შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უბრალოდ ძლიერი (4 თავი)


12-03-2018, 14:15
ავტორი ლათინო
ნანახია 166

უბრალოდ ძლიერი (4 თავი)

დეა
..........
უბრალოდ არ შემიძლია ელეს ჩაწითლებულ და ცრემლიან თვალებს ვუყურო. მტკენს? არა,სულს მიწიოკებს. იცით რას ნიშნავს ჩემთვის ელე? არა არ იცით.იმიტომ რომ მეთვითონაც არ ვიცი. ის ჩემი სამყაროა...არა სამყაროზე მეტია. ჩემი ბავშვობაა,ჩემი მოგონებებია, ჩემი აწმყო და მომავალია. აქაც და იქაც,შორს,იმქეყნად.არ ვიცი როგორ აღგიწეროთ ის წლები ელენეს გარეშე რომ დამტოვეს. ცარიელი ვიყავი. მუყაოს კოლოფს ვგავდი რომელშიც არაფერი იყო. არც გრძნობები და არც არაფერი,სულ არაფერი. იცით როგორ მენატრებოდა? არა,არ იცით. ეს იყო რაღაც ძალიან მაგარი და ძალიან საშინელი გრძნობა. ვაანალიზებდი რომ ელენეზე ვიყავი დამოკიდებული მთელი ჩემი არსებით და როდესაც მისგან შორს ვიყავი დაცემული და განადგურებული ვიყავი.ჩემი ცხოვრება თავდაყირა იდგა,არაფრის სურვილი არ მქონდა. მინდოდა,ელენესთან მინდოდა,მაგრამ ვერ მივდიოდი.უფლება არ მომცეს. ასე შეიძლებოდა? არა,არ შეიძლებოდა! მშობლები რომ დაკარგა და მასთან ყოფნის უფლება არ მომცეს ბოლო წვეთი აღმოჩნდა. მძულდნენ!ჩემი მშობლები მძულდნენ. მეშინოდა,ძალიან მეშინოდა რომ ელენეს დავკარგავდი. მეგონა რომ თავს რამეს აუტეხდა,მეგონა რომ ამის გადასალახად ძალა არ ეყოფოდა მაგრამ ის ძალიან ძლიერი აღმოჩნდა. ვფიქრობდი რომ ის ადამიანი კი არა ქვის კედელი იყო,მაგრამ როდესაც ვიხსენებდი მის გრძნობებს,რომელსაც ძალიან რთულად,ან საერთოდ ვერ მალავდა ხოლმე ვხვდებოდი რომ ის არც კედელი იყო. მისი ძალა და სიმყარე საზღვრებს ცდებოდა და ვხვდებოდი რომ მას ვერაფერს და ვერავის შევადარებდი. ის უბრალოდ ელენე იყო,ჩემი ელენე.
ვიცოდი რომ ელენე შეცვლილი დამხვდებოდა, მაგრამ არ მოველოდი ამას. ის ძალიან შეცვლილია,ადრე მის გულში სიძულვილის ნატამალი არ იყო,ახლა კი მისი გულის ნახევარს მთელი არსებით სძულს ერთი ადამიანი თავისი სამყაროთურთ. ვხვდები რომ ეს სიძულვილი მას კარგს არაფერს მოუტანს. შურისძიება? შურს იძიებს,ამაში დარწმუნებული ვარ.მაგრამ მეშინია რომ ამით საკუთარ თავს ძალიან ატკენს,ცხოვრებას საკუთარი ხელით დაინგრევს. შურისძიებას კარგი ვისთვის მოუტანია რომ ელენე იყოს გამონაკლისი?! მაგრამ ვერ ვბედავ,ვერ ვბედავ რომ ელენეს ეს ვუთხრა. მეშინია ამის გამო ჩემზე უარი არ თქვას. ძველი ელენე ამას ვერ იზამდა,მაგრამ ეს? ეს რას იზამს არავინ იცის,მათ შორის არც თვითონ.ხომ გითხარით ძალიან შეცვილილა!
ვიცი რომ ელენე უფსკურილსკენ თავისი ფეხით მიდის,მზადაა რომ სიძულვილს შესწიროს თავისი ცხოვრება. მეშინია რომ ძალიან დიდ სირთულეს,ტკივილს,იმედგაცრუებას და წყენას შეეჯახება მომავალში და მეშინია რომ ის დასუსტდება. დასუსტებულ ელეს კი მე ვერ ვუყურებ,უბრალოდ არ შემიძლია,მოვკვდები!
მისი ქორწინების მეშინია.სრულიად უცხოს რომ უნდა აჩუქოს თავისი ბედი. არ ვიცი რა მოხდება, მაგრამ უსიყვარულო,ფიქტიური ქორწინება? ალბათ მას ატკენს. ვიცი რომ გაუჭირდება,მაგრამ ბრძოლას მაინც რომ გააგრძელებს ესეც ვიცი. არ ვიცი რატომ,მაგრამ იმ უცხოს ცოტათი ვენდობი,მგონია რომ ჩემს ელეს დაიცავს.ალბათ როგორი ახლობლები არიან. გენებს და სანათესაოს კი არა სულს და გულს ვგულისხმობ. მათი გულებში შურსძიების ცეცხლი გიზგისებს,რომელსაც ნავთად სიძულვილი და უსაზღვრო ტკივილი ემატება. სული კი ორივეს დამძიმებული აქვს. მგონია რომ ელენე მასთან ერთად ცხოვრებას შეეგუება,მისნაირი ეყოლება გვერდში თუნდაც რამდენიმე თვით ან წლით. არ ვიცი...სანამ შურს იძიებს ან იქნებ სამუდამოდაც.
მაგრამ მეორე მხრივ ძალიან მეშინია. ჩემი ელე ხო იმ კაცს მიჰყვება ცოლად ვის გულშიც ვულკანია,სიძულვილის ვულკანი. მეშინია რომ ელენეს რამეს დაუშავებს. მას ხომ დასაკარგი არაფერი აქვს...ალბათ.
მგონია რომ ძალიან ატკენს,მის მიზნებს და ოცნებებს გაანადგურებს. თანაც ის ხომ ძალიან უცნაურად გამოჩნდა მის ცხოვრებაში?!
არ ვიცი...არაფერი ვიცი გარდა ერთისა,მეშინია.

ელენე..
დილით რომ გავიღვიძე ტელეფონი შევამოწმე,უცნობისგან ერთი ესემესი იყო,რომელშიც ჩემს გადაწყვეტილებაზე მეკითხებოდა. მოიცა რაა? ის მე მეკითხება? გუშინ კი მითხრა რომ ყველაფერი გადაწყვეტილი იყო.
ნუ ამას რა მნიშვნელობა აქვს. ტელეფონი ავიღე და დიდი ყოყმანის შემდეგ მივწერე რომ დავთანხმდი მის წინადადებას. არ ვიცი რატომ მეჭინჭ....ბოდა გული. თითქოს კიდევ არ ვიყავი დარწმუნებული ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში,თუმცა საკუთარ თავს შემოვუძახე და დავარწმუნე რომ თუ არ მოვიგებდი, არც არაფერს დავკარგავდი.
მანაც ჩემდაგასაკვირად პასუხი მალევე დამიბრუნა და მითხრა რომ ერთ საათში გამომივლიდა და სადღაც წამიყვანდა. არ ვიცოდი როგორ მოვქცეულიყავი,სად მივყავდი ან რატომ? ათასი კითხვა მიტრიალებდა გონებაში,თუმცა მალევე გავთავისუფლდი ამ კითხვებისგან და მომზადება დავიწყე. შავი შარვალი და ხაკისფერი პერანგი ჩავიცვი. ფეხზე ბოტასები მოვირგე და თმა გავიშალე. ახლა მზად ვიყავი ნებისმიერ ადგილას წავსულიყავი. ეს იქნებოდა კაფე თუ სხვა ნებისმიერი ადგილი. არც ძალიან გადაპრანჭული და არც ძალიან სადა არ ვიყავი როგორც ამას დეა ამბობდა. საბოლოოდ დავრწმუნდი ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში როდესაც უცნობი ჯინსსა და უბრალო მაისურში ჩაცმული დავინახე. ვგულისხმობ გადაწყვეტილებას ჩაცმის შესახებ.
გამეცინა ჩემს ფიქრებზე,დეა გადავკოცნე და უცნობთან მივედი. ძალიან გამიკვირდა როცა მაკოცა და გამიღიმა.
კოცნით ლოყაზე მაკოცა. დაბნეული ჩავჯექი მანქანაში და თავი ფანჯარას მივადე. უცნობი გამომხედავდა და გამიღიმებდა ხოლმე. მეც დროდადრო გავხედავდი და ვცდილობდი მისი ნაკვთები შემესწავლა. განსაკუთრებით მისი შავი თვალები მომეწონა. საშინლად მომწონს შავი თვალები,განსაკუთრებით ბიჭებზე. სახის მოყვანილობაც საკმაოდ მომხიბლავი და მამაკაცური ჰქონდა. მის სიმპატიურობას კი დაბალი წვერი აგვირგვინებდა.
ალბათ ჩემი მწველი მზერა დააფიქსირა და ტუჩის კუთხე ჩატეხა,მერე კი გამომხედა.
-რაიყო მოგეწონე?
-რა?არა..ისა..მ..მე
ღმერთო ახლა მომკალი,რა სულელი ვარ. მხოლოდ ახლა გავაანალიზე რომ ამდენი ხნის მანძილზე თვალის დაუხამხამებლად მივშტერებოდი მას. ძალიან შემრცხვა და თავი დავხარე აწითლებული ლოყების დასამალად.
-კარგი რაიყო? ისევ გაეცინა.
მე ისევ თავდახრილი ვიჯექი. ბიჭმა მანქანა გზიდან გადააყენა და მოხრილი საჩვენებელი თითი ნიკაპქვეშ ამომდო და თავი ამაწევინა.
-აუ რა ძაან ბავშვი ხარ?
რისი გრცხვენია? მერე რა. მეც მასე გაშტერებული გიყურებდი მაშინ,იმ ხესთან რომ დაგატარებდი.
ამაზე კიდევ უფრო გავწითლდი და ისევ ჩავხარე თავი,მან კი ისევ ამაწევინა და მაიძულა თვალებში ჩამეხედა. აქ კი ისევ გავშტერდი. მისი თვალები,ღმერთო სულ სხვა განზომილებაა. ის არ არის მხოლოდ შავი ფერის. ის არის სევდის,ტკივილს,საიდუმლოებებისა და ახლა სითბოსფერი.ამჯერად ჩემით მოვახერხე გამოფხიზლება, უკან დავიხიე და ფანჯარაში გავიხედე.აღარ მინდოდა მისთვის მეყურებინა. ისევ ჩაეცინა და მანქანა დაძრა.ამისთვის ყურადღება აღარ მიმიქცევია,ისევ ჩემს ფიქრებთან გავემგზავრე.
ბოლოს მივხვდი რომ მის შესახებ არაფერი ვიცოდი და მისკენ შევტრიალდი რომ რაღაც მეკითხა,თუმცა ტუჩზე საჩვენებელი თითი მიიდო და გამაჩუმა.
-ყველაფერს მოგიყვები ცოტახანში-ო მხოლოდ ეს მითხრა და ისევ გზას გახედა. მგონი ჩემს აზრებს კითხულობს.
ისევ გამეცინა და კვლავ ფანჯარას მივუბრუნდი.
მანქანა ერთ კაფესთან გააჩერა,კარები გამიღო და გამიღიმა. ძალიან მეუცნაურა წინა შეხვედრის შემდეგ ასეთი საქციელი. თვალები დამიბრიალა დროზე გადმოდი რას ფიქრობ ამდენსო და მეც გადავედი. კაფეში შემიყვანა და წინ გამიძღვა. ერთ მაგიდასთან მიმიყვანა სადაც სამი ბიჭი იჯდა.
-ვა ვა ჩვენი გიორგი მოსულაა! და რძალიც.
მივხვდი რომ "რძალი" მე მიწოდა და ცოტა არ იყოს და უცხოდ მომხვდა ყურში. თანაც გამიკვირდა,მე ხომ პასუხი დღეს ვუთხარი და თანაც ეს ქორწინება ფიქტიური იქნება და რა საჭირო იყო... ახლაღა გავიგე რომ იმ ბიჭს ვისაც ცოლად მივყვები თურმე გიორგი ჰქვია. სხვა შემთხვევაში სიცილით გავიგუდებოდი, ცოლად მიჰყვება ბიჭს,ისე რომ სახელიც არ იცის მეთქი მაგრამ ახლა....
ამ ფიქრებიდან გიორგის ხელმა გამომარკვია,რომელიც ჩემს წელზე იყო შემოხვეული. მეც უხერხულად გავუღიმე ბიჭებს.
-არ ხარ რძალი?
ამ ქერათმიანს ძალიან მოსწონს ჩემი წვალება? ხო ის ქერათმიანი,თაფლიფერთვალება ბიჭია,რომელიც ცდილობს დიალოგი ააწყოს ჩემთან მაგრამ ისეთი უცხო სიტუაციაა რომ ვერაფერს ვაკეთებ.
-ნიკა მოგვხდება! მკაცრი,მაგრამ მეგობრული ხმით გააფრთხილა მეგობარი გიორგიმ.
-კარგი ხო ჩუმად ვარ! და შენ ნუ გრცხვენია!
დამეჭყანა ნიკა. ამაზე სიცილი ვეღარ შევიკავე.
-აი ეგრე რა.
გამიღიმა და თვალი ჩამიკრა.გავწითლდი მაგრამ დავაიგნორე და ვცადე ჩემი სიმორცხვე დამემალა.
ბევრი რომ არ ვისაუბროთ ბიჭები გავიცანი. ნიკა,მიშკა და გიგი კარგი მოსაუბრენი აღმოჩნდნენ. ვერ ვიტყვი რომ ადვილად გავიხსენი მათთან, თუმცა მთავარია რომ გავიხსენი. მე და ნიკა განსაკუთრებით დავახლოვდით,ისე რომ ბიჭები ძლივს გვაჩუმებდნენ. ბოლოს როდესაც მიხვდნენ რომ ვერაფერს შეძლებდნენ სიცილით ჩაიქნიეს ხელი და შეგვეშვნენ,ჩვენ კი ისევ გავაგრძელეთ ბაასი.
ბევრი თემა იყო ისეთი რომელზეც ხუთივე ვერთვებოდით საუბარში. ბევრ რამეზეც ვიმაიმუნეთ, თუმცა მხოლოდ რამდენიმეში აგვყვა გიორგი. ის და მიშკა ცოტათი განსხვავებულები არიან. უფრო სერიოზულები და უჟმურები,თუმცა მიშკა გიორგიზე ნაკლებად.
ისე გაიპარა დრო რომ ვერც კი მივხვდით. ბოლოს გიორგი წამოდგა და ბიჭებს დაემშვიდობა,მეც რათქმაუნდა.
ყველა გადავკოცნე ნიკას გარდა. მას ჩავეხუტე მხოლოდ იმისთვის რომ თმა მომექაჩა. ისიც იგივე მიზეზით. ამ დროს თვალი გორგისკენ გამექცა და დავაფიქსირე რომ იღიმოდა. მეც ნიკას მოვშორდი და მის გვერდით დავდექით. კაფიდან გავედით და მანქანაში მოვთავსდით. გამომხედა, გამიღიმა და თვალები შემომანათა,ისე თითქოს კითხვას მისვამდა.მაგრამ ეს ღიმილი იყო რაღაც უცხო ღიმილი,თითქოს სევდიანი. თუმცა სევდიანი რატომ უნდა ყოფილიყო მეც გავუღიმე და თვალებით დასმულ კითხვას ვუპასუხე.
-გაგიცანი...
კიდევ უფრო აუბრჭყვიალდა თვალები,მერე წინ გაიხედა და მანქანაც დაქოქა.
ახლა ჩვენჩვენს ფიქრებში აღარ წავსულვართ,მთელი გზა ვლაპარაკიბდით. მგონი სულაც არაა ცუდი ბიჭი. იცით მთელი გზა ვაკვირდებოდი და დავაფიქსირე რომ როცა იცინის თან ქვედა ტუჩს ეთამაშება კბილებით. ვაღიარებ რომ ეს მომწონს. როგორც გითხარით მთელი გზა ლაპარაკში გავლიეთ,მანქანა რომ გააჩერა გადასვლას ვაპირებდი მაგრამ ადგილი მეუცხოვა. გიორგის გავხედე და ისევ მიღიმოდა. უსაფრთხოების ღვედი შეიხსნა, მითხრა გამომყევიო და მანქანიდან გადავიდა. მეც უკან ვავყევი. ჭიშკარი გააღო და შიგნით შემიძღვა. ღამე იყო და ამიტომ ვერაფერს ვხედავდი,თუმცა მოულოდნელად ყველაფერი გაჩახჩახდა და მივხვდი რომ ატრაქციონების პარკში ვიყავი.
გამიხარდა,გეფიცებით ძალიან გამიხარდა,ბავშვივით. დაეწმუნებული ვარ ეს შეამჩნია და ამიტომაც გაეცინა. ხელი ჩამკიდა და ყველაფერი მომატარა. არცერთი ატრაქციონი არ გამოგვიტოვებია. ტირიც ვითამაშეთ.მე საშინელი მიზანი მაქვს,გიორგი კი ამ საქმის ნამდვილი პროფესიონალია. დავეჭვდი და ვკითხე შენ სნაიპერი ხომ არ ხარ თქო,ამაზე კი მთელი საღამო დამცინოდა. ჰო გაიმარჯვა და პატარა სათამაშო გოჭი მოიგო. მე მაჩუქა. ბამბის ნაყინიც ვჭამეთ,უფროსწორად მე ვჭამე და გიორგიმ გასინჯა. პირი ღია დამრჩა რომ მითხრა არასოდეს გამისინჯავსო.
სიარულით რომ დავიღალეთ ერთ სკამთან დავჯექით. ჰო სკამთან ,ბალახზე და არა სკამზე. კი ვიცინოდით,გიორგიმ ისიც თქვა ვიღაცას დაბოლილები ვეგონებითო თუმცა ეს ორივესთვის სულერთი იყო.
პარკი ნელ-ნელა იცლებოდა ონავარი ბავშვების და მათი მშობლებისგან. ბოლოს მხოლოდ ჩვენ ორი დავრჩით. არცერთს გვეჩქარებოდა.
მოულოდნელად ძალიან უცნაური კითხვა დამისვა გიორგიმ. შეიძლება უცნაური სულაც არ არის,მაგრამ ამ მომენტში რატომ დამისვა ეს კითხვა მაინც ვერ გავიგე.
-რას ვერ აპატიებდი საყვარელ ადამიანს?
ამ კითხვამ ჩამაფიქრა. მართლაც რას ვერ ვპატიობთ ადამიანები ერთმანეთს? ალბათ იტყვით ღალატს,ტყუილს,რამის დამალვას ან რაიმე მსგავსსო მაგრამ ეს ყველამ კარგად ვიცით რომ საყვარელ ადამიანს ამ ყველაფერს რთულად, მაგრამ მაინც ვპატიობთ.არ ვიცი! ამ კითხვაზე პასუხი არ მაქვს.
-სიყვარულს!
უეცრად წამოვისროლე პასუხი.
მეგონა გაუკვირდებოდა და მკითხვდა საყვარელ ადამიანს სიყვარულს ვერ აპატიებო?! ამ კითხვაზე კი პასუხს ნამდვილად ვერ გავცემდი,განა იმიტომ რომ არ ვიცოდი. არა,უბრალოდ ამის სიტყვებით ახსნა არ შემიძლია.
სიგარეტი ამოაძვრინა კოლოფიდან და მოუკიდა. მისი მომწამლავი კვამლი ღრმად შეიწოვა და მერე ისევ გამოუშვა,თან თვალებს აწვრილებდა. ძალიან უხდებოდა. გამომხედა და მითხრა.
-მეც.
იმდენად ვიყავი მისი თვალიერებით გაბრუებული რომ ვერ მივხვდი რაზე ამბობდა თუმცა,მერე გამახსენდა და გაკვირვებულმა შევხედე.
-რატომ?
-იმიტომ რომ სიყვარული საშინელი რამაა,ისე შეუძლია გადაგთელოს,დაგაპატარავოს და გაგსრისოს რომ შენგან აღარაფერი დარჩეს. ერთადერთი რისიც მეშინია სიყვარულია. არ მინდა ვინმე მიყვარდეს იმიტომ რომ ვიცი,საკუთარ თავზე,ცხოვრებაზე მეტად შემიყვარდება. თუ შემიყვარდა მას გავაღმერთებ და მასვე ვეთაყვანები.რომ მომიწიოს გველაფერზე ვიტყვი უარს,ყველაფერს დავთმობ მისთვის და ეს არ მინდა. ჩემთვის სიყვარული ტკივილს ნიშნავს. როცა ადამიანი გიყვარს ის ხდება შენი ტკივილი,შენი სისუსტე. ვიღაცის ტკივილი რომ შეძრავს მთლიანად ჩემს არსებას ამის მეშინია. შეიძლება არასწორად ვფიქრობ მაგრამ ჩემთვის სიყვარული ტკივილია. ბევრს ვიცნობ ისეთს სიყვარულმა რომ ფრთები შეასხა,მაგრამ ჩემთვის სიყვარული არასოდეს იქნება აღმაფრენა.
-სწორედ ეს ვიცი მეც.ჰო ჩემთვის,ჩუმად ვიცი. გათვითცნობიერებული მაქვს რომ სიყვარულს შეუძლია ცაში აგიტაცოს და მერე ისე დაგანარცხოს მიწაზე რომ წამოდგომა ვეღარასოდეს შეძლო. ცოტახანს ჩუმად ვიჯექით,სივრცეს გავყურებდით და ალბათ ორივე სხვადასხვა რამეს ვხედავდით.
- გინდა წავიდეთ?
-ჰოო,ცოტა შემცივდა.
-კარგი წამოდი. შენთან მიგიყვანო თუ ჩემთან?
დავიბენი. რატომ უნდა მიმიყვანოს მასთან.
-ჩემთან წაგიყვან იმიტომ რომ ეს დღე მთლიანად ჩვენი იყოს. კიდევ ბევრ რამეს მოგიყვები ჩემზე. წამოდი კარგი?
თანხმობის ნიშნად მკრთალად გავუღიმე და თავი დავუქნიე.
მანაც გამიცინა და მანქანის კარები გამიღო. თვითონ მეორე მხარეს მოუარა და საჭესთან დაიკავა ადგილი,კარგად მოკალათდა და მანქანა დაქოქა.
მის სახლში მივედით. როგორც კი ზღურბლს გადავცდით მისი სურნელით გაჯერებული ჟანგბადი შევისუნთქე ვაღიარებ რომ იმდენად მომეწონა ტანზე ეკლებმა დამაყარა. მას ჩაეღიმა და სამზარეულოსკენ წავიდა. მეც უკან გავყევი, ყავას ამზადებდა. არ მინდოდა, მაგრამ უარი ვერ ვუთხარი. ჩაიდანი წყლით აავსო, ჩემკენ შემოტრიალდა და კარადას ზურგით მიეყრდნო. მთლიანად ამათვალიერა და თვალი თვალის წინ გამისწორა. ოდნავ მოეჭუტა და მიღიმოდა. ვერ ვხვდებოდი რა უნდა მექნა ამიტომაც მეც ასე ქანდაკებასავით ვიდექი. წყალი ადუღდა და მანაც ზურგი მაქცია. მითხრა მისაღებში დამელოდეო და მეც გავედი. ის კი ორი ფინჯნით დაბრუნდა.
ხმას არცერთი ვიღებდით. ის უბრალოდ მიყურებდა და მიღიმოდა რითაც თავგზას მიბნევდა. თუმცა ბოლოს მეც ჯიუტად გავუსწორე თვალი. ამაზე გაეცინა და ყავას მიუბრუნდა. ტელეფონზე ესემესი მოუვიდა, გახსნა და ღიმილიც მოეშალა სახიდან. დამფრთხალმა ამომხედა და მერე ისევ ტელეფონს დახედა. რაღაც მისწერა,ტელეფონი დააგდო და საპირფარეშოში გავიდა. მეუცნაურა მისი საქციელი. ცნობისმოყვარეობამ მძლია და მისი ტელეფონი ავიღე,ესემესები გავხსენი. მონაწერი წაშლილი ჰქონდა,თავად კი ორი სიტყვა ჰქონდა მიწერილი
"არ შემიძლია".....

.....
ჰმმ აბა როგორია? გავაგრძელო? ველოდები თქვენს შენიშვნებს და შეფასებებს თბილებო. გელოდებით სულმოუთქმელად....скачать dle 11.3




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent