შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მე მას დავარქვი ჩემი (მეჩვიდმეტე თავი)


6-04-2018, 17:13
ავტორი MaaiKoo
ნანახია 356

მე მას დავარქვი ჩემი (მეჩვიდმეტე თავი)

ცხოვრება,ბრძოლის ველი,თუ სიკვდილთან მიმავალი გზა?ალბათ პირველი. ცხოვრება, ბრძოლა თუ შეგუება? რა თქმა უნდა პირველი. ცხოვრება ძალიან უცნაური,მრავალფეროვანი,სასიამოვნო,თუმცა ზოგჯერ იმედგაცრუებებით სავსე და ძალიან ვერაგია.
ცხოვრება მშვენიერია.
ცხოვრება მწარეა.
ცხოვრება ხანმოკლეა.
ცხოვრებაში შენი ადგილი უნდა დაიმკვიდრო.
ცხოვრება უბრძოლველად იგივეა,რაც მოედანი ბურთის გარეშე.
ცხოვრება წიგნის მსგავსია.ცხოვრებამ უნდა მასწავლოს,წიგნმა უნდა დამაფიქროს,წინააღმდეგ შემთხვევაში ორივე უვარგისია.
და მაინც, ვთვლი, რომ ცხოვრება ის ამოუცნობი ობიექტია, რომლის გამოკვლევაც და შესწავლაც ჩვენს ძალებს აღემატება!
***
ნატალის თვალთახედვით.
თვალებს ძლივს ვახელ,თავბრუ მესხის,კვლავ ძილბურანში ვარ,კეფის არეში გაუსაძლის ტკივილს ვგრძნობ,თითქოს ვინმემ ხელკეტი ჩამარტყა,ცივ იატაკზე ვარ გაწოლილი,თმა აბურდული მაქვს,ხელით წინ ჩაოყრილ თმას ვიწევ და ადგომას ვცდილობ,მიუხედავად იმისა,რომ ტკივილი გაუსაძლისია. გარემოს ირგვლივ თვალს ვავლებ,გისოსები,3 კედელი,საწოლი,რომელიც იმდენად ვიწროა,რომ სხეულის მხოლოდ 1 ნახევარი დაგეტევა და ფანჯარა...თუ ფანჯარა ჰქვია,რომელიც კედლის ზედა ნაწილში არის მოთავსებული და მზის სხივები მხოლოდ ამის საშუალებით ახერხებს ამ ჯურღმულში შემოღწევას..ახლა ვიხსენებ გუშნდელ შემთხვევას,ჩემს მანქანაში ძალით მოთავსებას,ჩემს კივილს,სანდროს, ჩემს წინააღდეგობას,უკნიდან კეფაში რაღაცის ჩარტყმას და მორჩა...მეტი არაფერი მახსოვს. ხელს კეფაზე ვიდებ და ვისრერ, თავი და კისერი საშინლად მტკივა,ეს არცაა გასაკვირი,მთელი ღამე ასეთ მდგომარეობაში მეძინა,ცივ იატაკზე გაწოლილი....ხმაურმა შემაკრთო,დავინახე 2 ადამიანი,ისინი ჩემზე გაცილებით მაღლები იყვნენ, ერთ-ერთი გისოსებს აღებდა,რომელიც ბოქლომით საგულდაგულოდ ჰქონდათ ჩაკეტილი,ერთი ხანშიშესული მამაკაცია,სადღაც 50-60 წლის, მეორე სადღაც 30-35 წლის იქნება, ორივე კმაყოფილი სახით შემომცქეროდა,ძალიან მეშინოდა, ამავდროულად გაურკვევლობაში ვიყავი თუ რა მესაქმებოდ აქ!
-აქ რა მინდა-ვთქვი იმდენად ჩუმად რომ მიკვირს როგორ გაიგეს,ზიზღით შევხედე ორივეს
-შენი მთავარი დანაშაული ისაა,რომ სანდრო დადიანის შეყვარებული ხარ-ეს რას ნიშნავს?დავიბენი
-ვერ გავიგე?სანდრო რა შუშია,ან თქვენ რა გინდათ ჩემგან??-უკვე ვყვიროდი
-დღეისთვის ისიც საკმარისია,რომ მოგინახულეთ და გაგესაუბრეთ, სავაშ,გოგოს მიხედე,კარგად ასიამოვნე..სანამ ცოცხალია-თქვა ირონიულად და მხარზე ხელი დაადო, სავაშმა მზერა ჩემს სხეულს მოაკრა,ტუჩი დაისველა და ხარბად ამათვალიერა, დისკომფორტს ვგრძნობდი,შემეშინდა, ძალიანნნ..ჩემი მშობლები,ძმა,სანდრო,დაქალები გამახსენდა,თუ როგორ მიყვარან ისინი,მათ გარეშე არარაობა ვარ,როგორ ნერვიულობენ წარმომიდგენია,ნეტაც თუ გაიგეს რომ გამიტაცეს??
-ეიიი შეენ სად მიდიხარრ???? მომისმინეე სანდრო არ შეგარჩენთ, ყველას გაგისწორდებათ-ვკიოდი განწირული ხმით და ცრემლები ღაწვებზე გზას გაიაკაფავდნენ
-ჰაჰაჰა-ჩაიცინა ისე რომ არც შემოუხედავს,შემდეგ სავაშს მოუბრუნდა-სავაშ გესმის? სანდრო გადამარჩენსო... საწყალმა რომ იცოდეს,რომ მან გაწირა ასე აღარ აჭიკჭიკდებოდა-ნასიამოვნები მზერა მე მომაპყრო,აგილზე გავქვავდი, ეს რა თამაშია?
-ახლა სანდროს ახოცავთ ხელებს? ის არაფერ შუაშა პირუტყვებო, რას ცდილობთ ამით? გინდათ ის შემაძულოთ? არ გამოგივათ-მათკენ წავიწიე და საჩვენებელი თითით დავემუქრე... ჰმმ რა სასაცილოააა ამ ორს მე ერთი ციდა გოგო ვემუქრები?? სასაცილოა სატირალი რომ არ იყოს
-სავაშ მოასმენიე ჩვენს ლამაზ გოგოს სანდროს განცხადება,სადაც ის თავის დას ირჩევს და ნატალის ჩვენს კლანჭებში აგდებს-ისევ ეს ირონია... ყურში საზარლად ჩემესმა სანდრო ხმა ''ნატალი წაიყვანეთ''. ფეხებში ძალა გამომეცალა, ჩავიკეცე,ტირილი დავიწყე,თავბრუ მესსხმოდა,ახლა გამახსენდა სანდროს სიტყვები ''მაპატიე'',''გადაგარჩენ''....რატომ??? რისთვისს???? ის ჩემგან შორს იდგა, არ მეხმარეობდა როდესაც მიტაცებდნენ...რატომ მითხრა ეს სიტყვები?? ნუთუუუ...
-მან შენ გაგწირა,მან მისი და აირჩია,ვწუხვარ-ჩემი დაცინვა განაგრძო ''მთავარმა'',მივხვდი ბრძანებებს ის გასცემდა აქ. სისხლი ამიდუღდა და მას მივვარდი, მისი საყელო ჩემს ხელში მოვიქციე არ ვიცი ამის გამბედაობა საიდან შემრჩა
-შენნ ინანებ-ვუკივლე-სავაშმა ხელში ამიტაცა და კედელს მიმანარცხა, ზურგი მეტკინა,იმ უნამუსომ მარტო დაგვტოვა, საკანი ჩაკეტა,იმის წარმოდგენაც თუ რისი გაკეთება შეუძლია ამ უკანასკნელს შიშის გრძნობა მიპყრობს.
-გავერთოთ პატარავ?-''პატარავ''? სხეულში ზიზღის გრძნობდა დამეუფლა, მას მხოლოდ სანდრო მეძახის..ალბათ უფროსწორი იქნებოდა რომ მეთქვა ''მეძახდა''.სხვის მიერ წარმოთქმული ეს სიტყვა კი გულს მირევდა, თუმცა სად არ ახლა სანდრო? მან მე გამწირა, ამის დაჯერება ახლაც მიჭირს, ნუთუ ასე უეცრად დამივიწყა?გული მტკივა...გაუსაძლისად...სავაშს ხელი ვკარი და ვუყვირე
-შენი პატარა არ ვარ, აქედან გაეთრიე
-რომ არა???-ჩემკენ ნელი ნაბიჯებით მოიწევდა
-სახეს დაგიკაწრავ
-მომწონს ურჩი გოგოები
არ გირჩევ-ამოვიხავლე-ხელიდან დაძრომა ვცადე,თუმცა ამაოდ. თმაში მწვდა და ზურგით მის სხეულს ამაკრო,კისერში მაკოცა,რაზეც გული კინაღამ ამერია, გავუძალიანდი,თუმცა უარესი მოხდა, კვლავ კედელს მიმანარცხა,უკნიდან ამეკრო და ხარბად დამიწყო სხეულზე კოცნა, მისკენ მომაბრუნა ჩემს ბაგეებს უხეშად მიეკრო,ვეწინააღმდეგებოდი,თუმცა ამაოდ. ის ჩემზე გაცილებით ძლიერი იყო, ბოლოს ფეხი უხერხულ ადგილას ამოვარტყი,სიმწრისგან ჩაიკეცა,მე კი კედლის მეორე კუთხეში გავიქეცი, ვყვიროდი
-გთხოოვთთთ გაათრიეთთ ესს კაცი აქედაან,გევედრეებიითთთთ
-შეე ბო*ოოოოო
-არ მომაიხლოვდეეე, არ გინდააააააა-ვკიოდი ბოლო ხმაზე-მეორე კედლის კუთხეში ვაპირებდი გაქცევას,როდესაც მკლავში ხელი ძლიერად მომიჭირა,შემდეგ თმაში მწვდა და იატაკს დამანარცხა,ცხვირიდან და ტუჩიდან სისხლი წამსკდა,შემდეგ სახეში 2 სილაც დავიმსახურე და ასეთ მდგომარეობაში დამტოვა..მაგრამ სანამ გამეცლებოდა ჩამჩუჩულა
-ჩვენ არ დაგვისრულებია-მისი ხმა ისეთი ამაზრზენი იყო,ყურებზე ყელი ავიფარე,ტირილი დავიწყე, შიგნეულობა მკტიოდდა,ყველაფერი მეწვოდა...

სანდროს თვალთახევდიდან.
გატაცების ღამე.
სახლში ცოცხალ-მკვდარი მივედი,დივანზე დავესვენე,ნატალის ტელეფონს ხელი ვათამაშებდი,მაშინ დაუვარდა,როდესაც იმ არამზადებს მიჰყავდათ, ფონზე მის დაყენებულ ფოტოს თითით ვეალერსებოდი,ჩემი თვალიდან გადმომდინარე ცრემლი ღაწვებზე გზას გაიკაფავდა და მობილურის ეკრანს ეცემოდა...უცბად მობილური აწრიალდა..იოანე იყო, რა უნდა მექნა? არ ავიღე,თუმცა უკვე მეოთხედ რეკავდა და იძულებული ვიყავი მეპასუხა
-სად ხარ გოგოოო ავაფეთქე ტელეფონიი-გაბრაზებული და ანერვიულებული ცოფებს ყრიდა
-ნატალი არ არის-ვთქვი უემოციოდ,სახეზე ცრემლები შემშრობოდა
-ვერ გავიგე?? შენნ ვინხარრრ???-გაცოფებული და გაკვირვებული იყო
-სანდრო ვარ
-ნატალი სად არის?მაგის ტელეფონთან შენ რა გესაქმებაა????
-ნატალიი...ის....-დაბნეული ვიყავი რა უნდა მეთქვა შენი და გაიტაცეს მეთქი?მაგრამ სიამრთლესაც ვერ დავუმალავდი
-რასს მიედ-მოედებიიი მითხარიი ნატალი სადაა არ გადამრიო
-სმს-ით მისამართს გამომიგზავნი მომაკითხე,ყველაფერს აგიხსნი
-შენ შ*იგ ხომ არ გაქვს ბიჭო?????
-გელოდები მეთქი, არ გინდა გაიგო შენი და სად არისს??? დროზე სანამ გადამიფიქრებია-ავყვირდი, მაგრამ რას ვერჩოდი???
-ამისს დედაცცცცც-შეიკურთხა და ტელეფონი გათიშა-კი მაგრამ მე რა ვქნა? მეც ადამიანი ვარ,მეც გაამჩნია გრძნობები,რომ წარმოვიდგენ როგორ მდგოამრეობაში შეიძლება იყოს ნატი გული მეწურება, ალბათ ცივა, წყურია, შია, ეშინიაა....თავი ხელებში ჩავირგე, იოანეს სმს-ი გავუგზავნე
20 წუთში კარზე ძლიერი რახუნის ხმა შემომესმა,კარი გავაღე,როდესაც იოანე საყელოში მწვდა
-სად არირ ჩემმი და??!!!!!-აფორიაქებული,შეშინებული,გამწარებული იყო
-დავსხდეთ-ვთქვი დანანებით და დინავზე მივუთითე,თავადაც მიკვირდა ჩემი უემოციობის
-რა მშვიდად მელაპარაკები ბიჭო არ გადამრიოო-თავი დანანებით გავიქნიე,რომ იცოდეს როგორ მომბეზრდა ეს ყვირილი....
-ნატალი გაიტაცეს
-რა თქვი??-თვალები გაუფართოვდა,ხელები მომუშტა-ყველაფერი ავუხსენი,შემდეგ კი სახე ხელებში მოვიქციე
-შენ სრულ ჭკუაზე ხარრ ბიჯოო????? ახლააა რააუნდაააა ვქნაა, სად არის ჩემი დაა?-მომვარდა და კვლავ საყელოში მწვდა-დაა ამაასსს ისეე მშვიდადდდ მეუბნებიი
-მთავრი არ მითქვამს...მე მას ლოკაციური სამაჯური ვაჩუქე,რის საფუძველზეც მის ადგილსამყოფელს გავიგებთ-მან საყელოს ხელი მოაცილა და ზურგი მაქცია
-რასს ველლოდებიითთთ???პოლიიციააასს შევატყობინოთ და ჩვენც ვიმოქმედოთ-არ შემობრუნებულა
-ყველაფერი ისე უნდა გავაკეთოთ რომ პოლიციამ საფრთხე არ შეგვიქმნას,ნატალის სიცოცხლეს საფრთხეს ვერ შევუქმნით
-ახლავე წამოდი პოლიციაში წავიდეთ
-დღეს აზრი არ აქვს,ხვალ წავალთ, გგონია მაგაზე არ ვიფიქრე???
-ხვლმდეე ასეე ხელ-დაკრეფილები უნდა ვიჯდეეთთთ?-აყვირდა
-შენ რა გგონია მე ნაკლებად მტკივაა???ხვალ წვალთ დღეს ვერაფერს გავაკეთებთ-არც მე დავაკელი
-ამას შენ იძაახიი??ჩემიი დაააა მე გავაატაცებინეე????
-მეე აგიხსენიი....-შევუბღვირე-აქ დარჩი და დილით ერთად წავიდეთ
-წასვლას არც ვაპირებდი,სახლიდან რომც გაგეგდე-არც მან დამაკლო
***
დილის9 საათი
იოანეს თვალთახედვიდან
მე და სანდრო პოლიციის განყოფილებაში წავედით,საქმის ვითარება განყოფიელბის უფროსს გავაცანით და ზომები მიიღეს.მე და სანდრო მისი მანქანით გზას დავადექით,გული მეწურებოდა რომ ვფიქრობდი როგორ უჭირდა ჩემს სიცოცხლეს, ჩემი გულის აზრს.. ალბათ ეშინია...სანდროს გავხედე,რომელსაც ჩემსავით მთელი სხეული დაჭიმოდა,ვხედავდი როგორ უყვარდა ნატალი, ამავდროულად ვერ ვუგებდი მას, ვერ გავამართლებდი ვერაფრისდა მიუხედავად,მაგრამ მეორე მხრივ სხვა გამსოვალი არ ჰქონდა,მან გეგმა შეადგინა,რომ ნატალი გადაერჩინა.... ალბათ მეც ასე მოვიქცეოიდ მის მდგომარეობაში...იქნებ სხვა მტრებიც ჰჰყავსს??ნატალის საფრთხეს ვეღარ შევუქმნი, უმჯობესია სანდრო დაშორდეს,მაგრამმ ამას თავად გადაწყვეტს
-გადავარჩენთ, ჩვენ მას ვიპოვით-ვთქვი მტკიცედ
-რა თქმა უნდა,ჩემს პატარას გადავარჩენთ-სანდრომ გამომხედა,რომელსაც თვალში ცრემლი ჩასდგომოდა,ხელი მხარზე დავადე
-პატარავ?-ჩავიღიმე,თუმცა ეს სიმწრის ღიმილი იყო
-ასე ვეძახ....დი-მის სახეზე დიდი ტკივილი აღბეჭდილიყო,ისევე როგორც ჩემსაზე
-ნატალი,რომ შენი შეყვარებული არ ყოფილიყო ესეც არ მოხდებოდა...იქნებ სხვა მტრებიც გყავს?მას კიდევ საფრთხე უნდა შეექმნას?
-არასდროს-გამომხედა და თვალი თვალში გამიყარა-ჩემი და აქ ჩამოდის სწავლის გასაგრძელებლად,ორივე გვერდით მეყოლება...თუ ნატალი მაპატიებს,თუ არა და მას არასდროს შევაწუხებ,მაგრამ მთელი ცხოვრება ის მეყვარება.
***
ნატალის თვალთახედვიდან
საწოლზე ვიყავი წამომჯდარი,თავი მუხლებში მქონდა ჩარგული,როდესაც გისოსების რახუნის ხმა შემომესმა, ჩემს წინ სავაშ ატუზულიყო,რომელსაც ხელში ლანგარზე მოთავსებული ბურგერი,სალათა და წყალი ეკავა და თვალებით მეძებდა
-აი სად ყოფიხარ-ჩაიცინა,რაზეც ამრეზით გავხედე
-აი საიყვარელო მიირთვი,საწოლზე ლანგარი დამიდო,რაზეც გავმწარდი და ლანგარს ფეხი ვკარი,ყველაფერი ძირს დაიყარა
-შენიი დედაა მოვ**ანნნნ-შემკენ წამოიწია,თმაში მწვდა,საწოლიდან წამომაგდო და ძირს დამანარცხა,ტუჩში სისხლის გემო ვიგრძენი,წამომაყენა და სახეში შევაფურთხე,რაზეც სილა გამაწნა,მას მეორე მოჰყვა,მეორეს მესამე...ასე უსულოდ დავეცი ძირს,ვტიროდი,სახეს ვიხოკავდი,ცრემლებთან ერთად სისხლი მდიოდა...სხეულში ძალა მქონდა დაკარგული,გული მედუღებოდა,ხელში ამიტაცა,საწოლზე მომათავსა და კოცნა დამიწყო,ჯერ ლოყებზე,შემდეგ ბაგეზე,კისერში სველ კოცნებს მიტოვებდა,მუცელზე უხეშად მკოცნიდა, შეწინააღმდეგების ძალა აღარ მქონდა....მაისური შემომახია,ბიუსჰალტერისა და შემოხეული მაისურის ამარაღა დავრჩი,სირცხვილის გრძნობა დამეუფლა, დავინახე როგორ აცურებდა ხელებს ჩემს წელს ქვემოთ, შარვალი შეიხსნა,როდესაც კივილი დავიწყე.. შემეშინდააა ძალიანნ შემეშინდაა....მაგრამ რისთვის ვყვიროდი მე ვერა და ვერაფერი გადმარჩენდაა....მინდოდა მოვეკალიი ოღონდ ეს არ გაეკეთებინა
-მომკალიიიი გთხოოვვ-ვევედრებოდი და ვბღაოდი
-ჯერ ადრეაა პატარავ-გული მერეოდა მის ხმაზე
ის იყო ჩემთვის შარვალი უნდა შეეხსნა,რომ ღრიალის ხმა გავიგე და მძიმე სხეული ჩემსას მოშორდა...სანდრო და იოანე დავინახე, შვება ვიგრძენი
-შენი დედა მოვტ*აანნნნ, შეე ბოო*ოოო-გამეტებით ურტყამდა სანდრო,იოანე ჩემსკენ წამოიწია,ტირილი დაიწყო,წამომაყენა, რომ დაინახა როგორ მდგომარეობაში ვიყავი ქურთუკი მომახურა,მციოდა,ვკანკალებდი,მას ძლიერ ვეხვეოდი,ცრემლები თავისთვის გაიკაფავდნენ გზას ჩემს სახეზე.
-ჩემოო ლამაზოო ესს რაა გჭირს-ჩემს სახეს ატვალიერებდა და ცრემლებს ჩემთან ერთად ღვრიდა,სახეზე მეფერებოდა...ძალიან მტკიოდაა, სახე მეწვოდა, გული მედუღებოდა, სული მიფორიაქდებოდა,სუნთქვა მეკვროდა. სანდროს მზერა მივაპყარი,ეს იმით იყო გამოწვეული რომ ის ტიპი სასიკვდილოდ სცემა, რეალობას კი ჩემმა ბღავილმა და სიმწრით კვნესამ დააბრუნა, შემომხედა,ჩვენი თვალები ერთმანეთს შეხვდნენ, მის თვალებში შიში,სინანული,ბრაზი,ტკივილი ამოვიკითხე
-ეს არაფერია იმ ტკივილთან შედარებით რასაც სულიერად განვიცდი ძამიკო-იოანეს კითხვაზე ვუპასუხე და სანდროს ამრეზით გავხედე.ის ჩემკენ წამოიწია,რაზეც უკან დავიხიე და იოანეს სხეულს მოვშორდი
-არ მომეკარო გასაგებიაა???-ვუკივლე, მან თავი დახარა
-ნატი, დრო არ გვაქვს აქედან უნდა წავიდეთ, საფრთხე კვლავ გვემუქრება-მითხრა იოანემ და ისიც საშუალებას აძლევდა თავის ცრემლებს გზა მდორედ გაეგრძელებინათ მის ღაწვებზე
-დრო?!!! ჰმმმმ.....-ჩავიცინე სიმწრით და სანდროს იმედგაცრუებითა და ზიზღით აღსავსე თვალებით გავხედე, ნუთუ შეიძლება ადამიანის მიმართ ამხელა სიყვარულთან აერთად,იმავე დოზით სიძულვის განიცდიდე?! ალბათ კი, მაგრამ ამ მომენტში მხოლოდ ზიზღს განვიცდი.რატომ მომატყუე, რატომ არ დამიცავი?კმაყოფილი ხარრ? გესიამოვნებოდა არაა რომ გავეუპატიურებინეე??? თვალებში შემომხედე,ლაჩაროოოოო,უნამუსოოო,უგულოოო-არ ვიცი ძალა როგორ მოვიკრიბე,მას მივვარდი და მკერდში მუშტები დავუშინე,მან სიბრარულით ამომხედა
- გავიდეთ-ჩემი მკლავები მის ხელებში მოიქცია,რაზეც უხეშად ვუპასუხე და სილა გავაწანი ისე ძლიერად,რომ ხუთივე თითის ნათითური ლოყაზე ეტყობოდა,ის წინააღმდეგბას არ მიწევდა..გული მტკიოდა, შიგნეულობა მეწვოდა,ჩემმა საყავრელმა კაცმა გამწირა..
-ნატალი დროზე წავიდეთ, სანდრო დაგვაზღვიე-იაონემ ხელი სწრაფად ჩამკიდა და იარაღი ამოიღო, შემეშინდა,ავკანკალდი,გულმა გამალებით დამიწყო ძგერა,ეს საშიში თამაშია.
***
15 წუთის წინ
სანდრო და იოანე დანიშნულების ადგილზე მივიდნენ,დიდ მიყრუებულ შენობას მიადგნენ,რომელსაც გარედან 2 მცველი იცავდა,მათ შენობას უკნიდან მოუარეს,საქმეს წარმატებით გაართვს თავი, მცველებს უკნიდან მიეპარნენ და ხელკეტი თავში ჩაარტყეს,უსულოდ ძირს დაეცნენ, ამასობაში პოლიციაც მოვიდა,მათ შენობას ალყა შემოარტყეს,ბიჭებთან ერთად კი 2 პოლიციელი შიგნით შეიჭრა,შენობაში მყოფი 3 მცველი გონზე ვერ მოსულიყო,ხელები თავზე მოათავსეს,როდესაც შეიარაღებულნი თავს დაადგნენ.მთავარი ბოსი არ ჩანდა...სანდროსა და იოანეს მთავარ საზრუნავს ნატალის მოძებნა წარმოადგენდა,მაგიდაზე მოთავსებული გასაღები აიღეს,იცოდნენ რომ ის ნატალისკენ მიმავალი გზის 'გასაღები' იყო. სწორედ ამ დროს კივილის ხმა შემოესმათ და სანდრო და იოანე იქითკენ გაემართნენ,საიდანაც ხმა გაიგონეს,ხელთ საკანი შერჩათ,დაინახეს ნატალი,რომელზეც ერთ-ერთი მცველი ძალას ხმარობდა.
***
სანდროს თვალთახედვიდან
სისხლი ამიდუღდა,ჩემს გევრდით იოანე ცოფებს ყრიდა,თუმცა მოქმედების დრო იყო, ცრემლები სახეზე შეგვაშრა,გასაღები ბოქლომს მოვარგე,საკანი ფრთხილად გავაღე,რომ მოძალადეს თავს დავსხმოდი,როგორც იქნა გავაღე ეს წყეული ბარიერი და მოძალადეს მივვარდი,გამეტებით ვურტყამდი,მუშტებს სახეში ვუშენდი,რომ წარმოვიდგენდი ნატის მის ბინძურ ხელებს როგორ ახებდა მინდოდა ყველა თითი წამეჭრა,იქვე ბასრი საგანი რომ მქონოდა ასეც მოვიქცეოდი, ჩემს თავს არ ვეკუთვნოდი,რეალობასთან ნატალის გულამოსკვნილმა ტირილმა დამაბრუნა, მის სახეზე შიშს,ზიზღს,იმედგაცრუებას ვკითხულობდი,ამის მიზეზი მე და ეს არამზადა ვიყავით,ჩემი გულის ნაწილს სული ავუწიოკე,თავი მეზიზღებოდა....მის ნატანჯ დასისხლიანებულ ტუჩს, ცხვირს და ოდნავ ჩალურჯებულ ლოყას ვაკვირდებოდი...გული შემეკუმშა.. მისმა სიტყვებმა გული მომიკლა.მისკენ წავედი,თუმცა მან ამის უფლება არ მომცა,სალანძღავი სიტყვები ჩემთვის არ დაიშურა,თუმცა მას ავუხსნი რაც მოხდა, ამის საშუალება ამ დროს არ მომეცა, დრო ცოტა იყო,თან ნატალიც არ მომისმენდა, მისი სიტყვები ლახვარივით ესობოდა ჩემს გულს:''ლაჩაროოოოო,უნამუსოოო,უგულოო'', გული მეკუმშებოდა,სხეულში სიცარიელეს ვგრძნობდი,რაღაც მაკლდა..ან ვიღაც....სიყვარული მაკლდა,საყავრელი ქალის ნდომა მაკლდა, ნატალი მაკლდა, მისი ალერსი მაკლდა...იოანემ მალე გამომაფხიზლა,შემახსენა,რომ საფრთხეში ვიყავით,რადგან ბოსი კვლავ გაუჩინარებული იყო, ის არამზადა კი არ მოისივენებდა, ასე უბრალოდ არ მოგვცემდა ამ შენობიდან გასვლის უფლებას, ორივე დავაზღვიე და მე და იოანემ იარაღი მოვიმარჯვეთ,ის ის იყო შენობის ცენტრში უნდა გავსულიყავით,რომ უკნიდან ხმა მოგვესმა
-სად მიიჩქარით ბავშვებო?-ამ ხმას რა დამავიწყდება?დინჯად და მკაცრად მოგვაძახა სადღაც 50 წლის მამაკაცმა,რომელსაც იარაღი მოემარჯვებინა
-იოანე,ნატალი წაიყვანე და წადიიი,ახლავეე-შევყვირე იოანეს
-მარტო არ დაგტოვებ სანდრო,ნატალი წადი გარეთ პოლიცია გველოდებაა....დროზეეეეეეე-დაუყვირა იოანემ ნატალის
-არრრრ დაგტოვებთ გასაგებიააა????-მის ხმაში შიშს ვკითხულობდი და არა სიბრაზეს, მისი ''დაგტოვებ-თ'' გულს მალამოსავით მოედო,მაგრამ გავაცნობიერე რაც თქვა და მკაცრად ვუთარი
-წადიიიი...გთხოვვ-ვუთხარი ვედრებით
-ნატალიიი მესამედ აღარ გავიმეორებთ გასაგეებიაა???-მიუბრუნდა იოანე, სახე მის ხელებში მოიქცია და შუბლზე აკოცა-გთხოვ-უთხრა სასოწარკვეთილმა
-იცოდე გელოდებით-თქვა ნატალიმ.მზერა მივაპყარი,ჩემს სახეზე სინანული,შიში იმისა,რომ მას ვეღარასდროს ვნახავდი უკვე აღბეჭდილიყო....
-ხელსს ხომ არ გიშლითთ?? გოგო ვერსადაცც ევრ წავააა-დაიყვირა კაცმა,რომელიც თვალებიდან ნაპერწკლებს ყრიდა
-საქმე ჩემთან გაქვს ლაჩაროოო-შევუბღვირე და იარაღი დავუმიზნე
-ნატალის შეეშვი,ჩვენ აქ ვართ-იოანე ნატალის გადაეფარა და გვერდით ამომიდგა ,შემდეგ კი იარაღი მოხუცს დაუმიზნა
-ჰაჰაჰა, სანდრო ჩვენი შეთანხმება ხომ არ დაგავიწყდა? შენ თავად გაწირე ეს გოგო, ჩემს კლანჭებში მოაქციე,გახსოვს? მე კითხვა დაგისვი ან შენი საყვარელი დაიკო, ან შენი ახალი შეყვარებული-მეთქი.

ნატალის თვალთახედვიდან
გული მეწურებოდა,მეშინოდა რომელიმეს რამე არ დამართნოდა,როგორც კი იმ კაცის ბაგეებს სიტყვა ''ახალი შეყავრებული'' მოსწყდა,ჩავიკეცე ხელები წელზე შემოვიხვიე და თვალები ძლიერად დავხუჭე,ყველაფრის გადახარშვას ვცდილობდი ჩემს გონებაში, არ ვიცოდი რა მეფიქრა..სანდრომ გამწირა,იმიტომ რომ მისი და გადაერჩინა....მინდა რომ გავამართლო,მაგრამ როგორ????არა ნატალიიი შენ მას ვერ გაამართლებ, შენ ვინ ხარრ მისთვის?? უკვე აღარავინ, მისი და კი მისი სულის ნაწილია ეს შენც კარგად იცი, ის ყოველთვის მას აირჩევს, მე არ შემიძლია მის გვერდით ასე ცხოვრება,მუდამ იმის შიშში უნდა ვიყო რომ თუ საჭირო გახდა მე გამწირავს?
-ბებერო იდიოტო, მე ნატალი არ გამიწირავს-ირონიულად წარმოთქვა სანდრომ,დავიბენი-მე მას ლოკაციური სამაჯური ვაჩუქე,რაც მის ადგილმდებარეობას მამცნობდა-სამაჯურს დავხედე,დავაკვირდი,სახეზე სიხარულის გრძნობა გამომესახა, ანუ რა გამოდის???? მან ჩემზე იზრუნაა?? არა არააა ნატალიი, რააა სულელი ხარრრრრ,რა მნიშვნელობა აქვს მაგას? ეს იმიტომ გააკეთა რომ დანაშაული გამოესყიდა,როდესაც გაგიტაცებდნენ, წინააღმდეგ შემთხვევაში მას ყველაფერს დააბრალებდნენ, ახლა კი გამოსავალს ეძებს. ''მაგრამ თუ მართლა უყვარხარ? მან ამ სამაჯურის საშუალებით გადაგარჩინა'' ჩამძახოდა ჩემი მეორე ''მე''. არა!!!!! ჩემ გაუპატიურებას ეს ლოკაციური სამაჯური ვერ უშველებდა,მან ჩემზე არ იფიქრააა!!!! ჩემს ფიქრებში ვიყავი გართული,როდესაც გასროლის ხმა გავიგონე, სანდრო უსულოდ ძირს დაეცა,პოლიციელები შენობაში შემოიჭრნენ და კაცს იარაღი დაუმიზნეს,ის მათ არ დამორჩილდა,ამიტომ მხარში ესროლეს,რომელიც ძირს დაეცა.....მე მხოლოდ ერთი რამ მაშფოთებდა.....ერთი ადამიანის სიცოცხლე მაღელვებდა...სანდრო. მას აცრემლებული მივუახლოვდი,მუცელში იყო დაჭრილი,სისხლის გუბე იდგა,თვალებით მე მეძებდა,ჩემი ხელი მისაში მოიქცია, იქვე ჩავიმუხლე, იოანე ყვიროდა,რომ სასწრაფო გამოეძახებინათ, ჭრილობას ხელს ძლიერად აჭერდა,მე ავბღავლდი
-მმმ..აააპ..ატიიეე, პატ..არრ..აავვვ-ძლივს ლაპარაკობდა,მისი სახე ჩემს ხელებში მოვიქციე და ყველგან შევეხე,სადაც შემეძლო,შუბლზე,ლოყებზე,ბაგეებზე,ნიკაბზე,ყელზე
-არ წახვიდე,არ გაბედო ჩემი დატოვებაა-ვბღაოდი,ჩემი ცრემლები მის ბაგეზე ეცემოდა,სიმწრით ჩამიღიმა
-მიყვარხარ-მოსწყდა მის ბაგეებს და გონება დაკარგა,ვკიოდი,ვღრიალებდი,იოანემ ხეები მომკიდა,მიხუტებდა,გონებას ვკარგავდი,ირგვლივ ყველაფერი უფერულდებოდა,მხოლოდ მას ვხედავდი...მხოლოდ სანდროს, ჩემს დიდ სიყვარულს..
P.S. ბოდიშთ დაგვიანებისთვის,მთლიანად წამეშალა წინა თავი WORDPAD-ში, ძალიანნ ვნერვიულობდი ამის გამო, მაგრამ ხელახლა დავწერე რა თქმა უნდა. მიყვარხართ,ველი კომენტარებს.скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი მარი. ელ❤

რამდენი ხანი ველოდებოდიიი დამელია სულიიი:დდ ერთი სული მქონდა როდის დადებდიი გთხოვ სანდრიკოს არაფერი დამართოო და შეარიგე ჩემი მოსიყვარულე წყვილიიი❤❤❤❤❤

 




Kargia sixarulo ase gaagrdzele❤ Love youuuu

 



№3  offline წევრი MaaiKoo

მააბედნიერებთ მეე თქვეენ

 



№4 სტუმარი სტუმარი Lika

როდის დადებ

 



№5  offline წევრი MaaiKoo

სტუმარი Lika
როდის დადებ

ან ხვალ დავდებ,ან ზეგ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent