-ახალი?! - ირონიულად ჩაეცინა მარიამს. - არავისთან გილაპარაკია?
-არა, გუშინ ველაპარაკე დედას, მოხდა რამე? - აფორიაქდა ეკატერინე.
-არ ვიცი, მე არ ვარ ქალაქში, მეგობართან ვარ, აგარაკზე. დედას დაურეკე, იქნებ მან გითხრას რამე. - სიმწრით გაეღიმა მარიამს და ფანჯარასთან დადგა.
ორივე გაჩუმდა. ის ტკივილი, საოცარი და უთქმელი ტკივილი, თავისუფლად ცურავდა ატლანტის ოკეანეს და ორ დას აკავშირებდა ერთმანეთთან.
-მომენატრე, ეკატერინე... ძალიან. - საწყლად ამოიჩურჩულა უმცროსმა ჯაყელმა და ძლივს შეაკავა თვალთმომდგარი ცრემლი.
ეკატერინემ მძიმედ ამოიხვნეშა.
-ვერ დავბრუნდები, მაშო... ჯერ არ შემიძლია... - მხოლოდ ეს თქვა უფროსმა ჯაყელმა და გაჩუმდა.
-უნივერსიტეტის დატოვება რომ შემეძლოს, მეც ჩამოვიდოდი მანდ, თქვენთან და დავტოვებდი ყველაფერს, მაგრამ არ შემიძლია...
-მაშო, შენ ნამდვილად კარგად ხარ? ისევ თორნიკეს ხომ არ ეჩხუბე? - ეჭვით ჰკითხა კატომ დას.
მარიამს გაეღიმა. ყოველთვის ხვდებოდა ეკატერინე, როცა მის უმცროს დას უჭირდა. ახლაც მიხვდა, რა თქმა უნდა, მიხვდა. ამხელა მანძილის დაშორების მიუხედავად, იგრძნო.
-არაფერია. უბრალოდ არ მეძინება და თან მონატრება მომაწვა. კარგი, წავალ, ხელს არ შეგიშლი მუშაობაში, მომიკითხე ყველა! მიყვარხარ, კატო.
-მეც, აბა შენ იცი, თავს გაუფრთხილდი, იცოდე და ნუღარ ეჩხუბები იმ ბიჭს! - დაარიგა ეკატერინემ გოგონა და გათიშა.

ტელეფონი საწოლზე მოისროლა და შუბლი ცივ მინას მიაბჯინა. წვიმის წვეთები მხიარულად ეცემოდნენ ფანჯარას და მერე ქვემოთ მისრიალებდნენ.

*_*_*_*

საავადმყოფოში შეკრებილები ძალიან გაახარა ანდრეას გამოფხიზლების ამბავმა. ანასტასიამ ერთი ამოისუნთქა და ბედნიერების ცრემლების ნაკადს დაუწყო გამკლავება. ახვლედიანს პალატაში გადასაყვანად ამზადებდნენ, მაგრამ დილამდე მაინც ვერავინ შეძლებდა მასთან შესვლას. დიდი კამათის მიუხედავად ვატომ გოგონები სახლში წაიყვანა მოსასვენებლად. უტა, მათე, ირაკლი და ახლად მოსული იოანე კი ისევ დერეფანში იცდიდნენ.

-სად იყავი, არ მეტყვი? - გადაულაპარაკა უტამ ძმას, ისე, რომ მისთვის არც შეუხედავს.
-რაღაც საქმე მქონდა მოსაგვარებელი... - ჩვეული სიმშვიდით უპასუხა იოანემ.
-მარიამი მირეკავდა თურმე გუშინ, შენ ელაპარაკე? - ეშმაკურად ჩაეღიმა უმცროს დანელიას, რაც მხოლოდ ძმის მახვილ თვალს არ გამორჩენია.
მიხვდა იოანე. ღიმილით და გამოხედვით მიხვდა, რომ უტამ ყველაფერი იცოდა. რა იყო საცოდინარი? მაგრამ რაც იყო და არ იყო, არ გამოპარვია უმცროსი ძმის დაკვირვებულ თვალს.
გაეღიმა იოანესაც, მაგრამ მაინც არ მოიცილა კუშტი მზერა და არ გატყდა.
-ანდრეას მდგომარეობის გაგება უნდოდა, შენ გასული იყავი და მე ველაპარაკე.
-მხოლოდ მარიამს შეუძლია მსგავსი რამის გაკეთება! - აღტაცებით ჩაეცინა უტას.
უფროსი დანელია გაჩუმდა, არაფერი უთქვამს. დუმილით დაეთანხმა ძმას.
-საერთოდ, მარიამი ყველაზე საოცარი გოგოა, მათ შორის ვისაც ვიცნობ! მეორე მისნაირი არ მეგულება დედამიწაზე. - აგრძელებდა ჯაყელის ხოტბას უტა.
იოანემ თავი დახარა.
-ჰო, საოცარი ნამვილად არის... - თავისთვის ჩაილაპარაკა მამაკაცმა და უნებურად გაეპო ბაგეები ღიმილით, როგორც კი ცეცხლის ალებით განათებული გოგონას მოვარვარე თვალები წარმოესახა გონებაში.

*_*_*_*
მიუხედავად იმისა, რომ ირაკლის დამხმარეები თავდაუზოგავად მუშაობდნენ, რათა ძმების დაჭრის ამბავი ხალხში არ გაჟონილიყო, მეორე დღეს ჟურნალისტების ზღვა რაოდენობა მაინც მოაწვა საავადმყოფოს. რა თქმა უნდა, ყველა ამ ამბავზე ლაპარაკობდა და ისიც უეჭველი იყო, რომ ყველა ხვდებოდა, ძმები ახვლედიანების ამ მდგომარეობაში ჩამგდების ვინაობას. ამას ისიც ერთვოდა, რომ ლუკა და ბექა ჯაყელები ქალაქში არ იყვნენ, რაც საზოგადოების ეჭვს უფრო ამძაფრებდა.
დილიდან ისმოდა კლინიკის დერეფანში ირაკლი ახვლედიანის მკაცრი ხმა, რომელიც ტელეფონით ესაუბრებოდა ქვეშევრდომს.

-არ გამაგიჟო, ვაჟა! გითხარი, ვინმე ჩვენებური გამოუშვითქო და ვინ ოხერია ეს თოიძე?! ვინ არის, საიდან გამოჩნდა? ვისი შვილია, კი მაგრამ?! იმ თოიძესი? მაგას გოგო არ ჰყავდა? -ჯანდაბა! - კბილები გაახრჭიალა სიმწრისგან ახვლედიანმა. - რამდენი წლისაა? რატომ ანდეს ჩემი შვილების საქმე მაგას?! ასეთი ახალგაზრდა?! ვინ არის, კი მაგრამ, რა დამსახურება აქვს ასეთი?! - აღშფოთებას ვერ მალავდა ირაკლი. - მისმინე, ვაჟა, დარწმუნებული ხარ, რომ მაგ ლაწირაკთან ჩემებური ხერხები არ გაჭრის? იქნებ არც ეგეთი მკაცრია, როგორც შენ ამბობ?! - ტონს დაუკლო უფროსმა ახვლედიანმა და თითქმის აჩურჩულდა. - ოხ, მე ამის დედა ვატირე, საიდან გამოერჭო ახლა ეგ კაცი! დღეს მოვა? - მაშინ ხვალ გამოუშვი. დღეს შეიძლება ჩვენც არ შეგვიშვან სანახავად, ჯერ სუსტად არის. კარგი, ვაჟა, კარგი! დაგირეკავ ხვალ. - ბატონმა ირაკლიმ ტელეფონი გათიშა და ხმამაღლა შეიკურთხა.
-რა მოხდა, ირაკლი, მოაგვარეთ ყველაფერი? - მიუახლოვდა ახვლედიანს მათე.
-ვერაფერიც ვერ მოვაგვარეთ! ზემოდან დაუნიშნიათ გამომძიებელი ამ საქმისთვის, ვაჟამ მითხრა, მე ვერაფერს გავაწყობო. იმ თოიძის შვილი ყოფილა, ვინმე გიორგი! - ბრაზისგან კბილებს აღრჭიალებდა ირაკლი.
-გიორგი თოიძე? მე და იოანემ ვიცით ეგ კაცი, ჩვენზე რამდენიმე წლით დიდია, გვქონია მასთან შეხვედრის პატივი.
-ვერაფერს გავაწყობთ მასთან? იქნებ რამით მოვუქონოთ თავი...
-მეეჭვება! ნამდვილი ძაღლია, დაგეშილია ასეთ საქმეებზე, თანაც ფულით ვერ გავაკვირვებთ, თქვენც კარგად იცით, ვისი შვილია.
-ჯანდაბა! ანდრეას მოუწევს მისთვის ჩვენების მიცემა, სხვა გზა არ არის.
-ნუ ვინერვიულებთ. მოიფიქრებს რამეს ანდრო, არც პირველი შემთხვევა იქნება მისთვის და არც ბოლო! - გაეღიმა არაბულს და უფროს ახვლედიანს მხარზე დაკრა ხელი სანუგეშოდ.

*_*_*_*

მეორე დღეს მართლაც მოვიდა გამომძიებელი თოიძე, თავის მხლებლებთან ერთად. წარმოსადეგი გარეგნობის ახალგაზრდა კაცი იყო. გამხდარი და ახოვანი. ოდნაც მოშვებული წვერით და მუდამ მოჭუტული, თითოეული დეტალის შესასწავლად მომართული თვალებით.
-გამარჯობა, ბატონო ირაკლი, მე გამომძიებელი გიორგი თოიძე გახლავართ, თქვენი შვილების საქმე მე ჩამაბარეს და პირობას გაძლევთ, საქმეს გაუხსნელს არ დავტოვებთ! -მოხდენილად გაუწოდა გამომძიებელმა ხელი ახვლედიანს.
ირაკლიმ ამრეზით აათვალიერა ახალგაზრდა მამაკაცი და მხოლოდ ამის შემდეგ ჩამოართვა ხელი.
-ბატონო... უკაცრავად, შემახსენეთ თქვენი სახელი...
-გიორგი!
-დიახ, ბატონო გიორგი, ბოდიში მინდა მოგიხადოთ მოცდენისთვის. მერწმუნეთ, არაფრის გამო მოგაცდინეს, ჩემი შვილები პირველად არ ვარდებიან მსგავს მდგომარეობაში. ხომ გესმით? ხიფათის მოყვარულები არიან, თუ შეიძლება ასე ითქვას...
გამომძიებელს ოდნავ ჩაეღიმა, მაგრამ მაინც შეიმჩნეოდა მის სახეზე აღბეჭდილი უნდობლობა.
-ასეა თუ ისე, მაინც მოგვიწევს ყველაფრის გამოძიება, ბატონო ირაკლი. ხომ ხვდებით? თუ გნებავთ, ამას უბრალო პროტოკოლი დავარქვათ.
-დიახ, რა თქმა უნდა, გასაგებია. თქვენ თქვენი საქმე უნდა შეასრულოთ.
-ახლა კი ბოდიშს გიხდით, მაგრამ თავად დაზარალებულს უნდა გავესაუბრო. გამოძიებისთვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს მის ჩვენებას.
-იცით, ჩემს შვილთან ჯერ ჩვენც არ გვიშვებენ. მისი მდგომარეობა ჯერ კიდევ არ არის სტაბილური.
-ნუ ღელავთ, ბატონო ირაკლი, ექიმს უკვე გავესაუბრე და მასთან შესვლის ნება დამრთო. გპირდებით, არ გადავღლი. მხოლოდ რამდენიმე კითხვით შემოვიფარგლები, ყოველ შემთხვევაში, ჯერ-ჯერობით. მერწმუნეთ, საჩქარო რომ არ იყოს, ნამდვილად არ შევაწუხებდი, მაგრამ, მემგონი, ყველას ინტერესებში შედის ამ საქმის წრაფად გახსნა და დამნაშავის დაკავება.
-კარგი, რა გაეწყობა, მიბრძანდით! - ხელები დაუშვა ახვლედიანმა დანებების ნიშნად.
თოიძემ ზრდილობიანად დაუკრა თავი კაცს, მხლებლებს ანიშნა, გაყოლოდნენ და პალატისკენ აიღო გეზი.

*_*_*_*
ანდრეას პალატაში შესულს, პაციენტთან ერთად ვატოც დახვდა.
-გამარჯობა, ბატონო გამომძიებელო. ვატო ვაჩნაძე, დაზარალებულის ადვოკატი. იმედი მაქვს, წინააღმდეგი არ იქნებით, თუ დაკითხვას დავესწრები! - თავი წარუდგინა ვაჩნაძემ გამომძიებელს.
-არა, რა თქმა უნდა! - გაეღიმა თოიძეს. - გამარჯობა, ბატონო ანდრეა, როგორ გიკითხოთ? გადარჩენას გილოცავთ, პირველ რიგში! - სკამზე დაიკავა ადგილი მამაკაცმა.
-მადლობთ... - სუსტი ხმით ამოილაპარაკა ჯერ კიდევ მძიმედ მყოფმა ახვლედიანმა.
-მესმის, რომ ლაპარაკი გიჭირთ, მაგრამ, სამწუხაროდ, გამოძიება ვერ დაიცდის. მხოლოდ რამდენიმე კითხვას დაგისვამთ, გპირდებით!
-გისმენთ... - გამშრალ ტუჩებზე ენის წვერი გადაისვა ანდრეამ.
-შეგიძლიათ მოგვიყვეთ, როგორ მოხდა ყველაფერი? - საქმიანი სახე მიიღო თოიძემ.
-მოსაყოლი არაფერია... ბა..ტონო... გამომძიებელო. მე და ჩემს ძმას... თა..ვს დაგვესხნენ, გაძარცვის...მიზნით... - ძლივს ლაპარაკობდა ახვლედიანი.
-გაძარცვის მიზნით? - გაკვირვება ვერ დამალა დეტექტივმა. - გინდათ მითხრათ, რომ თქვენ და თქვენს ძმას სამ-სამი ტყვია გესროლეს გაძარცვის მიზნით?!
-დიახ, სწორედ... ამ..ის... თქმა მინდა! - ბეჯითად დაეთანხმა ანდრეა გამომძიებელს.
-კარგი, დავუშვათ, რომ მართლაც ყაჩაღები დაგესხნენ თავს, შეგიძლიათ გაიხსენოთ, რამდენი იყვნენ ან როგორ გამოიყურებოდნენ?
-არა... სამწუხაროდ... არა. ბნელოდა...
-თქვენი მანქანა მივარდნილ ჩიხში იპოვნეს, ნუთუ მძარცველებმა წინასწარ გათვალეს თქვენი იმ ადგილას შეტყუება, უბრალო დაყაჩაღების მიზნით?! - აშკარად არ სჯეროდა ახვლედიანის მონათხრობის თოიძეს.
-სანდრო თავს ცუდად გრძნობდა... საჭესთან დაჯდომა მთხო..ვა. სხვა ვერ..აფერი მოიფიქრა.. და ჩიხში შე..აყენა მანქანა. - ანდრეამ სახე დამანჭა და ჭრილობა აიტკივა.
-ბატონო გამომძიებელო, როგორც ხედავთ ჩემი კლიენტი ძალიან სუსტადაა და ჯერ არ შეუძლია ამხელა დატვირთვის მიღება. თუ მეტი კითხვა აღარ გაქვთ, იქნებ მივცეთ მას მოსვენების უფლება. - ჩაერთო საუბარში ვატო.
-დიახ, დიახ, რა თქმა უნდა! ბოლო კითხვაც და დავამთავროთ - ბატონო ანდრეა, ლუკა და ბექა ჯაყელების შესახებ თუ გსმენიათ რამე? - გამჭოლი მზერა ესროლა დეტექტივმა დაზარალებულს.
-ჯაყე..ლები? - დიახ... საკმაოდ... წარჩინებული ოჯახია...
-ანუ მათთან პირადი შეხება არასდროს გქონიათ?!
-შეიძლება საქმიანი, მაგ..რამ... სამწუხაროდ კომპანიის საქმეებში არ ვარ გარკვეული.
-იცით, რომ თქვენი ინციდენტი და მათი ქალაქიდან გასვლა დაემთხვა? გამოძიება სწორედ მათ განიხილავს მთავარ ეჭვმიტანილებად.
-ჯა..ყელებს? - ოსტატურად გაიკვირვა ახვლედიანმა.
-დიახ, რას ფიქრობთ ამის შესახებ?!
-აბს..ურდია. ჩემს ოჯახს მათთან გას..აყოფი არაფერი აქვს...
გამომძიებელს შეფარვით გაეღიმა და თავი დააქნია.
-კარგი, ბატონო ანდრეა, რა გაეწყობა?! თუ გამოძიებას ისევ ექნება კითხვები, მოგვიწევს თქვენი შეწუხება. იქამდე კი, კარგად ბრძანდებოდეთ! გამოჯანმრთელებას გისურვებთ თქვენც და თქვენს ძმასაც, ნახვამდის!
-კარგ..ად ბრძა..ნდებოდეთ, ბატონო გამომ..ძიებელო! - ენის წვერი კიდევ ერთხელ გადაუსვა ანდრეამ ტუჩებს და ოდნავ დააქნია თავი.
ვატო თოიძეს გაყვა. ცოტა ხანში კი იოანე და მათე შევიდნენ პალატაში.
-აბა, რა ქენი? რაო, რა გითხრა? - გამომძიებლის ადგილი დაიკავა მათემ.
-არაფერი განსაკუთრებული, რაღაც სისულელე ვუთხარი და მორჩა, რა! - არხეინად გასცა პასუხი ანდრეამ და ლოგინში წამოჯდა.
-დაიჯერა მერე?
-არ გვკიდია?! მოუწევს დაჯერება, მაინც ვერაფერს იპოვის, რომ რამე დაამტკიცოს! - გაეღიმა ახვლედიანს.
-დააჯერე, რომ ისევ ცუდად ხარ? - ჩაეცინა დანელიას.
-მგო...ნი არც ის...ე ცუდი... მსახი...იობი ვარ! - ავადმყოფის იმიტაცია გააკეთა ანდრეამ და გაიცინა.
-რაკი შენ გაცინებულს გხედავ ისევ, ესეიგი არ გვატყუებს ექიმი და ყველაფერი რიგზე გაქვს! - გაეცინა იოანეს.
-ჩემი მოკვლა რომ ასე ადვილი იყოს... - ჩაეცინა ახვლედიანს. - მე მხოლოდ ალექსანდრე მადარდებს, როგორაა?
-ანდრეა, მორჩი ყოველ წამს მის მდგომარეობაზე კითხვების დასმას! უკვე გითხარით, როგორც კი რაიმე ახალი იქნება, გეტყვით!
-მამაჩემი სადაა?
-ალბათ გამომძიებელს აცილებს. ხომ ხვდები, მისი მოთაფვლა უნდა, რომ ბევრი არ აქიცინოს იმ თოიძემ ერთი ადგილი და მალე მოისვენოს! - ჩაეცინა მათეს.
-ვერაფერს იპოვის, დაიღლება და დაიჯერებს ჩემს ვერსიას, აბა რას იზამს?! - ტუჩის კუთხე ჩატეხა ანდრეამ.
-რატომ ხარ ასე დარწმუნებული, რომ ვერაფერს იპოვის?
-მეხუმრები?! - ჯაყელები ჩემი დაბრუნების დღიდან ადგენენ ალბათ, ჩემი მოკვლის გეგმას ,უსუფთავესი ნამუშევარი ექნებათ, მე მჯერა მათი პროფესიონალიზმის! - გაეცინა ახვლედიანს.
-ანდრეა, შენ რაღაც ზედმეტი იუმორით უდგები ამ ამბავს და მემგონი, დროა დაივიწყო ეს მშვიდობის მტრედობა და გონს მოეგო! ჯაყელებმა შენი და შენი ძმის მოკვლა სცადეს, ალექსანდრე ახლაც კომაშია და კაცმა არ იცის, გადარჩება თუ არა!
-აუცილებლად გადარჩება! წინააღმდეგ შემთხვევაში, ჯაყელების მთელი საგვარეულოს ჰაერში აწევა მომიწევს, რაც ძალიან მეზარება!
-კახეთში არიან გაქცეულები, მამაშენს არ ვეუბნებოდით, შენ დაგელოდეთ. რა ვქნათ?
-რა უნდა ვქნათ? - არც არაფერი!
-რას ნიშნავს, არაფერი?! - გაოცებისგან წამოიყვირა მათემ. - ღადაობ?!
-ჯერ-ჯერობით არაფერი, მათე! და თუ ალექსანდრე გამოძვრა, არც არაფერს ვიზამთ!
-გამოშტერდი, ბიჭო? ასე უნდა შევარჩინოთ ყველაფერი ჯაყელებს?!
-დათუნა გასვიანი და ნიკუშა ახვლედიანი არ არიან საკმარისი? აღარ გვინდა, რა!
-ანდრეა, რაებს ლაპარაკობ?! ჯაყელებმა პირადად შენი და შენი ძმის მოკვლა სცადეს, რა შუაშია გასვიანი? საერთოდ, შენ მოკალი ეგ ბიჭი?
-არა!
-შენმა ოჯახმა?!
-არა!
-აბა რაღა გინდა?
-ჯაყელებმა ხომ არ იციან ეგ?
-შენ რა, ამართლებ ჯაყელებს, თუ რა ხდება, ვერ გავიგე!
-არ ვამართლებ, იოანე, უბრალოდ ვამბობ, თუ ალექსანდრე გადარჩება ზედმეტად სიტუაციას აღარ გავამწვავებთ, მოკვდა თემა!
-ისევ შეეცდებიან თქვენს მოკვლას, არ იცი?!
-მაგას ვეღარ მოახერხებენ! მე აღარ დავუშვებ და იმიტომ!
-სულელურად იქცევი, ანდრეა. გული მიგრძნობს, ინანებ!
-აღარ არის დრო, რომ ერთ-ერთმა მხარემ დასვას წერტილი? დღეს ჩვენ მოვკლავთ, ხვალ ისინი და ასე გაუთავებლად! მომბეზრდა, რა...
-ამას მგონი ოპერაციისას ტვინი გადაუბრუნეს! - აღშფოთებით მიმართა მათემ იოანეს და ჩაიცინა.
-ამ აზრზე ვიყავი მე ყოველთვის, თქვენ მაინც იცით!
-სულელური თამაში წამოიწყე, ანდრეა,ისევ შენ ინანებ!
-მაგას ვნახავთ, მათე!
-კარგი, აღარ გვინდა ამაზე, როგორც შენ იტყვი, ისე იქნება. ჩვენ გავალთ ახლა და შენ დაისვენე! - წამოდგა სკამიდან იოანე და ძმაკაცს ანიშნა, გავიდეთო.
-აბა შენ იცი, ანდრო, დაისვენე. ხვალ კიდე გნახავთ! - თვალი ჩაუკრა მათემ ძმაკაცს და იოანესთან ერთად დატოვა პალატა.

*_*_*_*

რამდენიმე კვირა ისე გავიდა, არაფერი მნიშვნელოვანი არ მომხდარა. ალექსანდრე ისევ კომაში იყო, ანდრეა კი ნელ-ნელა უკეთესად ხდებოდა.
მარიამი ისევ მანგლისში ცხოვრობდა და უტას ელაპარაკებოდა ხშირად, რათა ახვლედიანების მდგომარეობის შესახებ გაეგო. მთელი ამ დროის განმავლობაში, ანუ მას მერე, რაც იოანემ იმ ღამით დატოვა გოგონა, მისგან სიტყვაც აღარ სმენოდა ჯაყელს. მიუხედავად იმისა, რომ საკუთარ თავსაც არ უტყდებოდა და არ აძლევდა დანელიაზე ფიქრის უფლებას, მამაკაცის არ ყოფნა მის ცხოვრებაში საოცარ სიცარიელეს უქმნიდა სულში.
გამომძიებელი თოიძე იმ დღის შემდეგ აღარ გამოჩენილა საავადმყოფოში, თუმცა ეს სულაც არ მოასწავებდა კარგს. სავარაუდო იყო, რომ ალექსანდრეს გამოღვიძებას და მისი ვერსიის მოსმენას აპირებდა.
ანდრეა აბსოლიტურად ჩვეულებრივად იქცეოდა და გარშემომყოფებს აგიჟებდა თავისი სიმშვიდით. ნანას ყოველდღე ელაპარაკებოდა და დედის მდგომარეობის შესახებ კითხულობდა, თუმცა ალექსანდრეს მდგომარეობა მისთვის მთავარ გულისტკივილად რჩებოდა.

გარკვეული დროის შემდეგ ახვლედიანს, როგორც იქნა, დართეს ნება და ეტლით გადაადგილების საშუალება მისცეს. ანდრეამაც მაშინვე ძმის ნახვა ითხოვა.
სპეციალური სამოსი ჩააცვეს და მხოლოდ ამის შემდეგ შეუშვეს პალატაში. ალექსანდრე ვერც ისე ხეირიანად გამოიყურებოდა, უამრავ წრიპინა აპარატზე შეერთებული, რამდენიმე სახეობის მილით სხეულზე და პირში. ფერი დაკარგული ჰქონდა, სხეული მილეული. იმ ალექსანდრესგან აღარაფერი იყო დარჩენილი, რომელიც არცერთ გოგოს ტოვებდა გულგრილს.

ანდრეა ეტლით მიგორდა საწოლამდე და ძმას მკლავზე დაკრა ხელი.
-ეს რა არის, ბიჭო, არ გრცხვენია, ასეთ მდგომარეობაში რომ ჩავარდნილხარ?! - გაუღიმა ძმას და მილებს გააყოლა თვალი, უსასრულოდ რომ გრძელდებოდნენ და წრიპინა აპარატებს უერთდებოდნენ. - არ გეკადრება, სანდრო, ასეთი სისუსტე და დანებება არ გეკადრება ახვლედიანს! გარეთ ხალხი გიცდის, ჩვენები სულ აქ არიან, ყველანი! ლიზიკოც აქ არის, შენი ლიზიკოც აქ არის, კართან გელოდება და შენ გამო ტირის. აკი ცოლობა უნდა გეთხოვა მის დაბადებისდღეზე? შენ კი მთელი დაბადებისდღე საავადმყოფოში გაატარებინე საყვარელ ქალს, რა საქციელია? მაგას გასწავლიდი? საყვარელ ქალს ვინ იმეტებს ასეთი ტანჯვისთვის?! უნდა გამოფხიზლდე იცოდე და დააღწიო თავი ამ აურაცხელი რაოდენობის მილებს! ჩემს ძმას არ გეკადრება ამდენი ხნით საავადმყოფოში წოლა, ნამდვილი ახვლედიანის სახელს არცხვენ! - გაეცინა ანდრეას. - ნუ ამაწიოკებინებ ჯაყელების მოდგმას, გეხვეწები. ცხოვრებაში საკმარისად მაქვს ცოდვები, კიდევ რომ არ მივუმატო. წამოდექი ფეხზე, იცოდე, თორემ არ მოგეწონება, რასაც ვიზამ და მერე ისევ შენ უნდა გამკიცხო მაგისთვის! მეც ხომ სამი ტყვია მივიღე და ვერ მხედავ როგორ ყოჩაღად გამოვიყურები? შენც უნდა მომბაძო, სანდრიკ, დაუჯერე უფროს ძმას, არ მოგატყუებს, არასდროს! დედა გელოდება თავის ბაღში, სკამზე... ხომ იცი, რომ გელოდება? ხომ გრძნობ? ვიცი, რომ გრძნობ. ახალი კი არაფერი გამოგიგონია, მეც ვყოფილვარ შენს დღეში! გახსოვს, ჩვიდმეტი წლის ასაკში, რომ მომივიდა ჩხუბი და გამწირეს საიქიოდ გასამგზავრებლად? მაშინ ხომ გამოვძვერი შენი ხათრით? - ხოდა დროა ახლა, გადამიხადე! შენ მაგარი ბიჭი ხარ, ალექსანდრე, ჩემზე მაგარი! ერთია, რომ სულ ჩემი შეცდომების გამო გიწევს პასუხის გება, მაგრამ არაუშავს. ხომ იცი? ძმის გამო გადარტყმული წკეპლა, ტკბილია! გამოფხიზლდი, ლომო, გეყოფა დასვენება. საყვარელი ხალხი გიცდი, ცოლი გყავს მოსაყვანი, ასე მარტივად თავის დაძვრენა არ გამოგივა, იცოდე! ახვლედიანი ხარ და ღმერთს არ უქნია ჩვენი სიმარტივე! - გაეღიმა ანდრეას. - მაცეკვე, რა, შენს ქორწილში,რა იქნება? - ნუ წამართმევ შენი დაცინვის საბაბს, როცა „სმოკინგში“ გამოწკეპილს დაგინახავ, პატარა ბიჭივით აღელვებულს. ოღონდ ეგ დამანახა და მერე მომკალი თუ გინდა, შენი საკუთარი ხელით, აღარ დავეძებ. შენთან ვარ, იცოდე, სამი ტყვია რის მაქნისია ძმებ ახვლედიანებთან?! მოვერევით, ამასაც მოვერევით! გელოდები და არ დამაღალატო, ალექსანდრე ახვლედიანო, თორემ ხომ მიცნობ? - არ გამიჭირდება მანდ გამომგზავრება, შენი პოვნა და კარგად დაჟეჟვა სიმხდალისთვის! შენთან ვარ, იცოდე, გვერდით გიდგავარ და გამაგრებ! ნუ დამაღალატებ, სანდრიკა, მაქვს მე შენი იმედი ცხოვრებაში! - უფროსი ახვლედიანი ოდნავ წამოიწია და ძმას გაყინულ შუბლზე აკოცა. კიდევ ერთხელ დაკრა ხელი მკლავზე და პალატა დატოვა.

*_*_*_*

-მათე, შეგიძლია წყნეთში ახვიდე და დედაჩემი ჩამოიყვანო? - ძმაკაცს მიუახლოვდა ანდრეა.
-დედაშენი? - გაიკვირვა მათემ. - მისი ნახვა გინდა?
-მე არა. მინდა, რომ ალექსანდრე ნახოს და ელაპარაკოს.
-ალექსანდრე? დარწმუნებული ხარ, რომ კარგი იდეაა? ცუდად რომ გახდეს? - ორჭოფობდა არაბული.
-არ გახდება, ვიცი! ჩამოიყვანე, რა, მინდა, რომ ნახოს თავისი შვილი.
-ირაკლი რას იტყვის?
-ეგ არ მადარდებს. ჩემი გადაწყვეტილებაა და ყველას მე გავცემ პასუხს! - მტკიცედ თქვა ანდრეამ.
-კარგი, მაშინ, ახლავე წავალ და ჩამოვიყვან ნინო დეიდას. - გასაღები ამოიღო ჯიბიდან მათემ და ლიფტისკენ გაემართა.

*_*_*_*

ქალბატონი ნინოს საავადმყოფოში გამოჩენამ დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია იქ მყოფებში. ირაკლიმ ერთადერთხელ გახედა ცოლს, უცნაურად მოექუფრა სახე და იქაურობას გაეცალა. ანდრეასთვის არაფერი უთქვამს, იცოდა, აზრი არ ჰქონდა.
ქალი ძალიან დაბნეული და შეშინებული იყო. ორივე ხელი მათეს მკლავზე ჰქონდა ჩაბღუჯული და გვერდით მიმავალ ნანას თვალებში შესციცინებდა. ანდრეამ მაშინვე მისკენ გააგორა ეტლი და თბილად გაუღიმა.
-არ შეგეშინდეს, დე. მე ვარ, ანდრეა!
-არ მომწონს აქ! - პატარა ბავშვივით თქვა ქალბატონმა ახვლედიანმა და შეშინებული თვალები მოავლო გარემოს.
-სულ ცოტა ხანი, დედი. ალექსანდრე ნახე და წადი.
-ალექსანდრე? - შვილის სახელს გამოემცნაურა ქალი.
-ხო, ალექსანდრე. შენი სანდრო, დე. ახლა ძალიან სჭირდება შენი ხმის გაგონება.
-სად არის ჩემი სანდრო?
-წამომყევით, ქალბატონო, მასთან შეგიყვანთ. - მორიდებით მიმართა იქვე მდგარმა ექიმმა ნინოს.
ქალბატონ ახვლედიანს შეეშინდა და მაშინვე ანდრეას გახედა.
-მეც წამოგყვები, დედა, არ ინერვიულო! - გაუღიმა მამაკაცმა დედას და მასთან ერთად გაყვა ექიმს.
ნინოს სპეციალური ხალათი ჩააცვეს და ისე შეუშვეს შვილთან. ანდრეა და ანასტასია ფანჯრიდან აკვირდებოდნენ მის ქმედებებს.

-შენი აზრით, რამეს ეტყვის? - ჰკითხვა ტასომ ბიძაშვილს.
-ვიცი, რომ გულის სიღრმეში ხვდება, ვინცაა ალექსანდრე. აუცილებლად იგრძნობს და დაეხმარება... - გაეღიმა ანდრეას.
-მართლა გჯერა მაგის?
-თუ იმის არ უნდა მწამდეს, რომ დედის გული შვილის გასაჭირს ყოველთვის გრძნობს, აბა რაღა დავიჯერო ამ ქვეყანაზე?!
-ჰო, ალბათ მართალი ხარ... - თავისთვის ჩაილაპარაკა ანასტასიამ და ნინოზე დაკვირვება განაგრძო.

ერთხანს გაჩერდა ქალბატონი ახვლედიანი შვილის პალატაში. არავის ესმოდა, რას ელაპარაკებოდა კომაში მყოფ ალექსანდრეს, მაგრამ ფაქტი იყო, აუღელვებლად ესაუბრებოდა ვაჟიშვილს. შემდეგ წამოდგა და თავისივე ნებით დატოვა პალატა. გარეთ გასულს არაფერი უთქვამს. ნანას უთხრა, სახლში წავიდეთო და მეტჯერ ხმა აღარ ამოუღია. ანდრეამ ისევ მათეს თხოვა დედის წყნეთში აყვანა, ბიჭმაც უხმოდ დაუქნია თავი.
-მისი აქ მოყვანა ცოტა სარისკო ხომ არ იყო? - ფრთხილად მიმართა ირაკლიმ შვილს და მიმავალ მეუღლეს თვალი გააყოლა.
-რატომ?! ჟურნალისტებმა რომ არ დაგიფიქსირონ შეუძლოდ მყოფი მეუღლე?! - წარბები შეკრა უმცროსმა ახვლედიანმა გაბრაზების ნიშნად.
-არა, უბრალოდ...
-მას შვილთან ყოფნის სრული უფლება ჰქონდა! - მოკლედ მოუჭრა ანდრეამ და ეტლი თავისი პალატისკენ გააგორა.


რამდენიმე დღეში ის მოხდა, რასაც მთელი ოჯახი გაფაციცებით ელოდა. ალექსანდრემ გაიღვიძა. ექიმები აღფრთოვანებულები იყვნენ და მხოლოდ ერთ რამეს იმეორებდნენ, „საოცრად ძლიერი ვაჟკაცი გყოლიათ ბატონო ირაკლი!“. ყველა ბედნიერი იყო, ახვლედიანის გაღვიძება მათთვის საახალწლო საჩუქარი იყო. ბედნიერებით ატირებული ლიზა და ანასტასია ერთმანეთს ეხუტებოდნენ. ტიროდა ირაკალიც, რომელსაც ახლა უკვე ორივე შვილი კარგად ეგულებოდა.
ალექსანდრე პალატაში გადაიყვანეს, მაგრამ მასთან შესვლა ჯერ კიდევ არ შეიძლებოდა. მისი ნახვა ყველას ეჩქარებოდა,მაგრამ მთავარი მაინც ის იყო, რომ ახვლედიანების ოჯახში ოცდაცხრა დეკემბერი ბედნიერად გათენდებოდა.

მეორე დღეს სანდრო უფრო კარგად გრძნობდა თავს, მაგრამ ჯერ მაინც ვერ იყო ბოლომდე მომჯობინებული. პირველად მასთან ირაკლი შევიდა. მოსიყვარულების შემდეგ გამოძიებისთვის მისაცემი ჩვენების შესახებაც უამბო. ანასტასია და ლიზა ერთად შევიდნენ პალატაში. სანდრო იღიმოდა, გოგონები ტიროდნენ. მათი შეხვედრა ძალიან ემოციური გამოდგა. დიდხანს ვერც ისინი დარჩნენ, რადგან ექიმები მკაცრად აკონტროლებდნენ პაციენტის ვიზიტების ხანგრძლივობას.
სულ ბოლოს, საღამოს, ანდრეამაც მოინახულა უმცროსი ძმა. არაფერი უთქვამს. უბრალოდ საწოლთან მივიდა, სანდროს მკლავზე ხელი დაკრა და გაუღიმა. საპასუხოდ ალექსანდრემაც გახსნა ფერმკრთალი ბაგეები.
-მაინც ვერ მოგვერივნენ ჯაყელები... - სვენებ-სვენებით ამოილაპარაკა ალექსანდრემ და ძმას უფრო ფართოდ გაუღიმა.
-ვერასოდეს! - მტკიცედ თქვა ანდრეამ და უმცროს ძმას შუბლზე აკოცა. - მობრუნებას გილოცავ, ძამიკო! - ყურთან დასჩურჩულა და სწორედ ამ დროს შემოვიდა ექიმიც. ანდრეამ პალატა დატოვა და ალექსანდრეს მოსვენების საშუალება მისცა.

*_*_*_*

ოცდათერთმეტი დეკემბერი უღიმღამოდ გათენდა. საახალწლო განწყობას მთელი ქალაქი მოეცვა, ორი ოჯახის გარდა.
ახვლედიანები ახალ წელს საავადმყოფოში ხვდებოდნენ. ჯაყელები კი აქეთ-იქით იყვნენ მიმოფანტული. ეკატერინე ამერიკაში, ლუკა და ბექა კახეთში, მარიამი მანგლისში და მხოლოდ დემეტრე რჩებოდა მეუღლითურთ. ბოლო თვეების განმავლობაში მომხდარმა ორივე ოჯახს გაუქრო სადღესასწაულო განწყობა და ხალისი. აღარავის ახსოვდა ახალი წელი.

მარიამი ისევ მარტო იყო და საერთოდ არ ჩქარობდა სახლში დაბრუნებას. უტასგან უკვე იცოდა, რომ ძმები ახვლედიანების სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა, მაგრამ რაღაც მაინც არ აძლევდა თბილისში დაბრუნების უფლებას. მარტოობაში გატარებულმა დღეებმა ფიქრი შეაყვარა გოგონას. მთელი დროის განმავლობაში იჯდა ვერანდაზე და თოვლის ფანტელებს უზიარებდა ფიქრებს.
ლამაზი იყო იმ დილით მანგლისი. ნამდვილად საახალწლოდ გაფორმებული. თეთრად გადაპენტილიყო ქუჩები, თოვდა შეუჩერებლად. გარემო საოცრად ამშვიდებდა მარიამს, მთლიანად მოწყვეტილი იყო რეალობას.
ფანჯარაში იხედებოდა და უნებურად ეღიმებოდა. თოვლი ყოველთვის ძალიან უყვარდა, მაგრამ, სამწუხაროდ, თბილისში არც თუ ისე ხშირად ეძლეოდა მისით ტკბობის საშუალება. ამიტომაც ბაკურიანში მიდიოდნენ ყველანი. ყოველ ახალწელს იქ ხვდებოდნენ და შობას უბრუნდებოდნენ ქალაქს.
მოგონებებმა დაუკითხავად დაიწყეს მის გონებაში ფუსფუსი. ნელნელა მიიწევდნენ ფსკერისკენ და მარიამს მათში ჩაძირვას აიძულებდნენ.

*_*_*_*

იმ წელს ბაკურიანში ძალიან დიდი თოვლი იდო. მაშო მანქანიდან გასცქეროდა გარემოს და მოუსვენრად ცქმუტავდა. ერთი სული ჰქონდა, მანქანიდან გადასულიყო და თოვლში ეგუნდავა.
-აუ, დათუნ, მიადგი, რა გაზს ფეხი, დავიღალე მანქანაში ჯდომით! - შესჩივლა საჭესთან მჯდარ სასიძოს გოგონამ.
-ხომ არ გაგიჟდი, მაშო?! გინდა ყველა ავილეწოთ?! - სარკიდან გახედა ეკატერინემ დას.
დათუნას და მის უკან მჯდარ თორნიკეს გაეცინათ.
-მოითმინეთ, მოუსვენარო ქალბატონო, ცოტაც და მივალთ! - თვალი ჩაუკრა გასვიანმა ჯაყელს და ისევ გზას გახედა.
-აუ, რამდენ თოვლს გაჭმევ, მაშიკო, შენ ხომ აზრზეც არ ხარ! - ეშმაკურად გაეცინა თორნიკეს და ხელის გულები ერთმანეთს გაუხახუნა.
-ვინ ვის, მაგას კიდევ ვნახავთ! - ცალი წარბი გამომწვევად ასწია მარიამმა.
-ვგიჟდები, საიდან ამ პატარა გოგოს ამხელა ამბიცია?! - გაეცინა არველაძეს.
-პატარა არ ვარ! - გააპროტესტა გოგონამ.
-სტუდენტი გახდები მალე, პრინციპში, რაღა პატარა! - ისევ გაეცინა თორნიკეს და მაშოს ცხივრზე თითი დაკრა.

დათუნას მანქანას უკნიდან დაუსიგნალეს, ცოტა ხანში კი „აბგონზეც“ გაასწრეს.
-ვაიმე, ეს თუ ახლა გიჟი არ არის, რა დროს „გონკაობაა“ ამ მოყინულ გზაზე?! - აღშფოთდა ეკატერინე.
-ვინ ზის საჭესთან?
-შენი აზრით? ნიკუშა, რა თქმა უნდა!
-აუ, თან ნანოც მაგას უზის მანქანაში, უარესად აგიჟებს დარწმუნებული ვარ! - გაეცინა დათუნას.
-მივიდეთ მალე, უნდა ვეჩხუბო! - დაიმუქრა ეკატერინემ და გზას გახედა.

ცოტა ხანში რამდენიმე მანქანა ერთდროულად შევიდა დიდი სასტუმროს ეზოში. იქაურობა მალე მოიცვა ახალგაზრდების ჟრიამულმა.
-გიჟი ხარ, ბიჭო, შენ?! სად გადამასწარი, რომ მოგცურებოდა მანქანა, სად მიდიოდი?! - ჩხუბით გადავიდა მანქანიდან დათუნა.
-კაი, სიძე, რა იყო, დამშვიდდი, მძღოლი ვარ უძლიერესი, რა უნდა მომხდარიყო?! - იცინოდა ჯაყელი.
-ოხ, ნიკოლოზ ჯაყელო, რა საცემი ხარ! - თავს აქნევდა უკმაყოფილოდ ეკატერინე.
ნიკუშა, ნანო, ელენე და ლუკა ერთხმად იცინოდნენ.
-მაშინკა, გაიქეცი ახლა, თორემ გაჭამე თოვლი! - უეცრად დაიყვირა ნიკუშამ და მაშოს გაეკიდა. ეს უკანასკნელიც კივილით გაიქცა თოვლისკენ.
ნიკუშას და მაშოს უმალ შეუერთდნენ ნანო, ელენე და თორნიკე. ეკატერინემაც დასტაცა ხელი დათუნას და ისინიც სიცილით შეუერთდნენ მეგობრებს.
-ე, მაგარი ხალხი, რომ დაყარეთ ეს თქვენი ნივთები გარეთ, მე და ლუკამ ვზიდოთ მარტო?! - დაუყვირა უკმაყოფილო ბექამ მეგობრებს და ლუკას მორიგი ჩემოდანი მიაჩეჩა.
-აუ, თუ ჩემი ძმა ხარ, რა დროს ჩემოდნებია, მოდი, ნახე, რამხელა თოვლია, სად გაგვექცევა ეგ საქმე?! - სიცილით უყვიროდა ბიჭებს თორნიკე, რომელსაც მაშო ჰყავდა საწვალებლად დაჭერილი.
-თორნიკე, გამიშვი, ნუ ხარ საზიზღარი! - უძალიანდებოდა მამაკაცს მაშო.
-არსადაც არ გაგიშვებ, ჩემო პატარა! - ეღიმებოდა არველაძეს.
-არ ვარ-მეთქი პატარა! - ბრაზობდა მარიამი.
-ჩემი პატარაც არ იქნები? - ხმა დაეშაქრა მამაკაცს.
ჯაყელი სახეზე წამოწითლდა.
-პატარა არა!
თორნიკეს გულიანად გაეცინა გოგონას ბავშვურობაზე. ქუდი შეუსწორა ჯაყელს და ლოყაზე აკოცა. უეცრად თავში მთელი ძალით ნასროლი გუნდა მოხვდა, რასაც ბიჭის არანორმალური ხარხარი მოჰყვა.
-ვაიმე, ნიკო, შენ ხომ არ იცი, რა მაგრად დაგერხა! - ავისმომასწავლებად ჩაილაპარაკა არველაძემ და ფეხზე წამოხტა, რათა ნიკუშას გაკიდებოდა.
დარბოდა ორი ზრდასრული კაცი თოვლში და პატარა ბავშვებივით წიოდა, გუნდების აქეთ-იქით სროლით. მაშო ელენეს ესვროდა, ელენე ნანოს, ნანო ეკატერინეს, ეკატერინე - დათუნას და ასე.
ბექა და ლუკა შორიდან აკვირდებოდნენ „ბავშვებს“ და სიცილით აქნევდნენ თავს. მერე ერთი გუნდა ბექასაც მოხვდა, გასვიანისგან და ისიც გაბრაზებული ჩაერთო „ორთაბრძოლაში“. ლუკაც მაშინვე ელენეს ეცა და ბევრი თოვლი ჩაუყარა მაისურში. ყველა იცინოდა და ყველა ბედნიერი იყო.
მაშინ, ოცდათერთმეტ დეკემბერს. ბაკურიანში, ახალ წლამდე რამდენიმე საათით ადრე...

*_*_*_*

მარიამს უნებურად მოსდგომოდა თვალზე ცრემლი. უყურებდა გადათეთრებულ გარემოს და ხვდებოდა, აღარაფერი იქნებოდა ძველებურად. ახლა აღარც ნიკუშა იყო, აღარც დათუნა. ეკატერინეც წასული იყო, ლუკა და ბექა მართლმსაჯულებას ემალებოდნენ, თორნიკე კი უკვე ძალიან შორეულ სიზმარში ნანახ პერსონაჟს ჰგავდა მისთვის.
აი ასეთი იყო მისი ოცდათერთმეტი დეკემბერი. მანგლისში, ახალ წლამდე რამდენიმე საათით ადრე...
ნაღვლიანად ჩაეღიმა. ცრემლები შეიმშრალა და თავისთვის ჩაის მომზადებას შეუდგა.
საღამოს დედამ დაურეკა. თავიდან არ უნდოდა ეპასუხა, მაგრამ შემდეგ შეებრალა ქალი. ბოლოსდაბოლოს, ის ყველაზე მეტად განიცდიდა შვილების მდგომარეობას.

-გისმენ, დედა!
-მაშო, დედი, დამდეგს გილოცავ, ღმერთმა ბედნიერი გამყოფოს! - მოესმა დედის თბილი ხმა, რომელიც ოსტატურად მალავდა დარდს და ტკივილს.
-მადლობა, დედა, შენც გილოცავ! - აუღელვებელი ტონით უპასუხა გოგონამ.
-რას შვები მანდ, როგორ ხარ? - სასხვათაშორისოდ ჰკითხა ქეთევანმა ქალიშვილს.
-კარგია აქ, წელს დიდი თოვლია მოსული... - ასევე სასხვათაშორისოდ უპასუხა მარიამმა.
-მარიამ, დედი... - ფრთხილად წამოიწყო საუბარი ქალმა. მისი ტონის შეცვლა უკვე მრავლისმეტყველი იყო გოგონასთვის. - მამაშენი ნერვიულობს, როდის აპირებ თბილისში დაბრუნებას?
მარიამმა ღრმად ამოიხვნეშა.
-ლუკა და ბექა დაბრუნდნენ? - ცივად იკითხა გოგონამ.
ქეთევანი გაჩუმდა, ჯაყელისთვის ესეც საკმარისი იყო პასუხის მისახვედრად.
-მე და მამაშენმა რა დავაშავეთ, შვილო? ეკატერინე არ გვეყოფოდა, თქვენც რომ არ დაგვმატებოდით?! - წაუტირა ქალმა.
-არ გინდა, რა, დედა! - გაღიზიანდა მაშო.
-რა არ მინდა, მაშო?! დღეს ახალი წელია, თქვენ კი სხვადასხვა მხარეში ხართ გადაკარგული. რას გავს ეს? როდის ხდებოდა ასე ჩვენს ოჯახში?!
-უმიზეზოდ არაფერი ხდება, დედა. ტყუილად ღელვას რა აზრი აქვს?!
-შვილო, ვნერვიულობთ მე და დემეტრე. როგორ ხარ მანდ. ან რას ჭამ ან რას სვამ? დავითს მაინც გამოვაგზავნით შენთან, მოგეხმარება...
-არავინ მინდა, დედა, მარტოც მშვენივრად ვარ! - მტკიცედ იუარა მარიამმა.
ქალბატონმა ჯაყელმა უკმაყოფილოდ ამოიხვენშა. იცოდა, თავისი შვილის სიჯიუტის ამბავი, მაგრამ მაინც ცადა მისი დაყოლიება.
-რამდენიმე დღეში სწავლა განახლდება, მაშო. რას აპირებ, სწავლა აღარ გინდა? - მცირე ხნიანი დუმილი დაარღვია ქეთევანმა.
მაშოს ახლაღა გაახსენდა სწავლა და უნივერსიტეტი. შუბლი მოიზილა პასუხის უქონლობის გამო.
-დედა, ჩემზე ნუ ინერვიულებ, ძალიან გთხოვ. შენი შვილები ნამდვილად განებივრებენ საიმისოდ, რომ ჩემზე აღარ იდარდო...
ქეთევანს ჩაეცინა, უფრო ტკივილით, ვიდრე ირონიით.
-ბედნიერი ახალი წელი გაგთენებოდეს, მაშო. იმედი მაქვს, მალე დაგვიბრუნდები! - ესღა უთხრა უფროსმა ჯაყელმა - უმცროსს და მობილური გათიშა.

*_*_*_*

ალექსანდრე საწოლში იყო ჯამომჯდარი და საღამოს თბილისს გასცქეროდა, ფანჯრიდან. თოვდა თბილისში; იმ ახალწელს თბილისშიც კი თოვდა. ფანტელები საოცრად მოსჩანდა ლამპიონების შუქზე და ღიმილს იწვევდა ახვლედიანის სახეზე.
-ალექსანდრე, შენთვის ჯერ წამოჯდომის უფლება არავის მოუცია! - დამრიგებლური ტონით შევიდა ოთახში წარბშეკრული ლიზა.
სანდროს გაეცინა. ჯერ კიდევ აწუხებდა ჭრილობები და სიცილის დროსაც შეახსენა ტკივილმა თავი.
-აი, ხომ ხედავ! - უარესად გაბრაზდა გოგონა, როცა ახვლედიანმა ერთ-ერთ ჭრილობაზე მიიდო ხელი.
-კარგად ვარ. დიდი ამბავი, ცოტა ხნით თუ წამოვჯექი! - დაიწუწუნა პატარა ბავშვივით სანდრომ.
-კარგად როგორ ხარ, სამი დღეა, რაც გონზე მოხვედი. კარგად გახდომამდე ჯერ კიდევ ბევრი გიკლია და კიდევ უფრო ბევრი დაგაკლდება, თუ ექიმს არ დაუჯერებ! - აღმზრდელობით ტონს არ იშორებდა ვაჩნაძე.
-ექიმს, თუ შენ? - გაეღიმა ახვლედიანს.
-ორივეს! შენთვის კარგი გვინდა და იმიტომ...
-კარგი, ხო, ოღონდ არ გამიბრაზდე და ყველაფერს დაგიჯერებთ! - გაეცინა მამაკაცს.
ლიზას კმაყოფილმა ღიმილმა გადაურბინა სახეზე. სკამი საწოლთან ახლოს მიწია და სანდროს შუბლზე დაყრილი თმა გადაუწია. შემდეგ თვალებში ჩააჩერდა და ერთხანს ასე უყურა, დიდი სიყვარულითა და აღტაცებით.
-იცი მაინც, როგორ მანერვიულე? - დაიჩურჩულა ცოტა ხნის შემდეგ და ტუჩები სატირლად დაბრიცა. ალექსანდრეს გაეღიმა. გოგონს ხელი თავისაში მოიქცია და გაცრეცილი ბაგეები მიაწება.
-მაპატიე, რა. გეფიცები, ასე აღარასდროს განერვიულებ! - სითბო იგრძნობოდა ახვლედიანის ხმაში. აქამდე არარსებული, სულ სხვანაირი სითბო. გოგონამ თავი ვეღარ შეიკავა და მამაკაცის გულმკერდი რამდენიმე კურცხალით დანამა.
-ძალიან მიყვარხარ, სანდრო. შენ რომ რამე მოგივიდეს, ვერ გადავიტან!
-აღარაფერი მომივა, გპირდები. ამიერიდან სანერვიულო მიზეზი აღარ გექნება! ყველაფერი კარგად იქნება, ჩემო ლამაზო! - ახვლედიანმა შეყვარებულს გაუღიმა და მიიხუტა.
ცოტა ხანს ასე იყვნენ, შემდეგ კი ისევ სანდრომ დაარღვია სიჩუმე.
-ლიზა...
-გისმენ, სან!
-ცოლად გამომყვები? - მშვიდად ჰკითხა მამაკაცმა ვაჩნაძეს და პასუხის მოლოდინში გაირინდა. ლიზამ მაშინვე წამოსწია თავი და გაკვირვებული თვალებით შეხედა სანდროს.
-რა? - ათრთოლებული ხმით იკითხა გოგონამ.
-ჯერ კიდევ შენს დაბადებისდღეზე მინდოდა ხელის თხოვნა, მაგრამ შემდეგ ეს ყველაფერი მოხდა. უკვე ყველამ ყველაფერი იცის, მხოლოდ შენი პასუხიღა მჭირდება... - გაეღიმა ალექსანდრეს.
-მართლა მეუბნები? - თვალები აუცრემლიანდა ვაჩნაძეს.
-რა თქმა უნდა! - გაეცინა ახვლედიანს.
-თანახმა ვარ, სანდრო. რა თქმა უნდა, თანახმა ვარ! - წამოიყვირა ლიზამ და მთელი ძალით ჩაეხუტა საყვარელ მამაკაცს.
-ფრთხილად, ლიზიკო, ფრთხილად! - სახე დამანჭა სანდრომ, ჭრილობის ატკიების გამო.
-ვაიმე, მაპატიე, სან, სულ დამავიწყდა, რა სულელი ვარ! - მაშინვე მოცილდა გოგონა ავადმყოფს. ახ