შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მიყვარხარ, მაგრამ არ შემიძლია (სრულად)


23-03-2018, 00:08
ავტორი a.bochorishvili
ნანახია 2 443

მიყვარხარ, მაგრამ არ შემიძლია (სრულად)

- არ მჯერა, როგორც იქნა გვეღირსა ნანატრი ზაფხული
- ვერ წარმოიდგენ რა ბედნიერი ვარ
- აუუ, ემოციებს ვერ ვთოკავ, რამდენი რამე დაგვეთხლიშა თავს, ნანატრი ზაფხული მოვიდა, გამოცდები კარგად ჩავაბარეთ, ახალი ტელე ვიყიდე, შენს სოფელში მივდივართ...... თუმცა ეს არაფერია მთავარ მიზეზთან შედარებით
-??
- ნიკაააა
- რაა?
- რა რაა, გოგოო, გავიცნობ სასიძოს
- კაი რეებს ბოდიალობ, არც კი მომწონს
- კაი რაა,მეღადავებიი? ტიპს ორი წელი სხვა გოგოსკენ არც კი გაუხედია, გირეკავდა, გწერდა, შენი ამბავი აინტერესებდა და შენ კიდე გკიდიააა? ისე კარგი ხმა აქვს და თან ფოტოებშიც არაუშავს
- მოიცა ფოტოები გასაგებია, მაგრამ შენ რა იცი როგორი ხმა აქვს?
- მნმნმმ ვიციი, ხო იცი მე ყველაფერი ვიცი. - ძალით გაუღიმა ანიმ თუმცა საერთოდ არ ეღიმებოდა, ლიზამ არ იცოდა ანი ნიკას რომ ელაპარაკა.
- ანიიი!!!
- კაი რაა, ნუ ხარ ეგეთი სერიოზული, ჯერ 18 წლის არ ვართ, მაშასადამე ბავშვები ვართ, ხო და მოდი ვიბავშვოთ ცოტა.
- ცდები, შენ ისედაც ბავშვობ აღარ გჭირდება მეტი, 2 მეტრი ხარ სიმაღლეში ალბათ, თუმცა ორი წლის ბავშვის ტვინი გაქვს, ახლა კი მითხარი ნიკას ხმა საიდან იცი.
- კარგი ხოო, - ანი არასოდეს ატყუებდა ლიზას, და იძულებული გახდა ყველაფერი ეამბო - მაშინ გახსოოვს ნამცხვარს რო ვაკეთებდით, მაშინ ნიკაზე ვლაპარაკობდით
- მახსოვს, მაშინაც გიმტკიცებდი არ მომწონსთქო
- ჰოო, და უცებ გარეთ რომ გავვარდი
- მერე
- მერე ის რომ, ისე იყავი მიქსერის ხმით დაყრუებული შენი ტელეფონის ხმა ვერ გაიგე, მე გავიგე და როცა დავინახე ნიკას სახელი მაშინვე გარეთ გავვარდი, და ველაპარაკე, აი, ასე იყო ყველაფერი.
- რა ელაპარაკე?
- ვუთხარი ლიზას არ ცალია და მერე გადმორეკეთქო.
- ახლა სიმართლე მითხარი
- სიმართლეს გეუბნები
- ანიიი, რომ არ ვიცოდე რა კარგი მსახიობი ხარ აუცილებლად დაგიჯერებდი.
- მე ვუთხარი ვინ ხართქო? ნიკა ვარო ლიზას მეგობარიო, შენ ვინ ხარო, მე ვუთხარი ლიზას უფროსი და ვართქო, არ ვიცოდი ლიზას უფროსი და თუ ყავდაო, მე ვუთხარი არაა საჭირო ყველაფერი იცოდეთქო, და გავაფრთხილე ლიზას რამეს თუ აწყენინებ დაიბრიდებითქო. - ნიამ ბოდიში თვალებით მოუხადა, საწყალი ბავშვის სახე მიიღო, თუმცა, როგორც კი ლიზად სახეზე ღიმილი შეამჩნია მაშინვე სიცილი ატეხა. ასეთი იყო ანი, რა ექნა, არ უნდოდა ბავშვობას დამშვიდობებოდა და ეს საკმაოდ კარგადაც გამომდიოდა.
როდის ჩააღწევს ახლა ეს ჯართი, დავბერდდბი მემგონი ამ მანქანაში, ახლა ფეხით წავალ მგონი, როგორ მიზოზინებს, არ იცის როგორ ველოდები იქ ჩასვლას?? ნიკა უნდა ვნახო ბოლო ბოლო, სასიძო უნდა შევაფასო, უბრალო საქმე ხო არაა, ნეტა მაღალია? სიმპატიური? რა ფერის თვალები აქვს? ქერა როა ეგ ვიცი, ხმაც კარგი აქვს. არა არა თუ უჟმურია ეგეთიც არ მინდა, არც ძაან ცანცარა უნდა იყოს, ლიზას არ მოწონს ცანცარა ბიჭები, როგორც კი ჩავალთ მაშ.... - ფიქრებიდან იმ ორმომ გამომარკვია რომელშიც პირდაპირი მნიშვნელობით ჩახტა ჩვენი მანქანა.
ორსაათიანი დამღლელი მგზავრობის მერე, როგორციქნა ჩავაღწიეთ იქამდე, ლიზას ოჯახი გავიცანი, მოვშინაურდი (არ გამჭირებია), ყველამ თავიდანვე ძალიან თბილად მიმიღეს, თავს მართლაც ისე ვგრძნობდი როგორც საკუთარ სახლში, ლიზას ბიძაშვილები ყავდა გიორგი და თინათინი, გიორგი 12 წლის იყო თინათინი კი 6 ის. აბა თუ გამოიცნობთ რას
მოვთხოვდი გიორგის??? რა თქმა უნდა ნიკას გაცნობას.
გიორგიმ შემომთავაზა ჩავაკითხოთო, ზოგადად არ ვარ ისეთი გოგო ბიჭებს რომ სახლში აკითხავენ და კუდში დასდევენ, თუმცა როგორც იტყვიან სულმა წამსძლია და წავედით, ნიკა დაახლოებით 400მეტრში ცხოვრობდა, შავი ტოპი მეცვა და ნაცრისფერი გრძელი ქვედაბოლო, შუა წვივამდე იყო და გამოყვანილი. მთელი გზა ვფიქრობდი როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო ნიკა, ჩემს წარმოსახვაში ათასნაირად ვატრიალებდი, ხან დავაკოჭლე, ხან დავაყრუე, ხან ხელი მოვტეხე, ხან ავამაღლე, დავადაბლე, გავასუქე, დავასუსტე. მაგრამ ნანახმა ყველანაირ მოლოდინს გადააჭარბა. სახლიდან გამოვიდა მაღალი, ქერა, სუსტი სიმპატიური ბიჭი, ზღვისფერი თვალებით, და ჰოლივუდის ღიმილით (რომელსაც მხოლოდ სინები აფუჭებდა), თავი შევიკავე რომ პირი არ გამეღო გაოცებისგან, მოდიოდა მაგრამ როგორ მოდიოდა, ისეთი მიხვრა მოხვრა ჰქონდა, რაღაც სასწაული. გიორგის რაღაც უთხრა, და ჩემსკენ წამოვიდა.
- პრივეტ ანი. - და ხელი გამომიწოდა.
- გაგიმარჯოს, მაგრამ ჩემი სახელი საიდან იცი?? - ხელის ჩამორთმევის გარეშე ვკითხე, ოღონდ ამჯერად უკვე პირდაღებულმა.
- პირი დამუწე ბუზი შეგიფრინდება. - ცინიკურად ჩაიღიმა.
- ჰჰმ, რა მზრუნველი ხარ, არ ინერვიულო. საიდან იცი რა მქვია?
- აბაა, მე რავიცი, საიდან უნდა ვიცოდე, სოციალური ქსელები რისთვის არსებობს ბარბაქაძევ. - ახლა უკვე გვარით მომმართა.
- ასეთი დარწმუნებული რატომ ხარ იმაში რომ ანი ბარბაქაძე ვარ??
- აბა ლიზა სხვას ვის ჩამოიყვანდა თუარა მისი აკვნის მეგობარს.
- როგორც ვხვდები ჩემზე იმაზე მეტი იცი, ვიდრე მე შენზე, რაც არასწორია.
- მაგასაც ეშველება.
ამასობაში გიორგიმ ნიკას ველოსიპედი გამოიყვანა.
- ახლა არ მეტყვით რისთვის მომაკითხეთ?
- ჯ ჯჯ ჯოკკე ჯოკერის თამაში გვინდოდა და ერთი კაცი გვაკლდა. - არ ვიცი ეს საიდან მოვთხარე, აბა იმას ხოარ ვეტყოდი ერთი სული მქონდა როდის გაგიცნობდითქო.
- ოქეი, მაშინ წავიდეთ აქ რას ვუცდით.
მე წინ მივდიოდი, მიჭირდა აღმართზე ასვლა კაბის გამო, თან ნიკა უკნიდან ველოსიპედის წინა ბორბლით მედებოდა, კაბას ხელი მოვკიდე თორემ ალბათ იქვე გამძვრებოდა.
- კაბას თუარ ჩამხდი კარგს იზამ.
- არ ვაპირებ.
- არ გეტყობა - ახლა მე ვაჩუქე ცინიკური ღიმილი.
ავაღწიეთ სახლამდეც ლიზა ზემოთ იყო ოთახში, ჭიშკარში შევედი თუარა მაშინვე ზემოთ ავვარდი, ლიზას მივვარდი, წიგნს კითხულობდა. წიგნი გამოვგლიჯე და ვისროლე.
- გოგოოო, შენ სულ გამოშტერდიიი?
- მე კიარა შენ გამოშტერდი
- წიგნი კინაღამ დახიე, და კიდე მე ვარ გამოშტერებული?
- წიგნი დაიკიდე, მისმინე ეს ბიჭი არის ძაალიიან მაგარი ბიჭი, რა სიმპატიური ყოფილა შენ კიდე ისე რაო, მისმინე უეჭველი უნდა მოგეწონოს, ჯერ პროსრა ფიზიკურად რა კარგია, მერე რა იუმორის გრძნობა აქვს, არც ცანცარაა და არც უჟმური, არც დასტოინი ჩანს, არც ძაან გრუზინია და არც დედალი ბიჭი არაა, ყველა კრიტერიუმს აკმაყოფილებს, და რაც მთავარია მოწონხარ.
- ეგ კიდე საკითხავია
- თუარ მოწონხარ ძალით მოვაწონებ შენს თავს. - თვალი შევავლე- ეს რა კონკები გაცვია ჩქარა გამოიცვალე, დროზე, უხმოდ, დღეს მე მემორჩილები, შენს თავს ნიკას კიარა სულ რომ ბრიტანეთის პრინცი მოვიდეს იმასაც მოვაწონებ. - ტანსაცმელები ამოვჩიჩქნე, ყველაზე მოკლე შორტი და ტოპი ავარჩიე.
- ვსიო ჩაიცვი
- გოგო გადაირიეე?? ეგ შენი ტანსაცმელია
- ჩემი და შენი რამ გაყო.
- არაფერმა თუ იმას არ გავითვალისწინებთ რომ შენზე მსუქანი ვარ. - ეგ მართალი თქვა ჩემზე პუტკუნაა და თან ერთი თავით დაბალი, ასე რომ ტყუილა ავბურდე ტანსაცმელები.
- მაშინ შენი კაბა ჩაიცვი ყავისფერი სათავე რომ აქვს და ის ზედა გასაკოჭი როა.
- აუუ კაი რაა, არ მინდა
- მე შენთვის არ მიკითხავს გინდა თუ არათქო
- ოქეი, ოქეი. - ლიზა მიხვდა რომ ჩემთან მაინც ვერაფერს გახდებოდა.
ლიზას თმა დავუვარცხე გავაშლევინე, გამოვპრანჭე და ქვემოთ ჩავედით, ბიჭებს აივანზე გამოეტანათ მაგიდა და სკამები და კარტის დასტით ხელში გველოდებოდნენ. რო დაგვინახეს ნიკა მოვიდა ლიზა გადაკოცნა და მოიკითხა, მე და გიორგი ისე დავჯექით რომ ნიკა და ლიზა რაც შეიძლება ახლოს დაგვეჯინა ერთმანეთთან, ისე გამოვიდა რომ პარებში ვითამაშეთ, რათქმაუნდა ნიკა და ლიზა ერთად იყვნენ, მე როგორც ჯოკერის პროფესორი ყოველ ხელზე "ვიხვიშტებოდი" მაგრამ ვის ადარდებდა, სულ არ მაინტერესებდა მე რას ვიწერდი, ნიკას ვაკვირდებოდი მაინტერესებდა ლიზას როგორ უყურებდა, რამდენჯერმე შემამჩნია თუმცა მზერა მაშინვე სხვა საგანზე გადავიტანე. ნიკამ და ლიზამ მოიგო, მერე ნიკას დაურეკეს და წავიდა. ლიზა ისევ ზემოთ აბრუნდა წიგნის წასაკითხად, მაგრამ თავადაც კარგად იცოდა რომ მე არ დავაცდიდი.
- ლიზა, შეამჩნიე როგორ გიყურებდა?? ეგ ბიჭი მომწონს, კაი ტიპია
- თუ მოგწონს შენთვის დაიტოვე, თან შეეფერებით ქერები მაღლები და სუსტები ხართ. - ლიზას ის ბიჭი მართლა ეკიდა მგონი თუმცა დანებებას არ ვაპირებდი.
- შენ გოგო თავი ხოარ მიგირტყია რამეზე
- ნწ
- აუუუ, ლიზააა
-აი ანი არ მესმის რატო გინდა ასე ძაან რო მომწონდეს?
- იმიტო რო, ასეა საჭირო, დღეს ბიჭების უმრავლესობა გოგოებს ყოველდღე იცვლიან, ან აღადავებენ, სერიოზულად არ უდგებიან ურთიერთობებს ხვდებიი? გოგოები მაგათთვისმარტო უბრალო თოჯინებია, ამას კიდე ორი წელია მოწონხარ, თუმცა როცა ერთი ადამიანი მოგწონს ორი წლის განმავლობაში ეს მოწონების საზღვრებს სცდება. მითხარი რას უწუნებ?
- არაფერს
- არაფერს არა, ვერაფერს, იმიტო არაფერი არ აქვს ამ ბიჭს დასაწუნი, გაიგეეე? ფოტოებში რას გავდა, მე თვითონ გეუბნებოდი მაგასთან ურთიერთობა არ გაბედო რას გავსთქო, მე არ გეუბნებოდი მაგაას? ხოდა მაშინ თუ დამიჯერე ახლაც მენდე არ ინანებ, ხოიცი მე ბიჭებს როგორ ვეიაზოები, ხოიცი რო ბიჭებს არ ვენდობი, დაუკვირდი უბრალოდ. ვერ შეამჩნიე როგორ გიყურებდაა? თვალები აუციმციმდა როცა დაგინახა.
- და თუ აღარ მოვწონვარ? - სასწაულმოქმედი ენა მაქვს, შემიძლია თეთრი გავაშავო და შავი გავათეთრო. ისეთი ემოციით ველაპარაკე მემგონი მეც დავიჯერე რასაც ვეუბნებოდი იმის. მე გაბუქება და გაზვიადება.

- და თუ აღარ მოვწონვარ? - სასწაულმოქმედი ენა მაქვს, შემიძლია თეთრი გავაშავო და შავი გავათეთრო. ისეთი ემოციით ველაპარაკე მემგონი მეც დავიჯერე რასაც ვეუბნებოდი იმის. მე გაბუქება და გაზვიადება მჩვევია.
- და თუ მოწონხარ?
- ეგ საეჭვოა
- მაგ ეჭვს მე გაგიქარვებ.
- რამე სისულელე არ ჩაიდინო
- მეეე??
- არ გამიკვირდება, საქმის გასარჩევად თუ დაიბარებ, ან თავ-პირს გაუერთიანებ ჩემი დაქალი რატო არ მოგწონსო, ან აიძულებ მოვეწონო ძალას დაატან ჩემს გარშემო იტრიალოს, ან ....
- კარგი რა ლიზაააა
- რა კარგი რა, არ გახსოვს იმ ბიჭს რა უქენი რო დამსინაა?
- აბა გოგოს დასინვა ვის გაუგია?
- ახსნაც არ აცადე, პირდაპირ გაუქანე მუჭი სახეში, საწყალმა თავის დაცვაც ვერ მოასწრო
- რა უნდა აეხსნა? - უკვე წამოვენთე
- კაი არაფერი, დამშვიდდი
- ჰოო კაი, კაი - გავუღიმე- გააგრძელე კითხვა მე facebook_ში შევალ.
- ოკ
აბა რას ვიზამდი თუ გამოიცნობთ, რათქმაუნდა ლიზას ტელეფონი ავიღე და ნიკას ტელეფონის ნომერი ჩავიწერე.
- ლიიზ, მე გავისეირნებ
- სად გაისეირნებ გოგო, ნახევარი დღეა აქ ვართ სახლსაც ვერ მოაგნებ
- არ ინერვიულო ერთ საათში დავბრუნდები - ყურსასმენებს ხელი დავავლე და გასასვლელისკენ წავედი.
- ანიი, ძაანაც არ ცემო - მაინც მიმიხვდა
- კარგი რა, ეგრე მიცნობ?
- რომ გიცნობ მაგიტო გეუბნები
- უბრალოდ ვილაპარაკებთ
- დაიფიცე რო ზედმეტი არ მოგივა
- შენ თავს გეფიცები. - თავზე ვაკოცე, ოთახიდან გავედი და ნიკას დავურეკე.
- ალოო
- თხუთმეტ წუთში ხიდთან გაჩნდი
- რომელი ხარ?
- ანი ვარ
- აა კაიი, ხო მშვიდობაა
- მაგას მერე გავარკვევთ როცა მოხვალ, ლოდინი არ მიყვარს. - პასუხის გაცემაც ვერ მოასწრო ისე გავუთიშე ტელეფონი.

მართლაც თხუთმეტი წუთიც კი არ დაჭირდა, ორ წუთში ხიდთან გაჩნდა.
- აბა, ანი დეიდა რა ხდება?
- ღადავის ხასიათზე არ ვარ პატარა ბიჭი.
- გისმენ დიდი ყურადღებით
- ლიზა მოგწონს???
- ჰააა?
- გეკითხები და პასუხი გამეცი
- არა, ვინ გითხრა?
- ეგ შენი საქმე არაა
- ჰმ, აბა გიორგიმ? თინათინმა? ეკამ( ლიზას ბიცოლა)? შაკომ( ლიზას ბიძა)?
- მარტივად მიხვდი
- არ გამჭირვებია - გამიღიმა, ღმერთო როგორი ღიმილი ქონდა.
- როგორც ვიცი ორი წელი გიყვარდა
- ოხ ეს ჭორიკანა ხალხი, ორი წელი კიარ მიყვარდა, ორი წლის წინ მომწონდა
- ჩააფლავე
- რაა?
- ჩააფლავე, ჩემი ყველა გეგმა, და დარწმუნებით გეტყვი რომ არ მოგცემ ამის უფლებას
- ასეთი დარწმუნებული რატო ხარ?
- იმიტო რო, ვიცი რასაც ვამბობ, შენ მოგწონს ლიზა
- ოჰ, როდის მერე?
- დღეიდან
- კიდე რა გინდა??
- სია ჩამოგიწერო თუ დაიმახსოვრებ
- დავიმახსოვრებ
- ე.ი. მინდა რომ ლიზას ყვავილები აჩუქო ხვალ, მოითხოვო რომ მარტო დაგტოვოთ, რომანტიული გარემო შეუქ...
- მოიცა, მოიცა - სიტყვა გამაწყვეტია.
- რა ?
- არ ვაპირებ შენი სურვილების შესრულებას.
- რააა? ვითომ რატომ?
- თუნდაც იმიტომ რომ მე ლიზა არ მომწონს
- და რატო არ მოგწონს? რას უწუნებ? ჩემს დაქალს რა ჭირს შენი დასაწუნი????
- არაფერსაც არ ვუწუნ....
- არაფერს კიარა, ვერაფერს ვერ უწუნებ. - სიტყვა არ დავასრულებინე თან ის ტაქტიკა გამოვიყენე რაც ლიზასთან, იმედი მქონდა რომ გაჭრიდა. - ლამაზი გოგოა, ჩამოყალიბებული, განათლებული, საყვარელი, მხიარული, არც ცანცარაა და არც უჟმური, ერთგული მეგობარია........ ისე მართალი ხარ, არ შეეფერებით, ლიზა ასეთი კარგია და შენზე უკეთესს იმსახურებს.
- რას მიწუნებ?
- ეგ შენი საქმე არაა, ახლა კიდე წავედი ლიზას შევპირდი ერთ საათში დავბრუნდებითქო
- მერე ჯერ 10 წუთიც არ გასულა
- ჰმ, სხვა საქმეებიც მაქვს ზოგზოგიერთებისგან განსხვავებით
- ანუუ?
- ანუ პაკააა
- კაი კარგად
სახლში ავბრუნდი, არასდროს წავსულვარ დათმობაზე მითუმეტეს მაშინ როცა საქმე ლიზას ეხება. თუმცა ასეთი შემთხვევა არც მომხდარა, არავისთვის დამიძალებია ლიზა მოიწონეთქო, ხშირ შემთხვევაში პირიქით მიწევს, იმ დებილ ხალხთან კამათი ან ჩხუბი ვინც ლიზას მოსვენებას არ აძლევს.
არა რაა, არა, უეჭველი რაღაც უნდა მოვიფიქრო, ასე არ გამოვაა. - ამ ფიქრებში გართული შევედი ოთახში, ლიზას თვალი წიგნისთვის არ მოუშორებია ისე მკითხა.
- აბა პატარა მაჭანკალო, რა გაარკვიე.
- ის რომ, ეგ შენი ნიკა იდიოტია.
- ალილუია, მივიდა პატარა ქალბატონიც ამ დასკვნამდე. - წიგნი დახურა და მე შემომხედა - ხოარ გაწყენია??
- არ მიცნობდე მაინც.
- შემოგელახაა?
- არა მთელი გავუშვი სახლში, ხოოო..... ღმერთო რა იდიოტი ვარ
- ანი ეს შენ ხაარ???
- მემგონი კი, წესით თავპირი უნდა დამემტვრია იმ უნამუსოსთვის, არა, რაა, ეს როგორ მითხრა, მე ვარ დებილი ის სახე რომ არ დავულეწე.
- კაი, რაა მომიყევი რა ილაპარეთ - ლიზამ იცოდა რომ უაზრობაზე ექნებოდა ანის ნერვები აშლილი, ამიტო ერთი წამითაც კი არ უფიქრია რომ შესაძლოა რამე მომხდარიყო.
- ლიზა ორი წელი კიარაო, ორი წლის წინ მომწონდაო.
- და ამან გაგაბრაზა?? კაი რაა
-არამარტო ამან
- აბაა??
- ვუთხარი რომ უნდა მოწონებოდი ყვავილები უნდა ეჩუქებინა, ეგეთები და უარი განაცხადა ბიჭმა.
- ეს რა უქნია მაგ ტუტუცს მაგას. - ლიზა ღადავით აჰყვა ანის.
- მართლა ტუტუცი ეგა
- აბა აბააა,
- არ ინერვიულო ლიზა, ხო იცი რომ მაინც მივიყვან ამ საქმეს ბოლომდე.
- ვიცი შენი იმედი მაქვს, ხომ იცი ნიკას გარეშე არ შემიძლია - ლიზა კიარ იღიმოდა უკვე ხმამაღლა იცინოდა თავი ვერ შეიკავა.
- კარგი რაა ლიზაა, მე სერიოზულად გელაპარაკები შენ კიდე მეკაიფები. - ანი ადგა და ბოლთას სცემდა ოთახში, სრული სერიოზულობით ფიქრობდა რა მოემოქმედებინა.
- ანი, აქ მოდი. - ანი მივიდა და გვერდით დაუჯდა.
- მისმინე, შენხარ ჩემთვის უპირველესი ადამიანი, ნიკა არავინ არაა ჩემთვის, ხომ იცი, მარტო შენი იმედი მაქვს, რამდენი ბიჭი გალახე ჩემ გამო, ის ბიჭი გახსოვს, ქალაქში ჩვენს გვერდით რომ დაჯდა.
- ჰოო, თუმცა ისე მოხვდა მემგონი გოგოებს ვეღარც გაეკარება.
- ჰოო, თუმცა ახლა ყველაფერი სხვანაირადაა, მისმინე, მე მაინც არ მომწონს ნიკა, იმასაც აღარ მოვწონვარ, უჯვე რამდენი ხანია მეგობრები ვართ, თან მეც არ მცალია წელს საატესტატო გამოცდები მექნება და აქედანვეუნდა მოვემზადო, ასე რომ შეყვარებულისთვის არ მეცლება, წეხან მარტო იმიტო დაგთანხმდი ნიკას კითხეთქო რომ შენ თვითონ დარწმუნებულიყავი რომ არ მოვწონვარ ახლა გაიგეეე??
- ოქეი, ოქეი გავიგე, მაგრამ რა უფლებით გამაწყვეტია სიტყვა. ვლაპარაკობდი და ჩამიხტა სიტყვაში, მაგ საქმეს ასე არ დავტოვებ.
- ვაიმე ანი ოდესმე დამშვიდდებიი??
- ვნახოთ.:))) და კიდე ჯერ ივლისიაშენი საატესტატო გამოცდები კი ერთ წელიწადში, ზაფხული იმისთვის არსებობსრომ დავისვენოთ, არანაირი წიგნები, რვეულები და ეგეთი დებილობები.
- ოოოჰ
- არანაირი ოოოჰ, გადაწყვეტილია
- მხოლოდ შენ გამო
- მხოლოდ ჩემო საყვარელო გოგოო. - და ლოყები სასაცილოდ დაუწელა.
მეორე დღეს მაღვიძებს გიორგის ხმა, ღმერთო გააჩუმეეეე,
- რა გინდააა?დამაძინე რაააა
- ადექი სწრაფად
- აუუუუ, ღადაოოოობ??
- უბრალოდ შენ გიცდის ყველაააა
- ვინ ყველა??
- ყველა ვისაც წყალზე უნდა წასვლა
- ვაახ ჩემიიი, ორ წუთში ქვემოთ ვარ. - მაშინვე წამოვხტი ლურჯი შორტი და შავი ბრეტელებიანი ზედა ჩავიცვი, თმა შევიკარი( არც დამივარცხნია ), პირსახოცს ტელეფონს და პატარა ჩანთას ხელი დავავლე და მანქანაში ჩავხტი. დავიძარით, თურმე მართლა მე მელოდებოდნენ. ნიკას სახლთან გავჩერდით, ცოტა არ იყოს გამიკვირდა.
- არავის გავუფრთხილებივარ ნიკა რომ მოდიოდა
- არც მოდის
- მაშინ რატო გავჩერდით?
- გიორგის ველოდებით
- გიორგი ვინაა?
- ნიკას ძმა.
ორ წუთში გამოდის ნიკასავით მაღალი ქერა და სიმპატიური ბიჭი, ქამელეონის თვალებით და უმაგრესი ცხვირით. გაოცება ძლივს დავმალე.რა ლამაზი ძმევი იყვნენ, და რა სიმპატიურები.
- გამარჯობააა
- გაგიმარჯოს გიოო, ეს ანია ლიზას დაქალი
- გიორგი, სასიამოვნოა
-ჩემთვისაც. - მართლაც სასიამოვნო იყო ჩემთვის მისი გაცნობა, ამით შემოიფარგლა იმ დღეს ჩვენი საუბარი. ძალიან მშვიდი ბიჭი იყო, დასტოინიც არა თუმცა წყნარი და მშვიდი ბავშვი იყო. იმ დღეს მაგრად გავერთე, ჩაგვეთვალა ის დღე.
სახლში მისულებმა წყალი გადავივლეთ და დავისვენეთ, საჭმელს არ ვჭამდი და ლიზას ბებია ხრიკინას მიძახდა, სხვებმა გადააკეთეს და ხრიგინას მეძახდნენ, რა სისულელეა არა? თუმცა რატო , პირიქით ამით ამ ოჯახმა კიდევ ერთხელ დამიმტკიცა მათი სიყვარული, და კიდევ და კიდევ უფრო გააღრმავა ჩემი პატივისცსმა მათდამი.
ღამე აღარ დამეძინა, მთელი ღამე გეგმებს ვაწყობდი მეორე დღეს რა უნდა ჩამეცვა, ან რა უნდა მეკეთებინა. ვერ მოვისვენე, ავდექი და გარეთ მივიპარებოდი თუმცა ლიზას შენ გამოაპარდბ რამეს?
- ანი სად მიდიხარ? - მკითხა ნახევრად მძინარემ
- სუფთა ჰაერზე გავალ, დაიძინე
- მოიცა, მეც გამოვალ
- როგორც გინდა
- არ გეძინება?
- არაა, არ მიძინია, ვერ დავიძინე
- დამელოდე მოვდივარ
გარეთ გავედით, შარფები გვქონდა მოხვეული.
- აბა, მოგწონს აქაურობაა?
- მომწოონს და მერე როგორ
- რაზე ფიქრობ
- არაფერზე
- აბა რას აკეთებდი მთელი ღამე, უკვე 4 საათია
- არაფერს
- ვის ატყუებ?
- არავის, მართლა, ვფიქრობდი ხვალ დრო როგორ გვეტარებინა, რა ჩამეცვა და ეგეთ რაღაცეებს
- ჰოო, არც მე მიძინიაა
- რატოო?
- არ დამეძინა
- რაზე ფიქრობდი, საატესტატო გამოცდებზეე? თუ წიგნებზე? თუ ტერენტი გრანელზე?
- ჰაჰაა, არაფერზე უბრალოდ შენზე ვფიქრობდი
- ჩემზეე?
- ჰოო, რამდენი ხანია მეგობრები ვართ, ვერც შენმა ქუთაისში წასვლამ და ვერც სიშორემ ვერაფერი დაგვაკლო, იციი, რა ბედნიერი ვააარ? აი, ძალიან, ყველას არ ყავს ისეთი ადამიანი, ვისაც ყველაფერზე თავისუფლად დაელაპარაკება, დაფიქრდი, უბრალოდ რა ძლიერები ვართ , რადგან ამ ბოროტ სამყაროში, ამ მტრულად განწყობილ, ბოღმიან და შურიან საზოგადოებაში ჩვენ მაინც მოვახერხეთ ურთიერთობის შენარჩუნება. ვერაფერი გაუჩენს ბზარს ამ გრძნობას. საკუთატი დასავით მიყვარხარ, სისხლი უძლურია სიყვარულთან.
- კაი გაჩეეეეე, ხო იცი ეს ოფიციალურობები არ მიყვარს, წამოფუ ახლა დავიძინოთ.
- კაი დავწვეთ
ოთახში ავბრუნდით და დავიძინეთ მეორე დღის გართობის მოლოდინში.

- რომელი საათია?? _ ვიკითხე ნახევრად მძინარემ როცა ჩემი სახელი გავიგონე.
- დილის 7 საათია. - გაღიმებული სახით მადგა თავზე გიორგი.( გურანდას ბიძაშვილი)
- რაა? გაგიჟდი?? ასე ადრე რატო გამაღვიძეე
- ექსკურსიაზე მივდივართ
- რაა?
- წამოდი, თხები უნდა გავდენო და შენც წამოდი
- კაი რა თხები ბიჭოო, ღადაოოობ?
- არაა, ულამაზეს ადგილას მიმყავხარ, მოდიხარ თუ არა
- კაი ლიზასაც გავაღვიძებ, ჩავიცვამთ და წავიდეთ.
გიორგი ოთახიდან გავიდა, ლიზა გავაღვიძე, ვუთხარი რა ხდებოდა, წითელი კოპლებიანი სარაფანი ჩავიცვი, გურანდაც მოემზადა და ეზოში ჩავედით. გიორგი გველოდებოდა, სამ წუთში აღმოვჩნდი ულამაზეს ადგილას, სადაც მარტო წყლისა და ჩიტების ხმა ისმოდა, ბილიკს მივუყვებოდით, ერთ მხარეს ტყე იყო, მეორე მხარეს ჩაღრმავებული ადგილი სადაც წყალი მიედინებოდა, წყალთანაც ჩავედით ძალიან დაბალი იყო, თუმცა ძალიან სუფთა და კრიალა, წყალს შევყევი სიღრმეში და თავი ზღაპარში მეგონა, წარმოიდგინეთ, დგახართ მუხლამდე წყალში, თქვენს გარშემო პეპლები დაფრინავენ, წალის ორივე მხარეს ის ხეებია, დიდი ვარჯი რომ აქვთ და წყალში მზე ვერ აღწევს, მაღლა აიხედავ და ხრების ფოთლებსა და ტოტებს დაინახავ, ისეთი სიმშვიდეა, მწერლებს შეშურდებოდათ. იქედან წამოსვლა აღარ მინდოდა, თუმცა გიორგიმ მითხრა რომ ეს ის ადგილი არ იყო, პიტი დამრჩა ღია, ასეთ ლამაზ ადგილას ვიყავი და მეუბნებოდნენ რომ უფრო ლამაზ ადგილას მივდიოდით, წყლიდან მაშინვე ამოვედი, აღმართი ავიარეთ, როცა გადავიხედე, მაშინ გავაცნობიერე რომ მთაზე ვიყავი, გარშემო ტყეები და მთები იყო, საითაც გაიხედავფი ყველგან მთას შეხედავდი თუმცა მე მინდორივით მოსწორებულ ადგილას ვიდექი. ღმერთო რა სილამაზე იყო, თუმცა მე მაინც ყველაზე მეტად ის ადგილი მომეწონა, სადაც თავი ზღაპარში ვიგრძენი. თან ყველაზე კარგი ის იყო რომ ძალიან ძალიან ახლოს იყო ჩვენს სახლთან, ჩვენი სახლის წინ პატარა ჩიხივით იყო, ბილიკი მიუყვებოდა მაგ ბილიკს გაჰყვებოფი, გაივლიდი 30-40 მეტრს და უკვე იქ იყავი.
ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ დღე ნიკას და გიორგის, ოღონდ ამჯერად ნიკას ძმა გიორგის ვგულისხმობ ვერ ჩაივლიდა. ჰოო, დამავიწყდა მეთქვა რომ ჩვენა სახლში კიდევ ერთი ბიჭი იყო ლაშა, ისიც ლიზას ნათესავი. ახლა გავაგრძელებ, ნიკას დავურეკე, და ვუთხარი შენ და შენი ძმა ამოდითმეთქი, არა მე ვიყავი გუშინ თქვენ ჩამოდითო, ბევრი ვიჩხუბეთ და ბოლოს გადაწყდა რომ ჩვენ ჩავიდოდით.
- ბიჭებს გაუმარჯოოს - მივესალმე, დიდი ხნის ძმაკაცივით
- ოოოჰ, ვინები მოსულააან.- გიო გამოვიდა. - რას მივაწერო თქვენი ადესტი გამოჩენა?
- შენი ძმის ჯინიანობას. - მოკლედ მივუჭერი, და ვითომ გაბრაზებული თვალებით გადავხედე, მან კი როგორც ყოველთვის გამიღიმა.
- აბა, დღეს რას ვაპირებთ? ასე დებილებივით როდემდე ვიდგეთ?
- მე არ ვთვლი რომ დებილივით ვდგავარ. - არაა რთული მისახვედრი ვინ მიპასუხებდა.
- მე შენთვის არ მიკითხავს, ხალხო მე გიმასპინძლოთ??
- კაი ანი, დაწყნარდი, წყალზე წავიდეთ
- აუ ხოო, მაგარი იქნება, მე ,ლიზა, გიორგი, ნიკა ლაშა და ტურა( ლიზას ბიძაშვილ გიორგის კლიჩკა ჰქონდა ასეთი),.
- მაშინ რაღას ვუცდით??
- წავედით
4 კილომეტრი ვიარეთ ფეხით, დაღმართი იყო ძირითადად, თუმცა მაინც დავიღალეთ, ერთ საათში მივედით საბანაოდ, ნუ ჩავედით წყალში, და უცებ ვიღაცამ თავში ხელი წამავლო და წყალში ჩამაყოფინა, მერე უცებ ამომაყოფინა, მერე ისევ, სამჯერ ქნა ეგრე, ჩასუთქვას ვერ ვასწრებდი, ძალიან ცუდად გავხდი, თუმცა მაინც მოვახერხე დამენახა ნიკა, რომელიც ჩემს უკან სიცილით იგუდებოდა, ცოტაც მოვსულიერდი და ცოტა ხანში ნიკას ზურგზე შევახტი, ვიწვალე, ჩემზე ძლიერი იყო, თუმცა მაინც ჩავაყვინიე, სანამ მოსულიერდებოდა, მოვასწარი წყლიდან ამოსვლა და გაქცევა, ნიკა გამომეკიდა, ბევრი ვირბინეთ, ვეღარ ვსუნთქავდი, ვიცოდი მაინც დამიჭერდა, მაგრამ იმედი არ კვდება, ბოლოს მაინც დამიჭირა.
- წავედით წყალში
- არ მინდააააა- ხელზე ვბწკენდი იქნებ ტკენოდა, მაგრამ არაფერი გამოვიდა
- მე შენ გკითხე გინდა თუ არათქოო?
- უნდა გეკითხა, არ მოვდივდარ წყალში
- ანიიი, მაინც წაგიყვან
- ვერსადაც ვერ წამიყვან. - ვთქვი და მინდორზე დავჯექი.
- ადექი ანი
- არა
- გაფრთხილებ შენით ადექი, და წამოდი, თორე ძალით წაგიყვან
- როგორ შემაშინეეე, ამოვარდა კაკალი გული საგულედან
- ანუ ეგრე ხოო? - თქვა, ხელში დამქაჩა და წამაფორთხიალა, ასე ფორთხვით მივედუთ წყლამდე, მერე კარგად მაყვინავა, ბლომად წყალი ვყლაპე, და ყველაზე სასაცილო, შორტი გავხიე, თანაც ძალიან უხერხულ ადგილას. თან ეს ვერ შევამჩნიე სანამ ლიზამ არ მითხრა, მაგრად გამიტყდა, თან გამისწორდა ის რომ არ შეიმჩნიეს.
- ლაშაა, შენი მაიკა მათხოვე რააა
- აჰაა აიღე. - ლაშას მაისური გადავიცვი, მარტო დახეულს კიარა მთელ შორტს ფარავდა. ყველაზე საშინელი მომენტი, იმ 4 კილომეტრის ისევ გავლა, ოღონდ ამჯერად აღმართების. დავიტანჯეთ, მოვკვდით სიარულით. იმ დღეს აღარაფრის თავი აღარ გვქონდა, სახლში როგორც კი მივედით წყალი გადავივლეთ და დავწექით.
მეორე დღეს შუადღე იყო უკვე როცა ავდექით, ვისაუზმეთ და მე და ლიზა იმ ადგილას წავედით ზღაპარს რომ შევადარე, ორ საათზე დიდუხანს ვიყავით იქ, თუმცა დროს გასვლას ვერც კი ვგრძნობდით, მერე ნიკამ და გიორგიმ მოგვაკითხეს, წყალზე წავიდეთო, ჩვენც სახლში შევედით, საჭირო ნივთები ჩემს პატარა ზურგჩანთაში ჩავალაგეთ და ლაშას და გიორგის ვკითხეთ ძტუ წამოვიდოდნენ მაგრამ უარი მივიღეთ. ასე რომ ახლა მხოლოდ ჩვენ ოთხი წავედით. ბევრი ვითამაშეთ, წყალიც ვყლაპეთ, ვირბინეთ, ვიყვინავეთ და წამოვედით, მართლა ძალიან დაგვღალა წყალმა, მაგრამ , დაღლილობას მხიარულებისთვის ხელის შეშლის უფლება არ მივეცით. გზაში ვთამაშობდით, ვიცინოდით ვერთობოდით, თავიდან ყველა ერღად მივდიოდით, მაგრამ მერე ვაშლი მომინდა, ნიკამ აფ მომიწყვიტა და ლიზასთან ერთად გზა გააგრძელა, გიორგიმ იჯენლტმენა ვიღაცის ეზოში ჩაიპარა და ვაშლები მოიტანა, მე და გიორგი უკან მივდიოდით ხელკავი გვქონდა გამოდებული, ნიკა და ლიზა კი წინ. ერთმანეთს სიცილით ვაკვდებოდით. რათქმაუნდა ნიკაზე და ლიზაზე.
- საყვარლებიიი ( გიორგი)
- ვუაიმეეეე, ლა ვუკოოოო
- მაგათ ცემოვევლე მე
- ჩიკვალულებიი
-- ნახე როგორ ჟღურტულებენ
- ნახე რა დებილი ძმა მყავს, ან ვაშლი მოუწყვიტოს, ან ყვავილი ან რამეე
- მართლა დებილი ძმა გყავს, თან ძაალიან, და ზარმაცი კიდე, ვაშლის მოწყვეტა არ იკადრა
- აუჰ მე გავსკდი ამდენი ვაშლით, მსხალი არ გინდაა?
- აუ კიი
- მოიცადე . - ახლა გზად მდგარი ხის ტოტს ჩამოქაჩა და მსხები მოწყვიტა.
- აჰაა აიღე
- მადლობააა, აუ რა მოვიფიქრეე, გინდა შენი ძმა ჭკუიდან ავჭრაა?
- აუ კიიი, მაგრად ვიღადავებთ
- აუუუ, გიოოოო ვარდი მომიწყვიტე რაა. - ისე ხმამაღლა ვთქვი რომ, ნიკამ კიარა მგონი მთელმა სოფელმა გაიგო.
- კაიიიც, წითელი თუ ვარდისფერი. - გიორგიც ამყვა.
- წითელი. - ნიკამ და ლიზამ უკან მოიხედეს თუმცა არაფერი უთქვამთ. გიორგიმ ვარდი მომიტანა.
- ერთი ცალი რათ მინდა
- აბა რამდენი გინდა, ხო გააგონე უკვე იმას
- სამი მინდა
- სამი რათ გინდა, დავიტყავე ხელები მაგ ერთის გამო
- ასეა საჭირო
- ხოო კაი. - სამი ცალი ვარდი მომიტანა გიორგიმ
- ახლა მომისმინე, ჩვენ დავეწევით იმათ, შენ მისცემ ერთ ვარდს ლიზას, მე ნიკას გავაბრაზებ ისე რომ ჩემი ვარდი გამომართვას ან გადამიგდოს, და ამ დროს მომეცი მესამე ვარდი გაიგეე?
- მოგვკლავს
- ჯოჯოხეთში შევხვდებით, ოღონდ არ გაგეცინოს იცოდე
- ვეცდები. - უკვე გვეცინებოდა. ნაბიჯს ავუჩქარეთ და ნიკას და ლიზას შორის ჩავდექით, მე და გიორგის ხელკავი გვქონდა გამოდებული და, ისე ვიდექით. გიორგიმ ლიზას აჩუქა ერთი ვარდი ერთი კი ზურგს უკან დამალა, ერთი მე მეჭირა და ნიკას ცხვირთან ვუტრიალებდი.
- შეხედე ნიკა, ხო იცი ეს რა არის? ეს არის ვარდი რომელიც შენმა ძმამ მაჩუქა, შენგან გასხვავებით იჯენლტმენა და ვაშლები და მსხლები მომიკრიფა, შენ კიდე დადიხარ რობოტივით
- ეს ვარდი გაჩუქა შენმა გიორგიმ?
- დიახ, ეს ვარდი მაჩუქა ჩემმა ჯენლტმენმა გიორგიმ
- ვაა, შენი როდის მერე?
- დღეიდან. - ვგრძნობდი როგორ იხრჩვებოდა გიორგი სიცილით, და რაც შემეძლო მწარედ და ნიკასგან შეუმჩნევლად ვუბწკინე ხელზე, როგორც ჩანს ეტკინა და სიცილი შეწყვიტა.
- შენი ძმა ჯენლტმენია შენგან განსხვავებით
- მერე მე რა ვქნა
- მიბაძე
-ვუიიჰ, შენ არ იცნობ მაგას
-რო ვიცნობ მაგიტო ვამბობ,ვაშლი ვთხოვე მომიწყვიტა, მსხალიც და ვარდიც კი, ზოგზოგიერთებივით ზარმაცი კიარაა,
- აუუ, ანი რა გინდაა?
- უკვე არაფერი, რაც მინდოდა მივიღე უკვე
- აბა რატო არ ჩუმდები?
- რა ვქნა, აღფრთოვანებული ვარ შენი ძმით, ნახე რა კარგი სუნი აქვსა ვარდს. - ვარდი თითქმის შევტენე ცხვირში. და მანაც არ დააყოვნა, ვარდი გამომგლიჯა ძირს დააგდო და ფეხი დააჭირა.
- რას აკეთებ, შენ დებილი ხარ?
- მე ხომ ჯენლტმენი არ ვარ, უკვს აღარც გიორგია
- გიორგი მაინც ჯენლტმენია
- საიდან? სადაა ია ვარდი გიორგიმ რო გაჩუქა?
- შენ გადაუარე
- მაგას ვერ დამიმტკიცებ. - ეგონა მაჯობა, ისე მიყურებდა.
- დაგიმტკიცებ
- გელოდები
- გიოო,
- აიღე ანი ვარდი, როგორც ჩემი ჯენლტმენობის სიმბოლო. - უკვე სიცილს ვეღარცერთი ვეღარ ვიკავებდით, ლიზაც იცინოდა, მხოლოდ ნიკა იყო დაბღვერილი.
- აბა, ვითომ ჯენლტმენო ახლა რაღას იტყვი?
- დამცინით ხოოო
- ვიიიინ? ჩვეენ? რას ამბობ?
- კაიი რა ანიი კაი რა.
ეს გვითხრა და ისე ჩქარა წავიდა ალბათ სამ წუთში მივიდოდა სახლში. ჩვენ კიდე ვიცინოდით, მე არ მეცინებოდა, არვიცი რატომ, მე ხომ იმისთვის მოვიქეცი ასე რომ ნიკასთვის ნერვები მომეშალა, ჯანდაბა, რატო არ ვარ მხიარულად, ხომ მივიღე რაც მინდოდა.
- მემგონი ძაან გაბრაზდა ხოო?
- კაი დაიკიდე რაა
- რა დავიკიდო ბიჭო, შენ ვერ ხარ, მოიცა დავურეკავ. - ნიკას დავურეკე, მაგრამ არ აიღო, აბა რას ველოდი, რა მეგონა, აიღებდა და მეტყოდა შენს ზარს ველოდებოდიო? მეც იდიოტი ვარ რაა. - არ იღებს
- კაი დაიკიდე რაა, ეგრე იცის მაგან უაზრობებზე გაბრაზება
- კაი მოიცა რა, ორი დღით ვარ ჩამოსული, სულ აქ ხოარ ვიქნები და ეგ თუ გაიბუტა ეგრე არ მაწყობს
- კაი კიდე ცადე მიდი
- არ იღებს, სანამ არ აიღებს არ მოვეშვები, ..........
- გათიშა, ახლა რა ვქნა, წამო გავეკიდოთ იქნებ დავეწიოთ
- აზრი არ აქ, სახლში იქნება უკვე,
- აბა მოიფიქრეთ მაშინ რამე
- ჩემ ტელეფონზე დარეკე, მაგას აქ ჯიბეში
- მოიცა,.... გადის.... აიღო
- რა გინდა?( ნიკა)
- სად გაიქეცი?
- რაში გადარდებს, დაგტოვე ჯენლტმენთან
- კაი რაა, რა გეწყინა ვიხუმრეთ
- რა იხუმრეთ გოგო რაა
- შენ ნორმალურად ხო ვერ დაგელაპარაკება ადამიანი
- ხოდა ნუ დამელაპარაკები, ჯენლტმენს ელაპარაკე
- კაი რაა. - ახლა მე გავბრაზდი და გავუთიშე ტელეფონი, თუმცა მაინც მოახერხა გიორგიმ ჩემი გამხიარულება, მთელი გზა ვიცინოდით, სასაცილო ფოტოები გადავიღეთ და მერე ჩვენ თავებს დავცინოდით, მაინც კარგი დღე გამოვიდა.
სახლში რომ მივედი ცოტა ხანში ისევ გამახსენდა ნიკა, დავურეკე ამჯერად აიღო.
- ბატონი ნიკა კიდე გაბრაზებულია?
- კიი
- მერე არ უნდა ბუტიაობას თავი დაანებოს?
- ვიღაცას არ უნდა ბოდიში მოუხადოს?
- ბოდიში რისთვის?
- ალბათ იმისთვის რომ საშინლად დაამცირა
- ან იქნებ იმ ვიღაცამ მადლობა გადაუხადოს იმისთვის რომ ამდენი აცინა
- შენ კიდე ღადაობ?
- კაი ხო სორიი
- ვერ გავიგე?
- ბოდიშითქო
- ტელეფონი არ იჭერს არ მესმის
- ბოდიშიიიიიიი
- ახლა მითხარი უკვე კარგად მესმის
- ბოდიშითქოო
- ააააჰააა, დავფიქრდები
- რაზე დაფიქრდები? - მგონი ვერ არის, დავფიქრდებიო, სამაგიეროს მიხდის.
- გაპატიო თუ არა
- რააა? შენ ნორმალური ხაარ შვილო? ამდენჯერ მოგიხადე ბოდიში და დავფიქრდებიო, რა არის დასაფიქრებელი ცოლად კიარ მომყავხარ. - მხიარულ განწყობას მაინც არ ვკარგავდი
- თანახმა ვარ გამოგყვები ცოლად.
- აღარ მომყავხარ. - აბა რა ეგონა, ასე მაწვალებდა და შევარჩენდი?
- კაი ხოო, შევრიგდიით?
- შევრიგდით. - რატომღაც მარტივად დამითანხმა, მეც გამიკვირდა, საკუთარმა თავმა გამაოცა, ნეტა მართლა მე ვარ?
- ხვალ ეკლესიაში წამოხვალ?
- კიი, ლიზაც წამოვა, ოღონდ ერთი პირობით
- უკვე პირობებს მიყენებ?
- გინდა თუ არა
- კარგი მიდი გისმენ
- თუ ამ საღამოს ჩვენთან ამოხვალ
- ვერანაირად, დაბ დღეზე მივდივარ
- ............
- ჰეიიი, აქ ხარ?
- აქ ვარ. - გაბუტული ხმით ვუთხარი.
- კაი რა, არ გეწყინოს დავპირდი მოვალთქო, თორე არ წავიდოდი.
- კაი
- მოგწერ მაინც, არ დაგივიწყებ
- კაი პაკა
- პაკაა
მეორე დღეს ეკლესიაში წასასვლელად ცისფერი ერთიანი კაბა და ტყავის მოკლე ჟილეტი გადავდე, წამოვწექი და ვისვენებდი, როცა ტელეფონზე მესიჯი მომივიდა, ნიკა იყო
- ანიი, ასეთი გრძნობა გქონია, სულ რო გინდა რო, ერთ ადამიანთან იყო, და არასდროს არ მოშორდე?
- არაა. - რატო ვატყუებ? ან ვის ვატყუებ? მე არა ვარ, ყოველდღე რო ვეხვეწები ამოდითქო? ნუ მაგრამ გოგო ვარ, თავი უნდა დავიფასო.
- აუ იცი რა მაგარი გრძნობაა მერე იმ ადამიანთან ერთად ყოფნა?
- ჰოო? იმ ადამიანს ახვერწნინებ რო გნახოს?
- რავიცი, მემგონი არა
- მემგონი კიი
- შენ რა იცი?
- მე ყველაფერი ვიცი.
- ხვალ მოდიხართ?
- კიი
- კაი ხვალამდე აბა
- ხვალამდე
დილას 9ის ნახევარი იყო ნიკამ და გიორგიმ რომ გამოგვიარეს. ეკლესიაში ფეხით მივდიოდით, ნიკამ ხელკავი გამომდო, ეს რათქმაუნდა არც ლიზას გამოპარვია და არც გიორგის. საშინლად ჩასისხლიანებული ქონდა თვალები.
- თვალებზე რა გჭირს?
- გუშინ თითქმის არ მიძინია
- მერე ვერ დაიძინე? ეკლესიაში გიორგი წამოგვიყვანდა
- კარგად ვარ,
- გეტყობა თვალებზე. - გავუღიმე და გზა გავარგძელე. ცოტა ხანში მხარზე თავი დამადო, ვაიჰ, გული ამოვარდა საგულედან, პეპლები კიარ დაფრინავდნენ, დაქროდნენ, სუნთქვა გამიხშირდა, თუმცა ამას კარგად ვმალავდი.
- მეძინება
- ჩემი მხარი ბალიშია?
- ჰოო მაგრამ რაღაცეები მესობა
- ნეტა რა? - გამოხტა გიორგი
- შენ გაჩუმდი "ჯენლტმენო" - ბოლო სიტყვა გამოკვეთა
- კაი რა აწიე თავი, ხელში ხოარ აგიყვანო და იავნანაც ხოარ გიმღერო
- გაასწორებდა. - თავი ძლივს ავაწევინე.
ეკლესიაში მივედით, სულ მწვანეში იყო ჩაფლული ეს ეკლესია, ნიკამ მამაო გამაცნო, შევედით ეკლესიაში, მე კარებთან ვიდექი, რადგან უჰაერობა მაწუხებს შიგნით, დახურულ სივრცეში. ცოტა ხანში ნიკასკენ გავიხედე, დამჯდარა იატაკზე კუთხეში თავი მიუდვია კედელზე და ძინავს, სიცილი ამიტყდა და ფარეთ გამოვედი, მესიჯი მივწერე
- რა ჯობია "პახმელიაზე" ეკლესიაში ძილს
- მჟავე კიტრი - პასუხს ჩემდა გასაკვირად არ დაუგვიანია. მეტიც, გარეთ გამოვიდა.
- ეკლესიაში რატო წამოდი
- ხვალ უნდა ვეზიარო და დღეს აღსარებას ჩავაბარებ
- ააჰამ
- კარებში რატო დგახარ?
- კარის ქალად ვმუშაობ, უჰაერობა მაწუხევს დახურულ სივრცეში და თან ეკლესიაში კიდე ემატება სარკმევლის და სანთლების ორთქლი და ვეღარ ვჩერდები.
- აჰაამ
ეკლესიიდან წამოსულები სახლებში წავედით მერე საღამოს კატოსთან გავედით, კატო ლიზას ბიძაშვილის ცოლი იყო, ლიზაზე ერთი წლით იყო უფროსი და ორი წლის შვილი ყავდა, 14 წლის გათხოვებულა, არ მესმის რა არის ადრე გათხოვების ხიბლი. მის პატარას დათო ერქვა დათუსოს ვეძახდით, კატო ნიკას მეზობლად ცხოვრობდა, იქ რომ მივედით ნიკამ დაგვინახა და ეგეც გადმოვიდა, დათუსო ახალი გაღვიძებული იყო და ცუდ ხასიათზე იყო, კატო საჭმელს უმზადებდა, მე კიდე ვართობდი, ნიკამ რო შემხედა ჩაიცინა და იცით რა მითხრა? გამოცდილება მიიღე დაგჭირდებაო, თავხედი, ანუ რა იგულისხმა, ჰმმ, ბოდიში მაგასთან ძალიან შეიჭრა. მერე ეგეც მოვიდა და დათუსოს თამაში დაუწყო, ბავშვმა ტირილი დაიწყო.
- რა ქალუსიაა, რა ატირებს.( ნიკა)
- ჰოჰ, ჯერ ეს ერთი ქალუსია კიარა პატარაა, და მეორე, ეშმაკის დანახვისას დიდი დაიწყებ ტირილს პატარა კიარა.
- ამათმა როდის მოასწრეს ასე დაახლოება. - კატოს ინტერესმა გაიღვიძა
- ჰოჰ, შენ ის უნდა ნახო, დღეში შვიდასჯეფ ელაპარაკებიან ერთმანეთს, ან მესიჯობენ. - გამოყო თავი ლიზამაც
- ოოოჰ, უყურე ამათ, მარტო ხოარ დაგტოვოთ? (კატო)
- არ იქნება ურიგო ( ნიკა)
- უიჰ, რაღა ვქნა ( კატო)
- რა უნდა ქნა ( მე)
- თქვენ რა ამბავში ყოფილხართ, ამას მიმალავდიით ( კატო)
- კაი გაჩერდი, არაფერი სერიოზული, ღადავის დონეზე, ჰოო ნიკა ( მე)
- კი კი ეგრეა
მერე სახლში წავედით, რაღაცნაირად გაბრაზებული ვიყავი, თითქოს არ მინდოდა ვინმეს შევემჩნიეთ მე და ნიკა, მაგრამ ამის დამალცა უფრო და უფრო რთულდებოდა.
ამ თამაშ-თამაშში ერთი კვირა გავიდა, დედაჩემი ბევრი ხვეწნა მუდარით დავითანხმე კიდევ ერთ კვირაზე, მხოლოდ და მხოლოდ შვიდი დღე დამრჩა გასართობად და ნიკასთან ერთად დროის გასატარებლად.
-ისევ ნიკა, რა ჯანდაბა მემართება, ნუთუ ეს მე ვარ,
-რათქმაუნდა შენ ხარ იდიოტო ეგ ბიჭი თავიდან უნდა ამოიგდო - გამომეხმაურა მეორე მე
- თავიდან რატო ამოვიგდო, ის ხომ ასეთი საყვარელია, თან ისეთი თბილია
- ბლა ბლა ბლა, ასეთი კარგია ასეთი სათნოა, დაივიწყე ეგ ბიჭი
- რას ლაპარაკობ? მიდი და შენ დაივიწყე თუ მარტივია, თან მინამიოკებს ყოველ სიტყვაში, მაგას თავი დავანებოთ, როგორ მიყურებს ან როგორ მიღიმის.
- ჩამოფრინდი, დაეშვი, დარწმუნებული ხარ რო ბაბნიკი არაა? ეგეთი ტიპები ბაბნიკები არიან ხოლმე, შენ კიდე ბაბნიკებს ვერ იტან
- ეგ მართალია. - მგონი ეს ერთადერთი საკითხი იყო რაზეც ორივე მე ერთი აზრის ვართ,
- არ გინდა გაარკვიო? თანაც თუ ასეთი კარგია მაშინ ლიზას თვალები სად ქონდა? ლიზა ვერ მოიწონებდა? დაფიქრდი
- კარგი რაა, ლიზა სულ სხვანაირია, ლიზას სჭირდება ვინმე ჩამოყალიბებული და ცოტა სერიოზულიც, ეს კიდე ჯერ კიდე ბავშვია, ეგ მომწონს მასში ყველაზე მეტად
- ბაბნიკია !!
- ეგ კიდე საკითხავია
- მერე გაარკვიე რას უდგეხარ?
- გავარკვევ, და განახებ რომ ნიკა ისეთი არ არის შენ რომ გგონია
- მაგასაც ვნახავთ
ჩემს თავთან კამათი დავამთავრე, ჩემი საყვარელი ღია იასამნისფერი მომდგარი ბრიჯი და შავი მაისური ჩავიცვი რომელსაც ჩემი ცხოვრების დევიზი ეწერა "you only live once". ხშირად ვიმშვიდებ ხოლმე თავს ამ ფრაზით, როცა რაიმე სისულელეს ჩავდივარ.
ახლა მისია მქონდა შესასრულებელი უნდა გამერკვია ნიკას ბაბნიკობის საკითხი, დავურეკე და ნიკა და გიორგი ჩვენთან ამოვიდნენ. ჯოკერის თამაში გადავწყვიტეთ, მოგეხსენებათ რა კარგადაც ვთამაშობ, ამიტომ არ მითამაშია, გიორგი, ლაშა, ტურა ( ლიზას ბიძაშვილი გიორგი) და ნიკა დასხდნენ სათამაშოთ. მე და ლიზა ყავას ვაკეთებდით, რაღაც სიცილი გავიგონე, რომ გავიხედე, ყველა მე მიყურებდა, მომენტალურად ვიფიქრე რამე ხოარ შემომასკდა ტანზე თქო მაგრამ არაფერი იყო. ნუ რაც იყო იყო, ყავა გავაკეთეთ და გავედით.
- აბა ბიჭებო, რაზე თამაშობთ? - კიდევ დაიწყეს სიცილი, ეგ უკვე აღარ მომეწონა.
- ამოღერღავთ?
- ისეთი არაფერი,
- არაფერზე კვდებით სიცილით??
- კაი ხოო ვუთხრათ?
- კიი, უნდა მითხრათ
- ე.ი. ჩვენ ვთამაშობთ ცალცალკე, პარებში არა, მოგებული .... - კიდე სიცილი აუტყდა
- ოოოჰ, მოვკვდიიი
- არ მოკვდე, არ შეიძლება, მოგებულს რა ეშველება მერე, მოგებულს ცოლად გაჰყვები
- კაი კაცო, ხოარ მატყუებ,
- არაა
- მე არ მეკითხებით??
- შენ ვინ გეკითხება
- რას ნიშნავს ვინ მეკითხება, ეეე, უყურე ამათ, კაი ჯანდაბას
თამაში დაიწყეს, თავიდან ტურა გაფუჭდა, მერე გიორგი, ბოლოს ლაშა და ნიკა დარჩნენ კონკურენტები ასე რომ ვთქვათ, გული ამიჩქარდა საშინლად, ძალიან მინდოდა ნიკას მოეგო, აი რაღაც საშინლად მინდოდა, და მოიგო კიდეც, მე მის მოპირდაპირედ ვიდექი, როცა დააჯამეს და ნიკამ მოიგო, თვალები გამიბრწყინდა, ნიკამ ამომხედა, თავდაჯერებული კმაყოფილი ღიმილით, თვალი ჩამიკრა, მერე რათქმაუნდა დაიწყო ჩვენზე ღადაობა.
- ვახ ვახ, იცოდა ანიმ ნიკა რომ მოიგებდა და მაგიტომაც დაგვთანხმდა ალბათ.- მემგონი არ ტყუოდნენ, ჰა, იქნებ მართლა მაგიტომ დავთანხმდი.
- ეხ რა საცოლე ამახიაა. - ყუყუნებდა ლაშა- რა ვქნა ახლა
- მაპატიე ლაშა, ვერ დაგითმობ,
- ვერა ვერ დაგითმობს, ხო იცი, ამდენი იბრძოლა და ახლა ვერ დაგითმობს. - ჩაიჭრა გიორგიც. - ლიზა კაბა შეაეჩიე? სავარაუდოდ ჩემი ძმის მეჯვარე მე ვიქნები და ერთ ფერში ჩავიცვათ.
- მე მალაკოსფერი კაბის ჩაცმას ვაპირებ
- კარგი რაა, მე ლურჯ სმოკინგსს ჩავიცვამ
- ლიმუზინი გინდა თუ ბრაბუსი? - ნიკა მომიბრუნდა
- ნივა ან ოცდაოთხი
- ???
- აბა სხვა მანქანა აქ ვერ ამოვა და ფეხით ხომ არ ვივლი
- ეგეც მართალია ხოიცი შენ, კაი წავედით ახლა ხვალაც ხო წამოხვალთ ეკლესიაში პეტრე პავლობაა. - ლიზას გადავხედე, მხრები აიჩეჩა
- არვიცი ვნახოთ, ამ საღამოს მოგწერ პასუხს.
- კაი კარგაად
- პაკაა
ნიკა და გიორგი წავიდა, მე და ლიზა ოთახში ავედით. ლიზასი არ ვიცი მაგრამ მე ძალიან კარგ ხასიათზე ვიყავი. რატოომ? მართლა რატომ ვიყავი კარგ ხასიათზე?
- ანი ვეღარ გცნობ იციი? - ისევ დაიწყო კამათი ჩემს ორ მეს შორის
- რატომ?
- აქამდე ვინმეს შენთვის რომ ეთქვა ჯოკერს ვთამაშობთ ვინ მოგიყვანს ცოლადო, ალბათ არც ერთ კბილს არ შეარჩენდი, რა ჯანდაბა გემართება, რატო იქცევი იმ გოგოებივით რომლებზეც სულ ბრაზდებოდი?
- რანაირად ვიქცევი? უბრალოდ ვთამაშობდით
- ახლაც ვერ დარწმუნდი რომ ნიკა ბაბნიკია?
- კარგი რაა, ეს არაფერს ნიშნავს
- რამ გამოგაშტერა გოგო ასე ძალიან? რა გჭირს?
- მე კიარა შენ რა გჭირს, ვერ გავიგე რა გინდა?
- მინდა რომ ძველი ანი დაბრუნდეს
- და სად წავიდა?
- ლურჯ თვალებიანმა ქერა იდიოტმა წაიყვანა
- რაებს ბოდიალობ საერთოდ თავი დამანებე რაა
- არ დაგანებებ, ის მაინც ვერ გაარკვიე ნიკა ბაბნიკია თუ არა
- გავარკვევ აუცილებლად გავარკვევ
ძალიან დამღალა საკუთარ თავთან კამათმა, გადავწყვიტე აზრი ყველაზე ჩამოყალიბებული და განათლებული თინეიჯერისთვის მეკითხა, რომელიც ჩემი ცხოვრების ნაწილი იყო.
- ლიზა რას ფიქრობ?
- რაზე?
- რავიცი ჩემზე? დღევანდელზე, ნიკაზე, შევიცვალე?
- კიი ანი შეიცვალე თან ძალიან, მემგონი ვიღაცას გრძნობები გაუჩნდაააა
- კაი რაა, ღადაოობ?
- რაა, ვერ ამჩნევ როგორ უყურებთ ერთმანეთს ან როგორ უნამიოკებთ?
- ის მინამიოკებს მე არა, და არაფერს არ ვგრძნობ მის მიმართ
- აბა აბაა, თვალები სხვა რაღაცას ამბობენ
-კაი რაა
- ანიი
- კაი ხოო, მომწონს, უბრალოდ კაი ტიპია, თან მაგარი ძმა ყავს
- ხო აღიარე მაინც
გაოგნებული ვიყავი ცოტა ხანი, მარტო ლიზას კიარა ჩემ თავსაც გამოვუტყდი ,ვაღიარე ის რისი თქმაც ასე ძალიან არ მინდოდა.
მეორე დღეს ეკლესიაში წავედით, ნიკა ამჯერად ფხიზელი იყო, და სიმთვრალეს ვერ დავაბრალე ის რომ მთელი გზა ხელი ჰქონდა გადახვეული.
- მაგარი აზრი მომივოდა. - ისე გაუბრწყინდა სახე გეგონებოდა ჯეკპოტი მოეგოს
- რაიმე სიდებილე არ წამოროშო
- ახლა მეც აქ ვარ შენც, ბარემ ჯვარი დავიწეროთ ლიზა და გიორგიც აქ არიან მეჯვარეებად, აბა რას იტყვი?
- მოვლენებს ნუ უსწრებ
- არაფერსაც არ ვუსწრებ, მამაოს ვეტყვი და დაგვწერს ჯვარს
- ხელიც ხოარ მოვაწეროთ ჰა?
- არაა ცუდი იდეა
ეკლესიაში ნიკა კარებთან იდგა ჩემს უკან, თმაზე მაწვალებდა, როგორ მინდოდა ერთი კარგად მეთავაზებინა სახეში, ხშურად გამოვდიოდი გარეთ ისიც უკან მომდევდა. სახლში მანქანით წამოვედით, ვაჟბატონი წინ დაბრძანდა მძღოლის გვერდით, მე მის უკან დავჯექი და სამაგიეროს გადასახდელად ამაზე კარგ ადგილს ვერ ვიპოვიდი, ის წინ იჯდა, ღვედით დაბმული, მე უკან, ხელით თმაზე ისე ვქაჩავდი ვითომც არაფერი, რამდენჯერმე თავი უკან მოატრიალა, მაგრამ არ შევიმჩნიე, ფანჯარაში ვიხედებოდი, მთელი გზა თმებს ვაწიწკნიდი, აბა რა ეგონა, ასე მარტივად შევარჩენდი?? ჩვენს სახლთან რომ გავჩერდით, მე და ლიზა ჩამოვედით, ნიკამ მანქანიდან მომაძახა დღეს თქვენი ჯერიაო,არაფერი მიპასუხია. ცოტა დავისვენეთ ვჭამეთ გამოვიცვალეთ, და ნიკასთან წავედით ამჯერად ტურა და ლაშაც წამოვიდნენ.
ნიკა და გიორგი თხილს კრეფდნენ, მე იქვე ქვის მოაჯირზე ჩამოვჯექი და ისე ველაპარაკებოდი,
- მოდი მომეხმარე რას მიყურებ?
- ოჰ, მეტი საქმე არ მაქ
- მეც მაას გეუბნები,უსაქმური რო ხარ მოდი და მოგვეხმარე არ მოკვდები
- მე შევჭამ შენ მოკრიფე. - თხილის გოდრიდან ამოღება დავიწყე. ზემოთ მორჩნენ და ახლა შედარებით ქვემოთ უნდა გაეგრძელებინათ კრეფა, ნიკა ჩახტა, მე ვინაიდან კიდევ ის ნაცრისფერი ქვედაბოლო მეცვა რაც იმ დღეს ნიკა როცა პირველად ვნახე,ჩასვლა გამიჭირდა და ნიკას დახმარება ვთხოვე, მან ხელები წელზე მომხვია, ჩვენი თვალები გადაიკვეთა, წამიერი ღიმილი და უკვე ქვემოთ ვიყავი. მერე იმ ადგილას დავჰექი სადაც ნიკა თხილს კრეფდა, ლაშამ წამოიწყო ნაცნობ თემაზე ლაზღანდარობა.
- ისე ნიკა, ეს გაგყიდის, ვერ ხედავ რამდენი თხილი შეჭამა? დამითმე სანამ არ არის გვიანი - პასუხს მეც ინტერესით ველოდი, ნიკას ავხედე, მან ჩვეულსბისამებრ გამიღიმა და პასუხიც არ დააყოვნა.
- ენა ჩაყლაპე ბიჭო, დაგითმო არა ის კიდე, მომინდომა ბიჭმა
- ეგეც შეენ - ენას როცა ვერ დაატევ ადამიანი პირში საერთოდ უნდა მოიჭრა
- ამათ დამიხედეთ, რა ხდება თქვენს შორის?
- რა გაინტერესებს??
- ყველაფერი
- ყველაფერი რა, მე მოვიგე და დავქორწინდით, სულ ესაა
- ბავშვებს როდის აპირებთ?
- გაგაგებიებ წინასწარ
- ახალი საფიქრალი მომეცი ახლა შენ - კიდევ ჩავერთე მე
- რა საფიქრალი?
- ბავშვებს ძიძა არ უნდაათ?
- მე აგერ არ ვარ? ჩემზე უკეთესს ვის ნახავ, ვასწავლი ჯენლტმენობას ბავშვებს. - მიხვდით ალბათ ხომ რომ ეს გიორგი იყო
- ოჰ არაჩვეულებრივი
- რამდენს გადამიხდით?
- მოდი დავფიქრდეთ, 300 ევროს მე გადაგიხდი, 800 ევროს ნიკა, ერთ 200 ევროს ლიზა როგორც ნათლია და ერთი 200 ევრო შენც გადაუხადე ახლა ბოლო ბოლო ბიძა ხარ, ჯამში გამოდის 1500 ევრო,
- 1500 ევროდ გავზრდი კიარა მე გავაჩენ თუ გინდა
- ბაზარი არაა
თან ვერთობოდი ამ ლაპარაკებით, რაღაცნაირად მსიამოვნებდა კიდეც მაგრამ, მეორე მხრივ, ეს ყველაფერი ჩემთვის მიუღებელი იყო. ვხვდები რომ ძალიან ღრმად შევტოპე და უკან დასაბრუნებელი გზაც აღარ მოვიტოვე, პრინციპში დავიტოვე, თუმცა ალბათ ეს მეგობრრბის განაწყენიანების ფასად დამიჯდებოდა და არ ღირდა.
სულ რაღაც სამი დღე რჩებოდა ჩემს დაბრუნებამდე, და უფრო და უფრო მიმძაფრდებოდა უკმაყოფილების გრძნობა, მინდოდა მთელი დღე დილიდან დაღამებამდე მხოლოდ ბსვშვებთან ერთად გამეტარებინა, და თანაც ვბრაზობდი მათზე,
- ახლა მოუნდათ საქმის კეთება, ვითომ ვერ მოიცდის მაგათი საქმეები, არ შეუძლიათ ერთი დღე მაინც არ მაჩხუბონ??
ჰოო, მაჩხუბებენ თან რის გამო, გავერთოთ მეთქი რას ვამბობ ისეთს,
- ოჰოო, როდის მერე გახდა პატარა ქალბატონის მხიარულება სხვებზე დამოკიდებული, შენ ის გოგო არ ხარ გაკვეთილზე რომ ცეკვავს ხოლმე, ან სარკეში რომ იხედება და თავის თავს დასცინის, ან გაჩერებაზე დაქალს რო ზურგზე ახტება, მემგონი არ გჭირდება სხვები იმისთვის რომ გაერთო არა? - საიდან გამოჩნდება ხოლმე ეს მეორე მე, ენას ვერ აჩერებს.
- რა გინდა? თავს რატო არ მანებებ, როდის დაგნიშნე ჩემს მრჩევლად ძალიან მაინტერესებს, აქ იმისთვის ვარ რომ გავერთო
- მერე რა გიშლის ხელს, აიღე სარკე და იცინე რამდენიც გინდა
- დამცინი ხო?
- მეე? რას ამბობ?
- არა, საერთოდ არა, ვერ ხარ ხომ მგონი შენ, გეუბნები მინდა ამ ბავშვებთან ერთად გავერთო სარკეში სიცილს მერეც მოვასწრებ
- მეჩვენება თუ შენ ეხვეწები სხვებს, ან ეტენები??
- არავისაც არ ვეტენები,
- მაშინ რაიმე ახსნა მოუძებნე შენს საქციელს
- თავიდან მომწყდი, უნდა ვიფიქრო ხელს მიშლი
- იქნებ უკეთეს ადგილას წახვიდე დასაფიქრებლად
- მართალი ხარ,
როგორც იქნა გამომადგა ჩემი მეორე მე რაღაცაში. წავედი იქ სადაც მყუდროებას მარტო ჩიტების ჭიკჭიკი და წყლის ჩხრიალი არღვევს. წყალთან ჩავედი და დინების საწინააღმდეგოდ დავიწყე სვლა, ძალიან გავერთე ბუნების თვალიერებით, და ღრმად შევედი, ამაზე უკეთეს ადგილს ვერც ინატრებ დასაფიქრებლად. ქვაზე ჩამოვჯექი და დავიწყწ ფიქრი, ფიქრი ყველაფერზე, ჩემზე, სხვებზე, ამ სოფელზე, საერთოდ ყველაფერზე, და ამ ბუნებას რატომღაც ბეთჰოვენის სიმფონიები ვუწილადე. ვიჯექი ქვაზე, ყურსასმენებით ბეთჰოვენის შედევრებს ვუსმენდი და წყალს დავშტერებოდი. ბეთჰოვენმა იმ დღეს დამამწუხრა, დამასევდიანა და გართობის ნაცვლად სიკვდილზე დამაფიქრა, ულვე აღარ ვერიდებოდი ხმამაღლა ფიქრს, რადგან ვიცოდი არავინ მისმენდა.
- რა ხდება სიკვდილის მერე? ნეტავ რა მოხდება მე თუ მოვკვდები
- რა მოხდება და ჩაგაცმევენ ლამაზად, დაგბანენ, და ჩაგაწვენენ კუბოში, მერე ზოგი იტირებს, ზოგი იაფირისტებს, ხალხი მოვა შენს პანაშვიდზე, გასვენებაში სუფრას გაშლიან და კარგად ჩასკდებიან, გამოთვრებიან და მერე შეიძლება სიმღერაც შემოსცხონ
- რა ამაზრზენი ხარ
- შეგეძლო გეთქვა რა ამაზრზენი ვარ
- არა მე არ, ვარ შენ ხარ
- და მე ვინ ვარ, შენი ნაწილი, ასე რომ ჩუუ
- კარგი რა, ვია რაში ჭირდება ჩემნაირი გოგო, ელემენტარული თმის დავარცხნაც მეზარება, სართოდ რა საჭირო ვარ რა სარგებელი მომაქვს ნერვების მოშლის მეტი
- ნუ ნერვების მოშლასსარგწბლად ნუ ჩავთვლით მაგრამ, ხეირი მაინც მოდის შენგან
-??
- შენ რომ არა,საქართველოში სამი მილიონი არ ვიქნებიდით, ვიქნებოდით ორი მილიონ ცხრაას ოთხმოცდაცხრამეტი ათას ცხრაას ოთხმოცდაცხრამეტი,
- შენ ხოარ გაჟრიალებს, ღადავის ხასიათზე ვაარ?
- გამხიარულება ხო გინდოდა
- არაფრის მაქნისი ხარ, ნერვებს მიშლი მარტო, ცოტა ხანი ჩაიგდე ეგ ენა და ფიქრის საშუალება მომეცი
რატო არავის ვახსოვარ, მე სათამაშო ვარ? როცა ჭირდებათ გამოიყენონ და მერე მიაგდონ, ნამდვილი მეგობარი რომ ადამიანს არ ეყოლება ის ამ ქვეყნად ყველაზე საბრალოა,
- დებილო ლიზა ვინაა აბა
- ლიზა დასავითაა ჩემთვის, და სირცხვილი იქნება მას უბრალოდ მეგობარი უწოდო
- მაშინ ნუ ყუყუნებ ეგეთ იდიოტობაზე
- რასაც შენ იდიოტობას ეძახი მარტოობა ქვია გესმის? მ ა რ ტ ო ო ბ ა ახლა გაიგე? ლიზა არაა მთელი სამყარო, ერთად მაინც ვცხოვრობდეთ, კვირის გასვლა მარტო იმიტომ მიხარია რომ ლიზა ვნახო, ხშირად ამასაც ვერ ვახერხებ და რაზე მელაპარაკები საერთოდ, სკოლაში მარტო საკონტროლოს დამწერი მექანიზმი ვარ, სახლში ის ვარ ვისაც მუდამ უნდა ეჩხუბონ, დამნაშავე ვარ თუ არა კიდიათ, ჩემი აზრიც ფეხებზე კიდიათ, თინეიჯერობის ასაკი წამართვეს, რომელი მშობელი აკონტროლებს შვილს ასე, ელემენტარული კომპიუტერი რომ ჩავრთო მაგაზეც, წინასწარ უნდა შევუთანხმდე, მარტო ყოფნის საშუალებას არ მაძლევენ, და ამ ყველაფრის მერე კიდე მე მეჩხუბებიან, არ ვიცი რა უნდათ, ნეტავ მართლა რომ მოვკვდე რა შეიცვლწბა, უბრალოდ მამაჩემი საკონტროლო ობიექტს და ჩემი კლასი საკონტროლოს დამწერ რობოტს დაკარგავს, არც ერთია ტრაგედია და არც მეორე. მართლაც, ძალიან თავისუფლად მოვკვდები.
- ანიიი, ანიიიი- ლიზას ხმა იყო, ღმერთო ჩემო, ლიზას გაფრთხილება სულ დამავიწყდა
- აქ ვარ ლიზა
- ოჰ, ძლივს გიპოვნე, ყველგამ გეძებდი, რატომ არ გამაფრთხილე რომ გამოხვედი სახლიდან? მოიცა, შენ რა იტირე? - ახლა შევამჩნიე როგორი ჩასისხლიანდბული თვალები მქონდა - ანი რა ხდება
- არაფერი
- ანი ვფიქრობ უნდა ვილაპარაკოთ, ამ ბოლო დროს ხშირად გხედავ ჩაფიქრებულს
- არვიცი ლიზა, არვიცი, უბრალოდ ძალიან რთულია, ასე ცხოვრება აღარ შემიძლია, უბრალოდ აღარ შემიძლია, საშინელი გრძნობაა როცა არავის ჭირდები
- ნუ ტირი, ხომ იცი მე როგორ მჭირდები, ახლა მართლა ეგოისტურად იქცევი, მარტო შენს თავზე ფიქრობ, ვერც კი წარმოიდგენ რა არ ვიფირქე ვერსად რომ ვერ გნახე, სრულ ჭკუაზე ხარ საერთოდ?
- მაპატიე, თუმცა რა უნდა მაპატიო, მე ხომ ტკივილის მეტი არაფერი მომაქვს, მე ხომ ეგოისტი ვარ
- ანი რა გინდა რა გჭირს
- აღარაფერი აღარ მინდა, სიკვდილი მინდა, შენ არ იცი რა საშინელებაა როცა არავის ჭირდები
- ეგ მეორეს აღარ გაიმეორო, აღარ გაბედო გესმის? შენ მე მჭირდები - ჩემთან მოვიდა და ჩამიხუტა, ახლა უკვე ორივე ერთად ვტიროდით. - საუკეთესო მეგობრები სამუდამოდ
- საუკეთესო მეგობრები სამუდამოდ
- კარგი მიდი პირი დაიბანე, ასე ვერ ავალთ
ხელპირი დავიბანე, მოვწერიგდი რამდენადაც ეს შესაძლებელი იყო და სახლში ავბრუნდით, რატომღაც სიცარიელის გრძნობამ მიმატოვა,და ეს კარგი იყო. იმ დღეს ბევრიი ვიგიჟეთ, საუკეთესო დღე იყო, მოგიყვეთ რაები მოხდა?
იმ დღეს წავედით მდინარეზე, როგორც ყოველთვის. ბევრი ვითამაშეთ, თუნცა ნიკა არ იყო, ქალაქში იყი წასული, ჩვენ დავურეკეთ და ვუთხარით სად ვიყავით და მერე უნდა მოსულიყო. ჩვენ ბევრუ ვითამაშეთ, დაჭერობანა წყალშიც და მიწაზეც, დახუჭობანა წყალში, გაშეშობანა და მოკლედ ძაალიან ბევრი ვითამაშეთ, ნუ მე იმდენი მაყვინავეს, რომ ძალიან გამაბრაზეს და წყლიდან ამოვედი, მართლა ძაან ბევრი წყალი ჩავყლაპე და მუცელიც მეტკინა, ბევრი მეხვეწეს ჩამოდი გავჩერდებით, ისე ვითამაშოთო, თუმცა ეს იგივე იყო, მგელი ეძახდეს ცხვარს მოდი არ შეგჭამო. ნუ ჩემს წყალში არ ყოფნას იმათთვის ხელი არ შეუშლია, მე ვიჯექი მზეზე და იმათ ვუყურებდი.
- შენ რატო არ ხარ წყალში - ნაცნობი ხმა მომესმა უკნიდან, მივტრიალდი, ძალიან გამახარა ნიკას დანახვამ,
- იმდენი წყალი მაქვს მუცელში შიგნიდან ვგრილდები
- აჰაა, გაყვინავეს ხოო?
- შენი აზრით
- შენ ხელი როგირ დაგაკარეს, შენი ჩაყვინვის უფლება ვინ მისცა მაგათ, ჩემს მეტი ვერავინ ჩაგაყვინიებს, ახლა წამოდი წყალში შევიდეთ
- აუუ არ მინდაა
- წამოდუ რა იყო, შენთვის მოვედი აქ თორე ეს წყალი კი არსად წავა
- იცოდე ერთხელ მაინც ჩამაყვინიებენ და
მერე სახლში წავალ არ დაგელოდებით
ნუ შევედით წყალში და რა თქმა უნდა არ დააყოვნეს მწარე ენებმა
- ამათ უყურეთ
- ჩემ ძმას ნახეე
- რამდენი გვახვეწა, ნიკამ კიდე ერთხელ თხოვა ესეც მაშინვე დათანხმდა
- ანიიიი
- კაი, რა იყოთ, გაჩერდით თირე გავწითლდები ხო იცით რა მორცხვი ვარ.
- რას ამბობ, გამარჯობაზეც წამოგაწითლებს ხოლმე, ხო ვიცი მე. - ლიზამაც გამოყო თავი
- ლიზაააა, შეეენც?
- გამონაკლისი როდის მერე ვარ?
- კაით დაწყნარდით და ამ გოგოს არ მიეკაროთ
- ოჰ, ჩემ ძმას დამიხედეთ, აბა მაშინ შენ ყლაპე რაც მაგან დატოვა
და ყველა დაესია ნიკას, საწყალს სულსაც არ ათქმევიებდნენ, ერთი ორჯერ მეც მაზიარეს იგივეს, ნიკა მაგათ ამას შეარჩენდა? დაიწყეს ჩხუბი წყალში, სამი ერთზე, მე ნიკას ზურგს ვიყავი ამოფარებული, ლიზა განზე იდგა და იცინოდა, უცებ ვიღაცამ ხელი მაგრად მომკიდა და ნაპირისკენ გამაქანა, ნიკა იყო, ფილმებში ხომ გინახავთ წყვილი რომ გარბის და უკან მოსდევენ, ზუსტად ეგრე იყო, მე და ნიკა ერთმანეთს ვუყურებდით და ვიცინოდით, ხელიხელჩაკიდებულები გავრბოდით და უკვე გვეკიდა უკან ვინმე მოგვდევდა თუ არა. თუმცა ვინ გაცდის, რომანტიკას ბოლო მოუღეს, დაგვიჭირეს, ლიზას და ტურას მე მივყავდი, გიორგის და ლაშას ნიკა , ხელები კი გავგაშვებიეს მაგრამ მაინც ერთმანეთს ვუყურებდით, თან ვიცინოდით, მაგრამ რას შეუძლია ღიმილია სახიდან გაქრობა წყალში თავის ჩაყოფაზე უკეთ, მაგრამ აღარ ვბრაზობდი, პირიქით, რომ არა ესენი ალბათ ასე არ ვისიამოვნებდი. იქედან წამოვედოთ, ამჯერად ყველაფერი მთელი მქონდა, უბრალოდ ის განსხვავდბა იყო რიმ მე და ნიკა მოვდიოდით ერთად, მარჯვენა ხელი ჰქონდა გადახვეული და იმავე ხელით ჩემი მარჯვენა ხელი ეჭირა, სახლში ისე ავედით დაღლაზე ერთხელაც არ დამიწუწუნია, ან რა მქონდა საწუწუნო. იმ საღამოს ნიკა და გიორგი ამოვიდნენ, არ ველოდი, არც კი მიმიწერია ისე. ჩვენს სახლთან ახლოს მიტოვებული სახლი იყო, და იქ ავედით. მე და ნიკა გვერდიგვერდ ვიჯექით. ბრისლი მიაუს ვთამაშობდით. ოღონდ რამდენიმე დავამატეთ ვარდისფერი _ ხუთი კოცნა, და იისფერი - სამი კოცნა და სამი დარტყმა. ნუ თავიდან ჩვეულებრივად მიდიოდა ყველაფერი, მე სულ შავს ვამბობდი, გიორგის და ლაშას სახე ჩამოვუღე, ნიკა სულ ვარდისფერს ამბობდა ჩაკოცნა ტურა და ლიზა. ჩემი დახუჭვის დროს ნიკა ამოვიდა, არ დამირტყია, უბრალოდ ხელი მივადე ლოყაზე.
- სარძლოს დამიხედეთ, ნიკას მოსაფერებლად მიზეზი ნდომია, თურმე რატო უნდოდა ბრისლი მიაუს თამაში
- აუ ანისი არ ვიცი, მაგრამ, მემგონი ნიკას გადახრები აწუხებს
- ვია აწუხებს ბიჭო გადახრები? დაგიგრიხავ მაგ კისერს ახლა
- აბა ვარდისფერის გარდა არსებობს სხცა ფერებიც
-შენ შეგეკითხო რა ფერს ვიტყვი?
- ბევრს ნუ ლაპარაკობ დაიხუჭე მიდი. ნიკა დაიხუჭა, და როცა თითი ჩემთან მოვიდა ნიკამ თქვა მიაუ, ვაიჰ, ახლა ვარდისფერს იტყვის???
- ვარდისფერი
- ტაში მეგობრებო, ეღირსა. - თვალები გაუბრწყინდა, და გამომხედა, ჩვეულებრივად არა სხვანაირად გამომხედა, ეს რაღაც სხვა იყო გესმით, რაღაც სხვა, სულ სხვა. თვალებში ვუყურებდით ერთმანეთს.
- მუსიკა ჩართე მუსიკა. - მუჯლუგუნი გაჰკრა გიორგიმ ტურას. იმან ჩართო რაღაცა ელექტრო მუსიკა, სინამდვილეში ვიცი რაც ჩართო electro sound 2014 part 6. ძალიან მიყვარდა ერთ დროს. ორივეს გაგვეცინა, მერე მაკოცა, ოთხჯერ ლოყაზე, მეხუთეზე უკვე გაიჭედა, ტუჩები ვეღარ მომაშორა.
- წებო მომენტი სანდო წებოა, მომენტალურად იკრავს ყველაფერს, ადვილად სწეადად ხარისხიანად ანის ნიკას ვერ მოაშორებ. - ლიზამ ჩააკვეხა რაღაცა მაინც, აბა ისე ხოარ გაატარებდა. ყველას გაგვეცინა, ნიკას კიდე არც გაღიმებია, თითქოს ვერც გაიგონა, ერთი ფიქრი ვიფიქრე ხოარ მოკვდათქო, მაგრამ მის ცხელ სუნთქვას ვგრძნობდი. თუმცა, არც ახლა დაუყოვნებიათ, და დაგვიძახეს. იმ დღეს მეტი რაიმე განსაკუთრებული არ მომხდარა, ან რაღა უნდა მომხდარიყო.

- ორ დღეში მიდიხარ, მგონი დროა გაარკვიო ნიკას ამბავი
- რაღა დარჩა გასარკვევი?
- ამას უშველეთ ვინმემ, ნიკა ბაბნიკიათქო რო გეუბნები და არ გესმის, მინდა რომ დარწმუნდე
- აუუუ, ტვინს ნუ ჭამ რაა
- რა აუუ, რა აუუ, ხომ იცი არ მოგეშვები სანამ არ გაარკვევ
- არც მქონდა იმედი რომ მომშორდებოდი
მართლა საჭირო იყო გამერკვია ნიკას ბაბნიკობის ამბავი. ლიზას ვთხოვე და ამჯერად მე და ლიზა ჩავედით, ჩვენი ჯერი იყო დღეს. სახლში ვიჯექით, ნიკას ტელეფონი ავიღე, ბლოკი არ ედო, რატომღაც ეს უკვე იმის ნიშნად მივიღე რომ ბაბნიკი არ იქნებოდა. მესენჰერში შევედი და რას ნახავ უკეთესს. " ჩემი ლამაზი" "სიკვანუნი" " მარიკოოო" " ნინუცაა" " ქეთათოო" და ასე დაუსრულებლად. მომენტი არ გავუშვი ნიკა გვერდით ოთახში იყო, ლოზა და გიო კი ჩემთან, მეც რაც შემეძლო ხმამაღლა დავიწყე
- ჩემი ლამაზიი, ქეთათოო, ნინუცააა, სიკვანუნიი, მშვენიერ.. - გვერდითა ოთახიდან ბრახუნის ხმა გაისმა
- ვიღაცა იმაზე ბაბნიკი ყოფილა ვიდრე მე მეგონა - შურისძიების დროა, ბატონო ნიკა მიფრთხილდი
- ჩემი ტელეფონი დადე
- გამოდი და აიღე, ოღონდ ჯერ მაცადე, ჩვენო ადეკვატურო ჟიური - ლიზას და გიორგის მივმართე- ახლა მე წავიკითხსვ ნაწყეტს ბაბნიკი რომეოს და დებილი ჯულიეტას პოემიდან. - დავიწყე "ჩემი ლამაზისა" და ნიკას მესიჯების კითხვა - ვუაიმე რა საკვარელი ხაარ; კაი გაჩეე; რას მორცხვობ რა იყო მართლა ლამაზი ხარ; პასუხად კოცნის სმაილები მიიღო; საკვუალელოოო . - ტელეფონი მთელი ძალით გამომგლიჯეს ხელიდან, მე ნასიამოვნები სახე მივიღე, არადა შიგნიდან ვიწვებოდი, თითქოს ადუღებული წყალი გადაესხათ ჩემთვის მაგრამ არ ვაპირებდი ამის ნიკასთბის ჩვენებას. - პატივცემულო ჟიური ვინაიდან ჩვენი მთავარი პერსონაჟი ბაბნიკი ნიკა შემოკლებით ბაბნიკა, მწყობრიდან გამოვიდა, ასე რომ გთხოვთ უპასუხოთ შეკითხვას: ნიკა ბაბნიკია თუ არა?
- მოვითათბირებთ. - გიორგიმ თავი გაწია ლიზასკენ ვითომ ჩურჩულებდნენ, მერე ფეხზე წამოდგა და მე მომმართა - ქალბატონო წამყვანო, ჩვენ ბევრი ვიმსჯელეთ ამ თემაზე, და მინდა გითხრათ რომ დიახ, ნიკა ბაბნიკია.
- მივულოცოთ მეგობრებო, მივულოცოთ
- ბაბნიკი არ ვარ
- ძააააალიან ცუდი განაცხადია
- "ჩემი ლამაზი" დაქალია, "ნინუცა" დაიკო, "ქეთათო" ჩემი დაა
- მე გავაგრძელებ " სიკვანუნი" დეიდაშვილის ცოლია, სიხარული ბიცოლაა, მშვენიერება მეზობლის ბავშვია და ჩვენი რომეო "ბაბ-ნიკა" არაა ასეა ხომ?
- ზუსტად
- აღიარე რო ბაბნიკი ხარ
- არ ვარ
- ხარ
- არ ვარ
- ხარ
- არ ვარ
- ხარ
- ჰეი, ხოარ დაგტოვოთ, მაინც, ოჯახური კონფლიქტია, არაუშავს, ყველა ოჯახში ხდება ხოლმე ეგეთი პატარა წაკამათევები, მთავარია გულთან არ მიიტანოთ. - ამას ისეთი სერიოზულობით ამბობდა, ყველას სიცილი აგვიტყდა. კარგი ვთქვათ ნიკა ბაბნიკია, მე რატო ვდარდობ, რატო გავბრაზდი???
- აუ ამას რამხელა ენა აქვს, ჩემი ძმა კიარა ჩემი დაა
- სად გავიცინო?
- გოგოები არიან და სირცხვილია, თორე მე გაგაცინებდი შენ კარგად
- გოგოებს ვუმადლოდე ხო?
- კაი, გაჩერდით, ახლა ეს მითხარით ბურთი გააქვთ?
- დაფუშულია
- მერე გავბეროთ
- არ მაქ ნემსა, თორე ვინ გააჩერებდა დაფუშულს
- მაშინ ვიშოვოთ
- ვის ექნება ახლა აქ ბურთი, არავის არაა აქ
- ღადაობ? ამხელა სოფელში ბურთი არა გაქვთ? ძმაკაცები არ გყავთ აქ? იმათ ექნებათ
- გოგოო, ყრუ ხოარ ხარ არ აქვთ მეთქი
- მაშინ სტადიონზე წავიდეთ, თუ არის რათქმაუნდა
- სტადიონზე რა გინდა ბურთი არ გვაქ, წადი სიცხე გაიზომე
- ერთი წუთი რაა, სიცხე გავიზომო კიარა, მგელობანა ან რამე ვითამაშოთ, რა ზარმაცები ხართ, ასე სახლშიც კი ვიჯექი
- აუ ხოო რა მართლა ავიდეთ სტადიონზე - მოსიარულე პოზიტივი გიორგი კვლავ ჩემს მხარესაა
- ანი, რა გვინდა სტადიონზე - ძალები გათანაბრდა, ლიზა ნიკას მიემხრო
- ნტ, არა რაა, რო ვამბობდი კაი წყვილი იქნებოდითთქო რომელი მხრიდან მხვდებოდა ვერც ვგებულობდი - მე და გიორგი ასე თუ ისე მტკივნეულ თემას დავუბრუნდით
- ოოო, მოკეტეთ ახლა, და წავიდეთ სტადიონზე. - როცა იცი ადამიანმა როგორ უნდა მიუდგე საქმეს, მეტი არაფერი.
მე და ნიკა კვლავ ერთად მივდიოდით.
- ჰოო მართლა ახალი ჭორები რო აცარდა იცოდით?
- რა ჭორები?
- ორი ჭორი ავარდა, ერთი ცუდია მეორე უარესი
- უარესით დაიწყე
- ნიკა და გიორგი გოგოებს სახლში აკითხავენ და კუდში დასდევენო
- კიდე კაი პირიქით რო არ თქვეს, ახლა მეორე გვითხარი
- ნიკაო იმ სტუმარ გოგოს ცუდათ დასდევსო, ხო ხვდებით რა, ამათმაც გაგიგეს
- აუ, ვერ ვიტან ჭორიკანა ხალხს რაა, აი ყველაზე მეტად რაც მეზიზღება - ნერვებზე მთხრის ასეთი ხალხი
- ვინ თქვა?
- არ ვიცი
- აბა შენ ვინ გითხრა? - როგორც ჩანს ნიკა მართლა ძაან გაბრაზდა.
- კაი დაწყნარდი, დებილი ხალხის გამო რატო იშლი ნერვებს. - ეს ვუთხარი და გულზე ხელი დავადე.
- დედამ მითხრა ქალები ლაპარაკობენო.
- თქვენ წადით და მეც მოვალ მერე
- კაი რა, ერთი საათი რას წყვეტს, მერე გაარკვიე. - ძაან ბევრი მახვეწა რო წამოსულიყო, თუმცა მაინც არ წამოვიდა.
მოკლედ მინდა გითხრათ საბაზე. საბა არის ჩემი მეგობარი, დაბადებიდან ვიცნობ, ბავშვობის მეგობარია, მაგრამ, ნუ ერთი პერიოდი ( წელიწადზე მეტი) მოვწონდი, ნუ ვუყვარდი რაა, ეს დაახლოებით 4-5 წლის წინ. მაგრამ დღემდე აწვალებენ ხოლმე ჩვენი საერთო ნაცნობები. ხშირად მეხმიანება ხოლმე ინტერნეტით, და ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით. ეს საკმარისია იმისთვის რომ თხრობა გავაგრძელო.
ავედით სტადიონზე, ძალიან დიდი ადგილი იყო, იმ დღეს ჩავიცვი მოკლე კაბა ჩემდა საუბედუროდ, ნუ მაინც ბევრი ვირბინე.
- მაგარი რაღაცა მოვიფიქრე, ახლა ვითამაშოთ გაშეშობანა და ვინც წააგებს ვინმეს გაეღადაოს ვითომ უყვარს.
- აუ ხოოო
- აუ რას ვიღადავებთ,
- მიდი დავიწყოთ მაშინ
როგორ კარგადაც ჯოკერს ვთამაშობ, ზუსტად ისე დავრბივარ, ასე რომ მე წავაგე. ნუ საბაზე შევაჩერე არჩევანი. მოკლედ მინდა გითხრათ საბაზე. საბა არის ჩემი მეგობარი, დაბადებიდან ვიცნობ, ბავშვობის მეგობარია, მაგრამ, ნუ ერთი პერიოდი ( წელიწადზე მეტი) მოვწონდი, ნუ ვუყვარდი რაა, ეს დაახლოებით 4-5 წლის წინ. მაგრამ დღემდე აწვალებენ ხოლმე ჩვენი საერთო ნაცნობები. ხშირად მეხმიანება ხოლმე ინტერნეტით, და ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით. ეს საკმარისია იმისთვის რომ თხრობა გავაგრძელო. ონლაინ იყო, მეც მივწერე.
- ჩემო საყვარელო, ჩემო სიცოცხლევ, მაპატიე, აქამდე რომ ვერ დაგაფასე, მიყვარხარ, სულ მიყვარდი, უბრალოდ მეშინოდა ამის აღიარების
- კაი რას მეღადავები
- არ გეღადავები, მართლა არ გეღადავები
- აბა, რას შვები
- რატო მტკენ გულს, უბრალოდ შეგიძლია მითხრა პირდაპირ გამოგვივა რამე თუ არა
- არა არაფერი გამოგვივა
- რატოოო :(((
- იმიტო რო სხვა მომწონს სხვაა
- ვინ არის ეგ სხვა? კარგი რა არაა გთხოვ ეს არ ფამიკეთო
- რა უნდა გაგიკეთო, რა მოწიე ასეთი გოგო
- რა უგულო ადამიანი ხარ, ვილაპარაკოთ ტელეფონის ნომერი მომეცი
- მესენჯერიდან დარეკე ნომერს არ მოგცემ
- დაგირეკავ
- ვერ დაგელაპარაკები
- რატოოოო?
- იმიტო რო მარტო არ ვარ
- მერე სხვა ოთახში გადი,
- ვერ გავალ
- ტუალეტში მაინც შედი, უბრალოდ შენი ხმია გაგონება მინდა
- ვერააა
- რატოოოო
- აბაზანას ვიღებ
- ორი წამით შეგიძლია დამელაპარაკო, მეტა არ გთხოვ
-ვერააა შიშველი ვაარ - ჩავკვდით სიცილით, ვერც ერთი ვეღარ ვსუნთქავდით, მართლა ყველაფერს მოველოდით მაგრამ ამას არა, აი ვერც კი წარმოიდგენთ, რა ხმაზე ვიცინოდით ყველა, ცრემლების მოწმენდასაც ვერ ვახერხებდით.
- კაი, ნომერი მომეცი მერე დაგირეკავ
ნომერი ჩავიწერე, სიცილი ვერ დავამთავრეთ, ქცემოთ რომ ჩამოვედით და ნიკამ ასეთები დაგვინახა გაუკვირდა, თვითონ არ იყო სიცილის ხასიათზე და, ჯერ კიდე ვტიროდით სიცილისგან.
- რა გაცინებთ? - ამაზე თავიდან ჩავბჟირდით, რა იყო ამაში სასაცილო მაგრამ მაინც. ჩვენს შორის ყველაზე ადეკვატურმა ლიზამ მოახერხა ტელეფონის ნიკასთვის მიცემა, ჩვენ კიდევ ვიცინოდით ნიკამ რომ კითხვა დაამთავრა.
- ვინაა ეს დებილი
- ბავშვობის მეგობარი
- ამას ახლა გონია რო მოგასვათ, ახლა ნახავს ვინ ვის მიასვამს
- რას აპირებ? - გიორგის გაეხსნ გონება
- შეეშვი რაც იმან მოგვწერა ეგ იმაზე უარესს არ იზამს, - არ მაინტერედებდა ნიკა რას იზამდა, მართლა მეკიდა. ავთოს დაურეკა და ხმამაღალზე ჩართო.
- გამარჯობა
- გაგიმარჯოს
- შენ რა პრობლემა გაქვს ძმაო ანისთან
- არაფერი, მე რა პრობლემა მაქვს
- აბა რა იყო, როგორ წერ გოგოს ბიჭო
- და შენ ვაბშე ვინ ხარ? - ამ კითზვას არ ველოდით, უნდა მეთქვა ბიძაშვილი უთხარითქო როცა ნიკამ უთხრა:
- შეყვარებული ვარ ანისი
- მერე რატო მირეკავ
- იმიტო რო დებილი ბიჭი ხარ, რა შიშველი ხარ, შენ ბიჭო ში* ხოარ გაქ, ეგ გოგოს დამცირება და უპატივცემულობაა ბიჭო
- თვითონ დამიწყო რაღაცეები, ჩემთან რა გინდა
- რა რა მინდა, ვერ მიხვდი რო გეღადავებოდა ბიჭოოო? მოს გვერდით ვიჯექი როხა გწერდა
- რატო მომწერა მერე საერთოდ? რა უნდოდა რას მწერდა?
- ანუ ანის ბრალია ?
- ანის ბრალი არაა
- მომისმინე ახლა, და კარგად დაიმახსოვრე, სანამ ვინმეს რაიმეს მიწერ კარგად დაფიქრდი, და ეს ბაზარი სადმე არ გაიასნდეს გაიგე?
- კაი გავიგე ბრატ
- ბრატს ნუ მეძახი შენი ძმა არ ვარ
- იზვინი ბრატ, აუუ, ხო კაი კარგად
სიცილის კიდევ ერთმა ტალღამ გადაგვიარა.
- ასეთ დებილებს სად ნახულობ?
- რავიცი, თვითონ მნახულობენ.
იმ დღესაც კარგად გავერთეთ, მეორე დღეს მივდიოდი ასე რომ ნიკას და გიოს დავემშვიდობე. ცუდი შეგრძნება იყო.
დილას 6_ის ნახევარზე დარეკა მაღვიძარამ, ტანსაცმელები ჩალაგებული მქონდა, ასე რომ არ მიჩქარია. ავიზლაზე ლოგინიდან, თვალები არც გამიხელია ისე ჩავიცვი კომბინიზონი, ხუთ წუთში მოვწესრიგდით და მანქანაში ჩავჯექით. ქალაქამდე ჩასასვლელად ალბათ ერთ საათზე მეტი იყო საჭირო, მე ყველანაირი კომფორტი მქონდა დასაფიქრებლად, გარეთ წვიმდა, ბუნებაში მივდიოდით და ყურსასმენებიდან მშვიდი მუსიკა ჟონავდა. არაჩვეულებრივი შერწყმაა. მთელი გზა განვლილ ორ კვირაზე ვფიქრობდი, ასე რომ მთელი გზა გაღიმებულმა გავიარე.
ქალაქში რომ ჩავედით, გვითხრეს რომ იმდენად ადრე იყო რომ ორი საათი კიდე უნდა მოგვეცადა სანამ ის მარშუტი დაიწყებდა ტრანსპორტირებას რომელსაც ჩვენ ჩემი ბებიის და ბაბუის სახლამდე უნდა მივეყვანე. მართლა ჩემი ბებიის და ბაბუის სახლის გვერდით დგას ლიზას სახლიც, ქალაქიდან ამჯერად სხვა სოფელში უნდა წავსულიყავით, შორიც არაა ალბათ 15 კმ თუ იქნება დაშორება, ან რანაირი სოფელია, ეს სოფელი სოფელს მხოლოდ იმით ჰგავს რომ აქაც აქვთ ყანები და ჰყავთ შინაური ცხოველები, დანარჩენი აქაურობას სოფლის არაფერი აქვს. ახლა გავაგრძელებ, მე და ლიზამ გადავწყვიტეთ სკვერში გაგვესეირნა, ასეც მოვიქეცით. და რა იქნებოდა იმაზე უკეთესი ვიდრე სკვერში ნიკას დანახვაა, თითქოს იცოდა რომ იქ წავიდოდით. თუმცა ამ ყველაფრის გაფუჭება არაფერს შეუძლია საშინელ თავის ტკივილზე მეტად. მე აფთიაქში გავედი წამლის საყიდლად, ცოტა შორს იყო აფთიაქი, ჩემდა სამწუხაროდ გაწვიმდა, ახლა უკვე გავრბოდი, აფთიაქი შორს იყო. როგორც იქნა მივაღწიე და წამალიც ვიყიდე. სამაგიეროდ ცალი ფეხსაცმელო გავაფუჭე, სიარულში ცოტათი მიშლიდა ხელს მაგრამ ცოტას არაუშავდა, მერე იქვე გადახურულში ნიკა და ლიზა დავინახე და იმათკენ წავედი, გზა ისწ გადავჭერი არც კი გამიხედია მანქანებისკენ, კინაღამ მანქანამ დამარტყა, თუმცა კინაღამ არ ითვლება, ნიკასთან და ლიზასთან მივედი თავიდან ფეხებამდე გაწუწული.
- აბა რა ქენით კარფად გამჭორეთ? ხალი მაქვს ზურგზე და ეს თქვით თუ შეგახსენოთ
- ვთქვით ანი, ვთქვით
- იტყოდით აბა რას იზამდით, მთელი ქალაქი შემოვირბინე აფთიაქის ძებნით
- რას ეძებდი აგერ არაა აფთიაქი? - არ დავკვირვებივარ რომ ნიკა და ლიზა აფთიაქის წინ იდგნენ
- ჯანდაბა მე კიდე მაინცდამაინც პეესპეში შევედი, მოვკვდი რაა, უუუფ
-კაი რა უჭირს, ახლა მთავარია მანქანამდე მივიდეთ,
ისევ სირბილით მივედით მანქანამდე, ორივე ფეხსაცმელი გამიფუჭდა, და ამხელა ქალაქის ცენტრში ვიდექი თაბიდან ფეხებამდე გაწუწული, ფეხსაცმელებით ხელში, უკეთესს რას ნახავ ადამიანი.
ბევრი წვალებით მოვაღწიეთ სახლამდეც, იმ დღეს რათქმაუნდა ლიზა ჩემთან გადმოვიდა და რა თქმაუნდა სალაპარაკო თემა ნიკა იყო.
- გოგოო, იცი დღეს მე და ნიკა რაზე ვლაპარაკობდით სანამ შენ აფთიაქი დალაშქრე?
- ჩემზე რათქმაუნდა
- ეგ ხოო, მაგრამ უფრო კონკრეტულად?
- ეგ მე რა ვიცი, მიდი მომიყევი ახლა
- ნიკას უყვარხარ
- კაი ხოარ ღადაობ გოგო
- რას ვღადაობ არ გჯერა?
- ნწ
- მე დამაბაეა უთხარი რო რაღაცა მაქ სათქმელიო კითხე რა უნდა გეთქვათქო და გეტყვის თვითონ, ოღონდ არ უთხრა რო გითხარი თორე მომკლავს
- კაი
__________________________________________
- რას შვები?
- რავი არაფერს შენ?
- რავი, ლიზამ მითხრა ნიკამ რაღაცა უნდა გითხრასო და რა უნდა მითხრა
- ისეთი არაფერი
- ოოოჰ, კაი რააა, რა ისეთი არაფერი, მითხარი ახლა
- მერე გეტყვი
- გაგებუტები იცოდე
- ჰოო კაი კაი
- მიდი მითხარი
- მიყვარხარ
- ___________
- ჰეი, აქ ხაარ?
- _____________
- ანიიი, აქ ხააარ?
- ___________
- კაი, რა რამე მომწერე
- ____________
- არ უნდა მეთქცა საერთოდ
- არა, უნდა გეთქვა
- შენ რას ფიქრობ ჩვენზე
- მე არ მიყვარხარ, თუმცა მომწონხარ, თან ძალიან
- ეგ უკვე კარის ნიშანია
__________________________________________________
- ლიზა, გამომიტყდა
- ვააა, რაო?
- მიყვარხარო რაო და
- მერე შენ რა უთხარი
- მე არ მიყვრხარ მაგრამ მომწონხართქო
- აუუუ, რა საყვარლები ხააართ
- ძაააალიან
და ამ დროს ყველაზე საშინელებარაც შეიძლება მომხდარიყო, ის მოხდა. ბიძაჩემაა გამოაბიჯა ოთახიდან, ჩვენ აივანზე ვიჯექით, და იმ ოთახის კარები ღია იყო, და თავისთავად ანდრიამ ყველაფერი გაიგონა. (ანდრია ბიძაჩემია, ძააალიან მაგარი ურთიერთობა გვაქვს, შესაშური, მაგრამ სულ ვჩხუბობთ ხოლმე, ახლა ეს გაიგონა, დარწმუნებული ვარ არავის ეტყვის, მაგრამ სულ გამაწვალებს). ეს საშინელებააა. ახლა ამას ვინმე გააჩუმებს?
- პრივეტ გოგოებო - ისე უდარდელად მოგვესალმა თითქოს ორი წუთის წინ სხცას გაეგონოს ჩვენი ლაპარაკი.
- გაგიმარჯოს - მივუგდე რასაც ქვია
- რა იყოთ რა სახეებოი გაქვთ კაცი მოკალით?
- არა, ახლა მოვკლავ - ამის თქმა იყო და შევახტი, ორივე წავიქეცით, ბევრი ვიჭიდავეთ, ნუ ბოლოს ლიზამ გაგვაშველა.
- ანიიი, რა პატარა ბავშვივით იქცევი
- არაფერიც, კიდე მე ვიქცევი პატარა ბავშვივით? ჩუმად ლაპარაკის მოსმენა ბავშვური საქციელი არაა?
- ჩვენ თვითონ დავჯექით აქ, იმას რას ერჩი,
- მერე ვერ გამოყო თავი და ვერ გვითხრა ჰეი მეც აქ ვარო?
- შენ მოიქცეოდი ეგრე, ანდრიაზე ეგეთი რამე რო გაგეგო
- მოვიქცეოდი
- ანიიი
- ჰოო, კაი არა , არ მოვიქცეოდი ეგრე, ეგ სადისტია
- გოგო ბიძაშენია
- ჰოო? ბიძაჩემი არ იყო აივნიდან რომ ფეხებით დამკიდა? მაშინ ბიძაჩემი არ იყო, ჩემი ფეხსაცმელი ხის კენწეროზე რო აიტანა და იქ ჩამოკიდა? მაშინ არ იყო, შავები რო ჩაიცვა სახე რო დამალა და რო გაითამაშა ჩემი გატაცება? მაშინ რა დღეში ვიყავი, გული გამიხეთქა.
- ჰოო, მაგრამ მასე მაინც არ უნდა ილაპარაკო
- მართალი ხარ, უარესის ღირსია
- კაი დამშვიდდი, ხომ იცი რომ, არავის არ ეტყვის
- კიი ეგ ვიცი მაგრამ სადაც მარტო დამიჭერს ყველგან წამომაძახებს
- მაგას აიტან როგორმე
- ჰოო
რამდენიმე კვირის განმავლობაში მე და ნიკა გვიანობამდე ვმესიჯობდით. ერთ დღეს კი დილას ზარი მაღვიძებს.
- ჰოო მა, მძინავს მერე გადმორეკე. - ტელეფონისთვის არც დამიხედია, სულ მამიკო მირეკავს ხოლმწ ასე ადრე, უკვე გათიშვას ვაპირებდი როცა ნაცნობი ხმა გავიგონე
- მამაშენი ვიყავი და ამას მიმალავდი?
- ოოჰ, ნიკა ამ დილა უთენია ვის გაუგია დარეკვა
- რა დილა უთენია გოგო, ლიზამ რომ მითხრა ანის გვიანობამდე ძილი უყვარსო, მაგიტო არ დავრეკე აქამდე, ორი დაიწყო, ესაა დილა უთენია? მზეც არ ამოწვერილა ჯერ ხოო
- ხოო, ჩემთვის ჯერ არ გათენებულა თავზე ბალიში მადევს მზემ რო არ გამაღვიძოს და შენ მაღვიძებ არ გცხვენია?
- დღეიდან ყოველდღე მე გაგაღვიძებ
- მიყვარხარ და თავი არ შემაძულო
- ვერ გავიგე?
- არ მახსოვს ოდესმე ყრუობაზე დაგეწუწუნოს
- ვაიმე, ანი არ უნდა გამაფრთხილო სანამ ასეთ რაღაცას მეტყვი?
- რა მეთქვა, ნიკა გაემზადე სიყვარული უნდა აგიხსნათქო?
- ვაიმე, ჩემი პატარა გოგო ხარ შენ
- შენი პატარა გოგო არ ვარ
- აბა ვისი ხარ?
- შენი ვარ ოღონდ პატარა არა
- ჩემი გოჭი ხარ შენ
- გოჭი არა ინდაური, შენი გოჭი შენი ლამაზია
- ჰოო მერე შენ ხარ ჩემი ლამაზი
- მე არა, შენი დაიკო შენი ლამაზი
- აუუუ, კიდე დაიწყეე, რა გავაკეთო რო დამიჯერო
- შენი ფბს ლოგინი და პაროლი მომეცი
- ლოგინი ჩემი ტელეფონის ნომერია პაროლი კიდე ბაბნიკა
- არ არსებობს
- არსებობს
- ეგ მე არ შეგარქვი?
- ჰოო, შენ რო შემარქვი მაგიტო ჩემო პატარა, უკწცრავად ჩემო ლამაზო გოგო
- ჩემ ლამაზს ნუ მიძახი თორე ინსტიქტურად გამირბის გონება შენი დაიკოსკენ
- ვიღაცა ეჭვიანობს ხოო
- მერე რაა
- არაფერი, კაი წავედი მე მერე დაგირეკავ, ახლა არ მცალია, გაკოცე პაკს
- პაკაა
მაშინვე შევედი ნიკას ფბში, მესენჯერი გადავქექე. გადავატრიალე ყველაფერი და ჩემ ლამაზს ვერ მივაგენი, მაინც მოვყევი თავიდან და წავიკითხე გოგოების მესიჯები, ზოგზე გავბრაზდი, ზოგზე ბევრი ვიცინე, ნუ საბოლოოდ, მივაგენი ჩემ ლამაზსაც. საშინლად ვიეჭვიანე. არ მესიამოვნა იმისცდანახვა ნიკა როგორ წერდა თავის ლამაზს. რამდენიმე ადგილი დავსქრინე, ყველაფერი საგულდაგულოდ შევამოწმე, ფბდან გამოვედი და ნიკას დავურეკე.
- ნიკ, გცალია?
- შენთვის ყოველთვის მცალია
- შენი ლამაზის მინაწერებს ვეძებდი და ვერ ვნახე - მოვატყუე, არაუშავს გადაიტანს
- ჰოო აღარ აწერია ჩემი ლამაზი
- აბა რა აწერია?
- სახელი და გვარი
- აჰ კაი
- რას ჩააჯინდი მაგ გოგოს?
- არ მეპიტნავება თვალში
- რატო რას ერჩი, კაი გოგოა
- კაი გოგო როა მაგიტო არ მეპიტნავება აბა მახინჯი რო იყოს კიარ ჩაგეძიებოდი
- ჰაჰააა, ვიღაცა ეჭვიანოოოობს თანაც საშინლააად
- არ მაქ უფლება ჩემ შეყვარებულზე ვიეჭვიანო?
- ვაუუუ, უკვე შეყვარებულებიც ვართ?
- თუ გინდა ისევ მეგობრებად დავრჩეთ
- ეგ არ მინდა, რომელ სულელს ენდომებოდა ეგ
- რავი ზოგი ძაან სულელია ხო იცი
- შენ პირველ რიგში
- არაფერიც
- იცოდე შენ და შენს ლამაზს თვალს არ გაშორებთ, ხო იცი მე არაფერი გამომეპარება, ასე რომ თუ რამე ურთიერთობა გაქვთ მეგობრობის გარდა, მაშინ ახლავე შეწყვიტე ურთიერთობა თუარადა მერე მაინც შეგიწყფება ურთიერთობა ოღონდ შენ ლამაზთან არა.
- კაი ნუ ხარ ეგეთი სასტიკი
- შენ იცინე და ვნახოთ ბოლოს ვინ გაიცინებს მერე
- რათქმაუნდა მე და შენ
- ეგ შენზეა დამოკიდებული
- თავისთავად
- წავედი ახლა არ მცალია
- კაი გაკოცე საყვარელო
- კაი მეც პაკაა
რატომღაც დავმშვიდდი, ისე თავდაჯერებული მელაპარაკებოდა ეჭვებიც გამიქარვა.
ვიყავით ასე მე და ნიკა, დღეები დღეებს მიჰყვებოდა, ნიკა უფრო და უფრო მენატრერბოდა და მისი ნახვა მინდოდა. მის ნახვას ვერ ვახერხებდი, დედაჩემისთვის რამე მიზეზი უნდა მეთქვა, ერთხელ ვუთხარი მე და ლიზა გავისეირნებთ ქალაქშითქო და ქალაქში სეირნობა თუ გინდოდა სოფელში რატო წახვედიო. ნუ სხვა გზა არ დამრჩა, უნდა მეთქვა. დღეს დედიკო ჩამოდის და ვალირებ თქმას, არ ვიცი როგორი რეაქცია ექნება, ასეთი შემთხვევა ჯერ არ ყოფილა.
ვეღარ მოვითმინე და მივწერე.
- დედა რაღაცა მნიშვნელოვანი უნდა გითხრა, ვფიქრობ უნდა იცოდე. ერთი ბიჭი მომწონს - მთლად სიმართლეც არ ვუთხარი, რო ჩამოვიდოდა მაინც გაიგებდა - და არ ვიცი რა რექაცია გექნება, ამიტო გადავწყვიტე მომეწერა, რომჩამოხვა დავილაპარაკოთ.
პასუხი არ მოუწერია, რო გაბრაზებულიყო რამეს აუცილებლად მომწერდა, ე.ი. არ გაბრაზებულა. არც გახარებია ალბათ მაგრამ არ გაბრაზებულა. ეს კარგია, ახლა დავჯდებით დედაშვილი აივახე ყავას მოვწრუპავთ, მე იქნაურ ამბებს მოვუყვები და ნიკაზე დაველაპარაკები, ის რჩევებს მომცემს, და ასე ტკბილად ვიჭუკჭუკებთ. ასეთი რამე ჯერ არ მომხდარა.
საღამომ ძლივს მოაღწია, ეზოში მანქანა რომ შემოვიდა სუნთქვა შემეკრა, ერთი სული მქონდა როდის ვნახავდი დედაჩემს. იმდენი მქონდა მოსაყოლი. მამაჩემის სახე არ მომეწონა როცა მითხრა წადი შენი ტელეფონი მომიტანეო. ეეეე, აქ რაღაც ისე ვერ არიიიის.ნუთუ მამაჩემს უთხრა, არასდროს ვაპატიებ. მამაჩემისთვის რომ მდომოდა თქმა იმას მივწერდი დედას კიარა. აუუუუ, მამაჩემი რას იზამს ახლა, არ ვიცი რა გრუზინიცაა, დაიწყებს ჯერ ადრეაო და ეგეთებს, ჯერ ისწავლე მერეც მოასწრებო. აუუუ, ვაფშე არ უნდა მეთქვა რაა, არ ვნახავდი და ეგ იქნებოდა. ვაიმეეე აწი რა იქნება ნეტააა.
- დედა მამიკოს უთხარი?
- მე არაფერი არ მითქვია, შენ თვითონ უთხარი
- მაგას როგორ ვეტყოდი არ მითქვია
- მესიჯი მამაშენმა ნახა, და კინაღამ მიაფშვნა ტელეფონი კედელს
- აუუუ, კაი რაა
- რა კაი რა, ერთი საათი ვერ მოითმინე, მერე ვერ მეტყოდი რო ჩამოვიდოდი?
- ოჰ კაი, კაი, ლიზასთან გადავალ
- მალე მოდი სახლში
- ჰოო
ეზოდან უნდა გადავსულიყავი მამაჩემმა რომ დამიძახა
- სად მიდიხარ?
- ლიზასთან
- აქ მოდი
- რა არი
- მოდიმეთქი
ვსო, ახლა ის მინდა მიწა გამისკდეს და ჩამიტანოს, აუ ღმერთო ნეტა კოშმარი იყოს.
- ლიზასთან ვინ გაგიშვა?
- დედიკომ
- ვინაა ეს ბიჭი?
- ნიკაა
- შენი შეყვარებულია?
- ჰოო
- დღეიდან აღარაა, ერთი კვირა facebookში აღარ შეხვალ, არც ლიზასთამ გადახვალ, იმას თუ უნდა გადმოვიდეს, არ მჭირდება შენი სიყვარულობები აქ მე. - თვალები ცრემლებით ამევსო, აღარ ვიცოდი სად წამეყო ხელები, ვიცოდი რომ რაღაცას მეტყოდა მაგრამ ამას არ მოველოდი. - და კიდე, იმ ბიჭს აღარ მიწერ გაიგე? დაამთავრე ყველაფერი მაგასთან, არ გჭირდება შენ შეყვარებული.
ხმა ვერ ამლვიღე, მარტო ის მოვახერხე რომ ზემოთ ავსულიყავი და მეტირა, მეტირა იმიტომ, რომ იმ ადამიანს დამაშორეს ვის გამოც გათდნება მიხაროდა, მეტირა იმიტომ რომ ლიზასთან გადასვლა ამიკრძალეს, მეტირა იმიტომ რომ თინეიჯერობის ასაკში სოც. ხსელს მომწყვიტეს, და ბოლოს, მეტირა იმიტომ რომ ჩემს თავმოყვარეობას ფეხით გადაუარეს. ჩსმი გრძნობები გათელეს. მეტირა იმიტომ რომ საშინლად მტკიოდა, მარტო გული არა, მთელი სხეული მტკიოდა, მეწვოდა, იმ დროს მარტო სიკვდილს ვნატრობდი. ჩემ თავზე ვბრაზდებოდი პასუხიც რომ არ გამიცია მაგიტო. სიკვდილი მინდოდა ჩვენი სიყვარული რომ არ დავიცავი მაგიტო, მე რისი ღირსი ვიყავი ამიერიდან, რა მეკუთნოდა, სიყვარული ვერ დავიცავი და სხვა რამეს როგორ დავიცავდი.
ლოგინზე ვიწექი და ვტიროდი, ვტიროდი, ჩუმათ რომ არავის გაეგო, ვტიროდი ჩემთვის, თმებს ვიგლიჯავდი, ამას ჯობდა ვინმეს მოვეკალი. მთელი დღე და ღამე ტირილში გავატარე, არც მიძინია და არც მიჭამია, მემგონი არც განვძრეულვარ, უბრალოდ ვიწექი ჩემი და ნიკას ფოტოს დავშტერებოდი და ვტიროდი, შიგნიდან ვიწვებოდ და ვიფერფლებოდი, ნიკა მტკიოდა. ნიკა ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი იყო იმ დროისთვის. ძალიან ცუდად ვიყავი, სარკეში არ ჩამიხედია მაგრამ ვგრძნობდი არანორმალურად მქონდა თვალები დასიებული და ჩაწითლებული. დილას დედა და მამა ისე წავიდნენ არც კი შეუხედავთ თავიანთი ნამოქმედარისთვის. ის იყო მანქანა თვალს მიეფარა, რომ ავბღავლდი, არანორმალურად, მთელი ხმით ვბღაოდი, უკვე იატაკზე ვიდექი მუხლებზე და რა ძალი და ღონეც მქონდა ბოლო ხმაზე ვბღაოდი, თითქოს ამით ტკივილი შემიმსუბუქდებოდა, ვცდილობდი ჩემი ტკივილი ხმით დამეხშო და ბგერებთან ერთად ამომეშვა. ჩემ ბღავილზე ლიზა გადმოვარდა შეშინებული, ოთახში რომ შემოვარდა, წაიერათ გაშეშდა, არ ელოდა ასეთ მდგომარეობაში თუ ნახავდა მის საუკეთესო მეგობარს, რადგან იგი იშვიათად არა თითქმის არასდროს ტიროდა. ერთადერთხელ ნახა ლიზამ ატირებული ანი, მაშინ როცა სახლიდან გაუფრთხილებლად წამოვიდა, ახლა კი ასეთ დღეში იყო.
ლიზა ჩემთან დაჯდადა მიმიხუტა.
- დაეყნარდი ჩემო გოგო, დამშვიდდი, ყველაფერი კარგადაა, მე აქ ვარ, ნუ ტირი გტხოვ
- ლიზა, არააო,...... არაო გესმის? ვსიოო... დაამთავრე ურთიერთობა მაგ ბიჭთ....- ამაზე ხელახლა ამივარდა ისტერიული ტირილი, ლიზაც ამყვა. არ ვიცი რამდენი ხანი ვიჯექით ასე მე და ლიზა, მაგრამ გეტყვით რომ ეს არ იყო არც ერთი წუთი და არც ერთი საათი, ეს საუკუნე იყო გაწელილი. ცრემლები აღარ მდიოდნენ, განა იმიტომ რომ აღარ მტკიოდა, არა უბრალოდ ძალა აღარ მქონდა იმისთვის რომ კურცხალი თვალიდან გადმომეგდო.
- ლიზა რატო? რატო უბრალოდ რატო? რამეს ვაშავებ? სიყვარული დანაშაულია? ლიზა მიშველე, მიშველე გეხვეწები, ვერ გეტყვი რა ხდება ჩემს თსვს, ვერ აგიღწერ, ცუდად ვარ ლიზა, ძალიან ცუდად ვარ ლიზა, შენ ვერ წარმოიდგრნ რა ცუდად ვარ, ეს სიკვდილის ტოლფასია, ლიზა მე ის მიყვარდა არა არ მიყვარდა მიყვარს ჰოო მიყვარს, ძალიან მიყვარს, საშინლად მიყვარს, უაზროდ მიყვარს, უსიტყვოდ უთქმელად ჩუმად მიყვარს, ხმამაღლა და ღრიალითაც მიყვარს, ნაზადაც მიყვარს ლიზა, და გიჟურადაც მიყვარს, წვიმაშიც მიყვარს და მზეშიც მიყვარს, კეთილიც მიყვარს და ბოროტიც მიყვარს, უბრალოდ მიყვარს გაიგეეე? დიდიც მიყვარს და პატარაც მიყვარს, დღისითაც მიყვარს და ღამითაც მიყვარს, წყალშიც მიყვარს და ხმელეთზეც მიყვარს, უბრალოდ მიყვარს მიყვარს მიყ..... - ვბღაოდი ბოლო ხმაზე, ლიზას ვუბღაოდი, თითქოს ამაში ლიზა იყო დამნაშავე, ძალიან დაღლილი ლიზას ხელებში ჩავესვენე და ტირილი დავიწყე, ლიზას ვეხუტებოდი, ვეხუტებოდი, და მის უკან ხელებს კედელს ვურტყამდი. კარზე კაკუნი გაისმა
- ანი დაწყნარდი, ახლავე მოვალ. - ლიზა გავიდა, კედელზე მიმაყუდა და კარებისკენ წავიდა, აშკარად ვიღაცას შემოსვლა უნდოდა ლიზამ ერთხელ გამომხედა, თაბი გააქნია, და სტუმარი გაისტუმრა. - ბიჭები იყვნენ, ვნახავთ და წავალთო
- ვინ ბიჭები?? - თვალები გამიბრწყინდა
- სანდრო, ანდრია და ილია. - იმედი გამიცრუვდა, არც სანდრო მინდოდა არც ანდრია და არც ილია, არცერთი არ მინდოდა, არავინ და არაფერი, ლიზამ ლოგინზე დამაწვინა, თვითონ კი სადღაც გავიდა, მე რა დამაძინებდა, ბალიშს ჩავეხუტე და ჩუმად დავიწყე ტირილი, ეს უფრო მტანჯავდა, ღრიალის დროს ყველა ორგანო დაძაბვისგან გტკივა, ხოლო ჩუმად ტირილის დროა ყველაფერი გეწვის და იტანჯები, იტანჯები საშინლად.
- ანი, ნიკა რეკავს
- დამალაპარაკე, ჩქარა დამალაპარაკე - თითქმის ვუღრიალე


- ალოო ნიკა საყვარელო შენ ხარ?
- ხოო მე ვარ შენ როგორ ხარ?
- როგორ ვიქნები, ნიკა მოდი რა წამიყვანე აქედან გთხოოვ
- ანი დაწყნარდუ გთხოოვ, არ იტირო, შენ ხო ხარ ჩემი გოგო, ხოდა არ იტირო იცოდე, არ იტირო
- კარგი, არ ვიტირებ არა, ნიკააა მიყვარხარ ნიკა და თანაც ძალიან მიყვარხარ ნიკა, ხომ იცი? - ახლა ისევ ტირილი ამივარდა
- მეც მიყვარხარ, სიხარულო, ჩემო პატარა და ლამაზო გოგო, მეც მიყვარხარ, და მენატრები ძალიან.რაღაც უნდა გთხოვო
- რაც გინდა მთხოვე
- მამაშენის ტელეფონის ნომერი მომეცი
- არა არ მოგცემარნაირად, არ მოგცემ
- რატო?
- _________
-ანი რატოო?
-_______
- რატო მეთქი გოგო?
- აზრი არ აქ
- რას არ აქ აზრი გოგო, ხოარ გაგიჟდი, აბა ის ჯობია როგორც ხარ და რა დღეშიც ხარ? ეგ ჯობია?
- არა არაფერი არ ჯობია, საერთოდ არაფერი, ნეტა საერთოდ არ შეგყვარებოდი
- არა, მაგას ნუ ამბობ, მე მოგონებები დამრჩა, და არაფერია ამაზე ძვირფასი ჩემთვის. ხომ იცი როგორ ძალიან მიყვარხარ. ნიკა ხო იცი როგორ მიყვარხარ, უბრალოდ ძალიან რთულია, ასეთ სიტუაციაში არ ვყოფილვარ ნიკა, ძალიან მენატრები, ძალიან ვერ წარმოიდგენ როგორ, ყველაფერი მტკივა, მისმინე, ასე არ გამოვა, შენ კარგი ბიჭი ხარ სიმპატიური და მხიარული, სხვაც გამოჩნდება, უკეთესს იპოვი დარწმუნებული ვარ,
- არ მინდა მე სხვა რატო არ გესმის - ახლა უკვე ისიც ტიროდა - მე შენ მიყვარხარ გესმის? მარტო შენ, და შენ ხარ ჩემთვის საუკეთესო, ბოქშეი - ბოქშეი ჩვენი სიტყვა იყო (ბავშვი), რატო გადავაკეთეთ ასე ვერ გეტყვით მაგრამ მაინც მომწონდა, თუმცა ამან ჩემზე უფრო იმოქმედა და ახლა უკვე აღარც ვცდილობდი ცრემლების დამალვას
- ბოქშეი ნიკა, ბოქშეი - ახლა უკვე ვბღაოდით ორივე, უსიტყვოდ მხოლოდ სუნთქვის რიტმით ვხვდებოდით ერთმანეთის სათქმელს - ხომ იცი გამოუვალ მდგომარეობაში ვარ ნიკა, ნიკა, ნიკაააააა, ნიკ ......... მიყვარხარ, მაგრამ არ შემიძლია.скачать dle 11.3




№1  offline წევრი ნიანო

ღმერთო ჩემო.. სადაა გაგრძელება. რა იყო ეს <3 ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ძალანკარგი იყო აი მეტი რომ არ შეიძლება ისე კარგი

 



№2  offline წევრი qeti.ii

მეორე ნაწილს არ დაწერ?ასე არ უნდა დამთავრებულიყო,რა სისატკია,მოგვარებადი იყო ეს პრობლემა თუ დაბრკოლება,თანაც ისე დაამთავრე,რომ ორივეს უყვარს,და გთხოვ დაფიქრდე გაგრძელებაზე,
შინაარსი,წერილს სტილი ყველაფერი მომეწონა დასასრულის გარდა,ანის დახრჩობა მომინდა,არ შეუძლია,არ შეუძლია კი არა ისე არ უყვარს როგორც საჭიროა,უნდა ებრძოლა,მითუმეტესად ნიკამ უთხრა მამაშენის ნომერი მომეციო,ანუ ის აპირებდა ბრძოლას,ბრძოლას ბედნიერებისთვის და სიყვარულისთვის,ვერ გეტყვი ბოლომდე მომეწონა და კმაყოფილი დავრჩი მეთქი,მიხვდები შენც,მაგრამ რავი მაინც კარგი იყო,იმედია გააგრძელებ,ლიზა და გიორგი დამკლდა,არ ვიცი რატომ მაგრამ ერთად მინდოდა ეს ორი,
წარმატებები და ველი გაგრძელებას!❤❤❤❤❤

 



№3  offline წევრი a.bochorishvili

ნიანო
ღმერთო ჩემო.. სადაა გაგრძელება. რა იყო ეს <3 ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ძალანკარგი იყო აი მეტი რომ არ შეიძლება ისე კარგი

ვაიმე, ძალიან დიდი მადლობა, ვერ გამოვხატავ უბრალოდ რამდენად მიხარია და როგორი ბედნიერი ვარ, გაგრძელებაზე არ მიფიქრია

qeti.ii
მეორე ნაწილს არ დაწერ?ასე არ უნდა დამთავრებულიყო,რა სისატკია,მოგვარებადი იყო ეს პრობლემა თუ დაბრკოლება,თანაც ისე დაამთავრე,რომ ორივეს უყვარს,და გთხოვ დაფიქრდე გაგრძელებაზე,
შინაარსი,წერილს სტილი ყველაფერი მომეწონა დასასრულის გარდა,ანის დახრჩობა მომინდა,არ შეუძლია,არ შეუძლია კი არა ისე არ უყვარს როგორც საჭიროა,უნდა ებრძოლა,მითუმეტესად ნიკამ უთხრა მამაშენის ნომერი მომეციო,ანუ ის აპირებდა ბრძოლას,ბრძოლას ბედნიერებისთვის და სიყვარულისთვის,ვერ გეტყვი ბოლომდე მომეწონა და კმაყოფილი დავრჩი მეთქი,მიხვდები შენც,მაგრამ რავი მაინც კარგი იყო,იმედია გააგრძელებ,ლიზა და გიორგი დამკლდა,არ ვიცი რატომ მაგრამ ერთად მინდოდა ეს ორი,
წარმატებები და ველი გაგრძელებას!❤❤❤❤❤

არვიცი რა გითხრა, ჯერ მადლობა იმისთვის რომ წაიკითხე, სიმართლე გითხრა გაგრძელებაზე არ მიფიქრია, გავაგრძელოოო?

 



№4  offline წევრი qeti.ii

a.bochorishvili
ნიანო
ღმერთო ჩემო.. სადაა გაგრძელება. რა იყო ეს <3 ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ძალანკარგი იყო აი მეტი რომ არ შეიძლება ისე კარგი

ვაიმე, ძალიან დიდი მადლობა, ვერ გამოვხატავ უბრალოდ რამდენად მიხარია და როგორი ბედნიერი ვარ, გაგრძელებაზე არ მიფიქრია

qeti.ii
მეორე ნაწილს არ დაწერ?ასე არ უნდა დამთავრებულიყო,რა სისატკია,მოგვარებადი იყო ეს პრობლემა თუ დაბრკოლება,თანაც ისე დაამთავრე,რომ ორივეს უყვარს,და გთხოვ დაფიქრდე გაგრძელებაზე,
შინაარსი,წერილს სტილი ყველაფერი მომეწონა დასასრულის გარდა,ანის დახრჩობა მომინდა,არ შეუძლია,არ შეუძლია კი არა ისე არ უყვარს როგორც საჭიროა,უნდა ებრძოლა,მითუმეტესად ნიკამ უთხრა მამაშენის ნომერი მომეციო,ანუ ის აპირებდა ბრძოლას,ბრძოლას ბედნიერებისთვის და სიყვარულისთვის,ვერ გეტყვი ბოლომდე მომეწონა და კმაყოფილი დავრჩი მეთქი,მიხვდები შენც,მაგრამ რავი მაინც კარგი იყო,იმედია გააგრძელებ,ლიზა და გიორგი დამკლდა,არ ვიცი რატომ მაგრამ ერთად მინდოდა ეს ორი,
წარმატებები და ველი გაგრძელებას!❤❤❤❤❤

არვიცი რა გითხრა, ჯერ მადლობა იმისთვის რომ წაიკითხე, სიმართლე გითხრა გაგრძელებაზე არ მიფიქრია, გავაგრძელოოო?
რათქმაუნდა ახლა მაგას,უნდა გააგრძელო აბა რა უნდა ქნა,უბრალოდ ეს ისტორია ასე ვერ დამთავრდება,ველი გაგრძელებას❤❤❤❤

 



№5 სტუმარი Aravin

Vaime rom davinaxe mtavrdeboda guli kinagam wamivida. Jer arcerti istoria wamikitxavs aseticgrdznobir aseti emociebit es iyo ragac saocreba araamqveyniuri yvelaze sayvarloba.. ert momentshi ukmayofilebis grdznobac gamichnda magram imdenad srulyofili iyo rom gadavitane. Mokled dzalian mindoda gagrdzeleba hqonoda da nikas da anis istoria wesierad damtavrebuliyo magram titqos amaze uketesi dasasrulic ar sheidzleboda hqonoda tanac sataurs zudtad sheefereba mokled yvelaze kargi ram iyo rac ki am bolo dros wamikitxavs mat shoris. Warmatebebi shen da veli shens axal istorias

 



№6  offline წევრი a.bochorishvili

qeti.ii
a.bochorishvili
ნიანო
ღმერთო ჩემო.. სადაა გაგრძელება. რა იყო ეს <3 ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ძალანკარგი იყო აი მეტი რომ არ შეიძლება ისე კარგი

ვაიმე, ძალიან დიდი მადლობა, ვერ გამოვხატავ უბრალოდ რამდენად მიხარია და როგორი ბედნიერი ვარ, გაგრძელებაზე არ მიფიქრია

qeti.ii
მეორე ნაწილს არ დაწერ?ასე არ უნდა დამთავრებულიყო,რა სისატკია,მოგვარებადი იყო ეს პრობლემა თუ დაბრკოლება,თანაც ისე დაამთავრე,რომ ორივეს უყვარს,და გთხოვ დაფიქრდე გაგრძელებაზე,
შინაარსი,წერილს სტილი ყველაფერი მომეწონა დასასრულის გარდა,ანის დახრჩობა მომინდა,არ შეუძლია,არ შეუძლია კი არა ისე არ უყვარს როგორც საჭიროა,უნდა ებრძოლა,მითუმეტესად ნიკამ უთხრა მამაშენის ნომერი მომეციო,ანუ ის აპირებდა ბრძოლას,ბრძოლას ბედნიერებისთვის და სიყვარულისთვის,ვერ გეტყვი ბოლომდე მომეწონა და კმაყოფილი დავრჩი მეთქი,მიხვდები შენც,მაგრამ რავი მაინც კარგი იყო,იმედია გააგრძელებ,ლიზა და გიორგი დამკლდა,არ ვიცი რატომ მაგრამ ერთად მინდოდა ეს ორი,
წარმატებები და ველი გაგრძელებას!❤❤❤❤❤

არვიცი რა გითხრა, ჯერ მადლობა იმისთვის რომ წაიკითხე, სიმართლე გითხრა გაგრძელებაზე არ მიფიქრია, გავაგრძელოოო?
რათქმაუნდა ახლა მაგას,უნდა გააგრძელო აბა რა უნდა ქნა,უბრალოდ ეს ისტორია ასე ვერ დამთავრდება,ველი გაგრძელებას❤❤❤❤

ვერ შეგპირდები, ახლა თან სხვა ისტორიას ვწერ, თუმცა ვეცდები

Aravin
Vaime rom davinaxe mtavrdeboda guli kinagam wamivida. Jer arcerti istoria wamikitxavs aseticgrdznobir aseti emociebit es iyo ragac saocreba araamqveyniuri yvelaze sayvarloba.. ert momentshi ukmayofilebis grdznobac gamichnda magram imdenad srulyofili iyo rom gadavitane. Mokled dzalian mindoda gagrdzeleba hqonoda da nikas da anis istoria wesierad damtavrebuliyo magram titqos amaze uketesi dasasrulic ar sheidzleboda hqonoda tanac sataurs zudtad sheefereba mokled yvelaze kargi ram iyo rac ki am bolo dros wamikitxavs mat shoris. Warmatebebi shen da veli shens axal istorias

ემოციებს თავს ვერ ვუყრი, ძალიან გამახარე, ვერ გეტყვი როგორ გამაბედნიერე, ახლა ახალ ისტორიას ვწერ თუ წაიკითხავ მითხარი რა შთაბეჭდილება დაგრჩება, ძალიან მიყვარხარ და უღრმესი მადლობა ♡

 



№7 სტუმარი სტუმარი Lika

Au gtxov shemdegi tavi dawere dzalian momewona

 



№8  offline წევრი a.bochorishvili

სტუმარი Lika
Au gtxov shemdegi tavi dawere dzalian momewona

არვიცი, ვეცდები გავაგრძელო

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent