შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 3]


9-04-2018, 09:02
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 577

წყურვილი [თავი 3]

... ყველაფერი რძისფერ ნისლში იყო ჩაძირული, ამ ნისლს გრძნობდა მარკი მთელი სხეულით, სახეზე ელამუნებოდა, მკერდზე ეფერებოდა, ცხვირში უღიტინებდა, სხეულის ყოველი უჯრედით გრძნობდა მას..მარკმა მიმოიხედა, ირგვლივ არაფერი იყო რაიმე ფიზიკური, რაიმე მატერიალური და ხელშესახები, გარშემო ყველაფერი რძისფერი იყო, და ეს ნისლი მას ყოველი მხრიდან შთანთქმას უპირებდა. მარკმა ტანზე დაიხედა, ცისფერი თხელი ზედა, ასეთივე შარვალი და თეთრი მსუბუქი ფეხსაცმელი ეცვა... არ იცოდა საით წასულიყო, ყველა მიმართულებით აბსოლიტური სიცარიელე სუფევდა.. გავიდა რამოდენიმე წუთი, იქნებ რამოდენიმე საათიც, ან იქნებ დღეც, მარკი ამას ვერ მიხვდებოდა, რადგან რეალობა, სადაც ამჟამად ის იმყოფებოდა, სხვა განზომილება იყო და საერთოდ არ შეესაბამებოდა მარკის რეალურ სამყაროს, ამ სამყაროს არც ფორმა ჰქონდა, არც ფერები..რამოდენიმე ხნის მერე ნისლი ალაგ-ალაგ გამუქდა, უცნაური, გაურკვეველი ფორმები მიიღო,... ტკივილი მუხანათი მტერივით შემოეპარა ფეხის თითებიდან, მუხლებს ამოჰყვა და მთელ ტანს მოედო, მარკი ვერ მიმხვდარიყო რა იყო ეს, საიდან მოვიდა ტკივილი და რატომ... შემდეგ რძისფერი ნისლი ნელ-ნელა გაიფანტა, თეთრმა შეფერილობამ ადგილი უფრო მკვეთრ ფერებს დაუთმო, ის ხედავდა ნათურას, ჭერის მოყვანილობას, რომელიც მუქ ლურჯად შეეღებათ და კუთხეებთან ღია ფერში გადადიოდა. მარკმა თვალები დაახამხამა და ტკივილმაც მაშინვე შეახსენა თავი, ქუთუთოებზე ისევ მოედო ალი, თვალებში კი თითქოს დამსხვრეული შუშა ჩააყარეს, მარკმა ოდნავ მოჭუტა თვალები და ტკივილმაც მაშინვე იკლო, მიხვდა, რომ ნათურის შუქი უღიზიანებდა გუგებს. შემდეგ ოდნავ მარცხნივ შეაბრუნა თავი და თავისდა გასახარად აღმოაჩინა რომ ეს უმტკივნეულოდ შეძლო. მარკი გაკვირვებული მიაშტერდა ეკრანს, რომელზეც ციფრები ერთმანეთს ცვლიდა, ამ აპარატიდან წვრილი თეთრი სადენები გამოდიოდა და მარკის მკლავებს, მკერდს და საფეთქლებს უერთდებოდა.
- ნეტავ სად ვარ და რა მოხდა? - გაიფიქრა მარკმა და იმავწამს, თითქოს მისი ფიქრის საპასუხოდ, კარი გაიღო და ოთახში თეთრხალათიანი მამაკაცი შემოვიდა, ის კეთილი ღიმილით მიუახლოვდა და ფანქარი და სამედიცინო ბლანკი მოიმარჯვა.
- გამარჯობა, მე ექიმი ტომპსონი ვარ, თავს როგორ გრძნობთ?
ექიმის ხმა საოცრად თბილი და მეგობრული მოეჩვენა მარკს.
- მე... - ტკივილი ისევ მოედო სახეს, მარკმა დაიცადა, სანამ ტკივილი დაუცხრებოდა, - მე... სად... ვარ.. ექიმო?
ენა დამძიმებოდა, ძლივს ატრიალებდა პირში.
- თქვენ სალემის ცენტრალურ კლინიკაში იმყოფებით, გახსოვთ თქვენი სახელი?
მარკმა გონება დაძაბა, სცადა ყველაფერი გაეხსენებინა, გონება რთულად, მაგრამ მაინც უბრუნდებოდა პირვანდელ მდგომარეობას.
- მე... მარკი მქვია.. მარკ კრამერი..
- კარგი, - ჩაფიქრებული მზერა შეავლო ექიმმა, - მისტერ კრამერ, თქვენ თითქმის ერთი კვირა კომაში იყავით, გახსოვთ რა მოხდა ერთი კვირის წინ? უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, ექვსი დღის და რვა საათის წინ.
მარკმა თვალები დახუჭა.
"ექვსი დღე და რვა საათი, ექვსი დღე და რვა საათი, გაიხსენე რა მოხდა ექვსი დღის წინ, კარგი, მე მარკ კრამერი ვარ, ოცდაერთი წლის, ვსწავლობ... სად ვსწავლობ?.. მყავს მშობლები, გოგო, რომელიც მომწონს, მე ბარში ვიყავი ქალაქგარეთ.. დავლიეთ, მერე წამოვედი და... "
- მარკ, - ფიქრი შეაწყვეტინა ექიმმა და სამი თითი გაშალა, - რამდენია?
მარკმა ჩაცინება სცადა.
- სამი.. მე ბარში ვიყავი ექვსი დღის და რვა საათის წინ, ექიმო, იქიდან წამოსვლისას... - მარკმა გონება დაძაბა, - მე შავი " ჩერჯერით" ვბრუნდებოდი საერთო საცხოვრებელში...
ექიმმა გაიღიმა.
- ანუ კოლეჯში სწავლობთ.
- დიახ.. - მარკს თავი ასტკივდა ფიქრისგან, - კოლეჯში ვსწავლობ.. მგონი.. ბარიდან რომ ვბრუნდებოდი, სიგარეტს ვეწეოდი და მერე...
ყველანაირი მეთოდით სცადა მარკმა გაეხსენებინა რა მოხდა სალემისკენ მიმავალ გზაზე, მაგრამ ვერ შეძლო, თითქოს ეს მოგონება წიგნის ფურცელზე ყოფილიყო დაბეჭდილი და ვიღაცას ამოეხია.
ექიმმა შეატყო მარკს დაძაბულობა, მაშინვე ფეხზე წამოდგა, ბლანკი წიგნაკში ჩადო და დახურა.
- ეცადეთ დაიძინოთ, მარკ, ნუ იფიქრებთ, თქვენს სიტუაციაში ეს ჯერჯერობით საუკეთესო გამოსავალია, - ექიმმა მაგიდიდან შპრიცი აიღო, დამცავი მოხსნა და მარკს ვენაში შეუშხაპუნა, - ეს დამამშვიდებელია მარკ, ძილს მოგგვრით და ხვალ უკეთესად იქნებით, - მან შეფიქრიანებული მზერა შეავლო კედელზე გამწკრივებულ რენტგენის და ტომოგრამის სურათებს.
- მოიცადეთ, ექიმო... - გაძალიანება სცადა მარკმა, მაგრამ იგრძნო კვლავ როგორ იძირებოდა რძისფერ ნისლში, - რას ნიშნავს... ჩემს შემთხვევაში...
მარკმა სიტყვის დამთავრებაც ვერ მოასწო ისე ჩაეძინა. ექიმმა ფარდა გასწია და ამომავალი მზის მაცოცხლებელი სხივები ოთახში შემოუშვა...
თითქმის საღამო იყო, როდესაც მარკს გამოეღვიძა, ახლა გაცილებით უკეთ იგრძნო თავი, თუ არ ჩავთვლით რაღაც უცნაურ საფრთხის შეგრძნებას, რასაც მარკი გრძნობდა. ის საწოლზე წამოჯდა, მიიხედ-მოიხედა, იგივე ოთახი, მარცხნივ აპარატი, გამომავალი სადენებით. მარკმა, მიუხედავად იმისა, რომ თავს მაინც სუსტად გრძნობდა, ხელის ერთი ჩამოქნევით მოიშორა ეს აბეზარი სადენები, ფეხები ფრთხილად გადმოალაგა იატაკზე, გაურკვეველი შიში იპყრობდა, მისი მოგონებებიდან ამოხეულმა ერთმა ფურცელმა დააფიქრა.
" ნეტავ რა მოხდა იმ ერთსაათიან მონაკვეთში? "- საკუთარ თავს დაუსვა მრავალგზის დასმული შეკითხვა და სცადა გონების ძალით დაბრუნებოდა ზუსტად იმ წუთს, როდესაც გონება დაკარგა, მაგრამ ამაოდ, მეხსიერება არ ემორჩილებოდა.
მარკმა გაბრაზებულმა შეიკურთხა და ფრთხილად წამოდგა, კედელ-კედელ მოძრაობდა, მუხლები უკანკალებდა, გული ელეოდა სისუსტისგან, მაგრამ არც ისეთი ხასიათის გახლდათ, გამოჯანმთელებისთვის მორჩილად რომ დაეცადა. მარკმა როგორც იქნა მიაღწია კარს, საწოლიდან კარამდე გავლილი რამოდენიმე მეტრი მანძილი წარმოუდგენელი ტანჯვის საფასურად დაუჯდა. მარკმა კარი გამოაღო და დერეფანში გაიხედა, დერეფნის ორივე მხარეს ჩამწკრივებული კარებები მეტყველებდა, რომ ის მართლაც საავადმყოფოში იმყოფებოდა და არა ციხეში. მარკმა ისე უკმაყოფილოდ გააქნია თავი, თითქოს იმედი გაუცრუვდაო და საწოლს დაუბრუნდა. ფიქრი აღარ უნდოდა, იღლებოდა, იმ ერთსაათიანი მონაკვეთის გარდა ყველაფერი ახსოვდა. მან ნელა გაიხადა მაისური და შარვალი, მკერდს, ხელებს, ფეხებს დააკვირდა, სხეულის ყოველი სანტიმეტრი გულდასმით გამოიკვლია, მაგრამ დაზიანების ნიშან-წყალი არ ეტყობოდა.
- მარკ, როგორ გრძნობთ თავს? - მარკი მოულოდნელობისგან შეხტა, ექიმი ტომპსონი მალულად შემოსულიყო პალატაში და მარკის მოქმედებებს დაძაბული ღიმილით აკვირდებოდა.
- ეე.. დიახ, დიახ, - დაიბნა მარკი, - კარგად, გმადლობთ ექიმო.
ექიმმა კვლავ გაუღიმა და ნელი ნაბიჯით წამოვიდა მისკენ, საწოლზე ჩამოჯდა და მხარზე მამაშვილურად დაადო ხელი.
- რამდენიმე კითხვა მინდა დაგისვა, მარკ, შეიძლება ცოტა პირადულშიც გადავიდეთ, იმედია არ მიწყენთ.
მარკს გაუკვირდა, წამიერად გაიფიქრა, ფედერალური ბიუროს გამომძიებელს უფრო ჰგავს, ვიდრე ექიმსო და უფრო ყურადღებით დააკვირდა. ექიმი ტომპსონი, დიდი ხანი არ იყო, რაც ქალაქ სალემში ცხოვრობდა, სკოლის პერიოდი მზიანი კალიფორნიის სანაპიროზე გაეტარებინა, სამედიცინო განათლება კი დიდ ბრიტანეთში მიეღო. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მისი ოჯახი, ანუ დედა, მამა და უფროსი ძმა ვარაუდობდნენ რომ ადგილზევე, კალიფორნიაში მიჰყოფდა ხელს საექიმო პრაქტიკას, მაგრამ ალდო ტომპსონმა ყველა ვარაუდი უარყო, შეაგროვა თავისი ხელსაწყოები და სალემს მიაშურა, არავინ იცის რატომ...ვინმე თუ შეეკითხებოდა ამის შესახებ, ამომწურავად პასუხობდა, აქაურობა მომწონსო, და შთამაგონებელი მზერით გაბურღავდა, ამის შემდგომ ყველა არამკითხეს ეკარგებოდა სურვილი მასთან ურთიერთობის და მალევე მონათლეს უკმეხ, უხიაგ და გულჩათხრობილ ადამიანად..
- პრობლემა არ არის, ექიმო, მთავრია არ მკითხოთ პირველი ღამე ვისთან გაატარეო, - აგდებულად მიუგო მარკმა და საწოლის მაღალ საზურგესთან მოხერხებულად მოეწყო.
ექიმი ტომპსონი მცირე ხანს უხმოდ აკვირდებოდა, შემდეგ კედელზე გამწკრივებული რენტგენის და ტომოგრამის სურათებისკენ გაიშვირა თითი.
- მარკ, იცი ეს რა არის? შენი სხეულის რენტგენოგრაფიის და თავის ქალის მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფიის სურათები..
მარკი შეცბა, უნებურად კეფაზე მოისვა ხელი და წარმოიდგინეთ მისი გაოცება, როდესაც ოპერაციის შედეგად დარჩენილი ნაწიბურის მაგივრად აბსოლიტურად სუფთა და გლუვი კანი დახვდა. ექიმ ტომპსონს მისი გაოცება არ გამოჰპარვია, ის დაჟინებით აკვირდებოდა პაციენტის სახეზე გამოსახულ შინაგანი მღელვარების ინდიკატორებს და გულისყურით სწავლობდა მას, და როგორც ექიმი, დასკვნებიც გამოჰქონდა შესაბამისი.
- მარკ, ეს სურათები, - კვლავ გაიმეორა ექიმმა, - მოვიძიე ამავე კლინიკის არქივში, ეს სურათები გადაღებულია ხუთი წლის წინ,... და ასახავს შენი ტვინის და მასთან დაკავშირებული უმცირესი ქსოვილური ნაწილაკების განლაგებას...ეს ტომოგრამა ოპერაციამდე ერთი დღით ადრე გადაგიღეს...
ექიმმა შეიცადა, ვიდრე მარკი მის ნათქვამს გაიაზრებდა. მარკს სახე გაუბოროტდა, თვალები წყენით აევსო, თავი ჩაღუნა და იმ საშინელ წლებში გადაეშვა, როდესაც შემთხვევით გაიგო, რომ მას, სიცოცხლით სავსე მოზარდს, ტვინის ავთვისებიანი სიმსივნე ჰქონდა, სკოლაში კლასელები დასცინოდნენ, ავადმყოფს ეძახდნენ და ათასგვარ შეურაცხმყოფელ ზედმეტსახელს.. შემდეგ მდგომარეობა გაუარესდა, მარკს ოპერაცია გაუკეთეს ამავე კლინიკაში, ექიმებმა სიმსივნის რაღაც ნაწილი ამოკვეთეს, რაღაც ნაწილი კი ტვინთან იმდენად ახლოს იყო, რომ ვერ გაბედეს შეხება. ოპერაციის შემდეგ ყველაფერი გამოსწორდა, თითქოს ყველას დაავიწყდა მარკის სიმსივნე, ოჯახსაც, მეგობრებსაც....
- ეგ ყველაფერი ვიცი, ექიმო, - უხეშად მიუგდო მარკმა, - ვერ ვხვდები, რატომ მიყვებით, ეს მე საკუთარ თავზე გამოვცადე.
- იმიტომ გიყვები, რომ მე მომსწრე შევიქმენი იმ მოვლენის, რაც ფიზიკურად არ არსებობს ნეიროქირურგიის სფეროში...
- თუ შეიძლება, პირდაპირ მთავარზე გადადით ექიმო, - დამცინავად შეაწყვეტინა მარკმა.
-კარგი, მოკლედ...ჩვენ ხელახლა გადაგიღეთ ტომოგრამა, მაშინ, როდესაც ჯერ კიდევ ექვსდღიან კომაში იყავით და შედეგები თქვენს ხუთი წლის წინანდელ შედეგებს შევუდარეთ... - ექიმმა მარკთან ახლოს მიიჩოჩა, მკლავში ღონივრად ჩაავლო ხელი და თვალებში ჩააჩერდა, -...მარკ, არასდროს მსმენია რომ ტვინის სიმსივნიანი პაციენტი ასი პროცენტით განკურნებულიყოს... იცით ეს რას ნიშნავს?
მარკს გაოცებისგან ენა დაება. თუ მართლა ასე იყო, და მოხდა სასწაული, მაშინ ზღვარი ედებოდა ყოველგვარ შიშს და ცუდის მოლოდინს, ყოველგვარ ყოყმანს, დიახ, ის, მარკ კრამერი დაიწყებდა ახალ ცხოვრებას, თუ ექიმი ტომპსონის გამოკვლევები არ ცდებოდა...
ექიმ ტომპსონის მიერ ჩატარებული გამოკვლევები არ ცდებოდა და არც შეცდებოდა, ეს ხომ უმაღლესი სიზუსტით დაპროგრამებული მანქანა იყო, რომლის შესაძლო ცდომილების კოეფიციენტი თითქმის ნულამდე იყო დაყვანილი.
- ეს იმას ნიშნავს, რომ შენ აბსოლიტურად ჯანმთელი ხარ, მარკ, არც ტვინში გჭირს რამე და არც სხვაგან, მოკლედ რომ ვთქვათ, შენი ტვინი და სხეული საათის მექანიზმივით უშეცდომოდ მუშაობს...
- სასაცილოა, - შეაწყვეტინა მარკმა, - რომელ უშეცდომობაზე მელაპარაკები, ექიმო, როდესაც იმასაც კი ვერ ვიხსენებ, აქ რატომ ვარ, რა შემემთხვა.. ისე, მე გიცდიდით, რომ თქვენ თვითონ მეტყოდით ამის შესახებ, მაგრამ ამაოდ. ამიტომ ექიმო, თავი დაანებეთ მიკიბულ-მოკიბულ ლაპარაკს და ერთ სრულიად მარტივ კითხვაზე გამეცით პასუხი : აქ როგორ მოვხვდი? რათქმაუნდა ტრანსპორტირების საშუალებას არ ვგულისხმობ.
მარკმა წყალი მოსვა, ზურგით საწოლის თავს მიეყრდნო და მოსასმენად მოემზადა. ექიმი ტომპსონი მიხვდა, რომ ამ აბეზარი ყმაწვილის კითხვებისგან თავს ვერ დაიძვრენდა, მარკ კრამერი ასაკის მიუხედავად კამათში გამოცდილი ჟურნალისტივით სხარტად და უშეცდომოდ აზროვნებდა.
- მისტერ კრამერ, - ოფიციალურად დაიწყო ექიმმა, - თქვენ, როგორც პოლიციის ანგარიშში წერია, იმყოფებოდით ბარში, ქალაქგარეთ, სადაც მიიღეთ ალკოჰოლი და უკან დაბრუნებისას მოგიხდათ ავარია, თქვენ ალბათ სასწაულის ძალით გადაურჩით სიკვდილს, მანქანა კი ისეთ მდგომარეობაშია, ჯობია დაჭრათ და ლითონის ჩამბარებელ პუნქტში წაიღოთ, - ექიმმა სამედიცინო ბლანკს ჩახედა, - ამ ბედნიერ ისტორიაში კი ისაა საოცარი, რომ როდესაც თქვენ სასწრაფო დახმარების ბრიგადამ აქ მოგიყვანათ, ერთიანად სისხლში იყავით ამოსვრილი, თქვენი გასუფთავების შემდეგ კი ეს სისხლი თქვენი სისხლის ჯგუფს შევადარეთ და დაემთხვა, ეს თქვენი სისხლია,... მაგრამ...ერთი რამ ვერ გავიგე.., - ექიმმა კვლავ მხარზე დაადო ხელი, - მარკ, ეს რომ შენი სისხლია ამას წყალი არ გაუვა, მაგრამ... სად არის ის ჭრილობები, რომელსაც სისხლი უნდა გამოეყო? სად არის მოტეხილი ხელი, ფეხი, გადამტვრეული კისერი, ამის დედაც, სად არის დაჟეჟილობა,... მისტერ კრამერ, არათუ ჭრილობა, თქვენ სისხლჩაქცევაც კი არ აღგენიშნებათ, დასკვნების გამოტანა თქვენთვის მომინდვია,... ისე, მიხარია, რომ ჩვეულებრივ თინეიჯერებს არ ჰგავხარ, კიდევ კარგი 911-ზე დარეკვა მაინც შეძელი, სულ ესაა, - ექიმი წამოდგა და კარისკენ გაემართა, მაგრამ მარკის შეცბუნებული და აკანკალებული ხმა მახვილივით ჩაესო ზურგში.
- ექიმო,... 911-ზე მე არ დამირეკავს, ეს ზუსტად მახსოვს.
ექიმი შემობრუნდა.
-რა ბრძანეთ?.. იმ მომენტში იქ არავინ იმყოფებოდა, მისტერ კრამერ, თქვენ თუ არა, მაშ ვინ დარეკა 911-ზე?...
- მე არსად დამირეკავს, ექიმო, - მტკიცედ გაიმეორა მარკმა და თვალი თვალში გაუყარა.
ექიმმა ტომპსონმა რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ საუბარი შეაწყვეტინათ მაღალმა, ბრგე მამაკაცმა, რომელიც დაუპატიჟებლად შემოვიდა პალატაში, შავი ტყავის კურტაკზე ვერცხლისფერი ვარსკვლავის ბრჭყვიალი ხაზს უსვამდა მის აღმატებულ სტატუსს.
- შერიფო კრამერ, - მიეგება ექიმი.
- ექიმო, კიდევ ერთხელ მოგესალმებით, - შერიფმა ბეჭებზე ხელი დაუტყაპუნა ექიმს და კარისკენ გააცილა, - მადლობელი დაგრჩებით, თუ ჩემს ძმისშვილთან მარტო დამტოვებთ, ჩვენი საუბარი ვჰგონებ არ უნდა იყოს სასიამოვნო მოსასმენი თქვენი ნაზი ყურებისთვის.
ექიმი ტომპსონი შეჩვეული იყო შერიფის საუბრის ამგვარ უცნაურ სტილს, თითქმის ცინიკურს და დამცინავს, მაგრამ ის ერთადერთი ადამიანი იყო ამ პატარა ქალაქის ათი ათასი მაცხოვრებელთაგან, ვისთანაც საერთო ენის გამონახვა შეძლო, საერთო ენის გამონახვაში კი დიდი როლი იმ ავადსახსენებელმა ბარმა ითამაშა, სადაც ყოველ უიკენდზე შერიფი და ექიმი მაგარ-მაგარ სასმელებს ყლურწავდნენ ხოლმე, სპორტის სიახლეებს განიხილავდნენ, პოლიტიკაზე ცხარედ კამათობდნენ და საბოლოოდ ყველაფერი ყოველთვის იმით სრულდებოდა, რომ ქალაქის პატივცემული მერი იძულებული ხდებოდა საკუთარი მანქანა გაეგზავნა ბარში, რათა ალკოჰოლისგან გამობრუჟული ძმა და მისი უხიაგი კომპანიონი საკუთარ სახლებში უსაფრთხოდ და ყოველგვარი ექსცესის გარეშე მოხვედრილიყვნენ.
ექიმის გასვლის შემდეგ შერიფი ქუსლებზე შემოტრიალდა და მარკს მკაცრი მზერა მიაპყრო.
- ბიძაჩემო, მე...
- არ გინდა, - ხელის აქნევით დაადუმა შერიფმა, - შენ უკვე მერამდენედ არღვევ პირობას, რა გემართება მარკ, ჩემი გაზრდილი ხარ, ჯერ ასეთი პატარა ხარ, - შერიფის ხმა ყვირილში გადაიზარდა, - ყოველთვის შენს გვერდით ვარ, როცა რამე გიჭირს, როცა რამე გჭირდება, შენ კი რით მპასუხობ? მიპასუხე შე პატარა ნაძირალავ, გელოდები!
- მხოლოდ რამოდენიმე სირჩა კოქტეილი დავლიე, - წაიბურტყუნა მარკმა და თავი ჩაღუნა.
შერიფს აღარაფერი უთქვამს, ფანჯარასთან მივიდა, გაიხედა, შემდეგ შემობრუნდა და მარკს ყოყმანით მიაშტერდა.
- მარკ, იქნებ გაიხსენო რას ან ვის დაეჯახე?
მარკი გაოცებისგან ლამის წამოხტა საწოლიდან.
- ბიძაჩემო, თქვენ რა, ჯერ არ დაგიდგენიათ ეს? ჩემი იმედი ნუ გექნება, არაფერი მახსოვს..
- საქმე ისაა, რომ დარტყმის მომენტში იმ ვიღაცამ, ვიღაცამ, - ხაზგასმით წარმოთქვა შერიფმა, - კვალი დატოვა მანქანაზე, თავიდან ვიმედოვნებდი, რომ ეს უბრალოდ ირემი იყო, მაგრამ შემდეგ აი ეს აღმოვაჩინე, - მან გამარჯვებულის ღიმილით ასწია მაღლა ცელოფნის პაკეტი, სადაც შავი ძაფის ნაგლეჯი იდო.
- მერე? - მოუთმენლობა ვერ დამალა მარკმა.
- მერე ის, რომ საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტია, რომ ირმები კოსტიუმით არ დაიარებიან, ეს კოსტიუმის ძაფია, რომელიც დარტყმისას შერჩა მანქანას, - დაასრულა შერიფმა და მარკის ჭიქიდან მოსვა წყალი.
- ხოო..არვიცი რა ვთქვა, - კეფა მოიქექა მარკმა, - ალბათ რამე შეცდომაა, ადამიანი ასე ძლიერად ვერ დალეწავდა მანქანას...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი talia

გელოდებოდი ვიცოდი რომ დღეს დადებდი, ხვალეც დაგელოდები იმედი მაქვს დადებ, მომეწონა. კარგად წერ არ მიედ მოედები, ყველაფერი დალაგებული გაქვს, ეტყობა რომ შრომობ. ინჩი ბინჩად არ წერ.

 


№2  offline მოდერი ბელუ შეროზია

როგორც წინა თავებს ამასაც დიდი ინტერესით ვკითხულობდი, თუმცა ეს თავი ბევრად დამაინტრიგებელი იყო. თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ წინ ბევრი საინტერესო რამ გველის heart_eyes სამწუხაროდ პირადი პრობლემების გამო ერთი-ორი კვირა ჩემთვის მიუწვდომელი იქნება საიტი, თუმცა როგორც კი დავბრუნდები კვლავ ჩავუჯდები kissing_heart

 


№3 სტუმარი სტუმარი ჰაიკო

გმადლობთ, მიხარია რომ მოგწონთ ✌

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent