შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უბრალოდ ძლიერი (III ნაწილი(3 თავი))


23-03-2018, 01:22
ავტორი ლათინო
ნანახია 519

უბრალოდ ძლიერი (III ნაწილი(3 თავი))

გული ამიკანკალდა როდესაც მზერა სურათს მოაშორა და მე შემომხედა. თვალებში სიმწარე,გაცეცხლება,გაბრაზება,წყენა და ზიზღიც კი უელავდა.
-ეს ვინ არის?
ხმაზე შევატყვე რომ ძალიან ცდილობდა სიმშვიდის შენარჩუნებას და ვიცოდი რომ დიდხანს ვერ გაძლებდა და ცოტახანში აფეთქდებოდა. მე კი მთლიანად ავცახცახდი,თვალები ცრემლებით ამევსო,ყელში რაღაც გამეჩხირა,ჰაერი არ მყოფნიდა,ვცდილობდი რაც შეიძლება ბევრი ჩამესუნთქა,ხარბად მაგრამ არ გამომდიოდა. ფილტვები ჟანგბადს არ იღებდნენ.
ახლა ყველაზე მეტად წასვლა მინდოდა,მინდოდა გიორგისგან ძალიან შორს გავქცეულიყავი ჩემს შვილთან ერთად და ყველაფერი ჯანდაბაში მომესროლა. ვცადე ავმდგარიყავი, მუხლები მეკვეთებოდა,როგორღაც მივბობღდი არეული ნაბიჯებით კარებთან და ის იყო უნდა გამეღო გიორგიმ რომ მთელი ძალით მიაჯახა კარები იმდენად ძლიერად რომ კედელზე გაკრული სურათები ჩამოიყარა. თვალები მაგრად დავხუჭე და კარებშივე ჩავიკეცე,ხელები თმებში ვიტაცე და მხოლოდ ერთ ფრაზას ვიმეორებდი.
"არ წამართვა". ვერ ვხედავდი გიორგი როგორ მდგომარეობაში იყო რადგანაც მე თვითონ ვიყავი განადგურებული,ვხვდებოდი რომ მისი ერთი სიტყვაც საბოლოოდ მომტეხდა ფრთებს. როდესაც შევძელი ცოტათი მაინც დავმშვიდებულიყავი თმას ხელი გავუშვი და თვალები გავახილე. გიორგი სავარძელზე იჯდა,თავი ხელებში ჩაერგო და ღრმად სუნთქავდა.
-ჩემია?
ჩახლეჩილი ხმით ამოიხრიალა და შავი თვალები რომლებიც კიდევ უფრო ჩამუქებოდნენ მე მომაპყრო. ვერაფერი ვუთხარი,გამაცია. თითქოს ჩემს დასტურს ელოდა. მე ხმას ვერ ვიღებდი,ისიც ძლივს შევძელი რომ თავი ერთხელ მაინც დამექნია თანხმობის ნიშნად. თვალებში თითქოს ბრაზი გაუქრა მაგრამ შავ ფერზე წყენას და იმედგაცრუებას ნათლად ვხედავდი. იმედები გავუცრუე ჩემი საქციელით მაგრამ მე რა შემეძლო? სხვა გამოსავალი არ დამიტოვა და მე რა უნდა გამეკეთებინა?!
-რატომ დამიმალე?
მძიმედ ამოთქვა ის კითხვა რომელიც ყველაზე მეტად აინტერესებდა ალბათ.
- მაიძულე.
-მე? მე გაიძულე?
-ჰო გიორგი შენ! იმ დღეს როცა შენთვის უნდა მეთქვა რომ შვილი გვეყოლებოდა ქეთისთან ერთად ჟურნალისტების წინაშე გამოცხადდი და თქვი რომ ქორწინდებოდით და მე რა შემეძლო? რომ მეთქვა რამე შეიცვლებოდა? მასზე არ იქორწინებდი?
გამტყდარი და თითქმის გამქრალი ხმა ძლივს ამოვუშვი.
-ყველაფერი! ყველაფერი შეიცვლებოდა ელი.რომ გეთქვა...რომ გეთქვა ახლა ოჯახი გვექნებოდა.
-არ გვექნებოდა,შენ ქეთიზე იქორწინებდი.ჩვენ შენთან რომ დავრჩენილიყავით ბედნიერები ვერ ვიქნებოდით,ალექსს უდარდელი,ლაღი ბავშვობა არ ექნებოდა რატომ არ გესმის? როგორ უნდა ეცხოვრა ბავშვს ერთდროულად დედასთან,დედინაცვალთან და ნახევარძმასთან? არ მინდოდა რომ ჩემი შვილის ცხოვრება დრამას დამსგავსებოდა,არ მინდოდა ჩემს პატარას გული გასტეხვოდა,ის ხომ ფაიფურივითაა და ერთი ცოტათი უხეში შეხებაც კი მას ნამსხვრევებად აქცევს.სწორედ ამიტომ წამოვედი გიორგი. შენგან შორს ბედნიერები ვართ....ვცდილობთ მაინც.
-ის ბავშვი მისი ნახევარძმა არ არის. ის მისთვის არავინაა. ის ჩემი შვილი არ არის ელენე რატომ არ გესმის?და მაინც ის ბავშვი რომ ჩემი შვილი ყოფილიყო როგორ იფიქრე რომ რომელიმეს ავირჩევდი? როგორ იფიქრე რომ იგივენაირად არ მეყვარებოდა? რამდენი დავკარგე ამ სამ წელში იცი? სხვისი შვილი მამას მეძახდა საკუთარი კი არც კი მინცობს.....ჯანდაბა ელენე რატომ არ მითხარი? რატომ დამიმალე? რატომ არ მკითხე არაფერი? რატომ გადაწყვიტე ყველაფერი მარტომ?
-მიტომ რომ მარტო ვიყავი გესმის? ბავშვები გვერდში მედგნენ მაგრამ მაინც მარტო ვიყავი! არავინ მყავდა ვისაც ჩემი ბოლომდე ესმოდა,ვინც მთლიანად მგრძნობდა. არავინ გამაჩნდა გესმის? მეც ჩემი შვილივით ობოლი და უპატრონო ვიყავი,მაგრამ გადავაბიჯე ჩემს გრძნობებს,ჩემს შესაძლებლობებს და ფეხზე მყარად დავდექი, რადგან ჩემი შვილისთვის უზრუნველი ცხოვრება შემექმნა. მისი სიცოცხლის გადასარჩენად რამდენი ვიბრძოლე არც კი იცი. შენი ქორინებით ბოლო მომიღე,მე კინაღამ ბავშვი მოვკალი. ნებისმიერ დროს შეიძლებოდა დამეკარგა გესმის? ეს ყველაფერი კი მარტომ გავაკეთე. ახლა როცა ყველაფერი ცოტაც და სულ მთლად დალაგდებოდა ისევ გამოჩნდი ჩვენს ცხოვრებაში. რატომ გიორგი? რატომ მოგწონს ჩემი წამება?
-როგორ ფიქრობ მე კარგად ვიყავი? ბედნიერ ოჯახურ ფოტოებს რომ ნახულობდი,ერთხელ მაინც დაკვირვებიხარ ჩემს თვალებს? ელენე ნუთუ ამდენად გაცივდი? ადრე ჩემს თვალებში ყველაფერს ამჩნევდი და კითხულობდი და ნუთუ ვერცერთ ფოტოზე ვერ შეამჩნიე რომ ყალბი ვიყავი? ქეთისთან ბედნიერი როგორ ვიქნებოდი როცა შენ მიყვარდი? რატომ ცდილობ რომ ყველაფერი მე გადმომაბრალო? ჩვენი ურთიერთობა რომ გაიბზარა მარტო ჩემი ბრალია?
-კი! შენ თავიდანვე მომატყუე! აი მაშინ,იმ ხესთან. შენ თავიდანვე ყალბი იჰავი გიორგი! თავი შემაყვარე,გამომიყენე და ედ ყველაფერი მამაშენის გამო გააკეთე! თქვენ არ შეიცვლებით? ერთმანეთს გავხართ? სწორედ ამიტომ არ მინდა ჩემი შვილი შენს გვერდით გაიზარდოს! არ მინდა რომ ისიც თქვენნაირი იყოს,არ მინდა ისიც სსეთივე გახდეს როგორიც სხვა ბენდელიანები ხართ! იცი რატომ მინდა შენგან შორს იყოს? იმიტომ რომ მე მას ისე ვზრდი რომ მომავალში მას ვერავინ და ვერაფერი შეაშინებს. პრობლემებს კი არ გაექცევა გაუმკლავდება! საყვარელ ადამიანებს კი არასოდეს მიატოვებს....რაც არ უნდა მოხდეს,როგორც არ უნდა დაემუქრონ! მე კაცს ვზრდი,კაცს რომელსაც ვერაფერი შეაშინებს თორემ მშიშარა რკმ მდომებოდა კურდღელს ვიყიდდი და მოვუვლიდი. ის უშიშარი იქნება,საყვარელ ქალს კი არ შეიყვარებს გააღეერთებს! მის ჟანგბადად აქცევს იმდენად შეიყვარებს,რადგან მასთან დაშორება ვერ შეძლოს,მის გარეშე სუნთქვა ვერ შეძლოს. სწორედ ასეთი სიყვარული უნდა იცოდეს ჩემმა შვილმა!
-გრძნობები? გრძნობები ადამიანს არ სჭირდება?
-შიშის გრძნობა არა!
-ჩემი აზრით შიშის გრძნიბაც საჭიროა! დაკარგვის შიში უნდა ჰქონდეს ადამიანს,თუ არ იცის ეს რას ნიშნავს ესეიგი ის არასოდეს ყოფილა ბედნიერი. ჰო! თუ ადამიანს არ ვინმეს დაკარგვის არ ეშინია ,ეს იმას ნიშნავს რომ მის ცხოვრებას აზრი არ აქვს.
-...
-როდის მაჩვენებ?
-რა?
-ალექსზე გეკითხები,როდის მაჩვენებ?
-.....
-ელენე!
-ჩემი წასვლის დროა!
ჩანთას ხელი დავავლე და უკანმოუხედავად გამოვიქეცი.
მანქანაში ჩავჯექი და სავერძელზე დაღლილი მივწექი. თავი უკან გადავაგდე და თვაკებჯ დავხუჭე რადგან თვალებიდან ის სითხე არ წამომსვლოდა რომელიც უკვე წლებია გაიყინა,თუმცა ძალა აღარ მეყო და ავტირდი. მანქანა დავქოქე და სწრაფად მივწყდი ადგილს,ცრემლები გზას მიფარავდნენ,ბურავდნენ. თითქოს ცდილობდნენ გზა მთლიანად დაეფარათ რომ მეც წასასვლელი აღარ მქონოდა. გიჟივით ვმართავდი მანქანას. ასე აწიოკებულ სულს ვიმშვიდებდი. ამ ნახევარი საათის განმავლობაში სამჯერ გადავურჩი სიკვდილს. როდესაც მივხვდი რომ უკვე სიამოვნებას აღარ ვანიჭებდი საკუთარ თავს და პირიქით,საფრთხეს ვუქმნიდი მანქანა გზიდან გადავაყენე. ჰო ჩემი სიცოცხლე მიყვარს, ჩემს ალექსს რომ მივუძღვენი ის სიცოცხლე მიყვარს. თვალები დავხუჭე და ყველაფერი თვალწინ დამიდგა. ახლა უფრო მეტად შემეშინდა,რამე რომ მომსვლოდა ალექსს რა ეშველებოდა? ფაქტიურად საკუთარ შვილს მე თვითონ ვაობლებდი. არ ვიცოდი სად ვიყავი,ბევრი სიარულის შემდეგ მივხვდი რომ მთაწმინდაზე ვიყავი. მთელი ქალაქი იშლებოდა ჩემს თვალწინ. ულამაზესი სანახაობა იყო. ჰო ულამაზესი იყო რადგან არ ჩანდა ის ქუჩები სადაც ობოლი და უპატრონო ბავშვები ისხდნენ და დაობებული პურისთვის ღმერთს მადლობას სწირავდნენ. არ ჩანდა იმ სახლის ფანჯრები სადაც ქმარი ცოლზე ძალადობდა. არ ჩანდა ის სადარბაზოები საიდანაც უმწეო გოგონებს იტაცებდნენ, ამდენი მანქანების ხმაში არ ისმოდა იმ გოგონას განწირული კივილი რომელიც შველას ითხოვდა რადგან მას აუპატიურებდნენ,არ ისმოდა შვილმკვდარი დედის გლოვა. აქედან სამყარო რელური არ ჩანდა,აქედან მხოლოდ ის ჩანდა რაც თითოეულ ჩვენთაგანს უნდა რომ დაინახოს. ყველას გვინდა რომ ჩვენი სამყარო ფერადი იყოს თავისი სითეთრით,ჩვენ კი იმის მაგივრად რომ რამე ვავაკეთოთ ამის მისაღებად მარტივ გზას ვპოულობთ და თვალებზე ისეთივე ფერებში გაწყობილ ნაჭერს ვიხვევთ თვალებზე როგორშიც გვინდა რომ ჩვენი სამყარო იყოს. მაგრამ სამყარო არ არის ფერადი,მან დიდი ხნის წინ დაკარგა ფერები თავისი სითეთრით და ახლა ის არის ნაცრისფერი,გაუფერულებულია. ამ სამყაროდან ყველას გაქცევა სურს, იმიტომ რომ ამ სამყაროში ცხოვრება შეუძლებელია. თვალები ისევ ცრემლებით ამევსო,ჟანგბადით ავივსე ფილტვები,რაც შეიძლება მეტი მინდოდა შემესუნთქა, თითქოს ამით იმათ წავართმევდი ჟანგბადს ვინც ქალზე,ბავშვზე ან თუნდაც ცხოველზე,მნიშვნელობა არ აქვს,თავისზე სუსტ არსებაზე აწევდა ხელს,მაგრამ ამით არაფერი გამოდიოდა,მხოლოდ ფილტვები ვიტკინე.მანქანამდე ისევ ფეხით მივედი. არ ვიცი ეს რატომ გავაკეთე მაგრამ გიორგისთან წავედი სახლში.კარებზე უნდა დამეკაკუნებინა მაგრამ გადავიფიქრე და გამოვბრუნდი. სახლში წავედი სადაც ჩემი ბიჭი მეგულებოდა გიოსთან ერთად. სახლში ბედნიერი სახით შევედი,ისე თითქოს რამდენიმე წუთის წინ მე არ ვიღვრებოდი ცრემლად. სახლში შევედი და დანახულმა გამაშეშა. ვხედავდი როგორ თამაშობდნენ გიორგი და ალექსი მანქანებით. არ ვიცი რა განვიცადე,მეგონა მელანდებოდა,მეგონა ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი იყო,მაგრამ არა! მამა-შვილი ბედნიერად დარბოდნენ მაგიდის ირგვლივ და მე ვერც კი მამჩნევდნენ. კიბის მოაჯირს დავეყრდენი რომ არ წავქცეულიყავი. გაშტერებული ვუყურებდი მათ,მერე ჩემმა ბიჭმა შემამჩნია,ჩემკენ გამოიქცა და მუხლებზე მომეხვია.იმდენიც ვერ მოვახერხე რომ ბავშვი ხელში მაინც ამეყვანა,გაშტერებული ვიდექი მანეკენივით. გონზე ალექსის სიტყვებმა მომიყვანა.
-ნაქე დე! მამა მოცულა! ვასკლავი ალ კოფილა!
თვალებში ცრემლი მომაწვა,აღარ შმეწევდა ძალა რომ ამისთვის გამეძლო,თავბრუ დამეხვა და თვალთ დამიბნელდა,მერე რა მოხდა აღარ მახსოვს.თვალი რომ გავახილე ჩემს ოთახში ვიწექი,გვერდით კი გიორგუ მეჯდა. სწრაფად წამოვჯექი საწოლზე დზ გიორგის შევხედე. თავიდან განცვიფრბული მიყურებდა,მაგრამ მერე სახე დაუმშვიდდა.
-კარგად ხარ ელ..ენე?
-კი! გიორგი ამის თქმას თუ აპირებდი ბავშვისთვის მე რატომ არ გამაფრთხილე?საერთოდ იმაზე იფიქრე ბავშვს რა შეიძლება მოსვლოდა? ამ ამბავს მასზე ცუდად რომ ემოქმედა?
-მე არაფერი მითქვამს!
-აბა საიდან გაიგო? მოვიდა და გითხრა მამიკო ნახე ერთმანეთს როგორ ვგავართო? ერთნაირად გვიბრწყინავს შავი თვალებიო? დედა ჩემში შენს თავს ხედავსო?
ჯანდაბა რაზე ვლაპარაკობ? ესენი მისთვის არ უნდა მეთქვა.გიორგი გაკვირვებული მიყურებდა,მაგრამ მერე ბედნიერების ღიმილმა გაუპო სახე. მივხვდი ასე ჩემმა ნათქვამმა რომ გაახარა.
-არა! მას მე ფოტოზე ვუნახივარ,ჩვენი ქორწილის დღეს რომ გვაქვს გადაღებული.
-გასაგებია,ახლა სადაა?
-სძინავს.
-კარგი შენ შეგიძლია წახვიდე.
აღარ მინდოდა მასთან ერთად ყოფნა. ახლა მარტო ყოფნა და ფიქრი მჭირდებოდა. გიორგი გავაცილე და კარები დავკეტე,უნდა გამოვბრუნებულიყავი კარზე ზარი რომ დარეკეს. მეც გავაღე, გიორგიმ ხელი მტაცა მაჯაში,სხეულზე ამიკრა და სწრაფად მაკიცა ტუჩებში. უამრავმა გრძნობამ იხეთქა ჩემში. თავიდან სიამაყეს არ ვკარგავდი და ვცდილიბდი მოვშორებოდი მაგრამ ბოლოს მეც ავყევი მანამდე სანამ უჰაერობა არ ვიგრძენი.
-დაბადების დღეს გილოცავ ელი. ჩემს ტუჩებზევე ამოიბუტბუტა და თვალთახედვიდან გაქრა. მე კი ასე გახევებული დამტოვა. ცოტახანი ასე ვიდექი,მაგრამ მერე სიცივემ გამომფხიზლა,გამეღიმა და სახლში ბედნიერი შევბრუნდი. ოთახში ავედი,თავი მოვიწესრიგე და დავწექი. აი მაშინ კი ყველაფერი ამომიტრიალდა გონებაში და მეც მთელი ღამე მოვუნდი მის დალაგებას და ყველაფრის დაწყობას.

......
ძალიან დიდ ბოდიშს გიხდით დაგვიანების შემდეგ ასეთი პატარა თავისთვის. ახლა დავამთავრე წერა და ახლავე ავტვირთე. მინდოდა უფრო დიდი თავი დამედო მაგრამ კიდევ უფრო დამიგვიანდებოდა,ამიტომ გადავწყვიტე ახლავე ამეტვირთა. აბა რას ფიქრობთ? როგორი იყო? გელოდებით ტკბილებო. ♥♥♥♥♥ heart_eyesскачать dle 11.3




№1 სტუმარი Qeti qimucadze

Vaime rogor velodebodiii. Zalian kargi, magram patara iyo ert amosuntqvaze cavikitxee. Gamorcheulad shemiyvarda es istoria, imedia ardaagvianeb da Zalian ar gaachianurebb

 



№2  offline წევრი mia15

ძალიან კარგია.არ მეყო წასაკითხად.პატარა თავი იყო.ველი შემდეგ თავს.მალე დადე

 



№3 სტუმარი Ani

AUUUU cota didi dade xolme raa es dzaan magaria da male wavikitxeee warmatebebi da male ar daasrulo

 



№4  offline წევრი ლათინო

Qeti qimucadze
Vaime rogor velodebodiii. Zalian kargi, magram patara iyo ert amosuntqvaze cavikitxee. Gamorcheulad shemiyvarda es istoria, imedia ardaagvianeb da Zalian ar gaachianurebb

მადლობა,მიხარია რომ მოგწონს. ახალი თავის წერა უკვე დავიწყე,ვეცდები ბევრი არ გალოდინოთ ♥♥

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent