შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მხოლოდ შენ (თავი 5)


6-04-2018, 01:45
ავტორი ლიდია
ნანახია 332

მხოლოდ შენ (თავი 5)

თავი 5
ვკანკალებ.
ვტირივარ.
სუნთქვა ისე მიჭირს, ფილტვები მეწვის.
ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ნელ-ნელა ვიმსხვრევი.
ალბათ ვიღაცას სიმულაციაში ვყავარ გამომწყვდეული, მიწყობს სხვადასხვა რთული სახის დავალებებს და ჩემი არჩევნებით ხალისობს.
სწორედ მაშინ ხდება ცუდი, როდესაც ვფიქრობ, რომ ბედნიერი ვარ.
როგორ უნდა შევხედო დედის მკვლელ კაცს თვალებში? მოვლაზე საუბარი ზედმეტია...
გაუცნობიერებლად მივდივარ მაიასთან და ვუხსნი ყველაფერს.
ბარგს მასთან ვტოვებ და ციხისკენ მივიწევ.
მამაჩემია, ვერ მივატოვებ.
ზუკასთან ვერ ჩავალ, ყოველი შემთხვევისთვის დღეს ვერა.
არადა როგორ მინდა ახლა მეხებოდეს..
როგორ მინდა შევიგრძნო მისი ტუჩების სითბო.
ტირილით მივიკვლევ გზას და ყველაფერი მტკივა, შინაგანი ორგანოები გარეთ გამოსვლას ლამობენ.
მახსენდება ზუკას სიტყვები: “მზე ხარ მთვარის ჩრდილით დაფარული.”
შეიძლება ვიღაცამ ჯადო გამიკეთა, აღარც ვიცი რა ვიფიქრო.
როდესაც მის სახეს ვხედავ ზიზღის გრძნობა მეუფლება, ვუყურებ და ვხვდები როგორ მძულს.
ისევ ისეთია, ლურჯი თვალები, შავი თმა, რომელშიც ჭაღარა გარევია.
მახსენდება ვარდისფერი დანა, რომლითაც პურზე კარაქვს მისვამდა და რომლითაც დედა მოკლა.
-ნუციკო მა, მოხვედი? გელოდებოდი. სოფიც მოიყვანე კვერცხი შევწვი. - ლაპარაკობდა თავისთვის.
ერთი სიტყვაც არ მითქვამს.
მოვძებნე კარგი თავშესაფარი ასეთი მოხუცებისთვის და პოლიციელებს ვთხოვე იქ წაეყვანათ. თვეში ას ლარს გადაიხდიდი და მოუვლიდნენ.
მე მაიასთან დავბრუნდი. მთელი დღე ერთმანეთზე მიხუტებულები ვისხედით და ხმას არ ვიღებდით, მანამ სანამ ზუკამ არ დაურეკა სკაიპში.
-დე ნუცა რატომ არ ჩამოვიდა? - გვერდიდან ვხედავდი როგორი აღელვებული სახე ჰქონდა.
მაიამ ლეპტოპი ჩემკენ მოაცურა.
-ნუციკო? რა ხდება რატომ არ ხარ აქ? - ნელ-ნელა ტონს უწევდა.
-მაპატიე. -ამოვისლუკუნე.
-არა.. არა და არა! მტოვებ??!
-რას ამბობ.. ეგ აზრადაც არ გამივლია.
-აბა რა მოხდა?
-მამაჩემი. დამირეკეს და მითხრეს ალცჰაიმერი აქვს, წაიყვანეთო.. მე თავშესაფარში დავტოვე. აბა სად წამეყვანა? ან რატომ? იმის ღირსიც არ არის რომ თვეში ასი ლარი ვუხადო. მაგრამ მამაჩემია... მისნაირი ბოროტი ვერ გავხდებოდი და ვერ მივატოვებდი.. - ხანგრძლივი სიჩუმე ჩამოწვა.
-კაი. მესმის შენი. არ იტირო გეხვეწები. მე აქ ვიმუშავებ, ფულს ვიშოვი და გეფიცები მალე გნახავ,რადაც არ უნდა დამიჯდეს! იყავი მაიასთან.
-როდის ჩამოხვალ?
-ჯერ არა. შენ იყავი მანდ.. მოუარე მამაშენს, რაც არ უნდა იყოს მაინც მამაშენია. იარე სკოლაში, არ დანებდე, იცხოვრე.
-მომენატრები!
-ვერც კი წარმოიდგენ მე როგორ მენატრები უკვე.. მიყვარხარ ნუცა.
-მეც მიყვარხარ ზუკა.
პირველი თვე სრული ჯოჯოხეთი იყო. ახალი სამუშაო... მამა.
დაჩისა და სალომეს ძლივს ავუხსენი ჩემი დარჩენის მიზეზი, ორივესთან უხერხულად ვიყავი.
მაიამ მუშაობა განაგრძო, ყველანაირად მეხმარებოდა. მე ზუკას ოთახში ვიყავი.
ვარსკვლავთბიჭუნას ყოველდღე ვესაუბრებოდი, თუმცა ეს რათქმაუნდა არ კმაროდა.
მთელი ღამე ვტიროდი და ბევრს არ ვჭამდი.
ერთ დღეს მის ინსტაგრამზე ფოტო ვნახე, ვიღაც გოგოსთან ერთად იყო, ორივე იღიმოდა.
გულში რაღაც ჩამწყდა.
იმ საღამოს რომ დარეკა ავკანკალდი. მეშინოდა მისი დაკარგვის, ის ფიქრები, რომ უკვე სხვა ჰყავდა გულს მიკლავდა.
-რა გჭირს ნუცა? ნამტირალევი რატომ ხარ?
-ვინ არის ის გოგო.
-ვინ გოგო? - სახეზე ნამდვილი გაკვირვება დაეტყო.
-ფოტო რომ დადე ინსტაგრამზე. - ისევ წამსკდა ცრემლები.
-რაზე საუბრობ? მე არაფერი დამიდია. საერთოდ ინსტაგრამიც არ მაქვს!
-აბა ეს რა არის? - ავიღე ტელეფონი და ვაჩვენე. დიდხანს აკვირდებოდა.
-რა სულელი ხარ! ვერც კი მიხვდი, რომ ფოტოშოპი იყო. თუ გახსოვს ეგ ფოტო შენ გადამიღე, პარკში. ის გოგო კიდე არც კი ვიცი ვინაა, მის ადგილას პატარა ქანდაკებასავით რაღაც იდგა და მაგაზე მეცინებოდა, შენ კი ეს ფაქტი დააფიქსირე. ალბათ ისიც არ გეხსომება, რომ რითიც ეგ ფოტოები გადაიღე დაჩის ციფრული კამერა იყო.
-ღმერთო ჩემო...
-ჰო ნუცა.. სანამ უაზროდ დაპანიკდები და გულს გამიხეთქავ, ცოტა იფიქრე. პანიკიორ ეჭვიან შეყვარებულებს ნუ დაემსგავსები. მხოლოდ შენ ხარ ჩემ ცხოვრებაში, მხოლოდ შენ! სხვა არც არავინ მინდა. ახლა ვიღაც ძალიან, ძალიან მაგარ და ლამაზ გოგოზე რომ მითხრან თუ აკოცებ მსოფლიო შენი იქნებაო, მე მას არ ვაკოცებ. იცი რატომ? პირველ რიგში იმიტომ, რომ საყვარელ ადამიანს არასოდეს ვუღალატებ და მეორე - მთელი მსოფლიო არ მჭირდება, მე მყავს ჩემი მსოფლიო და ეს შენ ხარ! მხოლოდ შენ! - საუბრისას კისერზე ძარღვები ეჭიმებოდა. თავი დამნაშავედ ვიგრძენი,მაგრამ მაინც ეგოისტურად გამიხარდა მისი სიტყვები.
-რა სულელი ვარ ზუკა.. მაპატიე! მაპატიე! აღარ ვიცი რაზე ვიფიქრო. აქამდე არაფერი მითქვამს, მაგრამ ვკვდები გესმის? ვკვდები ისე მინდა შენი ნახვა, ისე მენატრები, ისე მინდა რომ ეგ ფაფუკი ტუჩები დაგიკოცნო, ისე მინდა, რომ თმებზე მოგეფერო, ჩაგეხუტო და მთლიანად შენი გავხდე, რომ ვერც კი წარმოიდგენ! ვერავის ვეხები, ვერავის ვიკარებ. ნებისმიერი ადამიანი ოდნავ თუ შემეხება პანიკებს ვრთავ. ეგ კი არა პირველი კვირა ტანსაც არ ვიბანდი, რომ შენი სურნელი არ გამქრობოდა. ვკვდები, შინაგანად დაფლეთილი ვარ. ერთი ღამე მეძინა შენთან, მაგრამ არ მავიწყდება როგორ გიცემდა გული და მე ამას ზურგზე ვგრძნობდი, ასეთი რამ არასოდეს განმიცდია. მართალია როდესაც ამბობენ სიყვარული აგიჟებსო. შენმა სიყვარულმა საბოლოოდ გამაფრენინა. ღამეს ვერ ვიძინებ, ერთ წერტილს ვაშტერდები და წარმოვიდგენ ვითომ აქვე მიწევხარ და შენი საყვარელი ღიმილით მიღიმი, ცალი ლოყა რომ გეჩხვლიტება. შენი ნაცრისფერი თვალები ყველგან მელანდება. ვგიჟდები... ვიშლები.. ნაწილებად ვიშლები! არც ჭამა მინდა შენ გარეშე, არც სუნთქვა. არაფერი! მხოლოდ შენ მინდიხარ.. - მუხლები მკერდზე მქონდა მიბჯენილი და წინ და უკან ვირწეოდი.
-ნუცა.. ჩემო პატარავ. დამშვიდდი, გთხოვ. ეს ჩვენი სიყვარულის გამო გააკეთე. ამ შენ თითოეულ სიტყვას ჩემთვის ეგოისტურად იმხელა ბედნიერება მოაქვს,მაგრამ ავადროულად ტკივილიც. მეც მენატრები, სულის შეძვრამდე. არასდროს მყოლია გოგო რომელიც ყველა ჩემი ნაკლოვანებით შემიყვარებდა. ყველა ფულზე იყო დახამებული. შენ კი... შენ რაღაც სასწაული გოგო ხარ! სხეულის ყველა ნაწილს სურს შენი ნახვა, არც კი ვიცი როგორ აღიგწერო რა ხდება ჩემ თავს...მიყვარხარ იმ სიყვარულზე მეტად, ვიდრე რომეოს უყვარდა ჯულოეტა, აბესალომს ეთერი...
-მიყვარხარ ვარსკვლავო...
პირველი ხელფასი ავიღე და მამაჩემის თავშესაფრის თანხაც დავრიცხე.
იმ დღეს სკოლაში დაჩის მივვარდი.
-შენ ვერასოდეს შეძლებ ჩვენ დაშორებას! ეს უნდა შეიგნო. ერთმანეთი გვიყვარს და ამას ვერავინ შეცვლის. შეწყვიტე უაზრო მცდელობები. ვწუხვარ დაჩი, მაგრამ არ მიყვარხარ. გეყოფა! შეგვეშვი! - მკაცრად ველაპარაკებოდი.
უეცრად ტუჩებში მაკოცა, მის სიამაყეს და ჩემ განრისხებას საზღვარი არ ჰქონდა, წამში მოვიშორე და სილა გავაწანი, ხუთი თითი მთელ ლოყაზე დაეტყო.
-ახლა უკვე ყველაფერთან ერთად არაკაციც ხარ!
მას გავეცალე და კლასში შევედი...
იმ დღეს დედას საფლავზე ავედი და ყველაფერი მოვუყევი. ემოციებისგან დავიცალე და გადავწყვიტე მამასთან შემევლო. უბრალოდ ვნახავ იქაურობას.
საკუთარ თავთან ვაღიარებ, რომ მინდა ვნახო და რამე ისეთი ვუთხრა რომ მასაც ეტკინოს, ისე როგორც მე მტკიოდა გასული ათი წლის განმავლობაში.
მეც წავედი.
აქ საავადამყოფოს სუნი იდგა, პატარა მაგრამ მოგრძო ფორმის ორსართულიანი სახლი იყო, აქეთ-იქით ექთნები და ფსიქოლოგები დადიოდნენ.
მამას პალატაში შევედი, ყველაფერი შავად შეეღებათ, მამა კედელთან იდგა და გაურკვეველ ფიგურებს ხატავდა კედელზე თეთრი ცარცით. უფრო გარკვევით რომ დავაკვირდი ჩემ გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა.
ერთადგილიანი, პატარა საწოლის წინა კედელზე დედა ეხატა.
სოფი.
გულმა გამალებით დამიწყო ფეთქვა.
უცბად მამა შემობრუნდა და ჩემ დანახვაზე ფართოდ გაიღიმა.
-სოფი როგორ ხარ სიყვარული? ნახე შენ დაგხატე! ორი კვირაა გხატავ. ხომ ლამაზია?
გამბედაობა მოვიკრიბე, საწოლზე ჩამოვჯექი და ცრემლი მოვიწმინდე.
-ლამაზია, ძალიან.
-ჩვენი გოგო ექვსი წლის გახდა და მინდა მასაც ვაჩუქო რაიმე ლამაზი.
-მაინც რა? - თვალებში ვერ ვუყურებდი.
-მინდა ჩვენი ნუციკო ზაფხულის არდადაგების საზღვარგარეთ გატარებით დავასაჩუქრო! მაგრამ რაღაც ვერ ვარ რიგზე...
-ძალიან კარგი რამ მოგიფიქრებია.
უცბად ძირს ჩაიკეცა და ხველება აუტყდა, მასთან ჩავიმუხლე.
-კარგად ხარ?
-ნუციკო...
-გისმენ.
-შენ ხარ შვილო? - ცრემლები წამოუვიდა.
-კი, მე ვარ.
-ვკვდები. მეტის ღირსი ვარ. მე უბედური! ეჰ, ახლა რაღა დროსია მონანიება. ათი წლის წინ გამოვუწერე ჩემ თავს განაჩენი.
-გახსოვს?..
-რა დამავიწყებს. ფსიქოლოგიურად ვერ ვიყავი. სოფისნაირი ქალი მე არ მიმსახურებდა. ვაფრთხილებდი, რომ არ უნდა ვყვარებოდი...
ხველება კიდევ აუტყდა, ცოტახანში ექთანი შემოვიდა და საწოლზე დააწვინა, მამა გაითიშა. მთელი გულით ვტიროდი.
-კარგად იქნება? - ვკითხე ექთანს.
-სამწუხაროდ არა.. ის კვდება. მალე აღარ იქნება. ვწუხვარ. თქვენ დაასაფლავებთ თუ ჩვენ წავიყვანოთ?
და თითქოს ყველა მოგონებამ თვალწინ ჩამიქროლა.
დანა
მამა
დედა
სიკვდილი
ჩხუბი
სისხლი..
-მე მოვუვლი. - მტკიცედ ჩავილაპარაკე.
ასეც მოვიქეცი.




~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~


ამ მოთხრობაში მთელ სულსა და გულს ვდებ
ცოტათი მწყინს, 2-3 ადამიანის გარდა არავინ რომ აკომენტარებს და მიფასებს, მაგრამ არ შევწყვეტ წერას.
ეს დასაწყისია.
რასიტყვით?скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი bubu

kargia, magram es gaurkvevloba ar momwons zukasa da dachis shoris

 



№2  offline წევრი ლიდია

სტუმარი bubu
kargia, magram es gaurkvevloba ar momwons zukasa da dachis shoris

raga gaurkvevloba ???? madloba❤️

 



№3 წევრი mia15

კარგია ძალიან მომწონს.ველი შემდეგ თავს.

 



№4 სტუმარი მარი. ელ❤

კარგია როგორც ყოველთვის ასე გააგრძელეე❤❤❤

 



№5  offline წევრი ლიდია

mia15
კარგია ძალიან მომწონს.ველი შემდეგ თავს.

madloba ❤️❤️

მარი. ელ❤
კარგია როგორც ყოველთვის ასე გააგრძელეე❤❤❤

didi madloba, ratqmaunda❤️❤️

 



№6  offline წევრი naniko mindia

Arshwwyvit dzalian kargia kargad wer, ❤️❤️❤️❤️❤️
--------------------
lomidze

 



№7  offline წევრი ლიდია

naniko mindia
Arshwwyvit dzalian kargia kargad wer, ❤️❤️❤️❤️❤️

gamaxaree ❤️❤️❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent