შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უბრალოდ ძლიერი (1-5 თავი) [ I ნაწილი სრულად]


13-03-2018, 15:08
ავტორი ლათინო
ნანახია 1 238

უბრალოდ ძლიერი (1-5 თავი) [ I ნაწილი სრულად]

-დედა?რა ხდება?
-შვილო მისმინე! ახლა მყარად უნდა იდგე!
-დედა რა ხდება? პირდაპირ მითხარი!მაშინებ!
-ელენე მისმინე! მამაშენი....მამაშენი დავკარგეთ!
გოგონა გაშეშდა,გაქვავდა.თითქოს მიწა გამოაცალეს ფეხქვეშო,მუხლები მოეკვეთა. ძირს დავარდა,დაეცა. გულმა ფეთქვა შეწყვიტა,ვეღარ ამოისუნთქა. თვალებიდან წამოსული ცრემლები ღაწვებზე მიიპარებოდნენ და კისერში იკარგებოდნენ. წარმოუდგენელ ტკივილს გრძნობდა ახლა ელენე. ერთადერთი ადამიანი იყო დემეტრე ვისთანაც არაფერი ჰქონდა დასამალი. მხოლოდ მას ენდობოდა,სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა. დედასთან არასოდეს ჰქონია ისეთი ურთიერთობა როგორიც მამასთან. ალბათ იმიტომ რომ დედამისი ცივი ქალია, ის მხოლოდ თავის სახელსა და რეპუტაციაზე ფიქრობს და შვილისთვის ძალიან ცოტა დროს თუ გამონახავს ხოლმე. დემეტრე კი სულ სხვანაირი იყო. მისთვის ჯერ ოჯახი იყო და შემდეგ ყველა სხვადანარჩენი. ელენეს აღმერთებდა,ვერ იტანდა მის ცრემლებს. შვილთან კამათის შემდეგ საკუთარ თავს ეჩხუბებოდა,ასე ხმამაღლა არ უნდა მესაუბრა მასთანო. თუმცა ელენე ამით არასოდეს გათამამებულა. თუ გოგონას რამე ეტკინებოდა,ან უბრალოდ გაცივდებოდა და სიცხე აუწევდა მთელ ღამეს მის საწოლთან ატარებდა დემეტრე. მის ცუდად ყოფნას ვერ იტანდა,თავის ოთახში ჩაიკეტებოდა და ჩუმად ატირდებოდა ხოლმე.
გოგონა სწრაფად წამოხტა იატაკიდან,თავის ოთახში ავიდა და დათუნიას ჩაეხუტა რომელიც მამამისმა აჩუქა.
-რატომ მა? რატომ დამტოვე? ჩვენი პირობა? სულ დაივიწყე?უბრალოდ არ შეგეძლო! ასე მოქცევა არ შეგეძლო! შენ არ დამტოვებდი მაა! შენ იყავი ჩემი ყველა ტკივილის წამალი,ყველა პატარა ჭრილობას შენ მიამებდი,მაგრამ ვაი რომ ყველაზე ღრმა თავადვე მომაყენე მაა! რატომ? რატომ წახვედი მაა? ცრემლები ღაოაღუპით მოსდიოდა გოგონას. თავი დიდ დათუნიაში ჩარგო და ხმით ატირდა.-ასე არ შეიძლებოდა!
როგორ მოკვდა დემეტრე? არა!არც ავად ყოფილა,არც ინფაქტით,არც თავი მოუკლავს და არც ავარიაში მოყოლილა...ის მოკლეს! არა არც ფულის გამო,არც კომპანიის გამო,ის საკუთარი შვილის თავისუფლებას შეეწირა. სიცოცხლე დათმო,მაგრამ ელენეს ბედნიერება ვერა! ვერ დაუშვებდა ელენე ირაკლი ბენდელიანის შვილს მისთხოვებოდა. ირაკლი? ცივსისხლიანი ადამიანი,ახალკაცების ოჯახის მოსისხლე მტერი. ყველას ერჩოდა გარდა ნინოსა,თუმცა მასთან რა პრობლემა უნდა ჰქონოდა,მისი საყვარელი იყო. რა იყო მიზეზი ამ სიძულვილისა? პასუხი ერთია,ქალი! და ეს ქალი ნინოა. ირაკლი და დემეტრე ერთმანეთს ახალგაზრდობიდან მტრობდნენ,სასწავლებლიდან მოყოლებული. ირაკლი არასოდეს ყოფილა მდიდარი ოჯახის შვილი,მამამისი ერთი ლოთო და ნარკომანი კაცი იყო.დედამისი კი თავისს სხეულს ჰყიდდა იმისთვის რომ შვილისთვის პური მაინც ეჭმია. ირაკლიც ამან გააბოროტა. თავიდანვე უხეში,ცივი და უკერაბა იყო,მისი ცხოვრებიდან გამომდინარე. ბევრი დამცირება აუტანია,ბევრი ცინიკური ღიმილი და ბევრიც სიბრალულით სავსე თვალები აუტანია,მაგრამ ის გაიზარდა! თავისი მიზნების მისაღწევად ყველაფერი გააკეთა. ისწავლა,იშრომა და ყველაფერს თავისით მიაღწია. სასწავლებელში კი სასიყვარულო სამკუთხედის წევრი გახდა. ნინოს დემეტრე უყვარდა,მისი ერთერთი პრივილეგია კი ის იყო რომ ის მდიდარი იყო. არა არ იფიქროთ რომ დემეტრე ახალგაზრდიბაში ერთი გათამამებული და ამოარტავანი ბიჭი იყო,არა! უვრალოდ ნინო ანიჭებდა ამას უპირატესობას. ორივე ბიჭს თავდავიწყებით შეუყვარდა ნინო,მაგრამ ნამდვილი მტრები მას შემდეგ გახდნენ რაც ნინომ ირაკლის უთხრა შენ ერთი ღარიბი მათხოვარი ხარ, ის კი ნამდვილი პრონცია,არასოდეს შეედარო მასო. სწორედ მაშინ გადაემტერა ირაკლი დემეტრეს და ყველანაირად შეეცადა მის გამწარებას. დემეტრეს დას,სალომეს თავი შეაყვარა,გამოიყენა,შემდეგ კი მიაგდო. უთხრა მე შენ არასოდეს მყვარებიხარ,უბრალოდ პატარა კა'პა იყავი და მეც მიზიდავდიო,სალომე კი ადგა და თავი მოიკლა. დემეტრე არ დარჩა ვალში და მანაც მიაყენა დიდი დარტყმა. სწორედ ასე იქცნენ ისინი მოსისხლე მტრებად. დემეტრემ და ნინომ იქორწინეს და იმ დღეს გაქრა ირაკლიც,თუმცა პირობა დადო რომ დემეტრეს ყველაფრისთვის აზღვევინებდა. თავადაც იქორწინა ,შვილიც ეყოლა. მრავალი წელი უცხოეთში იყო და იქედან აკვირდებოდა ახალკაცების ოჯახს ბენდელიანი. რამდენიმე წლის წინ დაბრუნდა და ნინოსთან კონტაქტი განაგრძო,მოგახსენეთ უკვე რა სახის ურთიერთობაც ჰქონდათ. არა! ირაკლის ის აღარ უყვარდა,უბრალოდ აკვიატება იყო მისთვის ნინო. მასთან ურთიერთობა კი იმიტომ სიამოვნებდა რომ ასეთი საქციელით ნინო დემეტრეს საკუთარი ხელით ურტყამდა ზურგში დანას. ბოლოს ახალკაცების კომპანიაშიც შეაღწია,იმდენი ქნა რომ გაკოტრების პირას მიიყვანა ახალკაცის იმპერია. დემეტრე არჩევნის წინაშე დააყენა,ან კომპანია უნდა აერჩია ან შვილი. დემეტრე შვილს ვერ დათმობდა,მაგრამ ვერც კომპანიას დათმობდა ასე მარტივად რომელსაც მთელი თავისი ცხოვრება შეალია. ბოლოს მოხდა ისე რომ დემეტრე მოკლეს.ირაკლი ბენდელიანმა საკუთარი ხელით გამოასალმა დემეტრე ახალკაცი სოცოცხლეს.თუმცა ამით ბედნიერების მწვერვალზე არ აფრენილა. თავისი საქციელით შვილი დაკარგა. ერთადერთმა ვაჟმა ზურგი აქცია და უთხრა რომ სცხვენოდა მისი შვილობა. სძულდა მამამისი და მისი საერთოდ დავიწყება მოსთხოვა.
ნინო ირაკლისთან მივიდა.ისეთივე ცუდ მდგომარეობაში აარ იყო როგორშიც ელენე,თუმცა არც ის იყო კარგად.
-ირაკლი! უნდა ვილაპარაკოთ!
-რაზე?
-ამით რას მიაღწიე? დემეტრეს მოკვლით რა შეძელი? მითხარი! ამით რამდენს დაუნგრიე ცხოვრება ვერ ხვდები? შენი საქციელით მხოლოდ დემეტრე არ მოგიკლავს! საერთოდ იმ სასიყვარულო სამკუთხედმა რა მოგვიტანა? მას დემეტრეს სიცოცხლე შეეწირა! ჩემი ცხოვრება შეეწირა! შენი ბედნიერება შეეწირა! ჩვენი შვილების ცხოვრება შეეწირა! შვილი დამაკარგვინე და თავადაც დაკარგე! შენს შვილს მკვლელი მამა არ უნდა, ჩემსას კი მეძავი,მხდალი,ფულზე შეყვარებული დედა! მითხრა რომ ვძულვარ! თქვა რომ ჩემგან მიდიოდა და წავიდა კიდეც! აი რა მოგვიტანა ამ სიყვარულმა, ამ შურისძიებამ! ეს გინდოდა? მაშინ გილოცავ შენ ამას მიაღწიე!
-მოკეტე! მოკეტე თორემ შენც შენი ქმრის გზას გაუყვები!
-ვიცი! მჯერა რომ შენ ამას გააკეთებ! შენ ხომ უგულო ხარ! ისევ ის უბადრუკი, მაჩანჩალა ადამიანი ხარ! ახლა სულით ხარ ღატაკი! ფულით არაფრისთვის მიგიღწევია! ისევ ისეთი ხარ!
-მოკეტე თქო! თორემ იცოდე თვალს არ დავახამხამებ ისე მოგკლავ!
-რაღას ელოდები?! გამოჰკარი სასხლეტს თითი!
გასროლის ხმა გაისმა და ქალის უსულო სხეული ძირს დაეცა. ბენდელიანის სინდისზე ახლა ორი ადამიანის სიცოცხლე და ერთი საწყალი გოგოს ცხოვრებაა.
-ეს რა გავაკეთე? ფერწასულმა თავი ხელებში ჩარგო და ღრმად სუნთქვა დაიწყო. ახლა რა იქნება? ყველაფერი დამაკარგვინა ამ სიძულვილმა! განა ეს მინდოდა? ფიქრობდა ხმამაღლა ბენდელიანი.
ელენესთვის ნამდვილი შოკი იყო დედის ამბის გაგება. ფოქრობდა კოშმარში ვარო და გაღვიძებას ნატრობდა.თუმცა არა! ეს ყველაფერი რეალობა იყო! სასტიკი რეალობა. ერთ დღეში ორივე მშობელი დაკარგა! ახლა სულ მარტო იყო,არავითარი მეგობარი,არავითარი შეყვარებული,არავითარი ახლობელი ადამიანი. არავინ და არაფერი გააჩნდა ახლა ელენეს,ჩვიდმეტი წლის გოგოს. მშობლები გამოიტირა და მიწას მიაბარა. მაშინ საბოლოოდ დარწმუნდა იმაში რომ მას ცხოვრებაში არავინ ჰყავდა და უნდა ებრძოლა,თუნდაც იმისთვის რომ მარტო არ ყოფილიყო.და რაც მთავარია ცხოვრება უნდა გაეგრძელებინა,ფეხზე მყარად დამდგარიყო და მშობლების მკვლელი სასტიკად დაესაჯა.
რათქმაუნდა ეს ყველაფერი მარტივი არ არის და ელენემაც კარგად იცოდა ეს. ძალიან რომ გაუჭორდებოდა ესეც იცოდა,ჯერ ხომ ბავშვი იყო. ცხოვრებამ ასეთი გარდამტეხი გამოცდა რატომ მოუწყო თავადაც არ იცოდა. ორი თვე დეპრესიაში იყო. საწოლიდან თითქმის არ დგებოდა.ძალიან ცოტას ჭამდა,იმ პუტკუნა გოგოსგან არაფერი იყო დარჩენილი. თუმცა ყველაფერი ამ წყეულ ზაგხულში დატოვა და სწავლა ისეთი შემართებით განაგრძო როგორც არასდროს. ახლა მისი მიზანი ძლიერი განათკების მიღება იყო. იმიტომ რომ მამამისის 'იმპერია' დამსახურებულად მიეღო და არა შთამომავლობით. მისი დროებითი მართველი მამამისის ახლო მეგბარი იქნება. სკოლა ოქროს მედალზე დაამთავრა.ძალიან ბევრი იშრომა და ეს მართლა დაიმსახურა. ერთწლიანი შრომის შემდეგ დასვენება გადაწყვიტა და მამის მეგობრების დახმარებით ნიუ-იორკში გაემგზავრა დასასვენებლად. არ უნდოდა ზაფხული თბილისში გაეტარებინა,თბილისში კი არა საქართველოში ყოფნა არ უნდოდა.
-გისმენთ ბატონო...ბიძია გურამ! წკრიალა ხმით უპასუხა გოგონამ მამის მეგობარს.
-...
-კი კი! კარგად ვიმგზავრე!.. აჰაამ! ყველაფერი რიგზე მაქვს!
-.....
-არა ცუდად არ გავმხდარვარ,თავიდან კი შემეშინდა,აფრენის დროს,მაგრამ მალევე გადამიარა.ეგ კი არა ისე ჩამოვფრინდი ვერც კი გავიგე. ჩამეძინა და...
-....
-კარგით რა,ნუ დამცინით!
-...
-ნახვამდის. აუცილებლად გავერთობი. კარგი ბატონ..ბიძიან გურამ.
ღიმილით მოიშორა გოგონამ ტელეფონი ყურიდან, საწოლზე მიაგდო და თვითონაც ზედ მიჰყვა.
- მოემზადე ელენიკო მაგარი გართობისთვის! ეს ზაფხული შენია! ეს შენ დაიმსახურე!
ერთი გადაიკისკია და საწოლიდან სწრაფად წამოხტა,ჩემოდნიდან საჭირო ნივთები ამოალაგა და სააბაზანოში შევიდა. ჯაკუზი წყლით აავსო და შიგნით ჩაწვა.თვალები დახუჭა და გაინაბა,თან ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან.
არა არ იფიქროთ რომ ელენე გაგიჟდა ან რაიმე მაგის მსგავსი,ის უბრალოდ ძალიან შეეცადა რომ თავისი ძველებური სახე დაებრუნებინა და გამოუვიდა კიდეც.თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს რომ აღარ სტკივა მშობლების გარეშე ცხოვრება,არა!რათქმაუნდა არა,ეს ტკივილი სულ თან სდევს მთელი ცხოვრების მანძილზე და ეს ძალიან კარგად იცის ელენემ,მაგრამ არ აპირებს ყოველ ღამით,საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის დროს ტირილი და თავისი ბედის წყევლა დაიწყოს.ის ძალიან ძლიერი გოგონა აღმოჩნდა,მიუხედავად ამხელა გაჭორვებისა მან ცხოვრებას თავი არ დაუხარა და მყარად დადგა ფეხზე. საოცარია, ამდენი როგორ შეუძლია ასეთ პატარა გოგოს?!
წყალში ნებივრობა რომ დაამთავრა ტანი შეიმშრალა,ტანსაცმელი ჩაიცვა და ოთახში გავიდა. ნამდვილად კარგი ოთახი შეხვდა.დიდი აივნით,რომლიდანაც ძალიან კარგად ჩანს მთელი ქალაქი,ღამით ეს ხედი განსაკუთრებულად ლამაზია. უეცრად გასეირნება და ქალაქის დათვალიერება გადაწყვიტა. მართალია ამ ქალაქს კარგად ,კარგად კი არა ძალიან ცუდად იცნობს, მაგრამ დაკარგვის შიში არ აქვს,რადგან ინგლისურს ძალიან კარგად ფლობს. თეთრი ფერის სარაფანი და კედები ჩაიცვა,თმა გაიშალა, სათვალე კურნოსა ცხვირზე დაიკოსა და ოთახიდან გავიდა. რათქმაუნდა მთლიან ქალაქს ვერ დალაშქრავდა, მაგრამ საკმაოდ ბევრი იარა მაღაზიებშიც შეიარა და რაღაცრაღაცეებიც გამოაყოლა ხელს,ნომერში დაბრუნდა,შენაძენი ლოგინზე დაყარა და ისევ წავიდა,ამჯერად სასეირნოდ.თან მისთვის ღამით უფრო ლამაზი იყო ნიუ-იორკი. არ იცოდა სად მიდიოდა,უბრალოდ მიდიოდა,გზას მიყვებოდა და ფიქრობდა.ისე აღმოჩნდა ერთ ტრიალ მინდორზე რომ თვითონაც ვერ მიხვდა. არ შეშინებია,პირიქით მოეწონა ქალაქის ხმაურის შემდეგ ასეთი სიწყნარე. ერთი მსხვილი ხე იდგა მინდორში,მის ძირში ჩამოჯდა და მოგონებებს მიეცა. არც ერთი წამით არ უფიქრია რაიმე ცუდზე,მხოლოდ წარსულ ცხივრებაზე ფიქრობდა.ახლა ხვდება თუ რა ბედნიერი ყოფილა ადრე. დედაც ჰყავდა,მიუხედავად იმისა რომ მასთან იდეალური ურთიერთიბა არ ჰქონდა იცოდა რომ გასაჭირში თუ ჩავარდებოდა დედა აუცილებლად ამოუდგებოდა გვერდში.მამაც ჰყავდა,რომელიც სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა.მისი სიცილი,მისი ლაპარაკის მანერა,იუმორის გრძნობა და მისი მამობა უყვარდა. დეა ჰყავდა,რომელიც მისთვის საკუთარ თავზე ახლოს ჰყავდა,საკუთარ თავზე უკეთ იცნობდა დეას და პირიქით დეასაც საკუთარ ხუთ თითზე უკეთ ჰყავდა შესწავლილი ელენე.მაგრამ მოხდა ის რაც მოხდა. გოგონებს ერთმანეთისგან დაშორება მოუწიათ. დეა ავსტრალიაში წაიყვანეს საცხოვრებლად მშობლებმა. ამბობენ მანძილი მეგობრობას ვერაფერს აკლებსო,მაგრამ სწორედაც რომ მანძილი ანგრევს ურთიერთობებს. მხოლოდ მიმოწერა ჰქონდათ გოგონებს,ისე როგორც უბრალო ნაცნობენს,რომლებიც თავს ვალდებულან თვიალნ ერთმანეთი მოიკითხონ.ახლა ეს მიმოწერაც აღარ აქვთ. გაწყდა გოგნებს შორის დამაკავშირებელი ძაფი,ასე მოუღო დრომ და მანძილმა მათ ურთიერთობას ბოლო.
რამდენი ბედნიერი მოგინება ამოუტივტივდა ელენეს თავში.მან საკუთარ თავს შეჰფიცა რომ წარსულის გამო არასოდეს იტირებდა,მაგრამ მონატრებამ თავისი გაიტანა და გოგონასაც გადმოუგორდა რამდენიმე ბურთულა თვალიდან,თუმცა თავი ხელში აიყვანა, ცრემლები მოიწმინდა,ფეხზე წამოდგა და უკან დაბრუნება გადაწყვიტა.ფიქრებში გართულმა ვერც კი შეამჩნია როგორ გაწვიმდა,ისევ ნელი ნაბიჯებით მიუყვებოდა გზას სასტუმროსკენ. ნომერში შესული უკვე გამოფხიზლებული იყო. სააბაზანოში შესვლას აპირებდა თუმცა ტელეფონზე ესემესი მოუვიდა.
"ხვალ ისევ იმ ხესთან მოდი"
მხოლოდ ეს ხუთი სიტყვა,სხვა არაფერი. გაკვირვებული ჩასჩერბოდა ტელეფონს.წერილი ქართულად იყო დაწერილი.როგორც ჩანს ვიღაც იყო იმ ხესთან,მაგრამ ელენე იმდენად გაბრუებული იყო რომ ვერც კი შეამჩნია. ფიქრებისგან თავის დასახსნელეად თავი გააქნია და თავისი ნივთები აიღო რომ სააბაზანოში შესულიყო თუმცა ახლა ტელეფონზე ზარის ხმა გაისმა.უცხო ნომერი იყო,ამიტომაც არ უპასუხა.თუმცა ზარი მეორეჯერაც გაისმა.ახლა ელენე ტელეფონს დასწვდა და უპასუხა.
-ვინ გნებავთ? მკაცრი ხმით იკითხა ელენემ.
-ხვალ იმ ხესთან მოხვალ!
-და რატომ ხართ ასეთი დარწმუნებული?
-არა,დარწმუნებული არაფერში ვარ,მაგრამ თუ სამაჯურის დაბრუნება გინდა უნდა მოხვიდე აუცილებლად.
-რა სამაჯურის?
ხელზე დაიხედა და ახლაღა მიხვდა რომ მამის ნაჩუქარი სამაჯური აღარ ეკეთა. არა არც ოქროსი იყო და არც ძვირფასი თვლებით მორთული. ძალიან უბრალო,მაგრამ ელენესთვის ძალიან ძვირფასი სამაჯური იყო.
-რომელ საათზე?
-აი ეს მომწონს!
-რომელ საათზე თქო!
-ისევ იმ დროს!
-კარგი!
ეს თქვა და სასწრაფოდ გათიშა ტელეფონი.სააბაზანოში შევიდა და წყალში ისევ გაინაბა.ხსნა იყო მისთვის ეს პროცესი.

.....
2 თავი
დილით კარებზე კაკუნი აღვიძებს ელენეს.ზლაზვნით წამოდგა საწოლიდან და კარები გააღო. გააღო და კარებში მდგარი დეა დაინახა.
თავიდან გაშეშდა,ვერ ცნობდა. უფროსწორად ცნობდა,მაგრამ ვერ იჯერებდა.თუმცა როგორც კი მის პატარა შრამს მოჰკრა თვალი,დარწმუნდა რომ ის მისი უახლოესი ადამიანი იყო. ატირებული გოგონები ერთხანს ასე უყურებდნენ ერთმანეთს,შემდეგ კი სინქრონში დაიძრნენ ერთმანეთისკენ და გულში ჩაიკრეს ერთმანეთი. ვეღარც სუნთქავდნენ,სუნთქვა ეკვროდათ იმდენად ბედნიერები იყვნენ. ვერ ავღწერ რას განიცდიდნენ გოგონები,ეს უბრალოდ შეუძლებელია. ვერც გაიგებთ თუ ეს თავად არ გამოსცადეთ. ვერ შორდებოდა ორი ფარატინა სხეული ერთმანეთს,თითქოს ეშინოდათ ახლა თუ გავუშვი ხელი ისევ დაგვაშორებენო,მაგრამ არა! ეს ახლა აღარავის ძალუძს.
-ჩემი დეა! ჩემი გოგო! ჩემი ერთადერთი ჩამოვიდა. სლუკუნებდა ელენე.
-ხო ჩამოვედი! შენთან ჩამოვედი საყვარელო,ვეღარ დაგვაშორებენ. ერთად ვიქნებით. ხო?
-რათქმაუნდა დეა,რათქმაუნდა. შენს გარდა აღარავინ მყავს დეა. დედა მომიკლეს,მამა მომიკლეს,მწარედ დამაობლეს დეა!
-დამშვიდდი ჩემო გოგო. უბრლოდ დამშვიდდი. ახლა მე შენთან ვარ და ვეღარავინ წამიყვანს შენგან. ის პატარა გოგო აღარ ვარ!
-როგორ მომნატრებიხარ!
-საშინლად! როდესმე წარმოვიდგენდი რო მე ,ელენე ახალკაცი ასე მომენატრებოდა?
ალბათ ვერასოდეს.
-დედაშენი და მამაშენიც ბრუნდებიან? თუ შენ აქ საიდან? მომიყევი.
-დედაჩემი და მამაჩემი არსადაც არ ჩამოსულან.იქ არიან და ერთმანეთს ეყრებიან! მე კი წამივედი,არცერთთან არ მინდა დარჩენა. დედაჩემის გვერდით სხვა კაცს და მამაჩემის გვერდით სხვა ქალს უბრალოდ ვერ ავიტან. ვერც ვერავინ მაიძულებს რომ დავბრუნდე,ახლა სრულწლოვანი ვარ და მე თვითონ გადავწყვეტ რა და როგორ გავაკეთო.
-უი,ძალიან ცუდია.
-ხო,მაგრამ უარესი იქნებოდა ეს გადაწყვეტილება რომ არ მიეღოთ. ნეტავ იცოდე როგორ უყურებდნენ ერთმანეთს საღამოობით,თითქოს მოსისხლე მტრები ყოფილიყვნენ.
-კარგი,ცუდზე არ გვინდა ლაპარაკი. საკმარისი იყო ჩვენს ცხოვრებაში ეს ტკივილი,ცოტა გავხალისდეთ კაი?
-უეჭველი! ნიუ-იორკში სატირლად კი არ ჩამოვსულვარ?!
-რათქმაუნდა. მოდი მაშინ შენ დაისვენე ცოტახანს და მერე გავისეირნოთ. მეც გუშინ ჩამოვედი, შენ გგონია მეც ბევრი რამე ვნახე? ნურას უკაცრავად.
-არა რა დავისვენო გოგო გაგიჟდი? მთელი გზა, გზა რა,ცა მეძინა. ორივემ გადაიკისკისა.
-კარგი მაშინ ჯერ ვჭამოთ და მერე წავიდეთ კარგი?
-აჰაამ! კუჭი მიხმება.
-შენ კუჭის გახმობას რას ეძახი? ამ დილით უკვე სამჯერ ჭამე და შემოგაკლდა ხო?
-ბლა ბლა ბლა! ჩუ ეხლა და დარეკე რო მოგვიტანონ რამე!
-კაი ახლავე.
გოგონებს თითქმის პირი არაფერზე დაუკარებიათ,სულ ლაპარაკობდნენ. ამდენი წლის მანძილზე უცნობი ინფორმაციები გააცვნეს ერთმანეთს.მოგონებებიც გაიხსენეს.ბოლოს წასვლა გადაწყვიტეს,მოემზადნენ და წავიდნენ კიდეც. მაღაზიები მოიარეს,არა არ იფიქროთ რომ ტანსაცმლის ან სამკაულების ან რაიმე მსგავსი,არა! პროდუქტების მაღაზიები დალაშქრეს და რაც ხელში მოჰყვათ ყველაფერი იყიდეს.ეს ყველაფერი ტაქსში ჩაალაგეს,მისამართი უკარნახეს მძღოლს და ახლა სასეირნოდ წავიდნენ. საღამო იყო, ისინიც ისევ ისე ლაღად მისეირნობდნენ. ამ დროს ელენეს ტელეფონზე ესემესი მოუვიდა.
"მგონი დროა მოხვიდე!" ღმერთო სულ დაავიწყდა ელენეს ამ ამბის შესახებ ყველაფერი. არამარტო ეს ამბავი, არამედ სულ ყველაფერი,იმდენად ბედნიერი იყო დეას ნახვით. დეას ხელი ჩაავლო და ისევ გორაკისკენ გაეშურა,გზაშიც ყველაფერი მოუყვა,დეაც შეძახილებით შეხვდა ამ ამბავს. კარგახანს ისხდნენ ხის ძირში,მაგრამ როგორც ჩანს უცნობი მოსვლას არ აპირებდა,ამიტომაც ფეხზე წამოდგნენ და სასტუმროში დაბრუნება გადაწყვიტეს. გზას მიუყვებოდნენ როცა ისევ ტელეფონის ხმა გაისმა.
"ცოტა ხანს რომ დამლოდებოდი აუცილებლად მიიღებდი შენს სამაჯურს,მაგრამ როგორც ჩანს ძალიან მოუთმენელი ხარ"
ვიღაცა აშკარად ეთამაშება. აბა ეს ყველაფერი რას ნიშნავს? ისევ მოუვიდა ესემესი
"ხვალ ისევ ამ დროს მოდი იმ ადგილას და გაფრთხილებ ეგ შენი დაქალი არ წამოიყვანო,მხოლოდ მე და შენ უნდა ვიყოთ"
ელენემ ესემესი დეასაც წააკითხა,დეა კი გაოცებას ვერ მალავდა ისევე როგორც ელენე.
-მოიცა ახლა ეს რას ნიშნავს? იქ იყო?
-არვიცი!
-რა არ იცი?! თუ არ იყო მოსული აბა რა იცის რომ მეც იქ ვიყავი?
-არ ვიცი დეა არ ვიცი!
-კარგი დამშვიდდი,მოვიფიქრებთ რამეს!
-ვიცი რასაც ვიზამ!
-რას?
-რას და მივალ ხვალ საღამოს,მარტო უნდა წავიდე აუცილებლად და გავარკვევ ვინ არის და რა უნდა.
-ვინმე მანიაკი რო იყოს?
-ვინმე მანიაკი ასე უბრალოდ ჩემს ნომერს ვერ გაარკვევდა,მითუმეტეს რომ ახლახანს ჩამოვედი აქ.
-ხო ეგეც მართალია,მაგრამ მაინც მეშინია! მეც რომ გამიგყვე ჩუმად და სადმე დავიმალო?
საუბარი ტელეფონის ხმამ გააწყვეტინათ
"მაგ გოგოს უთხარი რომ კედელსაც ყურები აქვს და ჯობია რომ მარტო წამოხვიდე"
-კაი?! აქაა სადმე? ეეი! გამოდი თუ მაგარი ხარ! რისი თავი გაქვს? რა თამაშს გვეთამაშები? გამოდი თქო!
"ხვალამდე ელენე"
-სახელიც იცის! ნერვიული სიცილით ჩაილაპარაკა ელენემ.
-ელენე პოლიციას უნდა ვუთხრათ!
-არა დეა,ნუ აზვიადებ! პოლიცია არაა საჭირო,უბრალოდ მივალ და მოვალ. შენ არ ინერვიულო კარგი? ახლა წამოდი ,რაღაც აგრილდა და გაციება ნამდვილად არ მინდა შუა ივლისში.
-კაი წამო!
გოგონები გვიან დაწვნენ დასაძინებლად.დეას მაშინვე ჩაეძინა,ელენეს კი ძილი არ მიჰკარებია. ფიქრობდა უცნობზე,რომელიც რაღაც თამაშს ეთამაშებოდა. უცნობის ხმა ნამდვილად ბიჭს ეკუთვნოდა. ვის რაში სჭირდება ელენესთან ასეთი თამაში? გამთენიისას ჩაეძინა ელენეს.
დილით კი ელენე ტელეფონის ზარმა გააღვიძა.
თავიდან არ აპირებდა პასუხის გაცემას,მაგრამ როდესაც გურამის ნომერი იცნო სასწრაფოდ დასწვდა ტელეფინს და უპასუხა.
-დილამშვიდობისა!
-...
-კარგად,თქვენ? კი კი დეა აქ არის. მოიცა როგორ? თქვენ...თქვენ ...თქვენ?
-....
-აი არ ვიცი როგორ გადაგიხადოთ მადლობა ბიძია გურამ! ძალიან გამიხარდა.
-......
-კი მთელი ზაფხული აქ ვიქნები.სწავლის დაწყებამდე.
-....
-ბინა? არ ვიცი? შეიძლება?
-....
-უკვე ოქირავეთ? მაგრამ....
-......
-კარგით ხვალ გადავალთ.
-.....
-მადლობა ბიძია გურამ!
ტელეფონზე ისევ ზარის ხმა გაისმა,იფიქრა რამე დაავიწყდა გურამსო და ისე რომ ნომრისთვის არც კი დაუხედავს უპასუხა.
-გისმენთ ბიძია გუ
-მე ვარ!
ღმერთო ისევ ის ხმა. ისევ ის უკვე კარგად ნაცნობი უცნობის ხმა ჩაესმა ყურში.
-რა გნებავთ? თავს რატომ არ მანებებთ? ან საერთოდ რა თამაშს მეთამაშებით? ხომ შეიძლება რომ უბრალოდ დამიბრუნოთ ჩემი სამაჯური და თავი დამანებოთ. განა ასეთი რთულია?
-დამშვიდდი პატარა ქალბატონო. ამ საღამოს მოხვალ იმ ხესთან და დაიბრუნებ სამაჯურს.
-და ჩვენი გზები გაიყრება.
მტკიცედ თქვა ელენემ,თუმცა მაინც ელოდა პასუხს. თანხმობას ან უარყოფას ,მაგრამ არა ტელეფონის გათიშვას.
ცუდი წინათგრძნობა სულაც არ აქვს,პირიქით ძალიან აინტერესებს ვინ არის ის ბიჭი და რა უნდა მისგან. ჩაფიქრდა. ფიქრობდა იმაზე თუ რა შეიძლება მომხდარიყო. ვინმე მის მოკვლას აპირებდა? არაა,ეს სისულელეა!მისი ხმაში არაფერი ჩანდა ისეთი რომ ელენე დაეფრთხო. არ დაგიმალავთ და ბიჭის ხმა სასიამივნოდ ხვდებოდა ყურში. არა,არ ოფიქროთ რომ ელენე მეოცნებე ადამიანია და უკვე კოშკებს აგებს და უცნობთან ბედნიერად ცხოვრობს. არა,ეს ძალიან დიდი სისულელეა. მითუმეტეს ელენე? ელენეს ოცნება არ შეუძლია,ცხოვრებამ მისი ყველა ოცნება დაამსხვრია და აღარ სურს რომ მსგავსი რამ განმეორდეს. არ უნდა ისეთ რამე გააჩნდეს, რისი დაკარგვისაც შეეშინდება და მის მანიპულირებას შეძლებენ. ადრე ელენე სულ სხვანაირი იყო. ძალიან გულუბრყვილო და სუფთა გულის ადამიანი. მისი გულის არც ერთი ნაწილი არ იყი ბნელით მოცული,მისი გული ზიზღს,სიძულვილს და ბოღმას უბრალოდ ვერ იტევდა,არ ჰქონდა ადგილი,იმიტომ რომ ის სითბოთი და სიყვარულით იყო სავსე. ახლა? ახლა ელენე სრულიად შეიცვალა. მისი გული გატეხილი და განადგურებულია. ერთი წერტილი კი არა გულის ნახევარი ბრაზს,ბოღმას,სიძულვილს და შურისძიების წყურვილს ჰყავს დამონებული. მეორე კი ისევ ისეთი სიყვარულით სავსეა,თუმცა დანაგვიანებული ნახევარი მას ჩრდილს აყენებს. ელენე ცდილობს მართოს ეს ორი მხარე და გამოსდის კიდეც. ყველასთან გულღია და ლაღია,მაგრამ როდესაც მშობლების მკვლელს შეხვდება იცის რომ მრისხანებას ვერ დაიმირჩილებს და რაღაც საშინელებას ჩაიდენს,მაგრამ თავის შეკავებას არც აპირებს. ესაა მისი ცხოვრების მთავარი მიზანი. ამ ფიქრებში გართულმა ვერც კი შეამჩნია როგორ გაიღვიძა დეამ.
მხოლოდ მაშინ გამოფხიზლდა როცა დეამ ხელები აუფრიალა ცხვირწინ.
დღის განმავლობაში ისეთი საინტერესო არაფერი მომხდარა. საღამოს ელენე შეხვედრაზე წავიდა.დეას თხოვნისა და მუდარის მიუხედავად მაინც მარტო წავიდა,თუმცა პირობა მისცა რომ წამოსვლისას აუცილებლად დაურეკავდა და კიდევ იმ შემთხვევაში თუ რაიმე საეჭვოს შეამჩნევდა.
ისევ ფეხით გაუყვა გზას. დანიშნულების ადგილას რომ მივიდა ისევ ხესთან ჩამოჯდა. სიმართლე გითხრათ სულაც არ ჰქონდა იმედი რომ ბიჭი მივიდოდა,მოლოდინი ჰქონდა რომ ისევ გააცურეს,ამიტომაც ისევ ფოქრი ამჯობინა ყველაფერს.
დიდხანს არ უფიქრია,მაღალი სილუეტის დანახვისთანავე გამოფხიზლდა. ბიჭი დასცქეროდა და უღიმოდა. სწრაფად წამოდგა ფეხზე და ბიჭს წინ დაუდგა.
ელოდებოდა როდის დაუბრუნებდნენ სამაჯურს,ან უბრალოდ ეტყოდნენ რომ გაასულელეს და აქ სულაც არ მოსულან მისი სამაჯურის გამო,მაგრამ ბიჭი არ ჩქარობდა. ისევ იდგა და უყურებდა,მერე კი ხის ჯირში ჩამოჯდა და ახლა ქვევიდან ახედა გოგონას.ელენე დაეჭვდა,ვინმე სხვა ხომ არ არისო,მაგრამ ეჭვები მაშინვე გუქარწყლდა როდესაც ბიჭმა ხმა ამოიღო.
-ჩამოჯექი!
-აქ დასაჯდომად სა საჭორაოდ არ მოვსულვარ! ორი დღეა უბრალო სამაჯურისთვის დამატარებ,არ გეზარება მაინც?
-თუ უბრალოა ორი დღე რატო დამსდევ რომ დაგიბრუნო?
-დაგსდევ?
-კი!
-უბრალოდ სამაჯური რომ დამიბრუნო და ჩვენ ჩვენს გზაზე წავიდეთ არა?
- არა!
-და საერთოდ რატომ უნდა ვიყო დარწმუნებული რომ ჩემი სამაჯური შენ გაქვს?
-იმიტომ რომ მე მაქვს! ბიჭმა ჯიბიდან ელენეს სამაჯური ამოიღო და დაანახა.
-ხოდა დამიბრუნე!
-რათქმაუნდა დაგიბრუნებ,გოგოს სამაჯური რა ჯანდაბად მინდა?! მითუმეტეს არც და მყავს და არც ვინმე ისეთი გოგო რომ ეს ვაჩუქო.
-არც გაბედო რომ ეგ ვინმეს მისცე! საერთოდაც ნუ ეხები! დამიბრუნე!
-გითხარი დაგიბრუნებ თქო,მაგრამ წასვლისას,ახლა კი ჩამოჯექი თუ გინდა რომ სამანური დაგიბრუნო!
სხვა გზა არ ჰქონდა ელენეს,ბიჭის ნებას უნდა დაჰყოლოდა. ისიც ჩამოჯდა ხის ძირში,მაგრამ ბიჭისგან საკმაოდ მოშორებით.
-რა იყო კი არ ვიკბინები!
-და მერე ვინ გითხრა იკბინებიო?
-აბა ეს რა არის,სამასი მილის მოშორებით რო დაჯექი?!
- სხვა საქმე არ გაქვს? უბრალოდ დამიბრუნე ჩემი სამაჯური და წავალ,რატომ ართულებ?
-მე კი არა შენ ართულებ,ხომ შეიძლება ერთმანეთი უბრალოდ გავიცნოთ,დაველაპარაკოთ? რატომ გაურბიხარ ადამიანებთან ურთიერთობას?
-არ გავურბივარ,უბრალოდ არ მინდა!
-კარგი შენი ნებაა. გამომართვი!
-რა?
-ხომ გინდოდა სამაჯური და მერე ჩემგან თავის დახსნა? ხოდა აიღე,გაძლევ! რამე რთული გასაგებია?
-არა,უბრალოდ არ მოველოდი რომ ასე მარტივად დამიბტუნებდი.
-არც ვაპირებდი ჯერ მოცემას,მაგრამ აზრი არ აქვს,აი აიღე და წადი!
-რას არ აქვს აზრი?
-არ აქვს მნიშვნელობა!
-კარგი,მადლობა!
დაბნეულმა გამოართვა სამაჯური და სწრაფად ჩაიდო ჩანთაში. რაღაც დროის მანძილზე ბიჭის შავ თვალებს უყურებდა,რომელშიც თითქოს იმედგაცრუებას და წყენას ხედავდა. ბოლოს წასვლას აპირებდა,მაგრამ ბიჭის ხმამ შეაჩერა.
-მოიცა,მე წაგიყვან!
-არ მინდა,მადლობა!
-რომ გითხარი მე წაგიყვან თქო ესეიგი გინდა!
აღარ შეწინააღმდეგებია,თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და ბიჭს დასჯილი ბავშვივით უკან აედევნა.
.....
3 თავი
მთელი გზა ხმა არ ამოუღია არცერთს. მხოლოდ გახედვით შემოიფარგლებოდა ბიჭი. ელენე ოცნებობდა რაც შეიძლება მალე გაეჩერებინა მანქანა და იქედან უკანმოუხედავად გაქცეულიყო. ასეც მოხდა.მანქანა გაჩერდა,მგრამ გოგონამ მანქანიდანგადასვლა ვერ შეძლო,მანქანის კარი ჩაკეტილიყო.
-სად გეჩქარება?
-ნამდვილად არ ვარ ხუმრობის ხასიათზე,გააღე კარები.
-ნწ,ჯერ უნდა ვილაპარკოთ!
-ჯანდაბა! ჩვენ რა გვაქვს სალაპარაკო?
-ჩემთან ტონი აკონტროლე პატარა ქალბატონო!
-მე შენი პატარა არ ვარ! წამოიყვირა და კარების გამღებ ღილაკს დააჭირა,კარის გაღებას აპირებდა როცა ისევ ბიჭის ხმა გაიგონა.
-ირაკლი ბენდელიანი!
გოგონას სისხლი გაეყინა ამ სახელის და გვარის მოსმენისას.სწრაფად შეტრიალდა ბიჭისკენ და თვალებში ჩააშტერდა.
-რა იცი მის შესახებ?
-ყველაფერი!
-და ჩემთან ირაკლის რა კავშირი აქვს?
-მშობლები დაგიხოცა.
გოგონას მშობლების გახსენებისას გული ძალიან ეტკინა და თვალები ცრემლით აევსო.
-მომიყევი!
-ცოლად უნდა გამომყვე!
-ვერ გავიგე?
-ცოლად უნდა გამომყვე,რადგან ერთად ვიძიოთ შური!
-მაგრამ....
-შენს გამო არაფერს არ ვაკეთებ! ჩემი ძმის სიცოცხლის მოსპობას არ შევარჩენ!
-...
-არაფერს იტყვი?
-არა!
-რა არა?
-ცოლად არ გამოგყვები! არც კი გიცნობ და რატომ უნდა გენდო?
-და ვინმემ ხელი გთხოვა? მეგითხარი რომ ცოლად მომყვები დამორჩა!
-არა მეთქი ვერ გაიგე?
-ძალიან კარგი,ერთი კვირა გაქვს დრო რომ ხელისმოწერისთვის მოემზადო.მეჯვარეც უნდა იპოვო,ახლა კი გადადი მანქანიდან.
აღარ იცოდა რა ექნა. ძალიან დაიბნა,ისე გადმოვიდა მანქანიდან და ისე ავიდა სახლში რომ ვერც კი გაიაზრა. დეასთვის ყურადღება არც მიუქცევია,იდდენად იყო ფიქრებით გატაცებული რომ ვერაფერს ამჩნევდა და ყველაფერს ინსტიქტურად აკეთებდა.ბოლოს,როდესაც დეას გამოშტერებული მეგობრის ყურება მობეზრდა ბოლო ხმაზე დაიყვირა მისი სახელი და ელენეც მალევე გამიფხიზლა.
-შენ არ შეიცვლები რა.
-გამისკდა გული ადამიანო,რა გაყვირებს?
-გოგო შენ ვერ ხარ? მთელი საღამოა გიყურებ როგორ დადიხარ დაშტერებული და რაღაც არაამქვეყნიური გამომეტყველება გაქვს სახეზე შემხმარი. რა მოგივიდა? რა მოხდა,შეხვდი იმ ვიღაცას?
-კი!
-მერე?
-ცოლად უნდა გავყვე!
-შენ სიცხე ხო არ გაქვს შვილო?!
ვის უნდა გაყვე ცოლად?
-იმ ბიჭს!
- ელენე ნერვებს მიშლი! დაჯექი და თავიდან ბოლომდე,დაწვრილებით მომიყევი ყველაფერი. ელენეც დაემორჩილა და სულ ყველაფერი უამბო.როდესაც ლააარაკი დაასრულა დეა ჩაფიქრდა.
-და რატომ უნდა ენდო?
-არვიცი!
-ელენე ნუ მაგიჟებ!
-ვაიმე მე შენზე უარსე მდგომარეობაში არ ვარ? უნდა გავრისკო გესმის? უნდა გავრისკო! ჩემი მშობლების სისხლს არ შევარჩენ ბენდელიანს!
-არვიცი ელენე! არც კი იცი ვინაა,სახელიც კი არ იცი და ვერ ხვდები რა სერიოზულ ნაბიჯს დგამ?
-ვხვდები, მაგრამ ეს ხომ არ იქნება ჩვეულებრივი ქორწინება? მხოლოდ ფორმალურად ვიქნებით "ცოლ-ქმარი".
-და რა იცი?
-თვითონ თქვა,ძმა მომიკლა და თუ ერთად ვიქნებით შურს უფრო ადვილად ვიძიებთო.
-მაინც მეშინია ელე!
-მეც,მაგრამ უნდა ვცადო!
-რას ნიშნავს სცადო? რომ არ გაამართლოს ვერ ხვდები რომ უკან დასახევი გზა არ გექნება?
-არ ვიცი დეა არ ვიცი!
-მოდი ჯერ დაფიქრდი და საღ გონებაზე მიიღე გადაწყვეტილება!
-კარგი...ჰო მართლა ბარგი ჩაალაგე,ბინა უქირავებია გურამს.
-კარგი! აუ ძაან კარგი კაცია ხო?როგორ გეხმარება.
-ჰოო! ეგ რომ არა რა მეშველებოდა არ ვიცი. შარშანვე მოვიკლავდი თავს.
-კარგი ვსო მოვრჩეთ მაგ თემაზე ლაპარაკს. ოჯახი არ ყავს გურამს?
-აუ კი როგორ არა. იცი ხათუნა,მისი ცოლი, რა საყვარელი ქალია?!
-შვილი?
-ორი შვილი ჰყავთ, ქეთი და გიორგი.
ქეთი აი არ ვიცი მაგათი შვილი რატოა საერთოდ. ვერ ვიტან მაგას და მაგის სადაქალოს! პლასტმასის ბარბები არიან რასაც ქვია. გიორგი კი ძაან მაგარი ბიჭია. ძაან ახლოს ვართ,აი ძმასავითაა რასაც ქვია. აი შარშან ხო ვერ ჩამოვიდა ბერლინიდან,მაგრამ ტელეფენიზე რო მელაპარაკებოდა არ ვიცი, ვგრძნობდი რო ჩემს გვერდით იყო და უბრალოდ სიტყვებს არ ისროდა,როგორც ამას ბევრი აკეთებდა.ნუ ზოგადად გიორგი არაფერს არ ამბობს უბრალოდ და ჰაერზე,მაგრამ მაინც. ჩემზე ხო ოთხი წლითაა დიდი,ანუ არც ძაან უფროსია, მაგრამ ასაკობრივი სხვაობა მაინც არის. ვერცერთი ვერ მისწორებს ხასიათს ისე როგორც გიო.აი ძაან ბავშვურიცაა,მხიარულიც,პოზიტიურიც,ჯმუხიც,კერკეტი კაკალიც,უჟმურიც და ჯიუტიც,უბრალოდ ეს თვისებები ისეა ერთმანეთთან შერწყმული რო იქმნება გიო! ჩემთვის იდეალური ადამიანი.აი ქეთა ხო არის მაგის და და ძაან ხო უყვარს,მაგის გულისთვის ნებისმიერს გამოსჭრის ყელს. მე არ ვარ მაგის ბიოლოგიური და,მაგრამ არც მე ვუგვარვარ ქეთაზე ნაკლებად,პირიქით,მეუბნება ხოლმე ქეთა ხო ჩემი დაა,მაგრამ რა ვქნა შენსავით მაინც ვერ შევიყვარებო. ხვდები ალბათ რო ბავშვობიდან ერთად ვართ. შენც გყავს რამდენჯერმე ნანახი,მაგრამ მგონი არ გახსოვს ხო?
-აუ არაა!
-კაი არაუშავს,თუ მეღირსა მაგის ნახვა გაგაცნობ შენც. სიცილით მისცა პირობა დაქალს.
-კაი.
-ერთი კაისთვის მალაპარაკე შვილო ამდენი? გადამძვრა ენაზე ტყავი.
-ვაიმე აბა რა გითხრა?
-ოო არაფერი!წამო ბარგი ჩავალაგოთ!
ყველაფერი ჩანთებში ჩაალაგეს და კარგადაც გაერთნენ. ბალიშებითაც იჩხუბეს და სხვა ყველაფრითაც,რაც ხელში მოჰყვებოდათ.
ბოლოს დაღლილები მიესვენნენ საწოლზე და ისევ კისკისი ატეხეს.
უკვე ძალიან გვიანი იყო,ამიტომაც რიგრიგობით შევიდნენ აბაზანაში და წყალი გადაივლეს.შემდეგ კი დასაძინებლად დაწვნენ. თუმცა ელენეს ძილი არ მოჰკარებია,მთელი ღამე ფიქრებმა მოსტაცეს. ყველაფერი აწონ-დაწონა და გადაწყვიტა რომ ეს წინადადება მიეღო. ასე ბევრად უფრო გაუმარტივდებოდა ირაკლიზე შურისძიება.
დილით ადრე ადგნენ და აუზზე წავიდნენ.დრო მზის სხივების ქვეშ ისე გაეპარათ რომ ვერც კი გაიგეს.ფართხა-ფურთხით წამოცვივდნენ შეზლონგებიდან და გასახდელში შეფრინდნენ,მალევე მოწესრიგდნენ და სასტუმროსკენ აიღეს გეზი. ნომერში ავიდნენ და უკან ჩემოდნებით დაბრუნდნენ,ტაქსში ჩასხდნენ და იმ მისამართზე გაეშურნენ რომელიც გურამმა გამოუგზავნა.
რეალურად აღმოჩნდა რომ ქირა გადასახდელი არ იყო და ეს სახლი გურამს და მის ოჯახს ეკუთვნოდა.ელენე ყველაფერს მიუხვდა და ჩაეღიმა.
-ეს კაცი გამაგიჟებს!
-აუ გეფიცები შემიყვარდა უკვე ეგ კაცი! როგორ ზრუნავს შენზე.
-არც კი ვიცი მას მადლობას როგორ გადავუხდი!
სახლი ორსართულიანი იყო,დიდი და ლამაზი ეზოთი. სულ გვირილებით დაფარული. სახლი შიგნითაც კეთილმოწყობილი იყო. ცისფერი, ნაცრისფერი და შავი ფერების საოცარი კომბინაცია სახლს უფრო მყუდროს ხდიდა.
ყველა ოთახს თავისი აივანი და სააბაზანო ჰქონდა. სამზარეულოც საკმაოდ მოზრდილი იყო.გოგონებმა ყველა ოთახი დაათვალიერეს. ელენე განსაკუთრებით გაახარა და თან დაამძიმა ერთი ოთახის ნახვამ. რომელიც ფოტოებით იყო გადატვირთული. იქ ნინო,დემეტრე,გურამი,ხათუნა, გიორგი,ელენე,ქეთა სულ ყველანი ერთად იყვნენ ბედნიერები და სიხარულით სავსენი. თითოეული ფოტოს ნახვისას ყველაფერი თავში ამოუტივტივდა და წარსულის და საყვარელი ადამიანების მონატრებამ ისევ აატირა ელენე. ოთხივე კედელი შემოიარა და თითოეულ ფოტოს ორი სამი წუთით მაინც აკვირდებოდა და თვალცრემილიანი იხსენებდა ამ მომენტებს.
დეა მასთან მივიდა და ჩაიხუტა.
-ეს არ უნდა ექნა ირაკლის ჩემთვის! ასე არ უნდა მომქცეოდა! მე რა დავუშავე? ამხელა ტკივილის ატანა შეიმიძლია?
-დამშვიდდი საყვარელო! ყველას მოეთხოვება პასუხი!
ხელს არ უშვებდა კედლის კუთხეში ჩაკეცილ და ცხარე ცრემლით ატირებულ მეგობარს.
საშინელი ასატანი იყო დეასთვის ელენეს ასეთ მდგომარეობაში ნახვა. მისი ტკივილი მას ასჯერ უფრო მეტად სტკივა. არ შეუძლია ელენეს სევდით სავსე თვალებში ყურება,არადა იცის რომ ეს სევდა აღარასოდეს მოშორდება მის ალისფერებს.
როდესაც ელენეს ასეთ უძლურს და დაპატარავებულს ხედავს უნდება საკუთარი ხელით დაახრჩოს ბენდელიანი.
-დამშვიდდი ჩემო ლამაზო! წამოდი დაწექი,დაისვენე და მერე ვილაოარაკოთ კარგი?
გაუღიმ დეამ და ელენემაც სცადა დაქალისთვის გაეღიმა და ისე დასთანხმებოდა.
ფეხზე წამოდგნენ და ელენე უკვე ელენეს ოთახში გაიყვანა,ჩააწვინა და შუბლზე აკოცა.
-მასე მამაჩემი მიკეთებდა ხოლმე. ღიმილით გაიხსენა ელენემ.
დეამ კი გაუღიმა და ოთახიდან გავიდა. კარების დახურვის შემდეგ კი რამდენიმე ცრემლი გადმოჰგორდა,თუმცა მალევე შეიმშრალა და თავისი ოთახისკენ გაეშურა.

.....
4 თავი
დეა
..........
უბრალოდ არ შემიძლია ელეს ჩაწითლებულ და ცრემლიან თვალებს ვუყურო. მტკენს? არა,სულს მიწიოკებს. იცით რას ნიშნავს ჩემთვის ელე? არა არ იცით.იმიტომ რომ მეთვითონაც არ ვიცი. ის ჩემი სამყაროა...არა სამყაროზე მეტია. ჩემი ბავშვობაა,ჩემი მოგონებებია, ჩემი აწმყო და მომავალია. აქაც და იქაც,შორს,იმქეყნად.არ ვიცი როგორ აღგიწეროთ ის წლები ელენეს გარეშე რომ დამტოვეს. ცარიელი ვიყავი. მუყაოს კოლოფს ვგავდი რომელშიც არაფერი იყო. არც გრძნობები და არც არაფერი,სულ არაფერი. იცით როგორ მენატრებოდა? არა,არ იცით. ეს იყო რაღაც ძალიან მაგარი და ძალიან საშინელი გრძნობა. ვაანალიზებდი რომ ელენეზე ვიყავი დამოკიდებული მთელი ჩემი არსებით და როდესაც მისგან შორს ვიყავი დაცემული და განადგურებული ვიყავი.ჩემი ცხოვრება თავდაყირა იდგა,არაფრის სურვილი არ მქონდა. მინდოდა,ელენესთან მინდოდა,მაგრამ ვერ მივდიოდი.უფლება არ მომცეს. ასე შეიძლებოდა? არა,არ შეიძლებოდა! მშობლები რომ დაკარგა და მასთან ყოფნის უფლება არ მომცეს ბოლო წვეთი აღმოჩნდა. მძულდნენ!ჩემი მშობლები მძულდნენ. მეშინოდა,ძალიან მეშინოდა რომ ელენეს დავკარგავდი. მეგონა რომ თავს რამეს აუტეხდა,მეგონა რომ ამის გადასალახად ძალა არ ეყოფოდა მაგრამ ის ძალიან ძლიერი აღმოჩნდა. ვფიქრობდი რომ ის ადამიანი კი არა ქვის კედელი იყო,მაგრამ როდესაც ვიხსენებდი მის გრძნობებს,რომელსაც ძალიან რთულად,ან საერთოდ ვერ მალავდა ხოლმე ვხვდებოდი რომ ის არც კედელი იყო. მისი ძალა და სიმყარე საზღვრებს ცდებოდა და ვხვდებოდი რომ მას ვერაფერს და ვერავის შევადარებდი. ის უბრალოდ ელენე იყო,ჩემი ელენე.
ვიცოდი რომ ელენე შეცვლილი დამხვდებოდა, მაგრამ არ მოველოდი ამას. ის ძალიან შეცვლილია,ადრე მის გულში სიძულვილის ნატამალი არ იყო,ახლა კი მისი გულის ნახევარს მთელი არსებით სძულს ერთი ადამიანი თავისი სამყაროთურთ. ვხვდები რომ ეს სიძულვილი მას კარგს არაფერს მოუტანს. შურისძიება? შურს იძიებს,ამაში დარწმუნებული ვარ.მაგრამ მეშინია რომ ამით საკუთარ თავს ძალიან ატკენს,ცხოვრებას საკუთარი ხელით დაინგრევს. შურისძიებას კარგი ვისთვის მოუტანია რომ ელენე იყოს გამონაკლისი?! მაგრამ ვერ ვბედავ,ვერ ვბედავ რომ ელენეს ეს ვუთხრა. მეშინია ამის გამო ჩემზე უარი არ თქვას. ძველი ელენე ამას ვერ იზამდა,მაგრამ ეს? ეს რას იზამს არავინ იცის,მათ შორის არც თვითონ.ხომ გითხარით ძალიან შეცვილილა!
ვიცი რომ ელენე უფსკურილსკენ თავისი ფეხით მიდის,მზადაა რომ სიძულვილს შესწიროს თავისი ცხოვრება. მეშინია რომ ძალიან დიდ სირთულეს,ტკივილს,იმედგაცრუებას და წყენას შეეჯახება მომავალში და მეშინია რომ ის დასუსტდება. დასუსტებულ ელეს კი მე ვერ ვუყურებ,უბრალოდ არ შემიძლია,მოვკვდები!
მისი ქორწინების მეშინია.სრულიად უცხოს რომ უნდა აჩუქოს თავისი ბედი. არ ვიცი რა მოხდება, მაგრამ უსიყვარულო,ფიქტიური ქორწინება? ალბათ მას ატკენს. ვიცი რომ გაუჭირდება,მაგრამ ბრძოლას მაინც რომ გააგრძელებს ესეც ვიცი. არ ვიცი რატომ,მაგრამ იმ უცხოს ცოტათი ვენდობი,მგონია რომ ჩემს ელეს დაიცავს.ალბათ როგორი ახლობლები არიან. გენებს და სანათესაოს კი არა სულს და გულს ვგულისხმობ. მათი გულებში შურსძიების ცეცხლი გიზგისებს,რომელსაც ნავთად სიძულვილი და უსაზღვრო ტკივილი ემატება. სული კი ორივეს დამძიმებული აქვს. მგონია რომ ელენე მასთან ერთად ცხოვრებას შეეგუება,მისნაირი ეყოლება გვერდში თუნდაც რამდენიმე თვით ან წლით. არ ვიცი...სანამ შურს იძიებს ან იქნებ სამუდამოდაც.
მაგრამ მეორე მხრივ ძალიან მეშინია. ჩემი ელე ხო იმ კაცს მიჰყვება ცოლად ვის გულშიც ვულკანია,სიძულვილის ვულკანი. მეშინია რომ ელენეს რამეს დაუშავებს. მას ხომ დასაკარგი არაფერი აქვს...ალბათ.
მგონია რომ ძალიან ატკენს,მის მიზნებს და ოცნებებს გაანადგურებს. თანაც ის ხომ ძალიან უცნაურად გამოჩნდა მის ცხოვრებაში?!
არ ვიცი...არაფერი ვიცი გარდა ერთისა,მეშინია.

ელენე..
დილით რომ გავიღვიძე ტელეფონი შევამოწმე,უცნობისგან ერთი ესემესი იყო,რომელშიც ჩემს გადაწყვეტილებაზე მეკითხებოდა. მოიცა რაა? ის მე მეკითხება? გუშინ კი მითხრა რომ ყველაფერი გადაწყვეტილი იყო.
ნუ ამას რა მნიშვნელობა აქვს. ტელეფონი ავიღე და დიდი ყოყმანის შემდეგ მივწერე რომ დავთანხმდი მის წინადადებას. არ ვიცი რატომ მეჭინჭ....ბოდა გული. თითქოს კიდევ არ ვიყავი დარწმუნებული ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში,თუმცა საკუთარ თავს შემოვუძახე და დავარწმუნე რომ თუ არ მოვიგებდი, არც არაფერს დავკარგავდი.
მანაც ჩემდაგასაკვირად პასუხი მალევე დამიბრუნა და მითხრა რომ ერთ საათში გამომივლიდა და სადღაც წამიყვანდა. არ ვიცოდი როგორ მოვქცეულიყავი,სად მივყავდი ან რატომ? ათასი კითხვა მიტრიალებდა გონებაში,თუმცა მალევე გავთავისუფლდი ამ კითხვებისგან და მომზადება დავიწყე. შავი შარვალი და ხაკისფერი პერანგი ჩავიცვი. ფეხზე ბოტასები მოვირგე და თმა გავიშალე. ახლა მზად ვიყავი ნებისმიერ ადგილას წავსულიყავი. ეს იქნებოდა კაფე თუ სხვა ნებისმიერი ადგილი. არც ძალიან გადაპრანჭული და არც ძალიან სადა არ ვიყავი როგორც ამას დეა ამბობდა. საბოლოოდ დავრწმუნდი ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში როდესაც უცნობი ჯინსსა და უბრალო მაისურში ჩაცმული დავინახე. ვგულისხმობ გადაწყვეტილებას ჩაცმის შესახებ.
გამეცინა ჩემს ფიქრებზე,დეა გადავკოცნე და უცნობთან მივედი. ძალიან გამიკვირდა როცა მაკოცა და გამიღიმა.
კოცნით ლოყაზე მაკოცა. დაბნეული ჩავჯექი მანქანაში და თავი ფანჯარას მივადე. უცნობი გამომხედავდა და გამიღიმებდა ხოლმე. მეც დროდადრო გავხედავდი და ვცდილობდი მისი ნაკვთები შემესწავლა. განსაკუთრებით მისი შავი თვალები მომეწონა. საშინლად მომწონს შავი თვალები,განსაკუთრებით ბიჭებზე. სახის მოყვანილობაც საკმაოდ მომხიბლავი და მამაკაცური ჰქონდა. მის სიმპატიურობას კი დაბალი წვერი აგვირგვინებდა.
ალბათ ჩემი მწველი მზერა დააფიქსირა და ტუჩის კუთხე ჩატეხა,მერე კი გამომხედა.
-რაიყო მოგეწონე?
-რა?არა..ისა..მ..მე
ღმერთო ახლა მომკალი,რა სულელი ვარ. მხოლოდ ახლა გავაანალიზე რომ ამდენი ხნის მანძილზე თვალის დაუხამხამებლად მივშტერებოდი მას. ძალიან შემრცხვა და თავი დავხარე აწითლებული ლოყების დასამალად.
-კარგი რაიყო? ისევ გაეცინა.
მე ისევ თავდახრილი ვიჯექი. ბიჭმა მანქანა გზიდან გადააყენა და მოხრილი საჩვენებელი თითი ნიკაპქვეშ ამომდო და თავი ამაწევინა.
-აუ რა ძაან ბავშვი ხარ?
რისი გრცხვენია? მერე რა. მეც მასე გაშტერებული გიყურებდი მაშინ,იმ ხესთან რომ დაგატარებდი.
ამაზე კიდევ უფრო გავწითლდი და ისევ ჩავხარე თავი,მან კი ისევ ამაწევინა და მაიძულა თვალებში ჩამეხედა. აქ კი ისევ გავშტერდი. მისი თვალები,ღმერთო სულ სხვა განზომილებაა. ის არ არის მხოლოდ შავი ფერის. ის არის სევდის,ტკივილს,საიდუმლოებებისა და ახლა სითბოსფერი.ამჯერად ჩემით მოვახერხე გამოფხიზლება, უკან დავიხიე და ფანჯარაში გავიხედე.აღარ მინდოდა მისთვის მეყურებინა. ისევ ჩაეცინა და მანქანა დაძრა.ამისთვის ყურადღება აღარ მიმიქცევია,ისევ ჩემს ფიქრებთან გავემგზავრე.
ბოლოს მივხვდი რომ მის შესახებ არაფერი ვიცოდი და მისკენ შევტრიალდი რომ რაღაც მეკითხა,თუმცა ტუჩზე საჩვენებელი თითი მიიდო და გამაჩუმა.
-ყველაფერს მოგიყვები ცოტახანში-ო მხოლოდ ეს მითხრა და ისევ გზას გახედა. მგონი ჩემს აზრებს კითხულობს.
ისევ გამეცინა და კვლავ ფანჯარას მივუბრუნდი.
მანქანა ერთ კაფესთან გააჩერა,კარები გამიღო და გამიღიმა. ძალიან მეუცნაურა წინა შეხვედრის შემდეგ ასეთი საქციელი. თვალები დამიბრიალა დროზე გადმოდი რას ფიქრობ ამდენსო და მეც გადავედი. კაფეში შემიყვანა და წინ გამიძღვა. ერთ მაგიდასთან მიმიყვანა სადაც სამი ბიჭი იჯდა.
-ვა ვა ჩვენი გიორგი მოსულაა! და რძალიც.
მივხვდი რომ "რძალი" მე მიწოდა და ცოტა არ იყოს და უცხოდ მომხვდა ყურში. თანაც გამიკვირდა,მე ხომ პასუხი დღეს ვუთხარი და თანაც ეს ქორწინება ფიქტიური იქნება და რა საჭირო იყო... ახლაღა გავიგე რომ იმ ბიჭს ვისაც ცოლად მივყვები თურმე გიორგი ჰქვია. სხვა შემთხვევაში სიცილით გავიგუდებოდი, ცოლად მიჰყვება ბიჭს,ისე რომ სახელიც არ იცის მეთქი მაგრამ ახლა....
ამ ფიქრებიდან გიორგის ხელმა გამომარკვია,რომელიც ჩემს წელზე იყო შემოხვეული. მეც უხერხულად გავუღიმე ბიჭებს.
-არ ხარ რძალი?
ამ ქერათმიანს ძალიან მოსწონს ჩემი წვალება? ხო ის ქერათმიანი,თაფლიფერთვალება ბიჭია,რომელიც ცდილობს დიალოგი ააწყოს ჩემთან მაგრამ ისეთი უცხო სიტუაციაა რომ ვერაფერს ვაკეთებ.
-ნიკა მოგვხდება! მკაცრი,მაგრამ მეგობრული ხმით გააფრთხილა მეგობარი გიორგიმ.
-კარგი ხო ჩუმად ვარ! და შენ ნუ გრცხვენია!
დამეჭყანა ნიკა. ამაზე სიცილი ვეღარ შევიკავე.
-აი ეგრე რა.
გამიღიმა და თვალი ჩამიკრა.გავწითლდი მაგრამ დავაიგნორე და ვცადე ჩემი სიმორცხვე დამემალა.
ბევრი რომ არ ვისაუბროთ ბიჭები გავიცანი. ნიკა,მიშკა და გიგი კარგი მოსაუბრენი აღმოჩნდნენ. ვერ ვიტყვი რომ ადვილად გავიხსენი მათთან, თუმცა მთავარია რომ გავიხსენი. მე და ნიკა განსაკუთრებით დავახლოვდით,ისე რომ ბიჭები ძლივს გვაჩუმებდნენ. ბოლოს როდესაც მიხვდნენ რომ ვერაფერს შეძლებდნენ სიცილით ჩაიქნიეს ხელი და შეგვეშვნენ,ჩვენ კი ისევ გავაგრძელეთ ბაასი.
ბევრი თემა იყო ისეთი რომელზეც ხუთივე ვერთვებოდით საუბარში. ბევრ რამეზეც ვიმაიმუნეთ, თუმცა მხოლოდ რამდენიმეში აგვყვა გიორგი. ის და მიშკა ცოტათი განსხვავებულები არიან. უფრო სერიოზულები და უჟმურები,თუმცა მიშკა გიორგიზე ნაკლებად.
ისე გაიპარა დრო რომ ვერც კი მივხვდით. ბოლოს გიორგი წამოდგა და ბიჭებს დაემშვიდობა,მეც რათქმაუნდა.
ყველა გადავკოცნე ნიკას გარდა. მას ჩავეხუტე მხოლოდ იმისთვის რომ თმა მომექაჩა. ისიც იგივე მიზეზით. ამ დროს თვალი გორგისკენ გამექცა და დავაფიქსირე რომ იღიმოდა. მეც ნიკას მოვშორდი და მის გვერდით დავდექით. კაფიდან გავედით და მანქანაში მოვთავსდით. გამომხედა, გამიღიმა და თვალები შემომანათა,ისე თითქოს კითხვას მისვამდა.მაგრამ ეს ღიმილი იყო რაღაც უცხო ღიმილი,თითქოს სევდიანი. თუმცა სევდიანი რატომ უნდა ყოფილიყო მეც გავუღიმე და თვალებით დასმულ კითხვას ვუპასუხე.
-გაგიცანი...
კიდევ უფრო აუბრჭყვიალდა თვალები,მერე წინ გაიხედა და მანქანაც დაქოქა.
ახლა ჩვენჩვენს ფიქრებში აღარ წავსულვართ,მთელი გზა ვლაპარაკიბდით. მგონი სულაც არაა ცუდი ბიჭი. იცით მთელი გზა ვაკვირდებოდი და დავაფიქსირე რომ როცა იცინის თან ქვედა ტუჩს ეთამაშება კბილებით. ვაღიარებ რომ ეს მომწონს. როგორც გითხარით მთელი გზა ლაპარაკში გავლიეთ,მანქანა რომ გააჩერა გადასვლას ვაპირებდი მაგრამ ადგილი მეუცხოვა. გიორგის გავხედე და ისევ მიღიმოდა. უსაფრთხოების ღვედი შეიხსნა, მითხრა გამომყევიო და მანქანიდან გადავიდა. მეც უკან ვავყევი. ჭიშკარი გააღო და შიგნით შემიძღვა. ღამე იყო და ამიტომ ვერაფერს ვხედავდი,თუმცა მოულოდნელად ყველაფერი გაჩახჩახდა და მივხვდი რომ ატრაქციონების პარკში ვიყავი.
გამიხარდა,გეფიცებით ძალიან გამიხარდა,ბავშვივით. დაეწმუნებული ვარ ეს შეამჩნია და ამიტომაც გაეცინა. ხელი ჩამკიდა და ყველაფერი მომატარა. არცერთი ატრაქციონი არ გამოგვიტოვებია. ტირიც ვითამაშეთ.მე საშინელი მიზანი მაქვს,გიორგი კი ამ საქმის ნამდვილი პროფესიონალია. დავეჭვდი და ვკითხე შენ სნაიპერი ხომ არ ხარ თქო,ამაზე კი მთელი საღამო დამცინოდა. ჰო გაიმარჯვა და პატარა სათამაშო გოჭი მოიგო. მე მაჩუქა. ბამბის ნაყინიც ვჭამეთ,უფროსწორად მე ვჭამე და გიორგიმ გასინჯა. პირი ღია დამრჩა რომ მითხრა არასოდეს გამისინჯავსო.
სიარულით რომ დავიღალეთ ერთ სკამთან დავჯექით. ჰო სკამთან ,ბალახზე და არა სკამზე. კი ვიცინოდით,გიორგიმ ისიც თქვა ვიღაცას დაბოლილები ვეგონებითო თუმცა ეს ორივესთვის სულერთი იყო.
პარკი ნელ-ნელა იცლებოდა ონავარი ბავშვების და მათი მშობლებისგან. ბოლოს მხოლოდ ჩვენ ორი დავრჩით. არცერთს გვეჩქარებოდა.
მოულოდნელად ძალიან უცნაური კითხვა დამისვა გიორგიმ. შეიძლება უცნაური სულაც არ არის,მაგრამ ამ მომენტში რატომ დამისვა ეს კითხვა მაინც ვერ გავიგე.
-რას ვერ აპატიებდი საყვარელ ადამიანს?
ამ კითხვამ ჩამაფიქრა. მართლაც რას ვერ ვპატიობთ ადამიანები ერთმანეთს? ალბათ იტყვით ღალატს,ტყუილს,რამის დამალვას ან რაიმე მსგავსსო მაგრამ ეს ყველამ კარგად ვიცით რომ საყვარელ ადამიანს ამ ყველაფერს რთულად, მაგრამ მაინც ვპატიობთ.არ ვიცი! ამ კითხვაზე პასუხი არ მაქვს.
-სიყვარულს!
უეცრად წამოვისროლე პასუხი.
მეგონა გაუკვირდებოდა და მკითხვდა საყვარელ ადამიანს სიყვარულს ვერ აპატიებო?! ამ კითხვაზე კი პასუხს ნამდვილად ვერ გავცემდი,განა იმიტომ რომ არ ვიცოდი. არა,უბრალოდ ამის სიტყვებით ახსნა არ შემიძლია.
სიგარეტი ამოაძვრინა კოლოფიდან და მოუკიდა. მისი მომწამლავი კვამლი ღრმად შეიწოვა და მერე ისევ გამოუშვა,თან თვალებს აწვრილებდა. ძალიან უხდებოდა. გამომხედა და მითხრა.
-მეც.
იმდენად ვიყავი მისი თვალიერებით გაბრუებული რომ ვერ მივხვდი რაზე ამბობდა თუმცა,მერე გამახსენდა და გაკვირვებულმა შევხედე.
-რატომ?
-იმიტომ რომ სიყვარული საშინელი რამაა,ისე შეუძლია გადაგთელოს,დაგაპატარავოს და გაგსრისოს რომ შენგან აღარაფერი დარჩეს. ერთადერთი რისიც მეშინია სიყვარულია. არ მინდა ვინმე მიყვარდეს იმიტომ რომ ვიცი,საკუთარ თავზე,ცხოვრებაზე მეტად შემიყვარდება. თუ შემიყვარდა მას გავაღმერთებ და მასვე ვეთაყვანები.რომ მომიწიოს გველაფერზე ვიტყვი უარს,ყველაფერს დავთმობ მისთვის და ეს არ მინდა. ჩემთვის სიყვარული ტკივილს ნიშნავს. როცა ადამიანი გიყვარს ის ხდება შენი ტკივილი,შენი სისუსტე. ვიღაცის ტკივილი რომ შეძრავს მთლიანად ჩემს არსებას ამის მეშინია. შეიძლება არასწორად ვფიქრობ მაგრამ ჩემთვის სიყვარული ტკივილია. ბევრს ვიცნობ ისეთს სიყვარულმა რომ ფრთები შეასხა,მაგრამ ჩემთვის სიყვარული არასოდეს იქნება აღმაფრენა.
-სწორედ ეს ვიცი მეც.ჰო ჩემთვის,ჩუმად ვიცი. გათვითცნობიერებული მაქვს რომ სიყვარულს შეუძლია ცაში აგიტაცოს და მერე ისე დაგანარცხოს მიწაზე რომ წამოდგომა ვეღარასოდეს შეძლო. ცოტახანს ჩუმად ვიჯექით,სივრცეს გავყურებდით და ალბათ ორივე სხვადასხვა რამეს ვხედავდით.
- გინდა წავიდეთ?
-ჰოო,ცოტა შემცივდა.
-კარგი წამოდი. შენთან მიგიყვანო თუ ჩემთან?
დავიბენი. რატომ უნდა მიმიყვანოს მასთან.
-ჩემთან წაგიყვან იმიტომ რომ ეს დღე მთლიანად ჩვენი იყოს. კიდევ ბევრ რამეს მოგიყვები ჩემზე. წამოდი კარგი?
თანხმობის ნიშნად მკრთალად გავუღიმე და თავი დავუქნიე.
მანაც გამიცინა და მანქანის კარები გამიღო. თვითონ მეორე მხარეს მოუარა და საჭესთან დაიკავა ადგილი,კარგად მოკალათდა და მანქანა დაქოქა.
მის სახლში მივედით. როგორც კი ზღურბლს გადავცდით მისი სურნელით გაჯერებული ჟანგბადი შევისუნთქე ვაღიარებ რომ იმდენად მომეწონა ტანზე ეკლებმა დამაყარა. მას ჩაეღიმა და სამზარეულოსკენ წავიდა. მეც უკან გავყევი, ყავას ამზადებდა. არ მინდოდა, მაგრამ უარი ვერ ვუთხარი. ჩაიდანი წყლით აავსო, ჩემკენ შემოტრიალდა და კარადას ზურგით მიეყრდნო. მთლიანად ამათვალიერა და თვალი თვალის წინ გამისწორა. ოდნავ მოეჭუტა და მიღიმოდა. ვერ ვხვდებოდი რა უნდა მექნა ამიტომაც მეც ასე ქანდაკებასავით ვიდექი. წყალი ადუღდა და მანაც ზურგი მაქცია. მითხრა მისაღებში დამელოდეო და მეც გავედი. ის კი ორი ფინჯნით დაბრუნდა.
ხმას არცერთი ვიღებდით. ის უბრალოდ მიყურებდა და მიღიმოდა რითაც თავგზას მიბნევდა. თუმცა ბოლოს მეც ჯიუტად გავუსწორე თვალი. ამაზე გაეცინა და ყავას მიუბრუნდა. ტელეფონზე ესემესი მოუვიდა, გახსნა და ღიმილიც მოეშალა სახიდან. დამფრთხალმა ამომხედა და მერე ისევ ტელეფონს დახედა. რაღაც მისწერა,ტელეფონი დააგდო და საპირფარეშოში გავიდა. მეუცნაურა მისი საქციელი. ცნობისმოყვარეობამ მძლია და მისი ტელეფონი ავიღე,ესემესები გავხსენი. მონაწერი წაშლილი ჰქონდა,თავად კი ორი სიტყვა ჰქონდა მიწერილი
"არ შემიძლია"...


.......

5 თავი

ჩავფიქრდი. რას ნიშნავდა ეს ორი სიტყვა? ან მანამდე რა მოსწერეს? აშკარად მე მეხებოდა, ეს ვიცი. არცაა რთული მისახვედრი.
ღმერთო რა ხდება ჩემს თავს?
ტელეფონი ისევ მაგიდაზე დავაბრუნე და მეც ჩემი ადგილი დავიკავე.გიორგი აბაზანიდან გამოვიდა,თვალები აშკარად ჩაწითლებული ჰქონდა. ისევ ჩემს წინ დაჯდა, მაგრამ აღარ შემოუხედავს ,ჩუმად იყო. დაახლოებით ათი წუთი ასე ვიჯექით,ბოლოს კი ვეღარ მოვითმინე და დავუძახე.
-გიორგი!
შეცბა და შემომხედა.
-გისმენ.
-რა ხდება?
-არაფერი,რა უნდა ხდებოდეს?
-მეც იგივეს გეკითხები. რა დაგემართა? თვალები სულ ჩაწითლებული გაქვს...
-არაუშავს.
-ჩუმად ხარ და თვალს მარიდებ.
-არაუშავს.
-კარგი მაშინ მე წავალ,სჯობს მარტო იყო და დაფიქრდე რაზეც ფიქრობ,ხელს აღარ შეგიშლი.
-გვიანია!
-არაუშავს.
გავიმეორე მისი ფრაზა,რაზეც ჩაეცინა,მე ყურადღება აღარ მივაქციე და კარებისკენ წავედი როდესაც ხელით დამიჭირა.
-გვიანია მეთქი! მკაცრი ხმით თქვა,თან თვალებში ბრაზი ჩაჰბუდებოდა.თუმცა მეც იმდენად ვიყავი გაბრაზებული რომ ხელი გამოვგლიჯე და უკან დავბრუნდი.
-არაუშავს მეთქი!
კარები უნდა გამეღო როდესაც კარებს ხელი მიარტყა და მეც კარებზე ამაკრო.
-გვიანია მეთქი რომ ვამბობს ესეიგი გვიანია! მეტჯერ არ გამამეორებინო შედი ოთახში! დაიღრიალა ბოლო ხმაზე.
- ხმას დაუწიე! მე შენი ბავშვი არ ვარ რომ შენი ღრიალით შემაშინო და დამიმორჩილო!
-ელენე ნერვებს მიშლი!
-ოჰ!
დავიჭყანე და ვეცადე გამოვცლოდი, რადგან მივხვდი რომ ზედმეტად ახლოს იყო ჩემთან,თუმცა მეორე ხელიც კარებზე მოათავსა და მეც მათ შორის აღმოვჩნდი. ჯერ ხელს გავხედე,შემდეგ მას ავხედე გაცეცხლებულმა.ისევ იღიმოდა.
-ჯერ ისევ ბავშვი ხარ! თითქოს დანანებით ჩაილაპარაკა თავისთვის და თან მე მითხრა. ვერ გავიგე როგორ შეუძლია რამდენიმე წამში შეიცვალოს ხასიათი. ერთ წამს საშინლად ცივი და უხეში იყოს, მეორე წამს კი თბილი და კეთილი.
თვალებში ვუყურებდი და ვხედავდი თვალები ცრემლით როგორ ევსებოდა.
-გიორგი რა გჭირს?
ის კი უეცრად ჩამეხუტა. თითქოს არ უნდოდა მისი ცრემლები დამენახა. ტანში უსიამოვნოდ გამცრა როდესაც კანზე მისი ცრემლი დამეცა.
შემეშინდა. ჰო მის გამო შემეშინდა! დღეს სულ სხვანაირი იყო.
ცოტახანი ასე ვიდექით,მერე მომშორდა,ხელი ჩამკიდა და ისევ მისაღებში დამაბრუნა.
-რა გჭირს?
ცოტახანი ჩაფიქრდა,მერე ისევ შემომხედა და მიპასუხა.
- რომ შემიძულებ მაშინ მოგიყვები ყველაფერს.
-რატომ უნდა შეგიძულო?
-ყველას ყველა სძულდება,არც ჩვენ ვიქნებით გამინაკლისი.
-ჩვენ?
-ჰო ანუ მე და შენ.
-მაბნევ!
-ჩემი გაგება რთულია.
-ცოტახნის წინ მეგონა რომ შენი მესმოდა.
-ახლა არ გესმის?
-არ ვიცი.
-შენ კიდევ ბევრი რამ არ იცი.
- ვითომ რატომ? მაინც რა არ ვიცი?
-რატომ დამთანხმდი?
-რა?
-ქორწონებას ვგულისხმობ. რატომ დამთანხმდი?
-იმიტომ რომ მასზე შური უნდა ვიძიო. ზიზღნარევი ხმით ჩავილაპარაკე.
-მაგას უჩემოდაც ხომ შეძლებდი?
-კი.
-აბა რატომ?
-არ ვიცი.
-ხომ ხედავ არც ეს არ იცი.გინდა მე გითხრა რატომ დამთანხმდი?
-რატომ?
-იმიტომ რომ მენდე.
-ალბათ.
-იფიქრე რომ ერთმანეთს გავუგებდით რადგან ორივეს ერთი მიზანი გვამოძრავებს, ხომ ასეა?
-ჩემი გაგება არც ისეთი რთული ყოფილა.
ორივეს გაგვეცინა.
-მართალია.
-კიდევ რა იცი ჩემზე?
-გულუბრყვილო ხარ.
-რატომ?
-რომ შემიძულებ მაშინ გეტყვი.
-კარგი რაა!
-რამე რომ დაგიშავო? არ გეშინია?
-ვიცი რომ არ დამიშავებ!
-ამდენად მენდობი?
-არ უნდა გენდობოდე?
-არ ვიცი.
-ეგ რას ნიშნავს?
-იმას რომ საკუთარ თავსაც არ უნდა ენდობოდე.
-რატომ გინდა დამარწმუნო იმაში რომ იმედებს გამიცრუებ?
-რომ შემიძულებ მაშინ გეტყვი.
-ჩემს ნერვებზე თამაშობ თუ მეჩვენება?
-ნერვებზე თამაში არ მიყვარს,უბრალოდ ვცდილობ რეალობა დაგანახო.
-არ მჭირდება! მეთვითონაც კარგად ვხედავ.
-მაშინ არ უნდა მენდობოდე.
-რის მიღწევას ცდილობ? რისი თქმა გინდა პირდაპირ მითხარი.
-მენანები.
-რისთვის?
-რომ შემიძულებ იმისთვის.
იმდენად მომაბეზრა ამ პასუხმა თავი რომ რაც შეიძლება მალე უნდა დამემთავრებინა ეს დიალოგი ამიტომაც რაც პირველი გამახსენდა ის წამოვიყვირე
-მეძინება!
-კარგი გამომყევი,ოთახს გაჩვენებ.
მეორე სართულზე ერთ-ერთ ოთახში შემიყვანა. თბილ ფერებში იყო მოწყობილი. თავისი სააბაზანო ჰქონდა. გიორგიმ ყველაფერი მომცა რაც მჭირდებოდა,მითხრა თუ რამეა ქვემოთ ვარ და დამიძახეო და გავიდა. მე სააბაზანოში შევედი, თავი მოვიწესრიგე და ლოგინში შევწექი. ერთბაშად დავიწყე ყველაფერზე ფიქრი. დღევანდელზეც და საერთოდ ყველა დღეზე. როგორი განსხვავებული იყო ადრე ჩემი ცხოვრება და ახლა? ახლა ეს ცხოვრება მართლა არის ჩემი? ზოგჯერ მგონია რომ ჩემი ცხოვრებით სხვა ცხოვრობს,ან მე ვცხოვრობ სხვისი ცხოვრებით და ამიტომაცაა ყველაფერი ქაოსურად. არც კი ვიცი რა შეიძლება მოჰყვეს ამ ქორწინებას და საერთოდ შურისძიებას. როდესაც ყველაფერი დამთავრდება შევძლებ კი რომ ვიყო ბედნიერი? ან რას მომიტანს ეს შურისძიება? შევძლებ სული დავიმშვიდო? ზოგჯერ მინდება უბრალოდ უარი ვთქვა ყველაფერზე,ყველა და ყველაფერი დავივიწყო და შორს,ძალიან შორს გადავიკარგო .იქნებ მაშინ მაინც ვიყო ბედნიერი,ვინ იცის?! ბევრჯერ მიფიქრია რომ უარი მეთქვა ჩემს მიზნებზე და უბრალოდ ყველაფერი დამევიწყებინა მაგრამ ჩემი დანგრეული ცხოვრება,დამსხვრეული ოცნებები და თავზე ჩამოქცეული ბედნიერება არ მაძლევს ამის საშიალებას და პირიქით,უფრო მიღვივებს სიძულვილს ბენდელიანის მიმართ.
ქორწინება? არ ვიცი რას მომიტანს. მართლა არ ვიცი. გიორგისთან საუბრის შემდეგ სულ ავირიე. თითქოს ცდილობს რომ ის ნდობა გააქროს რაც მე მის მიმართ მაქვს,მაგრამ ეს რაში აწყობს? მართალია ჩვენი ქორწინება ფიქტიური იქნება,მაგრამ ვფიქრობ რომ ჩვენ ერთმანეთს მაინც უნდა ვენდობოდეთ. არ ვიცი, არაფერი ვიცი....
ამ ფიქრებში ისე ჩამეძინა ვერც კი მივხვდი. შუაღამისას თმაზე ვიღაცის შეხება ვიგრძენი,მინდოდა მისკენ შევბრუნებულიყავი მაგრამ ძილს თავი ვერ წავართვი. თავზე მისი ტუჩები მომეკრო,შემდეგ ადგა და ოთახიდან გავიდა. მეც გადავეშვი სიზმრების ქვეყანაში.

გიორგი
....
ყველაფერი მაშინ დაიწყო როდესაც მამაჩემმა დემეტრე, ელენეს მამა სიცოცხლეს გამოასალმა.მიზეზი ბევრი რამ იყო თუმცა რისგამოც ახალკაცი მოკვდა ეს შვილის თავისუფლება იყო. ის მამაჩემმა დილემის წინაშე დააყენა. სასწორზე კომპანია და მისი ქალიშვილი იყო და მას თავად უნდა ამოერჩია ერთ-ერთი,მაგრამ მან ვერცერთი დათმო, ამიტომაც მამაჩემმა ის თვალისდაუხამხამებლად მოკლა. მაგრამ ამით ყველაფერი არ დასრულებულა. მამაჩემმა..ნეტავ იცოდეთ როგორ მძულს ეს სიტყვა...გადაწყვიტა რომ თავისი სურვილი აესრულებინა და ახალკაცის ქალიშვილი ცოლად შემერთო.არ ვიცი ეს რაში სჭირდება მაგრამ იძულებული გამხადა. სყვარელი ქალის მოკვლით დამემუქრა. ვიცი რომ ამ ქორწინების შემდეგ მას ისედაც დავკარგავ სამუდამოდ,თუმცა მეცოდინება რომ ის ცოცხალია. რაც შეეხება ელენეს..ის ძალიან სუფთა და საყვარელია. ნეტავ იცოდეთ როგორ მენანება ამისთვის.ის ხომ ჯერ ისევ ბავშვია? ზოგჯერ მინდა რომ ყველაფერი მოვუყვე და გაქცევის საშუალება მივცე,მაგრამ მახსენდება ჩემი ქეთის თვალები.არც კი ვიცი რა მოხდება. ასეთი არეული არასოდეს ვყოფილვარ. ელენესთან არ შემიძლია ვიყო ცივი და უგრძნობი. არ შემიძლია მას ვატკინო,მაგრამ მე ეს მომიწევს. საკუთარი თავი მძულს ამის გაკეთება რომ მიწევს. ახლა ელენეზეა ყველაფერი დამოკიდებული. მისი იმედი მაქვს,იმედი მაქვს რომ მას არ შევუყვარდები და არ მომცემს უფლებას მისი სისუსტე გავხდე,რომ ვატკინო,იმედები რომ გავუცრუო.
როდესაც ყველაფერი დამთავრდება ვიცი რომ სულ მარტო ვიქნები. ბიჭებიც შემაქცევენ ზურგს. მათ სიმართლე არ იციან. ჰგონიათ რომ ქეთის დიდი ხანია დავშორდი და ელენე სიყვარულით მომყავს ცოლად.არც ელენე იქნება და არც ქეთი. საერთოდ არავინ მეყოლება გვერდში და მიღირს ამად? თუმცა ამაზე ფიქრი უკვე დაგვიანდა. მე სამ დღეში ელენეს ვირთავ ცოლად.
......
დილით გიორგიმ გამაღვიძა,მითხრა რომ საუზმე მზად იყო და ჩავსულიყავი.მეც ავდექი,მოვემზადე და ქვემოთ ჩავედი. სუფრა ორ კაცზე იყო გაწყობილი. მაგიდის შუაში ერთი ყვავილი იდო. მესიამოვნა მისგან ასეთი ყურადღება და გავუცინე.
-რომანტიკოსობას აპირებ ქმარო?
-წინააღმდეგი ხომ არ ხარ ცოლო?
-არა,მაგრამ ყოველ დილით ასე ნუ გამანებივრებ.
ვიღაცა აუცილებდლად იფიქრებდა რომ მართლა გვიყვარდა ერთმანეთი. სინამდვილეში კი ორივე ვმაიმუნობდით და ვცდილობდით რომ ცოტა ხალისი შეგვეტანა ჩვენს ურთიერთობაში.
-ჰმმ. და ვინ გითხრა რომ ყოველ დილით ამის გაკეთებას ვაპირებ?
- ოოო! ეგ მეტად სადაო თემაა.
ორივეს გაგვეცინა.
-კარგი მოდი დაჯექი.
-ხო არ მოვიწამლები?
-ჰაჰაჰა აპლოდისმენტები გეკუთვნის ნამდვილად.
დამეჭყანა. მე კი გავუცინე და ჭააას შევუდექი. ყველაფერი მართლა ძალიან გემრიელი იყო.იმდენად რომ ვერც კი შევამჩნიე გიორგი რომ არ ჭამდა.
-შენ რატომ არ ჭამ?
-ვჭამო?
-მე მეკითხები?
-ჰო!
- ჭამე.
-ანუ არ მოვიწამლები?
-ბატონო? ესეიგი ჩემზე 'დატესტე'?
-როგორ გეკადრებათ.
ჭამა განვაგრძეთ როდესაც ჩემი ტელეფონი ამღერდა.
დეა იყო.
-ვაიმე! წამოვიკივლე უცებ და გიორგი შეხტა. გამეცინა და მის გაკვირვებულ სახეს შევხედე.
-რა მოხდა?
-დეა. დეა სულ დამავიწყდა! ალბათ როგორ ნერვიულობს....გისმენ დეა.
-........
-კარგი დამშვიდდი. ცოცხალი ვარ და უვნებელი.
-.......
-ვიცი რომ უნდა დამერეკა მაგრამ დამავიწყდა.
-.....
- რა სასიამოვნო ღამ...
გიორგის გავხედე რომელიც სოცილს ვერ იკავებდა. ღმერთო ახლა მომკალი. როგორ შემარცხვინა ამ სულელმა გოგომ.
-........
-დეა მოგხვდება! რომ მოვალ გირჩევნია სახლში არ დამხვდე.
ტელეფონი გავუთიშე და სავარძელზე მოვისროლე. როგორ არ მინდოდა ახლა გიორგისთვის შემეხედა მაგრამ მიწევდა. სად დავიმალებოდი?
მისკენ შევტრიალდი და ისევ იცინოდა,თან მე მიყურებდა. ერთხანს წარბშეკრული ვუყურებდი,მერე მეც გამეცინა.საუზმობა დავამთავრეთ,მე მაგიდა ავალაგე,ჭურჭელი დავრეცხე,თავიანთ ადგილას დავალაგე და მისაღებში გიორგისთან გავედი.
-გიორგი მე უნდა წავიდე.
-ასე მალე?
-რაღა მალე მთელი ღამე აქ ვიყავი,თან უკვე ორი საათია.
-კარგი მე წაგიყვან.
მანქანაში ჩავსხედით და სახლისკენ დავიძარით.
-ქორწილისთვის რას შვები?
-როგორ?
-კაბა არ აარჩიე? ზეგ ვქორეინდებით ცოლო.
-კაბა? რათ მინდა კაბა,უბრალოდ ხელს მოვაწერთ და სულ ეს იქნება..... არა?
-ფორმალური ქორწინება იქნება,მაგრამ ქორწინების სახე მაინც უნდა ჰქონდეს. შენ პატარძალი უნდა იყო თეთრ კაბაში გამოწყობილი. ქორწილის მერე კი ჩემთან მოგიწევს ცხოვრება.
-შენთან?
-ჰო ჩემთან,ჩვენ ყველგან ვიქმებით ნამდვილი ცოლ-ქმარი რომლებთაც ერთმანეთი უყვართ. ყველაფერი გვექნება საერთო გარდა საწოლისა. ეს კი მხოლოდ ჩვენ ორის საქმეა. ფორმალური ქორწინება არ ნიშმავს იმას რომ ჩვენ მხოლოდ საბუთებზე ვიქმებით ცოლ-ქმარი. მეგონა ეს იცოდი.
-მაგრამ რა საჭიროა?
-საჭიროა ელენე,საჭიროა. შენ გგონია ბენდელიანი თვალ-ყურს არ გვადევნებს? მან ჩვენზე ყველაფერი იცის.
-გასაგებია.
-მაშინ რადგანაც კაბა შერჩეული არ გაქვს წამოდი ჯერ კაბა ვიყიდოთ და მერე წავიდეთ სახლში.
-მაგრამ....
-ზეგ ქორწილია ელენე.
-კარგი მაგრამ დეას მაინც გავუაროთ,არ მაცოცხლებს.
-კარგი.
გაეცინა და საჭე მოატრიალა.
დეაც წამოვიყვანეთ და სავაჭრო ცენტრში წავედით.
ძალიან ბევრი ვიარეთ. როგორც იქნა ვიპოვეთ ისეთი კაბა რომელიც სამივეს მოგვწონდა. ულამაზესი იყო. ზედა ნაწილი მარგალიტებით იყო მორთული,ქვემოთ კი ძალიან დიდზე იყო გაშლილი და ბრწყინავდა. სარკეში რომ ჩავიხედე მივხვდი რომ ეს ის კაბა იყო რომელსაც ბავშვობაში,ოცნებებში ვხატავდი. ბედნიერების ღიმილი არ მშორდებოდა სახიდან. მართალია ეს არ არის ქორწინება რომელიც მინდოდა,ცოლად იმ კაცს მივყვები რომელიც არ მიყვარს,მაგრამ ვიცი რომ ის არაფერს დამიშავებს.გიორგიც ღიმილით მიყურებდა. თავისთვის შავი სმოკინგი აარჩია,რომელიც ძალიან უხდებოდა. დეამ კი ულამაზესი კაბა იყიდა. წითელი, ტანზე მომდგარი კაბა,დეკოლტითა და პრარეზით. მის გამხდარ სხეულს და ლამაზ ფორმებს უფრო განსაკუთრებულს ხდიდა.
კიდევ ბევრი რამ ვიყიდეთ და დაღლილები იქვე კაფეტერიაში მივესვენეთ. წავიხემსეთ, ძლუვს წამოვიზლაზნეთ სკამებიდან და მანქანაში ჩავსხედით. გიორგიმ სახლში მიგვიყვანა,ვუთხარით რომ შემოსულიყო თუმცა მაინც არ შემიგვყვა და წავიდა.
მაგიდაზე დავაწყვეთ ყველაფერი და დივანზე მივეყარეთ ერთმანეთს.
-მგონი მასთან ბედნიერი იქნები.
გულწრფელი ღიმილით მითხრა დეამ და ჩამეხუტა.
საღამოს გიომ დამირეკა,ძმადნაფიცმა და მითხრა რომ ხვალ დილით აქ იქნებოდა. ძალიან ,ძალიან კი არა უსაზღვროდ გამიხარდა. ვეღარ ვითმენდი ისე მინდოდა მისი ნახვა. გადავწყვიტე გამეთენებინა და მას დავლოდებოდი,თუმცა დღევანდელმა დაღლამ მაინც თავისი გაიტანა და დივანზე ჩამეძინა. შუბლზე კოცნამ შემაფხიზლა,თავიდან ვერ გავიაზრე რა მოხდა,მაგრამ როგორც კი გამახსენდა გიორგის ჩამოსვლის დროს გონებამ განგაში ატეხა და მეც თვალები დავჭყიტე. ჩემი გიოს დანახვამ იმდემად გამახარა რომ კივილით ჩავეხუტე და მის მკლავებში ავტირდი.
-გიო! გიო! ჩოხვედი გიო! როგორ მომენატრე! ღმერთო არ მჯერა! აქ ხარ? მართლა შენ ხარ? ღმერთო გიო!
ვბუტბუტებდი მის კისერში.
-კარგი დამშვიდდი ფერიავ,დამშვიდდი. აქ ვარ ხო.
იცინოდა და თან ხელს არ მიშვებდა.
-გიოო! როგორ გამახარე! ღმერთო არ მჯერა.
-დაიჯერე,დაიჯერე აქ ვარ აი! ვერ მხედავ ამხელა მთასავით კაცს? ან რაგეგონა ქორწილში არ ჩამოვიდოდი?
-შენ საიდან იცი?
-ყველაფერი ვიცი შენზე დაიკო.
ამ ხმაურზე ოთახიდან თმააბურძგნული დეა გამოვიდა. ნეტავ იცოდეთ როგორი სასაცილო იყო როდესაც გიო დაინახა. ჰმმ არ გახსოვს არა ქალბატონო დეა? მე მომატყუებ შე ეშმაკო?!
გიორგის ავხედე და მივხვდი რომ მანაც იცნო "პირველი სიყვარული" ჰო გიოს და დეას ერთმანეთი უყვარდათ ცამეტი წლის წინ. როცა დეა ხუთის გიო კი ათი წლის იყო. ბავშვური სიყვარული აკავშირებთ მათ.
ორივეს უსაზღვროდ გაუხარდათ ერთმანეთის დანახვა,მე ამას მივხვდი.
-არ მოხვალ ყოფილო ცოლო? გაუცინა გიომ. ღმერთო რა საყვარელია.
დეამაც გაიცინა და სწრაფი ნაბიჯებით მივიდა მასთან და მოეხვია. ერთად ისეთი საყვარლები არიან მემგონი მათი წყვილის ჩამოყალიბებას საკუთარ თავზე ავიღებ. ჩემს ფიქრებზე ხმამაღლა გამეცინა.
მონატრებულ გიოს ბევრი რამე გამოვკითხეთ. არც ერთი წამით არ დაგვოტოვებია,ბოლოს მივხვდით რომ დაღლილი იქნებოდა, ამიტომაც თავი დავანებეთ და დასვენების საშუალება მივეცით.
საღამოს გიორგიმ დამირეკა და მითხრა რომ ბიჭები გამოგვივლიდნენ მე და დეას. გიორგის ვთხოვე რომ ისიც წამოსულიყო,თუმცა ვერ მოვახერხეთ მისი დათანხმება,ამიტომ ჩვენ მოვემზადეთ და ბიჭებს დაველოდეთ.
თხუთმეტ წუთში ისინიც მივიდნენ,გიოს დავემშვიდობეთ და გარეთ გავედით. ბიჭები გადავკოცნე და დეაც გავაცანი.ისევ იმ კაფეში მივედით. დეაც დაუმეგობრდა ბიჭებს. ნიკას და გიგის ადვილად გაუგო. მაგრამ ის და მიშკა ერთმანეთს მკვლელ მზერას არ აშორებდნენ. ვიღაცა იფიქრებდა დიდი ხნის მტრები არიან და ახლა წამოხტებიან მაგიდიდან და ერთმანეთს დაახრჩობენო.
ცოტახანში კაფიდან წამივედით,გიორგიმ ისევ სახლში მიგვიყვანა და მითხრა რომ ხვალ ვერ დამეკონტაქტებოდა გვიანობამდე და როცა დამირეკავდა ქორწილზე ყველაფერს შეაატყობინებდა.
ბიჭებს დავემშვიდობეთ,დეამ და მიშკამ ერთმანეთს ისევ შეუღრინეს და სახლში ავედით.
გიორგის ეძინა,ამიტომაც აღარ შებაწუხეთ და ორივე ჩემს ოთახში ავედით.
-რახდება ქალბატონო? რატომ კბენდი მიშკას მთელი საღამო.
-იმიტომ რომ ისიც იგივეს აკეთებდა.
-ხო ეს მეც შევამჩნიე, მაგრამ რას ერჩით ერთმანეთს.
-არ ვერჩი ადამიანო,უბრალოდ ზედმეტად უჟმური და უხასიათოა. საერთოდ მაგას იმ სამ ბიჭთან რა კავშირი აქვს.
-ვაიმე დეა.
-რა გინდა? არ ვარ მართალი?!
-კარგი ხო ნუ ჩხუბობ,წავედი მე ჩემს ოთახში. ძილინებისა.
-ძილინებისა.
.......
მეორე დღეს საინტერესო არაფერი მომხდარა. ღამით გიორგიმ დამირეკა და მითხრა რომ ხვალ ორ საათზე თვითონ მომაკითხავდა და "ქორწინების სახლში" წავიდოდით,შემდეგ კი ჯვარს დავიწერდით. ახლაც არ მესმის ჯვრისწერა ფიქტიური ქორწინების დროს რა საჭიროა,მაგრამ არაფერი ვთქვი.
ქორწილის დღეს ძალიან ადრე ავდექით და მომზადება დავიწყეთ. სალონში გავიკეთეთ მე და დეამ ვარცხნილობა და მაკიაჟი. შემდეგ კაბებს მივხედეთ. გიომ საქორწინო კაბაში რომ დამინახა თვალები გაუბრწყინდა. მითხრა ასეთი პატარძალი წარმომედგინეო და ჩამიხუტა. არც დეას დააკლო კომპლიმენტები. ორ საათზე გიორგი და მიშკა მოვიდნენ. გიროგის მეჯვარე მიშკაა.
გიორგის სახეზე ბევრი ემოცია იკითხებოდა. მაგრამ მის თვალებს სინანული შევატყვე. არ ვიცი, ნეტავს რას ნანობს და განიცდის?
მე და გიორგი ერთი მანქანით წავედით. გიომ მე გვიან მივალ,რაღაც დამავიწყდაო, ამიტომაც დეას და მიშკას ერთად მოუწევდათ მგზავრობა. ამით არცერთი აღფრთოვანებულა,თუმცა დეას შევხედე და მანაც თავი დამიქნია იმის ნიშნად რომ არ ინერვიულო არ მოვკლავო.
რეგისტრატურაში ცოტა შევყოვნდით,თუმცა მალე ჩვენი რიგიც მოვიდა. გიომაც მოგვისწრო და ბიჭებთან ერთად დარბაზში დაიკავა ადგილი.
რეგისტრატორიც გამოჩნდა და პროცესიც დაიწყო.
-პატივცემულო ელენე ახალკაცო დემეტრე ახალკაცის ასულო თანახმა ხართ თქვენი ნებით და არანაირი ძალდატანებით ცოლად გაჰყვეთ გიორგი ბენდელიანს?
ვის? ბენდელიანს? გიორგი ბენდელიანია? ფატა უკან გადავიწიე და გიორგის გაოცებულმა გავხედე. მის სახეზე არანაირი ემოცია არ იკითხებოდა თითქოს გაიყინაო ურეაქციოდ მიყურებდა...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი nini

vaime es ra iko gaagrdzele ese ar datovo veli shemdeg tavs

 


№2  offline მოდერი ლათინო

nini
vaime es ra iko gaagrdzele ese ar datovo veli shemdeg tavs

რათქმაუნდა ასე არ გავტოვებ და გავგრძელებ. ახალ თავს როდის დავდებ არ ვიცი ჯერ არც კი დამიწყია წერა. ალბათ ცოტახანი "ტაიმაუტს" ავიღებ და აზრებს მოვიკრებ რომ რაც შეიძლება კარგი გამომივიდეს. მადლობა შენ რომ ასე ძალიან გამახარე. ♥♥♥♥

 


№3  offline მოდერი zia-maria

როდის დადებ მეორე ნაწილს,ძალიან საინტერესოა.

 


№4  offline მოდერი ლათინო

zia-maria
როდის დადებ მეორე ნაწილს,ძალიან საინტერესოა.


მადლობა,მიხარია რომ მოგწონთ. მეორე ნაწილს რაც შეეხება არ ვიცი როდის ავტვირთავ. არამგონია მალე დავდო,მაგრამ ყველანაირად ვეცდები რომ ბევრი არ გალოდინოთ ♥♥♥♥

 


№5  offline მოდერი zia-maria

ლათინო
zia-maria
როდის დადებ მეორე ნაწილს,ძალიან საინტერესოა.


მადლობა,მიხარია რომ მოგწონთ. მეორე ნაწილს რაც შეეხება არ ვიცი როდის ავტვირთავ. არამგონია მალე დავდო,მაგრამ ყველანაირად ვეცდები რომ ბევრი არ გალოდინოთ ♥♥♥♥

მთავარია არ შეწყვიტო,არ მიატოვო შუა გზაში და როცა მიიცლი დადე. kissing_heart

 


№6  offline მოდერი ლათინო

zia-maria
ლათინო
zia-maria
როდის დადებ მეორე ნაწილს,ძალიან საინტერესოა.


მადლობა,მიხარია რომ მოგწონთ. მეორე ნაწილს რაც შეეხება არ ვიცი როდის ავტვირთავ. არამგონია მალე დავდო,მაგრამ ყველანაირად ვეცდები რომ ბევრი არ გალოდინოთ ♥♥♥♥

მთავარია არ შეწყვიტო,არ მიატოვო შუა გზაში და როცა მიიცლი დადე. kissing_heart

არა არა,არავითარ შემთხვევაში არ მივატოვებ. რომ არ დავამთავრო ახალსაც ვერ დავიწყებ. ♥♥♥♥

 


№7 სტუმარი Manana

Dzaliam dagainterese da male dadet ra

 


№8  offline წევრი naniko mindia

Vaime ramagari iyo super gagzele warmatebebs gisurveb
--------------------
lomidze

 


№9 სტუმარი Sopo

Amis gagrdzeleba rogor vnaxo.... pirdapir 3nacilit icyeba?

 


№10  offline მოდერი ლათინო

Sopo
Amis gagrdzeleba rogor vnaxo.... pirdapir 3nacilit icyeba?

არა, ჩემს პროფილზე გადადი და იქ ნახავ. ♥♥

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent