შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 23}


17-03-2018, 17:30
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 2 093

ცივსისხლიანი - {თავი - 23}

საავდმყოფოს წინ, ნამდვილი ქაოსი ტრიალებდა. მინის კარს ჟურნალისტების მთელი არმია აწყდებოდა. ყველას კამერები და ჩამწერები ჰქონდა მომარჯვებული და კითხვებზე პასუხის გაცემას ითხოვდნენ, მაგრამ მათთან სასაუბროდ არავინ გამოდიოდა. მარტო ქალაქის კი არა, მთელი ქვეყნის ყურადღება სანქტუმისკენ იყო მიპყრობილი. ყველას აინტერესებდა სასწაულებრივად გადარჩენილი გოგონას ვინაობა, თუმცა დეტალებს პოლიცია ბოლომდე ასაიდუმლოებდა.

მანქანიდან გადმოსულმა კატომ და ლეომ ხალხში გზა ძლივს გაიკვლიეს, მათ უკან გაბრიელი და ანაც მიჰყვებოდნენ. ნერსე საავადმყოფოს მოსაცდელში იდგა და ნერვიულად იმტვრევდა თითებს. ოთხივეს ერთად დანახვამ ძალიან გააკვირვა, თუმცა უსიტყვოდ გახსნა კარი და ჟურნალისტების ჩოჩქოლის მიუხედავად, ისინი მოსაცდელში შეიყვანა.
ნერსემ ოთხივეს ანიშნა და კამერებს რომ დამალვოდნენ, პირველ სართულზე, მორგისკენ მიმავალ დერეფანში გაიყვანა.
-ამათ, აქ რა უნდათ? - ანაზე და გაბრიელზე ანიშნა ხელით კაცმა.
-გინდოდა გეთქვა - "ამას". - თითი ანასკენ გაიშვირა გაბრიელმა. - მე ოფიციალურად შენთან ვმუშაობ!
-ჰო, სულ მავიწყდება, რომ კრიმინალი აღარ ხარ. - ირონიულად ჩაიცინა ნერსემ.
-მამა, რა ხდება, არ აგვიხსნი? - ჩაერია საუბარში ლეო.
-გოგონა მართლა გადარჩა? - დაინტერესდა ანა. - სად არის? როგორ არის?
-ეს ტყუილია! - განაცხადა მოულოდნელად ნერსემ და ხმას მაშინვე დაუწია.
-რა?! - ოთხივემ ერთდროულად წამოიყვირეს.
-რომ დამირეკე, მითხარი გადარჩაო. - სახე მოეღუშა კატოს.
-მოგატყუე, რომ უფრო სწრაფად მოსულიყავი. - თანაც, ამდენი ხალხის თანდასწრებით, ყველაფერი უფრო ბუნებრივი უნდა ყოფილიყო.
-არაფერი მესმის. - თავი გააქნია ლეომ. - რა საჭირო იყო ეს ტყუილი?
-ეს გეგმის ნაწილია! - წამებში ამოიცნო ნერსეს ფიქრები გაბრიელმა და გვერდულად ჩაიცინა.
-მართალია! - დაეთანხმა კაცი მას. - გოგონა მართლა ვიპოვეთ, მაგრამ გარდაცვლილი. პრესაში დეზინფორმაცია იმისთვის გავავრცელეთ, რომ სექტანტებში პანიკა დავთესოთ. როცა გაიგებენ, მათი ერთ-ერთი მსხვერპლი გადარჩა, დაპაკინდებიან და იმის შიშით, რომ შეიძლება მან რაიმე თქვას...
-პანიკა! - კატოც მიუხვდა სათქმელს კაცს. - აი, რა იქნება მათი შეცდომა. აქ ერთ-ერთს გამოუშვებენ გოგონას მოსაკლავად და დაწყებულის დასამთავრებლად. ჩვენ კი მახეში გავაბამთ და დავიჭერთ.
-ყოჩაღ, მამიკო ჯანდიერ! - ნერსეს ღიმილით მიუბრუნდა გაბრიელი და მხარზე ხელი მეგობრულად დაჰკრა. - ეს ეშმაკობები როდისღა ისწავლე?
-ეს ვინმემ მომაშირეთ. - თვალები მობეზრებულად გადაატრიალა კაცმა და განაგრძო. - საავადმყოფოს უფროსობას უკვე შევუთანხმდი. ცალკე პალატას გამოგვიყოფენ, სადაც ჩვენი რომელიმე აგენტი იქნება საწოლში მოთავსებული და გადარჩენილ გოგონას გაითამაშებს. გარეთ კი დაცვის ორი წევრი დადგება, ისე თითქოს ვიღაცას იცავენ. შიგნით პერიოდულად ექიმები შევლენ, რომ ვინმეს რამეში ეჭვი არ შეეპაროს. ჩვენ სხვა ოთახში ვიქნებით და იქიდან კამერებით დავაკვირდებით.
-როდის ვიწყებთ? - ხელის გულები ერთმანეთს გაუხახუნა გაბრიელმა.
-შენ არა, ჩვენ ვიწყებთ ხვალ, რადგან დღეს ვიტყვით, რომ პაციენტი რეანიმაციაშია, ხვალ კი პალატაში გადაიყვანენ. - უხეშად მიახალა ნერსემ.
-უკაცრავად, ბატონო ნერსე! - გაბრიელის ხმაში პროტესტმა გაიჟღერა. - ვიცი, რომ ჩემი საქციელის გამო ისევ ბრაზობთ, მაგრამ ახლა ოფიციალურად პოლიციისთვის ვმუშაობ, თანაც კატოს ასისტენტი ვარ და უფლება მაქვს ოპერაციაში მონაწილეობა მივიღო!
-მისი დახმარება ნამდვილად დაგვჭირდება. - მხარი აუბა კატომ.
-კარგი, კამერების ოთახში იჯდები და ეკრანს დააკვირდები!
-რომ დაიჭერთ, მერე რა იქნება? - იკითხა ლეომ. - თუ თავისიანებს ჩაუშვებს, უბრალოდ მიხვალთ და სექტის წევრებს აიყვანთ? სამხილები და მტკიცებულებები? შეიძლება ყველაფრის დამალვა მოასწრონ.
-ჯერ დაზუსტებით არაფერი ვიცით, მაგრამ თუ გავიგებთ როგორ არჩევენ გოგონებს და როგორ იტაცებენ, შესაძლოა მათ გუნდში ჯაშუში შევუშვათ. გოგონა მსხვერპლის როლს ითამაშებს, სინამდვილეში კი ინფორმაციას მოგვაწვდის. - უპასუხა კაცმა.
-მე გავაკეთებ ამას! - თავი ასწია ჩაფიქრებულმა ანამ.
-შენ პოლიციელი არ ხარ! - შეეკამათა კატო. - მე გავაკეთებ!
გაბრიელმა ჯერ ერთ გოგონას გადახედა, შემდეგ კი მეორეს და მიულოდბელად ისტერიული ხარხარი აუვარდა. რამდენიმე წამის განმავლობაში ბიჭი გაუჩერებლად იცინოდა, თვალებიდან წამოსულ ცრემლებს იწმენდდა და სულს ძლივს ითქვამდა.
-რა არის სასაცილო?! - ვეღარ მოითმინა ანამ და უხეშად მიახალა .
-ძალიან... მაინტერესებს... - ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოთქვა ბიჭმა. - რომელი თქვენგანი... დაიფიცებს, რომ ქალიშვილია?!
-ღმერთო... ამის მოსმენა აღარ შემიძლია! - თავში ხელი შემოირტყა სახეალეწილმა ნერსემ, მერე ქუსლებზე შეტრიალდა და უკანმოუხედავად გავარდა მოსაცდელში.

...
დერეფნის ბოლოში, ნახევრად ბნელ და ვიწრო ოთახში, ოთხი კაცი ძლივს ეტეოდა. გაბრიელი და კატო ეკრანებს მისჩერებოდნენ, რომლებზეც საავამდყოფოს კამერების ჩანაწერები იცვლებოდა, დანარჩენი ორი პოლიციელი კი აქეთ-იქით დააბიჯებდა.
მოთმინებით ელოდა კატო მკვლელის გამოჩენას, მაგრამ მთელი დღის განმავლობაში საეჭვო არაფერი შეუმჩნევიათ. არაფრის კეთებამ და ამავდროულად დაძაბულმა ყოფნამ, საშინლად დაღალა ისინი და ცოტა ხანს თავს მოდუნების საშუალება მისცეს. ერთი-ერთი პოლიციელი ყავის მოსატანად გავიდა, მეორე კი დერეფნის დასაზვერად.
-როგორ ფიქრობ, ეს გეგმა იმუშავებს? - მთელი დღის განმავლობაში ხმა პირველად ამოიღო კატომ.
-დამნაშავის ფსიქოლოგია ასეთია! ისინი თავის გადასარჩენად მსგავს რაღაცებს სჩადიან. - გამამხნევებლად გაუღიმა გაბრიელმა. - ასე რომ, ვფიქრობ გამოვა!
ღრმად ამოისუნთქა ქალმა და ისევ ეკრანს დახედა. ზუსტად იმ მომენტში დერეფანში თეთრხალათიანი, ახალგაზრდა, ექთანი გოგონა გამოჩნდა ანკეტით ხელში. თითქოს საეჭვო არაფერი იყო, რადგან გეგმისამებრ პალატაში მონაცვლეობით შედიოდნენ ექთნები, ამიტომ პოლიციელებმა უპრობლემოთ გაატარეს გოგონა.
ექთანი ოთახში შევიდა, ანკეტა მაგიდაზე დადო და ფრთხილი, ძალიან ნელი ნაბიჯებით წავიდა საწოლისკენ. მტაცებელს ჰგავდა, რომელიც მსხვერპლს ეპარებოდა. კატო სკამზე გასწორდა და ექთანს ეჭვნარევი მზერით დააკვირდა. ეუცნაურა, რადგან მთელი დღის მანძილზე ასეთი არავინ ენახა. შეიძლებოდა რომელიმე ექთნის ცვლა დამთავრებულიყო და ის სხვისით ჩაენაცვლებინათ, მაგრამ თითქოს ინტუიცია, ან პოლიციელის ინსტინქტი კარნახობდა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
საწოლზე მწოლიარე ახალგაზრდა აგენტმა, რომელიც გადარჩენილ გოგონას ანსახიერებდა, თავი წამოჰყო და ექთანს რაღაც უთხრა. გოგონამ არაფერი უპასუხა, ჯიბიდან შპრიცი ამოღო და აგენტისკენ ძალიან სწრაფი მოძრაობით წავიდა.
-ისაა! - იყვირა მიულოდნელად კატომ, სკამიდან წამოვარდა, რაციას ეცა და მთელი ხმით ჩასძახა. - ყველას საყურადღებოდ! გამოჩნდა... პალატაშია და აგენტი საფრთხეშია!
ეკრანზე უკვე ნათლად ჩანდა, როგორ დაახტა თავზე აგენტს გოგონა და ნემსის ჩარჭობას უპირებდა, მაგრამ აგენტი შესაშურ წინააღმდეგობას უწევდა. რაციაში გაგონილ ბრძანებაზე, პალატის კართან მდგარმა პოლიციელებმა იარაღები მოიმარჯვეს და პალატაში შეიჭრნენ. ხმაურზე თავი ასწია გავდამსხმელმა, ხალათის ჯიბეში ჩამალული იარაღი ამოიღო, საწოლიდან გადმოხტა და შიგნით შემოვარდნილ პოლიციელებს, დაუფიქრებლად ესროლა.
ორივე მამაკაცი დაიჭრა. დაუძლურებულები და სისხლში ამოთხვრილები გაიშხლართნენ იატაკზე, რის გამოც თავდამსხმელისთვის დადევნება ვეღარ შეძლეს.

გოგონა მიხვდა, რომ მახეში იყო, ამიტომ ბევრი აღარ უფიქრია, არც ნახევრად გონდაკარგული აგენტისკენ გაუხედავს, პალატიდან გავარდა, დერეფანი გაირბინა და კიბეებს მიაშურა. ქვემოდან პოლიციელების ხმა გაიგონა, ამიტომ დამფრთხალმა ზემოთ გადაწყვიტა გაქცევა. კატო, გაბრიელი და კიდევ რამდენიმე პოლიციელი ფეხდაფეხ მიჰყვნენ დამნაშავეს.
გოგონა ელვისისწრაფით სახურავზე გავარდა. ჯერ დაბნეულმა მიმოიხედა, შემდეგ კი ძველი და ნახევრად დაჟანგული სახანძრო კიბე შენიშნა, რომელიც კედელს ქვემოთ ჩაუყვებოდა. კიბისკენ გაიქცა, მეორე მხარეს გადავიდა და დაუდევრად დაიწყო ქვემოთ ჩასვლა.
-არ გაინძრე! - მოულოდნელად თავზე წამოადგა კატო მას და იარაღი დაუმიზნა. - ერთი ნაბიჯიც და გეფიცები, გესვრი!
თავდამსხმელი შეჩერდა და შიშჩამდგარი თვალებით ახედა კატოს. რამდენიმე წამით თვალებში უყურეს ერთმანეთს, მერე გოგონამ ისევ ჩაიხედა დაბლა და ერთი ნაბიჯი ჩადგა ქვედა საფეხურზე. კიბემ მოულოდნელად ყურისწამღებად გაიღრჭიალა. გოგონა შეჩერდა. სახურავზე ახლახანს შემოვარდნილი გაბრიელი და სხვა პოლიციელებიც გაჩერდნენ.
-კიბე ვერ გაგიძლებს! - დაიუყვირა ანერვიულებულმა კატომ. - ამოდი, ახლავე!
გოგონამ უარის ნიშნად თავი გააქნია და ისევ ჩადგა ერთი ნაბიჯი ქვედა საფეხურზე. უცებ კედელზე მიმაგრებული რკინის სამაგრები ხვრელებიდან ამოცვივდა, კიბის ერთი ნაწილი მოსძვრა, უკან გადაქანდა და გაჩერდა. გოგონამ შემაძრწუნებლად დაიკივლა და თითებით მაგრად მოებღაუჭა რკინის კონსტრუქციას, თუმცა ჰაერში გამოკიდებული დარჩა.
კატომ იარაღი ბუდეში ჩააბრუნა, სახურავზე დაწყვა და გოგონასკენ გადაიწია, მაგრამ ვერ მისწვდა. კიბემ ისევ გაიჭრიალა და უფრო ქვევით ჩასრიალდა. კატოს გვერდით გაბრიელი და მისი კოლეგებიც დაწვნენ, ერთმანეთს იჭერდნენ და წინ ისე იწეოდნენ, მაგრამ კიბე იმდენად შორს იყო შენობიდან, რომ ვერ მისწვდნენ.
-მისი გადარჩენა შეუძლებელია. - დაიჩურჩულა უცებ გაბრიელმა.
-სამაშველო გზაშია. - გამოეხმაურა ერთ-ერთი პოლიციელი.
-ხელი უსრიალებს. ასე დიდხანს ვერ გაძლებს. - უპასუხა ბიჭმა.
კატომ იცოდა, რომ გაბრიელი მართალი იყო. მთელი გულით უნდოდა გოგონას გადარჩენა, მაგრამ ხედავდა, რომ ეს თითქმის შეუძლებელი იყო.
-მითხარი, სად ატარებენ რიტუალებს? - გოგონას გახედა ქალმა.
მან პასუხი არ გასცა, ჯიუტად გააქნია თავი და პანიკაში ჩავარდნილმა დაბლა ჩაიხედა.
-ჯანდაბა! - დაუკივლა წყობიდან გამოსულმა კატომ. - შეიძლება ვერ გადარჩე... ერთი კარგი საქმე მაინც გააკეთე!
-ბნელ და მყრალ გვირაბში... - ხმის კანკალით წარმოთქვა გოგონამ. - წრიულ დარბაზში!
-ეგ სადაა?! - ამჯერად გაბრიელმა დაუყვირა.
გოგონამ ბიჭს გახედა. უნდოდა მისთვის პასუხი გაეცა, მაგრამ უცებ კიბე მთლიანად მოსწყდა, ჩავარდა და ასფალტზე გამაყრუებელი ხრიალით დაენარცხა. გოგონა ადგილზევე გარდაიცვალა, საიდუმლო კი საფლავში წაიღო.

*
-მის მოსაკლავად გოგო გამოგზავნეს. - ზეწარგადაფარებულ გვამს მწუხარებით დახედა გაბრიელმა. - ალბათ სექტის წევრი იყო და ტვინი გამოურეცხეს.
-თანაც, ექთნის ხალათში გამოწყობილი გოგონა, ნაკლებ ყურადღებას მიიქცევდა. - თავი დაუქნია კატომ. - თქმას აპირებდა... კიბე რომ არ ჩავარდნილიყო, გვეტყოდა იმ ადგილის სახელს.
-ვიცი, დავინახე მისი სახე.
-ისევ არაფერი გვაქვს. - ხელები უღონოდ ჩამოუშვა კატომ. - ნებისმიერ ადგილას შეიძლება იყოს გვირაბი და წრიული დარბაზი.
-ერთი რაღაც კიდევ გვაქვს. - თვალები ეშმაკურად აუციმციმდა გაბრიელს. - ეზრა ისევ სამების ქუჩაზე ცხოვრობს და თქვენ მათთან, თითქმის ყოველდღე გაქვთ შეხება. შეგვიძლია ვუთვალთვალოთ!
-თვალთვალისთვის ორდერს არ გასცემენ, რადგან მის წინააღდეგ არაფერი გვაქვს. - მანქანისკენ მიბრუნდა კატო. - ვერც ერთ მსხვერპლს ვერ დავაკავშირებთ ეზრასთან, გარდა ნინისა, რომელიც მისი სტუდენტი იყო, მაგრამ ეს ბევრს არაფერს ნიშნავს.
-ორდერი არაფერში გვჭირდება. შეგვიძლია, ეს სამუშაო საათების დასრულების შემდეგ, მე და შენ გავაკეთოთ!
-მართალი ხარ. - თვალები გაუფართოვდა ქალს. - დამეხმარები?
-იმ ნაგავის დამარცხება ახლა ისაა, რაც ყველაზე მეტად მინდა. - ზიზღით აიბზუა ტუჩები გაბრიელმა.
-კარგი, ოღონდ პირად ვენდეტას სამსახურში ნუ ავურევთ. - გაეცინა კატოს და მანქანაში ჩაჯდა.

...
ნაადრევი გაზაფხულის წვიმიანი დღეები ერთმანეთს მისდევდა. ზოგჯერ მზე გამოანათებდა, ზოგჯერ კი ისევ გიჟური ქარი და თქეში წამოუვლიდა. ზღვაზე შტორმი თითქმის არასოდეს ცხრებოდა. მარტის დაუდეგარი ამინდი მთელს ქალაქს ტანჯავდა.

უკვე მეხუთე საღამო იყო, რომელიც ეზრას უშედეგო დევნაში ილეოდა. კატო და გაბრიელი, რამდენიმე დღის განმავლობაში ეზრას ფეხდაფეხ დასდევდნენ. მის ყველა ნაბიჯს აკონტროლებდნენ და სამხილების მოძიებას ცდილობდნენ, მაგრამ კაცი ვერაფერში გამოიჭირეს.
მეწყვილეები მუზეუმის წინ გაჩერებულ შავ მანქანაში ისხდნენ, ცხელ ყავას სვამდნენ, სიჩუმეში საქარე მინაზე შემაწუხებლად მოწკაპუნე წვიმის წვეთების მუსიკას უსმენდნენ და შენობას ინტერესით აკვირდებოდნენ. შენობის ჰოლის კედლები მთლიანად მინის იყო, რის შედეგადაც ნათლად ჩანდა, როგორ დაბორიალებდნენ შიგნით მუშები და თავიანთ საქმეს ასრულებდნენ. მუზეუმში სარემონტო სამუშაოები მიმდინარებოდა.
-კიდევ ვინ იცის, რომ ეზრას ვუთვალთვალებთ? - ჰკითხა გაბრიელმა კატოს.
-მხოლოდ ლეომ. - მიუგო ქალმა. - ის მატყობინებს ხოლმე, როცა ეზრა სახლიდან გამოდის, მაგრამ ამავდროულად ტვინს მიბურღავს. ეშინია, რაიმე შარში არ გავეხვა და ამის გამო სულ ეკლებზე ზის.
-რა ნაცნობი სიტუაციაა. - ჩაილაპარაკა ბიჭმა. - ნეტავ, რას აკეთებს ეზრა ამდენ ხანს მუზეუმში?
-ალბათ დედიკო მოენატრა. - სარკაზმნარევი სიცილით თქვა კატომ.
გაბრიელსაც გაეცინა, თუმცა სახე მალევე დაუსერიოზულდა, რადგან მოულოდნელად ვიღაცის გამხდარ ფიგურას მოჰკრა თვალი, რომელიც პირდაპირ მუზეუმის შენობისკენ მიემართებოდა. გოგონას შავი სპორტული ჟაკეტი ეცვა, რომლის კაპიუშონიც თავზე წამოეხურა და სახე არ უჩანდა.
-ეს ვინაა? - იკითხა ეჭვით გაბრიელმა.
-ალბათ დამთვალიერებელი ან ტურისტი.
-ტურისტი? ასე გვიან? - გაუკვირდა ბიჭს. - თანაც საღამოს რვა საათი სრულდება, მუზეუმის სამუშაო საათები კი შვიდზე დამთავრდა.
-მაშინ, ალბათ თანამშრომელია, რაიმე დარჩა და მობრუნდა. - მხრები აიჩეჩა ქალმა.
-ჰო, როგორ არა, თანამშრომელი. - ჩაისისინა გაცხარებული სახით გაბრიელმა, მანქანიდან გადახტა და პირდაპირ გოგონასკენ გაემართა.
-რას აკეთებ? - მიაძახა კატომ, მაგრამ ბიჭისგან პასუხი რომ ვერ მიიღო, თვითონაც გადავიდა მანქანიდან და უკან გაეკიდა.

გაბრიელმა ელვის სისწრაფით გადაჭრა მოედანი, მუზეუმის კიბეები აირბინა და ჰოლში შესულ გოგონას მაჯაში ჩააფრინდა. გოგონამ ინსტინქტურად წამოიკივლა და თავის გათავისუფლება სცადა, მაგრამ გაბრიელმა სვეტებს შორის შეათრია, კედელს ზურგით მიანარცხა, კაპიუშონი მოხადა და გაცოფებულმა შეუღრინა.
-საით მიგეჩქარება?!
-ანა?! - გაოგნებისგან თვალები დაქაჩა კატომ და გაბრიელს გადახედა. - როგორ იცანი?
-ნაწილებად დაჭრილს და მოხარშულსაც ვიცნობ. - კბილებში გამოსცრა ბიჭმა.
-ჰო, ჩემი სხეული ზეპირად იცის. - ირონიულად ჩაიცინა ანამ და აწეწილი თმა ხელით შეისწორა.
-რა ჯანდაბა გინდა აქ? - ვერ მშვიდდებოდა გაბრიელი.
-მუზეუმის დასათვალიერებლად მოვედი! - მისი ხელები მხრებიდან მოიშორა გოგონამ.
-რვა საათზე, როცა მუზეუმი ერთი საათის წინ დაიკეტა? - თვალებში ბრაზის ცეცხლი აუკიაფდა გაბრიელს.
-ჰო!
-როცა გაიგე ეზრას დედა აქ მუშაობს, გადაწყვიტე ახლა მას დაესხა თავს, არა? - ცალყბად გაიღიმა ბიჭმა. - და რას იზამ? ახლა ირენასთან რომანს დაიბრალებ, თუ რაიმე სხვა გეგმაც გაქვს?
ანამ პირი გააღო, რომ ბიჭისთვის პასუხი გაეცა, მაგრამ მოულოდნელად მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის წკაპუნის ხმა შემოესმათ და ყველანი გაჩუმდნენ.
კატომ კიბეებისკენ გაიხედა და დაბლა ჩამომავალ ქალს მოჰკრა თვალი. მაღალი იყო, სავსე მკერდი, მრგვალი სახე და დიდი, ლურჯი თვალები ჰქონდა. გრძელი, ქერა და ბოლოებში ოდნავ დახვეული თმა, გვერდზე გადაევარცხნა. მკაცრი და ცივი მზერა ჰქონდა, თითქოს მისი შუშის თვალებით ყველაფერს რენტგენში ატარებდა. სახიფათო ქალის იმიჯი ჰქონდა, მაგრამ ამას მხოლოდ იმიჯს ვერ უწოდებდით. აშკარა იყო, რომ ეს ქალი შინაგანადაც ასეთი იყო.
-ჩშშ! ირენა მოდის, აქ არ უნდა გნახოთ, განსაკუთრებით შენ, გაბრიელ! - ტუჩებზე თითი მიიდო კატომ, მერე კი შეუმჩნევლად, ხელისკვრით გამოაგდო ორივენი მუზეუმის შენობიდან.
ანა და გაბრიელი შენობის კუთხეს მოეფარნენ, გაჩუმდნენ და კატოს ყური მიუგდეს.
-გამარჯობა! - კატო უცებ წინ გადაუდგა ქალს და ნაძალადევი თავაზიანობით მიესალმა.
-გამარჯობა. - გაუღიმა ირენამ. ბოხი და ოდნავ ჩახლეჩილი ხმა ჰქონდა, რაც სავარაუდოდ აქტიური მწეველობისგან უნდა ყოფილიყო გამოწვეული. - შემიძლია რამით დაგეხმაროთ?
-დიახ, იცით.... - ცოტა დაიბნა კატო, თუმცა სათქმელს თავი მაინც მოაბა. - გავიგე, რომ... ლუკას კრანახის ერთ-ერთი ტილოს ორიგინალი გაქვთ. შეიძლება ვნახო?
-დიახ, გვაქვს! - თავი დაუქნია ქალმა. - მაგრამ სამუშაო საათები უკვე დასრულდა. ხვალ მობრძანდით, მუზეუმი დილის ცხრიდან საღამოს შვიდამდე მუშაობს.
-გადატვირთული გრაფიკის გამო ვერ ვახერხებ, მაგრამ ვეცდები. - მოჩვენებითი გულისწყვეტით თქვა კატომ, უკან ერთი ნაბიჯით დაიხია და უკვე წასვლას აპირებდა, თუმცა ჰოლში მობორიალე მუშებს მოავლო მზერა და შეჩერდა.
-მუზეუმში სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობს? - ირენას გახედა ქალმა. - ამის გამო შეფერხებით ხომ არ იმუშავებს?
-სარემონტო სამუშაოები მხოლოდ შენობის საძირკველში მიმდინარეობს. - მიუგო ირენამ, კატოს მხრებზე ხელი მოხვია და ნელი სვლით გასასვლელისკენ წაიყვანა. - ჩვენს ქვემოთ ქალაქის ძველი საკანალიზაციო გვირაბების და არხების სისტემაა, რომელშიც წყალი დგება. მერწმუნეთ, ეს მუზეუმის მუშაობას ხელს არ შეუშლის.
-ძალიან კარგი, დიდი მადლობა. მაშინ, მოგვიანებით გესტუმრებით. - გაუღიმა კატომ ქალს, შენობიდან გამოვიდა და ძალიან ნელი ნაბიჯებით წავიდა მანქანისკენ.
ირენამ კატოზე სწრაფად დატოვა მუზეუმის ტერიტორია, მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა.
ამასობაში გაბრიელი და ანაც გამოვიდნენ ბნელი კუთხიდან და კატოს მიუახლოვდნენ.
-ირენა წავიდა. - შენიშნა გაბრიელმა.
-მუშებიც მიდიან. - მუზეუმის შენობას გახედა ანამ, საიდანაც მუშები ნელ-ნელა გასვლას იწყებდნენ.
-და ეზრა? - იკითხა კატომ. - ხომ დავინახეთ, რომ შიგნით შევიდა?
-მანქანაში რომ ვისხედით, მაშინ გამოგვეპარა მისი წასვლა? - ჩაფიქრდა ბიჭი.
-მისი მანქანა ისევ აქ არის. - ხელი მანქანისკენ გაიშვირა კატომ.
-იცოდა, რომ ვუთვალთვალებდით! - დაასკვნა გაბრიელმა.
-რა თქმა უნდა, იცოდა! - დაეთანხმა კატოც. - აქ იმიტომ მოვიდა, რომ თუ გამოსვლა დააგვიანდებოდა, ჩვენ არ დავეჭვდებოდით, რადგან ვიფიქრებდით, რომ დედამისთან შეყოვნდა.
-ალბათ უკანა კარიდან გავიდა. - ჩაერია ანა.
-ნაბი*ვარი! - ჩაისისინა გაბრიელმა და ანას გახედა. - შენ რომ არ ჩარეულიყავი, ყურადღება არ გაგვეფანტებოდა და ადვილად მივხვდებოდით.
-ახლა მე დამაბრალე!
-დიახ, ზუსტად შენი ბრალია! - ხელი ძლიერად ჩაავლო ბიჭმა გოგონას, მანქანის უკანა სავარძელზე დასვა და თვითონ საჭეს მიუჯდა.
-ნეტავ, პატარა ბავშვებივით არ ჩხუბობდეთ, რა! - თვალები გადაატრიალა კატომ და ისიც მანქანაში ჩაჯდა. - ლეოსთან წავიდეთ!
გაბრიელმა უსიტყვოდ დაქოქა კატოს მანქანა და სახლისკენ მიმავალ გზას დაადგა. ასე რამდენიმე წუთს იარეს. ხმას არავინ იღებდა, თუმცა აშკარა იყო, რომ ერთმანეთის კარგად გამოლანძღვა სურდათ.

-ამიხსენი, რის გაკეთებას აპირებდი? - ვერ მოითმინა გაბრიელმა და ბოლოს სიჩუმე თავად დაარღვია.
-ირენას რძლად უნდა შევტენვოდი. - სარკაზმით მიუგო ანამ. - აბა, მისმა ბიჭმა მაკოცა და ასე ხომ არ შევარჩენდი?! ვეტყოდი, შენი შვილისგან ორსულად ვარ და მალე ბებია გახდები-მეთქი.
-კოცნით თუ ფეხმძიმდებოდნენ ეგ ნამდვილად არ ვიცოდი. - არც გაბრიელმა დააკლო ირონია.
-დარწმუნებული ხარ, რომ მე და ეზრა მხოლოდ კოცნით შემოვიფარგლეთ? - მკერდზე ხელები გადაიჯვარედინა ანამ და უკანა სავარძლიდან, პირდაპირ იმ სარკეში ჩაიხედა, საიდანაც გაბრიელი უცქერდა.
ტვინში სისიხლმა აასხა ბიჭს, კბილები ძლიერად დააჭირა ერთმანეთს და გააღრჭიალა, შემდეგ კი მთელი ძალით დააწვა მუხრუჭს და სამების ქუჩის ოცდაერთი ნომრის წინ გააჩერა.
-ჯანდაბა. - ჩაისისინა კატომ და სარკიდან ანას გახედა. - ეგ არ უნდა გეთქვა.
-კატო, მანქანას ვერ მათხოვებ? - ჰკითხა სრულიად მშვიდად გაბრიელმა ქალს.
-დიდი სიამოვნებით. - გაუღიმა ქალმა, მანქანის კარი გააღო და გადავიდა. ანაც აპირებდა გადასვლას, მაგრამ გაბრიელმა კარი ჩაუკეტა.
-რას აკეთებ? - გაუკვირდა გოგონას.
-მაიძულებ, რომ დაგსაჯო. - ბოროტულად ჩაიცინა ბიჭმა.
-გაბრიელ, გააღე კარი! - უბრძანა ანამ.
-არა! - ხაზგასმით უპასუხა მან და მანქანა ადგილს მისწყვიტა.
-კატო! - დაიყვირა გოგონამ სასოწარკვეთილი ხმით და ქალს ფანჯრიდან გახედა, რომელიც ღიმილით უქნევდა ხელს. ანა ახლა ბიჭს მიუბრუნდა და გაცოფებულმა შეუბღვირა. - ვიყვირებ!
-იყვირე.
-გიჩივლებ!
-მიჩივლე.
-ამას რატომ აკეთებ?!
-გაჩუმდი, თორემ პირს აგიკრავ.
-მაგას ვერ იზამ!
-დარწმუნებული ხარ?! - ისევ სარკიდან გახედა ბიჭმა და ნიშნის მოგებით გაუღიმა.


-მე შენს გადასარჩენად ენაგადმოგდებული დავრბივარ, ღამეებს ვათენებ და უკან არაფერზე ვიხევ, შენ კი რას აკეთებ? თავზე ჭიქას მამსხვრევ, რომ გაიქცე და ეზრას აკოცო, არა? მერე კი დედამისთან მიდიხარ, რაღაც გაურკვეველი გეგმით! არც კი გაბედო იმის თქმა, რომ ვეჭვიანობ, ან რაღაც ასეთი, და არც კი გაბედო თავის გამართლება! არა, არა და არა! შენ არ დამელოდე, არ დაელოდე იმას, რომ ერთად მოგვეფიქრებინა გეგმა მათ წინააღმდეგ. გაიქეცი და მარტო გადაწყვიტე მათთან შებრძოლება! - საჭესთან მჯდომმა გაბრიელმა სარკე გაასწორა და უკანა სავარძელზე მოთავსებულ ანას გახედა.
გოგონას პირი წებოვანი ლენტით ჰქონდა აკრული, ხელები კი იგივე ლენტით შეკრული. წარბები მრისხანებით შეეჭმუხნა და გაბრიელს გამბურღავი მზერით მისჩერებოდა.
-მმმმ... - დაიზმუვლა ანამ საპასუხოდ.
-ნუ მეკამათები! - თითის აწევით გააჩუმა გაბრიელმა. - ხმა არ გაქვს ამოსაღები! შენ გამო, იცი მაინც რა მსხვერპლზე წავედი? - ბიჭმა მაისურის საყელო გადაიწია და თითი კისერზე ჩამოისვა. - კისერში ჩიპი მაქვს, რომელიც ჩემს ყველა ნაბიჯს აფიქსირებს, მე კი შენ გამო ქალაქიდან გავრბივარ!
ანამ გაოგნებისგან დაქაჩა თვალები. იცოდა, რომ გაბრიელს მხოლოდ სანქტუმის მასშტაბით ჰქონდა გადაადგილების უფლება, თუმცა მანქანის ფანჯრიდან, რომ გაიხედა და დაბურულ ტყეებს შორის გაწოლილი ტრასა დაინახა, მაშინვე მიხვდა, რომ ქალაქს უკვე დიდი ხნის გაცილებულები იყვნენ.
-მმმმმ.... - ამჯერად უფრო ხმამაღლა დაიწივალ ანამ, ფეხი გაიქნია და გაბრიელის სავარძელს რამდენჯერმე მიარტყა.
-გაჩერდი, თორემ ფეხებსაც შეგიკრავ! - დაემუქრა ბიჭი, მაგრამ ანამ არ მოუსმინა და ფეხების დარტყმა განაგრძო.
გაბრიელს ყელში ამოუვიდა მისი ჭირვეულობა, მოუთმენლად გადაატრიალა თვალები და მუხრუჭს დააწვა. შემდეგ, გვერდით სავარძელზე მიყრილ ხარა-ხურაში წებოვანი ლენტი ამოარჩია, მანქანიდან გადავიდა და უკანა კარი გამოაღო.
-მმმმ.... - ისევ დაიწვლა გოგონამ და უკან გახოხდა.
-ვერსადაც ვერ წახვალ. - შეუყვირა ირონიულად ბიჭმა, ანას წვივებში ჩააფრინდა და მისკენ დაქაჩა.
გოგონამ წივილს უმატა, ნაპირზე ამოგდებული თევზივით აფართხალდა, ბიჭს ხელიდან დაუსხლტა, ფეხი სხარტად გაიქნია და გაბრიელს ძლიერად დაარტყა წელს ქვემოთ.
-ოოოჰ... ჯანდაბა... - ამოიხრიალა სახეაჭარხლებულმა გაბრიელმა, უკან დაიხია და ასფალტზე ჩაიკეცა.
ანამ ჯერ კმაყოფილი სახით ჩაიცინა, თითქოს მხოლოდ ამ დარტყმით იძია შური გაბრიელზე, მისი ტყუილების გამო, შემდეგ კი კარისკენ გახოხდა, მანქანიდან გადახტა და გიჟივით გავარდა ტრასაზე.

წესით გაბრიელს არ უნდა გაქცეოდა, რადგან სულით-ხორცამდე უნდოდა მასთან ყოფნა, მაგრამ იცოდა, რომ თუ ასე შორს წავიდოდა ბიჭი, მისი თავისუფლება კითხვის ნიშნის ქვეშ დადგებოდა. ანამ გადაწყვიტა გაბრიელის გაქცევის გეგმა ჩაეშალა და სანამ დრო ჰქონდათ, ისევ უკან დაბრუნებულიყვნენ.
თავქუდმოგლეჯილი გარბოდა გოგონა და გამვლელ მანქანებს ეძებდა, მაგრამ იმ მიყრუებულ გზაზე არავინ ჩანდა. ყურებში მხოლოდ ქარის შხუილის ხმა ჩაესმოდა, უკან არც კი იხედებოდა, ეს არც სჭირდებიდა, ისედაც გრძნობდა, რომ გაბრიელი მოსდევდა.
ტყისკენ გადაუხვია ანამ, რადგან ფიქრობდა, რომ ხეებს შორის უფრო ადვილად შეძლებდა მისგან გაქცევას. მოულოდნელად გოგონამ ძლიერი მარწუხების შემოხვევა იგრძნო მუცელზე, რომლებმაც ადგილზევე გააქვავეს. გაბრიელმა მისკენ დაქაჩა ანას, ზურგით მკერდზე მიიხუტა და ერთიანად შებორკა. ამ ბრძოლისას ტუჩებზე აკრული ლენტი მოსძვრა გოგონას და როგორც იქნა, ხმამაღლა დაყვირებაც შეძლო, თუმცა სულ ტყუილად. ირგვლივ სულიერის ჭაჭანებაც კი არ იყო, რომ ვინმე დახმარებოდა.
ნაწვიმარზე ტყის მიდამო სულ ატალახებული იყო. უცებ გაბრიელს ფეხი ტალახზე აუსრიალდა, ზურგით მიწაზე დაენარცხა, ანა კი ზემოდან დაემხო. გოგონამ წამოდგომა და გაქცევა სცადა, მაგრამ გაბრიელმა ისევ დაიჭირა, გვერდზე გადააგდო და ზემოდან მოექცა.
-ეს მოგწონს, არა? - აქოშინებული, ჩახლეჩილი ხმით შეუყვირა ბიჭმა. - მოგწონს, როცა სულ გარბიხარ, მე კი უკან მოგდევ! ჩვენი გაცნობის დღიდან ასეა!
-სანქტუმში დამაბრუნე! - დაუყვირა ზიზღით ანამ.
-არა!
-ციხეში ჩაგსვამენ!
-თავს ისე ნუ მაჩვენებ, თითქოს ჩემი ბედი გადარდებს. - ნერვებმა საბოლოოდ უმტყუვნა ბიჭს. - ვიცი, რომ უკან დაბრუნება ეზრაზე შურისძიების გამო გინდა. შენ გამო უნივერსიტეტიდან გარიცხეს! შეეშვი, ხომ შეიძლება?! ის არაა აბრამოვი, რომელმაც შენი მშობლები დახოცა!
-არც მასზე ნაკლებია რამით! შენ არ გინახავს ნინის მშობლები... - ცრემლმორეული თვალები გაბრიელს მოარიდა ანამ და თავი გვერდზე გადააბრუნა. - არავინ იცის, როგორ იტანჯებიან დანარჩენი გარდაცვლილი გოგონების ოჯახის წევრები!
-ანა! - დაიღრიალა გაცოფებულმა გაბრიელმა. - აი, ზუსტად ამის გამო მიმყავხარ ქალაქიდან! შენს გადარჩენას ვცდილობ, შენივე თავისგან!
-გთხოვ... - ტონი შეარბილა გოგონამ, რადგან იცოდა, რომ ყვირილით გაბრიელთან ვერაფერს გახდებოდა. - უკან დავბრუნდეთ. ორივესთვის ასე აჯობებს. დაგაპატიმრებენ და ციხეში გაგიშვებენ, როცა გაიგებენ, რომ ქალაქის საზღვრებს გასცდი!
-ჩიპი ცეზარმა ისე დააპროგრამა, რომ აჩვენებს, თითქოს მის სახლში ვიმყოფები. უქმეებზე ვისვენებ და არავინ მომძებნის. შაბათი დილა თენდება, უკან ხვალ, კვირა საღამოს დავბუნდებით. - ამჯერად გაბრიელმაც მშვიდი ხმით განუმარტა მას.
-ახლა დავბუნდებით! - კბილებში გამოსცრა ანამ.
-აქ ბრძანებებს მე ვიძლევი! - ფეხზე წამოდგა გაბრიელი, ანას ხელი მოჰკიდა და ტალახიდან ამოათრია, მერე კი ხელში აყვანილი მიიყვანა მანქანამდე.
-ის მაინც მითხარი, სად მივდივართ? - სიტყვა დასრულებული არ ჰქონდა გოგონას, რომ გაბრიელმა ტუჩებზე ისევ წებოვანი ლენტი დააკრა.
-ეგ სიურპრიზია. - უთხრა სიცილით, მერე კი მანქანის უკანა სავარძელზე დასვა, ფეხებიც შეუკრა და თვითონ საჭეს მიუჯდა.
-პიცა უფრო გიყვარს თუ ბურგერები? - ჰკითხა ბიჭმა, როცა ისევ გზას დაადგა.
-მმმმ... - დაიზმუვლა ანამ.
-პიცა, ხომ?
-მმმმ...
-ბურგერები? - ანამ თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია. - ძალიან კარგი, მაინც ორივე შენი მოსამზადებელია. მასალები საბარგულში მაქვს, მაშინ ვიყიდე, როცა წებოვანი ლენტის საყიდლად მარკეტთან გავაჩერე. ადგილზე რომ მივალთ, მაჩვენე რა ისწავლე ნიუ-იორკის კულინარიულ კოლეჯში.
-მმმმ.... - ჩაიბუზღუნა გოგონამ და სავარძლის საზურგეს მოღუშული მიეყრდნო.


თვალებს ინტერესით აცეცებდა გოგონა და ცდილობდა გზის ყველა მონაკვეთი დაემახსოვრებინა, რომელსაც გაივლიდნენ. მწვანედ აბიბინებული, დაბურული ტყეები და ოდნავ ჩამოწეული სარკმლიდან შემომავალი ფიჭვის სურნელი, ძალიან ეცნობოდა, მაგრამ მაინც ვერ ხვდებოდა სად მიდიოდნენ. თავიდან მშობლების აგარაკამდე მისასვლელი გზა ეცნო, მაგრამ როცა გაბრიელმა უცხო მოსახვევში შეუხვია, თავგზა სულ აებნა ანას.

დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ, ბიჭი გზიდან გადავიდა და ოღრო-ჩოღრო, მანქანით გაკვალულ და ტალახიან გზაზე იარა, შემდეგ კი მოულოდნელად დაამუხრუჭა. ანამ თავი წამოსწია, გარემო მოათვალიერა და გაოგნებისგან თვალები გაუფართოვდა, როცა ტერიტორია იცნო.
წრიული ფორმის, პატარა, მინდვრის ყვავილებით მოქარგულ მდელოზე, რომელსაც ნახევარმთვარის შუქი ანათებდა, ერთსართულიანი, ხის ქოხი იდგა. ეს ის ადგილი იყო, რომელსაც შუა ზამთარში და ქარბუქში თავი შეაფარეს, როცა აბრამოვის ხალხს გაურბოდნენ.
გაბრიელი მანქანიდან გადავიდა, უკანა კარი გამოაღო და ანას ტუჩებიდან წებოვანი ლენტი მოაშორა. ეგონა, რომ გოგონა მაშინვე ყვირილს გააბამდა, მაგრამ ანას გაოცებისგან ენა ისე ჰქონდა ჩავარდნილი, რომ მცირე ბგერებსაც კი ვერ წარმოთქვამდა.
გაბრიელმა კმაყოფილი სახით გაიღიმა და რადგან ირგვლივ ყველაფერი ტალახიანი იყო, ხოლო ანას ფეხები შეკრული ჰქონდა, გოგონას წელზე ხელები მოხვია, მხარზე გადაიკიდა და სახლისკენ ისე გააბიჯა.
-დამსვი, შე ველურო! - ახლაღა მოვიდა გონს ანა და ბიჭს ზურგზე ხელები დასცხო.
-ნუ მიწვევ, თორემ ტალახში ჩაგაგდებ! - დაემუქრა გაბრიელი.
-ისედაც ტალახიანი ვარ! - დაიწუწუნა ანამ.
ბიჭმა არაფერი უპასუხა, პარმაღზე შედგა, გოგონა ძირს ჩამოსვა და ხელ-ფეხი შეუხსნა.
უსიამოვნო გამომეტყველების მქონე ანამ, მაჯები მოისრისა და სახლს ახედა. ქოხი აშკარად შეცვლილი იყო. უფრო ახლებურად და საიმედოდ გამოიყურებოდა. აღარ ჰგავდა იმ შენობას, რომელსაც თავზე ჩამონგრევის პირი უჩანდა.
-რა გვინდა აქ? - მიიხედ-მოიხედა გოგონამ. - ან... სად არის მისი პატრონი?
-შენს წინ დგას. - უდარდელად გაიღიმა გაბრიელმა, ჯიბიდან გასაღები ამოიღო, კარი გახსნა და გოგონა შიგნით შეიყვანა.
ქოხი შიგნიდანაც განახლებული ჩანდა. იატაკი გამოეცვალათ, ხის მორებისგან შეკრული კედლები გაელაქათ, სამზარეულოს კუთხე სუფთა და მოწესრიგებული იყო, ფანჯარასთან ისევ იდგა ერთი საწოლი, ბუხრის წინ კი რბილი სავარძლები.
-მეხუმრები? - ალმაცერი მზერა სახლიდან გაბრიელზე გადაიტანა ანამ.
-არა! - თავი გააქნია ბიჭმა. - მაშინ, ზამთარში... აქედან რომ მივდიოდით, სინდისმა შეგაწუხა საკეტის გატეხვის გამო, მე კი დაგპირდი, სახლის პატრონს მოვძებნი და გატეხილი კარისთვის გადავუხდი-მეთქი.
-და მოძებნე?! - ყალბად გაიღიმა ანამ და ოთახის ცენტრში მდგარმა, უკმაყოფილოდ გაშალა ხელები.
-მოვძებნე! - დაუდასტურა გაბრიელმა. - შემდეგ კი კარისთვისაც გადავუხადე და სახლისთვისაც.
-ეს... როდის მოასწარი? - ეჭვის თვალით შეხედა ანამ. - შენ ხომ ფსიქიატრიულში იყავი?
ამ კითხვის გაგონებისას სახე მოეღუშა გაბრიელს და გადაწყვიტა მისთვის ყური აევლო.
-საკმაოდ ცივა! შეშას შემოვიტან და ბუხარში ცეცხლს დავანთებ. - ბიჭმა ბუხრის გვერდით მდებარე ვიწრო კარისკენ გაიშვირა ხელი. - იქ სააბაზანოა! შეგიძლია ეგ ტალახი ჩამოირეცხო, ასევე შეგიძლია, რამდენიც გინდა იმდენი იკივლო, აქ მაინც ვერავინ გაიგონებს. და გაქცევა არც კი სცადო! თავადვე ნახე, რომ ძალიან სწრაფად დავრბივარ!
ანამ უხალისოდ ამოიქშინა, და მოთმინებით დაელოდა, გაბრიელი როდის დაანთებდა ცეცხლს, შემდეგ კი სააბაზანოს მიაშურა.

დაბნეული და გაკვირვებული იყო გოგონა. ნამდვილად ვერ წარმოიდგენდა თუ ოდესმე ისევ ამ ქოხში ამოჰყოფდა თავს, ისევ გაბრიელის გვერდით და ისევ დაძაბული ცხოვრებისეული მომენტებისგან გაქცეული.
ბანაობა უკვე კარგა ხნის დასრულებული ჰქონდა გოგონას, მაგრამ ფიქრებში ისე იყო გართული, რომ დროის გასვლა ვერც კი შენიშნა.

-ცოცხალი ხარ? - კარზე მიუკაკუნა გაბრიელმა.
ანა შეკრთა და ფიქრებიდან გამოერკვა, მაგრამ პასუხი განზრახ არ გასცა.
-ანა! - ხმას აუწია ბიჭმა. - გესმის ჩემი?!
გოგონამ ჩაიფხუკუნა და მაშინვე პირზე აიფარა ხელი. მოსწონდა? არა, გიჟდებოდა, როცა გაბრიელის სახეს წარმოიდგენდა, რომელიც ნელ-ნელა ნერვიულობისგან იცვლებიდა, კისერზე ძარღვები ებერებოდა, თვალები კი მანქანის ფარებივით უნათებდა.
-ანა, გააღე კარი, თორემ შემოვამტრევ! - უკვე ნერვიულობა ჟღერდა ბიჭის ხმაში.
-ცოტა ხანს, მარტო ყოფნა რომ მაცადო, არ შეიძლება? - პირსახოცი მჭიდროდ შემოიკრა ტანზე გოგონამ და კარს მიუახლოვდა.
-ნახევარი ცხოვრება მარტომ გაატარე! - ამჯერად სარკაზმმა გაიჟღერა გაბრიელის სიტყვებში.
-ჰოდა, მივეჩვიე. - ჯიუტად მიახალა გოგონამ.
-ანა!
-გაბრიელ!
-ანა-კონდა!
-მორიელო!
ღრმად ჩაისუნთქა გაბრიელმა, რომ ნერვები დაემშვიდებინა, შემდეგ იატაკზე დაჯდა და კარს ზურგით მიეყრდნო. ანამაც ზუსტად იგივე გაიმეორა. იატაკზე ფეხმორთხმულმა თავი უკან გადასწია და კარს მიადო.
-გეფიცები, არ მომიტყუებია, ანა! - ხმა უნებურად შეეცვალა გაბრიელს. უფრო მშვიდი და ამავე დროს ნაღვლიანი გაუხდა. გოგონამ არაფერი უპასუხა, მხოლოდ მხრებში გაიმართა, კარისკენ სახით შებრუნდა და ინტერესით სავსე მზერა ისე მიაპყრო, თითქოს მის წინ კარი კი არა გაბრიელი იყო.
-ბავარიის შემდეგ, როცა სანქტუმის საავადმყოფოში გავიღვიძე, მართლა არაფერი მახსოვდა. - ღრმად ჩაისუნთქა ბიჭმა, წამით შეისვენა და განაგრძო. - ვერც კი წარმოიდგენ, რა საშინელებაა, როცა პიროვნულობას კარგავ! ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს თვიფრინავიდან უპარაშუროდ გადმომაგდეს.
-კარგი იდეა მომაწოდე. -ჩაიქირქილა ანამ. - ამას ოდესმე აუცილებლად გაგიკეთებ!
-შენგან არაფერი გამიკვირდება. - გულიანად გაიცინა გაბრიელმა, თუმცა ხმა მალევე დაუსერიოზულდა. - ადამიანი მოგონებების გარეშე იგივეა, რაც სამყარო ჰაერის გარეშე. მოგონებები გვაქცევენ პიროვნებებად, მე კი ესეც არ მქონდა. მთლიანად ცარიელი და დაბნეული ვიყავი. არაფერი გამაჩნდა, არც მიზანი, არც მისია, არც ცხოვრების გაგრძელების მიზეზი. იცი, რატომ მემართებოდა ნერვული შეტევები შენს დანახვაზე? იმიტომ, რომ შენი სახე აუტანელ ტკივილს იწვევდა ჩემში და ამის მიზეზს უბრალოდ ვერ ვხვდებოდი. შვიდი თვის წინ, ღამით, შენ დამესიზმრე. ზუსტად აქ, ამ ქოხში... ჩემ წინ იდექი, ნახევარ სახეს ბუხარში ანთებული ცეცხლის ალი გინათებდა და ჩემსკენ მოიწევდი. გულამოვარდნილს გამომეღვიძა, მაგრამ როცა დავწყნარდი მივხვდი, რომ ეს მხოლოდ სიზმარი კი არა, მოგონება იყო. პირველი მოგონება, რომელიც შენ გიკავშირდებოდა და რომელიც ამ სახლში მოხდა. ასე დავიწყე ყველაფრის გახსენება და სადღაც ერთი თვის შემდეგ, მეხსიერება სრულიად აღვიდგინე. არაფერი ვთქვი, რადგან ვიცოდი, რომ სასამართლო თავიდან გაიმართებოდა და ციხეში გამიშვებდნენ. უბრალოდ... გავჩუმდი და თამაში გავაგრძელე.
-და საერთოდ არავისთვის გითქვამს?
-ფსიქიატრიულში ყველაზე კარგი ურთიერთობა მილასთან მქონდა. - მიუგო გაბრიელმა. - მან ადვილად შეამჩნია ცვლილება ჩემში, მერე კი, ცეზარს ვუთხარი მეხსიერების დაბრუნების შესახებ. მან ჩემთან სტუმრობას მოუხშირა, მილაც იქ გაიცნო და ბოლოს დაიყოლია, რომ ზოგჯერ ჩემთვის იქიდან გამოსვლის საშუალება მიეცა. ცეზარის დახმარებითვე ვიყიდე ეს ქოხი. მან მომიძებნა ამის პატრონი და აქ ჩატარებულ მცირე სარემონტო სამუშაოებსაც ის ხელმძღვანელობდა. მე კი ამასობაში, შენზე დარდი მოსვენებას არ მაძლევდა. ცეზარს ვთხოვე ნიუ-იორკში, შენთან ჩამოსულიყო და გაერკვია როგორ იყავი. მან ფოტოები გადაგიღო, ის ადგილები შეისწავლა, სადაც ყველაზე დიდ დროს ატარებდი და მერე მე მომიტანა. შენ ახალი და ძალიან კარგი ცხოვრება გქონდა დაწყებული, რომელშიც ჩემი ადგილი ნამდვილად არ იყო, ამიტომაც არ დაგირეკე და არაფერი გითხარი. მეგონა უჩემოდ უკეთ იქნებოდი.
-იდიოტი ხარ! - მიახალა ანამ გაცოფებული ხმით და კარს ძლიერად მიარტყა მუშტი. - აღარასოდეს გაბედო ჩემს მაგივრად გადაწყვეტილების მიღება!
-ვეცდები. - გაეცინა გაბრიელს და განაგრძო. - სწორედ ამ დროს, ქალაქში უცნაური მკვლელობების სერია დაიწყო. პოლიციას ვერ ვეხმარებოდი, რადგან ამნეზიას ვიგონებდი, მაგრამ ამ მკვლელობებმა იმდენად დამაინტერესა, რომ მათი შესწავლა დავიწყე და როცა რაიმე ინფორმაციას მოვიპოვებდი, ფსიქიატრიულიდან ვიპარებოდი, ჩემს ბინაში ჩუმად მიმქონდა და კარადის უკან ვაკრავდი, რომ არაფერი გამომრჩენოდა. ხომ არ გადაგიყრია ისინი?
-რა თქმა უნდა, არა! - ჩაილაპარაკა ანამ. - საწოლის ქვეშაა, ყუთში ჩალაგებული.
-ვიცოდი, რომ არ გამწირავდი. - კმაყოფილი სახით ჩაიცინა ბიჭმა. - შენმა ჩამოსვლამ თავზარი დამცა... ავირიე, მოსვენება დავკარგე. როცა იქ, ფსიქიატრიულში გამომეცხადე, თავი ძლივს შევიკავე, რომ შენთვის არ მეკოცნა. როცა დაგინახე, მივხვდი, რომ ისევ ნიუ-იორკში წასვლის უფლებას ვეღარ მოგცემდი. ეგოისტურად ჟღერს, მაგრამ ჩემი გადარჩენის გზას, მხოლოდ შენში ვხედავდი. ამიტომაც გადავწყვიტე მეც დავბრუნებულიყავი... გადაყწვეტილი მანამდეც მქონდა, მაგრამ შენ ეს პროცესი უფრო მეტად დააჩქარე.

ორივენი დადუმდნენ. სამარისებური სიჩუმე გამეფდა მთელს ქოხში. ტყიდანაც კი აღარ ისმოდა მწერების ზუზუნის ხმა. თითქოს მთელი სამყარო გარინდულიყო და მხოლოდ ამ ორი ადამიანის მიერ წარმოთქმულ სიტყვებს ელოდებოდნენ.
-გამოსვლას არ აპირებ? - სიჩუმე ისევ გაბრიელმა დაარღვია.
ანამ პასუხი არ გასცა. ღრმად ჩაისუნთქა და ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა. გაბრიელის მონათხრობმა, თითქოს ყველაფერზე თვალი აუხილა.
-კარგი, არაფერს დაგაძალებ. როცა მოგესურვება, მაშინ გამოდი. - ფეხზე წამოდგა გაბრიელი და სამზარეულოსკენ გაემართა.
ნაბიჯების ხმაზე ანაც წამოდგა. მართალია გაბრიელი შორს არ მიდიოდა, მაგრამ გოგონას ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, რომ თუ ახლა კარს არ გააღებდა, მას სამუდამოდ დაკარგავდა. მოულოდნელად სწვდა საკეტს ანა, გადააბრუნა და კარი ხმაურით გამოაღო. საკეტის ხმაზე გაბრიელი შედგა და სააბაზანოსკენ შებრუნდა.
გოგონა უცებ ადგილს მოსწყდა, გიჟივით გამოვარადა აბაზანიდან, გაბრიელს მივარდა, ზედ შეახტა და ფეხები ძლიერად შემოაჭდო წელზე. ბიჭი ადგილზე შებარბაცდა, თავის შეკავება სცადა, თუმცა არ გამოუვიდა და იატაკზე დაენარცხა, ანა კი ზემოდან მოექცა და ტუჩებზე გიჟივით დააცხრა.
გაბრიელს თავიდან ეგონა, რომ გოგონა თავს დაესხა და მისი მოგერიებაც კი უნდოდა, მაგრამ როცა ანას აციმციმებული ოქროსფერ-ყავისფერი თვალები დაინახა, ხოლო მისი ტუჩები თავისაზე შეიგრძნო, მიხვდა, რომ ეს "თავდასხმა" მხოლოდ და მხოლოდ სიყვარულის, ან სურვილის გამოვლინება იყო.
-ეს შერიგებას არ ნიშნავს! - წამით მოშორდა ანა ბიჭს და მუქარანარევი ტონით შეახსენა. - და არც პატიებას!
-კარგი. - თავი სიცილით დაუქნია გაბრიელმა, გოგონას კისერზე ხელი მოხვია და თავისკენ მიიზიდა.
-ხომ ხარ ღირსი, რომ ახლა ასე აღგზნებული დაგტოვო?! - ისევ ასწია თავი ანამ და გაბრაზებული სახით ჰკითხა გაბრიელს.
-მაგას არასოდეს მაპატიებ, არა?
-არასოდეს! - კბილებში გამოსცრა გოგონამ, გაშლილი ხელი მთელი ძალით გაარტყა სახეში გაბირელს, მერე კი თმებში ძლიერად ჩააფრინდა, მისკენ მიიზიდა და ისევ შეშლილივით ჩააფრინდა მის ტუჩებს.
სასაცილო სანახავები იყვნენ, იატაკზე გაშხლართი გაბრიელი და მასზე დამხობილი პირსახოცშემოხვეული ანა, თუმცა გონება ორივეს იმდენად ჰქონდა არეული, რომ ეს არც კი ადარდებდათ. ერთმანეთს დამშეული მტაცებლებივით კოცნიდნენ, ტანსაცმელს ახევდნენ და კანს უკაწრავდნენ. არანორმალურ, არაორდინალურ ადამიანებს ჰგავდნენ, ან ზუსტად ასეთები იყვნენ და ასე ნათლად პირველად გამოამჟღავნეს საკუთარი თავები.
ზურგის საშინელი ტკვილი იგრძნო გაბრიელმა და მიხვდა, რომ საწოლზე გადანაცვლება სჯობდა. ჯერ ანა აიყვანა ხელში და ლოგინზე დასვა, შემდეგ კი ნახევრად შემოხეული მაისური გაიხადა, გოგონას ორივე ხელები ძლიერად შემოხვია მხრებზე და გულში მაგრად ჩაიკრა.

ნამიანი პირსახოციც კი ვერ უგრილებდა გახურებულ, ვნების ალით შემოსილ კანს ანას. გაბრიელის სხეულის სიმხურვალეს, ლამის ჭკუიდან გადაჰყავდა, აგიჟებდა და სასიამოვნო შეგრძნებებს უფრო მეტად უმძაფრებდა. ბიჭი მის მოფერებას წამითაც არ წყვეტდა, მთელი გრძნობით ეხებოდა ტუჩებით მის კანს და თითოეულ კოცნაში, რაღაც ამოუცნობ და საოცარ ემოციებს აქსოვდა, რომლის მუხტიც წამსვე გადადიოდა ანაზე.


...
თითქმის შუაღამე იყო. ლეოს მშვიდად ეძინა, კატო კი საწოლზე წამომჯდარიყო, კედელს მიშტერებოდა და ფიქრისგან თავი უსკდებოდა.
ხვდებოდა, რომ სექტის წევრები გოგონებს სადღაც მიწისქვეშა გვირაბში ამწყვდევდნენ, მაგრამ ზუსტი ადგილმდებარეობა მაინც არ იცოდა. ამას ისიც ემატებოდა, რომ კანდელაკების წინააღმდეგ არანაირი სამხილი არ ჰქონდა. უსუსურების შეგრძნება აცოფებდა და სულს უხუთავდა კატოს, რის გამოც თავს არწმუნებდა, რომ ამ გაუგებრობას აუცილებლად მოუღებდა ბოლოს.
ღრმად ამოიხვნეშა ქალმა და ფანჯარას გახედა. კანდელაკების და ირენას გახსენებისას მომენტალურად გააჟრჟოლა და შეამცივნა კიდეც. ისეთი ცივი და უსიამოვნო პიროვნება, როგორიც ირენა კანდელაკი იყო, არასოდეს ენახა. ფიქრობდა, რომ მამამისიც კი არ ასხივებდა ამდენ ნეგატივს.
მოულოდნელად მისი გონება ირენას გაჰყვა, ქალთან შეხვედრის ყველა დეტალი ამოუტივრივდა თავში და მისი ნათქვამი ყველა სიტყვა ზედმიწევნით გაახსნედა.
ირენა საკანალიზაციო გვირაბებზე საუბრობდა, გოგონამ კი, რომელიც სახურავიდან ჩავარდა და მოკვდა, მყრალი გვირაბი ახსენა. კატოს გონებამ ეს ორი წინადადება უნებურად დაუკავშირა ერთმანეთს, შემდეგ კი დენდარტყმულივით წამოვარდა საწოლიდან.
-კატო?! - ხმაურზე უცებ გამოფხიზლდა ლეო, თავი წამოსწია და ძილისგან დასიებული თვალები მოიფშვნიტა.
-ხომ არ იცი, ქალაქის ძველი საკანალიზაციო სისტემის გვირაბები სად გადის? - საქმროს მიუბრუნდა ქალი.
-რა?! - საწოლზე წამოჯდა მამაკაცი. - რა კანალიზაცია აგიტყდა ამ შუაღამისას?
-ლეო, თუ იცი ახლავე უნდა მითხრა! სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხია! - მხრებში ეცა აღელვებული კატო და ექიმი ძლიერად შეაჯანჯღარა.
-მოიცა, დავგუგლოთ. - ფეხზე წამოდგა ლეო, ლეპტოპი ჩართო და ინფორმაციის მოძებნას შეუდგა.
მამაკაცმა ცოტა ხანში ქალაქის ძველი რუკა და მიწისქვეშა გვირაბების სისტემა იპოვა, რომელიც, რა თქმა უნდა, არასრული სახით იყო, თუმცა გეგმაზე გარკვევით ჩანდა, რომ სისტემის ყველაზე ფართე დარბაზი, ზუსტად ახლანდელი მუზეუმის ქვეშ მდებარეობდა.
-აი, ისიც! - წამოძახა კატომ და ეკრანს თითი მიაჭირა. - ვიცოდი, ვიცოდი!
ქალი მიბრუნდა და ტანზე ჩაცმა დაიწყო.
-კატო, რა ხდება?
-ჯერ ტერიტორიას დავზვერავ, შემდეგ კი სასამართლოში წავალ, ორდერს მოვიპოვებ და იქაურობას შტურმით ავიღებ!
-ფიქრობ, რომ გოგონებს იქ წირავენ მსხვერპლად? - ქალმა არაფერი აუხსნა, მაგრამ ლეო თავადაც მიხვდა.
-ვფიქრობ კი არა, თითქმის დარწმუმებული ვარ! - შესძახა თავისი აღმოჩენით აღფრთოვანებულმა კატო. - მანქანას მათხოვებ?
-შენი სადაა?
-გაბრიელმა წაიყვანა! ანას ეჩხუბა და მერე ჩემი მანქანით სადღაც წავიდნენ.
-რა? - ფეხზე წამოიჭრა მამაკაცი. - ის გიჟები მარტო გაუშვი?
-ლეო, ახლა ამაზე უფრო მნიშვნელივანი პრობლემებიც გვაქვს! - შეუბღვირა კატომ. - მანქანის გასაღები მომეცი!
-მეც მოვდივარ!
-ოფიციალური პირი არ ხარ!
-შენც არ მიდიხარ იქ ოფიცილურად. - შეახსენა მამაკაცმა.
-გამომიჭირე! კარგი, ერთად წავიდეთ! - გაეცინა ქალს და კარისკენ გაემართა.

скачать dle 11.3




№1  offline ადმინი დედასამოტხე

ნუუ პორველიი მეე რა თქმა უნდაააა :დდდდდდდ აილავიუ

 



№2  offline მოდერი bibo

ჰოლა ვულკანს
ჰოლალა ლავავ
სასწაული რო ხარ მითქვამს
საოცრება რო ხარ ეგ
სიგიჟე
ბედნიერება
სამყაროს ფერები
ესენი მითქვამს
თუ არა იცოდე რო
შენ სასწაულზე მეტი ხარ
სიგიჟეზე მეტი
და უბრალოდ ყველაფერზე მეტი ხარ ლავავ
ჩემო ჰარამხანის უფროსო და კაცების გამკარგველო
ბენდიერება ხარ
ჩემო ატმის ბუსუსო
და ალუჩის კურკავ მაბედნიერებ
ჩემო ატმის ნაყოფო
და ბანანის ქერქო
შენ სასწაული ხარ
და ამაზე შენი ისტორიები მეტყველებს რომელია
გადამეტყველება უკვე heart_eyes
ჩემო პეპერონო
ვგიჟდები შენ ასეთ საოცარ ნაზავზე kissing_heart
სადაც არც ტრაგი კომედია
არც სიკვდილი
არც ტირილი
შეგონებანი
და ტვინის ჭლეტვაი relaxed
საგანძური ხარ
საგანძური საიტის
ჩვენო კარალევავ
ჩვენო სიყვარულო და ფერადო
მოცხარო მარგალიტავ
მიყვარს ეს გიჟური წყვილები
ეს საოცარი კატა თაგვობანა
იწილო ბიწილო
გადასული
გადაბობღებული სიგიჟეში
სიმშვიდეში
და სიფერადეში
ყველაზე საოცარი ხარ
ჩემო ყვითელგულა ჩიორავ heart_eyes
საიტის კარალევავ
დედამიწის გარშემო შენი ემოცია
სიგიჟე
ბედნიერება
ბრუნავს
ისეთი სასწაული ხარ შავთვალა ქიშმიშო
მაგიჟებ ჩემო პრანჭიკელა ქალბატონო
მიყვარძარს ასე ბევრობა შენი საოცარი
საზღვრებს გასული
და ჰორიზონტს აცდენილი ისტორიები
შეგიძლია დაჯდე
და დღე გაიფერადო
ემოციურად გათბე და გაფერადე
ჩაღუნღუნდე
ჩაკოკლოზინდე
ეს დიდი ბედნიერება გაქ შენ
რომელსაც თან დასდევს
მოგზდევს
მოგზდევს და უბრალოდ გეწევა
სუ გეწევა და სუ შენთანა
heart_eyes kissing_heart
კარალვევა
საოცრება ხარ
ჩემო ლამაზ თმიანო
საიტის კარალევა ხარ დღეიდან
ვსო
ჩემო შავთვალა
კარალევავ
ხო ეხა ბოლოსთვის დიდ მონახაზ ვამზადებ
ველი ველი დასასრულს
კამფეტო
ჩემო რაფაელოს ძმაო
და ბაუნტის დაო
ზევსის ძალა გფარავდეს
და მედეას სიტყვება მოგცეს გამბედაობა
კლეოპატრას შთამომავალო
სიყვარულიკო
ბედნიერების
მარცვალო
სასწაულზე მეტი ხარ
კარალევა მარგალიტავ
თბილისში მეგრელზე მეტოვ heart_eyes kissing_heart
ხაშურში ჰამაკზე მეტი ხარ heart_eyes
საიტს ისე უხდები როგორც ქუთაის ბიკენტიას საქაბაბე
ჩემო სიყვარულის მარცვალო
დაგაყარე ლავები და ქისები
მიყვარძარხარ ბევრობაზე ბევრობა
საიტის კარალევავ heart_eyes

 



№3  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mariiiiami
ნუუ პორველიი მეე რა თქმა უნდაააა :დდდდდდდ აილავიუ

ვინ დაგასწრებს smile heart_eyes

bibo
ჰოლა ვულკანს
ჰოლალა ლავავ
სასწაული რო ხარ მითქვამს
საოცრება რო ხარ ეგ
სიგიჟე
ბედნიერება
სამყაროს ფერები
ესენი მითქვამს
თუ არა იცოდე რო
შენ სასწაულზე მეტი ხარ
სიგიჟეზე მეტი
და უბრალოდ ყველაფერზე მეტი ხარ ლავავ
ჩემო ჰარამხანის უფროსო და კაცების გამკარგველო
ბენდიერება ხარ
ჩემო ატმის ბუსუსო
და ალუჩის კურკავ მაბედნიერებ
ჩემო ატმის ნაყოფო
და ბანანის ქერქო
შენ სასწაული ხარ
და ამაზე შენი ისტორიები მეტყველებს რომელია
გადამეტყველება უკვე heart_eyes
ჩემო პეპერონო
ვგიჟდები შენ ასეთ საოცარ ნაზავზე kissing_heart
სადაც არც ტრაგი კომედია
არც სიკვდილი
არც ტირილი
შეგონებანი
და ტვინის ჭლეტვაი relaxed
საგანძური ხარ
საგანძური საიტის
ჩვენო კარალევავ
ჩვენო სიყვარულო და ფერადო
მოცხარო მარგალიტავ
მიყვარს ეს გიჟური წყვილები
ეს საოცარი კატა თაგვობანა
იწილო ბიწილო
გადასული
გადაბობღებული სიგიჟეში
სიმშვიდეში
და სიფერადეში
ყველაზე საოცარი ხარ
ჩემო ყვითელგულა ჩიორავ heart_eyes
საიტის კარალევავ
დედამიწის გარშემო შენი ემოცია
სიგიჟე
ბედნიერება
ბრუნავს
ისეთი სასწაული ხარ შავთვალა ქიშმიშო
მაგიჟებ ჩემო პრანჭიკელა ქალბატონო
მიყვარძარს ასე ბევრობა შენი საოცარი
საზღვრებს გასული
და ჰორიზონტს აცდენილი ისტორიები
შეგიძლია დაჯდე
და დღე გაიფერადო
ემოციურად გათბე და გაფერადე
ჩაღუნღუნდე
ჩაკოკლოზინდე
ეს დიდი ბედნიერება გაქ შენ
რომელსაც თან დასდევს
მოგზდევს
მოგზდევს და უბრალოდ გეწევა
სუ გეწევა და სუ შენთანა
heart_eyes kissing_heart
კარალვევა
საოცრება ხარ
ჩემო ლამაზ თმიანო
საიტის კარალევა ხარ დღეიდან
ვსო
ჩემო შავთვალა
კარალევავ
ხო ეხა ბოლოსთვის დიდ მონახაზ ვამზადებ
ველი ველი დასასრულს
კამფეტო
ჩემო რაფაელოს ძმაო
და ბაუნტის დაო
ზევსის ძალა გფარავდეს
და მედეას სიტყვება მოგცეს გამბედაობა
კლეოპატრას შთამომავალო
სიყვარულიკო
ბედნიერების
მარცვალო
სასწაულზე მეტი ხარ
კარალევა მარგალიტავ
თბილისში მეგრელზე მეტოვ heart_eyes kissing_heart
ხაშურში ჰამაკზე მეტი ხარ heart_eyes
საიტს ისე უხდები როგორც ქუთაის ბიკენტიას საქაბაბე
ჩემო სიყვარულის მარცვალო
დაგაყარე ლავები და ქისები
მიყვარძარხარ ბევრობაზე ბევრობა
საიტის კარალევავ heart_eyes

ბიბუნია heart_eyes heart_eyes სად იტევ ამდენ სიტკბოს მეც მასწავლე რა heart_eyes heart_eyes აქ ცოტა კი გადავაბიჯე ჩემს პრინციპებს და წერის სტილს joy ვიღაც მოვკალი, ვიღაც გავაუბედურე smiling_imp მაგრამ ვფიცავ უმიზეზოდ არაფერი გამიკეთებია laughing თანაც თემას დასჭირდა თორემ არც მაგის გამკეთებელი ვიყავი laughing sunglasses ტკბილზე ტკბილო, კარამელო გოგოვ მიხარხარ უზომოდ kissing_heart heart_eyes დიდი დიდი მადლობა რომ ასეთი სიტკბობეი დამიფრქვიე და დღე გამიფერადე heart_eyes მეც ერთი სული მაქვს როდის დავამთავრებ რომ მერე ვინც ელოდება დასასრულეს ყველამ წაიკითხოს laughing heart_eyes გყვარობ შაქარყინულო heart_eyes kissing_heart

 



№4  offline წევრი blondeangel631

ძალიან კარგი იყო ძალიან მიყვარან ორივე წყვილი და ყველაზე მეტად გაბრიელის გამოსვლა და აზრი მომეწონა თუ რომელი გოგონა ითამაშებდა ჯაშუშის როლს პალატაში heart_eyes heart_eyes joy joy

 



№5 სტუმარი თინათინ ლომიძე

სუპერ გოგო ხარ ძალიან ვისიამოვნე ახალი თავით ❤❤❤❤❤❤ ვგიჟდები ამ ისტორიაზე ????????????

 



№6 სტუმარი ))))

Ro davinaxw sixarulisgsn vijivle lamis bavshvi gavagvidzee rogorc yoveltvissx lqrgi iyo chemi gabrieli da ana sheudsreblebi arann.. irena kidee ise agweree sakutari tval warmovidgine rgr iadamiani sheidzleba iyos sabolo jamshi karfii sauketeso monewon.. an dawerilze mqrtla filmi unda gadaigon :

 



№7  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

blondeangel631
ძალიან კარგი იყო ძალიან მიყვარან ორივე წყვილი და ყველაზე მეტად გაბრიელის გამოსვლა და აზრი მომეწონა თუ რომელი გოგონა ითამაშებდა ჯაშუშის როლს პალატაში heart_eyes heart_eyes joy joy

უღრმესი მადლობა :*** სასწაულად მიხარია რომ მოგწონს :*** ნუ ეგ სცენა ძაან თვალშისაცემი გამოვიდა მგონი :დდდდდდდ ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

თინათინ ლომიძე
სუპერ გოგო ხარ ძალიან ვისიამოვნე ახალი თავით ❤❤❤❤❤❤ ვგიჟდები ამ ისტორიაზე ????????????

ძალიან ძალიან მიხარია :***❤❤❤❤❤ უღრმესი მადლობა ამისთვის ❤❤❤❤❤❤❤

))))
Ro davinaxw sixarulisgsn vijivle lamis bavshvi gavagvidzee rogorc yoveltvissx lqrgi iyo chemi gabrieli da ana sheudsreblebi arann.. irena kidee ise agweree sakutari tval warmovidgine rgr iadamiani sheidzleba iyos sabolo jamshi karfii sauketeso monewon.. an dawerilze mqrtla filmi unda gadaigon :

ვაიმეე ბოდიში პატარას :დდდდ ❤❤❤ შენ კი ძალიან დიდი მადლობა ამ სიტყვებისთვის :**** ირენა ძაან სწერვა დედაკაცად აღვწერე, ეს ის შემთხვევაა როცა შინაგანი მდგომარეობა და გარეგნობა ერთმანეთს ემთხვევა :დდდდდდ ❤❤❤❤❤❤❤❤

 



№8  offline ადმინი დედასამოტხე

"ნაადრევი გაზაფხულის წვიმიანი დღეები ერთმანეთს მისდევდა. ზოგჯერ მზე გამოანათებდა, ზოგჯერ კი ისევ გიჟური ქარი და თქეში წამოუვლიდა. ზღავზე შტორმი თითქმის არასოდეს ცხრებოდა. მარტის დაუდეგარი ამინდი მთელს ქალაქს ტანჯავდა." აქ უბრალოდ ძალიან ბევრი გული,არ ვიცი უზომოდ მესიაკოვნა ეს ეპიზოდი.მერე კიდე ის ეპიზოდი,ვაიმე არ შემიძლია გაბრიელი რა :დდდდდდდდდდ დენ ბრაუნზე მეტად მიყვარხარ!:დდდდდ" მიაპყარი ყური წყლის ჩუხჩუხს" აიიი სიამოვნებისგან მივკვდე ახლა შეიძლებაა დააა იმდენიი რაღაცც მინდაა დავწეროო ყვერაფერი გამომრჩებაა აიი ხოო ვიციიი.გაბრიელი ჩაქაფულსაც კი იცნობს ანას ეგ უკვე ფაქტია :დდდდ ვაიმეე მარგო დედამომიკვდეს ვერაფერს ვერ ვწერ :დდდდდ აიიი თუუ ჯერრ არრ გავაანალიზეე ხოოო ვერაფერს ვერ გეუბნებიი :დდდდ დავბრუნდებიი გეფიცებიიი ????????

 



№9  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mariiiiami
"ნაადრევი გაზაფხულის წვიმიანი დღეები ერთმანეთს მისდევდა. ზოგჯერ მზე გამოანათებდა, ზოგჯერ კი ისევ გიჟური ქარი და თქეში წამოუვლიდა. ზღავზე შტორმი თითქმის არასოდეს ცხრებოდა. მარტის დაუდეგარი ამინდი მთელს ქალაქს ტანჯავდა." აქ უბრალოდ ძალიან ბევრი გული,არ ვიცი უზომოდ მესიაკოვნა ეს ეპიზოდი.მერე კიდე ის ეპიზოდი,ვაიმე არ შემიძლია გაბრიელი რა :დდდდდდდდდდ დენ ბრაუნზე მეტად მიყვარხარ!:დდდდდ" მიაპყარი ყური წყლის ჩუხჩუხს" აიიი სიამოვნებისგან მივკვდე ახლა შეიძლებაა დააა იმდენიი რაღაცც მინდაა დავწეროო ყვერაფერი გამომრჩებაა აიი ხოო ვიციიი.გაბრიელი ჩაქაფულსაც კი იცნობს ანას ეგ უკვე ფაქტია :დდდდ ვაიმეე მარგო დედამომიკვდეს ვერაფერს ვერ ვწერ :დდდდდ აიიი თუუ ჯერრ არრ გავაანალიზეე ხოოო ვერაფერს ვერ გეუბნებიი :დდდდ დავბრუნდებიი გეფიცებიიი ????????

ვაიმეეე :დდდდდდდდდ კარგი არა უშავს ქალაუ :დდდდდ დენ ბრაუნზე მეტად მიყვარხარო ესეც საკმარისი იყო რომ მითხარი :დდდდდ ხო იცი მეტად და არა მასსავთ ;(( :დდდდ (საიდან ამხელა ამბიცია ნუ :დდდდდდ) უყვარხარ მარგალიტას მთელი გულით :****❤❤❤ჩემი შურა
:დდდდდ ❤❤

 



№10 სტუმარი Shorena kiladze

Vaime es gijebis magijeben velurebi Arian namdvili.ara daskochili ana carmovidgine da lamis chavbjirdi.Margo zalian magari gogo xar AI superi.my.iebs da inhotemi velodebi shemdegi tavshi:).

 



№11  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Shorena kiladze
Vaime es gijebis magijeben velurebi Arian namdvili.ara daskochili ana carmovidgine da lamis chavbjirdi.Margo zalian magari gogo xar AI superi.my.iebs da inhotemi velodebi shemdegi tavshi:).

იიიი როგორ გამახარე ჩემო საყვარელოოო ❤❤❤ უღრმესი მადლობა :*** ძალიან ბედნიერი ვარ ახალი თავი ასე მოგეწონა და გაგამხიარულა :***❤❤❤❤❤

 



№12  offline წევრი abezara98

შენ ხომ არ იცი როგორ გამახარე heart_eyes heart_eyes ყოველ დღე იმ იმედით შემოვდივარ, რომ ცივსისხლიანის ახალი თავი დამხვდება და დღეს რომ დავინახე, ალბათ 5 წუთი ვკიოდი joy მერე ჩემი დამემართა, სანამ ბოლომდე ჩავედი joy როგორც იქნა, ჩემი ანა-კონდა და მორიელი ისევ ერთად არიან heart_eyes heart_eyes იცი, რამდენი ვიცინე წებოვანი ლენტით შეკრულ ანას რეაქციებზე? joy ნამდვილად დაიმსახურა გაკოჭვა joy ყველაზე კარგი ხარ, მარგო heart_eyes მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს და, რა თქმა უნდა, ბებია ეკატერინასა და ალექსანდრეს გამოჩენას blush მისი რჩეულისა და რუდოლფის ამბებიც ძალიან მინდა მოვისმინო heart_eyes heart_eyes ველი, ველი, მოველი შემდეგ თავს joy kissing_heart

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

abezara98
შენ ხომ არ იცი როგორ გამახარე heart_eyes heart_eyes ყოველ დღე იმ იმედით შემოვდივარ, რომ ცივსისხლიანის ახალი თავი დამხვდება და დღეს რომ დავინახე, ალბათ 5 წუთი ვკიოდი joy მერე ჩემი დამემართა, სანამ ბოლომდე ჩავედი joy როგორც იქნა, ჩემი ანა-კონდა და მორიელი ისევ ერთად არიან heart_eyes heart_eyes იცი, რამდენი ვიცინე წებოვანი ლენტით შეკრულ ანას რეაქციებზე? joy ნამდვილად დაიმსახურა გაკოჭვა joy ყველაზე კარგი ხარ, მარგო heart_eyes მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს და, რა თქმა უნდა, ბებია ეკატერინასა და ალექსანდრეს გამოჩენას blush მისი რჩეულისა და რუდოლფის ამბებიც ძალიან მინდა მოვისმინო heart_eyes heart_eyes ველი, ველი, მოველი შემდეგ თავს joy kissing_heart

უბედნიერესი ვარ როცა ვიგებ რომ ჩემი მკითხველუს ასე გახარება შემიძლია :*******❤❤❤❤❤❤❤❤
დაიმხეს მორეილმა და ანა-კონდამ თავზე ყველაფერი :დდდდ ნეტა ის ქოხი როგორ უძლებთ მიკვირს :დდდდდდდდ❤❤❤❤ დაიმსახურა გაკოჭვა ნამდვილად :დდდდდ ანა სხვანაირად ვერ გააჩერა ამ ბიჭმა და რა ექნა :დდდდდ ბებია და ალექსი აუცილებლად გამოჩნდებიან კიდევ ერთხელ :** ალექსისი ისტორიას რაც შეეხება, იმედი მაქვს რომ მასაც მოვაბამ თავს :დდდდ❤❤
უღრმესი მადლობა შენ ასეთი ძალიან თბილი და საოცარი კომენტარებისთვის :****❤❤უზომოდ
მახარებ სულ ❤❤❤❤❤

 



№14 სტუმარი kusa13

ვნანობდი ადრე როარ შემოვედი დააარ ვნახეე სიახლეები, 22-ე თავი რომ გამომრჩა. მარა წავიკითხე ეს ორივე და გადავმსუყდი :დდ აიი ძაალიან კარგი თავებიიყოო ინფორმირებული, ემოციური,საინტერესოო... მოვლრნების განვითარება მომწონს, მაგრამ ცოტა გაწელილი მეჩვენება რაღაცნაირად, ალბათ იმიტომრომ ისე ახლოს არარიან ჩემი ტკბილები როგორცმემინდა :დდ იმედია მალე მოგვარდება ყველაფერი და დავიმშვიდება სულსა და გულსს :დ ❤
. ვაიმე რა ანა-კონდაა მართლა ეს გოგო, რას მიწვალებს მორილეუკაას^^ კარგად უქნა გაბრიელმა წაიყვანოს ხოლმე მასე და მოიყვანს საბოოლოდ აზრზე.:დ საყვარელია გაბრიელი ძალიაან თავისი ხასიათითა და ქცევებით, აღიარებებით ❤ ❤ყველა დადებითი პერსონაჟი ისეთია, აი სულ ყველა თავს შეგაყვარებს თანაც ძალიან... ^_^ მაგრამ მე მაინც გაბრიელს გამოვარჩევ ჩემთვის საყვარელი გარეგნობით, ხასიათითა და ჰოროსკოპით(მორიელიარ ვარ,მაგრამ ამ ნიშანზე ვგიჟდები^_^:დ)და რა საკვირველია გაბრიელი ჩემი იცნების მამაკაცია:DDD ❤❤ უჰჰ რა, მომენატრა შენი ისტორია და შენი ტკბილი კომენტარები მარგოო ❤❤ საიტის პრობლემებს რავუთხარი, მაგრამ 2 კარგად მსუყე თავი კი წამაკითხა :D ❤ კვლავინდებურად მოუთმენლად დაგელოდები ტკბილოო ❤წარმატებებიი ❤ უიი ხო ^^ ალექსი ძალიაან მომწოონს :დდრაღაცნაირად საყვარელი პერსონაჟია❤მისი საბედოც მაინტერესებს ვინაარის და იმედია გამაგებინეებ :D ❤ ლეომ როგორ იეჭვიანა, საყვარელი ^_^ ორი აზრი არ არსებობს, ლეო და კატო საუკეთესოები არიან იმ მწარ-ტკბილების შემდეგ ჩემთვის ყოველშემთხვევაში :D ❤❤❤

 



№15  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

kusa13
ვნანობდი ადრე როარ შემოვედი დააარ ვნახეე სიახლეები, 22-ე თავი რომ გამომრჩა. მარა წავიკითხე ეს ორივე და გადავმსუყდი :დდ აიი ძაალიან კარგი თავებიიყოო ინფორმირებული, ემოციური,საინტერესოო... მოვლრნების განვითარება მომწონს, მაგრამ ცოტა გაწელილი მეჩვენება რაღაცნაირად, ალბათ იმიტომრომ ისე ახლოს არარიან ჩემი ტკბილები როგორცმემინდა :დდ იმედია მალე მოგვარდება ყველაფერი და დავიმშვიდება სულსა და გულსს :დ ❤
. ვაიმე რა ანა-კონდაა მართლა ეს გოგო, რას მიწვალებს მორილეუკაას^^ კარგად უქნა გაბრიელმა წაიყვანოს ხოლმე მასე და მოიყვანს საბოოლოდ აზრზე.:დ საყვარელია გაბრიელი ძალიაან თავისი ხასიათითა და ქცევებით, აღიარებებით ❤ ❤ყველა დადებითი პერსონაჟი ისეთია, აი სულ ყველა თავს შეგაყვარებს თანაც ძალიან... ^_^ მაგრამ მე მაინც გაბრიელს გამოვარჩევ ჩემთვის საყვარელი გარეგნობით, ხასიათითა და ჰოროსკოპით(მორიელიარ ვარ,მაგრამ ამ ნიშანზე ვგიჟდები^_^:დ)და რა საკვირველია გაბრიელი ჩემი იცნების მამაკაცია:DDD ❤❤ უჰჰ რა, მომენატრა შენი ისტორია და შენი ტკბილი კომენტარები მარგოო ❤❤ საიტის პრობლემებს რავუთხარი, მაგრამ 2 კარგად მსუყე თავი კი წამაკითხა :D ❤ კვლავინდებურად მოუთმენლად დაგელოდები ტკბილოო ❤წარმატებებიი ❤ უიი ხო ^^ ალექსი ძალიაან მომწოონს :დდრაღაცნაირად საყვარელი პერსონაჟია❤მისი საბედოც მაინტერესებს ვინაარის და იმედია გამაგებინეებ :D ❤ ლეომ როგორ იეჭვიანა, საყვარელი ^_^ ორი აზრი არ არსებობს, ლეო და კატო საუკეთესოები არიან იმ მწარ-ტკბილების შემდეგ ჩემთვის ყოველშემთხვევაში :D ❤❤❤

ძალიამ გამიხარდა შენი გამოჩენა ჩემო საყვარელოოოოო❤❤❤❤ აი ყველაზე მეტად ყოველთვის ის მაშინებს რომ მკითხველს თავი არ მოვაბეზრო ან ისტორია გაწელილად არ მოეჩვენოს :((( ამიტომაცაა ჩემი სხვა ისტორიები ყოვეთვის მოკლე . უბრალოდ ცივსისხლიანი სხვებისგან სრულიად გამსხვავებული ისტორიაა, ძალიან ჩახლართულია, დეტექტივია და საიდუმლობები ყველა პერსონაჟს აქვს. მერე ეს საიდუმლოებები რომ იხსნება ამას ხო დრო უნდა და ალბათ ამიტომაც გახდა ისტორია შენთვის გაწელილი, მაგრამ სუო რამდენიმე თავი დარჩა ორი ან სამი და დამთავრდება კიდეც :****❤❤❤❤
ძალიან მიხარია რომ შენი დამოკიდებულება გაბრიელის მიმართ არ შეცვლილა :დდდდ ისევ შენჯ ფავორიტი პერსონაჟია :დდდდ უღრმესი მადლობა შენ რომ კითხულობ და სულ ასე მახარებ :****❤❤

 



№16 სტუმარი მარი ელ❤

ნამდვილად ადრე დადე და არ შემიძლია რო არ ავღნიშნოო:დდ წინა თავზე ვერ შევძელი ჩემი აღფროვანებისა და აზრების კომენტარად დაწერააა:დდდ და ეხლა ავანაზღაურეებ:) ეს იყო ცეცხლი სასწაული ყველა ადგილის აღწერა ხო შენი სტილია რაც შთამბეჭდავად შესაშურად გამოგდიის რა ხარ ასეთი საოცრებააა❤ ეს ორი გიჟი გადარეული რაღაცას დამმართებს მე თუ არ ვეცოდები თავები მაინც შეიცოდოონ:დდ რავქნა რა ზუსტად ასეთ ანაზე და გაბრიელზე ვგიჟდებიი და მომკალით თუ გინდაათ ველურებიი ყველაფრის ამრევებიი მაგრამ მაინც უდაოდ თავიანთი საქმისა და მიზნის შემსრულებლებიი:დდ ჩემი არაორდინალური წყვილიი❤ ამ მკვლელობების სერიას იმედია მალე დაასრულეებ აღარ შემიძლია უკვეე ეზრა და დანარჩენები საკადრისად უნდა დაისაჯოონ ჩემი გაბოსადა ეზრას შერკინებას თუ გადაწყვეტ როგორც მე ველოდები შენი არიყოს ტიტანების ბრძოლას არუნდა ჩამოუვარდებოდეეს:დდ მაგაში დარწმუნებულიც ვაარ გყვარობ ჩემო მარგოო ველი ახალს სულმოუთქმელად❤❤❤❤

 



№17  offline წევრი Indigo

გამახარე მსუბუქი ნათქვამია, ფრთები შემასხი ჩვეულებრივად. ეხაც ცაში მოლივლივე ვწერ ამას, რა გგონია :დდ
მომეწონა-მეთქი რო გითხრა, ეს იგივეა არაფერი ვთქვა. გავგიჟდი და გადავირიე.
საოცრებაა. ქოხის სცენა განსაკუთრებით მომეწონა, მიყვარს მე ესენი და რა ვქნა?!
შენ რო საოცარი არსება ხარ, რომელზეც ვგიჟდები, მითქვამს მგონი უკვე. ♡♡
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 



№18 სტუმარი Qeti qimucadze

Hovtqvi shens shesazleblobebs araaqvs sazgvari tqoo. Saocari gogo xar agataa. Arvici ragitxraaa. Gavbednierdiiiiii, gavkadnierdebi da gavimeoreb am sityvas yovel jerzee. Ici rogor cavikitxe? Chavisuntqe, da amosuntqva lamis damavicydaaaa. Ramoicdis momdevno tavamdee. Au gaitane ra konkurseeee. Yvela kriteriums zedmetadac ki akmayofilebsssss. Carmatebebiiiii

 



№19 სტუმარი virjinia

damgleli dgis shemdeg amis wakitxva iseti sasiamovno gantvirtva iyo ^_^ dzalian gamaxaree <3 yvela literaturuli janris miqsi gaqvs aq ertad areuli *_* hoda saocari "koqteili" gamodis :-D :* :* gyvarobb <3 <3

 



№20  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

მარი ელ❤
ნამდვილად ადრე დადე და არ შემიძლია რო არ ავღნიშნოო:დდ წინა თავზე ვერ შევძელი ჩემი აღფროვანებისა და აზრების კომენტარად დაწერააა:დდდ და ეხლა ავანაზღაურეებ:) ეს იყო ცეცხლი სასწაული ყველა ადგილის აღწერა ხო შენი სტილია რაც შთამბეჭდავად შესაშურად გამოგდიის რა ხარ ასეთი საოცრებააა❤ ეს ორი გიჟი გადარეული რაღაცას დამმართებს მე თუ არ ვეცოდები თავები მაინც შეიცოდოონ:დდ რავქნა რა ზუსტად ასეთ ანაზე და გაბრიელზე ვგიჟდებიი და მომკალით თუ გინდაათ ველურებიი ყველაფრის ამრევებიი მაგრამ მაინც უდაოდ თავიანთი საქმისა და მიზნის შემსრულებლებიი:დდ ჩემი არაორდინალური წყვილიი❤ ამ მკვლელობების სერიას იმედია მალე დაასრულეებ აღარ შემიძლია უკვეე ეზრა და დანარჩენები საკადრისად უნდა დაისაჯოონ ჩემი გაბოსადა ეზრას შერკინებას თუ გადაწყვეტ როგორც მე ველოდები შენი არიყოს ტიტანების ბრძოლას არუნდა ჩამოუვარდებოდეეს:დდ მაგაში დარწმუნებულიც ვაარ გყვარობ ჩემო მარგოო ველი ახალს სულმოუთქმელად❤❤❤❤

სასწაულად გამიხარდი ჩემო საყვარელოოოო :*** ნამდვილად აანაზღაურე დანაკლისო და ამავსე კიდეც საოცარი ემოციებით :დდდ❤❤❤❤❤❤ რა ვქნა რომ თავადაც ვგიჟდები არაორდინალურ წყვილებზე :დდდ ორიგინალურობას მართლა ვერ დავიჩემებ, მაგრამ ვფიქრობ ნორმალურობა მოსაწყენია და ასეთი წყვილები უფრო მეტად ახალისებენ ჩემს ისტორიებს :დდდდ❤❤❤❤❤ მკვლელობების სერია წესით ამ თქვშივე უნდა დამთავრებულიყო :))) დაწერილი მაქვს კიდეც ერთი ძალიან დიდი სცენა, რომელიც სწორედ ბოლო რიტუალურ მკვლელობას ეხება, მაგრამ ასე ეს თავი ძალიან დიდი გამოდიოდა, თანაც რედაქტირებას ვერ ვახერხებდი და ამიტომ გადავწყვიტე მომდევნოში ჩავსვა ის სცენა :დდდ❤❤❤ უღრმესი მადლობა სიყვარულოო :** უზომოდ გახარებული ვარ სულ როცა შენ გამოანათებ ხოლმე :****❤❤❤❤

Indigo
გამახარე მსუბუქი ნათქვამია, ფრთები შემასხი ჩვეულებრივად. ეხაც ცაში მოლივლივე ვწერ ამას, რა გგონია :დდ
მომეწონა-მეთქი რო გითხრა, ეს იგივეა არაფერი ვთქვა. გავგიჟდი და გადავირიე.
საოცრებაა. ქოხის სცენა განსაკუთრებით მომეწონა, მიყვარს მე ესენი და რა ვქნა?!
შენ რო საოცარი არსება ხარ, რომელზეც ვგიჟდები, მითქვამს მგონი უკვე. ♡♡

ჩემო საყვარელოოო❤❤❤❤❤❤❤
ეს შენ გამახარე და გამაბედნიერე შენი გამონათებით :*** უბედნიერესი ვარ რომ ბოლომდე მომყვები და შენს აზრს მიზიარებ :*** უღრმესი მადლობა❤❤❤ტკბილოო❤❤❤გყვარობს მარგალიტა:***❤❤❤❤

 



№21 სტუმარი virjinia

damgleli dgis shemdeg amis wakitxva sasiamovno gantvirtva iyo ^_^ dzalian gamaxare <3 literaturis yvela janris miqsi gaqvs,hoda ugemrieli "koqteili" gamodis <3 gyvarob <3 da veli kvlav axlartul daxlartul chaxlartul ambebs,bevri mistikittt :-D :-D <3 :-*

 



№22  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Qeti qimucadze
Hovtqvi shens shesazleblobebs araaqvs sazgvari tqoo. Saocari gogo xar agataa. Arvici ragitxraaa. Gavbednierdiiiiii, gavkadnierdebi da gavimeoreb am sityvas yovel jerzee. Ici rogor cavikitxe? Chavisuntqe, da amosuntqva lamis damavicydaaaa. Ramoicdis momdevno tavamdee. Au gaitane ra konkurseeee. Yvela kriteriums zedmetadac ki akmayofilebsssss. Carmatebebiiiii

უსაყვარლესო ადამიანოო ❤❤❤ ჩემი ღიმილის მოზეზი რომ ხარ ვერც კი წარმოიდგენ როგორ გაფასებ ამის გამო :**** უღრმესი მადლობა შენ:**❤❤❤❤❤❤ კონკურსზე არც მონაწილეობის ამბიცია და არც აირვილი არ მაქვს ჯერ-ჯერობით :))) მართლა არ მაქვს იმ დონის ნაწერი რომ მწერლობა დავიჩემო :***❤❤❤❤❤❤

 



№23 სტუმარი virjinia

damgleli dgis shemdeg amis wakitxva sasiamovno gantvirtva iyo ^_^ dzalian gamaxare :-* aq literaturis titqmis yvela janris miqsi gaqvs,hoda saintereso "koqteili" gamodis :-D <3 gyvarobb <3 <3

 



№24  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

virjinia
damgleli dgis shemdeg amis wakitxva sasiamovno gantvirtva iyo ^_^ dzalian gamaxare <3 literaturis yvela janris miqsi gaqvs,hoda ugemrieli "koqteili" gamodis <3 gyvarob <3 da veli kvlav axlartul daxlartul chaxlartul ambebs,bevri mistikittt :-D :-D <3 :-*

მიქსი და კოქტეილი :დდდდდ მგონი ზუსტად შესაფერისი სახელია :დდდ მომწონს ძალიან ❤❤❤ უზომოდ მიხარია რომ მოგეწონა ახალი თავი❤❤უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოო :**❤❤❤❤

 



№25  offline წევრი Mrs grey

ჩემო ❤️❤️ ისეთი ბედნიერი ვარ მინდა ვიყვირო ❤️ მინდა ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადო რომ არსებობ❤️ არ მინდა რომ დამთავრდეს... ეგოისტურად ჩემია და ვისაკუთრებ ამ ისტორიას..❤️❤️ ერთი პროცენტით მაინც რომ იცოდე რა დამმართე ❤️❤️ მგონი ვგიჟდები ❤️❤️❤️ გაბრიელი როგორი მაიმუნია ნერსეს რაები უთხრაა???? :დდდ გიჟი და თბილი ❤️ ანცი და ტკბილი ❤️ გაბრიელი ჩემი ნამბერ ვან პერსონაჟია ❤️ ძალიან თბილი და საინტერესო თავი იყო .. გეფიცები ცოტა-ცოტა ვიკითხე, მალე რო არ დამემთავრებინა ❤️❤️❤️ მენანებოდა ერთიანად ჩასაკითხად ❤️❤️ მაქს ფანო გელოდები ისევ ❤️❤️

 



№26  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mrs grey
ჩემო ❤️❤️ ისეთი ბედნიერი ვარ მინდა ვიყვირო ❤️ მინდა ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადო რომ არსებობ❤️ არ მინდა რომ დამთავრდეს... ეგოისტურად ჩემია და ვისაკუთრებ ამ ისტორიას..❤️❤️ ერთი პროცენტით მაინც რომ იცოდე რა დამმართე ❤️❤️ მგონი ვგიჟდები ❤️❤️❤️ გაბრიელი როგორი მაიმუნია ნერსეს რაები უთხრაა???? :დდდ გიჟი და თბილი ❤️ ანცი და ტკბილი ❤️ გაბრიელი ჩემი ნამბერ ვან პერსონაჟია ❤️ ძალიან თბილი და საინტერესო თავი იყო .. გეფიცები ცოტა-ცოტა ვიკითხე, მალე რო არ დამემთავრებინა ❤️❤️❤️ მენანებოდა ერთიანად ჩასაკითხად ❤️❤️ მაქს ფანო გელოდები ისევ ❤️❤️

სიტყვებიც კი არ მყოფნის როგორ გადაგიხადო მადლობა იმისთვის რომ ასე მახარებ სულ :****❤❤❤❤
ეს შენ მაბედნიერებ შენი გამონათებებით და ამ ტკბილობა კომენტარებით :*** გაბრიელი დიდი თავხედი ბიჭია :დდდდდ ნერსე როგორ უძლებს საწყალ კაცს რა მოთმინების უნარი აქვს :დდდდდდ ❤❤❤❤ უსაზღვროდ მიხარია რომ ასე გიყვარს ეს ისტორია :** მეც მენანება დასამთავრებლად მაგრამ უკვე დროა :**** ვგიჟდები შენზე მაქს ფანო ❤❤❤❤❤❤❤❤

 



№27  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

რაკარგი იყო ისე გამმიხარდაა ახალიღავისს ნახვაა დააა ასე მალეე რომ რავიი ტბილითავი იყო მადლობაა ამისთვის შენ

 



№28  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ნარჩიტა
რაკარგი იყო ისე გამმიხარდაა ახალიღავისს ნახვაა დააა ასე მალეე რომ რავიი ტბილითავი იყო მადლობაა ამისთვის შენ

პირიქით უღრმესი მადლობა შენ რომ კითხულობ :***** ჩემო საყვარელოო❤❤❤❤❤მიხარიხარ მუდამ ❤❤❤❤❤

 



№29 სტუმარი მარია დადიანი

როგორ მიყვარს ეს მოთხრობა , ყველა პერსონაჟი ისეთი განუმეორებელი და თან განსხვავებულია ერთმანეთისგან. უსაზღვროდ დიდი ბედნიერებას მანიჭებს თითოეული თავის წაკითხვა.შესანიშნავი ისტორია,სიუჟეტები ,პერსონაჟები.არაფერი მეორდება და არაფერი გწყინდება ამ ისტორიაში.მოკლედ ძალიან დიდი მადლობა ავტორს ❤

 



№30  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

მარია დადიანი
როგორ მიყვარს ეს მოთხრობა , ყველა პერსონაჟი ისეთი განუმეორებელი და თან განსხვავებულია ერთმანეთისგან. უსაზღვროდ დიდი ბედნიერებას მანიჭებს თითოეული თავის წაკითხვა.შესანიშნავი ისტორია,სიუჟეტები ,პერსონაჟები.არაფერი მეორდება და არაფერი გწყინდება ამ ისტორიაში.მოკლედ ძალიან დიდი მადლობა ავტორს ❤

ვაიმეეე როგორ გამახარეე :**** საოცარი სიტყვები და საოცარი შეფასება იყო :****❤❤❤❤დამბურძგლა გეფიცებიიი❤❤❤❤ უღრმესი მადლობა ამისთვის❤❤❤ სასწაულად მიხარია რომ ასე მოგწონს ჩემო საყვარელოო :****❤❤❤❤❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent