შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 25} *დასასრული*


5-04-2018, 18:24
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 3 100

ცივსისხლიანი - {თავი - 25} *დასასრული*

საუკუნეების წინ, მიწაში ჩამარხული ტაძარი შიგნიდან, კიდევ უფრო პირქუშად გამოიყურებოდა. იატაკს რამდენიმე სანტიმეტრის სისქის ყვითელი ქვიშა ფარავდა, კედლები ობობის ქსელებს შეემკოთ, ჩახუთული და მძიმე ჰაერი კი ყველა კუთხეში იგრძნობოდა. ამის მიუხედავად, ეგვიპტის, ეს ჯერ კიდევ შეუსწავლელი ღირსშესანიშნაობა, ძველებურ სიდიადეს და მისტიკურობას მაინც მთლიანად ინარჩუნებდა.

სამუშაო იარაღებით ხელდამშვენებული მუშების გარემოცვაში მყოფ ანას და გაბრიელს ხელები ერთმანეთისთვის ჩაეკიდათ, ღრმად სუნთქავდნენ, გარემოს ინტერესით ათვალიერებდნენ და ძალაუნებურად წინ მიმავალ ეზრას ფEხდაფეხ მიჰყვებოდნენ.
ლაბირინთივით მიხვეულ-მოხვეული დერეფნების გავლის შემდეგ, მათ თვალწინ უზარმაზარი დარბაზი გადაიშალა. იატაკი აქაც უდაბნოს ყვითელ ქვიშას დაეფარა. ჭერი იმდენად მაღალი იყო, რომ ბოლომდე თვალსაც კი ვერ აუწვდენდით. ჭერამდე ატყორცნილი სვეტების კოლონადა, ორივე მხარეს მცველებივით იყო განთავსებული და დარბაზის ცენტრს მკაფიოდ კვეთდა, მათ ბოლოში კი კვარცხლბეკზე შემდგარი, დაახლოებით ოთხი მეტრის სიმაღლის, ანუბისის ქანდაკება იდგა.
ტურისსახიან მიცვალებულთა ღვთაებას, ტრადიციულად ნაბიჯი წინ ჰქონდა გადადგმული და ხელები მკერდზე გადაჯვარედინებული. ერთ ხელში ქვისგან გამოთლილი ანხის ჯვარი ეჭირა, მეორეში კი ნახევრად მორკალული კვერთხი. ქანდაკების წინ დიდი, სამსხვერპლო მაგიდა იდგა, რომელზეც ოქროსგან დამზადებული ჭურჭელი ელაგა, თუმცა ისინი მტვერს და ქვიშას იმდენად დაეფარა, რომ მათი ბრწყინვალება სრულიად გამქრალიყო.

-ღმერთებო! - სანახაობით აღფრთოვანებულმა გაბრიელმა თავი ვეღარ შეიკავა და ხმამაღლა შესძახა. - მართლა... ანუბისის ტაძარია!
-როგორც იქნა, ურწუმუნო გაბრიელიც დარწმუნდა რაღაცაში. - მისკენ მიბრუნდა ეზრა და ბიჭი დამცინავად შეათვალიერა. - შენ ჩემი არასოდეს გჯეროდა! გშურდა იმის, რომ გუნდის ლიდერი ვიყავი, ყოველთვის ჩემი ადგილი გინდოდა და ამიტომაც აამხედრე ცეზარი ჩემს წინააღმდეგ.
-იმის მჯეროდა, რომ შეშლილი იყავი და შენს შეჩერებას ვცდილობდი! - მისკენ გადადგა ერთი ნაბიჯი გაბრილმა და ეზრას პირისპირ აღმოჩნდა.
-კაიროს ციხეშიც იმის გამო დამტოვე, რომ ჩემი ადგილი დაგეკავებინა, მაგრამ არ გამოგივიდა. - თავისას განაგრძობდა ეზრა.
-ჰო, არ გამომივიდა, რადგან შენმა გავლენიანმა დედიკომ შვილის გაფუჭებული საქმე მაშინვე მოაგვარა. - ცინიკურად მიუგო ბიჭმა.
-რა? - მოულოდნელად გადაიხარხარა ეზრამ. მისი ხმა ცარიელ ტაძარში შემზარავად გაისმა. - გგონია, დედაჩემმა გამომიყვანა ციხიდან?! გავლენა ჩვენმა ოჯახმა მაშინ დაკარგა, როცა მამაჩემი მოკვდა. გაგიკვირდება და ციხიდან იგორ აბრამოვმა გამომიყვანა!

ამ სახელის გაგონებაზე განცვიფრება გამოეხატა სახეზე გაბრიელს, უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა სხეულში და ინსტინქტურად უკან დაიხია. ანამ გაფართოებული თვალებით გადახედა ბიჭს, შემდეგ კი ეზრას შეაჩერდა და ჰკითხა.
-აბრამოვმა?
-როცა დიანამ იგორთან მუშაობა დაიწყო, სულ ცოტა ხანში, მათ გაბრიელის დახმარება დასჭირდათ, ბინძური საქმის შესასრულებლად. - მშვიდად წამოიწყო საუბარი მამაკაცმა და გაბრიელს თვალებში შეაცქერდა. - დიანამ იცოდა, რომ ერთადერთი რაც შენზე გაჭრიდა, ეს შანტაჟი იყო. მას არაფერი ჰქონდა შენს წინააღმდეგ, ამიტომ მის ახალ ბოსს ჩემს შესახებ უამბო. დიახ, იგორ აბრამოვი კაიროს ციხეში პირადად მესტუმრა და დამპირდა, თუ შენს წინააღმდეგ ისეთ სამხილებს მივცემდი, რომლითაც დაგაშანტაჟებდა, ციხიდან გამომიყვანდა.
-შენთვის სარფიანი წინადადება იქნებოდა. -გაწბილებული სახით, ნაძალადევად გაიღიმა ბიჭმა.
-მინდოდა მისთვის ცეზარის შესახებაც გადამეცა სამხილები, მაგრამ შენგან განსხვავებით, ცეზარი ყოველთვის ფრთხილი იყო, ძირითადად შორიდან გვიწევდა კომპიუტერულ დახმარებას და ძარცვებშიც პირადად იშვიათად იღებდა მონაწილეობას, ამიტომ მის წინააღმდეგ ბევრი არაფერი მქონდა. აი, შენზე კი იმდენი სამხილი მომეპოვებოდა, რომ რომელი ერთით დამეწყო, აღარ ვიცოდი.
-ამის სანაცლოდ აბრამოვმა ციხიდან გამოგიყვანა და შენი წარსულიდან კაიროს ამბავი უკვალოდ გააქრო, რომ შენი, როგორც ლექტორის სახელი, არ შელახულიყო. - თავად გამოიტანა დასკვნა გაბრიელმა.
-ასევე, ფინანსური დახმარებაც გაგვიწია მე და დედაჩემს. - შეუსწორა ეზრამ. - ციხიდა რომ გამოვედი, გარკვეული დროის განმავლობაში ძალებს ვიკრებდი. მერე კი შევიტყვე, რომ აბრამოვი მოკვდა შენ კი ფსიქიატრიულში იყავი. მივხვდი, რომ დაბრუნების დრო იყო და ასეც მოვიქეცი!
-ახლა კი, დროა გაჩერდე, ეზრა! - შეუღრინა უცებ გაბრიელმა. - მე უკვე დამინგრიე ცხოვრება, უდანაშაულო ხალხი დახოცე, და რა არ გყოფნის? მაინცდამაინც აპოკალიფსი უნდა გამოიწვიო?!
-ცხოვრება დაგინგრიე? - ისევ გადაიხარხარა მამაკაცმა. - უმადურო ნაბი*ვარო! მე შენ ცხოვრება მოგეცი! არავინ იყავი ჩემამდე და არარაობად დარჩებოდი, შენთვის შანსი რომ არ მომეცა! დედაშენი ციხეში იყო, მამაშენმა კი მიგაგდო! ძაღლიც კი არ ტოვებს თავის ლეკვებს, მან კი ფეხებზე დაგიკიდა!
-მოკეტე! - უნებურად სუნთქვა გაუხშირდა ბიჭს, თვალები მრისხანებით აენთო, ზიზღმა კი ერთიანად აიტანა და ხელები ძლიერად დამუშტა, რომ თავი შეეკავებინა.
-რა? ასე არ არის?! - ცინიკურად, გამაღიზიანებელი ტონით განაგრძო ეზრამ. - გირჩევნოდა ობოლი ყოფილიყავი, ვიდრე მამისგან მიტოვებული, მაგრამ ამაშიც არ გაგიმართლა...
-მოკეტე! - მოულოდნელად დაუღრიალა ბოლო ხმაზე გაბრიელმა, ეზრას დამუშტული ხელი მიუქნია და მთელი ძალით სახეში ჩაარტყა.
კაცი ადგილზე შებარბაცდა, რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია და ერთ-ერთ სვეტს ზურგით დაეჯახა.
-გაბრიელ! - დაიყვირა შეშინებულმა ანამ და ბიჭისკენ წაიწია, რომ გაეჩერებინა, მაგრამ მუშებმა დააკავეს. მათ გაბრიელის შეჩერებაც უნდოდათ, თუმცა ბიჭმა მოხერხებულად ჩამოიშორა ისინი, ეზრას მივარდა, პერანგის საყელოში ხელი ჩაავლო, მისკენ მიიზიდა და კიდევ ერთხელ ძლიერი დარტყმა მიაყენა სახის არეში.
მამაკაცის ცხვირის ძვალმა ყრუ ტკაცანის ხმა გამოსცა, იქიდან თქრიალით წამოსულმა სისხლმა კი სახე ერთიანად მოუთხვარა.
-გაბრიელ... ამად არ ღირს! - ჩამწყდარი ხმით ამოიხრიალა ანამ და თავის გათავისუფლება კიდევ ერთხელ სცადა, თუმცა ვერაფერი მოახერხა.

მიწაზე განრთხმულმა ეზრამ, პერანგით მოიწმინდა ცხვირიდან წამოსული სისხლი, ფეხზე ბარბაცით წამოიმართა და ბიჭს გახედა. გაბრიელმა ამოსუნთქვის საშუალებაც არ მისცა და კიდევ ერთხელ მოუქნია მუშტი, თუმცა სწრაფი მოძრაობით, ეზრამ მომდევნო დარტყმა თავიდან აიცილა და უკან სვლით სამსხვერპლო მაგიდას მიუახლოვდა.
-ვიცი, რომ ბრაზობ იმის გამო, რაც ანას გავუკეთე, მაგრამ პირადული არაფერია! ხომ იცი, რომ საქმემ მოითხოვა?! - ხელები დანებების ნიშნად ასწია კაცმა და ირონიულად ჩაიცინა.
ანას სახელის ხსენებაზე, ბრაზი უარესად მოემატა გაბრიელს, კბილები სისხლსმოწყურებული მხეცივით გააღრჭიალა და ეზრასკენ გაიწია, თუმცა ამჯერად მან დაასწრო და ერთი დარტყმით ბიჭს ტუჩი გაუხეთქა. გაბრიელმა ტუჩიდან წამოსული სისხლი ენით მოიწმინდა, ეზრას კისერში სწვდა და თითები იმდენად ძლიერად მოუჭირა, რომ სუნთქვა შეუკრა. შემდეგ სამსვერპლო მაგიდაზე დააგდო, ზემოდან მოექცა და მუშტი მთელი ძალით ჩასცხო სახეში.
-არაკაცო... ნაბი*ვარო! ადამიანების ბედით თამაში გიყვარს, არა? დაუცველი გოგონების გატაცება და მკვლელობა ადვილია შენთვის, ხომ ასეა?! - ყვიროდა ზღვარგადასული გაბრიელი და შეუსვენებლივ ურტყამდა, თითქმის გონების დაკარგვამდე მისულ ეზრას.

მოულოდნელად გამაყრუებელი ჭახანის ხმა გაისმა, გასროლილმა ტყვიამ ზუზუნით გადაუფრინა გაბრიელს და ეზრას თავზე და მაღლა, მათ ზემოთ წამომართულ ანუბისის ქანდაკებას, პირდაპირ იმ ხელში მოხვდა, რომელშიც კვერთხი ეჭირა.
წამიერად სამარისებური სიჩუმე ჩამოვარდა. ანამ გაკვირვებული სახით გაიხედა უკან და გაცეცხლებული ირენას სახეს წააწყდა. ქალს ველური მტაცებელივით უელავდა შუშისებრი თვალები, იარაღს ხელს მთელი ძალით უჭერდა და თავს ძლივს იკავდებდა, რომ კიდევ ერთხელ არ გაესროლა.

-ჩათვალე, რომ შემთხვევით ავაცილე! - კბილებს შორის გამისცრა ქალმა და გაბრიელს მომაკვდინელებელი მზერა ესროლა. - გაუშვი, ახლავე!
ბიჭმა მაშინვე შეუშვა ხელი სისხლით შეღებილ ეზრას, მაგიდიდან ჩამოხტა და უკან გადგა. მამაკაცი ისევ გონზე იყო, მარჯვენა თვალზე უკვე დამჩნეოდა უზარმაზარი სისხლჩაქცევა, გატეხილი ცხვირიდან და გახეთქილი წარბიდან კი შეუჩერებლად მოსდიოდა სისხლი. ეზრა დიდი ძალისხმევის შედეგად ძამოიზლაზნა ფეხზე და მაგიდიდან ჩამობობღდა. მოულოდნელად ზემოდან მტვრევის ხმა გაისმა, ანუბისის ქანდაკებას ის ხელი მოსტყდა, რომელშიც ცოტა ხნის წინ ტყვია მოხვდა, ძირს ჩამოგორდა და პირდაპირ მაგიდაზე დაენარცხა. დაცემისას, კვერთხზე გარშემოვლებული თაბაშირი, რომელიც მუქი ლურჯი საღებავით იყო დაფარული, დასცვივდა და ნათლად გამოჩნდა სუფთა ოქრო.
-ეს... - ენა დაება მის დანახვაზე ეზრას.
-ანუბისის კვერთხია! - ხმამაღლა წარმოთქვა ირენამ, კვერთხს მივარდა, ხელში აიღო და თაბაშირი მთლიანად შემოაცალა.
-მის ძებნაში... მთელი ტაძარი გავჩხრიკეთ. - წაილუღლუღა მამაკაცმა.
-ის კი... თურმე აქ ყოფილა. - ქანდაკებას ახედა ქალმა, შემდეგ კი შვილს გადახედა და უთხრა. - წამოიყვანე ისინი!

*
ირენამ მარცხნივ, სვეტებს შორის გაუხვია და დაბლა ჩამავალ, ქვაში ამოკვეთილ საფეხურებს ჩაუყვა. სიღრმეში ჩასულებმა ორი, ლაბირინთვით დახლართული დერეფანი გაიარეს და ყრუ კედელთან აღმოჩნდნენ. ირენამ მარჯვენა მხარეს, კედელში ამოკვეთილი ბერკეტი ჩამოსწია, რის შედეგადაც ყრუ კედელი მაღლა აიწია და მათ თვალწინ დაახლოებით ისეთივე ფორმის და ზომის აკლდამა გადაიშლა, როგორიც მის თავზე განთავსებული დარბაზი იყო. ოღონდ, იმ გამსხვავებით, რომ აქ ჭერი უფრო დაბალი იყო, ხოლო აკლდამას სვეტებიც უფრო მცირე რაოდენობით ჰქონდა.
კართან უამრავი ანტიკვარული ნივთი ეყარა, რომელთა შორისაც ადვილად გამოირჩეოდა მართკუთხედის ფორმის ხის ყუთი, თანამედროვე წარწერებით აჭრელებული და დინამიტით სავსე.
-ალბათ, ფიქრობდნენ, რომ სხვა კედლების აფეთქებაც დასჭირდებოდათ. - გადაუჩურჩულა გაბრიელმა ანას და დინამიტის ყუთზე ანიშნა.
-ბარბაროსები. - ღვარძლიანად ჩაისისინა გოგონამ და დარბაზში ფეხი შედგა.

კანდელაკების ხელქვეითებს ყველაფერი ჩირაღდნებით გაეჩახჩახებინათ, რის შედეგადაც ნათლად ჩანდა ცენტრში მოთავსებული ოვალური ფორმის, ქვის სამსხვერპლო მაგიდა. მასზე ის ხის კუბო იდო, რომელიც ცოტა ხნით ადრე, ირენამ და ეზრამ მანქანით მოიტანეს.
დარბაზის ორივე მხარეს, სვეტებს შორის, კედრის ხისგან გამოთლილი სარკოფაგები ელაგა, რომლებიც ოქროს ფირფიტებით იყო ინკრუსტირებული, ხოლო საღებავები ჯერ კიდევ კაშკაშად შეფერილობის შერჩენოდა.
დარბაზის მეორე ბოლოში ორფრთიანი კარი მდებარეობდა. უზარმაზარი იყო, თითქმის ჭერამდე ასვეტილი, სიუჟეტებით და იეროგლიფებით მორთული. კარის მარჯვენა ფრთაზე ანუბისი იყო გამოსახული. მიცვალებულთა ღმერთი ტახტზე იჯდა, ერთი ხელი ისე დაემუშტა, თითქოს რაღაც უნდა სჭეროდა მასში, მეორე ხელით კი ადამიანთა გულებს წონიდა.
კარის მარცხენა ფრთაზე, ჰორუსის გამოსახულება იყო ამოკვეთილი. ტანი ანფაზში ჰქონდა, სახე კი პროფილში მიბრუნებული და იქ, სადაც თვალი უნდა ჰქონოდა, მხოლოდ ქვაში ამოჭრილი ჩაღრმავება შეინიშნებოდა. კარს ცენტრში უზარმაზარი, ქვის ურდული ჰქონდა გაყრილი, რომელზეც ანხის ჯვარი იყო ამოკვეთილი.
კარიბჭესთან კაიროს მუზეუმის კურატორი, ალი ჰაკიმი იდგა. ხელში გამადიდებელი ლინზა ეჭირა და ინტერესით აკვირდებოდა იეროგლიფებს. ხმაურზე მათკენ შემობრუნდა კაცი და ახლადმოსულები მტრულად შეათვალიერა.
-ესენი ვინ არიან? - ეზრას გადახედა კაცმა.
-ცნობისმოყვარე და დაუპატიჟებელი პრიმიტივები. - ცინიკურად უპასუხა მან.
-პრიმიტივი შენ თვითონ ხარ, ნაბი*ვარო! - ჩაილაპარაკა ზიზღით ანამ, გვერდზე გადგა და ერთ-ერთ სარკოფაგს მიეყრდნო.
ჯერ ფიქრებში იყო გართული გოგონა და გონებაში ათას გეგმას მაინც სახავდა, თუ როგორ შეეშალა ამ ფსიქოპათებისთვის ხელი, თუმცა შემდეგ მისი ყურადღება ერთ-ერთ სარკოფაგზე გამოსახულმა იეროგლიფებმა მიიქცია. ანა მისკენ დაიხარა და დაჟინებით მიაცქერდა.
-რა ხდება? - ჩურჩულით ჰკითხა გაბრიელმა.
-ეს... კარტუშია. - მართკუთხა, ორნამენტირებულ კონტურს გადაუსვა თითები ანამ. - როცა სარკოფაგებზე ან ტაძრის კედლებზე ფარაონების სახელებს წერდნენ, მათ კარტუშებში სვამდნენ, რათა სხვებისგან გამორჩეული ყოფილიყო.
-ანუ, ამ სარკოფაგში ფარაონი ასვენია? - იკითხა გაბრიელმა.
-ამენემჰეტ პირველი. - თქვა ანამ და იეროგლიფებზე მიუთითა. - აქ ამენემჰეტ პირველი ასვენია.
-საიდან იცი? - გაუკვირდა ბიჭს.
-ჩემი მშობლები იეროგლიფების კითხვას მასწავლიდნენ, მაგრამ მხოლოდ ფარაონების სახელების ამოკითხვის სწავლა მოვასწარი. - ნაღვლიანად გაეღიმა გოგონას.
-იმაზე რა წერია? - მომდევნო სარკოფაგზე მიუთითა გაბრიელმა.
ანა წამოდგა, ყველა სარკოფაგს სათითაოდ ჩამოუარა და ინტერესით დაათავლიერა. ხან დაბნეულობა ესახებოდა სახეზე, ხანაც გაკვირვება. ბოლოს შედგა და ჩერჩულით ჩამოთვალა:
-ამენემჰეტ მეორე, ხუფუ, სეხემჰეტი და... კლეოპატრა!
-რა? - გაოგნდა გაბრიელი. - ბოლო სარკოფაგში კლეოპატრაა? მაგრამ... მისი სამარხი დღემდე არავის უპოვია!
-ჰო, დღემდე. - დაემოწმა ანა. - მაგრამ მარტო კლეოპატრასი კი არა, აქ რაც ფარაონთა ნეშტები ასვენია, ყველას სამარხი დღემდე უცნობია. ან ზოგის მხოლოდ აკლდამა იპოვეს, თუმცა სხეული არსად იყო. თავდაპირველად პირამიდები იმისთვის იგებოდა, რომ ფარაონების განსასვენებლად ქცეულიყო, მაგრამ ქურდებმა პირამიდებში შეაღწიეს და მიცვალებულთათვის ჩაყოლებული ოქროს გატანა დაიწყეს. ამის შემდეგ ფარაონების მეფეთა ველზე გადასვენება დაიწყეს, რადგან ის ადგილი მიუვალი და საიდუმლო იყო, თუმცა ქურდებმა მეფეთა ველსაც მიაგნეს, ალბათ ამიტომაც დაასვენეს ეს ფარაონები აქ. ქურუმებს ეშინოდათ, რომ მათ სხეულებს ქურდები გაანადგურებდნენ. თან აქ ოქრო არ არის, რაც იმას ნიშნავს, რომ ნაჩქარევად გადაწყდა მათი აქ გადმოყვანა.
-ანუბისის ტაძრის სამარხში დაკრძალვა კი მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია! - მიუგო ბიჭმა.
-თქვენი ახალი აღმოჩენით აღფრთოვანებულები ხართ? - წყვილს თავზე წამოადგა ირენა.
-თქვენ ქვეყნის ისტორიას და ეგვიპტელი ხალხის წარსულს ანადგურებთ. - მიუბრუნდა ანა ქალს. - ეს ადგილი შეუფასებელია!
-აბსოლუტურად გეთანხმები, შეუფასებელია! მაგრამ არა იმის გამო, რომ აქ ფარაონების მუმიები ასვენია, არამედ იმის გამო, რომ აქ ქვესკნელის კარიბჭე მდებარეობს! - დარწმუნებით მიუგო ირენამ და იმ უზარმაზარ კარს გახედა, რომელიც დარბაზის ბოლოში მდებარეობდა.
-ეს ძველი, მტვრიანი, ქვის კარი... გინდათ თქვათ, რომ ქვესკნელის კარიბჭეა? - გულგრილად გაეცინა გაბრიელს.
-აქ მოდით. - თითით ანიშნა ქალმა ორივეს და კართან იხმო. - გახსენით!

ანამ და გაბრიელმა ერთმანეთს გადახედეს. კითხვებით სავსე მზერა ჰქონდათ, მაგრამ თავადაც იცოდნენ, რომ პასუხებს სწორედ იმ კარის მიღმა იპოვიდნენ. გაბრიელმა თვალით ანიშნა გოგონას, შემდეგ კი ორივენი ურდულს ჩაეჭიდნენ და დიდი ძალისხმევის შედეგად გვერდზე გასწიეს. ურდულმა შემზარავი ხმები გამოსცა, თითქოს ათასობით ძვალი ერთდროულად დაამტვრიესო. შემდეგ, ორივენი სახელურებს სწვდნენ და მთელი ძალით დაქაჩეს. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყო, ეს მძიმე და უზარმაზარი კარი ძალიან მარტივად გაიღო.
ანა და გაბრიელი შექმნილმა გარემოებებმა იმდენად დაზაფრა, რომ გონებაში ათასი რამ წარმოიდგინეს და მის მიღმა, რაღაც საშინელებას ელოდნენ, მაგრამ შეცდნენ. კარის მიღმა უბრალო კედელი აღმოჩნდა - სქელი, ყრუ, უსწორმასწორო კედელი!
ბიჭმა ხელით მოსინჯა ის, შემდეგ კი ირენას მიუბრუნდა და ნიშნის მოგებით გაიცინა.
-აშკარად შეცდი!
-ახლა დახურეთ და ურდული ისევ გადასწიეთ! - ამჯერად უფრო მკაცრი, მბრძანებლური ტონით თქვა ქალმა, და ისინიც დაემორჩილნენ.
კარი ისევ დახურეს და ირენას ალმაცერად გადახედეს. ქალმა რაღაც ანიშნა ეზრას, მანაც ანუბისის კვერთხი მიაწოდა, შემდეგ კი ძირს დადებული ზურგჩანთა გახსნა, იქიდან ანხის ჯვარი და ჰორუსის თვალი ამოიღო და დედამისს მიაწოდა .
ანხის ჯვარი აქამდეც ენახა ანას, მაგრამ ჰორუსის თვალმა ნამდვილად გააოგნა. სუფთა ოქროსგან ჩამოსხმული არტეფაქტი, რომლის ცენრტშიც ლურჯი ქვა არაბუნებრივად ბრწყინავდა, რაღაც წარმოუდგენელ სანახაობას ქმნიდა.

ირენა კარზე გამოსახულ ჰორუსის ფიგურას მიუახლოვდა, თითის წვერებზე აიწია და ქვაში ამოკვეთილ ბუდეში თვალი ჩასვა, შემდეგ ანუბისის გამოსახულებას მიუბრუნდა, რომელსაც თავისი კვერთხი დამუშტულ ხელში ჩაუდო, ურდულზე ამოკვეთილ ანხის სიმბოლოში კი ჯვარი მოათავსა და უკან დაიხია. რამდენიმე წამში ფიგურებმა ერთიმეორეს მიყოლებით იწყეს ნათება. ეს სინათლე ფრესკებზე და იეროგლიფებზეც გადავიდა, საბოლოოდ კი მთელი კარი არაბუნებრივი ნათებით აბრჭყვიალდა. ირენამ მუშებს უხმო, ისინიც კარს მიუახლოვდნენ, ურდული გადასწიეს და ხელახლა გააღეს.

არა მარტო ანას და გაბრიელს, არამედ იქ მყოფ ყველა ადამიანს გაოგნებისგან თვალები გაუფართოვდათ, როცა კარს მიღმა კედლის ნაცვლად, რაღაც ამოუცნობი იხილეს.
სქელი და შეუვალი კედელი სადღაც გამქრალიყო და მის ადგილას ცეცხლში გახვეული პირდაღებული ქვესკნელი მოჩანდა. გაღებული გარიბჭიდან აუტანელი სიმხურვალე მოდიოდა, ცეცხლის ალში გახვეული, უსახური, თუმცა მაინც ადამინთა მსგავსი ფიგურები ერთმანეთში იხლართებოდნენ, ყვიროდნენ, ისე თითქოს ცეცხლში იხრუკებოდნენ და აუტანელ ტკივილს განიცდნენ.

-ესენი, გარდაცვლილთა სულები არიან. - მონუსხული, უემოციო სახით წარმოთქვა ირენამ და ხელი მათკენ გაიწვდინა. უნდოდა შეხებოდა, მაგრამ ვერ ბედავდა.
ადამიანთა ეს უცნაური გამოსახულებები, კარის ჩარჩოს შემზარავი კივილით მოაწდნენ, თითქოს ცოტაც და გარეთ გამოაღწევდნენ, მაგრამ ჩარჩოში რაღაც უხილავი ბადე იყო გაკრული, რომელიც მათ იქიდან გამოსვლის საშუალებას არ აძლევდა.
-არტეფაქტების გარეშე, ეს უბრალოდ ძველი და მტვრიანი ქვის კარია, როგორც შენ თქვი, მაგრამ ეს სიმბოლოები, სულ სხვა მნიშვნელობას ანიჭებენ მას. - ამჯერად ირენამ გაიღიმა ნიშნის მოგებით და გაბრიელს ალმაცერად გადახედა.
ნანახით გაოგნებულმა ბიჭმა თვალები რამდენჯერმე მაგრად დახუჭა და გაახილა, რადგან ფიქრობდა, რომ სიზმარში იმყოფებოდა, თუმცა როგორც კი მაჯაზე ანას ფრჩხილები იგრძნო, მაშინვე დაუბრუნდა საღი აზროვნება.
გოგონაც გაოგნებული ჩანდა, თუმცა მსგავს სიტუაციებში ყოველთვის ინარჩუნებდა ცივსისხლიანობას, ემოციებსაც შესანიშნავად აკონტროლებდა და გაბრიელისგან განსხვავებით, ახლადდაბადებული ბემბის გამომეტყველება არ ჰქონდა.

ეზრამ ჩანთიდან ფურცლები ამოიღო; ერთი დედამისს მისცა, ერთი პროფესორს, ერთი თავად დაიტოვა, დანარჩენი ხუთი კი მუშებს დაურიგა. გაბრიელმა თვალი მოჰკრა წარწერებს და მიხვდა, რომ მათზე მიცვალებულისთვის განკუთვნილი ლოცვები ეწერა. ბრინჯაოს ანტიკვარული ფირფიტებიდან, ეზრას წარწერები ფურცლებზე გადაეტანა, რადგან თავისი სექტის წევრები, რომლებმაც ზეპირად იცოდნენ ეს ლოცვები, თან არ ჰყავდა, ხოლო რიტუალის დასასრულებლად რვა კაცი სჭირდებოდა, მუშებს კი, რომელთა გამოყენებაც სურდა, ასე უფრო გაუმატივდებოდათ ლოცვების წაკითხვა.

-კუბოს ირგვლივ დადექით და დავიწყოთ! - ბრძანება გასცა ირენამ.
დანარჩენები სწრაფად განლაგდნენ იმ მაგიდის ირგვლივ, რომელზეც კუბო იდგა, და ერთხმად დაიწყეს, რაღაც გაურკვეველ ენაზე ლოცვების წარმოთქმა.

რამდენიმე წუთიანი გაბმული რუზრუზის და ძველი ეგვიპტური მისტერიის შესრულების შემდეგ, მოულოდნელად მიწა და კედლები ერთიანად შეზანზარდა, ქვესკნელის კარიბჭემ ყურისწამღებად გაიჭრიალა, მის მიღმა კი ცეცხლში უზარმაზარი, ბნელი ფიგურა აღიმართა. მისი არც სახე და არც სხეული გარკვევით არ მოჩანდა, რადგან ცეცხლის ალი გარს ეხვეოდა. თითქმის კარის სიმაღლის იყო, ადამიანის მსგავსი სხეულის აგებულება ჰქონდა, მაგრამ სახის მოყვანილობა ცხოველისას მიუგავდა. მისი გამოჩენისთანავე მიცვალებულთა სულები შიშით და ძრწოლვით აწივლდნენ და უკან დაიხიეს. ფიგურამ სულების არმია გამოარღვია, კარის ჩარჩოსთან შედგა და თავი ეზრასკენ მიაბრუნა.
უცებ მამაკაცმა თავში ხელები წაიშინა, ბოლო ხმაზე დაიღრიალა და მუხლებზე დაეცა.
-ეზრა! - შეჰკივლა დამფრთხალი სახით ირენამ, შვილს მივარდა და მისი წამოყენება სცადა, მაგრამ მამაკაცი თითქოს იატაკს მილურსმვოდა და ადგილიდან არ იძვროდა. - რა მოხდა? რა დაგემართა?!
-მისი... ხმა მესმის! - დაიყვირა ეზრამ და ყურებზე ხელი ძლიერად მიიჭირა. - გონებაში მესმის!
-რას გეუბნება?!
-ამბობს, რომ... ამბობს რომ... მოვატყუეთ!
-რა? - გაოგნდა ქალი, კარიბჭისკენ შებრუნდა და ცეცხლში აღმართულ ფიგურას დაუყვირა. - ჩვენ ყველაფერი სწორად გავაკეთეთ! რვა გოგონას სული ხომ მიიღე?! დააბრუნე ის ერთი, რომელიც ასე გვჭირდება!
-დედა! - დაუღრიალა ეზრამ. - ამბობს, რომ მატყუარები სძულს... და რომ... ამისთვის დამსჯის!
-არაფერი მესმის! რა ტყუილზე ლაპარაკობს?! ყველაფერი ისე გავაკეთეთ, როგორც რიტუალის წესს შეესაბამებოდა! რვა გოგონა სხვერპლად შევწირეთ!

გაბრიელმა, რომელიც აქამდე ჩაფიქრებული იდგა, ჯერ დედას გადახედა, შემდეგ შვილს და ხმამაღლა ჩაახველა.
-უკაცრავად! - ერთი ნაბიჯი წინ გადადგა მან. - შეიძლება, აქ განვითარებულ მოვლენებთან დაკავშირებით, ჩემი მოკრძალებული აზრი გამოვთქვა?
-ამიღერღე! - შეუღრინა ეზრამ.
-შვიდი!
-რა შვიდი?
-თქვენ მას შვიდი გოგონა შესწირეთ და არა რვა, მაგრამ არ იდარდოთ, შვიდი ხომ ჯადოსნური ციფრია?! - სარკაზმით ჩაიცინა ბიჭმა.
-რა?! - წამოიძახა ირენამ და გააფთრებული მიუბრუნდა გაბრიელს. - როგორ თუ შვიდი?!
-ბოლო გოგონა გადარჩა!
-არა! - დაიკივლა წყობიდან გამოსულმა ქალმა. - არა! შეუძლებელია!
-ჯანდაბა... - დაიხრიალა სასოწარკვეთილი ხმით ეზრამ, შემდეგ კი მოულოდნელად სახე შეეცვალა, თითქოს ტვინში რაღაც ღილაკზე ხელი დააჭირესო, ფეხზე მექანიკურად წამოიმართა და დაჰიპნოზებულივით მიუახლოვდა კარიბჭეს. - დედა... დამეხმარე! - უკანასკნელი ძალები მოიკრიბა მამაკაცმა, თავი ირენასკენ მიაბრუნა და ხელი გაუწოდა.

ქალმა მისკენ წაიწია, რომ შვილს დახმარებოდა, მაგრამ ვერ მოასწრო. უცებ ცეცხლოვანი კედელი უზარმაზრმა, შავმა ხელმა გამოარღვია, ეზრას კისერში ჩაებღაუჭა და ელვის სიწრაფით შიგნით შეათრია.
-ეზრა! - სასოწარკვეთილი ხმით დაიკივლა ირენამ და კარიბჭეს მივარდა, მაგრამ ახლოს მიკარებაც ვერ შეძლო, რადგან შავი ფიგურა სიღრმეში გაუჩინარდა, უხილავ ბადეს კი კვლავ წივილით მოაწყდნენ მიცვალებულთა სულები.
-ეზრა! - ისევ იკივლა ქალმა.
-აზრი არ აქვს. - აქამდე ჩუმად მყოფმა პროფესორმა, როგორც იქნა ხმა ამოიღო, ირენას ხელი მხარზე დაადო და მისი დამშვიდება სცადა.
-გამიშვი! - მისი ხელი უხეშად მოიშორა ქალმა.
ზუსტად ამ დროს, ანამ დანარჩენების უყურადღებობით ისარგებლა, ერთ-ერთ მუშას, რომელსაც ანთებული ჩირაღდანი ეჭირა, ხელი ძლიერად უბიძგა, ჩირაღდანი გააგდებინა და თვითონ აიღო. ხმაურზე პროფესორი ჰაკიმი ანასკენ შებრუნდა, ხელებში სწვდა და მისი წართმევა მოინდომა, მაგრამ გოგონამ არ დაუთმო. ჭიდაობისას უნებურად ჩირაღდანი ხელიდან გაუვარდათ და პირდაპირ კუბოს დაეცა.
თვალის დახამხამებაში აბრიალდა ცეცხლის ალი და მთელ კუბოს შემოეხვია ირგვლივ.
-ჩააქრეთ, ახლავე! - მუშებს დაუკივლა თავზარდაცემულმა ირენამ და თავადაც კუბოს მივარდა, მაგრამ მდგომარეობა იმდენად რთული იყო, რომ ვერაფრის გაკეთება ვერ შეძლო.
გამომდინარე იქიდან, რომ სამარხში წყალი არ ჰქონდათ, ქვიშის მოგროვებას კი დიდი დრო სჭირდებოდა, ცეცხლის სწრაფად ჩაქრობა ვერ მოხერხდა, რის გამოც, კუბო და მასში ჩასვენებული მიცვალებულის ნეშტი, რომელიც იოსებ კანდელაკს ეკუთვნოდა, რამდენიმე წუთში დაიფერფლა.

მუხლებზე დაეცა ირენა და გულამისკვნილი აქვითინდა. ბოლო რამდენიმე წუთის განმავლობაში, შვილიც დაკარგა და ქმრის დაბრუნების შანსიც. სასოწარკვეთილი და განადგურებული იყო, თუმცა უფრო მეტად განრისხებული. სიბრაზე და შურისძიების წყურვილი ის იყო, რაც იმ მომენტში სიცოცხლის ძალას აძლევდა.
ენერგია მოიკრიბა ქალმა, მოულოდნელად ფეხზე წამოვარდა, ჯიბეში ჩამალული იარაღი ამოიღო და არც კი დაფიქრებულა, ისე ესროლა პროფესორ ალი ჰაკიმს. კაცმა ჯერ გაურკვევლად გააცეცა თვალები, რადგან ვერ მიხვდა, რა დაემართა, შემდეგ კი აუტანელი ტკივილი იგრძნო მუცლის არეში, დაბლა დაიხედა და ჭრილობაზე ხელი მიიჭირა.
-ბებერო იდიოტო! - დაუკივლა ირენამ. - შენ გამო დაიწვა იოსების კუბო!
კაცი მაგიდას მოეჭიდა, მაგრამ თავი ვეღარ შეიმაგრა, იატაკზე მოწყვეტით დაენარცხა და რამდენიმე წამში გარდაიცვალა.
ახლა ანას და გაბრიელს მიუბრუნდა ირენა. მისი თვალები დემონურ ცეცხლს აფრქვევდნენ, ხელები უცახცახებდა, თუმცა არა შიშისგან, არამედ სიბრაზისგან. მრისხანება და შურისძიების წყურვილი მართავდა ქალს და იმ მომენტში მოწიკწიკე ბომბს ჰგავდა, რომელიც შეიძლებოდა ნებისიმიერ წამს აფეთქებულიყო.
-თქვენ ორნი... ღმერთო... როგორ მეზიზღებით! გაზღვევინებთ იმისთვის, რაც გამიკეთეთ! - დასჭყივლა ქალმა ბოლო ხმაზე.
-შეწყვიტე, ირენა! - მისკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა გაბრიელმა. - შენი შვილი შენ მოკალი, შენს სიგიჟეებს შესწირე და ახლა ვის აბრალებ ამ ყველაფერს?!
-არა, არა! თქვენთვის ტყვია შვება იქნება, ამიტომ სხვა რამით დაისჯებით. - კბილებს შორის გამოსცრა მან, შემდეგ მუშებს ანიშნა და ყველამ გასასვლელისკენ იწყეს სვლა.
-რას აკეთებ? - იკითხა დამფრთხალი სახით ანამ.
-გავიგე, რომ თქვენი საუკეთესო მეგობრები ქორწინდებიან. - ზიზღი და ირონია გაერია ხმაში ირენას. - სანამ თქვენ აქ შიმშილით დაიხოცებით, მე მათთან წავალ და ძალიან, ძალიან მაგარ საჩუქარს მოვუწყობ ქორწილისთვის.
-არა! ირენა, არ გინდა! - შესძახა გაბრიელმა და კარისკენ წაიწია, მაგრამ ქალმა იარაღი მუქარით შეაჩერა.
-იმაზე ფიქრში ამოგხდებათ სულ, თუ როგორ გადაექცათ ქორწილი დაკრძალვად თქვენს მეგობრებს, სწორედ თქვენ გამო! - გამარჯვებული სახით გაიცინა ქალმა, მუშების შემდეგ, თავადაც დატოვა აკლდამა, ხელი კედელზე მიმაგრებული ბერკეტს გამოჰკრა და მაღლიდან დააშვებულმა ქვის კარმა, წამებში ჩახერგა გასასვლელი.

...
დიდხანს იყვირეს, რადგან გარედან მუშების ხმები ესმოდათ, რომლებიც ტაძარში შემოტანილ აღჭურვილობას ისევ უკან ეზიდებოდნენ, და იმედი ჰქონდათ, რომ რომელიმე მაინც დაემხარებოდათ, მაგრამ შეცდნენ. კარს ყველაფერი ურტყეს, რაც ხელში მოხვდებოდა, თუმცა არც ამან გაჭრა. ამას ისიც ემატებოდა, რომ ქვესკნელის კარიბჭე ისევ ღიად იყო, მიცვალებულთა სულები კი იქიდან გამოღწევის მცდელობას არ წყვეტდნენ.
ორ კარს შორის აღმოჩნდნენ ანა და გაბრიელი: ერთი ზედმეტად დალუქული იყო, მეორე კი ზედმეტად ღიად.
-ჯობია ისიც დავკეტოთ, თორემ წარმოდგენაც არ მინდა, რა შეიძლება მოხდეს. - ქვესკნელის კარიბჭეზე ანიშნა გაბრიელმა გოგონას. ანაც მაშინვე დაეთანხმა, მძიმე კარს ორივე მხრიდან ამოუდგნენ და მთელი ძალით მიაწვნენ. კარი მაშინვე ამოძრავდა, ორივე ფრთა ხმაურით წავიდა ერთმანეთისკენ, ბოლოს კი შეერთდა.
სამარისებური სიჩუმე ჩამოწვა აკლდამაში. აუტანელი სიცხე, შემზარავი ხმები და კაშკაშა ნათება ერთდროულად გაქრა. გაბრიელმა ურდული გადასწია, კარის ორნამენტებში ჩასმული არტეფაქტები ამოიღო, ისევ ეზრას ჩანთაში ჩაყარა, შემდეგ კი ქანცგაწყვეტილი მიწაზე დაჯდა და კარს ზურგით მიეყრდნო.

-ხომ ხედავ, ოცნება რა უცებ აგიხდა? - ამოილაპარაკა სარკაზმით ანამ და ბიჭს გვერდით მიუჯდა.
-რა ოცნება? - გაუკვირდა გაბრიელს.
-ხომ მითხარი, შენს გვერდით დაბერებაზე ვოცნებობო?! ჰოდა, მიმოიხედე! -ხელები გაშალა გოგონამ. - ოთხიათასი წლის წინანდელ აკლდამაში ჩავრჩით, რამდენიმე დღეში შიმშილისგან და წყურვილისგან ჩამოვხმებით, გამოვშრებით, ნაადრევად დავბერდებით და იმ მუმიებს დავემსგავსებით, რომლებიც ამ სარკოფაგებში განისვენებენ. მერე ვიჩხუბებთ, მაგრამ ვერსად გავიქცევით, რადგან სამყაროს უზარმაზარი კედლები და ტონობით ქვიშა გვაშორებს. შემდეგ, ისევ შევრიგდებით და მეორეჯერ ჩხუბსაც კი ვერ მოვასწრებთ, ისე უცებ ამოგვხდება სული.
-ყველაზე პოზიტიური გოგო ხარ, ვისაც კი ვიცნობ. - გვერდულად ჩაიცინა ბიჭმა.
-აქ მოვკვდებით. - ამოიოხრა უცებ ანამ და სახე მოეღუშა. - მე ისედაც ერთი დღე დამრჩა.
-გეყოფა, არ მოვკვდებით. - გაამხნევა ბიჭმა.
-არავინ იცის, რომ აქ ვართ. - თავი გააქნია ანამ. - ტელეფონები არ მუშაობს, თანაც... იმ შეშლილმა შეიძლება კატოს და ლეოს რაიმე დაუშაოს... ამის წარმოდგენაც კი მაცოფებს!
-მართალი ხარ, აქ მოვკვდებით. - შეწუხებული სახით დაეთანხმა გაბრიელი, მერე გოგონას გადახედა და უთხრა. - სანამ მოვკვდებით, მინდა რაღაც ვაღიარო.
-რა?
-მაშინ... შენს ბინაში... მე შემოვიპარე და ანთებულ გაზქურაზე ის წიწაკები მე დავყარე. - თავი დამნაშავესავით ჩახარა მან.
ანამ გაკვირვებული სახით გადახედა გაბრიელს, რამდენიმე წამით ასე უყურა, შემდეგ კი სიცილი აუვარდა.
-კარგი ერთი! რაიმე ისეთი მითხარი, რაც არ ვიცი.
-პირველად რომ გაკოცე, მხოლოდ LSD-ს ზემოქმედების ბრალი არ იყო. ზუსტად ვიცოდი, რასაც ვაკეთებდი და რაც მინდოდა. - გაბრიელიც აჰყვა სიცილში.
-მართლა? და შემთხვევით ახლაც ხომ არ გინდა? - გამომწვევად გაიღიმა ანამ.
-ახლაც მინდა. - ცალი წარბი მაღლა ასწია გაბრიელმა, მოულოდნელად ელვისისწრაფით სწვდა მხრებში ანას, მისკენ მიიზიდა და თავისი ტუჩებით მის ბაგეებს ჩააფრინდა.
რატომღაც საერთოდ არ გაჰკვირვებია ანას მისი საქციელი, არც წინააღმდეგობა გაუწევია. პირიქით, სიამოვნებისგან გაეღიმა და ბიჭს კოცნაში აჰყვა. ბოლოს თავი ვეღარ გააკონტროლა გოგონამ და მოჭარბებული ვნებისგან თუ ემოციისგან, გაბრიელს ისე მაგრად ჩაარჭო ფრჩხილები კისერში, რომ სისხლი გასდინდა, თუმცა ბიჭს ამისთვის ყურადღება არც კი მიუქცევია. ანას მთელი ტანით მიაწვა, გოგონა კი ზურგით კარს მიეკრა. იმ კარს, რომელზეც ანუბისის სამსჯავრო იყო გამოსახული, და გარკვევით ჩანდა, თუ როგორ წონიდა ის ადამინთა გულებს.
ყრუდ ამოიკვნესა ანამ, თვალები უნებურად დახუჭა და თავი უკან გადასწია. ტუჩები მის ყელზე გადაანაცვალა გაბრიელმა და მის კანზე შერჩებილი ყვავილების სურნელი ისევ ღრმად შეისუნთქა. ცდილობდა ფრთხილი ყოფილიყო, მაგრამ იმ გიჟურ ლტოლვას ვერ იმორჩილებდა, რომელიც შიგნიდან ღრღნიდა.
-მგონი, ჭკუიდან მშლი! - ამოილაპარაკა ჩახლეჩილი ხმით გაბრიელმა.
-ამას შენ მეუბნები? - თვალები გაახილა ანამ. - ვეღარც კი ვსუნთქავ, თუ შენი სურნელი არ მცემს!
-მგონი ერთმანეთს ვაგიჟებთ. - გაეცინა მას.
-მოიცა! - მოულოდნელად გამოფხიზლდა გოგონა, ბიჭს ხელი ჰკრა და მოიშორა. - რას ვაკეთებთ? გაბრიელ, სამარხში ვართ, ჩვენს ირგვლივ კი მკვდრები ასვენია. ღმერთო ჩემო, რა გიჟივით დამეტაკე?! რაღა მაინცდამაინც ამ მკვდრებთან ერთად მოგინდა...
-შენ თვითონ არ წამოიწყე?! - წარბი შეკრა გაბრიელმა და სარკაზმით ჩაიცინა, თუმცა სახე უცებ შეეცვალა, თითქოს რაღაც გაახსენდაო, თვალები ისე გაუფართოვდა და ხმამაღლა წამოიძახა. - დინამიტი!
ბიჭი მიბრუნდა, კართან დაყრილ ხარა-ხურასთან მივარდა, დინამიტის ყუთი გახსნა და იქიდან ერთი ცალი ამოიღო.
-მერე? - მიუახლოვდა გოგონა. - სამარხში მისი აფეთქება საშიშია. შეიძლება ეს უზარმაზარი ტაძარი და ტონობით ქვიშა თავზე დაგვემხოს.
-კარგი რა, მხოლოდ ერთ დინამიტს ავაფეთქებთ. - შეეპასუხა გაბრიელი. - ეს კარი საკმაოდ თხელი ქვის ფილისგან არის დამზადებული და ერთი დინამიტიც ეყოფა.
-მართალი ხარ! მაინც მოვკვდებით და რა მნიშვნელობა აქვს, ეს როდის მოხდება?! - გაეცინა გოგონას, კედლიდან ჩირაღდანი ჩამოხსნა და ბიჭს მიაჩეჩა. - მოუკიდე, დროზე!
გაბრიელმა მაშინვე გამოართვა, კარს მიუახლოვდა, დინამიტს ცეცხლი მოუკიდა, კართად დადო, ჩირაღდანიც იქვე მიაგდო და ანასკენ გაიქცა.
გოგონა უკვე სარკოფაგებს შორის იყო ჩამალული, გაბრიელიც მის გვერდით ჩაიმუხლა, ყურებზე ხელი აიფარა და დათვლა დაიწყო. ბიჭს არც კი შუმჩნევია, ძირს დაგდებული ჩირაღდნიდან, ცეცხლი როგორ გადავიდა დინამიტის მთელ ყუთზე.

ელოდნენ, რომ აფეთქებას ძლიერი ხმა ექნებოდა, მითუმეტეს მიწისქვეშ, მაგრამ მომხდარმა მოლოდინს გადააჭარბა. მთელი ყუთი დინამიტის აფეთქებამ აპოკალიფსური ხმები გამოიწვია. მიწამ ისე დაიგრგვინა, თითქოს მისი სიღრმიდან, რაღაც გიგანტური ურჩხული ამოვარდა. ქვიშის უზარმაზარი ტალღა სარკოფაგებს მიაწყდა და მათ შორის ჩამალული წყვილიანად კედელს მიანარცხა.
დარტყმისგან რამდენიმე წამით ორივენი გაითიშნენ, შემდეგ კი, როცა გონს მოვიდნენ, ირგვლივ ვერაფერი დაინახეს გარდა ყვითელი, სულის შემხუთველი ნისლისა. ერთამენთსაც კი ვერ ხედავდნენ, არც ხმა ესმოდათ, მხოლოდ შეხებას გრძნობდნენ, თითებით მაგრად ებღაუჭებოდნენ და ცდილობდნენ ამ ქაოსში ერთმანეთი არ დაეკარგათ.
მოულოდნელად ჭერიდან ქვის ნამტვრევებმა იწყეს ცვენა. როცა ყვითელი ქვიშის ნისლი ოდნავ გაიფანტა, გაბრიელმა დაინახა, რომ ჭერი სულ მალე მთლიანად ჩამოინგრეოდა, ამიტომ ანას ხელი დასტაცა, ქვებს შორის მოქცეული ეზრას ჩანთა, რომელშიც არტეფაქტები იყო, საწრაფად ამოათრია იქიდან, მხარზე გადაიკიდა, ნისლში გზა ძლივს გაიკვლია და კარისკენ წავიდა. მტვრის კორიანტელში მაინც გაარჩიეს, რომ არა მარტო გასასვლელი კარი, არამედ მთელი კედელი იყო მონგრეული.
დერეფანში გასულებმა, მოულოდნელად იქვე, ქვებს შორის მოყოლილი ქალის სხეული შენიშნეს, რომელიც აშკარად გარდაცვლილი იყო. სახე არ უჩანდა, რადგან გამონგრეული კარის ფილები ზედ ეყარა, თუმცა მისი ქერა თმა ადვილი შესამჩნევი იყო.
ირენა კანდელაკმა საბედისწერო შეცდომა მაშინ დაუშვა, როცა ტაძრიდან გასულს გაახსენდა, რომ არტეფაქტები სამარხში დარჩა და უკან მათ ასაღებად დაბრუნდა. აფეთქება კი სწორედ იმ დროს მოხდა, როცა ქალი სამარხის კარს მიუახლოვდა.
-ეს... ირენაა? - მტვრიანი ჰაერი უნებურად ჩაისუნთქა ანამ და ხველა აუვარდა.
-ამ მიდამოებში, სხვა ქერა ქალიც გეგულება? - კითხვა შეუბრუნდა გაბრიელმა.
-აქ რა ჯანდაბა უნდა?! მეგონა დიდი ხნის წინ წავიდა.
-დავიფიცებ, გაახსენდა, რომ არტეფაქტები დარჩა და ამისთვის დაბრუნდა. - მაშინვე გამოიცნო ბიჭმა მისი დაბრუნების მიზეზი.
-რა ბედის ირონიაა! - გვამს სახე მოარიდა გოგონამ. - დაბრუნდა და ეს სამარხი მისი საფლავიც გახდა.
-და მალე ჩვენიც გახდება, თუ დროზე არ წავალთ. - შეახსენა ბიჭმა, გოგონას ხელში დაქაჩა და ორივენი გასასვლელისკენ გაიქცნენ.

კიბეები ძლივს აირბინეს, რადგან ჭერიდან ჩამოცვენილი ქვების დაცემისგან ნახევრად ჩანგრეული იყო. დახლართული ლაბირინთები გაიარეს, გარეთ თავქუდმოგლეჯილები გაცვივდნენ, მიწაზე დაემხნენ და თავზე ხელები დაიფარეს. მათი გასვლა და გორაკის ფერდობიდან ტონობით ქვიშის მოწყვეტა ერთი იყო. ქვიშა ხრიალით დაცურდა ფერდობზე და კანდელაკების მიერ გახსნილი შესასვლელი ისევ ჩახერგა.

გარეთ უკვე დაღამებული იყო. უდაბნოში გრილი ნიავი ქროდა, რომელიც ნელ-ნელა სუსხში გადადიოდა. მოწმენდილ ცაზე, ვარსკვლავებს შორის, თითქმის შევსებული მთვარე ანათებდა.

მუშები, რომლებიც ირენას ემსახურებოდნენ, ჯერ გაოგნებულები შესცქეროდნენ ფერდობზე ჩამოცურებულ ქვიშას, რომლის ნაკადი ჯერ კიდევ არ შეწყვეტილიყო, შემდეგ კი გონს მოეგნენ, ერთმანეთს რაღაც გადაულაპარაკეს, თავიანთ ნივთებს ეცნენ, მანქანებში ჩასხდენენ და იქაურობას გაეცალნენ.
-ახლა რა ვქნათ? - გულაღმა გადაბრუნდა ანა ღონემიხდილმა ღრმად ამოიხვნეშა.
-ჩვენს მანქანამდე მივიდეთ, კაიროში დავბრუნდეთ და პირველივე რეისით სახლში წავიდეთ. - თავი ასწია გაბრიელმა და თმიდან ქვიშა ჩამოიფერთხა.
-მთვარეს შევსებას ერთი დღე აკლია. - ხელი ცისკენ გაიწვდინა გოგონამ, ჯერ მის მაჯაზე გამოსახულ სიმბოლოს შეავლო მზერა, შემდეგ კი მთვარეს.
-ხვალ ქორწილია, და სავსე მთვარეობა. - ჩაილაპარაკა გაბრიელმა. - მაგრამ, აუცილებლად მოვასწრებთ!

...
მეორე დღეს, კაიროდან დაბრუნების შემდეგ გაბრიელი და ანა პირდაპირ სამების ქუჩისაკენ გაემართნენ. იცოდნენ, რომ საქორწილო სამზადისი სახლში მიმდინარეობდა და შესამაბიმასდ ყველანი იქ ეგულებოდათ.
შინ დაბრუნებულმა შეუმჩნევლად აუარეს გვერდი ლეოს ბინაში მოფუსფუსე ნერსეს და ნელის, მეორე სართულზე ავიდნენ და ანას ბინის კართან, პირდაპირ ალექსს შეეჩეხნენ.
-ხალხნო, როგორც იქნა! სად დაიკარგეთ? - შვებით ამოისუნთქა მათ დანახვაზე ბიჭმა. - არტეფაქტები მოიტანეთ?
-კი, ჩვენ გვაქვს. - ჩანთა მიაწოდა გაბრიელმა.
-უკვე შუადღეა. - საათს დახედა ალექსმა. - მოგეხსენებათ, რომ გაზაფხულზე მთვარე ხშირად ჩანს დღის საათებში და სანამ სავსე მთვარე ცაზე გამოჩნებოდეს, უნდა მოვასწროთ რიტუალის ჩატარება, თორემ მერე გვიან იქნება.
-მაგრამ, რამდენიმე წუთში ცერემონია დაიწყება. - ჩაერია საუბარში ანა.
-ეგ მოიცდის! - მოესმა გოგონას უცებ ნაცნობი ხმა, შებრუნდა და კიბეებზე ამომავალი, აბრეშუმის ულამაზეს კაბაში გამოწყობილი კატო დაინახა, რომელსაც ხელი სმოკინგში ჩაცმული ლეოსთვის ჩაეკიდა.
-საოცრად გამოიყურებით. - გაუღიმა გოგონამ ორივეს. - მაგრამ დღეს თქვენი ქორწილია, მე კი...
-ვიცით, და ეკატერინა ყველას დაგვხოცავს, თუ დავაგვიანებთ. - მიუგო ლეომ. - ასე რომ, სწრაფად დავიწყოთ, მერე კი ქვემოთ ჩავიდეთ!
-მეც აქ ვარ! - კიბეები სწრაფად ამოირბინა ცეზარმა. - ქვემოთ მილა მელოდება და ჯობია ვიჩქაროთ.
-ერთი წუთით, ახალგაზრდებო! - მოულოდნელად იმ ბინიდან გამოვიდა ბებია ეკატერინა, რომელშიც ბოლო დროს ეზრა ცხოვრობდა, მაგრამ იმ მომენტში სტუმრებისთვის დაეთმოთ. ქალი კიბის თავში შედგა და მზერა ალექსზე შეაჩერა. - ეს ის სიმპათიური ყმაწვილია, რომელსაც ლეოს დაგვიანებული მეჯვარე უნდა შეეცვალა?
-რა? - წარბები შეჭმუხნა გაბრიელმა და ალექსს გახედა. - ჩემი შეცვლა გთხოვეს?
-როცა მიხვდნენ, რომ აგვიანებდით,აბა რა უნდა ექნათ?
-ლეოს მეჯვარე როგორ იქნებოდი, შენ ხომ კატოს ეფლირტავებოდი?! რაც ჩამოხვედი შანსი არ გაგიშვია ხელიდან, რომ მისი შებმა არ გეცადა.
-ეს წარსულში დარჩა.
-საერთოდ, აქ რატომ ხარ?! ქორწილში ვინ დაგპატიჟა?
-მე დავპატიჟე! - თქვა კატომ და გაბრიელს თვალები დაუბრიალა. - ჩვენი პატარა საქმის მოსაგვარებლად, აღარ გახსოვს?!
-მართალია! თუმცა დაგავიწდა შენი მშვენიერი ბებია, ჩემთვის გაგეცნო. - ანთებული თვალებით შეათვალიერა ალექსმა ეკატერინა, ქალს რაინდულად აკოცა ხელზე და უთხრა. - მე ალექსი ვარ!
-ოჰ, რა საყვარელი ხარ. - მისი საქციელი ესიამოვნა ქალს. - ეკატერინა!
-ულამაზესი ქალბატონი, უმშვენიერესი სახელით!
-ახლა ბებიაჩემს ეფლირტავები? - თვალი თვალში გაუყარა კატომ ალექსს.
-უბრალოდ, აღვნიშნე, რომ ასეთი დახვეწილი ქალბატონი ჩვენს დროში იშვიათობაა. - თავი იმართლა ბიჭმა.
-ოთხმოცი წლის არის!
-მერე რა?!
-ხალხნო! - ჩაერია მათ კამათში ლეო. - მგონი გვეჩქარებოდა.
-ბებია, ერთი წუთი გავაცადე, პატარა საქმე გვაქვს და მალე ჩამოვალთ. - მიუბრუნდა ქალს კატო.
-იჩქარეთ, ეკლესიაში უკვე გველოდებიან! - საჩვენებელი თითი მუქარით აღმართა ეკატერინამ და კიბეებზე ჩავიდა.

ალექსმა ანას ბინის კარი შეაღო, სკამი ოთახის ცენტრში მოათავსა, როგორც ეს მაშინ, ბარში გააკეთა. ანა ზედ დასვა, მის ირგვლივ შავი ფერის სანთლები წრიულად დაალაგა და ყველა მათგანი აანთო. შემდეგ მიბრუნდა, ეზრას ჩანთიდან არტეფაქტები ამოიღო, სამივე ინტერესით შეათვალიერა და წრეში ისე განალაგა, რომ მდებარეობით სამკუთხედს ქმნიდნენ.
-სწრაფად. - თითები ნერვიულად აათამაშა ანამ და გაბრიელს გახედა, რომელიც მღელვარებისგან ერთ ადგილს ვერ პოულობდა.
ალექსმა უსიტყვოდ გადმოიღო, რაღაც ძალიან ძველი წიგნი, რომლის გვერდებიც სავარაუდოდ ცხოველის ტყავისგან იყო დამზადებული. გადაშალა, სასურველი გვერდი მოძებნა და ინტერესით ჩააკვირდა.
გაბრიელმა ალექსს გახედა, შემდეგ კი იმ წიგნისკენ გაექცა თვალი, რომელიც მას ეჭირა. ბიჭს გაოგნებისგან თვალები გაუფართოვდა, რადგან დაინახა, რომ ფურცლები ცარიელი იყო და ზედ არაფერი არ ეწერა.
-მეხუმრები? - აღშფოთება ვერ დამალა. - აქ არაფერი არ არის!
-სინამდვილეში არის, უბრალოდ შენ ვერ ხედავ. - ხელის აწვეთი შეაჩერა ალექსმა.
-შენი არ მჯერა!
-ეს ჩვეულებრივი წიგნი არ არის. - შეუბღვირა ბიჭმა. - მისი ფურცლებიდან ამოკითხული თითოეულ სიტყვას უდიდესი ძალა აქვს, ამიტომაც შეუძლიათ მისი წაკითხვა მხოლოდ იმ ადამიანებს, რომლებიც გონების თვალით ხედავენ.
-გინდა მითხრა, რომ ...
-ჰო, გონების თვალით ვხედავ და თუ შეიძლება დამაცადე ჩემი საქმის გაკეთება. - გვერდზე გასწია ბიჭი ალექსმა და დანარჩენებს გადახედა. - ანას ირგვლივ წრიულად დადექით, როგორც მაშინ გასწავლეთ, და რაიმე სასიამოვნო მოგონებაზე იფიქრეთ, ისეთზე, რომელიც ანას თავს გახსენებთ. თქვენი დადებითი ენრეგია, მასზე უნდა გადავიდეს, რომ ამ ყველაფერს გაუძლოს.
უსიტყვოდ შეასრულეს ბიჭის ინსტრუქციები დანარჩენებმა. ანას ირგვლივ განლაგდნენ, თვალები დახუჭეს და სასიამოვნო მოგონებებში გადაეშვნენ. ალექსმა მზერა მოავლო დანარჩენებს, შემდეგ კი მათ ირგვლივ წრიულად, მაგრამ არა საათის ისრის მიმართულებით, არამედ მის საპირისპიროდ, ანუ უკუღმა იწყო სიარული, და წიგნის გვერდებიდან, რაღაც გაურკვეველი ფრაზების ამოკითხვა.
ცოტა ხნის შემდეგ, ბიჭმა უკუღმა სიარული და ბუტბუტი ერთდროულად შეწყვიტა. იატაკზე დაწყობილმა არტეფაქტებმა კი ისე დაიწყეს ნათება, როგორც მაშინ, როცა ირენამ ისინი ქვესკნელის კარიბჭეში მოათავსა.

სინათლის სხივი ერთი ფიგურიდან მეორეზე გავრცელდა, მეორედან მესამეზე და სამკუთხედი შეიკრა. მათ ირგვლივ, წრიულად განლაგებული, ანთებული სანთლების შუქმა კი უნებურად იმატა და ალი უფრო მაღალზე აიჭრა ჰაერში. სანთლის შუქი არტეფაქტების შუქს შეერია, ერთ უზარმაზარ სხივად გარდაიქმნა და ანას მაჯაზე შემოეხვია.
-ჯანდაბა! - დაიკივლა გოგონამ განწირული ხმით და სკამზე ორად მოიკეცა.
ხელი აუტანლად ეწვოდა, გრძნობდა უსაზღვრო სიმხურვალეს, რომელიც კანს უსერავდა, მაგრამ იცოდა, რომ ეს დაეხმარებოდა, ამიტომაც ითმენდა.
-ანა! - მისკენ წაიწია გაბრიელმა, მაგრამ ალექსმა მაშინვე შეაჩერა.
-არ მიეკარო! აცადე! - დაუყვირა ბიჭმა, შემდეგ კი ფანჯარას მივარდა, ფარდა გადასწია და ცას ახედა. დღის შუქით განათებულ ცაზე ნელ-ნელა იკვეთებოდა სავსე მთვარე, სკმაზე მოკეცილ ანას კი აუტანელი ტკივილი სტანჯავდა, რომელიც უფრო ძლიერდებოდა.
-ვერ გაუძლებს! - ისევ წაიწია მისკენ გაბრიელმა, რადგან ანას ტანჯვის ატანა აღარ შეეძლო.
-გაუძლებს! - კვლავ შეაჩერა ალექსმა.
-ძალიან სტკივა! - ვერ მოითმინა ლეომ და გოგონასკენ გადაიხარა.
-გავუძლებ! - დაუყვირა ანამ და უკან დახევა აიძულა. - ნუ გეშინიათ... გავუძულებ.
კიდევ რამდენიმე წამს გასტანა მსგავსმა მდგომარეობამ. ცოტა ხანში ანამ დაინახა, როგორ გაუფერულდა მის მაჯაზე გამოსახული სიმბოლო, შემდეგ კი საერთოდ გაქრა. ანთებული სანთლები ჩაქრა, არტეფაქტებმა ნათება შეწყვიტეს, სხივი, რომელიც მაჯაზე ეხვეოდა გოგონას, გაუჩინარდა, ტკივილმა საერთოდ გაუარა, ცის კამარაზე კი ახლახანს შევსებული მთვარე დაეკიდა.

ფერდაკარგული გოგონა ძლივს წამოდგა სკამიდან, წრეს გადააბიჯა და როგორც კი იატაკზე ფეხი დადგა, მაშინვე მუხლი მოეკვეთა, თუმცა გაბრიელი სწრაფად სწვდა მხრებში და დაცემისგან გაადაარჩინა. ანას სხეული მთლიანად მოუდუნდა და ხელ-ფეხი ისე გაეყინა, თითქოს ძარღვებში სისხლმა მოძრაობა შეწყვიტა.
-ანა! - მაგრად შეაჯანჯღარა ბიჭმა. - რა მოგივიდა?! ანა!
-თავი დაუჭირე! - გოგონას მივარდა ალექსი და ბრძანება გასცა.
გაბრიელი იატაკზე დაჯდა, ანას თავი კალთაში ჩაიდო და სახეზე თითები შემოაჭდო. ალექსმა ღრმად ჩაისუნთქა, ანასკენ დაიხარა, ორი თითი ნიკაპზე მოკიდა, პირი ოდნავ გააღებინა, ტუჩები ძალიან ახლოს მიუტანა და ღრმად ამოისუნთქა, რომ გოგონასთვის მისი წილი ჰაერი გაენაწილებინა. მოულოდნელად თვალები გაახილა გოგონამ, ღრმად ჩაისუნთქა და ისტერიული ხველა აუვარდა.
-ეს... რა ჯანდაბა იყო? - იკითხა გაოგნებულმა ლეომ. - ამდენი წელია ექიმი ვარ და მსგავსი არაფერი მინახავს. ეს... ეს ხელოვნური სუნთქვა არ იყო...
-დიდი ხანია ეს არ გამიკეთებია! - შუბლიდან ოფლი მოიწმინდა ალექსმა და ფეხზე წამოდგა, თუმცა აშკარა იყო, რომ ძალაგამოცლილს მყარად დგომა უჭირდა. - ამას სიცოცხლის სუნთქვას ვეძახი.
-ეს როგორ გააკეთე? - ჰკითხა კატომ. - ანა... ის, თითქმის...
-მკვდარი იყო? არა, სულაც არა. სიბნელემ, რომელიც თან სდევდა მის სიმბოლოს, უკანასკნელი ძალები მოიკრიბა და სხეულის დატოვებისას სულის გაყოლიებაც სცადა, მაგრამ ამაში ხელი შევუშალე.
-ასეთი რამ, მედიცინაში არ არსებობს! - ჩაილაპარაკა ლეომ.
-მედიცინაში არც სულები არსებობენ, არც მაგია, არც წყევლა და საერთოდ, თქვენ ადამინის მკვდრეთით აღდგომასაც არ აღიარებთ.
-ამას სერიოზულად ამბობ?
-თუ არ გახსოვთ, ქორწილი გაქვთ და ჯობია ქვემოთ ჩახვიდეთ, ყველა თქვენ გელოდებათ. - სიცილით შეახსენა ალექსმა მათ, შემდეგ კი ანას და გაბრიელს გახედა. - თუ წინააღდეგი არ ხართ, ამ არტეფაქტებს მე წავიღებ.
-მათი დანახვაც კი არ მინდა. - ცხვირი ზიზღით აიბზუა გოგონამ.
-არც მე! - დაემოწმა გაბირელი.

...
-ახალი ამბავი გაიგე?! - პოლიციის განყოფილებიდან შესვენებაზე გამოსულ გაბრიელს, უცებ წინ გადაეღობა ანა და ხელში ტელეფონი მიაჩეჩა, რომელის ეკრანზეც „ნიუ-იორკ თაიმსის“ სტატია იყო გამოტანილი. - ეგვიპტეში აქამდე უცნობი, ანუბისის ტაძარი აღმოაჩინეს. გათხრები უკვე დაიწყო და მალე ალბათ მის ქვეშ მდებარე საიდუმლოსაც აეხდება ფარდა.
-საბედნიეროდ, არტეფაქტები საიმედო ადამიანს აქვს და ქვესკნელის კარიბჭეს ვეღარავინ გახსნის. - ღიმილით ჩაილაპარაკა ბიჭმა.
-სატატიაში ისიც წერია, რომ ეგვიპტეში ერთ-ერთმა ყველაზე ცნობილმა არქეოლოგმა, ანონიმურად მიიღო წერილი, რომლის დახმარებითაც იპოვა ეს ტაძარი. - გამომცდელი მზერა მიაპყრო გოგონამ ბიჭს.
-ვიფიქრე, რომ ეგვიპტელმა ხალხმა უნდა იცოდეს, სად ასვენია მათი წინაპრების მუმიები. - გვერდულად ჩაიცინა ბიჭმა. - ანონიმურობის დაცვა არ გამჭირვებია, ცეზარის წყალობით.
-ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ძალიან დიდი ტვირთი მომეხსნა. - თითის წვერებზე აიწია ანა, გაბრიელს ხმაურით აკოცა, შემდეგ კი ხელში ჩააფრინდა და იქვე გაჩერებული, ლეოს მანქანისკენ წაიყვანა.
-რას აკეთებ? - გაუკვირდა ბიჭს.
-გიტაცებ! - ჩანთიდან გასაღები ამოიღო გოგონამ, კარი გააღო და საჭეს მიუჯდა. - სანამ ლეო და კატო მოგზაურობენ, მე მისი მანქანა ვითხოვე. შენი ჩიპი, ხომ ისე ისეა დაპროგრამებული?
-კი, მაგრამ სად მივდივართ? - ჰკითხა გაბრელმა და გვერდით მიუჯდა მას.
-ქოხიდან ბოლოს ნაჩქარევად წამივედით. - თვალი ჩაუკრა გოგონამ, მანქანა დაძრა და გზატკეცილეზე გავიდა.

სიჩუმე ჩამოწვა მანქანის სალონში. ისეთი სიჩუმე, რომ ერთმანეთის გულისცემის ხმაც კი ესმოდათ. ეუცნაურათ, მაგრამ ზუსტად იმ მომენტში გააცნობიერეს ორივემ, რომ არავინ მოსდევდათ, სიკვდილით არავინ ემუქრებიდათ და ბოლომდე თუ არა, ნაწილობრივ მაინც იყვნენ თავისუფლები.
-სამომავლოდ რა გეგმები გაქვს? - სიჩუმე დაარღვია გაბრიელმა.
-ააამ... როცა დროებითი სასჯელის ვადა ამომეწურება, უნივერსიტეტში დავბრუნდები, სწავლას მივხედავ, დავამთავრებ კიდეც და იურისტი გავხდები. - სწრაფად აუხსნა ანამ. - შენ?
-ჯერ პოლიციასთან მუშაობის გამოცდილებას დავაგროვებ, მერე კი, როცა სასჯელის ვადა ამოიწურება, კერძო დეტექტივი გავხდები! - გამოუცხადა გაბრიელმა.
-მაგარია! მე იურისტი, შენ კი დეტექტივი!
-და პარტნიორი ნამდვილად დამჭირდება. - გვერდულად გაიღიმა ბიჭმა, მისკენ გადაიხარა და გოგონას თავისი მხრვალე ტუჩები კისერზე მიაკრო. - ხომ იცი, ყველა ჰოლმსს უნდა ჰყავდეს თავისი უოტსონი.
-მოიცა, - თავი გააწევინა ანამ, - ამ წამს პარტნიორობა შემომთავაზე, და გინდა შენი უოტსონი ვიყო?
-რატომაც არა?!
-ზუსტად მახსოვს, ჩვენი პირველი შეხვედრისას, როცა შენ და ლეომ წვეულებიდან ძალით წამომიყვანეთ, მის მანქანაში ვისხედით და მასაც იგივე უთხარი, რომ ყველა ჰოლმსს უნდა ჰყავდეს თავისი უოტსონი. რატომ უნდა ვიყო შენს გეგმებში უოტსონი? იქნებ შენზე ჭკვიანი ვარ და ჰოლმსობასაც მე ვიმსახურებ?
-ოჰ, ღმერთო, ისევ დაიწყო. - შუბლში ხელი შემოირტყა გაბრიელმა. - გზას უყურე!
-ვუყურებ, აი, შენ კიდევ, საკუთარი ცხვირის იქით, ვერაფერს ხედავ! - უკმაყოფილოდ ჩაიფრუტუნა გოგონამ.
-კარგი, შენ იყავი ჰოლმსი, ოღონდ ნელა ატარე.
-ასე ადვილად დათმობა არ მინდა, არგუმენტირებულ და დასაბუთებულ პასუხს ვითხოვ!
-გეყოფა!
-გაბრიელ!
-ანა!
-მორიელო! - ჩაისისნა ბრაზით ანამ.
-ანა-კონდა! - შეუბღვირა გაბრიელმა, შემდეგ კი სერიოზული გამომეტყველების შენარჩუნება ძალიან გაუჭირდა, დანებდა და თავს უფლება მისცა, გულიანად გაეცინა. ვეღარც გოგონამ შეიკავა თავი და ბიჭს უნებურად აჰყვა სიცილში.

თითები მის თითებს მაგრად ჩასჭიდა გაბირელმა, მისი ხელი ტუჩებთან მიიტანა და მთელი გრძნობით აკოცა. თვალებში შეხედა ანამ ბიჭს და სხეულში სასიამვნოდ გააჟრჟოლა, როცა მის „შავ სარკეებში“ ძალიან ნათლად დაინახა საკუთარი ანარეკლი.

скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

განსრულდა ჩემს მიერ აქამდე დაწერილი ყველაზე დიდი ისტორია!!! joy 19 გვერდს გადასცდა თითქმის და ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ ისიამოვნებთ heart_eyes მეღირსა მე გონების დასვენება, თქვენ კიდევ მთლიანად წაკითხვა(ვინც დასასრულს ელოდით) smile kissing_heart

თითქმის ხუთი წლის წინ მომაფიქრდა. blush მთელი ამ დროის განმავლობაში, ათასერთი იდეა მაინც განვიხილე მასთან დაკავშირებით. ვეცადე თითოეული პერსონაჟი ინდივიდუალური ყოფილიყო და ყველა მათგანის ტყავში შევძვერი. sunglasses ვიყავი მებრძოლიც, თაღლითიც, ბარმენიც, მკვლელიც, ექიმიც, დეტექტივიც, ექსტრასენსიც(არადა, არ უყვარს, როცა ასე ეძახიან joy ). მის გამო წავიკითხე უამრავი წიგნი, რაც ბერძნულ და ეგვიპტურ მითოლოგიას ეხებოდა. მოვიძიე არაერთი ინფორმაცია, გარკვეულ საკითხებთან დაკავშირებით. გამოვიგონე ქალაქები თუ ქუჩები. რეალური შევუსაბამე ირეალურს. ცხრა თვის წინ წერა დავიწყე, შვიდი თვის წინ საიტზე ატვირთვა, გუშინ კი უკანასკნელი წერტილი დავსვი. ასე წერის დასრულება და პერსონაჟებთან გამომშვიდობება ჯერ არ გამჭირვებია cry ძალიან, ძალიან მომენატრება. sob
ხშირად ვაგვიანებდი, თავებს ერთი კვირის შუალედით ვდებდი. ბოლო პერიოდში განსაკუთრებით ბევრი შეფერხება მქონდა. იყო სტრესი, დაძაბულობა, ძალიან ბევრი ისეთი ფაქტორი, რაც მუზას მიკარგავდა. თუმცა ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ იმის გამო, რომ თქვენ სულ ასე მხარში მედექით, მამხნევებდით, მიძლებდით და უდიდეს ძალას მაძლევდით heart_eyes ზუსტად თქვენი დამსახურებაა, რომ ისტორია წელს აპირლში დავასრულე და არა მომდევნო აპრილში! მიყვარხართ, რადგან თქვენ შეგიძლიათ ჩემი სიყვარული, ჩემი შემოქმედების სიყვარული და შეგიძლიათ ჩემს გვერდით იდგეთ მაშინაც კი, როცა შეიძლება საერთოდ არ ვიმსახურებდე ამას. kissing_heart
არ ვიცი ახალ ისტორიას როდის დავიწყებ, თუმცა ცოტა დასვენებას ნამდვილად ვიმსახურებ. laughing იმედია მალე დავბრუნდები ახალი ისტორიით. heart_eyes ჰო, რაც შეეხება ძველებს, მათ დარედაქტირებას შევუდგები და ვეცდები მალე მოგაწოდოთ. კიდევ ერთხელ გეტყვით, რომ მიყვარხართ ჭეშმარიტო მკითხველებო!!! heart_eyes heart_eyes

 



№2  offline ადმინი დედასამოტხე

პირველიი ჩემიი კომენტარიიიიიიი

 



№3  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mariiiiami
პირველიი ჩემიი კომენტარიიიიიიი

ვინ დაგასწრებს laughing laughing heart_eyes

 



№4 სტუმარი Shorena kiladze

Dedikona deda ra magari iko vaime ver getgvi ra iyo magram sascauli iyo Margo.shenc xo sascauli gogo xar.vgijdebi shenze .vai.e ver getgvi ver gadmogcem ranairi dazabuli vkitxulobdi mtkiva yvela kunti.chemo tkbilo gemrielo da nichiero shoki gogo xar sheni shoki ustoriit.sheizleba mtlad dalagebulad ver davcere chemi emociebi magram shen mainc gaigeb .gyvarob me shen da geli axali ustoriit dasvenebis mere.carmatebebi

 



№5  offline წევრი ლილიკო

ადრეც აღვნიშნე და ახლაც ვიტყვი გული დამწყდა რომ დასრულდა. საოცარი თავგადასავლებით და უამრავი მხიარული მომენტებით იყო გაჯერებული ისტორია. მიუხედავად იმისა ზოგიერთ აბზაცში შიშის მომენტიც მქონდა (მაგ: ანას რომ შავიჩრდილები დასდევდნენ და ქვესკნელის კარიბჭის გახსნის მომენტი) მაინც ვისიამოვნე კითხვით ბოლომდე. ისევე როგორც შენი სხვა ისტორიით მაგალითად კოკა-კოლას სინდრომით. ძალიან მიყვარხარ ისტორიებიანად პოზიტივი ხარ და შეგიძლია დაძაბული მომენტიდან მხიარულზე ისე გადართო ისტორია რომ ასიამოვნო მკითხველი ბოლომდე.
იმედი მაქვს მალე დაბრუნდები ახალი ისტორიით და კიდევერთხელ გამახარებ არამარტო მე. თუმცა მესმის ისიც რომ ბევრი ენერგია და დრო ჭირდება ისტორიის დაწერას.
წარმატებები <3

 



№6  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Shorena kiladze
Dedikona deda ra magari iko vaime ver getgvi ra iyo magram sascauli iyo Margo.shenc xo sascauli gogo xar.vgijdebi shenze .vai.e ver getgvi ver gadmogcem ranairi dazabuli vkitxulobdi mtkiva yvela kunti.chemo tkbilo gemrielo da nichiero shoki gogo xar sheni shoki ustoriit.sheizleba mtlad dalagebulad ver davcere chemi emociebi magram shen mainc gaigeb .gyvarob me shen da geli axali ustoriit dasvenebis mere.carmatebebi

ვაიმეეე ძალიანაც დალაგებული იყო და მართალი ხარ, ყველაფერიც გავიგე :***** :დდდდდ უსაზღვრო სიხარულია ჩემთვის ის ფაქტი, რომ ასე მოგეწონა დასასრული :** შორენა ჩემო საყვარელოო :*** შენს მიერ დაწერილი ერთი სიტყვაც კი მთელი ეს დრო მაგიურად მოქმედებდა ჩემზე :*** რისთვის უდიდესი მადლობა შენ :****❤❤❤❤❤❤❤

 



№7  offline წევრი goddess

ვაუ უმაგრესი ისტორია იყო ❤❤❤განმაცვიფრებელი,იდეალური და სასიამოვნო წასაკითხი იყო❤❤❤

 



№8  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ლილიკო
ადრეც აღვნიშნე და ახლაც ვიტყვი გული დამწყდა რომ დასრულდა. საოცარი თავგადასავლებით და უამრავი მხიარული მომენტებით იყო გაჯერებული ისტორია. მიუხედავად იმისა ზოგიერთ აბზაცში შიშის მომენტიც მქონდა (მაგ: ანას რომ შავიჩრდილები დასდევდნენ და ქვესკნელის კარიბჭის გახსნის მომენტი) მაინც ვისიამოვნე კითხვით ბოლომდე. ისევე როგორც შენი სხვა ისტორიით მაგალითად კოკა-კოლას სინდრომით. ძალიან მიყვარხარ ისტორიებიანად პოზიტივი ხარ და შეგიძლია დაძაბული მომენტიდან მხიარულზე ისე გადართო ისტორია რომ ასიამოვნო მკითხველი ბოლომდე.
იმედი მაქვს მალე დაბრუნდები ახალი ისტორიით და კიდევერთხელ გამახარებ არამარტო მე. თუმცა მესმის ისიც რომ ბევრი ენერგია და დრო ჭირდება ისტორიის დაწერას.
წარმატებები <3

ვაიიიიჰ :*** როგორი თბილი და სასიამოვნო სიტყვები იყო გავიბადრე გეფიცები :***❤❤❤❤❤❤ ხანდახან არც კი მგონია რომ დაძაბულ მომენტებსაც თუ ვწერ, ვერ ვაანალიზებ რომ მკითხველს შეიძლება ჩემს ნაწერში დამის შეეშინდეს ან რამემ დათგუნოს :დდდ აი მხიარულ მომენტზე გადართვას ალბათ ქვეცნობიერით ვაკეთებ :დდდდდდდ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ჩემო კარგო და თბილო ადამიანოო :***❤❤❤❤❤

goddess
ვაუ უმაგრესი ისტორია იყო ❤❤❤განმაცვიფრებელი,იდეალური და სასიამოვნო წასაკითხი იყო❤❤❤

უღრმესინ , ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოო❤❤❤❤

 



№9  offline წევრი ლილიკო

Margaritha Loki
ლილიკო
ადრეც აღვნიშნე და ახლაც ვიტყვი გული დამწყდა რომ დასრულდა. საოცარი თავგადასავლებით და უამრავი მხიარული მომენტებით იყო გაჯერებული ისტორია. მიუხედავად იმისა ზოგიერთ აბზაცში შიშის მომენტიც მქონდა (მაგ: ანას რომ შავიჩრდილები დასდევდნენ და ქვესკნელის კარიბჭის გახსნის მომენტი) მაინც ვისიამოვნე კითხვით ბოლომდე. ისევე როგორც შენი სხვა ისტორიით მაგალითად კოკა-კოლას სინდრომით. ძალიან მიყვარხარ ისტორიებიანად პოზიტივი ხარ და შეგიძლია დაძაბული მომენტიდან მხიარულზე ისე გადართო ისტორია რომ ასიამოვნო მკითხველი ბოლომდე.
იმედი მაქვს მალე დაბრუნდები ახალი ისტორიით და კიდევერთხელ გამახარებ არამარტო მე. თუმცა მესმის ისიც რომ ბევრი ენერგია და დრო ჭირდება ისტორიის დაწერას.
წარმატებები <3

ვაიიიიჰ :*** როგორი თბილი და სასიამოვნო სიტყვები იყო გავიბადრე გეფიცები :***❤❤❤❤❤❤ ხანდახან არც კი მგონია რომ დაძაბულ მომენტებსაც თუ ვწერ, ვერ ვაანალიზებ რომ მკითხველს შეიძლება ჩემს ნაწერში დამის შეეშინდეს ან რამემ დათგუნოს :დდდ აი მხიარულ მომენტზე გადართვას ალბათ ქვეცნობიერით ვაკეთებ :დდდდდდდ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ჩემო კარგო და თბილო ადამიანოო :***❤❤❤❤❤

goddess
ვაუ უმაგრესი ისტორია იყო ❤❤❤განმაცვიფრებელი,იდეალური და სასიამოვნო წასაკითხი იყო❤❤❤

უღრმესინ , ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოო❤❤❤❤

არ მთრგუნავ პირიქით, მე ვარ ზედმეტად მშიშარა <3

 



№10  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

მომენატრებიან ეს პერსონაჟები ძალიან. შენ კი დიდ ხანს არ დაიგვიანო. რაღა გითხრა არ ვიცი. ბევრს უთქვამს შენთვის რომ წერის უნიკალური ნიჭი გაქვს ზედ დართული უსაზღვრო ფანტაზია და დამატებული პასუხისმგებლობის გრძნობა.

 



№11 სტუმარი Kusa13

აიი რა კარგი იყოო რაა ❤❤ ღირდა ეს დაგვიანებები ასეთი არაჩევულებტივი ისტორიისთვიის❤ ძალიან დიდ შთაბეჭდილებებს და ემოციებს მისტოვრბდა ამ ისტორიის ყოველი თავი ❤❤შენი თბილი და ტკბილი კომენტარებიი ისე მასიყვარულებდაა ❤❤❤შენს პერსონაჟებზე ხომ ვგიჟდებიი ❤❤
ვგიჟდები კითხავზე,თავი იქ მგონია რასაც ვკითხულობ ხოლმე და ეს შეგრძნება ისეთი ცხადი იყო შენი არაჩვეულებრივი ისტორიის კითხვისას ❤❤ ბევრი რამ გავიგეე ❤ძალიან მიყვარს მითები, ლეგენდები, ეგვიპტეზე და სხვა დაბარჩენზე, რაც ამ ისტირიაში იყოო, რომ ვკითხულობდი ძალიან ვბედნიერდებოდიი :დ❤❤დეტექტივზე ხომ ვგიჟდები და აქაც რომ იყოო ❤ეს ისტორია ჩემს გემოვნებას სრულიად შეესაბამება და ჰო ხვდები როგორ ძალიანაც ბედნიერი ვაარ ❤❤❤ ბევრის სწავლა შეიძლებოდა შენი ისტორიიდან, ნამდვილი მეგობრობა, სიყავარული, ერთგულება... ❤❤❤ამ ისტორიით, შენი მკითხველისადმი, თუნდაც ჩემდამი უთბილესი დამოკიდებულებიით თავი კიდევ უფრო შემაყვარეე ❤❤❤ძალიან, ძალიან ნიჭიერი ხარ ტკბილოო ^_^ ❤
რათქმაუნდა ახლა უნდა დაისვენო, განიტვირთი, მუზა მოუშვა და ამის შემდეგ დაგვიბრუნდე და კვლავ გაგვაბედნიეროო ❤❤❤❤ძალიან, ძალიან მიყვარხაარ შოკოლადო❤❤❤

 



№12 წევრი abezara98

მორჩა, ტირილს ვიწყებ! sob sob რა მეშველება ახლა მე? რაღას ველოდო და წავიკითხო-ხოლმე? sob sob ჩემი ანა-კონდა და მორიელი, ახლა ვინღა მომიშლის ნერვებს? sob weary მაგრამ ძალიან, ძალიან კარგი იყო! ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე და გული დამწყდა, რომ დამთავრდა... heart_eyes საუკეთესო ხარ, მარგო! kissing_heart ალექსანდრესა და ბებია ეკატერინეს საუბარზე ხო გადავირიე და გავგიჟდი. მგონი ალექსი ერთადერთი პერსონაჟი იყო ვინც არ გაუკიცხავს და პირველივე დანახვისას მოეწონა და შეაქო joy joy ჯერ კატოს ეფლირტავებოდა, ახლა ბებია ეკატერინეს, საკითხავია, ვინ იქნება შემდეგი? joy joy მოუთმენლად ველი შენს სხვა მოთხრობებს (რომლებსაც არედაქტირებ იმათაც, სხვათა შორის, ცუდი მეჯვარეების მეორე ნაწილი არც მე მაქვს წაკითხული და არ ვიცოდი თუ ჰქონდა smile და, ასევე, ალექსანდრეს ისტორია მაინტერესებს ყველაზე მეტად blush ) heart_eyes დასვენება ნამდვილად დაიმსახურე და იმედია მალე დაგვიბრუნდები ახალი მოთხრობებით, რომ ისევ გაგვაბედნიერო heart_eyes kissing_heart

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Anuki96
მომენატრებიან ეს პერსონაჟები ძალიან. შენ კი დიდ ხანს არ დაიგვიანო. რაღა გითხრა არ ვიცი. ბევრს უთქვამს შენთვის რომ წერის უნიკალური ნიჭი გაქვს ზედ დართული უსაზღვრო ფანტაზია და დამატებული პასუხისმგებლობის გრძნობა.

უღრმესი მადლობა ❤❤❤❤❤ ნუ აი როგორ მიხარიხარ არც კი იცი :******* უბედნიერესი ვარ რომ ასე მოგეწონა❤❤❤

 



№14 სტუმარი თინათინ ლომიძე

სასწაული თავი იყო ძალიან ვისიამოვნე მომენატრება მაგრამ კიდევ დავბრუნდები წასაკითხად საუკეთესო ხარ მარგო????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

 



№15  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Kusa13
აიი რა კარგი იყოო რაა ❤❤ ღირდა ეს დაგვიანებები ასეთი არაჩევულებტივი ისტორიისთვიის❤ ძალიან დიდ შთაბეჭდილებებს და ემოციებს მისტოვრბდა ამ ისტორიის ყოველი თავი ❤❤შენი თბილი და ტკბილი კომენტარებიი ისე მასიყვარულებდაა ❤❤❤შენს პერსონაჟებზე ხომ ვგიჟდებიი ❤❤
ვგიჟდები კითხავზე,თავი იქ მგონია რასაც ვკითხულობ ხოლმე და ეს შეგრძნება ისეთი ცხადი იყო შენი არაჩვეულებრივი ისტორიის კითხვისას ❤❤ ბევრი რამ გავიგეე ❤ძალიან მიყვარს მითები, ლეგენდები, ეგვიპტეზე და სხვა დაბარჩენზე, რაც ამ ისტირიაში იყოო, რომ ვკითხულობდი ძალიან ვბედნიერდებოდიი :დ❤❤დეტექტივზე ხომ ვგიჟდები და აქაც რომ იყოო ❤ეს ისტორია ჩემს გემოვნებას სრულიად შეესაბამება და ჰო ხვდები როგორ ძალიანაც ბედნიერი ვაარ ❤❤❤ ბევრის სწავლა შეიძლებოდა შენი ისტორიიდან, ნამდვილი მეგობრობა, სიყავარული, ერთგულება... ❤❤❤ამ ისტორიით, შენი მკითხველისადმი, თუნდაც ჩემდამი უთბილესი დამოკიდებულებიით თავი კიდევ უფრო შემაყვარეე ❤❤❤ძალიან, ძალიან ნიჭიერი ხარ ტკბილოო ^_^ ❤
რათქმაუნდა ახლა უნდა დაისვენო, განიტვირთი, მუზა მოუშვა და ამის შემდეგ დაგვიბრუნდე და კვლავ გაგვაბედნიეროო ❤❤❤❤ძალიან, ძალიან მიყვარხაარ შოკოლადო❤❤❤

ვაიმე არც კი ვიცი რა ვთქვა :oo გაოგნებული ვარ :oo ❤❤❤ უბედნიერესი ვარ ხოლმე როცა ისეთ ისტორიას ვიპოვი, რომელიც ჩემს გემოვნებაში მთლიანად ჯდება, და შენს გემოვნებქში რომ ჩემი ისტორია ასე ჩაჯდა ეს ორმაგად ბედნიერება ყოფილა თურმე :***** :დდდდ ❤❤❤❤ ძალიან მიხარია ის ფაქტიც რომ მითები,ლეგენდები და დეტექტიცები ჩემსავით გიყვარს :*** ის ხომ ნამდვილი საოცრებაა როცა ჩემი ისტორიიდან მკითხველი რაღაცას სწავლობს :** ესე იგი ყველაფერი სწორად გაუგია❤❤❤❤❤❤ ჩემი უსაყვარლესო , ეს შენ მახარებდნი მთელი ეს დრო საოცარი სიტყვებით, რისთვისაც მადლობის გადახდით არასოდეს დავიღლები :***** უბრალოდ იცოდე რომ მარგალიტა გვყარობს ძალზედ და გაფასებს ასეთი სითბოსთვის და საოცარი ემოციებისთვის❤❤❤❤❤❤

abezara98
მორჩა, ტირილს ვიწყებ! sob sob რა მეშველება ახლა მე? რაღას ველოდო და წავიკითხო-ხოლმე? sob sob ჩემი ანა-კონდა და მორიელი, ახლა ვინღა მომიშლის ნერვებს? sob weary მაგრამ ძალიან, ძალიან კარგი იყო! ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე და გული დამწყდა, რომ დამთავრდა... heart_eyes საუკეთესო ხარ, მარგო! kissing_heart ალექსანდრესა და ბებია ეკატერინეს საუბარზე ხო გადავირიე და გავგიჟდი. მგონი ალექსი ერთადერთი პერსონაჟი იყო ვინც არ გაუკიცხავს და პირველივე დანახვისას მოეწონა და შეაქო joy joy ჯერ კატოს ეფლირტავებოდა, ახლა ბებია ეკატერინეს, საკითხავია, ვინ იქნება შემდეგი? joy joy მოუთმენლად ველი შენს სხვა მოთხრობებს (რომლებსაც არედაქტირებ იმათაც, სხვათა შორის, ცუდი მეჯვარეების მეორე ნაწილი არც მე მაქვს წაკითხული და არ ვიცოდი თუ ჰქონდა smile და, ასევე, ალექსანდრეს ისტორია მაინტერესებს ყველაზე მეტად blush ) heart_eyes დასვენება ნამდვილად დაიმსახურე და იმედია მალე დაგვიბრუნდები ახალი მოთხრობებით, რომ ისევ გაგვაბედნიერო heart_eyes kissing_heart

ვაიმეე ჩემო საყვარელოოო :***** :დდდდდდდდ როგორი საოცრება ხარ :*****❤❤❤❤ ჰო, ჩემთბისაც ძალიან გულდასაწყვეტია დამთავრება თუმცა დრო იყო უკვე :**** დიახ-დიახ ალექსი ერთადერთი იყო, ვინც არ გაუკრიტიკებია ეკატერინას :დდდდდდ მოხიბლა ბიჭმა და რა ექნა? ხო იცი, გული არა ბერდება :დდდდდდდდდდდდ❤❤
მიხარია თუ არ გაქვს წაკითხული ცუდი მეჯვარეების მეორე ნაწილი, რადგან პირდაპირ დარედაქტირებულს წაიკითხავ :დდდდდდდდდდ ❤❤❤❤❤❤ უღრმესი მადლობა ასეთი დადებითი ემოციებისთვის და ამ ტკბილობა სიტყვებისთვის შენ ჩემო კარგოო :***❤❤❤❤❤❤

 



№16 სტუმარი Qeti qimucadze

Vaimee, ise guli damcyda rom damtavrdaaa. Imedia armogvanatreb tavss. Ragitxra agataa. Sashinlad magari dasasruli hqondaa. Tavidan cavikitxav yyvelas da kidev ertxel gavbednierdebiii. Axlbeda kiaraaa, bevri shemdgari da cnobili mcerali ver cers aseti donis nacarmoebss. Ise kargad agcere anubisis tazari, megona iq viyavi, saocari gogo xarr, farto leqsiikit, punqtuaciis codnit, da gadmocemis stilitt, ar mogvanatro shenwburi bednierebaaa. Karg dgesascauls gisurvebb, ufali gfaravdesss

 



№17  offline წევრი deep

ვაიმე საოცრება რა
რა კარგად დამთავრდა
გული დამეწვა
კიდე მინდა
არ ვიტყვი მეტს არაფერს ამ ისტოირაზე იმიტომ რომ
იცი როგორ მიყვარს
ხო იცი?
ხოდა
მალე აახაალსაც ველოდები
მაგრამ
რამდენიცგინდა იმდენი დაისვენე
უბრალოდ
ძალიან არ
გაწელო
სიყვარულით მე

 



№18 სტუმარი ))))

სასწაული იყოო ისე ვისიამოვნე რა რავი????????

ძამნ მაგარ ყოოო მართლააა საუკეთესო ხარ

 



№19  offline წევრი Indigo

დასასრული-ო რო წავიკითხე გული თუ არ გამიჩერდებოდა არ მეგონა. ამათ გარეშე როგორ უნდა გავძლო?
ამის დასრულება როგორ შეიძლებოდა?
რა ვქნა ეხა მე?
რა მეშველება?
აუუუუ, მარგოოო.... :((
რატო დაასრულე?
არ მინდოდა :(((
შენი გიჟები დამაკლდებიან.
ძაან მომენატრებით...
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 



№20  offline მოდერი Yvavi.

დეპრესიის წამალია რა heart_eyes heart_eyes მეგონა სიზმარში ვიყავი დასასრული რო წავიკითხე, მარა ნურასუკაცრავად :დ
გამიტყდა რო დასრულდა მარა ზუსტი იყო რა smile kissing_heart
საინტერესო იქით იყოს და ისე იყო აღწერილი ყველაფერი თვალწინ მედგა  
იმედია ძილში ჯოჯოხეთის კარიბჭეში არ ჩავვარდები თორე განანებ :დდ
პ.ს შენს ნიჭიერებაზე აღარაფერს ვამბობ, ბევრი ლაპარაკი არ შემიძლია ;დ
რო ვამბობ რო ნიჭი ხარ ცარიელი, ე.ი ასეა sunglasses blush
-
ჰო იცი როგორი გულკეთილი გოგო ვარ, და არ გინდა შემდეგი ისტორია ჯოჯოხეთიდან დაბრუნებულ სისხლისმღვრელ ეზრაზე იყოს? smiling_imp კაი ჰო, აან შევიჭერი როლებში.
აი ყველა პერსონაჟი ერთმანეთს ისე ჰარმონიულად ერწყმოდა რო რავი, ვითომ ხო განსხვავებულები და რამე, მარა ერთ მთლიანობას წარმოადგენდნენ ჩემთვის :დ
ნუ ალექსი თეთრი ყვავივით იყო მარა არაუშავს, შეფუთულს მივიღებ, ხო მარგო? smiling_imp sunglasses

 



№21  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

როგორ მიყვაააააარს როგორ მიყვააარს... ყველა თავი ყველა მომენტი ყველა წამი რაც კი ამ ისტორიის წაკითხვაში დამიხარჯავს არასდროს ვინანებ უმაგრესი იყო ბევრჯერ მითქვამს და არც კი ვიცი რა ვთქვა მარგარეტ... ძალინა მიყვარხარ ქალაუუუუუუუუუუ..... უმაგრესი ადამიანი ხარ ყველაფერში წარმატებას გისურვებ....
და როგორ შემიხლია არ გადაგიხადო უღრმესი მადლობაააა.. ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ამისთვის.. ამდენი ემოციისთვის.. ცეცხლისთვის პაჟარისთვის.. ძალიან მიყვარხარ და აი მართლა ძალიან დიდი მადლობელი ვარ ასეთი ისტორია რომ გვაჩუქე ულევი ემოციით... გული დამწყდა რომ დასრულდა :დ :დ
ძალიან მიყვარს თოთოეული პერსონაჟი მათი ხასიათი.. მიმიკები... ყველაფერი ... ამ ისტორიის ყველა დეტალზე მაბოდებს უბრალოდ.... უსასრულოდ რომ გაგრძელებულიყო არ მომბეზრდებოდა...

და ბოლოოოოოს როგორ არ მინდოდა ისევ დამეწერა ჩემს ღვთაებაზე მაგრამმ რავქნა რომ არ შემიძლია რომ არ დავწერო... რა ვქნა რა გავაკეთოოო...მიყვარს?!! არა არ მიყვარს... ვაღმერთეეეეეებ <3 ვგიჟდებიიიი... მაბოდებბსსს... მეკეტება...
ჩემი ალექსი... ხემი ალექსანდრე ერთადერთი განუმეორებელი და შეუდარებელი.. ჩემი სრულყოფილება.. ჩემიააა მხოლოდ მხოლოოოდ ჩემიიიი.. არავის ვერავის ვერ და არ დავუთმობ.... არ ვიცი უბრალოდ რა მემართება ასეთი რატომააა?! რატომ მიყვარს ასე?! :დ ვეჭვობ რომ სერიოზულად ვჭედავ უკვე :დ
ხომ არ დამტოვებ მისი ისტორიის გარეშე?!!! უბრალოდ სუნთქვა მეკვრის რომ წარმოვიდგენ მისი ისტორიის სრულყოფილებას.... ჩამოცხაააა..... მე მიიიიყვარს ჩემი ერთადერთიი... გთხოვ რა მარგარეტტტ... გემუდარები... ღმერთო როგორ მიდა ხელები მიკანკალებს :დ :დ სულ გავგიჟდი და სულ გავრეკე რა მეშველება ნეტავ?! :დ მგოჯი ალექსის ისტორია მიშველის... ნუ პრინციპში ეგ უფრო გადამრევს მაგრამ იყოს ავიტან არ მაქვს პრობლემა.. და ჩემი ალექსის ისტორი უკვე მიყვარს ჩემია <3 ბებიას რომ წაეფლირტავა ავყირავდი.. იუმორიც რომ სრულყოფილი და ღვთაებრივი აქვს... აი ამ პერსონაჟის გაცნობისთვის მინდა კიდევ ერთხელ უღრმესი მადლობა გადაგიხადო <3

ძალიან მაგარი ადამიანი ხარ უმაგრესი ფანტაზიით... უნიჭიერესიიი... მიყვარხარ ძალიან და ყველა შენი ისტორია ყველაშენი პერსონაჟი მიყვარს <3
იმედია მალე დაგვიბრუნდები და თავს არ მოგვანატრებ <3
საოცრება ხარ საოცრებათა შორის <3

 



№22  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

თინათინ ლომიძე
სასწაული თავი იყო ძალიან ვისიამოვნე მომენატრება მაგრამ კიდევ დავბრუნდები წასაკითხად საუკეთესო ხარ მარგო????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოოოოო :*******❤❤❤❤❤❤❤❤❤ძალიან მიხარია რომ ისევ მოგინდა წაკითხვა:*****❤❤❤❤

Qeti qimucadze
Vaimee, ise guli damcyda rom damtavrdaaa. Imedia armogvanatreb tavss. Ragitxra agataa. Sashinlad magari dasasruli hqondaa. Tavidan cavikitxav yyvelas da kidev ertxel gavbednierdebiii. Axlbeda kiaraaa, bevri shemdgari da cnobili mcerali ver cers aseti donis nacarmoebss. Ise kargad agcere anubisis tazari, megona iq viyavi, saocari gogo xarr, farto leqsiikit, punqtuaciis codnit, da gadmocemis stilitt, ar mogvanatro shenwburi bednierebaaa. Karg dgesascauls gisurvebb, ufali gfaravdesss

ჩემო საყვარელო ქეთი :****** ოქრო გოგო ხარ, უთბილესი და უსაყვარლესი :******* უზომოდ ბედნიერი ვარ ჩემი მკითხველი ხარ, ჩემს გვერდით იყავი მთელი ეს დრო და ამ საოცარი სიტყვებით ნებისყოფას მაძლევდი :**** უღრმესი მადლობა შენ ამ ყველაფრისთვის :****❤❤❤❤❤❤

deep
ვაიმე საოცრება რა
რა კარგად დამთავრდა
გული დამეწვა
კიდე მინდა
არ ვიტყვი მეტს არაფერს ამ ისტოირაზე იმიტომ რომ
იცი როგორ მიყვარს
ხო იცი?
ხოდა
მალე აახაალსაც ველოდები
მაგრამ
რამდენიცგინდა იმდენი დაისვენე
უბრალოდ
ძალიან არ
გაწელო
სიყვარულით მე

სიყვარულოოოო :**** ძალიან დიდი მადლობა :**** ❤❤❤❤❤ იდეებით სავსე ვარ მთავარია მუზა მოვიტყუო და მერე დავბრუნდები კიდეც :***** ❤❤❤

))))
სასწაული იყოო ისე ვისიამოვნე რა რავი????????

ძამნ მაგარ ყოოო მართლააა საუკეთესო ხარ

დიდი დიდი მადლობა ჩემო კარგო❤❤❤❤❤❤

 



№23 სტუმარი virjinia

vuaimeeeeee <3 saswauli,ubadlo,ertaderti da ganumeorebeli... <3 miyvars me es istoria,dzalian <3 dasrulda magram arasdros damaviwydeba <3 saswauli gogo xar :* daisvene da kvlav dagvibrundi axlartul daxlartuli istoriebit :-D <3 <3 love you <3 <3 <3

 



№24  offline წევრი Tamusia Egutidze

არაააააააააა რატო? რა მეშველება ახლა მე? ვიტირებ! sob sob რა მეშველება ჩემი მორიელისა და ანა-კონდას გარეშე ჰა? pensive არ იცი შენ მარგო როგორ მიყვარხარ და მახარებ მე შენი ისტორიებით უკლებლივ ყველა ისეთი კარგია scream არ ვიცი უბრალოდ შეუძლებელია მათი აღწერა innocent
პირველად როცა გავიგე 4ლავის შესახებ და ასე ვთქვათ “შემოვაბიჯე“ ამ საიტზე ჩემი პირველი ისტორია რომელიც წავიკითხე და პირველი მწერალი რომელიც შევიყვარე ეს იყო
მარგალიტა ლოკი „ცხელსისხლიანი“ heart_eyes აი მართლა არასდროს არ დამავიწყდება მაშინ იმ დროს რა დღეში ვიყავი როცა რაფაელის და სალომეს თავბრუდამხვევ ლავ სთორის ვადევნებთი თვალს blush სიმართლე გითხრა ყოველგვარი გაზვიადების გარეშე კითხვა შემაყვარა ამ საიტმა და ცხელსისხლიანმა (არა რათქმაუნდა ადრეც მიყვარდა მაგრამ ასე არა) და ჩემი პირველი ისტორია რომელზეც ვაბოდებდი იყო ცხელსისხლიანი heart_eyes რათქმაუნდა დანარჩენებზეც ვგიჟდები აი მაგალითად ჭირვეულ კატალინაზეც მაგრამ რა ვიცი ისტორია რომელიც შენ შექმენი და რომელსაც ცივსისხლიანი ქვია არასდროს ამოიშლება ჩემი გონებიდან heart_eyes kissing_heart ის ემოციები რასაც ამ ისტორიის კითხვისას განიცდის ადამიანნი... უბრალოდ ვერ აღწერ სიტყვეებით მართლა ვერ აღწერ ისეთია ყველა პერსონაჟი innocent innocent ყველა ისე მიყვარს და მომენატრება disappointed_relieved sob pensive მაგრამ არაუშავს თავიდან წავიკითხავ ბევრჯერ წავიკითხავ თავიდან <3 და ძალიან ძააააალიან ძალიან მომენატრებიან ყველა :( განსაკუთრებით ანა და გაბრიელი innocent
ყვეეელაზე მაგარი მწერალი ხარ შენ! (არ გეწყინოთ არავის) მაგრამ ასეა ეს საიტი შენი მოთხრობების გამო შევიყვარე კაი სიმართლეს ვიტყვი სუულ სულ თავიდან ზაფხულზე ჩემი საუქეთესო მეგობარი ჩამოვიდა ჩემთან და ანუ საუბარი ჩამოვარდა საინტერესო ისტორიებზე ანუ მე და ის ვლაპარაკობდით ამაზე და მან მთხრა რომ იყო ერთი საიტი სახელად 4ლავი რომელიც მე განაგონიც კი არ მქონდა არ ვიცოდი უბრალოდ და მერე მომივა და მითხრა რომ კითხულობდა საიტზე ისტორიას სახელად ცხელსისხლიანი და სულ ენაზე ეკერა რაფაელი რაფაელი რაფაელი ვაიმე რაფაელი და რავიცი სუუულ ასე იყო smile ხოდა მე რათქმაუნდა დამაინტერესა ვინ იყო რაფაელი და ვკითხე.. მანაც მომიყვა რომ ასე იყო ერთი გოგო რომელიც წერდა 4ლავზე ამ ისტორიას რომ რაფაელზე გიჟდებოდა და რომ აპირებდა მის მოტაცებას smile laughing დიახაც! გამომიცხადა ქალბატონმა grinning მერე მეც დავვინტერესდი და დავიწყე კითხვა დავიწყე დაა მერე ისე შემიყვარდა ეს ისტორია რომ თვითონ წუწუნებდა რა მიდოდა რომმ გითხარი ყურადღღებას საერთოდ აღარ მაქცევო თუმცა რეალობა იყო ის რომ მე გადამეკეტა შენს ისტორიებზე და წაკითხული მაქვს ყველა თითქმის ერთის გარდა confused
მაგრამ მაგასაც გამოვასწორებ დაა მინდა გითხრა რომ არა გითხრა კი არა უფროსწორად მადლობა გადაგიხადო იმისთვის რომ მოგვეცი იმის შანსი წაგვეკითხა ესეთი საოცრება ჩემი საყვარელიიი ცივსისხლიანიიიი heart_eyes heart_eyes ისტორია რომელიც სულ მემახსოვრება.
კარგი ახლა თავს აღარ შეგაწყენ და ჰო გეთანხმები! დასვენების ღირსი ნამდვილად ხარ მაგრამმ დიდი ხანი არ დაგვეკარკო თორე მოვიწყენთ უშენოდ blush და მე დიდი მოთმინებით დაველოდებით ისევ შენს ნიკს და შენს ნიუ ემეიზინგ სთორის innocent heart_eyes

პ.ს ცოტა გრძელი კომენტარი კი გამომივიდა მაგრამ უფრო მეტის დაწერას მინდოდა ხო გითხარი! ისეთია ვერ აღწერ სიტყვებითთქო laughing კომენტარის არ შეგეშინდეეს heart_eyes

 



№25  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Indigo
დასასრული-ო რო წავიკითხე გული თუ არ გამიჩერდებოდა არ მეგონა. ამათ გარეშე როგორ უნდა გავძლო?
ამის დასრულება როგორ შეიძლებოდა?
რა ვქნა ეხა მე?
რა მეშველება?
აუუუუ, მარგოოო.... :((
რატო დაასრულე?
არ მინდოდა :(((
შენი გიჟები დამაკლდებიან.
ძაან მომენატრებით...

გული ჩამწყდა და ავზმუვლდები ახლა :(((((( მართლა ძალიან მერთულებოდა ამ პერსონაჟებთან, ამ გარემოსთან გამომშვიდობება, მაგრამ აბა რა უნდა მექნა?! ვინ გიყვარს უნდა გაუშვა ხომ გაგიგია?! :დდდდდდდ ჩემო საყვარელოო ❤❤❤❤❤❤

Yvavi.
დეპრესიის წამალია რა heart_eyes heart_eyes მეგონა სიზმარში ვიყავი დასასრული რო წავიკითხე, მარა ნურასუკაცრავად :დ
გამიტყდა რო დასრულდა მარა ზუსტი იყო რა smile kissing_heart
საინტერესო იქით იყოს და ისე იყო აღწერილი ყველაფერი თვალწინ მედგა  
იმედია ძილში ჯოჯოხეთის კარიბჭეში არ ჩავვარდები თორე განანებ :დდ
პ.ს შენს ნიჭიერებაზე აღარაფერს ვამბობ, ბევრი ლაპარაკი არ შემიძლია ;დ
რო ვამბობ რო ნიჭი ხარ ცარიელი, ე.ი ასეა sunglasses blush
-
ჰო იცი როგორი გულკეთილი გოგო ვარ, და არ გინდა შემდეგი ისტორია ჯოჯოხეთიდან დაბრუნებულ სისხლისმღვრელ ეზრაზე იყოს? smiling_imp კაი ჰო, აან შევიჭერი როლებში.
აი ყველა პერსონაჟი ერთმანეთს ისე ჰარმონიულად ერწყმოდა რო რავი, ვითომ ხო განსხვავებულები და რამე, მარა ერთ მთლიანობას წარმოადგენდნენ ჩემთვის :დ
ნუ ალექსი თეთრი ყვავივით იყო მარა არაუშავს, შეფუთულს მივიღებ, ხო მარგო? smiling_imp sunglasses

ჰიიიიი ჩემო ყვავო :დდდდდ ❤❤❤❤❤ ძალიან მიხარია, რომ ასე შეგიყვარდა პერსონაჟებიც და ისტორიაც, რომ ამდენი რამ დაინახე მასში :*** სასწაულად მახარებს ის ფაქტიც რომ დეპრესიის წამალია :***❤❤❤❤❤❤ ვფიცავ ჯოჯოხეთიდან დაბრუნებულ შურისმაძიებელ ეზრას ვერსად ნახავ :დდდდდდდდდდდდდ
ალექსი ამ ხალხისგან მართლა ძალიან განსხვავდება და ზოგადად აქედამვე ჩანს რომ ამ სამყაროს არ მიეკუთვნება, ალბათ ამიტომაც ვერ დაიმსახურა ეკატერინას კრიტიკა :დდდდდდდდდდდ უღრმესი მადლობა ისევ და ისევ :***** ძალიან საყვარელი ხარ ყვავო :***❤❤❤❤❤❤

ანი ანი
როგორ მიყვაააააარს როგორ მიყვააარს... ყველა თავი ყველა მომენტი ყველა წამი რაც კი ამ ისტორიის წაკითხვაში დამიხარჯავს არასდროს ვინანებ უმაგრესი იყო ბევრჯერ მითქვამს და არც კი ვიცი რა ვთქვა მარგარეტ... ძალინა მიყვარხარ ქალაუუუუუუუუუუ..... უმაგრესი ადამიანი ხარ ყველაფერში წარმატებას გისურვებ....
და როგორ შემიხლია არ გადაგიხადო უღრმესი მადლობაააა.. ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ამისთვის.. ამდენი ემოციისთვის.. ცეცხლისთვის პაჟარისთვის.. ძალიან მიყვარხარ და აი მართლა ძალიან დიდი მადლობელი ვარ ასეთი ისტორია რომ გვაჩუქე ულევი ემოციით... გული დამწყდა რომ დასრულდა :დ :დ
ძალიან მიყვარს თოთოეული პერსონაჟი მათი ხასიათი.. მიმიკები... ყველაფერი ... ამ ისტორიის ყველა დეტალზე მაბოდებს უბრალოდ.... უსასრულოდ რომ გაგრძელებულიყო არ მომბეზრდებოდა...

და ბოლოოოოოს როგორ არ მინდოდა ისევ დამეწერა ჩემს ღვთაებაზე მაგრამმ რავქნა რომ არ შემიძლია რომ არ დავწერო... რა ვქნა რა გავაკეთოოო...მიყვარს?!! არა არ მიყვარს... ვაღმერთეეეეეებ <3 ვგიჟდებიიიი... მაბოდებბსსს... მეკეტება...
ჩემი ალექსი... ხემი ალექსანდრე ერთადერთი განუმეორებელი და შეუდარებელი.. ჩემი სრულყოფილება.. ჩემიააა მხოლოდ მხოლოოოდ ჩემიიიი.. არავის ვერავის ვერ და არ დავუთმობ.... არ ვიცი უბრალოდ რა მემართება ასეთი რატომააა?! რატომ მიყვარს ასე?! :დ ვეჭვობ რომ სერიოზულად ვჭედავ უკვე :დ
ხომ არ დამტოვებ მისი ისტორიის გარეშე?!!! უბრალოდ სუნთქვა მეკვრის რომ წარმოვიდგენ მისი ისტორიის სრულყოფილებას.... ჩამოცხაააა..... მე მიიიიყვარს ჩემი ერთადერთიი... გთხოვ რა მარგარეტტტ... გემუდარები... ღმერთო როგორ მიდა ხელები მიკანკალებს :დ :დ სულ გავგიჟდი და სულ გავრეკე რა მეშველება ნეტავ?! :დ მგოჯი ალექსის ისტორია მიშველის... ნუ პრინციპში ეგ უფრო გადამრევს მაგრამ იყოს ავიტან არ მაქვს პრობლემა.. და ჩემი ალექსის ისტორი უკვე მიყვარს ჩემია <3 ბებიას რომ წაეფლირტავა ავყირავდი.. იუმორიც რომ სრულყოფილი და ღვთაებრივი აქვს... აი ამ პერსონაჟის გაცნობისთვის მინდა კიდევ ერთხელ უღრმესი მადლობა გადაგიხადო <3

ძალიან მაგარი ადამიანი ხარ უმაგრესი ფანტაზიით... უნიჭიერესიიი... მიყვარხარ ძალიან და ყველა შენი ისტორია ყველაშენი პერსონაჟი მიყვარს <3
იმედია მალე დაგვიბრუნდები და თავს არ მოგვანატრებ <3
საოცრება ხარ საოცრებათა შორის <3

ანიიი ჩემო საყვარელოოოო :********
პირველ რიგში აუცილებლად უნდა აღვნიშნო შენი ემოციურობა :**** არ მგონია შენნაირი ემოციური მკითხველი კიდევ არსენობდეს :დდდდ თუ გიყვარს, გიყვარს ბოლომდე პერსონაჟი როგორიც არ უნდა იყოს ის და არასოდეს არ კიცხავ მათ :დდდდდდ❤❤❤❤❤
მთელი წერის პერიოდში სულ გვერდით მედექი, სულ აქ იყავი, რომ დავაგვიანებდი თავს მახსენებდი, უზარმაზარ კომენტარება მიტოვებდი ყველა თავზე, დეტალებში განიხილავდი ისტორიას და უბრალოდ საოცარი ემოციებით მავსებდი :******** როგორ შეიძლება ეს არ დავაფასო :*** ამიტომაც გეუბნები რომ ძალიან ძალიან მაგარი მკითხველი ხარ და ძალიან მიყვარხარ :***❤❤❤❤❤❤
წინასწარ არ მიყვარს ხოლმე დაპირებების გაცემა, როცა რაღაცაში დარწმუნებული არ ვარ :დდდ ამიტომ მართლა მიჭირს პირდაპირ იმის თქმა როდის და როგორ დავწერ ახალ ისტორიას :(( თუმცა იმას გეტყვი, რომ ალექსის ისტორია უყურადღებოდ არ დამრჩება :** შეიძლება ბევრი დრო დამჭირდეს, მაგრან ეს პერსინაჟი იმდენად მიყვარს, უბრალოდ არ შემიძლია ასე მივაგდო :****❤❤❤❤❤❤
უსაყვარლესოოოო კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა შენ :*****❤❤❤❤❤❤❤

virjinia
vuaimeeeeee <3 saswauli,ubadlo,ertaderti da ganumeorebeli... <3 miyvars me es istoria,dzalian <3 dasrulda magram arasdros damaviwydeba <3 saswauli gogo xar :* daisvene da kvlav dagvibrundi axlartul daxlartuli istoriebit :-D <3 <3 love you <3 <3 <3

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოო :***** დავისვენებ და აუცილებლად დავბრუნდები ახალი ისტორიით :))) :**** ❤❤❤❤

Tamusia Egutidze
არაააააააააა რატო? რა მეშველება ახლა მე? ვიტირებ! sob sob რა მეშველება ჩემი მორიელისა და ანა-კონდას გარეშე ჰა? pensive არ იცი შენ მარგო როგორ მიყვარხარ და მახარებ მე შენი ისტორიებით უკლებლივ ყველა ისეთი კარგია scream არ ვიცი უბრალოდ შეუძლებელია მათი აღწერა innocent
პირველად როცა გავიგე 4ლავის შესახებ და ასე ვთქვათ “შემოვაბიჯე“ ამ საიტზე ჩემი პირველი ისტორია რომელიც წავიკითხე და პირველი მწერალი რომელიც შევიყვარე ეს იყო
მარგალიტა ლოკი „ცხელსისხლიანი“ heart_eyes აი მართლა არასდროს არ დამავიწყდება მაშინ იმ დროს რა დღეში ვიყავი როცა რაფაელის და სალომეს თავბრუდამხვევ ლავ სთორის ვადევნებთი თვალს blush სიმართლე გითხრა ყოველგვარი გაზვიადების გარეშე კითხვა შემაყვარა ამ საიტმა და ცხელსისხლიანმა (არა რათქმაუნდა ადრეც მიყვარდა მაგრამ ასე არა) და ჩემი პირველი ისტორია რომელზეც ვაბოდებდი იყო ცხელსისხლიანი heart_eyes რათქმაუნდა დანარჩენებზეც ვგიჟდები აი მაგალითად ჭირვეულ კატალინაზეც მაგრამ რა ვიცი ისტორია რომელიც შენ შექმენი და რომელსაც ცივსისხლიანი ქვია არასდროს ამოიშლება ჩემი გონებიდან heart_eyes kissing_heart ის ემოციები რასაც ამ ისტორიის კითხვისას განიცდის ადამიანნი... უბრალოდ ვერ აღწერ სიტყვეებით მართლა ვერ აღწერ ისეთია ყველა პერსონაჟი innocent innocent ყველა ისე მიყვარს და მომენატრება disappointed_relieved sob pensive მაგრამ არაუშავს თავიდან წავიკითხავ ბევრჯერ წავიკითხავ თავიდან <3 და ძალიან ძააააალიან ძალიან მომენატრებიან ყველა :( განსაკუთრებით ანა და გაბრიელი innocent
ყვეეელაზე მაგარი მწერალი ხარ შენ! (არ გეწყინოთ არავის) მაგრამ ასეა ეს საიტი შენი მოთხრობების გამო შევიყვარე კაი სიმართლეს ვიტყვი სუულ სულ თავიდან ზაფხულზე ჩემი საუქეთესო მეგობარი ჩამოვიდა ჩემთან და ანუ საუბარი ჩამოვარდა საინტერესო ისტორიებზე ანუ მე და ის ვლაპარაკობდით ამაზე და მან მთხრა რომ იყო ერთი საიტი სახელად 4ლავი რომელიც მე განაგონიც კი არ მქონდა არ ვიცოდი უბრალოდ და მერე მომივა და მითხრა რომ კითხულობდა საიტზე ისტორიას სახელად ცხელსისხლიანი და სულ ენაზე ეკერა რაფაელი რაფაელი რაფაელი ვაიმე რაფაელი და რავიცი სუუულ ასე იყო smile ხოდა მე რათქმაუნდა დამაინტერესა ვინ იყო რაფაელი და ვკითხე.. მანაც მომიყვა რომ ასე იყო ერთი გოგო რომელიც წერდა 4ლავზე ამ ისტორიას რომ რაფაელზე გიჟდებოდა და რომ აპირებდა მის მოტაცებას smile laughing დიახაც! გამომიცხადა ქალბატონმა grinning მერე მეც დავვინტერესდი და დავიწყე კითხვა დავიწყე დაა მერე ისე შემიყვარდა ეს ისტორია რომ თვითონ წუწუნებდა რა მიდოდა რომმ გითხარი ყურადღღებას საერთოდ აღარ მაქცევო თუმცა რეალობა იყო ის რომ მე გადამეკეტა შენს ისტორიებზე და წაკითხული მაქვს ყველა თითქმის ერთის გარდა confused
მაგრამ მაგასაც გამოვასწორებ დაა მინდა გითხრა რომ არა გითხრა კი არა უფროსწორად მადლობა გადაგიხადო იმისთვის რომ მოგვეცი იმის შანსი წაგვეკითხა ესეთი საოცრება ჩემი საყვარელიიი ცივსისხლიანიიიი heart_eyes heart_eyes ისტორია რომელიც სულ მემახსოვრება.
კარგი ახლა თავს აღარ შეგაწყენ და ჰო გეთანხმები! დასვენების ღირსი ნამდვილად ხარ მაგრამმ დიდი ხანი არ დაგვეკარკო თორე მოვიწყენთ უშენოდ blush და მე დიდი მოთმინებით დაველოდებით ისევ შენს ნიკს და შენს ნიუ ემეიზინგ სთორის innocent heart_eyes

პ.ს ცოტა გრძელი კომენტარი კი გამომივიდა მაგრამ უფრო მეტის დაწერას მინდოდა ხო გითხარი! ისეთია ვერ აღწერ სიტყვებითთქო laughing კომენტარის არ შეგეშინდეეს heart_eyes

არც კი ვიცი რა ვთქვა :oo ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის :*** უზომოდ მიხარია, რომ შენმა მეგობარმა საიტის შესახებ მოგიყვა და შენც წაკითხვა გადაწყვიტე :დდდდდ ცხელსიახლიანი და რაფაელი ერთი პერიოდი მართლა მეც სულ პირზე მეკერა :დ რაღაცნაირი სახელია, გინდა არ გინდა გამახსოვრდება :დ მიხარია რომ კითხვს შეგაყ არა ამ საიტმა. ვიცი,მეც მწყდება გული ცივსისხლიანზე, ამ პერსონაჟებზე და ზოგადად ამ გარემოზე, მაგრამ დრო იყო უკვე დასრულების :)) პერსინაჟებმა მიაღწიეს განვითარების პიკს, თემაც ამოიწურა და მკითხველისთვის მომაბეზრებელი რომ არ გახდეს იქ უნდა გავჩერდე, სადაც სწორედ რომ დროა :))))) უღრმესი მადლობა ისევ :* უზომოდ მიხარია რომ ისტორია ასე შეგიყვარდა❤

 



№26  offline ადმინი დედასამოტხე

ძალიან ბევრი რაღაცის თქმა კინდა სინამდვილეში მაგრამ ყველა დეტალის განხილვა მინდა და დრო მჭირდება :დდდდდ რაღაცეებს სხვანაირად ველოდი და მოკლედ თათბირზე გავდივარ საკუთარ თავთან რომ ჩამოვყალიბდე :დდდ უყვარხარ შურას

 



№27 სტუმარი სტუმარი ლიზი

ახლა რა ვქნა გამიხარდეს თუ მეწყინოს . რა ეგოისტი ვარ მარტო ჩემ თავზე ვფიქრობ ანა და გაბრირლი ხომ დარჩა ერთად და ჩემ თავს აღარ ვჯავრობ.როგორი ინტერრსით ვკითხულობდი ყოველ თავს რომ იცოდე. სულ შენი დამსახურება ამ მითებმა და ლეგენდებმა ეგვიპტემ რომ დამაინტერესა იმდენიბრამე ვიცი უკვე რო. მართლა ძალიან მაგარო გოგო ხარ და აუცილებლად კიდევ უნდა დაწერო მეკიდე აუცილებლად უნდა წავიკითხო. ანა და გაბრიელი მომენატრაბიან ძალიან მაგრამ არაუშავს . იმედია ძალინ მალე შენს ახალ ისტორიაზე დავტოვებ კომენტარს

 



№28  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

ახლა რა მეშველება? ამ ისტორიის გარეშე როგორ გავძლო? მართლა ძალიან მაგარი ისტორია არის. უბრალოდ წარმოუდგენლად საინტერესო, მისტიკური, რომანტიკული და არაორდინალური... ამ ისტორიას ყველაფერი ქონდა რაც კი ჭირდება იდეალურ ნაწარმოებს... მართლა ძალიან დამაკლდება "ცივსისხლიანი" ერთადერთი იმის იმედი მაქვს რომ მალე დაგვიბრუნდები და როგორმე გადაგვატანიებ ახალ ისტორიაზე ყურადღებას... თუმცა ეს ისეთი ისტორიაა რომელსაც უბრალოდ ვერ დაივიწყებ...
მალე დაგვიბრუნდი რა მარგო... მიყვარს მე შენი ისტორიები ყველა ხომ ასეთი განსხვავებულია, მითებსა და ლეგენდებზე დაფუძნებული ამბავი რომელიც ახლანდელ დროში ხდება...
უბრალოდ იდეალური ისტორია იყო და შენ იდეალური მწერალი ხარ...

 



№29  offline წევრი talia

Metyvelebis unari wamartvi ubralod vityvi imas ROM ertaderti da ganumeorebeli xar.imedi maqvs male dagvibrundebi axali istoriit da es istoria aleqsze tu iqneba bevrs gaaxareb tumca, shen uket ici.kargat daisvene da male dabrundi qtxov.

 



№30  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

ვაიმეე სიტყვებით ვერ ავღწერ როგორრ მომეწონაა როგორი ნიჭიერი გოგო ხარრ როგორი შეიდარებელი გოგო დაა გული მწყდება ძალიან ძალიან რომ დამთავრდაა ვერრ ვიხილავ ახალ თავსს (((( კარგი ხარ ძალიანნ მე სიტყვები ამომეწურააა რა გავვაკეთოო

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent