შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 1)


7-04-2018, 13:52
ავტორი ლათინო
ნანახია 553

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 1)

მოდით სანამ ჩემი ამბების მოყოლას დავიწყებდე ჩემს თავს გაგაცნობთ. თაკო ჟღენტი,თხუთმეტი წლის,მეცხრე კლასის მოსწავლე. დედა-ქეთი ფანგანი
ორმოცი წლის. მამა- ამირან ჟღენტი ორმოცდაორი წლის. მყავს ორი ძმა,ტყუპები არიან. ცოტნე და ვაჩე,მეთერთმეტე კლასის მოსწავლეები. ტყუპები არიან,მაგრამ ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავდებიან. ცოტნე ვაჩესთან შედარებით დასტოინია,მასაც უყვარს გართობა მაგრამ არა ისე როგორც ვაჩეს. ცოტნეც კარგი მასხარაა,მაგრამ ვაჩე უფრო. ტყუპისცალთან შედარებით სწავლაზე მეტ დროსა და ენერგიას ხარჯავს. რაც შეეხება ვაჩეს. მასთან საქმე რთულადაა. ყოველთვის ბუნტის თავი იყო და ახლაც იგივეა დარჩენილი. ბაბნიკია,გოგოებს ნახევარ თვეში ორჯერ იცვლის თუ ეზარება. აი თუ არ ეზარება მაშინ მინიმუმ ხუთს. ფეთქებადი ხასიათი აქვს,შესაძლოა ისე გამწარდეს რომ არავინ დაინდოს,მაგრამ იშვიათად თუ გამოდის ხოლმე ასე წყობილებიდან. რაც შეეხება მეგობრებს. ახლო მეგობრები ბევრი მყავს,მაგრამ უახლოესი მხოლოდ ერთია-ანი დვალი,თხუთმეტი წლის,ჩემი კლასელია. საბავშვო ბაღიდან ერთად მოვდივართ. დედამისი-ნანა ლორთქიფანიძე და დედაჩემი უახლოესი მეგობრები არიან,რამაც ჩვენს ურთიერთობას ხელი შეუწყო. მამა კი არ ჰყავს,ძალიან პატარა იყო რომ გარდაეცვალა,მაგრამ მასზე მამაჩემი ზრუნავს,ჩემგან არ არჩევდა არასოდეს. გარეგნობა მშვენიერი აქვს. მაღალი და გამხდარია,შავი თმით და მომწვანო თვალებით. მე მასზე სულ ოდნავ ვარ მაღალი, ოქროსფერი თმით და თაფლისფერი თვალებით.ჩვენ იმ გოგოების კატეგორიას ივეკუთვნებით რომლებიც ჭამენ და არ სუქდებიან. სულ გვშია და როგორც კი დროს ვიხელთებთ პირში ვიქანებთ ყველაფერს.
ესენი ის ადამიანები არიან რომლებსაც აუცილებლად უნდა იცნობდეთ,თუ გინდათ რომ მიცნობდეთ მე.
დილით ძალიან დიდხანს ვურეკავდი ანის რომ იქნებ როგორმე გამეღვიძებინა,მაგრამ არადა არ მპასუხობდა,რაც იმას ნიშნავდა რომ მარტო მომიწევდა სკოლაში წასვლა. არ მინდოდა მის გარეშე იქ მისვლა,მაგრამ მიწევდა. დაღლილი ძლივს ავიკლაკნე კიბეებზე,საკლასო ოთახში შევედი და ჩემი ადგილი დავიკავე სულ ბოლოში. ჩანთან მაგიდაზე დავდე და ზედ თავი მოვაკალათე. ძალიან მეძინებოდა.თვალები დავხუჭე და ვცადე ცოტახანს გონება მომეწყვიტა სკოლის ხმაურისგან, მაგრამ ვინ დაგაცდის ჩემს გვერდითა სკამზე ანი დაეხეთქა და გულიც გამიხეთქა. გემრიელადაც წამოვიკივლე,რაზეც ჭიხვინი ატეხა და რვეულიც მოხვდა თავში. თუმცა უნდა ვაღიარო რომ მისი დანახვა ძალიან გამიხარდა.
-სად გქონდა ტელეფონი,იცი რამდენი გირეკე?
-ხო კაი არ დამჭრა,ჩამეძინა.
-მერე გეთქვა....პრინციპში მეც მაგარი ვარ თუ გეძინა რანაირად მეტყოდი. კაი ხო არაფერი.
-სიცხე გაიზომე?
- კიდე უნდა დამისვა ამის მსგავსი,რამე უაზრო კითხვა?
-ბლაბლაბლა.
-შენ კიდე რა არის დამხრჩვალ პეპელას რო გავხარ,წუხელ არ გიძინია?
-თვალები მაქ ხო გადმოტრიალებული?!
-სწორად მიხვდი.
-ხოო ფილმს ვუყურებდი და შევყევი.
-ხოდა იყავი შეყოლილი ახლა მასე.
-შენ რას შვები წერ კიდე რამეს?
-არაა,ახალს არაფერს. მუზა გამიფრინდა ვაჩეს ხელში.
-რატო რამე გააჩალიჩა კიდე?
-არა, მუზას შეეშინდა მეც არ დამკეროსო და თავის დროზე გაიქცა.
ორივემ გადავკისკისეთ და მასწავლებელიც შემოვიდა. არ მიყვარს ეს ქალი და რა ვქნა?!
გაკვეთილი უაზროდ გაიწელა. ერთი სული მქონდა როდის დაირეკებოდა ზარი რომ დერეფანში ანისთან ერთად გავქცეულიყავი და თავი დამეღწია ამ ქალისგან. და აი გაისმა ნანატრი ზარის ხმაც,არაფრის თქმა არ დავაცადე მასწავლებელს ისე ჩავავლე ანის ხელი და კლასიდან გავვარდი.
გავვარდი და ვიღაცაც გავიტანე.გავიტანე რაა დაზარალებული თავადვე აღმივჩნდი და იატაკზე გავიშოტე. ნერვები სასტიკად მომეშალა,ამას კიდევ ის ემატებოდა რომ ანიც მთელ ხმაზე ჭიხვინებდა და არც ის დეგენერატი უცნობი მაკლებდა დაცინვას. იმის მაგივრად რომ ბოდიში მოეხადა დამცინოდა კიდეც.ორივეს წარბშეკრული და გაცეცხლებული ვუყურებდი,ბოლოს როგორც იქნა მიხვდა რომ სიცილი უნდა შეეწყვიტა და წამოდგომაში უნდა მომხმარებოდა. ხელი გამომიწოდა,მაგრამ ჩემით ვცადე წამოდგომა,თუმცა ამაოდ ფეხი მქონდა დაზიანებული. იმდენად მტკიოდა რომ ფეხზე ვერ ვდგებოდი.
-რას მაიმუნობ ახლა? არ მაქვს შენთვის დრო და ადექი ფეხზე!
-შენი აზრით მომწონს იატაკზე ჩახუტება? ვერ ვდგები ადამიანო,რო ხარ ხე ფეხი მომატრხე მემგონი.
-გაიცინეთ! ირონიული ღიმილით დამასაჩუქრა.
-ახლა მაგ სახეს მიგინგრევ თუ არ გაასწორებ!
-სცადე აბა! აჰ ფეხზე ვერ დგები? რა სამწუხაროა!
-ანი შენ მომეხმარე! ანი მეთქი! შემოვუძახე მეგობარს,რომელიც მთელი ამ დროის განმავლობაში გაშტერებული იდგა და ხან მე ხან ამ დეგენერატს გამოგვხედავდა ხოლმე.
სანამ ანი გამოვაფხიზლე ეს მაღალი არსება ჩემკენ დაიხარა,ხელში ამაფრიალა და გასასვლელისკენ წამაფრიალა.
-დამსვი! დამსვი მეთქი არ გესმის?
-ნუ ფართხალებ თორემ დამივარდები ინდაურო!
ღმილით დამხედა.
-ინდაური მე რატლმ ვარ? თუ კარგია შენ ხარ ინდაუროც და კრუხიც.
-შენგან განსხვავებით მე ინდაურის წონა არ მაქვს,აი შენ კი ორი კილო ხარ.
აღარაფერი მითქვამს, ერთი შევუბღვირე და გზას გავხედე.
-ბოლო სიტყვა როგორც წესია ჩემია ხოლმე!
ცინიკური ღიმილითაც დამასაჩუქრა და მანქანაშიც ჩამსვა. მთელი გზა წარბშეკრული ვუყურებდი,რაზეს კარგად ხალისობდა. ერთ-ერთ საავადმყოფოში მივედით. აღმოჩნდა რომ ნაღრძობი მქონდა და ამისგამო ორი კვირა სახლში მომიწევდა ყოფნა. ექიმის კაბინეტიდან გამოვედით და ანიმაც დარეკა.
-ალო თაკო! სად ხარ? სად წაგიყვანა მაგ ორმეტრიანმა? მოგიტაცა? იცოდე მითხარი და სახეს მივუნგრევ,რამე ხო არ დაგიშავა?
-ანი ნუ სულელობ! ჩემთან მოდი სახლში და ყველაფერს მოგიყვები.
-კაი,ვაჩეს უნდა დერეკა და დაგირეკა?
-არა,რატო? რა უნდოდა ვაჩეს?
-დაინახა ეგ ახმახი როგორ მიგაპორწიალებდა და მთელი სკოლა ფეხზე დააყენა.
-აუ გეხვეწები მოდი სახლში ჩემთან რა. მომიწევს ყველაფერი ჩავუკაკლო ბატონს.
თვალები ავატრიალე და ანის დავემშვიდობე. ტელეფონი ჯიბეში ჩავიდე და ჩაფიქრებულ ,სიმპატიურ ბატონს დავაკვირდი.
-ჰეეი! აქ ვარ. წავედით?
-რა თქვი ვის რა უნდოდაო?
-ვაჩეს თქო,ჩემი ძმაა დაგვინახა დღეს და გამწარებულია.
-გვარი?
-რა გვარი?
-რა გვარი ხარ?
-ა ჟღენტი.
-ჟღენტის და ხარ?
-ხო ვაჩესი და ცოტნესი. იცნობ?
-კი
-შენ რა გქვია?
-ალექსანდრე. ალექსანდრე ჩიქოვანი. წავედით?
-ჰო.
ისევ მანქანაში ჩავსხედით და გზას გავუყევით ჩემი სახლისკენ.
-საიდან იცი სად ვცხოვრობ?
-გრძელი ამბავია.
-ჩემს ძმებს საიდან იცნობ?
-ჩემი პარალელები არიან.
-გასაგებია.
ამის შემდეგ ხმა აღარცერთს აღარ ამოგვიღია. სახლის ჭიშკართან გააჩერა მანქანა,სადაც სახეალეწილი ვაჩე გველოდებოდა.მანქანის კარები გამოგლიჯა,ხელი მომკიდა და მანქანიდან გადამთრია.
-უფრო ფრთხილად თუ გააღებ კარებს ურიგო არ იქნება!
ამოისისინა ალექსანდრემ. ერთმანეთს მოსისხლე მტრებივით უყურებდნენ.
-თაკო შედი სახლში. აი შენ კი სხვა დროს დაგელაპარაკები. მიუბრუნდა ალექსანდრეს.
-გელოდები. თვალი ჩაუკრა,ერთი ირონიული ღიმილიც სტყორცნა და ადგილს მოსწყდა.
-მე შენი!
დაიღრიალა ბოლო ხმაზე ვაჩემ და ქვას ფეხი ამოჰკრა.
ვერ გაითვალისწინა რომ ქვა საკმაოდ დიდი ზომის იყო,ამიტომაც ფეხი ეტკინა და ერთ ადგილას ხტუნვა დაიწყო.
სიცილი ვერ შევიკავე და მთელ ხმაზე ავჭიხვინდი. ჩემს სიცილს ჭიხვინს თუ ვუწოდებთ მხოლოდ. იმდენად ეტკინა რო სახე სულ გაუწითლდა,თუმცა ხუთწუთიანი ხტუნვის შემდეგ მასაც გაეცინა. ხელი გადამხვია,საფეთქელზე მაკოცა და სახლისკენ მიბიძგა.
დიდი ეზო გვაქ,ამიტომ სანამ სახლამდე მივფოფხდით ალექსანდრეზე ლაპარაკი მოვასწარით. ყველაფერი მოვუყევი, ცოტა დამშვიდდა,მაგრამ გამაფრთხილა რომ აღარასოდეს გავკარებოდი. არ ვიხი ასეთი დამოკიდებულება ერთმანეთთან რატომ აქვთ,მინდა რომ გავარკვიო,მაგრამ ვიცი რომ ვაჩე არაფერს მეტყვის. ალექსანდრესთან საქმის დაჭერას ისედაც არ ვაპირებდი,ამიტომაც დავამშვიდე ვაჩე და ვუთხარი რომ აღარასოდეს დაველაპარაკებოდი მას.
სახლში დედა და მამა გამოპრანჭულები დაგვხვდნენ,ვაჩესაც უთხრეს მალე მომზადებულიყო,რადგან ერთ ადგილას უნდა წაეყვანათ,თავიდან ვაჩე უარზე იყო,ამ საღამოს კლუბში მივდივარო მაგრამ დედასთან და მამასთან ვერაფერს გახდა.
საბოლოოდ სამივე წავიდნენ და სახლში მე და ცოტნე დავრჩით. მისაღებში დავსხედით,მე გულზე ავეკარი და ისე ვუყურებდით ფილმს. ბოლოს ალექსანდრე გამახსენდა და გადავწყვიტე ცოტნესთვის მეკითხა მის შესახებ.
-ცოტნე!
-ჰა.
-ალექსანდრე ჩიქოვანს ხო იცნობ?
თავი წამივწიე და ცოტნეს დავაკვირდი,ღრმად სუნთქავდა.
-მაგასთან რა გესაქმება?
-რატომ მეჩხუბები?
-არ გეჩხუბები. უბრალოდ მაინტერესებს საიდან იცნობ?
დღევანდელი მოვუყევი, რაზეც პასუხად იგივე მივიღე.
-მასთან საქმე არ დაიჭირო.
-გავიგე ხალხო გავიგე! ვაჩემაც იგივე მითხრა,მაგრამ მიზეზი მაინტერესებს!
-არაა საჭირო რომ იცოდე!
-იცოდე მასთან ისევ გავაგრძელებ ურთიერთიბას თუ არ მეტყვი!
-გააგრძელებ და ჩათვალე რომ ძმა,სახელად ცოტნე აღარ გყავს. ახლა კი გვიანია,ძილინებისა.
ეს მითხრა და დივნიდან წამოდგა,კიბეებზე ავიდა და თავის ოთახში შევარდა. გაბრაზებული იყო,ამას კი იმით მივხვდი რომ კარები ზედმეტად ძლიერად დახურა. მეც ნაწყენი წავედი ჩემი ოთახისკენ,კიბეებზე ძლივს ავბობღდი და ოთახში შევედი. საწოლზე პირქვე დავემხვე და ავტირდი. მეტკინა ცოტნეს სიტყვები. მან მითხრა რომ ალექსანდრეს გამო ზურგს მაქცევდა. ტირილით შევედი სააბაზანოში და თავი მოვიწესრიგე. უკვე დამშვიდებული დავბრუნდი ოთახში,სადაც ჩემს საწოლზე ჩამომჯდარი ცოტნე დამხვდა. თავი ხელებში ჩაერგო და ფიარობდა.
-ცოტნე? ამოვიკნავლე მე.
-მოდი ჩემთან.
გამიღიმა,მეც შეძლებისდაგვარად გავიქეცი მისკენ და ჩავეხუტე. ხელები მომხვია და გულში მაგრად ჩამიკრა. არ შემეძლო მათთან ჩხუბი.
-მაპატიე,არ უნდა მეყვირა. მაგრამ რომ წარმოგიდგენ ალექსანდრეს გვერდით სისხლი მიდუღდება.
-რატომ? გთხოვ მომიყევი რა!
ერთი ღრმად ამოისუნთქა და მოყოლა დაიწყო.
-ალექსანდრეც ჩვენი ძმაკაცი იყო ერთ დროს. იმ საღამომდე სანამ საჩხუბრად გავყვებოდით. გოგოს თემა იყო რაა. შეყვარებული ჰყავდა,რომელსაც ერთი ნაბი**არი არ ასვენებდა,ალექსანდრემაც ვერ მოითმინდა და დაიბარა "საქმის გასარჩევად". ჩვენც გავყევით. იმ ნაბი**არმა დანა მოუღერა ალექსანდრეს,მისთვის უნდა ჩაერტყა მაგრამ ლუკა გადაეფარა. დანა მას მოხვდა,ერთხელ არ იკმარა და მეორედაც ჩაარტყა დანა მუცელში. ძმაკაცი აგვიჩეხეს გესმის? ლუკას ასე რთულადაც არ დავთმობდით ის ბო**ი გოგო ალექსანდრეს რო შერჩენოდა. ადგა და იმ ნაბ**ვარს გაჰყვა. მერე ალექსანდრე მაგარ ცუდ მდგომარეობაში ჩავარდა და ნელ-ნელა ჩამოგვშორდა. ბოლოს მაგარი მიქარა და საბოლოოდ გვკრა ხელი. ამიტომაც არ მინდა მის გვერდით იყო. არ მინდა მასთან რამე საერთო გქონდეს გესმის?
ცრემლი,რომელიც თვალიდან გადმოუგორდა სწრაფად მოიშორა რომ მე არ დამენახა და ისევ ჩამეხუტა. მეც ავტირდი მის გულზე აკრული. ვგრძნობდი გულისცემა როგორ ჰქონდა ასწრაფებული,როგორ სტკენდა ეს ამბავი.
-მაპატიე რომ გაიძულე.
-არა თაკო,შენ არაფერშუაში ხარ. ახლა დაიძინე კარგი?
-კარგი,მაგრამ დარჩი რა. ერთად დავიძინოთ.
გაეცინა და დამთანხმდა.
-კარგი,მაგრამ მიიწიე ვერ დავეტევი.



********
და აი ისევ დაგიბრუნდით ახალი ისტორიით. აბა როგორია გავაგრძელო? გელოდებით ტკბილებოскачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი shalo

ramdenjerac daviblokebi imdenjer davregistrildebi da isev xalxs shevawuxeb jobis registracia gamortot mainc ar davnebdebi vegar gamacherebt

 



№2  offline წევრი mia15

საინტერესო ჩანს ისტორია.მომეწონა და ველი შემდეგ თავს

 



№3 სტუმარი სტუმარი Waka

Gaagrdzele ra dzalian sainteresoa ra

 



№4  offline წევრი ბელუ შეროზია

მგონი ცრემლის ჩამოგორება ცოტა ზედმეტი იყო. :დდ ზოგადად ვერ ვიტან სკოლის ასაკის ბავშვების საქმის გარჩევებს და იმას, რომ ლექსიკონი არ უვარგათ.

 



№5  offline წევრი ლათინო

ბელუ შეროზია
მგონი ცრემლის ჩამოგორება ცოტა ზედმეტი იყო. :დდ ზოგადად ვერ ვიტან სკოლის ასაკის ბავშვების საქმის გარჩევებს და იმას, რომ ლექსიკონი არ უვარგათ.

თითქმის ყველა ასე ელაპარაკობს დღეს,მითუმეტეს ჩვიდმეტი წლის ბიჭები. ცრემლის ჩამოგორებას რაც შეეხება სულაც არ ვფიქრობ რომ ზედმეტი იყო,რადგან ამ ამბავს უმტკივნეულოდ ვერ მოყვებოდა ცოტნიკო ^_^ მაგრამ შენს აზრსაც პატივს ვცემ. მადლობა რომ დამითმე დრო და კომენტარის დაწერა არ დაგეზარა♥♥♥

 



№6  offline წევრი ბელუ შეროზია

ლათინო
ბელუ შეროზია
მგონი ცრემლის ჩამოგორება ცოტა ზედმეტი იყო. :დდ ზოგადად ვერ ვიტან სკოლის ასაკის ბავშვების საქმის გარჩევებს და იმას, რომ ლექსიკონი არ უვარგათ.

თითქმის ყველა ასე ელაპარაკობს დღეს,მითუმეტეს ჩვიდმეტი წლის ბიჭები. ცრემლის ჩამოგორებას რაც შეეხება სულაც არ ვფიქრობ რომ ზედმეტი იყო,რადგან ამ ამბავს უმტკივნეულოდ ვერ მოყვებოდა ცოტნიკო ^_^ მაგრამ შენს აზრსაც პატივს ვცემ. მადლობა რომ დამითმე დრო და კომენტარის დაწერა არ დაგეზარა♥♥♥

საწყენად არ მითქვამს არაფერი, ცუდად არ გამიგო heart_eyes ხო შეიძლება მართლაც ასე ლაპარაკობენ და მეც სწორედ ეს არ მომწონს!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent