შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მხოლოდ შენ (თავი 4)


4-04-2018, 21:59
ავტორი ლიდია
ნანახია 344

მხოლოდ შენ (თავი 4)

თავი 4
ნახევარ საათში უკვე საავადმყოფოში ვიყავით. ცრემლები დაუკითხავად მომდიოდა და არ ვუსმენდი არავის. ადგილზე რომ მივედით მე ვერ მოვახერხე დაჩისთვის დამერეკა და ზუკამ დაურეკა. რამდენიმე წუთში დაჩი და ელზაც აქ იყვნენ.
-რა მოხდა? - მომვარდა სახეწაშლილი ელზა.
-მე.. არ... - სიტყვებს ვერ ვაბავდი ერთმანეთს. სალომეს რომ რამე მოუვიდეს თავს არ ვაცოცხლებ.
-გზაზე გადარბოდა და მანქანამ დაარტყა. - ჩაილაპარაკა ზუკამ.
დაჩი მას ყურადღებას არ აქცევდა, კედელს იყო მიყუდებული, ცრემლები მოსდიოდა.
-საოპერაციოში ჰყავთ. - გვითხრა ექთანმა.
იქვე სკამზე ჩამოვჯექი და ლოდინი დავიწყე. ზუკა გვერდიდან არ მცილდებოდა.
-კარგად ხარ? - მკითხა ისე, რომ სხვებს არ გაეგოთ.
-არა.
-ყველაფერი კარგად იქნება. არაფერი მოუვა, ხომ იცი ეს?
-არ ვიცი. ჩვენი ბრალია...
-არავის ბრალი არაა ნუცა, არ დაიდანაშაულო თავი.
-როგორ არა, ჩემი ბრალია! მე რომ არ მეკოცნა...
-რა შუაშია კოცნა? - იკითხა ზუკამ.
ისეთი სახით ავხედე წამში გაჩუმდა, შემდეგ ჩაფიქრდა.
-ღმერთო ჩემო სალომე... ახლა მივხვდი.. - ნერვიულად მოისვა თავზე ხელები.
ამ დროს ტელეფონზე დაურეკეს და უპასუხა.
-ხო დე.. რა?... ორ წუთში მანდ ვარ. - წამოხტა და სანამ საავადმყოფოდან გავიდოდა ჩემთან დაიხარა, შუბლზე მაკოცა და მითხრა:
-არ ინერვიულო. მაპატიე, სასწრაფო საქმეა. - და გაიქცა.
გაოგნებულმა გავაყოლე თვალი.
-ის სულ მიდის. - ჩაილაპარაკა დაჩიმ.
-რა? - შევხედე მას.
-ზუკა. ის სულ მიდის. ყველასგან.
-საიდან მოიტანე? სასწრაფო საქმეაო.. რა იცი რა ხდება.
-შენთვის არ მოუყოლია ხომ? პირველი არ ხარ.
-დაჩი კმარა! შენი და საოპერაციოშია, რა დროს ეგაა? - მკაცრად უთხრა ელზამ და დაჩიც გაჩუმდა.
დავიბენი.
ცოტახანში ექიმი გამოვიდა.
-მდგომარეობა სტაბილურია. მრავალი დაჟეჟილობა აქვს და რამდენიმე ჭრილობა. მთავარია გადარჩა და საფრთხე აღარ ემუქრება.
შვებისგან ამოვისუნთქე და გულზე მივიდე ხელი.
-მისი ნახვა შეიძლება? - იკითხა ელზამ.
-ჯერ სძინავს, მაგრამ რამდენჯერმე თქვა ნუცას ნახვა მინდაო.
ექიმი წავიდა.
-რას გულისხმობდი წეღან? - ვკითხე დაჩის.
-ხომ ვერ მეტყვი რატომ უნდა სალომეს შენი ნახვა?
-კითხვაზე კითხვით რატომ მცემ პასუხს?
-წეღან ის ვიგულისხმე, რომ ზუკას გოგონები შემდეგ ყოველთვის ჩემთან მოდიან, რადგან მას ვერ უძლებენ, ღარიბი და საცოდავია.
-რა?! როგორ შეგიძლია ასე ლაპარაკი მასზე? და მერე რა თუ ღარიბია? რადგან შენ გაქვს ფული თავი მაგარი ვინმე გგონია?
-ადრე ზუკა, დედამისი, მამამისი და მამიდამისი ჩვენთან ცხოვრობდნენ. ძალიან ახლოს ვიყავით ყველა. მაგრამ იმ შემთხვევის შემდეგ წავიდნენ სახლიდან. სადღაც ფუღუროში დასახლდნენ. მამიდამისი გარდაიცვალა. მამამისი ავადაა. სახლში მარტო მაია მუშაობს, მცირე შემოსავლით. ზუკას სამი წლის წინ შეყვარებული ჰყავდა, ნინო ერქვა, უყვარდათ ერთმანეთი. მაგრამ ნინო ვერ შეინარჩუნა და ჩემთან მოვიდა. ნინოს მე შევუყვარდი. აი ამის მერე გაგვიფუჭდა ურთიერთობა, ეს მხოლოდ მამიდამისის ბრალი არ ყოფილა.
-თავი დიდი ვინმე გგონია ასე რომ ლაპარაკობ?! არ გაქვს ამის უფლება. შენთან არასდროს ვიქნები, არ მიყვარხარ, ნუ მირტყავ უაზრო ნამიოკებს. წარსული კი ყველას აქვს. - შევეშვი მას და მოშორებით გამოვედი.
დავიღალე, ძალიან დავიღალე. ცხოვრება არასდროს მაცდის ბედნიერებას.
მეგონა ზუკა იყო ჩემი გზა მომავლისკენ..
მაგრამ იმდენი დაბრკოლებაა..
სალომეს უნდა დაველაპარაკო.
მის პალატასთან მივიპარე და შევიხედე, ეღვიძა და შევედი. დამინახა, მაგრამ ხმა არ ამოუღია.
საწოლთან ახლოს, სკამზე ჩამოვჯექი.
-გიყვარს? - მკითხა მოულოდნელად.
-მე..
-უბრალოდ მიპასუხე კი ან არა.
-ძალიან. გეფიცები ეს მანამდე მოხდა ვიდრე გავიგებდი რომ შენც გრძნობდი რამეს..
-უყვარხარ?
-მას.. კი.
-დღეს გამოგიტყდა?
-კი.
-ახლა სად არის?
-დედამისმა დაურეკა და სადღაცას წავიდა..
-წადი.
-რა?
-თავის სახლში იქნება, მამა ჰყავს სიკვდილის პირას. არ მიატოვო, წადი.
-არ ვიცი სად ცხოვრობს.. - თავი დაბლა დავხარე.
-მე გეტყვი მისამართს. ჩემზე არ იდარდო, მთავარია ის იყოს კარგად.
ოც წუთში უკვე ზუკას სახლთან ვიყავი. მესამე სართულზე ავედი და ხის კარებზე დავაკაკუნე. კარები მაიამ გამიღო.
ტიროდა.
ღმერთო როგორ მომნატრებია!
მთელი ძალით ჩავეხუტე.
-მაი როგორ ხარ? რა ხდება? მომენატრე ძალიან!
-მეც ჩემო ტკბილო. შემოდი.
სახლში შპალერი აქა-იქ ახეული იყო, ავეჯიც არ ყოფილა ბევრი.
სასტუმრო ოთახში შევედით და დავსხედით.
აქაურობა არეული იყო.
-ზუკა სად არის?.. რატომ ტირიხარ? რამე ხომ არ მოუვიდა? - გავფითრდი.
-მას არა.. ჩემი ქმარი დაიღუპა..
-რაა? ღმერთო ჩემო.. მაია! - ქალს კიდევ ჩავეხუტე, ჩემ მკლავებში ტიროდა.
-ზუკა თავის ოთახშია, შედი. აი იქ არის. დამიჯერე მას უფრო სჭირდები.
უხმოდ დავუქნიე თავი და წავედი ოთახისკენ.
მაიასთანაც მინდოდა, მაგრამ ზუკა უნდა მენახა, უკვე ცუდად ვიყავი.
ოთახს კარები არც ჰქონია, შიგნით კი ყველაფერი დამსხვრეული დამხვდა.
ზუკა სარკესთან იდგა, ჯერ ვერ შემამჩნია.
მუშტი სარკეს დაარტყა და ჩაამსხვრია. შევხტი.
დამინახა.
სახე წაეშალა.
ცრემლები ღაპა-ღუპით მოსდიოდა.
იმდენად ლამაზი იყო...
წარმოიდგინეთ ვარსკვლავის ტირილი, უბრალოდ წარმოიდგინეთ.
თვალებზე ხელები აიფარა და იქვე ჩაიკეცა.
-გთხოვ ნუცა.. არ მინდა აქ და ასეთს მხედავდე... - ისევ ტიროდა.
მივუახლოვდი და მასთან ჩავიმუხლე, სახეს არ მაჩვენებდა.
-შემომხედე. - ვუთხარი მტკიცედ.
-არა.. - გააქნია თავი.
-გთხოვ. დამენახე ზუკა!
ხელები მოიშორა. ნაცრისფერი თვალები ჩამუქებოდა.
-ნუ მიყურებ გთხოვ.. - თვალებში ვერ მიყურებდა.
-თვალებში შემომხედე.
შემომხედა.
-როგორ შეიძლება არ გიყურო? შენ ხომ.. ძალიან ლამაზი ხარ? - ვუთხარი.
-არ მინდა რომ დამტოვო. მე არაფერი მაქვს. ამ ქვეყანაზე შენ და დედა დამრჩით.
-ვწუხვარ... მამაშენის გამო. მე არ წავალ!
კალთაში ჩავუჯექი და თავი მხარზე ჩამოვადე. ხელები მჭიდროდ მომხვია. თითქოს ერთ არსებად ვიქეცით.
-მიყვარხარ. - ჩავჩურჩულე.
შევამჩნიე როგორ დაეძაბა სხეული, თმები ყალყზე დაუდგა და გააჟრჟოლა.
-მეც მიყვარხარ. - მითხრა და ხელებზე მაკოცა. - სალომე.. როგორაა?
-სტაბილურად.
თბილი იყო, საოცრად თბილი.
წამით ყველა პრობლემა დავივიწყე, მის კისერში გატრუნულს, მხოლოდ ზუკას სურნელი და მისი შეხება მახსოვდა. იმაზე ფიქრი, რომ ოდესღაც სხვას ეფერებოდა და ეუბნებოდა მიყვარხარო ცუდად მხდიდა.
-მამაჩემმა მოკლა დედაჩემი. 6-ის ვიყავი. ჩემი თვალით დავინახე ყველაფერი. მამა დააპატიმრეს. მე თავშესაფარში მიმიყვანა მაიამ. ვერ ვიტანდი იქაურობას. ყველაფერი საშინელი იყო, ბავშვებიც, აღმზრდელებიც და საჭმელიც. შემდეგ წამოვედი და დედაშენის წყალობით ვარ ახლა იქ სადაც ვარ. თავის პრობლემებს არასდროს მახვევდა თავს, სულ ჩემზე ზრუნავდა. დაჩიმ მითხრა ზუკას ვიღაც უყვარდაო... და ის სულ მიდისო. არ მინდა დამტოვო. გთხოვ, დამპირდი, რომ არასოდეს მიმატოვებ. - ჩუმად ველაპარაკებოდი და თმებზე ვეთამაშებოდი.
-ხომ. ვიღაც მიყვარდა. ნინო ერქვა. ახლა არ მინდა ამაზე საუბარი. ის მხოლოდ და მხოლოდ წარსულია. აწმყო და მომავალი მხოლოდ შენ ხარ. მხოლოდ შენ.
-მხოლოდ მე?
-მხოლოდ შენ!
-დავიძინოთ.
-კარგი, დავიძინოთ.
პატარა საწოლი ჰქონდა, მაგრამ დავეტიეთ. მის გულისცემას ზურგზე ვგრძნობდი, ერთ ხელს მუცელზე, მეორეს თმებზე.
მთელი სხეულით დაძაბული ვიყავი.
დაღამდა, მაგრამ ვერ ვიძინებდით, ერთმანეთის აჩქარებულ გულისცემასა და ხშირ სუნთქვას ვუსმენდით.
თორმეტს გადაცდა და 17-ის გავხდი. დაბადების დღე მქონდა.
-ნუცა გძინავს?
-არა.
-მე არ მაქვს ფული, არც კარგი სახლი, არც წესიერი მანქანა. შეიძლება ვერ გაგანებივრო ძვირფასი საჩუქრებით, მაგრამ გპირდები არ დაგტოვებ და ყოველთვის მთელი გულით მეყვარები, მხოლოდ შენ.
-მეტი არც არაფერია საჭირო. მხოლოდ ჩვენ.
ასე ჩაგვეძინა.
დილას რომ გავიღვიძე ზუკა საწოლში არ დამხვდა.
მისაღებ ოთახში გავედი, სადაც დივანზე მოკეცილი მაია დამხვდა.
-გამარჯობა, როგორ ხარ? - ვკითხე.
-არამიშავს. ზუკა უკვე წავიდა.
-სად?
-არ გითხრა?
-რა უნდა ეთქვა?! - ავნერვიულდი.
-დღეს დილას იტალიაში წავიდა, ბიძამისთან.
-რა? რატომ? როდის ჩამოვა?
-ნუცა ის არ ჩამოვა. ჯერ არა.
-კი მაგრამ.. რატომ?
-აქ მე ვერ ვინახავ. იქ ისწავლის, ფულს იშოვის და ჩამოვა.
-მე დამტოვა? - უკვე ცრემლები მომდიოდა.
-არა ნუცა, თავად ვერ გაბედა თქმა, მაგრამ ბილეთი გიყიდა და იქ გელოდება. ჩადი მასთან, იქ იყავი შენც. აქ ყველაფერს ეშველება.
მაიას მაგრად მოვეხვიე, დავუკოცნე ცრემლიანი ნაცრისფერი თვალები, ბილეთი ავიღე და სახლში გავექანე ბარგის ჩასალაგებლად.
მას ხომ ჯოჯოხეთშიც ჩავყვები!!
ვერ გავუბრაზდები, გუშინ მამა მოუკვდა, ვერ მოახერხა ჩემთვის თქმა, მაგრამ მელოდება.
სახლში გაგიჟებული შევვარდი და დაჩის მკვრივ მკერდს შევასკდი.
-ეი, რა გეჩქარებოდა? სად იყავი მთელი ღამე?
-სალომე როგორ არის?
-მშვენივრად გრძნობს თავს.
-ზუკასთან ვიყავი. მამა დაეღუპა. ახლა მივდივარ.
-სად?
-იტალიაში.
-ბატონო?
-ხო!
ოთახში ავედი და ბარგი ჩავალაგე. დავემშვიდობე ელზასა და სალომეს.
დაბლა დაჩი მელოდა.
-ესეიგი ზუკა ხომ?
-ხომ..
-გიყვარს არა?
-სიგიჟემდე.
-მასთან მიდიხარ?
-მასთან მივდივარ.
-სამუდამოდ?
-რათქმაუნდა.
-წადი, მაგრამ სანამ წახვალ, მინდა იცოდე რომ მეც მიყვარხარ. - შავ თვალებში ჩავხედე და ჩავეხუტე.
-ბოდიში. - ამოვისრუტუნე და უკანმოუხედავად გამოვედი გარეთ.
ცოტახანში ტელეფონზე უცხო ნომერმა დამირეკა (ეს ტელეფონი ელზამ მაჩუქა საკონტაქტოდ) და ვუპასუხე.
-ალო.
-გამარჯობა. ნუცა თქვენ ხართ?
-დიახ.. რომელი ბრძანდებით?
-მე ირაკლი ვარ. პოლიციის უფროსი. მამათქვენთან დაკავშირებით გირეკავთ.
გეფიცებით ვიგრძენი როგორ გამეყინა ძარღვებში სისხლი. თითქოს დრო გაჩერდა, გარშემო ლაქები იდღაბნებოდა.
-რაა?!
-მას ალცჰაიმერი აქვს. ვათავისუფლებთ და უნდა წაიყვანოთ.



~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~

ისეთი იდეებიტ ვმოძრაობ თავად მიკვირს
ასე არც დამიგეგმავს
უბრალოდ თავისით “დამეწერა”.
რას ფიქროობთ? ^_^скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი მარი. ელ❤

ვაა საინტერესოაა ვერ ვხვდები რა უნდა მოხდეეს:დდ მარტო ის ვიცი რომ მომწონს ძალიაან ორივე ბიჭზე ვგიჟდებიი უფრო რომლისკენ გადავიხარო აღარ ვიციი მიუხედავად იმისა რომ წინაზე ჩემი სურვილი გამოვთქვიი❤❤❤

 



№2  offline წევრი ლიდია

მარი. ელ❤
ვაა საინტერესოაა ვერ ვხვდები რა უნდა მოხდეეს:დდ მარტო ის ვიცი რომ მომწონს ძალიაან ორივე ბიჭზე ვგიჟდებიი უფრო რომლისკენ გადავიხარო აღარ ვიციი მიუხედავად იმისა რომ წინაზე ჩემი სურვილი გამოვთქვიი❤❤❤

ძალიან გამახარე, სწორედ ის იყო ჩემი მიზანი რომ მკითხველი დამებნია ^_^ ❤️❤️მეც ასე ვარ, სიმართლე გითხრა არ ვიცი რა მოხდება :დდ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent