შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ამერიკელი მკვლელი 6თავი


19-03-2018, 19:11
ავტორი gogona migraciidan
ნანახია 483

ამერიკელი მკვლელი 6თავი

- შენ, შენ მე მაკოცე?
სიმწრისგან ძვლივს ამოვილაპარაკე.
- ჰო რამოხდა? უდარდელად იქნევს მხრებს და ჩემს სალათს გემრიელად მიირთმევს.
- რასქვია მაკოცე? რატომ მაკოცე? ვინ ხარ საერთოდ? რომ მომადექი ამ შუაღამისას აქ. ვინ მოგცა უფლებაა....
სათქმელს ვეღარ ვასრულებ უეცრად მომვარდა და ტუჩებზე მეცა, ისეთი ვნებით და მომთხოვნად მიკოცნიდა ჯერ ერთ ხოლო შემდეგ მეორეს რომ შეწინააღმდეგება ვერ მოვახერხე.
ჩემს გინებას მისი მოშორება სურდა, ხოლო გული მთხოვდა მეც ავყოლოდი მას.
ვნებისგან გონება ისე დამებინდა ვერც კი მივხვდი როგორ ავღმოჩნდი მასთან ერთად, ჩემს საძინებელშიბნახევრად შიშველი.
ვცადე მოვწყვეტოდი მის ტუჩებს თუმცა ვერ შევძელი, თავი საბოოლოდ დავკარგე და გადავეშვით ვნების მორევში.
ის ისეთი ნაზი და ამავდროულად მომთხოვნი იყო, ეს ჩემში კიდევ უფრო აღვიძენდა ვნებას.
ვნება დროებით წამიერმა ტკივილმა ჩაანაცვლა, მეგონა ტკივილო გაგრძელების შესაძლებლობას არ მომცემდა . მაგრამ პირიქით  კოცნაზე და  მოფერებაზე მეტად ტკივილიმა აღმაგზნო.
- კარგად ხარ? მესმის მისი ვნებისაგან ჩამქრალი ხმა.
- ძალიან კარგად. ბედნიერი ღიმილით ვუყურებ მას.
- არ მეგინა თუ შენთვის პირველი მე ვიქნებოდი?
ჩემკენ იხრება ის და თავს მოშიშვლებულ მკერდზე მადებს.
- პირველი მაგრამ არა უკანასკნელი.
მის სხეულს მალევე ვიშორებ და ფეხზე ვდგები.
- დღეს შეგიძლია აქ დარჩე, მე მისაღებში დავიძინებ.
ხვალ კი წადი, ისე რომ მე არ მნახო.
არ მინდა კიდევ ერთხელ გადავაწყდეთ ერთმანეთს.
ეს ყველაფერი სასიამოვნო იყო, მაგრამ ამას გაგრძელება არ აქვს.
მე ის არვარ იოანე ვინც შენ გგონია, შენ ვერ იქნები ჩემთან.
მისკენ ვიხრები ტუჩემზე მოწყვეტით ვკოცნი და ოთახიდან გავდივარ.
სააბაზანოში შევედი, წყალი გადავივლე გრძელი სვიტერი ჩავიცვი და ქვემოთ ჩავედი.
დილით ადრიანად გამეღვიძა, სავარძელიდან წამოვდექი და ჩემს ოთახში ავედი. ის იქ არ დამხვდა წავიდა, სწორედ ისე როგორც მე ვთხოვე.
შემდეგ მამის კაბინეტში შევედი, მინდოდა საბუთები კარგად დამემუშავებინა. დეტალურად გამეგო ყველაფერი, მართალია იქ ყველაფერი არ არის მაგრამ რაც არის ისიც გამომადგება.
ჩემი და იონეს ვნებიანი ღამის შემდეგ უკვე ორი კვირა გავიდა, ამ ხნის განმავლობაში არავისთან მქონია კომტაქტი განსაკუთრებით მასთან. ბებო და ერეკლე ყოველ დღე მირეკავდნენ თუმცა არცერთ არ ვპასუხობდი. ბოლოს მათმა ზარებმა ნერვები მომიშალა და ტელეფონი საერთოდ გამოვრთე.
საბუთები დეტალურად შევისწავლე, ეხლა უკვე შემეძლო ქალაქში დაბრუნება. თან ჩემი პატარა და ძალიან მენატრებოდა, მინდოდა აქ კიდევ ცოტახნით დარჩენა თუმცა მისი მონატრება იმდენად დიდი იყო რომ აქ გაჩერება აღარ შემეძლო.
დილით ბარგი ჩავალაგე, საბუთები კარგად გადავმალე, ბუხრის თავზე შემოდებული ჩვენი ფოტო ავიღე და სახლი დავტოვე.
საღამოსხანს უკვე ქალაქში ვიყავი, როგორი საშინელება სვანეთის ჰაერის შემდეგ თბილისის დახუთული ჟანგბადი.
აქ სუნთვა მიჭირს, ჰაერი საერთოდ არ მყოფნის მგონია რომ სადაცაა გავიგუდები.
როგორც ყოველთვის ეხლაც ფეხით გავეყევი ტროტუალს, სადარბაზოში შესვლას ვაპირებდი როდესაც ნაცნობი ხმა გავიგე.
- არინო.
შემორბუნებას არ ვაპირებდი, ვიცოდი იქ ვინც დამხვდებოდა და შემეშინდა.
გზის გაგრძელება დავაპირე როდესაც მკლავში ხელი ჩამავლო და მისკენ შემაბრუნა.
- მომისმინე გთხოვ. მუდარა იგრძნობოდა მის ხმაში.
- ერეკლე. ჩამქრალი ხმით ჩავილაპარაკე.
- ძალიან მომენატრე არინო. მისკენ მქაჩავს და მთელი ძალით მეხვევა.
- არგინდა გთხოვ. მალევე მოვიშორე.
- კაკომ ყველაფერი მითხრა, ვიცი რის გამოც წახვედი ჩემგან.
არი გეფიცები მე არაფერში ვადანაშაულებ მამაშენს, ვიცი იმ დღეს რაც მოხდა.
არ მინდა გესმის? არ მინდა რომ წახვიდე, არმინდა გამირბოდე. მინდა ჩემა გვერდით იყო, ბოლოს და ბოლოს ჩემს სხეულში მამაშენის გული ძგერს.
იცი ეს რამხელა ბედნიერებაა? ვიცი, ვიცი ის როგორ გიყვარდა.
როდესაც პირველად დაგინახე, მე თავიდან დავიბადე არი. შენ ჩემს საკუთარ დად მიგიღე, არ მოგცემ უფლებას ჩემგან წახვიდე გესმის?
ის ყველაფერი არც შენი და არც მამაშენის ბრალია, ამ ყველაფერში ერთადერთი დამნაშავე მხოლოდ ბიძაშენია.
გთხოვ არ დამტოვო არი შენს გარეშე ნამდვილად მოვკვდები. შენ ის ერთადერთი ხარ რომელმაც ახალი ცხოვრებისკენ მიბიძგა, მე მხოლოდ ეხლა ვიწყებ ცხოვრებას შვილთან ერთად. შენ არაგაქვს უფლება ამ მომენტში მარტო დამტოვო.
ვხედავდი როგორ იღვრებოდა ცრემლად ჩემს წინ მდგომი მთასავით მამაკაცი, ის ისეთი განადგურებული იყო რომ თავი არარაობად ვიგრძენი.
მის ცხოვრებაში გამოვჩნდი ცხოვრების მიზანი დავასახინე, იმედები გავუჩინე შემდეგ კი ისე გავქრი არაფერი მითქვამს.
ის ისეთი უსუსური მეჩვენა რომ ეხლა მისგან ნამდვილად ვერ წავიდოდი.
ფეხის წვერებზე ავიწიე და ჩემზე ორი თავით მაღალს შევახტი.
- მაპატიე.
ყელში ვაკოცე და ხელები მთელი ძალით მოვხვიე.
- ძალიან მომენატრე ჩემო კობრავ.
- მეც მომენატრე ჩემო მუტანტო.
ყველაფერი დალაგდა, სახლში დავბრუნდი ჩემი მონატრებული და მოვინახულე. ჩემბ ბებოს ნაოჭები კიდევ უფრო დატყობია.
მოკლედ მე ისევ ისეთი ბედნიერი ვიყავი, მყავს და ბებო და ერეკლე.
სამსახურში ჩვეულებრივად დავდივარ.
ერეკლეს პატარა ნიაც გავიცანი, რომელსაც საოცრად მოეწონა ოთახი რომელიც მე მოვუწყვე.
ისეთი თბილი და საყვარელი ბავშვი რომ მისგან განშორება ძალიან მიჭირს ხოლმე.
ბატონი კაკო ისევ ეძებს რაღაცეებს თუმცა სულ ტყუილად, ლაშასგან ჯერ არაფერი მსმენია.

ერთი ჩვეულებრივი საღამო იყო, სამსახურში ერეკლესთან ერთად მივედი. ფორმა მოვირგე და მაგიდების მომსახურებას შევუდექი.
ერთ-ერთი მაგიდიდან შეკვეთა ავიღე და ბარმენს მივუტანე, შემობრუნებას ვაპირებდი როდესაც ვიღაცის გულ მკერდს შევასკდი.
მალევე ამიწვა ცხვირი ნაცნობმა სურნელმა, თავი ზემოთ ავწიე ყელთან ნაცობი სვირინგი დავინახე და უკვე მივხვდი ვინც იქნებოდა.
- ესღა მაკლდა.
- არინო. მესმის იოანეს ხმა.
- აქ რას აკეთებ?
მალევე ვშორდები მას.
- მომენატრე და მოვედი.
- ხომ გითხარი არა.
- უბრალოდ შენი ნახვა მინდოდა.
- ძალიან კარგი, ხომ მნახე ეხლა შეგიძლია წახვიდე.
ზურგი ვაქციე შეკვეთა ავიღე და მაგიდისკენ წავედი.
- კარგად ხარ? მალევე მესმის ერეკლეს ხმა.
- კი კარგად ვარ. ღიმილით მივუბრუნდი მეგობარს.
- ვინ იყო ის?
- უბრალო ნაცნობი.
- გასაგებია.
- შეიძლება დღეს ადრე წავიდე.
იოანეს მწველი მზერა არ მაძლებდა უფლებას იქ დავრჩენილიყავი.
- კი როგორ არა. თუ გინდა მე წაგიყვან?
- არა მარტოს მირჩევნია.
ერეკლეს დავემშვიდობე ფორმა გამოვიცვალე, შემდეგ კი იქაურობა ჩქარი ნაბიჯებით დავტოვე.
ვერ ვხვდები რა უნდა ჩემგან, მასთან მხოლოდ ერთი ღამე გავატარე. ეს არ აძლევს მას უფლებას სულ კუდში მზდიოს, იმ ამბის შემდეგ თითქმის ორი თვე გავიდა რაღატომ გამოჩნდა ისევ?
ფიქრებში ისე გავერთე ვერც კი მივხვდი როგორ ავღმოჩნდი თბილისის ზღვაზრ, აქ არასოდეს ვყოფილვარ. არც კი ვიცი აქ რას ვაკეთრბ, ალბათ უბრალოდ განმარტოება მესაჭიროება. ჩემს თავთან მარტო დარჩენა ნამდვილად მიშველიდა, ყველაფერი კარგად უნდა ავწონ დავწონო.
საკმაოდ დიდი დდრო გავიდა, მე კიდევ ჯერ არაფრის კეთება არ შემიძლია, როგორ მინდა მალე მოვუღო ბოლო ალეკოს და დავისვენო.
მინდა მართასთან ერთად სოფელში დავბრუნდე, ჩემს მიწა წყალს დავუბრუნდე. აღარ შემიძლია ქალაქში გაჩერება, ქალაქში სადაც ჩემი ოჯახი ამოხოცეს. აღარ შემიძლია ამდენი გაბოროტებული ხალხის ყურება, უკვე ყელში ამომივიდა ამდენი ყალბი ღიმილის ყურება.
- ღმერთო როგორ დავიღალე რომ იცოდე. ვიცი შეგპირდი აღარ შეგაცუხებ თქო, მაგრამ შენს მეტი აღარავინ დამრჩენია. მხოლოდ შენ იცი, მხოლოდ შენ გრძნობ და გესმის რას განვიცდი მე ეხლა.
ძალიან მჭირდები, ისე როგორც არასდროს. უბრალოდ მომეცი ძალა, ძალა რომ ამ ყველაფერს გავუმკლავდე.
შენს გარეშე არაფერი გამომივა, მხოლოდ შენ შეგიძლია ჩემი დახმარება.
- იმედია იცი რომ მას სულ ტყუილად სთხოვ დახმარებას?
მესმის გვერსიდან ნაცნობი ხმა.
- შეიძლება შენ მისი არსებიბის არ გჯერა მაგრამ, აი მე სულ ვგრძნობ მის სიახლოვეს.
- დიდიხნის წინ დავკარგე ღმერთის ნდობა.
- და რა გახდა მიზეზი შენი უნდობლობის?
- მიზეზებს რა დალევს.
- ღმერთი ყოველთვის გვივლენს განსაცდელს, ისეთ განსაცდელს და სასჯელს რომლის გადატანაც შეგვიძლია. მართალია მე ყველა დავკარგე მაგრამ როგორც ჩანს ესე იყო საჭირო.
- და მაინც რატომ გწამს მისი?
- რატომ არ უნდა მწამდეს?
- რა იცი რომ ის არსებობს, რატომ გწამს მისე ესე?
- იცი რა არის რწმენა?
- რა?
- რწმენა ისა ღამით თვალებს რომ დახუჭავდ და არ იცი ხვალ გაიღვიძებ თუ არა. მაგრამ მეორე დღის გეგმას მაინც სახავ, მე მჯერა რომ დიდილით გავიღვიძებ და იმის გაკეთებას შევძლებ რაც მინდა.
მწამს რომ ჯერ კიდევ არსებობს ისეთი ადამიანი ვისაც ჯერ კიდევ არ დაუკარგავს ნამუსი და ადამიანობა.
- ვინ გატკინა ესე ძალიან გული? კარგი რომ ადამიანების მიმართ ჯერ კიდევ არ დაგიკარგავს იმედი.
- კარგია კი.
- შეიძლება რაღაც გკითხო? ჩემკენ ბრუნდება.
- კი.
- რატომ ვიყავი მე შენთვის პირველი?
- ალბათ იმიტომ რომ ამის გაკეთებ ჯერ სხვასთან არ მდომებია.
- მაშ რატომ გაწყვიტე მეორე დღესვე ყველაფერი?
- იმიტომ რომ ამ ურთიერთობას გაგრძელება არ აქვს. შენ ჩემთან სიყვარულის გამო არ ხარ იოანე. მისკენ ვბრუნდები და თვალებში ვაჩერდები.
- შეიძლება ასაკით პატარა ვარ მაგრამ ადამიანების ამიცნობა შემიძლია. მე შენს თვალებში სიყვარულს ვერ ვხედავ, იქ სულ სხვა რაღაც არის.
- მაინც რა?
- სიყვარული არა უფრო ვალდებულება. შენ მე არ გიყვარვარ, შენ არც კი იცი რა არის სიყვარული.
- და მაინც რა არის სიყვარული?
- არ ვიცი.
- ამბობ არვიციო, მაშ რა იცი მე რომ არ მიყვარხარ?
- ვიცი.
- საიდან?
- ვიგრძნობდი.
- როგორ?
- ქალი ყოველთვის გრძნობს.
- გყვარებია?
- კი. მყვარებია და დღემდე მიყვარს.
- ვინ?
- ქალისთვის პირველი სიყვარული ყოველთვის მამა არის, მისი გადაყვარება და დავიწყება შეუძლებელია. სადაც არ უნდა იყვეს ის მე სულ მეყვარება. მე მის თვალებში ყოველ დღე ვხედავდი როგორ უყურებდა ის დედაჩემს, მისი ყოველი გამოხედვა გაგრძნობინებდა ნამდვილ სიყვარულს. შენს თვალებში კი ესეთს ვერაფერს ვხედავ, შენი თვალები ყინულივით ცივია, იქ არც ლტოლვა და არც სიყვარული იგრძნობა.
შენ ისევე გწყურია შურისძიება როგორც მე. არ ვიცი რა მოხდა შენს ცხოვრებაში, მაგრამ ვიცი რომ შურის ძიება ჯერ კიდევ არ დაგისრულებია.
შეუძლებელია შეგიყვარდეს როდესაც, გული სიძულვილით და ბოროტებით გაქვს სვსე.
შენ მე მგავხარ შენც ისევე დაგსაჯა ცხოვრებამ როგორც მე.
- ეგრე არ არის. თავს აქნევს ის.
- უნდა აღიარო ჩემთან თუ არა შენს თავთან მაინც. უფრო ცუდად იგრძნობ თავს თუ შენს თავს არ გამოუტყდები ამის შესახებ.
ამის შემდეგ ხმა არცერთს არ ამოგვიღია, უთქმელად წამოვდექი ფეხზე და იქაურობას გავეცალე.
მას არ ვიცნობდი მაგრამ მის თვალებში შემეძლო ამომეკითხა ყველაფერი, იმისი თვალები არვიცი რა ვთქვა ის რაღაც ენით აღუწერელი სასწაულია.
შავი უკუნითი სიბნელის ფერი თვალები აქვს, მაგრამ ყინულივით ცივი და მაჭოლი.
არასოდეს მინახავს ესეთი თვალები, შავი თვალები მინახავს როგორ არა მაგრამ ესეთი არასოდეს.
ამბობენ ადამიანის თვალები მისი სულის სარკეაო, უბრალოდ მასში ჩახედვაც კი საკმარისია გაიგო მასზე ყველაფერი.
ბევრს არ შეუძლია წაიკითხოს თვალებში ადამიანის ფიქრები, მე შემიძლია მათი წაკითხვა ეს ის ერთადერთი კარგი თვისება რაც მაქვს.
სახლში წასვლა არ მინდოდა ამიტომ ერეკლესთან მივედი, კარი როგორც ყოველთვის ღია დამხვდა. ვიცოდი ბავშვს ეძინებიდა ამიტომ ფრთხილად შევედი. მისაღებში სავარძელში  მოთავსებულ ერეკლეს ჩუმად მივუახლოვდი და თავზე დავახტი.
- ფუ შენიი. გიჟივით წამოხტა ფეხზე.
- შენ გოგო ნორმალური ხარ გამისკდა გული.
- ღმერთო ჩემო რა მშიშარა ხარ. ხარხარით ვამბიბ მე.
- არახარ შვილო შენ დაწყობილი. გულზე ხელს იდებს დ აგვერდით მიჯდება.
- ეჰ ერეკლე, ერეკლე. ბებერი ქალივით ამივილაპარაკრ და ფეხები მის კალთაში მივათავსე.
- რა ხდება არინო?
მალევე ხვდება ჩემს გულისტკივილს.
- არ ვიცი.
- ხომ იცი თუ რაიმეს თქმა გინდა მე ყოველთვის მოგისმენ.
- ორი თვის წინ ერთ ბიჭთან ვიწექი. მძიმედ ამოვილაპარაკე.
- მერე ორსულად ხარ? ბებიჩემივით წამოიკივლა.
- არა რასამბობ გაგიჟდი?
- აბა რამოხდა შექალო, სე*სი ვის არ ქონია?
- მე მას არც კი ვიცნობ.
- ნახევარი საქართველო ისე ჟი***ბს პარტნიორს არც კი იცნობს და ამით ვინმე დაისტრესა?
- ვიცნობდი მაგრამ შორიდან.
რამოდენიმეჯერ ვნახე, მითხრა ავარიის დროს მე გადაგარჩინეო. შენ გახსივს ერე რაიმე?
- არი მე, მე მხოლოდ დარტყმა მახსოვს მეტი არაფერი.
- გასაგებია.
- რას გრძნობ მის მიმართ?
- არ ვიცი. როდესაც ჩემს გვერდითა თავს მშვიდად ვგრძნობ, მინდა სულ მასთან ვიყვო მაგრამ ამავდროულად მისგან გაქცევა მინდა.
გული მასთან ყოფნას მთხოვს, გონება კი მაიძულებს მისგან თავი შორს დავიჭირო.
- არ შეიძლება შენი ცხოვრება სხვებს მსხვერპლად შესწირო და გეგნოს, რომ ეს სიყვარულია
- არ შემიძლია.
- რატომ?
- მე შურისძიება მწყურია და არა სიყვარული.
- მე არასოდეს შემიყვარდება.
- დამიჯერე,ცხოვრება ყველაფერს წინ დაგახვედრებს და გამოგცდის, რაზეც კი ოდესმე გითქვამს - ” მე -არასოდეს.
- რომ შევცდე?
- ამ ქვეყნად საუკუნე ვერ ვიცხოვრებთ, მაშინ დაიჭირე ყოველი წამი, მას ვეღარასდროს დაიბრუნებ.
- ამბობს მიყვარხარო მაგრამ იმისი თვალები სულ სხვა რამეს ამბობენ.
- მაიც რას?
- არ ენდო მას.
- შენ ადამიანების მიმართ უნდობლობა გაქვს და მაგიტომაც ამბობ ამას.
- არ ვიცი.
მისი კალთიდან ფეხები ჩამოვალაგე და ეხლა თავი დავადე.
- სიყვარულის ნუ შეგეშინდება არი.
- თუ რაიმე მოხდება შენ ხომ სულ ჩემთან იქნები?
- მანამდე ვიქნები შენთან სანამ ჩემს სხეულში მამაშენის გული იფეთქებს.
- მიყვარხარ.
- მეც მიყვარხარ ჩემო პატარავ.
თმებზე წამეთამაშა და ისევე მაკოცა თავზე როგორც ეს მამას სჩვეოდა.
შემდეგ უბრალოდ თვალები დავხიჭე და ყველაფერი გაშავდა

- მა სად ხარ? უაზროდ ვცდილობ გავიკვალო გზა სიბნელში.
- მა სად ხარ?
ბოლო ხმაზე ვყვირი მე და ვხედავ როგორ მიახლოვდება ნაცნობი სხეული.
- არინო. მესმის მონატრებული ხმა.
- მამა. მისკენ მივდივარ მაგრამ ის უკან იხევს.
- შეცდომას უშვებ შვილო. დანანებით ჩაილაპარაკა მან.
- რას ამბობ მამა?
მისკენ წავედი, რაც უფრო ვუახლოვდებიდი ის უფრო გამირბოდა.
- ეს არ გააკეთო შვილო, არასწორ გზას ადგახარ.
- მითხარი რა არის სწორი?
- ვერ გეტყვი ამას შენ თავად უნდა მიხვდე.
- შენ ხომ დამპირდი, შენ ხომ პირობა მომეცი თუ არასწორ გზას დავადგებიდი შენ სწორს მაჩვენებდი? რა შეიცვალა მამა? შენ ხომ პირობას სულ ასრულებდი.
- შენ გაიზარდე შვილო, ეხლა შენ თავად უნდა მიიღო გადაწყვეტილება. მე მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია რომ იმას რასაც შენ აკეთებ ცუდი შედეგები მოჰყვება.
- არ წახვიდე მა, გთხოვ არ დამტოვი.
მე შენს გარეშე ისე ვარ როგორც თევში ხმელეთზე.
- უნდა მიეჩვიო არინო, მე აღარ დავბრუნდები.
ზურგს მაქცევს და სიბნელეში უჩინარდება.

თვალების გახელას ვცდილობდი თუმცა უშედეგოდ, თავი ისე საშინლად მტკიოდა თითქოს დიდმა ტრაილერმა გადამიარაო.
სხეული ისე საშინლად მიხურდა თავი ვულკანი მეგონა. ფრთხილად წავიღე მარჯვენა ხელი და შუბლე დავიდე, სიცხისგან ვიწვი აითურმე რატომ ვერ ვახელ თვალებს.
ძვივს ძლივობით წამოვდექი ფეხზე და თვალებ დახუჭულმა, ხელების ფართხალით წვალებით მივადექი სააბაზანოს.
ცივი შხაპის ქვეშ დავდექი და ნელნელა, ისმხურვალეც გაქრა.
როდესაც სხეული საერთო გამეყინა, აბაზანიდან გამოვედი.
მალევე მოვწესრიგდი და ოთახი დავტოვე.
სახლში არავინ დამხვდა ამიტომ იქედან მალევე წამოვედი.

- მოხვედი? მისაღებიდან მესმის ბებოს ხმა.
- ჩემს ოთახში ვიქნები.
- რა ხმა გაქვს რა გჭირს? ქოთქოთით შემომეგება ბებო.
- არაფერი უბრალოდ გავცივდი.
- დაწექი ეხლავე ჩაის გაგიმზადებ, სიცხე გაიზომე მე კიდევ ძმრიან ტილოებს დაგადებ.
- ბებო არანაირი ძმარი, არაყი და პილპილი. უბრალოდ დავისვენებ და გამივლის. ნერვებ მოშლილი ვამბობ და ოთახში შევდივარ, საწოლზე დავემხე თვალები დავხუჭე შემდეგ ყველაფერი გაშავდა.

-არინო, არინო, არიი გაიღვიძე. ძილბურანში მყოფს ჩამესმის მართას ხმა.
- არი გაიღვიძე.
- რახდება რა? ომი დაიწყო, მეძინება ადამიანები არახართ ცუდად ვარ მაცადეთ ძილი.
ყვირილით წამოვარდი საწოლიდან, რაც ხელში მომყვა ყველაფერი ძირს მოვისროლე.
როდესც შეშინებული მართას თვალებს წავაწყდი თავის გაკონტროლება ვცადე.
- მაპატიე მართ უბრალოდ ამ ბოლო დროს ძალიან ცუდად ვარ. მაპატიე ჩემო საყვარელო. მის წინ დავიმუხლე.
- მე უბრალოდ იცი არი?
- რა მოხდა ჩემო სიხარულო.
- დღეს სკოლაში მასწავლებელმა მითხრა რომ უპატრონო ხარო და მთელი კლასი დამცინოდა. ტირილით ამოილაპარაკა ჩემმა დამ და ხელები მომხვია.
- დამშვიდდი ჩემო საყვარელო, რატომ ტირი?
შენ უბრალოდ მითხარი ეს ვინ გააკეთა და გპირდები ჩემი ხელით ვაზღვევინებ.
- ინგლისურის მასწავლებელმა ახალგაზრდა გოგოა ხათუნა ჰქვაი. სვენებ სვენებით ამბობს ის.
- გასაგებია. ჩემს ფუმფულას ლოყები დავუკოცნე შემდეგ აბაზანში შევედი თავი მოვიწესრიგე და რადგანაც ჯერ კიდევ პირველი საათი იყო სკოლაში წავედი.
გიჟივით შევარსი სამასწავლებლოში.
- რომელია აქედან ხათუნა?
- რომელია მეთქი აქედან ხათუნა? ხმას ვუწევ მე.
- ხათუნა გაკვეთილზეა. მათგან ერთერთი ცივად მცემს პასუხს.
- რომელ ოთახში?
- მესამე სართულზე კიბიდან მარჯვნივ დერეფნის ბოლოს.
- გასაგებია. იქედან გამოვედი კიბეებისკენ გავიქეცი, ძალიან სწრაფად დავფარე მანძილი. კარი გიჟივით გამოვგლიჯე და შიგ შევედი.
- შენ ხათუნა ხარ ხო? ვეუბნები მასწავლებლის მაგიდასთან მჯდომ ქერათმიანს.
- ვინ ბრძანდებით?
- გეკითხები შენ ხარ ხათუნა?
- მევარ. ქალბატონო გაკვეთილი მაქვს ძალიან გთხოვთ დაგვტოვეთ.
- არაუშავს მოიცდის. ნელი ნაბინებით მივიწევ მისკენ.
- მანდატურს დავუძახებ.
- იცი მე ვინვარ?
- არ გიცნობთ.
- მე კიდევ მგონია რომ მიცნობ.
- ქალბატონო ხელს მიშლით.
- ხელს გიშლი არა?
- დიახ.
- მე არინო გიორგობიანი ვარ, მართა გიორგობიანის და. ვინ მოგცა უფლება ჩემი და მთელი კლასის თანდასწრებით რომ დაამცირე? შენ იცი მაინც რამხელა ტკივილი მიაყენე აით ჩემს დავს? მანდატურს დაუძახებ? მიდი დაუძახე მე დირექტორს და პოლიციას გამოვიძახებ.
ვინ მოგცა მეთქი უფლება ჩემს დას ეგრე რომ მიმართე?
- იცით მე.
- რა შენ? მითხარი რა შენ? რატომ არის ის უპატრონო? ოჯახი რომ დაეღუპა? მითხარი რვა წლის ბავშვს რატომ ახსენებ ამხელა ტკივილს? შენ იცი ჩემი და დღემდე ძილის დროს სულ დედის სახელს იძახის? შენ იცი მაინც როგორ მიჭირს მე მისი ესეთის ყურება?
შენ იცი მაინც რას ნიშნავს 8 წლის ასაკში მშობლების გარეშე ცხოვრება?
შენ მას უპატრონე უწოდე არა?
-...
- მითხარი ესე იყო?
- კი.
- მაშ ვინ ვარ მე? მე მისი პატრონი არავარ?
- დიახ.
- შენ ის მთელს კლაში შეარცხვინე არა?
- დიახ.
- მაშ მე მთელს სკოლაში შეგარცხვენ.
მისკენ დავიხარე და თმებში ვწვდი.
- ეხლა განახებ როგორ უნდა გიორგობიანების დამცირება.
- რას აკეთებ?
- შემოსასვლელში იატაკი ბინძური იყო უნდა მოგაწმენდინო. სკამიდან ჩამოვადგე და დასასვლელისკენ წავიყვანე.
- არ მომეკაროთ თორემ თქვენთვისაც მოვიცლი.
ვეუბნები ორ ბიჭს რომლებიც ჩემკენ წამოვიდნენ.
- ამის შემდეგ თუ რომელიმე თქვენგგანი ჩემს დას შეეხება გეფიცები შემდეგ უარესს ჩავიდენ.
- რას აკეთებ მეტკინა.
- აქ დაეგდე. სამასწავლებლოში შევათრიე.
- ხვალ ჩემს დას კლასის კი არა მთელი სკოლით თანდასწრებით საჯარო ბოდიშს მოუხდი, თუ არა გეფიცები ისეთ რაღაცას გაგიკეთებ საერთოდ დაგავიწყებიენ ვინ ხარ.
- ვინ ხარ შენ? რასაკეთებ? რამდენს ბედავ ჩემს სკოლაში.
- დირექტორი არა?
- ჰო.
-  არინო ვარ გიორგობიანი. იცი აქ რატომ ვარ? შენმა უწიგნურმა გაუნათლებელმა "პედაგიგმა" ჩემს დას უპატრონო უწოდა.
მადლობა თქვით ამით რომ გამოძვერით. შემდეგში უფრო უარეს რაიმეს მოვამზადებ.
ჰო კიდევ ჩემი და ხვალ ბოდიშს ელოდება.
მის ქერა თმას ხელი გავუშვი და იქაურობა დავტოვე.
- ყველამ გაიგოს ვისი და არის მართა გიორგიბიანი.
როდესაც სამასწავლებლოს მოვშორდი ბოლო ხმაზე დავიყვირე თავი დავუკარი იქ მყიფებს, ნაბიჯს მოვუჩქარე და იქაურობას გავეცალე.

ჩემი პატარა დის დამცირების უფლებას არავის მივცემ, თუ საჭირო გახდება მის გამო კაცსაც კი მოვკლას. ისე რომ თვალს არც კი დავახამხამებ, მართა ჩემთვის ყველაფერია და არავის აქვს მისი წყენინების უფლება ჩემს გარდა.
ქუჩის გადაკვეთას ვაპირებდი როდესაც წინ იოანე გადამეღობა.
- რა გინდა? მომაბეზრებლად ვატრიალებ თვალებს.
- უნდა ვილაპარაკოთ?
- შენთან სალაპარაკო არაფერი მაქვს.
- სალაპარაკო გვაქს მეთქი. ხმას უწევს ის და მარჯვენა ხელზე ხელს მიჭერს.
- გამიშვი.
- სანამ არ მომისმენ არ გაგიშვენ.
- გამიშვი მეთქი. წარბს ვწევ მე.
- არ გაგიშვებ.
- არ მინდა გატკინო.
- არინო უკვე გითხარი არ გაგიშვებ მეთქი.
როგორც ადრე ეხლაც ფეხებ შუა მარჯვენა ფეხი გავუქანე, მისი ხელი რომელიც ჩემს მაჯაზე ქონდა ჩაბღაუჭებული ამოვუტრიალე და ზურგს უკან დავუდექი.
- თუ კიდევ ერთხელ გაბედავ და შემეხები, არ მაინტერესებს ეს ხელი იქნება ფეხი თუ ის. ძირში წაგამტვრევ ყველაფერს გასაგრბია?
- ძალიან სექსუალური ხარ როდესაც ბრაზდები.
- აქედან რომ წახვალ ფსიქოლოგს გაესინჯე.
- მოვა დრო როდესაც შენ თავად მოხვალ ჩემთან და შემეხვერწები რომ დაგინდო გიორგობიანო.  მისი ხმა ისეთი შეცვლილი და ბოროტული იყო რომ წამით შიშმა დაიბუდა ჩემს გულში.
- მე დანდობას არავის ვთხოვ.
- ინანებ ჩემს სიყვარულს უარით რომ უპასუხე.
- როგორც ჩანს არ იცი მე არასდროს არაფერს არ ვნანობ საყვარელო.
ლოყაზე ხმაურით ვაკოცე ხელი გავუშვი და ზურგი ვაქციე.






ვიცი დავაგვიანე, მაგრამ მიზეზები მქონდა.
არ ვიცი რა დავწერე მართლა არ ვიცი ვიცი ძალიან ბევრი შეცდომა მექნება, თვალის გადავლება ვერ მოვასწარი.
სიცხე მაქვს, ხერხემალი მტკივა თან ვმუშაობ მუზაც ჯანდაბაში გაქრა.
არ მინდოდა რაიმე უაზრო დამეწერა მინდოდა დასამახსოვრებელი საინტერესო და კარგი გამოსულიყო, არ ვიცი რა გამოვიდა.
ამის განსჯას და გაკრიტიკებას თქვენ მოგანდობთ.
მაპატიეთ ესეთი ცუდი რომ ვარ, ველოდები თქვენს შენიშვნებს მიყვარხართ მე თქვენ❤скачать dle 11.3




№1  offline წევრი ბელუ შეროზია

რისი ღირსი ხარ, ეხლა ტკბილო?!
არა! რისი ღირსი?
რა გვიქენი?
ნუ რავქნა, მაინც ტკბილ ხარ! kissing_heart მაგრამ ასეც აღარ დაიკარგო.
ამ თავს რაც შეეხება, სიმართლე გითხრა, მნიშვნელოვანი არაფერი მომხდარა. იყო რაღაც ნაპერწკლებიც :დ მაგრამ მე მეტს ველოდი! აი დაფიქრდი, მოცულობა არ აკლია ტექსტს მაგრამ, შინაარსი იყო პატარა. თუმცა შენიც მესმის. ცუდად აღარ გახდე მარმელადო heart_eyes იმედი მაქვს, შემდეგ თავში უფრო საინტერესო რაღაცეები მოხდება ტკბილო! kissing_heart kissing_heart

 



№2  offline წევრი talia

Pirveli ai egre.zalian zalian magari iyo male Dade gtxov , moutmelad geli.

 



№3  offline წევრი gogona migraciidan

ბელუ შეროზია
რისი ღირსი ხარ, ეხლა ტკბილო?!
არა! რისი ღირსი?
რა გვიქენი?
ნუ რავქნა, მაინც ტკბილ ხარ! kissing_heart მაგრამ ასეც აღარ დაიკარგო.
ამ თავს რაც შეეხება, სიმართლე გითხრა, მნიშვნელოვანი არაფერი მომხდარა. იყო რაღაც ნაპერწკლებიც :დ მაგრამ მე მეტს ველოდი! აი დაფიქრდი, მოცულობა არ აკლია ტექსტს მაგრამ, შინაარსი იყო პატარა. თუმცა შენიც მესმის. ცუდად აღარ გახდე მარმელადო heart_eyes იმედი მაქვს, შემდეგ თავში უფრო საინტერესო რაღაცეები მოხდება ტკბილო! kissing_heart kissing_heart


ვიცი ვიცი რომ აკლია მთავარი ინგრედიენტი, მაგრამ ძალიან ცუდად ვიყავი და ეხლაც ისე ვარ. მეგონა გამოვკეთდი და ისევ შემომიბრუნდა.
გპირდები შემდეგი უფრო გემრიელი იქნება ეს ერთინმაპატიე❤

talia
Pirveli ai egre.zalian zalian magari iyo male Dade gtxov , moutmelad geli.


წერა უკვე დავიწყე ახალი თავიც მალე იქნებ❤

 



№4  offline წევრი მოცინარი

მარწყვო!!!!
შენ კარგად იყავი და სულ ნუ დაწერ ამას! სერიოზული ხომ არაფერია? ხო გამოკეთდი? რას მუშაობ შენც, უნდა ალაგდე და აიდა საქართველოში :) სუსუსუ მალე გაქრება ტკივილებიცა და ყველაფერიც. ვოტ. ჩემნაირი ქალი ამხელა სიბრძნეს რო დააბრეხვებს არ უნდა დაუჯერო?!
არა, უნდა ვაღიარო შენ ყველა მოთხრობაში ეს ყველაზე მეტად მომწონს. ნუუ ყველაზე ეგრე რომ ვამბობ არ ვიმჩნევთ :დდ
შინაარსით პატარა იყო, მაგრამ საინტერესო <3 ამ ხათუნამ მომიშალა ნერვები. უამრავი მასწავლებელია სკოლებში ეგეთი, და უნდა ათრიო ყველა თმით! :დდ
მარწყვო, მომენატრე <3 მიყვარხარ ნიჭიერო ძალიანძალიან <3 მალე მოაძუგძუგე ახალი თავი <3

 



№5  offline წევრი gogona migraciidan

მოცინარი
მარწყვო!!!!
შენ კარგად იყავი და სულ ნუ დაწერ ამას! სერიოზული ხომ არაფერია? ხო გამოკეთდი? რას მუშაობ შენც, უნდა ალაგდე და აიდა საქართველოში :) სუსუსუ მალე გაქრება ტკივილებიცა და ყველაფერიც. ვოტ. ჩემნაირი ქალი ამხელა სიბრძნეს რო დააბრეხვებს არ უნდა დაუჯერო?!
არა, უნდა ვაღიარო შენ ყველა მოთხრობაში ეს ყველაზე მეტად მომწონს. ნუუ ყველაზე ეგრე რომ ვამბობ არ ვიმჩნევთ :დდ
შინაარსით პატარა იყო, მაგრამ საინტერესო <3 ამ ხათუნამ მომიშალა ნერვები. უამრავი მასწავლებელია სკოლებში ეგეთი, და უნდა ათრიო ყველა თმით! :დდ
მარწყვო, მომენატრე <3 მიყვარხარ ნიჭიერო ძალიანძალიან <3 მალე მოაძუგძუგე ახალი თავი <3


ვეცდები რაც შეიძლება მალე ავტვირთო, მადლობა შენ ესეთი კარგი და თბილი რიმ მყავხარ. ძალიან, ძალიან მიყვარხარ ჩემო შოკოლადის მარწყვო❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent