შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

იცი როგორ მაგიჟებ?! {სრულად}


9-04-2018, 22:07
ავტორი Girl with pretty smile
ნანახია 4 130

იცი როგორ მაგიჟებ?! {სრულად}

ვზივარ და დავყურებ ღამის თბილის,დავყურებ ღრუბლებიდან და ვაცნობიერებ,რომ მივფრინავ,ამ ქვეყნიდან მივფრინავ და გავურბივარ ყველას და ყველაფერს.ნეტა რა იქნებოდა ეს ყველაფერი,რომ არ მომხდარიყო.ხომ შეიძლება მეც ისე წყნარად მეცხოვრა როგორც სხვებს?მაგრამ არა ეს შეუძლებელია.მე ყოველთვის ვიყავი გამორჩეული იმით,რომ არასდროს მქონდა ისეთი ცხოვრება როოგრც სხვებს.მოდი,რომ არ დაიბნეთ სულ თავიდან დავიწყებ.
მე ანა ასამბაძე ვარ,20 წლის.დავიბადე გურისს ერთ-ერთ პატარა სოფლეში,10 წლამდე უმაგრესი ბავშვობა მქონდა,ყველა და ყველაფერი მიყვარდა.მუდამ ვიღიმოდი და ტირილი რას ნიშნავდა არ ვიცოდი,მაგრამ მართალია ის,რომ ბედნიერებას უბედურება მოსდევსო ამბობენ.დედ-მამა 10 წლის ასაკში გარდამეცვალა,ავარიაში.ამის შემდეგ ბებია მზრდიდა,მაგრამ როცა 20 წლის გავხდი ისიც გარდააიცვალა.ყოვლე ღამე სველ ბალიშზე მეძინა და ტირილს იმდენად ვიყავი შეჩვეული,რომ ძილში ცრემლები თავისით იკვლევდნენ გზას.ამ ტკივილის ახსნა რთულია სანამ თვად არ გამცდით,გირჩევთ და ღმერთს ვთხოვ,რომ ეს არც გამოცადოთ.მოკლედ ამის შემდეგ ის ფული რაც გადანახულლი გვქონდა ავიღე და თბილისში ჩამოვედი,სასწავლებლაად.თან აქ დეიდა ცხოვრობდა და მასთან ვაპირებდი დარჩენას,როცა დავურეკე და ჩემი გადაწყვეტილება მოვახსენე გაუხარდა,თან ძალიან და მოუთმენლად ელოდა ჩვენ შეხვედრას.მოკლედ ბარგი ჩავალაგე და დავადექი თბილისის გზას.იქ როცა ჩავედი შორენა,აკაკი და მათი შვილი დამხვდა.ყველას სათითაოდ მოვეხვიე და გულში ჩავიკაარი.რომ არ დაიბნეთ მოკლედ გეტყვიტ შორენა დეიდაჩემია,აკაკი მისი ქმარი ანუ ბიძაჩემი ხოლო მათი შვილი ვაჩე ანუ ჩემი დეიდაშვილი.მათ თავისი პატარა ბიზნესი აქვთ რომელიც შთამომავლობას გადაეცემა,აქვთ სასტუმრო და რამოდენიმე სუპერმარკეტი.ხათუნა ვაჩეიშვილია,აკაკი კი ახვლედიანი.ვაჩე 24 წლისაა,ჩემზე ოთხი წლით დიდია,მიუხედავათ ამისა ერთამენთს ძალინ კარგათ ვუგებთ.ის ჩემთვის უფროსი ძმაა რომლის ყოლაზე სულ ვოცნებობდი.მოკლედ მგონი მცირედი წარმოდგენა შეგექმნათ რა და როგორ.სახლში,რომ მივედით ყველაფერი ისევ ისე იყო როოგრც ადრე.ეზოს ისევ ნაირ-ნაირი ყვავილები ამშვენებდა,ახლაც ასეა.ეზოს ბილიკი მიუყვება ამ ბილიკს,რომ გაუყვე პირდაპირ სახლის კარებს მიადგები,ხოლო სახლის კარებთნ ის იყოფა და უკანა ეზოში გაყავხარ.უკან ეზოში დიდი მაგრამ არც ისე ღრმა ბასეინია.ცურვა არ ვიცოდი და არც ახლა ვიცი ამიტომაც მე იქ ჩამსვლელი არ ვარ,მიუხედავათ იმისა,რომ ძალიან ცხელა ბასეინში გაგრილება არ მინდა,ჯერ სიცოცხლე მინდა.შიგნით სახლი თანამედროვე სტილში იყო მმოწყობილი.ნათელი მისაღები,ტახტით და ორი სავარძელით,მათ შორის პატარა მინის მაგიდა.ორ დიდდ ფანჯარას შორის საშუალო ზომის ბუხარი,რომელზეც ოაჯახის ფოტოებია განლაგებული,ხელმარცხნივ დიდი „შკაფი“ დგას იქ სხვა და სხვა ჭურჭელია შელაგებული.ეგრედ წოდებული „სერვანდი“ ალბათ მიმიხვდით.ტელევიზორი მისაღებში არ უდგათ რადგან ამ ოთახში მხოლოდ დიდ ზეიმებს აწყოენ,ხოლო მეორე ოთახში სადაც თითქმის იგივე განლაგებითაა ნივთები დაწყობილი დგას დიდი ტელევიზორი.სამზარეულო შავ-თეთრ ფერებშია გაწყობილი,საძინებლები კი მუქ ფერებში.ეს კომფორტისთვის და კარგი ძილისთვის.დიდი სახლია და ოთახიც ბევრია,მე ერთ-ერთი ოთახი მომცეს,საკმაოდ კომფორტული და მყუდრო.
-ანუკი,შვილო ეს იქნება შენი ოთახი.თავი ისე იგრძენი როოგრც საკუთარ სახლში,არაფრის მოგერიდოს,რამე თუ დაგჭირდებაა დაგვიძახე.-შორენა მიღიმის და ყველაფერს ისე მიხსნის.მრცხვენია,მართლა მრცხვენია.ამ ხალს ტვირთად ვემატები,თუმცა გადაწყვეტილი მაქვს,რომ მუშაოას დავიწყებ ხოლო ფულს როცა ავაგროვებ ცალკე პატარა ბინას ვიქირავებ,თუნდაც ვიყიდი და მათ არ შევაწუხებ.ჩემი ნივთები ამოვალაგე,კარადაში ლამაზად შევაწყვე და დავკეცე.მართლია კარადის ნახევარს იკავედა თუმცა ეს არაფერია.წყალი გადავივლე და ცოტახაი წამოვწექი,ცოტახანი წამოწოლა კი 3 საათიან ძილში გადაიზარდა.აბა რა იქნება 5 საათი ერთ ადგიიილას ჯდომა საშინელებაა.როცა გავიღვიძე,ბრეტელებიან მაისურზე თეხელი ჟაკეტი მოვიცვი,“ლასტებში“ ფეხი შევუყარე და თმები გავისწორე,შემდეგ შორტებიც გავასწორე და ქვევით ჩავედი,ძალიან მშიოდა.მისაღბში შევედი იქქ შორენა მეგულებოდა მაგრამ ამის ნაცვლად ხელში ვაჩე და რამოდენიმე ბიჭი შემრჩა.საშინლად შემრცხვა,ვაჩემ დამინახა და დამიძახა.
-ანი,მოდი-ხელი დამიქნია,მეც მისაღებში შევედი და ჩუმათ მივესალმე იქ მჯდომებს.
-გამარჯობა-ვაჩეს გვერდით დავჯექი და ყველას თვალი მოვავლე.ორნი იყვნენ და აშკარად ტყუპები.
-ანი,გაიცანი ჩემი ძმაკაცები.ბაჩი და დაჩი გასვიანები.ალბათ მიხვდი,რომ ტყუპები არიან.-თავი მსუბუქად დავაქნიე თანხმობის ნიშნად.
-მე დაჩი ვარ-ერთ-ერთმა ხელი გამომიწოდა მეც მორცხვად გავუღიმე და ჩემი ხელი შევაგებე.
-მე კიდე ბაჩი,აუ რატო ხარ ეგეთი მორცხვი?ვაჩიკოს დეიდაშვილი სხვანაირი უნდა იყო ტო-ისე საყვარლად ლაპარაკობდა და თან იცინოდა უნებლიე მეც გადამღო ღიმილი.
-მე უბრალოდ...არ გიცნობთ-ბოლოს როგორც იქნა ამოვიღე ხმა.
-არ იდარდო მოგვარდებაა ეგ-ეს დაჩიმ მითხრა,ჯერ-ჯერობით ვარჩევ მათ რადგან დავიმახსოვრე ბაჩი მარჯვნივ ზის დაჩი კიდე მარცხნივ.
-კარგი ესე იგი,სახელი და გვარი გაიგე ეხლა ასაკს გეტყვით.24 წლისები ვართ,შეყვარებულები არ გვყავს,ნუ შეიძლება დაჩის ყავდეს მაგრამ მე თავისუფალი ვარ-წარბები ამითამაშა მე კი ისევ გამეცინა,ოღონდ ამჯერად ხმამაღლა.
-აი მასე რა,მაგრა გიხდება ღიმილი.
-მე გავალ,ვაჩე შორენა სადაა?
-მეზობელთნაა ცქნაფ,გინდოდა რაამე?
-მშია...-ისე ვთქვი თითქოს საუკუნეა არ მეჭამოს.
-მოდი განახებ რა სადაა-გამომყვა და ყველაფერი მანახა,მეც მალე დავიმახსოვრე და საჭმელის კეთებაას შევუდექი.როცა დავასრულე ჭამას შევუდექი.მოკლედ გეტყვით,მე ის ვარ ვინც ბევრს ჭამს და არასდროსს სუქდება.ჭამა კი საშინლად მიყვარს,ტკბილი მითუმეტეს განსაკუთრებით შოკოლადი,ოღონდ მწარეს ვერ ვიტან.ჭამა,რომ დავამთავრე ყველაფერი ავალაგე,გავრეცხე,დავამშრალე და თავ-თავის ადგილას შევინახე.შემდეგ ისევ მისაღებში გავედი და ბიჭებს შევუერთდი,რამდენად უცნაურადაც არ უნდა გეჩვენოთ საშინლად დავუახოვდი მათ და ისეთი წარმოდგენა შემექმნა თითქოს წლებია მათ ვიცნობდე.საერთოდ ძალიან მორცხვი და ჩაკეტილი ვარ,თუ მრცხვენია მაშინ ამის გამოსწორება ძნელია ხოლო თუ არ დამელაპარაკებიან ისე მე უცხოს არასდროს გავუბამ საუბარს,გინდ გოგო იყოს გინდ ბიჭი.მათთან მალე გამოვნახე საერთო ენა,თან ორივე საშინლად სახალისოები არიან,თითქმის ყველა წინადადების შემდეგ მაცინებენ.მათი გარჩევაც მოვახერხე,ბაჩი დაჩისგან იმით განსხვავდება,რომ ორჯერ უფრო მეტს იცინი ვიდრე დაჩი.მალე შორენაც მოვიდა.
-ანუკი გაიღვიძე?
-კი შორე-არასდროს მივმართავდი მას დეიდათი,რადგან თვითონაც იყო ამის წინააღმდეგი,შენი ტოლი ვარ არ გამაგონო აქ დეიდა და ბებიაო.
-შეეჩვიე მასხარებს?
-აუ შორე რას გვკადრებ ტო?-აი კიდევ მათი განმასხვავებელი,დაჩი ყოველი სიტყვის ბოლოს ჟარგონს არ ხმარობს აი ბაჩი კი სულ ყველაგნ აკვეხებს.
-ბოდიში ბაჩი,მასხარა არა ჯამბაზი-შორე უცინის და ოთახიდან გადის.შემდეგ კი იწყეა იმაზე საუარი თუ როოგრ უყვართ შორენა ამ,საუბარში მეც ვერევი და ყველა ჩემ მოსაზრებას ვამბობს მასზე.ბიჭები რომ,წავიდნე უკვე გვიანი იყო მე პირდაპირ დასაწოლად წავედი.ამ ღამემაც ისე ჩაიარა როოგრც სხვა გადის ხოლმე,სველ ბალიშზე მეძინა და ყველა შემორჩენილი მოგონება სიზმრის სახით გადიოდა ჩემ გონებაში.დილით,როცა გავიღვიძე არ მისაუზმია.მოვემზადე,ტანზე მომდგარი შავი ჯინსი,ბრეტელებიანი თეთრი მაისური და კეტები ჩავიცვი.ჩემებს ვუთხარი,რომ სამსახურის საძებნელად მივდიოდი.შეწინააღმდეგება კი ცადეს თუმცა ბოლოს ჩემი გავიტანე და მარტო დავუყევი თბილისის არც ტუ ისე ნაცნობ ქუჩებს.ბოლოს ერთ-ერთ კლუბთან გავჩერდი.განცხადება იყო გაკრული მიმტანის თაობაზე,დაუფიქრებლად შევააღე კარები და მენეჯერთნ გასუბრება მოვითხოვე.რამდენიმე წუთში კი ბნელ კაბინეტში ვიჯექი,ჩემ წინ კი ახალგაზრდა გოგონა იჯდა.
-აბა გისმენთ.
-სამსახურის თაობაზე მოვედი
-კარგი სახელი და გვარი.
-ანა ასამბაძე.
-ანა,გამოცდიება გაქვს?
-არა-ჩუმათ ვამბობ და თვს ვხრი.
-კარგი,რამ გადაგაწყევტია მუშაობის დაწყება?-სიმართლე გითხრათ გამიკვირდა რაში იყო ეს კითხვა საჭირო მაგრამ მაინც ვუპასუხე.
-მინდა,რომ ფული ჩემით ვიშოვო და ჩემ ოჯახს კიდერზე არ ვაჯდე.
-აჰა,გასაგებია.სწავლობ?
-წელს ვიწყებ.
-რამდენი წლის ხარ?
-20-ის.
-კი მაგრამ ჯერ არ დაგიწყია სწავლა?
-სკოლიაში გვიან შევედი,სკოლა როცა დავამთავრე ოჯახში პრობლემები შემექმნა ამიტომ სწავლას ახლა ვიწყებ.
-კარგი,მაშინ რაღაცას შემოგთავაზებ.
-გისმენთ-ყურები ვცქვიტე და მას თვალებში მივაშტერდი.
-ერთ კვირას მოგცემ ვადას,დავაკვირდები შენ მუშაობას თუ მომეწონები აგიყვან.
-რა თქმა უნდა,უღრმესი მადლობა.
-არაფრის ძვირფასო,ხვალ საღამოს 8 საათზე აქ იყავი.-სახლში რომ მივედი დიდიათ არ ესიამოვნათ ის,რომ მუშაობა კლუბში დავიწყე თუმცა ეს ფაქტი მალე გადააგორეს.მიხაროდა სამსახურის დაწყება,არ ვიცი მარტომ მაგრამ ვგრძნობდი რომ რაღაც შეიცვლებოდა.სახლში არაფერი მომხდარა,როგორც ყოველტვის ცოტა ვილაპაარაკეტ,ტელევიზორს , შორენას ნამცხვირ გამოცხობაში მივეხმარე,შემდეგ კი დასაძინებლად დავწექი.მიხვდებიტ ალბათ,რომ ისევ ვიტირე და სიზმარიც ისევ იგივე იყო.დილით,რომ გავიღვიძე გამოვიცვალე და ოთახიც მივალაგე,დრო საშინლად ნელა გადიოდა,ან მე მეჩვენებოდა ასე.ბოლოს როგორც იქნა დავიწყე მომზადება და სამსახურში გავიქქეცი.იქ ნათიამ(მენეჯერი)ფორმა მომცა,მალე გამოვიცვალე და ჩემი სამუშაო დღეც დაიწყო.
ერთი კვირა მალე გავიდა,ყველაფერი ძალიან კარგათ მიდიოდა.სალომე გავიცანი,ისიც მიმტანია,ჩემზე ერთი წლის უფროსია.ლამაზი გოგონა.მაღალი სუსტი,წაბლიფერი თმით,თაფლისფერი თვალეით,საშუალო ზომის ცხვირით და ამავე ზომის წითელი წუჩებით.ერთმანეთს მაალე გავუგეთ და ძალიანაც დავახლოვდით,სოფელში საუკეთესო მეგობარი არ მყავდა აქ კიის გამიჩნდა სალომეს სახით.დღესაც ყველაფერი ისევ ისე მორდება,მოვემზადე დასამსახუღში მივედი,სალომე ვნახე ცოტა წავეჭორავე და მუშაობას შევუდექი.დღეს ჩვეულზე უფრო მეტი ხალხი იყო.ამისტვის ყურადღება აარ მიმიქცევია ჩემ საქმეს ვაგრძელებდი.
-ანუკი,იმ მაგიდასთნ შენ გიძახებენ.
-კი მაგრამ სალო სადაა?
-ვერ გამიგე,პირადად შენ-ვერაფერს მივხვდი თუმცა შეკვეთ ავიღე და მაგიდასთან მივედი.რამოდენიმე მამაკაცი იჯდა,მათთან ერთდ კი გოგონები.იმის ახსნას არ დავიწყებ რანაირები და ვინები არიან.შეკვეთ როცა დავალაგე უკან ვბრუნდებოდი როცა ერთ-ერთმა მადგანმა საჯდომზე მსუბუქად დამარტყა ხელი.აი ეს კი ვერ მოვითმინე.
-უკაცრავად?
-რა ხდება პატარა?
-ჯერ ეს ერთი მე თქვენი პატარა არ ვარ,მეორე ხელები დაამოკლეთ-მეტი არაფერი მითქვამს გამოვბრუნდი და ჩემი საქმე გავაგრძელე.მთელი ღამე ვგრძნობდი დაღინებულ მზერასს,ვცდილობდი,რომ ყურადღება არ მიმექცია და ასეც ვიქცეოდი.სამუშაო საათები როცა დამთავრდა ნათია მოვიდა და მიტხრა,რომ უფროსი მის კაბინეტში მელოდა.მანამდე ის გერმანიაში იყო,როგორც გავიგე დღეს ჩამოსულა.ცოტა არ იყოს ვნერვიულობდი.კარებზე ბრთხილად დავაკაკუნე და როცა შესვლის ნება მიირე კარეი ბრთხილად შევაღე.
-უკაცრაად,მეძახდით.
-მოდი-ოთახი ბოხმა ბარიტონმა გააპო,შემდეგ შემობრუნდა და...ჰოი საოცრება.
-თქვენ...ადგილზე გავქვადი.ჩემ წინ უფროსის სავარძელში ის თავხედი იჯდა.ამაზე ნერვები საშინლად მომეშალა,,იცოდა,რომ მისი თანამშრომელი ვიყავი და რა გააკეთა?ის ამ დროს პირიქით ჩემ უფლებებს უნდა იცავდეს.ყველანაირად ვცადე თვის გაკონტროლება რადგან ეს სამსახური ძალიან მჭირდება და მისი დაკარგვა არ მინდა.
-რა იყო პატარა ენა გადაყლაპე?-მისმა ცინიკურმა ღიმილმა უარესად მომიშალა ნერვები.
-მე უბრალოდ არ ვიცოდი-თავი ჩავხარე რათა ჩემი სიწითლე დამემალა რომელიც გაბრაზებამ და სირცვილის გრძნობამ გამოიწვია.მიუხედავად იმისა,რომ ჩაკეტილი ადამიანი ვარ თავდაცვა მეხერხება,ჩემ დაცნვას და მასხრად აგდებას კი არავის შევარჩენ.
-კარგი,მომისმნე შენთნ საქმე მაქვს-ეს მითხრა და ხელით მანიშნა,რომ მის წინ სავარძელზე დავმჯდარიყავი.მაშინვე კომფორტულად მოვთავსდი ბრუნავ სკამზე.თავ ძლივს შევიკავე ტრიალი,რომ არ დამეწყო პატარა ბავშვივით.
-გისმენთ.
-მოკლედ,შენ იქნები ჩემი პირადი მიმტანი,მოსამსახურე.რაც გინდა ის დაარქვი,მომემსახურები მხოლოდ მე და სხვას არავის,ასევე როცა დამჭირდება წაგიყვან ჩემთან და თუ საჭირო გახდება დარჩბი კიდევაც-ეს წინადადება საშინად არ მომეწონა,მისი ცინიკური ღიმილი კი უარესად მაყენებს ეჭვის ქვეშ.არ ვაპირებ ამ წინადადებაზე დათანხმებას.
-არ მინდა.
-ვერ გაიგე რა გითხრაი?აქ სადმე კითხვითი ტონი გაიგონე?
-გავიგე თნ ძალიან კარგათ.
-აბა რა გითხარი?
-ის,რომ მე ვიქნები თქვენი პირადი მოსამსახურე.
-ესეიგი თანახმა ხარ.-ღმერთო რა დამპალია ეს რა გააკეთა,აი მეც,რომ წამოვაყრანტალე არა რა მინდოდა?მისი ცინიკური ღიმილი კი მკლავს და საშინლად მაღიზიანებს,ის შავი თვალები რომლებშიც აშკარათ ჩანს მხტუნავი ეშმაკები და დამცინავად,რომ მიმზერენ.
-არა არ ვარ-ბოლოს როგორც იქნა ამოვიდგი ენა და თავიდან გავუმეორე პასუხი.
-მე,რომ სხვა რამ გავიგონე?!
-მაინც რა?-არც მე დავაკელი ცინკურობა მაგრამ ეს ღიმილი მალევე შემახმა სახეზე როცა მისი ტელეფონი დავინახე,ხმა ჩაუწერია და მომასმენია როგორ ვთქვი“მე ვიქნები თქვნი პრადი მოსამსახურე“აქ დავიღუპე,სხვა გზა არ მქონდა დავნებდი და დავთანხმდი.შემდეგ კი წამოვედი და სახლის გზას გავუყევი.ნელი ნაბიჯებით მივუყვებოდი ღამის განათებულ თბილის,გარეთ თითქმის აღარავინ იყო,ზოგი დასასვენებლადაა წასული ზოგიც კი ამ საშინელ სიცხეს გაურბის და ახლა კონდიციონერის წინ ზის.მე რას ვაკეთებ?შუა ზახულში სამსახურიდან ვბრუნდები სახლში,დაქანცული და ნერვებმოშლილი.უცებ თავში კითხვამ გამიელვა.ახლა სად ვიქნებოდი მშობები ისეც ცოცხლები,რომ იყვნენ?ალბათ ყველაფერი სხვაგვარად იქნებოდა,ახლა აქ კი არა მათთან ერთად ვიჯდებოდი და ძველ დროს გავიხსენებდი,მაგრამ ისინი წავიდნენ და დამტოვეს მარტო,ბებიასთან ერთდ.ყველანაირად ცდილობდა ბებია,რომ მე ობლობა არ მეგრძნო მაგრამ ისიც კარგათ ვიცი,რომ არც ის იყო ჩეზე ნალებ დღში.მან ხომ ერთდერთი ვაჟიშვილი დაკარგა?ისიც ვიცი,რომ ღამე ისიც ტიროდა,შეიძლება ისეთივე ცხარე ცრემლებით არა როგორც მე მაგრამ,ვიცი,რომ არც ნაკლებად ტკოდა.გეფიცებით მეც ვცდილობდი,რომ ბებიასთვის ჩემი ტკივილი არ მეჩვენებია და მასთნ მუდამ მომღმარი სახით დავდიიოდი,მაგრამ ს რას შეცვლიდა?მან ხომ ყველაფერი იცოდა?ბოლოს მანაც დამტოვა.ამ ფიქრებში გართულმა მალე მივაღწიე სახლის ჭიშკარს.პირდაპირ ჩემ ოთახში ავედი,გამოვიცვალე და ისე შევედი სამზარეულოში.შორენა რაღაც საბუთბს დასჩერებოდა,მივესალმე და გამოვედი არ მინდოდა ხელი შემეშალა,აკაკი არ მინახავს რადგან მის კაბინეტში,იქ კიდევ არ შევდივარ.პირდაპირ მისაღების გზას დავადექი,იქ კი ბიჭები დამხვდნნე.სამივე გადავკოცნე და ვაჩეს გვერდით დავსკუპდი.
-ანუშკები,სამსახურში რა ხდება ახალი?-დაჩიმ თვალები დაახამხამა და ინტერესით მომაშტერდა.
-დღეს უფროსი გავიცანი-სამივეს გავუღიმე.
-აქამდე არ იცნობდი?-ვაჩემ გაკვირვებულმა იკითხა.
-გუშინ ჩამოვიდა გერმანიიდან და დღეს ვნახე.-უცებ ავუხსენი ბიჭებს სიტუაცია.
-ვინარი აბა ჩვენი კრასავიცას ბოსი?-დაჩი ახალი კითხვით წამოვიდა.გამიკვირდა ბაჩი ჩუმათ იყიო,მაგრამ როცა გავხედე მივხვდი რატომ.მესიჯობდა ვაჟბატონი.
-დემიანი ქვია,თუ არ ვცდები ნაროზაულია.-ეს,რომ ვთქვი ბაჩიმ მაშინვე ტელეფონი მიაგდო და მე შემომხედა.
-კაი ტო მართლა?
-კი ბაჩი მართლა,რა ხდება?
-მთელ თბილისში ცნობილი ბაბნიკია ტო-უცებ მიხსნის სიტუაციას რაც არ მომწონს.ბაბნიკიო,დღევანდელი გაცნობის მაბავი და ამას დამატებული რაღაც „კონტრაკტი“ რომლის პირობებიც საერთოდ არ მაწყოობს.
-ანი,რამე ზედმეტი ტუ გაკადრა მითხარი-ვაჩემ უფროსი ძმის თვისებები გამოავლინა რაეც გამეცინა,ჩავეხუტე და სახე დავმალე.არ მინდოდა ჩემი სიწითლე შეემჩნია.
-კარგი ვაჩე.-ჩუმათ ვთქვი,მაგრამ მაინც საშინლად მრცხვენოდა,მე ხომ პიროას უკვე ვარღვევ?მაგრამ ამას ვეჩეს ვერ ვეტყვიარ მინდა ჩემ გამო შარში გაეხვეს.გვიანამდე ვიჯექით და ვლაპარაკობდით,უმეტესად კი დემიანზე.არა სახელი ხო უცო და ლამაზი აქვს მაგრამ ნაროზაული,საშინლად უცხო გვარია.ბიჭები,რომ წავიდნენ ჩვენც დავიშალეთ და ჩვენ-ჩვენ ოთახებში დავბინავდით.სანამ დავწვებოდი წყალი გადავლე,სააბაზანოდან როცა გამოვედი სარკის წინ დავდექი და ჩემი თავი შევათვალიერე.მაღალი წელამდე მუქი შავი თმებით,მწვანე თვალებით,პატარა ცხვირით და საშუალო ზომის ტუჩებით.გარეგნობას არაასდროს ვუჩიოდი,თავის ქებაში არ ჩამითვალოთ მაგრამ ასეა.აიმით არასდროს მისარგებლია,პირიქიტ მუდამ ვცდილობდი,რომ შეუმჩნეველი ვყოფილიყავი და ასეც იყო.პატარა სოფელში მხოლოდ ერთეულები მიცნობდნენ.უცებ გონებაში დემიანი ამოტივტივდა,უნებლიე დავიწყე მის გარეგნობაზე ფიქრი.მაღალი,მოკე შავი ტმებიტ და ამავე ფერის მუქი თვალებიტ,საშუალო ზომის ცხვირიტ და ამავე ზომის სისხლისფერი ტუჩებით.იმ ცინიკურ რიმილშიც კი ეტყობა ლოყაზე ნაკეცი რაც უფრო მეტ მომხიბლაობას ძენს.თავი გავაქნიე და პიჟამას ელი დავავლე.მალე ჩავიცვი და სალომეს დავურეკე.
-გისმენ თვალხატულა-სულ ასე მეძახის ხოლმე.
-სამხარაძის ასულო რას შვები?
-არაფერს თვალხატულა ახლა დავწექი.
-მეც ფერია-სალომე საშინლად ლამაზი გოგონაა,ამ გავიგე,ყველა წვრილმანი და სადუმლო.მენდო და მეც ვენდე,გავუმხილე ყველაფერი ჩემი ცხოვრების შესახებ.ვფიქრობ,რომ გამიმართლა რადგან მას შევხვდი.
-გოგო,რა უნდა მეკითხა.დემიანს რა უნდოდა?-მე ყველა წვრილმანი მოვუყევი,არაფერი გამომიტოვებია.სალომეს არაფერი უთქვამს,უბრალოდ თქვა,რომ რაღაც საეჭვო იყო და მეც დავთანხმდი.სალომესთან ლაპარაკს,რომ მოვრჩი ტელეფონი გვერდზე გადავდე და დავიძინე.ამ ღამემ ცრემლების გარეშე ჩაიარა რაც ძალიან გამიკვირდა მაგრამ გამიხარდა,რადგან მივხვდი,რომ რაღაც შეიცვალა.მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს,რომ არ მტკივა.
დილით,რომ გავირვიძე უკვე 12 საათი იყო.ავდექი და ქვევით პიჟამოთი ჩავცუნცულდი.შორენას გარდა სახლში არავინ იყო.მთლი დღე სხვა და სხვა რამ ვაკეთეთ.ბოლოს ჩემი წასვლის დროც მოვიდა.გამოვიცვალე და სამსახურში მიმავალ გზას დავუყევი.იქ,რომ მივედი ცოტახანი სალომეს ველაპარაკებოდი შემდეგ კი გამოვიცვალე და ფორმა ჩავიცვი.უსაქმოდ დიდი ხანი ვიჯექი,აი ბატონი დემიანი,რომ გამოჩნდა ხელი დამიქნია და მეც წამიერათ მასთან გავჩნდი.ისევ ბიჭებთან ერთდ იყო,ოღონდ ამჯერად გოგონები იყვნენ სხვა.შეკვეთა მალე ავიღე და ბარისკენ წავედი.ბოლოს კი სინზე დაწყობილი სასმლებით მათკენ ვიკვლევდი გზას,უეცრად ვიღაც დამეჯახა.ტეკილა,ვისკი და წვენი ჩემ ფორმსა შეეზილა და დამწება.უცებ სალომე ვიპოვე,შეკვეთის ფურცელი მივეცი და ვთხოვე,რომ მას მიეტანა ის.მე კი გასახდელში შევედი,მაისური გავიძვრე და ბიუსალტერიტ ვეძებდი ჩემთვსი შესაფერის მაისურს,უეცრად კარები გაიღო და გასახდელში დემიანი შემოვარდა...უცებ დავავლე იქვე მიგდებულ მაისურს ხელი და სეულზე ავიფარე.ვერ მივხვდი აქ რას აკეთბდა ან ახლა რატომ მიახლოვდება ნელი ნაბიჯებით,მე კი ნელ-ნელა უკან მივიწევდი.ბოლოს კი კედელს ავეკარი.
-აქ რა გინდა?-იმ კითვას მისვამს რომელიც მე უნდა დამესვა.
-მე კი არა თქვენ რა გინდათ აქ?
-გოგო,მე შენ რა გითარი?სალომეს,რა უნდოდა ჩვენს მაგიდასთნ?
-თქვენი შეკვეთა თქვენს ერთ-ერთ კლიენტს ჩემთვის,რომ არ გადაესხა ახლა მე ვიქნებოდი იქ-მორჩილად და ჩუმად ვპასუობ,ვცდილობ არ ვიყვირო და ნერვები არ მოვიშალო.ეს,რომ ვუთხარი შებრუნდა და ნელა გაემართა კარებისკენ.სიარული მანერაც რაღაც სვანაირი აქვს,არის მასსი რაღაც რასაც ვერ ავხსნი.კარები გააღო და გავიდა,მაგრამ იმავე წამს თავი შემოყო და მომაძახა.
-მგონი ფორმის ჩაცმას საერთოდ აღარ მოგთხოვ-ეს,რომ მითხრა მაშინვე გაიკეტა თვალები,მე კი ვერაფერი ვუთხარი ენა ჩამივარდა.ბოლოს ძლივს ვიპოვე ჩემთვის შესაფერისი ფორმა და ისევ ცემ ადგილს დავუბრუნე.ბართან დავდექი და ველოდებოდიროდის დამიძახებდა ბატონი დემიანი,მისი სახელის ხსენებისას ტუჩის კუთხე მითთრთის.მალე ჩემთან სალომე გაჩნდა და გაოცებული თვალები მომავლო.
-ის..ის შენთან ერთად გსახდელში იყო?-ისეთი ხმით მკითხა მეგონა რაღაც არაამქვეყნიურ არსებას უყურებდა.
-დამპალი,მისი სახელის ხსენბაც აღარ მინდა.
-ანა რა ქნა?რამე დაგიშავა?
-არა დაშავებით არაფერი დაუშავებია,მოდი სამუშაო საათები,რომ დამთავრდება ყვლაფერს მაშინ მმოგიყვები და უკეთ გაიგებ.
-კარგი ძვირფასო,უი მგონი გეძახიან.-მაშინვე მივხვდ ვინ მეძახდა მაგრამ ყოველი შემთვვისტის გავიხედე.რა თქვა უნდა ვაჟბატონი იყ,მეც ნელი ნაბიჯებით მივუახლოვდი მათ მაგიდას.
-გისმენთ-ჩუმათ ვთქვი და ფურცელი მოვიმარჯვე.
-აქ დაჯექი-დემიანმა სკამი გამომიწია და მთხოვა,რომ დავმჯდარიყავი.მისი ცინიკური ღიმილი კი საშინლად არ მომეწოა.ბიჭებს თვალი მოვავლე,დემიანის გარდა იქ კიდევ სამი იჯდა.ერთი ქერათმიანი და თაფლისფერთვალბა იყო,მეორე შავი თმებით და მწვანე თვალებით,რომ ვაკვირდები ასე მგონი მე ვარ ოღონდ საპიისპირო სქესის წარმომადგენელი,მესამე კი წაბლისფერთმიანი და ცისფერთვალებაა.მათ თვალი,რომ მოვაშორე მაშინვე გამახსენდა დემიანი.
-უკაცრავად,თუ არაფერი გნბავთ მე წავალ.
-ანა აქ დაჯექი მეთქი.-თვალეი დამიბრიალა,მეც სხვა რა გზა მქონდა იქვე დავჯექი.გაკვირვებული ვუყურებდი ყველას და იმ სახედამანჭულ გოგონებ ამრეზით,რომ მიცქერდნენ.ორივეს დამწვარი ქერა თმები ქონდათ,საშინლად ქონდათ დამწვარი.ეტყობოდათ ბევრი ექსპერიმენტი იტარეს,ბოლოს კი ისვ ბუნებრივ ფერს დაუბრუნდნენ.ამას თავი დავანებოთ მიზეზს ვერ ვხვდებოდი აქ რა მინდოდა,ან საერთოდ რა ჯანდაბა უნდა ნაროზაულს?
-ანა არა?მე დიმა ვარ.აქ ჩვენ გამო ხარ დემიანი შენზ ბევრ რამეს ამბობდა ამირომ გაცნობა მოგვინდა.-ქერამ გამიღიმა და მეც იგივე გავიმეორე.
-მე გუკა ვარ,ამაღლობელი.ხო დიმა კიდე ბაბლუანია.აი ეს კიდე ჩვენი სიმპაწიურია,ალექსანდრე.-წაბლისფერთმიანმა მითხრა და შავთმიანზე მანიშნა,აი იმაზე ჩემ თავს,რომ მახსენებს.
-ვინ ხარ ასეთი დემიანი სულ შენზე რო ლაპარაკობს?-უკნიდან საშინლად წიკვინა და ამაზრზენი ხმა გავიგონე.როცა მივიხედე კი ერთ-ერთი გადამწვარ ბარბი დამხვდა.ეტყობა,რომ ეს დემიანის თოჯინაა.
-მე,არავინ არ ვარ.ჩემი წასვლის დროა-არაფერი მითქვამს რადგან არ მინდოდა აქ რაღაც დებილობების ატეხვა.ავდექი და წავედი,იმ გოგოს წიკვინა ხმა კი ისვ გავიგონე-აუ შეეშინდა-როგორ მოვითმინე,რომ რაღაც არ მეთქვა არც კი ვიცი,უბრალოდ ერთ ყურში შევუშვი და მეორედან გამოვუშვი.დღე საშინლად ნელა გადიოდა,ბოლოს როგორც იქნა ჩემ ფორმას დავუბრუნდი და სახლში წავედი.კარებიდან გავდიიოდი როცა დემიანის ხხმა გავიგე.მე მეძახდა,თვალები მობეზრებულმა ავატრიალე და ისევ შიგნით შევედი.
-შენ დღეს ჩემთან მოდიარ.-პირდაპირ მითხრა და ხელი დამავლო.
-კი მაგრამ,რატომ?ან საერთოდ რა მინდა შენთან?
-ისჯები იმის გამო,რომ შენს ნაცვლად სალომე მომემსახურა.
-კი მაგრამ,რა ჩემი ბრალი იყო?
-ეგ უკვე აღარ მაინტერესებს.
-ღმერთო შენ მიშველე.-ტელეფონი ავიღე და ვაჩეს დავურეკე.
-გისმენ ანი.
-ვაჩე,დღეს სახლში ვერ მოვალ-მოწყენილი ვამბობ და მის პასუხს ველოდები.
-რატომ?
-რაღაც საქმეები მაქვს,დემიანთან უნდა მივიდე სახლსი.
-ანი დარწმუნებული ხარ.
-კი ვაჩე ნუ ღელავ.
-კარგი საყვარელო.
-კარგი ჩემო ბიჭო გკოცნი.-საუბარი როგორც კი დავასრულე ტელენი ჩანთაში ჩავიგდე და მას გავხედე,რატომღაც საშინლად დაჭიმული იჯდა რამაც ძალიან შემაშინა მაგრამ წმებში მოეშვა,ეს სულაც არ მაიტერესებდა ახლა ყველაზე მეტად ამ დღის დამთავრება მინოდა.ბევრი სიარულის შემდეგ მივადექით დიდ ორსართულიან სახლს.ჭიშკარი გაიღო და მანქანა ეზოში შეიყვანა.დიდი და ლამაზი ეზო იყო,აქა-იქ ყვავილებით მორთული,სახლი კი დიდი და ლამაზი,ორივე სართულზე გისოსები ქონდა ფანჯრებს,ეს ყველაფერი გარედან იყო მაგრა შიგნით რა იქნება ეს არ ვიცი.უი მართლა ის არ მითქვამს,რომ ეზოში დიდი ჰამაკი იყო გაკიდული ასევე საქანელა და ფანჩატურიც იდგა.კარგი ამას თავი დავანებოთ,შიგნით სახლი საკმაოდ კომფორტული და მყუდრო იყო.მისაღები ნათელი და დიდი ფანჯრებით,მართალია სიბნელე იყო მაგრამ შუქი,რომ აანთო ყველაფერი მაშინ გამოჩნდა.იქვე შევედი და დავჯექი.
-აქ რატომ ვარ,ან რა უნდა გავაკეთო?
-ნუ ღელავ უსაქმოდ არ იქნები,ან რომც იყო არაფერია გადაიტან-მისი საუბარი ნერვებზე მშლიდა მაგრამ დავწყნარდი.
-მგონი იმ ქერამ ძალიან იეჭვიანა?-უცებ გამახსენდა დამწვარი ბარბი და ცინიკურად გავუღიმე.
-ნუკაზე ამბონ?
-მე რა ვიცი რა ქვია,მაგრამ საშინლად გაბრაზდა-ისევ გამეცინა მისი სახე,რომ გამახსენდა.
-აუ მაგ *ოზზე არ გვინდა რა.
-ბოდიში-გამეცინა და ხელები დანებების ნიშნათ მაღლა ავღმართე,მრე კი გამახსენდა,რომ დემიანტან ვიაყვი და სიცილი შევწყვიტე.
-მაგრა გიხდება.-კითხვა ვერ გავიგე და დავიბენი.
-რა?
-სიცილი გიხდება-თქო-არ გაგიკვირდეთ თუ გეტყვით,რომ გავწითლდი.
-მადლობა-ჩუმათ ვთქვი და იქვე კომფორტულად დავჯექი,შევეცადე რომ სიწიტლე არ შემემჩნია მაგრამ მივხვდი,რომ მან ეს დაინახა რასაც მისი ჩაღიმებაც მოჰყვა.ცოტახანი ასე ჩმათ ვიაყვიტ მაგრამ ბოლოს მითხრა რომ რამდენიმე წუტით გავიდოდა,მივხვდი,რომ სააბაზანოში შედიოდა.ამაზე მისი პირსახოცი მიუთითებდა,რომელიც ზურგზე ქონდა გადაკიდებული.სააბაზანოში,რომ შევიდა მე თავი დივის საზურგეს მივაყრდენი და კომფორტულად მოვთავსდი.მალე ჩამეძინა,ამ ღამესაც არ მინახია ის სიზმარი რომელიც სულ მაწუხბდა თუმცა იყო ძალიან უჩვეულო შეგრძნება,თითქოს სადღაც რრუბლებში დავფრიავდი,მაგრამ ამან დიდხანს არ გასტანა,ტკბილ სიმარს მაშინვე ჩვეული სიზმარი მოჰყვა,არ ვიცი რა მოხდა მაგრამ რაღაცას ხელები მოვხვიე,ძლიერად და ისე გავაგრძელე ძილი.დილიტ მზის სხივებმა გამაღვიძა,საშინელი სიცხე იყო.თვალები,რომ გავახილე შავ სფეროებს წავაწყდი რომელიც თვალებშ მიყურებდა.მალე კი გავიაზრე,რომ დემიანს ვიაყვი აკრული....
თვალები,რომ გავახილე დემიანის შავ სფეროებს წავაწყდი.გაუგებრობაში ჩავვარდი და საერთოდ ვერ გავიაზრდე რა ხდებოდა,თუმცა რამოდენიმე წუთში გონებამ საღად აზროვნბის უნარი დაიბრუნდა და ათასი კითხვა ერთდ მომაწვა,როგორც იქნა ხმა ამოვიღე და ბოლო ხმაზე დავიწყე ყვრილი.
-რა მინდა აქ?რატომ ვწევარ შენთან ერთდ ერთ საწოლში?შენზე რატომ ვარ აკრული?რა ხდება?-კითხვებს ერთმანეთს ვაყრიდი და ამოსუნთქვის საშულაება არც მას და არც ჩემ თვს დავუტოვე.როცა დავწყნარდი ისევ მას შევხედე,ის კი იცინოდა და თან თვალს არ მაშორებდა,ამან კი რა თქმა უნდა უარესად გამაცოფა.
-დაწყნარდი და ყველაფერს გეტყვი-როოგრც იქნა საუბარი დაიწყო,მისი ბოხი ბარტონი კი კიდევ უფრო დაბოხებოდა.-გუშინ ჩაგეძინა მე კიდე აქ ამოგიყვანე,ჩახუტებააც რაც შეეხება;შენ ჩამეხუტე,მე კი არ შეგწინააღმდეგებივარ.-როგორ შეუძილა,რომ თითქმის ყოველი წინადადები ბოლოს მაწითლებს?კარგი ანა ამას თავი გაანებე.
-კი მაგრამ სხვა ოთახში რატომ არ ხარ და რატომ წევხარ აქ ცემთან ერთდ-უცებ ამოტივტივდა მეორე კითვა გონებაში და მეც მაშინვე ვაჯახე.
-იმიტომ,რომ ეს ჩემი ოთახია.-ავწრიალდი რადგან მისგან თავი დამეღწია,უცებ ვიგრძენი,რომ ფეხებზე შიშველი ვიყავი,გუშინ კი ტასაცმელი მეცვა.მისი ხელებიდან ტავი როოგრც კი დავიღწიე პლედი გადავიძვრე,იქ კი ჩემი ტანასაცმელის ნაცვლად მისი მაისური დამხვდა,რომელიც არც თუ ისე გრძელი მქონდა მაგრამ მთავარ ადგილებს ფარავდა.ამანაც საშინლად მომიშალა ნერვები,რა უფლებიტ გამხადა ჩემი ტასაცმელი?ღმერთო როოგრ მიშლის ნერვებს.
-ნორმალური ხარ?სადაა ჩემი ტანსაცმელი?-არც ახლა დავაკელი და ბოლო ხმაზე ავყვირდი.
-აუ,ყელი არ გეტკინა?-მეტი არაფერი უთქვამს,იქვე საკიდტან მივიდა და შემდეგ ჩემი ტანსაცმელი მომაწოდა.მეც უცებ იქვე ერთ-ერთი კარები გავაღე.მნიშვნელობა არ აქვს იმას სად მოვხვდები მთავარაია მასთან ერთად არ ვიყო.როგორც ჩანს ამ კარებს სააბაზანოში გავყავდი,მეც უცებ გამოვიცვალე თავი მოვწესრიგე,ოთასი როცა დავბრუნდი იქ არ დამხვდა მიტომაც გადავწყვიტე,რომ წავულიყავი.ქვვიტ ჩავედი,ჩემი ნივთები ავიღე და კერებთან მივედი...მაგრამ უცებ წწელზე ხელები მომხვია.რა თქმა უნდა ის იყო,აქ სხვა არავინაა.
-სად მიიპარები პატარა?
-არ ვარ მე შენი პატარა და სახლსი მივდივარ.
-მე არ გიშვებ-მკაცრი ხმიტ მეუბნება,როოგრ უყვარს ჩემ ნერვებზე თამაში მან ხომ არ იცის,მაგრამ არაფერია მოვითმენ.სამზარეულოში შევედით,როოგრც ჩანს ყველაფრის მომზადება მოესწრო,ყველაფერი ლამაზად ქონდა დაწყობილი და გადანაწილებული.ჩუმათ დავიკავ ჩემი ადგილი და ხმას არ ვირებდით.მე ჩუმათ მისკენ ვაპარებდი თვალს,მის სახის ნაკვთებს ვსწავლობდი და ვხვდებოდი,რომ ძალზედ სიმპატიური უფროსი მყავს.
ჭამას,ომ მოვრჩით ის მისაღებში გავიდა მე კი ყველაფერი მივალაგე,დავრეცხე,დავამშრალე და თავისი ადგილი მივუჩინე.ბოლოს მისაღეში გავედი,მას წინ ავესვეტე და სახლში წასვლა ვთხოვე მაგრამ ახლაც არ გამიმართლა.
-არა,ჯერ აქ ხარ საჭირო-ცინურად მიღიმის და ზუსტად ამ დრო კარებზე ზარის ხმა ისმის,ვხვდები,რომ მე უნდა გავაღო და კარებისკენ ნელა მივაბიჟებ.არა მან თქვა,რომ პირადი მიმტანი ვიქნებოდი,ეს კი მოსამსახურეობას სულაც არ ნიშნავს,ვერაფერი გავიგე რა უნდა?საერთოდ მე რატომ ამირჩია,თან არაპროფესიონალი ვარ.იქ ჩემ გარდა ათასი გოგო მუშაობს მაგრამ არა,ანა შენ ხომ სულ ესეთი იყავი.მუდამ განსხვავებული,მუდამ შარში ეხვეოდი,ყველა,თითქმის ყველა შენ გიგდებდა მასხრად.შენი აზრით მას სხვა რა უნდა უნდოდეს?ფიქრი როცა დავასრულე კარები გავაღე,იქ კი სამი მუშეტერი დამხვდა,ბიწებს მივესალმე და შიგნიტ შემოვიპატიჟე.სამზარეულოში ვაპირებდი შესვლას მაგრამ დემიანმა დამიძახა და მათთან ერთდ მომიწია დარჩენა.იქვე მოვკალათდი და ჩუმათ ვიყავი,მაგრამ გუკა ჩემკენ მობრუნდა და მთხოვა,რომმათთვის ჩემი თავი გამეცნო.
-კარგი.სახელი იცით უკვე ჩემი ამიტომაც გეტყვით,რომ გვარად ასამბაძე ვარ,20 წლის ვარ და სწავლას ახლა ვიწყებ.მინდა ქცევითი ანალიტიკოსი ვიყო,მშობლეი 10 წლის წინ გარდამეცვალა,თბილისში სულ რარაც რამოდენიმე დღეა რაც ვარ,დეიდასთნ ვცხოვრობ...მეტი არაფერია გასაგები.-ჩუმათ ვთქვი და საუბარი დავასრულე,ბიწეი ცოტახანი გაოცებულები იყვნენ მაგრამ არ ვიცი რატომ.შემდეგ ალექსანდრეს შეხედეს.ბოლოს,როოორც იქნა სიჩუმე ალექსანდრემ დაარღვია.
-ასამბაძე არა?მეც ასამბაძე ვარ,ხო მშობლები არც მე მყავს.ისინი 10 წლის წინ დაიღუპნენ.-ეს,რომ თქვა გავქვავდი,როგორ შეიძლება ამხელა დამთხვევა იყოს?თან ერთმანეთს ძალინ ვგავართ.-ვიცი,რომ გიკვირს...მოდი ყველაფერს თავდიან დავიწყებ და ალბათ მივდები...მე რუსეთში დავიბადე,იქ დიდიხანი არ ვცხვრობდი საქართველოში დავბრუნდით.აქ როცა ჩამოვედიტ მამას ბიზნესი ძალიან ცუდათ წავიდა და ისინი იძულებულები გახდნენ სოფელში წასულიყვნნე.მეც წამიყვანეს მაგრამ ბავშვთა სახლში მომიწია დარჩეა რადგან მათ ჩემი მოვლა არ შეეძლოთ.მას შემდეგ დიიდ ხანი გავიდა,ისინი კი ჩემ სანახავად სულ მოდიოოდნნე,არ ვბრაზობდი და ვიცოდი რა პირობებშიც უწევდათ ცხოვრება...ერთ დღესაც მოვიდნნე და მითხრეს,რომ შემდეგში როცა მოვიდოდნენ პატარა გოგონას გამაცნობდნენ,რომელიც ჩემთვის ძალიან ძვირფასია და წაყვანასაც დამპირდნენ...ამ ამბიდან რამდენიმე დღის შემდეგ,როცა დარეკეს,რომ მოდიოდნენ...1 საათის შემდეგ ჩემთან ამღზრდელი მოვიდა და მიტხრა,რომ ისინი ავარიაში მოყვნენ და ადგილზე დაიღუპნნე-ამ ყველაფერს ჩუმათ ყვებოდა და ვხვდებოდი,თუ რამდენი რამის გადატანა მოუხდა მას.ტკიოდა მაგრა ამს არ გადმოცემდა,მაგრამ ხმაში მკვეთრად ეტყობოდა ბზარი თვალებში კი სევდა.ვეღრ გავძელი და ცემლებმა თავისით გაიკვლიეს გზა სახეზე,შმდეგ კი ნიკაპთან დაიკარგნენ.თავი ხელებში ჩავრგე და ავქვითინდი.უცებ წელზე ხელები ვიგრძენი და მივხვდი,რომ ეს ჩემი ძმა იყო.ჩემი ძმა რამდენად უცხოდ ჟღერს ეს სიტყვები,მიუხედავათ იმისა,რომ ვაჩე ჩემთვის ძმასავით იყო მე მსთვის არასდროს დამიძახია ძამიკო.ახლა კი ვაცნობირებ,რომ მე მყავს ნანატრი უფროსი ძმა.
ცოტახანი ვისაუბრეთ შემდეგ კი სახლში წავედი,ჩემთან ერთდ სანდროც იყო რადგან დეიდას გაცნობა უნდოდა.დეიდა?მას ჯერ საშინლად გაუკვირდა ჩვენი იდენტურობა მაგრამ როცა გაიგო თუ რა ხდებოდა ტირილი აუტყდა,შემდეგ ალექსანდრეს ძლიერ მოხვია ხელები და დიდი ხანი არ უშვებდა.მალე გაციცნო ალექსმა ყველა და დაუმეგობრდა მათ,მე კი საშინლად მიხაროდა და კიდევ ვერ ვიჯერბდი ამ ყველაფერს.ცოტახანში ალექსისი წასვლის დროც მოვიდა ტუმცა ისე არ წავიდა სანამ მეც არ წამიყვანა და მასთან არ გადამიყვანა საცხოვრებლად.ალექსანდრეს დიდი სამოთახია ბინდა აქვს,კომფორტულად და თანამედროვედ მოწყობილი.ის და ბიჭები ერთდ მუშაობენ თავიანთ კომპანიაში,მას დიდი შემოსავალი აქვს.თუმცა ამს არანაირი აზრი აქვს არა ქონდა ადგან ახლა ის მარტო არაა და ჩემთანერთადაა.სახლი მოვათვალიერე და ყველაზე მეტად იმ ფაქტმა გამახარა,რომ აივანზე რომელიც საკმაოდ დიდი იყო საკანელა სკამი ედგა.მე კი მიყვარს ვარსკვლავებზე დაკვირვება და ფიქრი,თან ზააფხულში ღამის ცას სულ სხვა ხიბლი აქვს.ცოტახანი ვისაუბრეტ,ერთმენთი უკეთ გავიცანიტ შემდეგ კი მოვემზადე და სამსახურში წავედი.იქ როცა მივედი სალომეს მაშინვე მოვუყევი ყველაფერი,გაოცებული იყო და არაფერს ამბობდა მაგრამ ბოლოს შევატყვე,რომ ვერ ისვენებდა და რაღაც აწუხებდა.სამუხაროდ ვერ მოვახერხე მითვის ამის თქმა რადგან დემიანმა დამიძახა.არა რა,რა დროს დაძახება იყო?მალე მვედი მათ მაგიდასთან დობა და ძმობა დავივიწყე და ჩემ საქმიანობას შევუდექი,ბოლოს როგორც იქნა მივუტანე შეკვეთა მაგრამ ეხლა სალომეს არ ეცალა.ამიტომაც საპირფარეშოში შევედი და სახეზე წყალი შევისხი.ამ ხმაურმა და საშინელმა სულნა დამღალა,ცოტა გამოვფხიზლდი.თვალები როცა გავახილე ჩემ გვედით ის თმადამწვარი ბარბი დავინახე.შემდეგ ჩემკენ შემობრუნდა,ამათვალიერა და ცინიკურად ჩაიცინა.
-შენი აზრიტ დემიანი შენ შემოგხედავს?ჩემს მერე მას არც არავინ ეყოლბა?-ისეთი ხმიტ დაიწრიპინა,რომკინაღამ გულლი ამერია.
-როგორც ჩანს დემიანს თმადამწვარი ბარბები იზიდავს-კიდევ ერთხელ შევათვალიერე და კიდევ ერთხელ გავუსვი ხაზი მის საშინელ ქერა თმებს.
-ვუაიმე,იმდენად საცოდავი ხარ აზრზე არ ხარ მოდაში რაარი.
-ღმერთს მადლობა ტვინი ნაოჭიანი მაქვს და ვიცი დამწვარი თმები მოდა თუ უბედური შემთხვევა.
-რა არგია ჩემ ტვინს ნაოჭი,რომ არააქვს თორემ მოხუცი ვიქნებოდი-ეს,რომთქვს ბოლო ხმაზე ამიტყდა სიცილი,ის ქერა იქ დავტოვე და მე გარეთ გამოვედი.როგორც იქნა ვიპოვე სალომე,ბოლოს ვეღრ მოვითმინე და პირდაპირ სათქმელზე გადავედი.
-ისაა?-როგორც ჩანს კითხვა ვერ გაიგო.
-რა?
-ალექსანდრეა ის ბიჭი რომელეც მიყვებოდი?-ამჯერად უფრ გასაგებად ავუხსენი და მივხვდი,რომ არ ვცდებოდი.გამიხარდა თან მაღტლა ძალიან.სალომეს ალექსანდრე უკვე რამდენიმე წელია უყვარს,მე კი ვრწმუნდები,რომ ეს ნამდვილი სიყვარულია.მართალია ალექსანდრეს გრძნობების შესახებ ჯერ არაფერი ვიცი თუმცა მაგასაც მალე გავარკვევ.კიდევ
ვოჭორავეტ მე და სალომემ,ბოლოს რა თქმა უნდა სამუშაოს დავუბრუნდით.მაგრამ სამუშაო დღე,არა საღამო მალე დასრულდა.სახლში წასვლას ვაპირებდი თუმცა ამის ნაცვლად დემიანის კაბინეტში შევედი.როცა შესვლის ნებართვა მივიღე,ჩემი იქ დანახვა გაუკვირდა.
-მოგენატრე პატარა-რა თქმა უნდა მივი ცინიკურობა ისევ ადგილზეა.
-არ ვარ მე შენი პატარა და არც მომნატრებიხარ-მკაცრად განვუცხადე და იქვე კარებს ავეკარი.
-აბა რა ხდება?
-მგონი შენ *ოზს ზრდილობა უნდა ასწავლო,შეიძლება მალე ენის გარეშე იაროს-ის ცავისისინე ჩემი თავის მე შემეშინდა.
-ვისზე საუბრობ?-ამან მართლა გამაკვირდა,დავიჯრო ამდენი გოგო ყასვ,რომ ერთმანეთისგანაც ვეღარ არჩევს?
-თმადამწვარ ბარბიზე ვამბობ-ისევ საშინლად ჩავილაპარაკე,უცებ გაჩნდა ჩემს წინ,ხელებს შორის მომიმწყვდია და ზემოდან დამხედა.
-ეჭვიანობ პატარა?-დამაბნია,საშინლად დამაბნია მაგრამ ჩავისუნთქე და მოვბილიზდი.
-ეჭვიანობა რა შუაშია?უბრალოდ გაითვალისწინე.-უცებ დავუსხლდი ხელიდან და კარები გავაღე,ვკეტავდი,როცა მომაძახა.
-პატარა ჩემ მაისურში ძალიან სექსუალურ იყავი...
უკვე ვეღარ მოვითმინე.ვხვდებოდი,რომ მის თვალში სათამაშოს როლს ვასრულებდი,ეს კი სულაც არ მინდა.კაბინეტში დავბრუნდი და ცხვირწინ ავესვეტე.
-არასდროს გაბედო ჩემთან მსგავსი ლაპარაკი-იმდენად მკაცრი ტონით ვუთხარი,ცოტა არ იყოს მეც კი შემეშინდა.სულაც არ დავკვირვებივარ მისი სახის გამომეტყველებას,შევბრუნდი და სახეზე ღიმილაკრულმა დავტოვე მისი კაბინეტი.არავისთვის არაფერი მითქვამს,სალომე წასული იყო,ამიტომ არც შევჩერებულვარ ისე დავტოვე შენობა.გარეთ,რომ გავედი წყნარად დავუყევი სიცხისგან აბუგებულ თბილისის კუჩას,თუმცა კლუბს გამცდარი არ ვიყავი,მანქანის ფარები აინთო.
შემეშინდა,გვიან ღამით ვინ უდა ყოფილიყო?!მაგრამ დავწყნარდი,როცა ჩემი ძმის ხმა გავიგე.
-პრინცესა მოდი,შენ გელოდებოდი.-მეც მაშინვე დავიკავე წინნადგილი და ღვედი შევიკარი.არ ვიცი რატომ მაგრამ,ალექსანდრეს იმ თმადამწვარ ბარბიზე ვკითხე.
-ალექსანდრე იმ თმადამწვარ ბარბის შენც იცნობ?-ჯერ დაფიქრდა,მაგრამ როცა მიხვდა ვისზეც ვსაუბრობდი სიცილი აუტყდა.
-ნუკაზე ამბობ?კი რაარი?
-არა არაფერი.
-პრინცესა ხო არ ეჭვიანობ?-ამ კითხვაზე მე ამიტყდა ხმამაღალი სიცილი.
-კარგი რა,რატომ უნდა ვიეჭვიანო?ამისთვის რა მიზეზი მაქვს,აი უბრალოდ მითხარი.
-რავი,ისე თქვი…
-ეგრე იმიტომ ვთქვი,რომ მაგ თქვენ ნუკას თუ ვინცაა მანერები აქვს სასწავლი.ხო კიდე დაწყებითებშია დასაბრუნებელი.-ნერვები მომეშალა ის თავშიავარდნილი *ოზი,რომ გამახსენდა.
-რამე გითხრა?პრინცესა გეფიცები არ ვაცოცხლებ.
-არა არაფრი.
-აუ ეგეთი სახჯთ ნუ ზიხარ რა.
-როგორი სახით?
-დაგრუზული-პატარა ბავშვივით თქვა,ამაზე გამეცინა.ძალიან საყვარელი იყო ამ მომენტში,არ ვიცი როგორ აგიღწეროთ.თითქოს ისე ამბობდა,აი პატარა ბავშვი,რომ რაღაცას მთელი გულით გთხოვს.
-აი ეგერე რა,იცი როგორ გიხდება ღიმილი.
-ძამიკოს ვგავარ-მისკენ ვიხრები და ლოყაზე ვკოცნი.
უცებ გზიდან გადაუხვია და მანქანა გადააყენა.ვერ გავიგე რას შვებოდა,წამიერად გაჩნდა ჩემ მხარეს,კარები გამიღო და მანიშნა,რომ ჩავსულიყავი.წინ ავესვეტე და ვაკვირდებოდი.უცებ მოვიდა და ორივე ხელი მაგრად შემომხვია.
-ახლა,რომ არ ჩაგხუტებოდი მოვკვდებოდი-აი რამდენადაც უცნაურად არ უნდა გეჩვენოთ,ამ ერთ დღესში ალექსანდრეს საშინლად შევეჩვიე.ის ხომ ჩემთვის საერთოდ უცხო იყო?უცხო იმ მხრივ,რომ საერთოდ არაფერი ვიცოდი მასზე.აი როცა გავიგე თუ ვინ იყო,თითქოს რაღაც შეიცვალა! უცნაურია არა?მაგრამ ეს ასეა!
ფიქრებიდან ალექსანდრემ გამომიყვანა,ისევ მეხუტებოდა
-იცი შენც ისეთი სურნელი გაქვს როგორიც დედას ქონდა-ჩამწყდარი ხმით მეუბნება.მე?მე ისევ გამეხსნა ძველი ჭრილობები.მიუხედავათ იმისა,რომ ისინი არც იყვნენ მოშუშებულები.რამოდენიმე დღე უბრალოდ კარგად ვიყავი.არ ვამბობ იმას,რომ ისინი დამავიწყდა,უბრალოდ ის სიზმრები აღარ იყო,და არც საშინელი ცრემლის ღვრა.ახლა კი,ისევ იგივე იწყება.
ალბათ ადვილად მიხვდით,რომ ისევ ავტირდი.
-პრინცესა გთხოვ რა არ იტირო.მეც ძალიან მენატრება ორივე,უბრალოდ მათი ხათრით,არ შეიმჩნიო ეს ტკივილი და შენ ლამაზ თავლზე ცრემლი არ დამანახო.შენც კარგათ იცი,რომ არც ერთს ესიამოვნება ეს.მითუმეტეს მაშინ,როცა ერთმანეთი ვიპოვეთ.
ეტყობოდა,რომ თვითონაც არ იყო კარგათ,მაგრამ ცდილობდა.ვხვდები,რომ ის მართალია,მაგრამ ეს ძნელია,მართლა ძალიან ძნელია.
სახლში მალევე მივედით,მოვწესრიგდი და აივანზე გავედი.საქანელა სკამში მოვთავსდი და ვარსკვლავებს მივაშტერდი.განათებულ თბილისის ქუჩებს ვარსკვლავები უფრო მეტ სიკაშკაშეს მატებდა.უცებ ჩემ გვერდით ალექსი გაჩნდა,ლპედი გადამაფარა და გვერდით კომფორტულად მომიჯდა.მაშინვე გამახსენდა სალომე და ალექსს მასზე ვკითხე.
-ალექსანდრე სალომეს იცნობ?
-კი რაარი?
-არაფერი ისე გკითხე-სალოს სახელი როგორც კი ვახსენე შეიცვალა,თითქოს ანერვიულდა მაგრამ ამას არ იმჩნევდა.მე კი გადავწყვიტე ყველაფერი გამეგო ამიტომ თამაში განვაგრძე.-ვიღაც ბიჭი მოსწონს,მგონი იმ ბიჭსაც მოსწონს.იცი როგორი ბედნიერია.-ეს სისულელე ისე წამოვაყრანტალე შედეგზე არც კი დავფიქრებულვარ.დავინახე როგორ დაიძაბა და ხელებზე მკვეთრად დაეტყო ძარღვები.
-ალექსანდრე კარგათ ხარ?
-კი რაარი.-მეც ხელებზე მივანიშნე,ამაზე კი დაიბნა.-მიგწონს არა?
-რა?
-სალომე მოგწონს?
-საიდან მოიტანე ანა?რა სისულელეებს როშავ?
-ვერ გამასულელებ ალექსანდრე.
-არ მომ…ჯანდაბას,ხო მომწონს თან დიდი ხანია.
-მერე,როგორ იქცევი?იმის ნაცვლად,რომ აგრძნობიო შენ ყოველ დღე სხვადასხვა გოგოსთან ერთად მის თვალწინ ერთობი.
-კი მაგრამ მას ხომ არ მოვწონვარ?
-მასე თუ გააგრძელებ ნამდვილად არ მოეწონები.-მტი არაფერი მითქვამს,ოთახში შევედი და დავიძინე.მართალია კარგათ არ მძინებია მაგრამ ამას არანაირი აზრი აქვს.მეორე დღეს სამსახურში გასვლამდე სალომესთანნერთად გავლა გადავწყვიტე,ამიტომ მოვემზადე და სალომესაც დავურეკე.რადგან კარგი ამინდი იყო არც მას დაეზარა გასეირნება და დამთანხმდა.ალექსანდრე სახლში არ იყო,შემდეგ ვნახე მაგიდაზე წერილი იდო.
“პრინცესა,სამსახურში სასწრაფო საქმე გამომიჩდა ამიტომ წასვლა მომიწია.არ ინერვიულო გვიანობამდე თუ არ დავბრუნდი.მიყვარხარ“-წერილი ნაგავში მოვისროლე,შემდეგ ტელეფონი ავიღე და გზას გარეთ გავედი.გასაღები იქვე ქოთნის ქვეშ დავმალე და გზას განვაგრძე.სალომეს კორპუსთან მალე მივედი,რამდენიმე წუთი ეზოში ველოდებოდი.დროის შემოწმება გადავწყვიტე,ჩემმა მოუქნელობამ კი იმდენი ქნა,რომ უტელეფონოდ დავრჩი.ზუსტად ამ დროს მოვიდა სალომეც.გატეხილი ტელეფონი ავიღე და ნაგვის ურნაში მოვისროლე.
-რა გადააგდე?
-ტელეფონი გამიტყდა.
-კაი?ძვირფასი იყო?
-არა რა ძვირფასი,არაფერია მალე ხელფას ავიღებთ და ახალს ვიყიდი.
-კარგი,სად მივდივართ?
-არვიცი,თბილისს ჩემზე უკეთ შენ იცნობ.
-მოდი ვისეირნოთ,გზაში კი რამეს გამოვქექავთ.
-კარგი,წავედით.-ნელა ვსეირნობდით და თან ვსაუბრობდით.ჩვენი სიცილი ყველას ესმოდა და მათი მზერაც ჩვენკენ იყო მომართული.ალბათ იმიტომ,რომ ქუჩაში ჩვენ გარდა ხმამაღლა არავინ იცინოდა.ბევრი სიარულის შემდეგ დავიღალეთ,ამიტომაც ჯერ მაღაზიაში შევედით.წყალი და შოკოლადები ვიყიდეთ,შემდეგ კი პარკში დავჯექით.
უკვე 4 საათი იყო,ჩვენ კი ისევ პარკში ვზივართ,მცხუნვარე მზის ქვეშ.უცებ სალომეს ტელეფონი ამღერდა,უცხო ნომერი იყო.
-გისმეთ.
-გამარჯობა თოჯინა,ალექსანდრე ვარ.ანა შენთანაა?-სალომე დაიბნა,ენა ჩაუვარდა და გაქვავდა.ეს ყველაფერი იმიტომ მესმოდა,რომ ტელეფონი სპიკერზე ქომდა.ვიცი გიკვირთ რატომ ჩართო სპიკერზე როცა უცხო ნომერი ურეკავს,მაგრამ ამას ვერც მე გეტყვით.
-აქ ვარ ალექსანდრე-სალომე უცებ გამოვაძვრინე უხერხული სიტუაციიდან
-რატომ გაქ ს ტელეფონი გამორთული?
-გამიტყდა და გადავაგდე.
-კარგი,სად ხართ მითხარი და მოგაკითხავთ.-მეც მალე ვუთხარი ჩვენი ადგილსამყოფელი და მას ველოდით.15 წუთში ჯსიც გამოჩდა.სალომე რა თქმა უნდა წინ დავაჯინე,მე კი იუკან მოვკალათდი.ალექსანდრეს ვთხოვე,რო სახლში ჯერ მე მივეყვანე რადგან საჩქარო საქმე მქონდა და სეც მოიქცა.გვრიტები მარტო დავტოვე,მაგრამ სალომეს ყველაფერს მოვაყოლებდი.
სახლში როცა მივედი შხაპი მივიღე და განვიტვირთე.მალე ალექსანდრეც მოვიდა,მეც მოვემზადე და ერთად წავედით კლუბში.მე მაშინვე ჩემი ფორმა მოვირგე.სალომეც მალე მოვიდა.თვალები უცინმციმებდა და საშინლად ბედნიერი დაფარფატებდა,მისი ბედნიერება მეც გადმომედო.მაგრამ რად გინდა?დემიანეს დანახვამ მაშინვე ჩამაშხამა ყველაფერი.
მაგიდასთან მივედი და შეკვეთები ჩავიწერე.ალექსანდრეს დანახვამ გამახარა,ყველაზე მეტად კი იმან,რომ მასთან ერთად არ იყო ვიღაც ქერა და უტვინო,მაგრამ ამჯერად ყველა მარტო იყო.
-ანუკი როგორ ხარ?-დიმამ გამიცინა და მისი ღიმილი მეც გადამდო.
-კარგათ დიმა შენ?
-რავი აბა,ამათ ხელში როგორ უნდა ვიყო.
-შენ ამბობ ბიჭო მაგას,ღმერთს მადლობა მიქელ გაბრილემა იცის,რომ ახალგაზრდა ვარ თორე აქამდე მასთან ერთად ვიქნებოდი.- გუკა გაკრეჭილი საუბრობდა.
-აუ რა გეშველებათ,გაუშვით ეს გოგი საქმე აქვს.თან გვერდით ალექსანდრე გიზით-დემიანმა მისი ჭკუით დააწყნარა ბიჭები,მე კი შეკვეთით ბართან მივედი.ბოლოს ისევ მათ მივუტანე შეკვეთა და უკან დავბრუნდი,სალომე ისევ მუშაობდა ამიტომაც მარტო ვიჯექი და ყველაფერს ვაკვირდებოდი.როგოც იქნა სალომეც გამოჩდა და ისეთ ადგილას გავედით სადაც არავინ შეგვაწუხებდა და არც ხმაური ისმოდა იმდენად.
-აუ თვალხატულა იცი როგორი ანერვიულებული და აჟიტირებული ვარ?
-მოყევი გოგო.
-ჯერ სახეზე წყალს შევისხამ,რომ გამოვფხიზლდე და დარაფერი დამავიწყდეს.
-კარგი მიდი,გელოდები იცოდე.-სალომე როორც კი გაქრა ჩემ წინ დემიანი აისვეტა.
ჩემ წინ დადგა და თვალებში ჩამაჩერდა.
-რა გინდა?
-თ სად წავიდა?
-რა გინდათ?
-რატომ მაიგნორებ?
-გაიგნორებ?გინდა მიკროფონში განვაცხადო მოგესალმებით ბატონო დამიანე როგორ ბრძანდებით მეთქი?
-არა ეგ არ მინდა მაგრამ არც უბრალო გამარჯობა იქნებოდა ურიგო.
-როცა საჭირო იქნება გეტყვით,ახლა უკე გვიანია.-თავი გავითავისუფლე და ჩემი ადგილი დავიკავე.აქიდან წასვლას არ ვაპირებდი,ვალდებული არ ვარ მას გავექცე,თან სალომეს ველოდები.როცა მიხვდა,რომ ყურადღებას აღარ მივაქცევდი თვითონ წავიდა,რამდენიმე წუთში კი სალომეც გამოჩდა.
-აბა რა მოხდა?
-არ ვიცი რატომ მაგრამ დაკითხვა მომიწყო.ყველაფერი მკითხა რა მიყვარს,არმიყვარს.რატომღაც შეყვარებულზეც მკითხა.
-რაა?შენ რა უთხარი?
-არ მყავს და არც არავინ მომწონს მეთქი.
-ღმერთო,რატომ მოატყუე.
-ანა,რომ ეკითხა ვინ მოგწონსო რა მეთქვა მერე.
-ჰო კარგი,შემდეგ?
-არაფერი რა,თვითონ მისვამდა შეკითხვენს მე კი ვპასუხობდი.
-რატომ დაინტერესდა ასე ძალიან?
-არ ვიცი,საშინლად ვნერვიულობ.
-კარგი გოგო რა გაქვს სანერვიულო?
-რომ მეკაიფებოდეს?
-ჩემი სულელი,კარგი გვეყო ჭორაობა თორე ისინი უჩვენოდ ვერაფერს გახდებიან.
-კარგი ხო წამოდი.
მაშინვე ჩვენ-ჩვენ ადგილებს დავუბრუნდით.რადგან ბიჭები წავიდნე მე სალომეს ვეხმარებოდი რათა ყველაფერი მალე დაგვემთავრებია და ასეც მოხდა.მალე დაიშალა ხალხი,ჩვენც გამოვიცვალეთ და ერთად დავტოვეთ შენობა.მაგრამ მალე ჩვენი გზები გაიყო,ის ტაქსში ჩაჯდა მე კი ფეხით გავუყევი ბინისკენ მიმავალ გზას.არც ტელეფონი მქონდა ტაქსი,რომ გამომეძახა.თუმცა ამას უკვე არანაირი აზრი ქონდა რადგან სადარბაზოს მალე მივადექი.
სახლში როცა შევედი ყველა იქ დამხვდა,მე მათტან არც მივსულვარ.თუ გინდათ უზრდელობაში ჩამითვალეთ მაგრამ ახლა საშინლად დაღლილი ვარ და უნდა დავწვე.ოთახში როგორც კი შევედი პიჟამას ხელი დავავლე და გამოვიცვალე,შემდეგ კი კომფორტულად მოვთავსდი საწოლზე.ასე დიდი ხანი ვიყავი მაგრამ არ დამძინებია,უბრალოდ ვიწექი და ჭერს ვუყურებდი.რატომღაც მომინდა,რომ სოციალური ქსელი შემდექმნა,ამიტომაც ალექსანდრეს ოთახში გავედი და ლეპტოპი ავიღე.ყველაფერი ადვილად გავაკეთე,რადგან აქამდე მეგობრისთვის შემიქმნია სოციალური ქსელი.პლიუსი კიდევ ისაა,რომ ინგლისური ვიცი და ყველაფერი ადვილად გავაკეთე.სოციალური ქსელის შექმნის შემდეგ ლეპტოპი ისევ თავის ადგილას დავაბრუნე და მე ისევ ჭერს მივაშტერდი,უცებ კარები გაიღო და ჩემი ძმა შემოვიდა.
-არ გძინავს?
-არა,რა ხდება?
ის ჩემთან მოვიდა და გვერდით ჩამომიჯდა,მეც წამოვჯექი და მის მომღიმარ სახეს ვუყურებდი.
-რატომ მითხარი,რომ სალომეს საქმრო ყავს?
-იმიტომ,რომ შენი გრძნობები მაინტერესებდა სალოს მიმართ,მე კი რაც მომაფიქრდა მაშინვე ის გითხარი.
-შენ რაში გაინტერესებს ჩემი გრძნობები სალომეს მიმართ?
-ჩემი ძნა ხარ,მინდა,რომ ბედნიერი იყო.სალომე კარგი გოგოა,ამას იმიტომ არ ვამბობ,რომ ის ჩემი მეგობარია,ამას შენთვის ვამბობ.
-კარგი დაიძინე.-შუბლზე მკოცნის და მიდის.ღმერთო ანა რა გეშველება რა,კინაღამ სალომეს საიდუმლო გაამხილე.ამიტომ უნდა დააჭირო ენას კბილი,მგრამ შენ ეს ყველაფერი არ იცი.ამ ფიქრებში გართულს როგორღაც ჩამეძინა.დილით როცა გავიღვიძე უკვე თერთმეტი საათი იყო,ავდექი და მოვწესრიგდი.ოთახიდან როცა გავედი ალექსანდრე სამზარეულოში იყო და ყავას ამზადებდა,მივედი და მივესალმე შემდეგ კი ჩემთვისაც დავიწყე საუზმის კეთება.როცა ყველაფერს მოვრჩით ავალაგე და მისაღებში გავედით.
-ანუკი,მიდი მოემზადე და საყიდლებზე გავიდეთ.
-რა გვინდა საყიდლებზე?სახლში ხომ ყველაფერი გვაქვს?
-სახლში ყველაფერია,შენ უნდა გიყიდო რაღაცეები.თან დემიანის დაბადების დღეა და საჩუქარს ვუყიდი.
-ანუ დღეს გაორმაგებული ძალებით მიწევს მუშაობა?
-შენ წარმოიდგინე არ იხდის კლუბში.მშობლები რაღაც წვეულებას უწყობენ თავიანთ სახლში და იქ უნდა მივიდეთ.
-აუ იქ არ მინდა მოსამსახურედ ყოფნა.
-რა მოსამსახურე გოგო?წამოდი კაბა უმდა იყიდო.
-რა?რატო?რა მინდა მე იქ?
-ჩემი და ხარ,ასევე მისი თანამშრომელი და ვალდებული ხარ,ისევე როგორც სალომე.
-ღმერთო,კარგი წავიდეთ.-მალე მოვემზადე და გზას გავუდექით.იმდენი რამ ვიყიდეთ,ჩემი წინააღმდეგობის მიუხედავათ ის მაინც ყველაფერს ყიდულობდა რაც ხელში მოხვდებოდა.
ბოლოს მთხოვა,რომ მანქანაში დავლოდებოდი,მეც მორჩილად შევასრულე თხოვნა და 15 წუთი მანქანაში ვიჯექი,თან სიმღერებს ვუსმენდი.ბოლოს როგორც იქნა მოვიდა,ხელში პატარა ყუთი ეჭირა.
-გახსენი.
-რაარი?
-გახსენი ანა-გამიცინა,მეც გამოვართვი და გავხსენი.ტელეფონი მიყიდა,გამიხარდა არ ველოდი მისგან ამას.ლოყებდი დავუკოცნე და მადლობა გადავუხადე,შემდეგ კი სახლის გზას დავადექით.
5 საათისთვის მომზადება დავიწეთ.შხაპი მივიღე,შემდეგ თმები დავისწორე,სადა მაკიაჟი გავიკეთე და ახალი კაბა ჩავიცვი.შავი ტამზე მომდგარი,წვრილ ბრეტელებზე.ფეხზე ამავე ფერის მაღლები ჩავიცვი და კლაჩი ავიღე,რომელშიც მობილური ჩავდე.როცა ორივე მზად ვიყავით სალომეს გავუარეთ,შემდეგ კი დემიანთან მივედით.ეზოში უამრავი ხალხი ირეოდა,ყველა თავისთვის ფუსფუსებდა.მე მაინც ვერ ვხვდებოდი ჩემი იქ ყოფნის მიზეზს,რაა რომ ალეწსანდრეს და ვარ,ან თუნდაც მისი თანამშრომელი?არ ვიცი,ვერაფერი გავიგე,მაგრამ მაინც წავედი.
ყველა თავისთვის საუბრობდა,სულაც არ აინტერესებდათ “იუბილარი“ აქ მხოლოდ გართობისთვის და იმისთვის იყვნენ,რომ ხალს ის შეემჩნიათ და ეთქვათ.“იცით ის ნაროზაულების მდიდრულ წვეულებაზე იყოო“ეს ყველაფერი კი ნერვებს მიშლიდა.როგორც იქნა ვნახეთ ნაცნობი პირებო და მათთან მივედით.
-ვოუ,ალექსანდრე გოგონები არ მოგტაცონ-გუკამ ერთხელ აგვათვალიერა და ისევ წაიმაიმუნა.
-აუ რა ლამაზები ხართ-დიმამ ორივე გადაგვკოცნა.
-მადლობა,იუბილარი სადაა?-სალომემ საუბარი დაიწყო მე კი ჩუმად ვიდექი და ირგვლივ ვიყურებოდი.რაღაცას ვეძებდი მაგრამ ამ დროს არც მე ვიცოდი რას.ბოლოს დემიანიც გამოჩდა,ყველას მადლობა მოუხადა მობრძანებისთვის და ჩვენთან მოვიდა.ყველამ მიულოცა,მათ შორის მეც.ცოტახანი ვისაუბრეთ,ნუ ჩვენ რა ბიჭები საუბრობდნენ.უეცრად ნელმა და ნაზმა მელოდიამ.ყველაფერი მოიცვა,ალექსანდრემ სალომეს ხელი დაავლო და საცეკვაოდ გაიყვანა,მე კი დიმასთან ერთად ვცეკვავდი.ნელა და ვყვებოდით მელოდიას და სხვა სამყაროში ვეშვებოდით როცა დიმას ნაცვლად ჩემს წინ უკვე დემიანი აღმოჩნდა.ცეკვას თავი ვერ დავანებე რადგან ყველას ყურადღება უკვე ჩვენკენ იყო მომართული,სულაც არ მსიამოვნებდა როგორ დაასრიალებდა თავის გრძელ თითებს ჩემს შიშველ ზურგზე.როგორც იქნა მელოდიაც დასრულდა და ჩემ ადგილს დავუბრუნდი.სიმართლე გითხრათ დიდი ხანი არ გავჩერებულვარ,მალე გამოვიძახე ტაქსი და სახლში წავედი.გამოვიცვალე და საწოლში დავწექი.კარგათ არ მძინებია მაგრამ ძალიანნადრე გამეღვიძა.ვერ მოვისვენე ამიტომ მისაღებში გავედი და ტელევიზორი ჩავრთე.საინფორმაციო გადაცემა ჩაირთი,იქ გავრცელებულმა სიახლემ კი შოკში ჩამაგდო.
-ვინ არის გოგონა რომელთან ერთადაც ცნობილი ბიზნესმენის შვილი დემიან ნაროზაული ცეკვავდა?ბიზნესმენის მომავალი რძალი თუ უბრალოდ მორიგი სათამაშო?... ბრაზი საშინლად მახრჩობდა.დარწმუნებული ვარ ეს ყველაფერი იცოდა.იცოდა,რომ იქ ჟურნალისტები იყვნენ და არ გამაბრთხილა.მაგრამ მეც სულელი ვარ,არ უნდა მცოდნოდა,რომ.ამ წვეულებაზე ჟურნალისტები იქნებოდნენ,ის ხომ მთელ თბილისში ცნობილი ბიზნესმენის შვილია.მაგრამ მაიც ვერ ვხვდები რატომ.ამოგვიღეს სამიზნეში მე და დემიანი?ის ჩემ გადა კიდევ ათასს ეცეკვა.იქვე ტახტზე დავჯექი და ფიქრებში გადავეშვი როცა ოთახიდან ალექსანდრე გამოვარდა.
-ნახე?-მის სახეზე არაფერი იკითხებოდა,ან მე ვერ ვხედავდი რამეს რადგან საშინლად ვიყავი არეული.არაფერი მითქვამს უბრალოდ თავი დავუქნიე.
-რა უნდა ქნა?-ის ისევ აგრძელებდა შეკითხვების დასმას.
-რა უნდა ვქნა? უკვე გვიანია,ყველაფერს დრო გვიჩვენებს.-ვუფიქრდები და ვაანალიზებ,რომ უკვე ნახევარი საქართველო მიცნობს.შეიძლება ეს გაზვიადებული იყოს მაგრამ დაუკვირდით-ყველა უყურებს ტელევიზორს,ეგ თუ არაფერი სოციალური ქსელი აჭრელებული იქნება ამ ამბით.სოფელშიც კი არ ვიყავი ნაცნობი,იმის მიუხედავათ,რომ თბილისზე 10-ჯერ პატარაა,აქ კი სულ რაღაც ერთ ღამეში თითქმის ყველამ იცის ჩემს შესახებ.
-ყველაფერი კარგათ იქნება,ხალხი მიხვდება,რომ ეს ყველაფერი უბრალოდ ჭორია.
-იმედია-უცებ ტელეფონმა დარეკა,სალომე მირეკავდა.მეც მაშინვე ვუპასუხე,მიხვდებით ალბათ იმანაც იგივე ამბავი შემატყობინა.
-ვიცი სალო,დილით ტელევიზორში ვნახე.
-facebook-ი აჭრელებულია ამ სიახლით,ყველას აინტერესებს შენი სახელი.ზოგი რას წერს ზოგი კიდე რას.რა უნდა ქნა ანა?
-არ ვიცი სალო,უბრალოდ დინებას მივყვები.ან რისი გაკეთება შემიძლია?
-დღეს დაელაპარაკები?
-კი.
-კარგი შეხვედრამდე,ყვეკაფერი რიგზე იქნება.
-კარგი სალო.-ტელეფონი გვერდზე გადავდე და სამზარეულოში გავედი,ალექსანდრეს საუზმე მოვუმზადე მე კი გამოვიცვალე და ლეპტოპი მოვიმარჯვე.
სალომე მართალი იყო,თიქმის ყველა გვერდზე ერთი დაიმავე ფოტოა.ნერვებ მოშლილმა ლეპტოპი დავხურე და წიგნის კითხვა დავიწყე.შეიძლება სასაცილოდ მოგეჩვენოთ მაგრამ “ჯინსების თაობა“ ათასჯერ მაინც მაქვს წაკითხული და ახლაც მას დავავლე ხელი.მიყვარს ეს წიგნი,ჩემი გულჩვილობა კი მაშინვე ჩანს როცა წიგნის კითხვას ვიწყებ.წიგნიც მალე დავამთავრე,იმდენად გავერთე ვერც კი შევამჩნიე როგორ მოვიდა დიმა ჩვენთან.
-გამარჯობა.
-გამარჯობა ანა,როგორ ხარ?
-არამიშავს.
-ნახე არა?
-უკვე ყველამ იცის,მეც ვნახე.
-აქ დემიანმა გამომიშვა,შენთანნსაუბარი უნდოდა.
-კარგი,მოვემზადები და წავალ.-მეც კარადაში შევიხედე,თხელი სარაფანი ჩავიცვი,გუშინ ხომ ალექსანდრემ მაღაზიები შემომატარა.მოკლედ მალე მოვემზადე და გზას გავუყევი.დიმა ალექსანდრესთან დავტოვე,არ მინდოდა მისი შეწუხება.ამიტომ ტაქსი გავაჩერე და დანიშნულების ადგილას მალე მივედი.ის თავის კაბინეტში იყი,კომპიუტერში ჩაყურებდა რაღაცას.
-ჩემი ნახვა გინდოდათ?
-ანა “თ“-ს გარეშე.კი მინდოდა შენი ნახვა,ამ ამბის შესახებ.
-მომისმინე,არ ვიცი ეს როგორ ან რანაირად გააკეთე მაგრამ ყველაფრი გამოასწორე.არ მსიამოვნებს ის ფაქტი,რომ ჩემზე ჭორები დადის.
-და რატომ ფიქრობ,რომ ეს ყველაფერი ჭორია?
-არ არის რო?
-არა.
-შენ რას ეძახი სიმართლეს?იმას,რომ მე შენი მორიგი სათამაშო ვარ?ბოდიში დემიან მაგრამ ამას ვერასდროს ეღირსები.-უკან შევბრუნდი და ის თავის კაბინეტში დავტოვე.ნერვები უარესად მომიშალა,თავში ერთად ათასი აზრი მომდის მაგრამ მხოლოდ ერთი მაწუხებს.იმედია რამე სისულელეს არ ჩაიდენს და ჟურნალისტებს რამე დებილობას არ ეტყვის,მაგრამ ეს,რომ გააკეთოს?საშინლად ავირიე და არც კი ვიცი რა გავაკეთო.რატომ მემართება ყოველთვის ყველაფერი უჩვეულო მე?ხომ შეიძლება მეც ვიცხოვრო წყნარად და მშვიდად?
ამჯერად სახლის გზას ფეხით მივუყვებოდი,უეცრად წინ ახალგაზრდა გოგონა გადამიდგა.
-შენ ხარ დემიან ნაროზაულის საცოლე?-ესღა მაკლდა.
-არა რაღაც გეშლებათ.-ჩუმათ ვუთხარი და გზის გაგრძელება ვცადე მაგრამ ვინ გაცალა,ტელეფონში ჩაყო თავი წამში კი ისევ ჩემთან გაჩდა.
-არა არ მეშლება,მართლა შენ ხარ.
-გოგონა არ ვარ-თქო.-გვერდი ავუარე,მაგრამ მისი ეჭვები მაშინ გამძაფრდა იქვე მანქანა,რომ გაჩერდა და იქედან დემიანი გადმოვიდა.პირდაპირ ჩვენკენ წამოვიდა,გოგონას მიესალმა და ჩემკენ მობრუნდა.
-პატარა სად გაიქეცი?-გოგონას თვალები გაუფართოვდა,მაგრამ მე უფრო საშინელი სანახავი ვიყავი?
-ბატონო დემიან რეებს ბოდიალებთ?-რაღაც სისულელე წამოვროშე.
-რა ბატონო ანა?წამოდი გვეჩქარება-ხელი დამავლო და მანქანისკენ წამიყვანა.
-ნორმალური ხარ?გამიშვი ხელი სად მიგყავარ?დემიან.
-ანა გაჩუმდი და მანქანაში ჩაჯექი.
-არსადაც არ ჩავჯდები.
-ანა-მეთქი.
-არა.-უცებ ამიყვანა ხეკში,მანქანის კარები გააღო და იქვე დამსვა,შემდეგ ღვედი შემიკრა და სწრაფად მოუარა მანქნას.ვიფიქრე მოვასწრებ გაქცევას მეთქი მაგრამ შენც არ მომიკვდე.ხმას არ ვიღებდი გზას ვუყურებდი,თურმე ჩემთან მივდიოდით.უტვინო რატომ არ მითხრა ნეტა?როგორც კი გააჩერა მანქანა მაშინვე გადავხტი და სადარბაზოში შევვარდი.მალე ისიც ამომიდგა გვერდით.როგორც იქნა ლიპტის გამოჩდა და შიგნით შევედით.სასურველ სართულს ხელი დავაჭირე და ჩუმათ ველოდი როდის წავიდოდა ზევით.უკვე ნახევარი გავლილი გვქონდა უეცრად,რომ შევქანდით.ეს სულაც არ იყო კარგის ნიშანი,მითუმეტეს მაშინ როცა კლაუსტროფობიით იტანჯები,მიხვდით ხო.ლიპტი გაჩერდა ამას კი ჩემი კივილიც მოყვა.კარებზე მთელი ძალით ვაბრახუნებდი ხელს მაგრამ არავინ ჩანდა,ტეკეფონიც არ იჭერდა კარგათ დემიანი კი იდგა და მიყურებდა.
-რას მიყურებ გააკეთე რამე.
-რა გჭირს?
-მე,კლაუს…ტროფობია მაქვს-ჰაერი აღარ მყოფნიდა და ერთი სიტყვა ძლივს ვთქვი.ისიც უცებ გაჩდა ჩემთან და ხელები მომხვია,შეწინააღმდეგების მუხედავათ მაიც არ მიშვებდა და თავზე მეფერებოდა.ბოლოს ტელეფონი აიღო და ხელი ზემოთ აწია,როგორც ჩანს სიგნალის დაჭერას ცდილობდა.უცებ რაღაც წარმოთქვა,მაგრამ მე ვერაფერი გავიგე,თუმცა მივხვდი,რომ სიგნალი დაიჭირაბდა ვიღაცას ურეკავდა,მალე კი ლიპტიც დაიძრა.კარები როგორც კი გაიღო მოვშორდი და ღრმად ჩავისუნთქე ჰაერი.
-კარგათ ხარ?
-უკეთესადაც ვყოფილვარ-შევბრუნდი და სახლის კარები შევაღე.უკვე ყველა იქ იყო,თქვენ წარმოიდგინეთ სალომეც კი.
-რატო დააგვიანეთ?-დიმამ ისეთი სახით შემოგვხედა თითქოს რაიმეს ვუმალავდით.
-ლიპტში გავიჭედეთ.-დემიანი ჩუმათ პასუხობს და თავისუფალ ადგილას ჯდება.
-ყავას დალევთ?-ბიჭებს თვაკს ვავლებ და როცა ყველასგან თანხმობა მივიღე სამზარეულოში გავედი და ყავის მზადებას შევუდექი.მალე სალომეც გაჩდა ჩემ გვერდით,მე კი რა თქმა უნდა ყველაფერი დაწვრილებით ვუამბე.ამის გამო სამაგიეროს გადახდა გადავწყვიტე.მართალია ყავაში მარილის და პილპილის ჩაყრა ძალიან მცირედია,მაგრამ მაინც მოუხდება.ყავა ბრთხილად მიმქონდა რათა არ დაქცეულიყო,ბოლოს ყველას ჩამოვურიგე და იქვე კომფორტულად მოვთავსდი.
დემიანის სახეს ვაკვირდებოდი,გაწითლდა, გალურჯდა და ცისარტყელას დაემსგავსა.ხმას არ იღებდა მაგრამ ბოლოს ვეღარ მოითმინა და საპირფარეშოში გავარდა მე კი გამარჯვებას ვზეიმობდი.ესეც ასე ანგარიშია 1:1 ანას საპატივცემულოდ.
-რა დაგემართა ტო?რანაირად გავარდი?-გუკამ მაშინვე დააყარა კითხვები როგორც კი უკან დაბრუნდა.
-არაფერია რატომღაც ცუდათ გავხდი-ეს,რომ თქვა ჩემკენ შემობრუნდა მე კი მხრები ავიჩეჩე იმის ნიშნად თითქოს არაფერი ვიცოდი.
-კაი.ბიჭო დღევანდელ საქმეზე რა უნდა ქნა?-გუკა არ ეშვებოდა ძმაკაცს.
-რომელ საქმეზე?
-შენზე და ანაზე-ვიცოდი,რომ ამაზე იყო საუბარი.რა უნდა ქნას?პრინციპში ეს მეც მაინტერესებს.
-ჟურნალისტებს გავესაუბრები და ვეტყვი,რომ ეს ყვეკაფერი შეცდომაა.
-გვიანის-უცებ წამოიძახა სალომემ და მაგიდის ცენტრში ტელეფონი ჩადო.ეს დღევანდელი ფოტო იყო სადაც მე და ალექსანდრე ხელი-ხელ ჩაკიდებულები მანქანისკენ მივდიოდით.დარწმუნებული ვარ ფოტოები იმ გოგომ გადაგვიღო,მაგრამ ამათ როგორღა გადასცა?საშინლად დავიბენი და ნერვები კიდევ ერთხელ მომეშალა.შემდეგ სათაურს დავაკვირდი.
“ბატონი დემიანე ნაროზაული თავის საცოლე ანასთან ერთად“-არა რა საიდან მოიტანეს,რომ მე ამის საცოლე ვარ?მაინც რაში აწყობთ ეს ტყუილი?ეს უკვე მეტისმეტია და საშინელებაა.სიტუაცია როგორ უნდა გამოვასწორო?არაფერი ვიცი.
-ახლა რა უნდა ვქნათ?-დიმაც საშინელ გაუგებრობაში იყო.
-ეს ფოტი როდინდელია?-ალექსანდრე ისე იყურებოდა თითქოს რაღაცაში საშინელი ბრალი მიგვიძღვის.
-დღევანდელი-დემიანი ჩუმათ ეუბნება.
-დღევანდელი?
-ხო შენთან,რომ მოვდიოდი გზაში დავინახე.არ მომყვებოდა ამიტომ ასე წამოვიყვანე-ეს ყველაფერი ისე განაცხადა თითქოს არაფერიც.
-კარგი ახლა ამის დრო არაა-ბოლოს ისევ ალექსანდრე ჩუმდება და ყველა ვიწყებთ იმაზე ფიქრს თუ როგორ გამოვასწოროთ სიტუაცია.მგონი ჯობია მე და დემიანმა ყველაფერი გარკვევით ავხსნათ მაგრამ მეშინია ჩვენი ნათქვამი არასწორად არ გაიგონ და ისევ თავიანთ ჭკუაზე არ შეატრიალონ,ეს სიტუაციას უფრო გაართულებს.ალბათ გიკვირთ ამ ყველაზერზე ასე მძაფრად რატომ ვრეაგირებ.არ მიყვარს როცა ყველას ყურადღება ჩემკენაა მომართული,ეს არასდრის მომწონდა.ახლა კი აქ გადმოსვლისთანავე ყველაფერი შეიცვალა.გუშინდელმა ერთმა ცეკვამ რა გამოიწვია თქვენ თქვენ კარგათაც ხედავთ.არ მინდა ყველას ყურადღების მიქცეცა,არ მსიამოვნებს რადგან საშინელ დისკომფორტს განვიცდი როცა ათობით ადამიანი მიყურებს.ამით თავს განსხვავებულად ვგრძნობ მე კი არაფრით ვარ გამორჩეული,გამორჩეულს მხოლოდ ობლობა მხდის თუმცა დედამიწაზე ჩემ გარდა სხვა ობლებიც დაიარებიან.ალბათ ამ ყველაფერს ვერც აგიხსნით.შეიძლება ბევრს უყვარს ყურადღების ცენტრში ყოფნა მაგრამ მე არ მივეკუთნები ამ კატეგორიას,არ შევდივარ იმ გოგოების კატეგორიაში რომელსაც უყვარს მასზე,რომ საუბრობენ.რატომ უნდა განიხილოს სხვამ ჩემი ცხოვრება?
ფიქრებში გართულმა რეალობაში გუკამ დამაბრუნა.
-მოვიფიქრე.
-ჩქარა თქვი რა მოუფიქრე.-ალექსანდრე მაშინვე გამოერკვა და ძმაკაცს მიაშტერდა.
-მოკლედ,ადგეს ეს ორი და განაცხადონ ჟურნალისტების წინ,რომ ეს ყველაფერი დიდი ჭორია.მათი ერთმანეთთან მეგობრობის და თანამშრომლობის გარდა არაფერი აკავშირებთ.-გუკამ თავისი აზრი როგორც კი წარმოთქვა მეც მაიშინვე დავიწყე საუბარი.
-მაგაზე მეც ვიფიქრე,მაგრამ ყველაფერი არასწორად,რომ გაიგონ?
-ცადეთ მაინც.
-მართალია,მოდი ახლავე წავიდეთ.-დემიანმა სადღაც გადარეკა,შემდეგ კი ყველა ერთად წავედით დანიშნულების ადგილას.იქ იმაზე მეტი მიკროფონიანინდამხვდა ვიდრე ველოდი,ყველას კი ერთი და იმავე კითხვა ქონდა-რა ხდება ჩემსა და დემიანეს შორის.
საუბარი დემიანმა დაიწყო მე კი ჯერ-ჯერობით ჩუმათ ვიდექი.
-მოკლედ რადგან ყველას ერთი და იმავე კითხვა გაქვთ გეტყვით,რომ ჩემ და ანას შორის არაფერი ხდება.ჩვენ უბრალოდნ მეგობრები ვართ.
-კი მაგრამ ბატონო დემიან თუ ეს მხოლოდ ნეგობრობაა დღევანდელ ფოტოს როგორნახსნით?-ერთ-ერთმა გოგონამ კისერი წაიგრძელა და ხმა ძლივს მოგვაწვდინა.
-მგონი 21-ე საუკუნეში გოგოს და ბიჭის მეგობრობა გასაკვირი არაა,ხოლო თუ ჩვენ ხელი-ხელ ჩაკიდებულები ვიყავით ამაში რა პრობლემაა?ეს იმას არ ნიშნავს,რომ ჩვენ ერთად ვართ.
-და გუშინდელ ცეკვაზე რას იტყვით?
-ეს უბრალოდ მეგობრული ცეკვა იყო,მეტი არაფერი.-მე კი ჩუმად ვიდექი,არაფრის თქმა მინდოდა რადგან მეშინოდა რამე სისულელე არ მეთქვა.
-ქალბატონო ანა თქვენ რას გვეტყვით?
-არაფრის დამატევას ვაპირებ,მე და დემიანი მხოლოდ მეგობრები ვართ-გამიჭირდა ამ სიტყვების თქმა მაგრამ რატომ მეც არ ვიცი.როგორც ჩანს ეს შეამჩნიეს და ერთმანეთს ეჭვის თვალით გადახედეს.
-კი მაგრამ რატომ გაგიჭირდათ ამის აღიარება.
-მე უბრაკოდ ვნერვიულობ,პირველად ვარ კამერების წინაშე.
-ესეიგი თქვენ მხოოდ მეგობრობა გაკავშირებთ?
-დიახ ეს ასეა.-როგორც იქნა დაიშალნენ და მეც შვებით ამოვისუნთქე.ყვეკას გვიხაროდა ამ ამბის დასრულება,განსაკუთრებით მე.როგორც ჩანს ეს ყველაფერი არ წარმოადგენდა დემიანისთვის პრობლემას.როცა ჩვენც გავუყევით სახლისკენ მიმავალ გზას უცებ დემიანმა ხელზე დამქაჩა და მისკენ მიმაბრუნა.
- რა ხდება?
-და მაიმც,რატომ გაგიჭირდა იმ სიტყვების თქმა?
-მე ვთქვი,რომ ვნერვიულობდი.ახლა კი ხელი გამიშვი.
-მაგარამ აქ სხვა მიზეზია პატარა.
-დემიან ნუ მეძახი პატარას და არანაირი მიზეზია.გამანებე თავი.-ხელო გავაშვების და ისევ წინ წავედი.გული კო საშინლად მიცემდა,ყურებში მისი გაბმული ფეთქვა მესმოდა. სახლში როცა მივედი ოთახში შევიკეტე და დაწყნარება ვცადე,მალე კი ყველაფერი ნორმაში ჩადგა.ყველაფერში კი ჩემ გულის ფეთქვას ვგულისხმობ,შემდეგ ცოტახანი წამოვწექი რადგან ეს დღე ზედმეტად გადატვირთული გამოდგა,მაგრამ ჯერ ყველაფერი წინაა,მე ხომ სამსახურში არ წავსულვარ?ახლა საშინლად მეზარება იმ საშინელ ადგილას გაჩერება,მაგრამ სხვა გზა არ მაქვს.ადგილი რომელსაც ვერ ვიტან,ამ ყველაფერს კი ხელს ის საშინელი არომატი და ზოგი ადამიანი უწყობს რომელიც იქ თითქმის ყოველ დღეა.თუმცა მე მათთვის არ მცალია რადგან ჩემი საქმე მაქვს,ამიტომ წყნარად ვუვლი მათ გვერდს და როცა საჭიროა ყალბ ღიმილს ვიკრავ სახეზე,ამ ღიმილმა კი უკვე კუნთები მატკინა მაგრა ამას არ ვჩივი.თუმცა დღეს იქ მისვლა მართლა არ მინდა,დარწმუნებული ვარ იქაც დაიწყებენ ჩემზე ჭორაობას და იმის გარკვევას თუ ვინ ვარ,ამ ფიქრებში გართულს უეცრად ნუკა მახსენდება.უკვე მეორე დღეა არ მიანხავს,ნეტა გაიგო ახალი ამბავი?გამეცინა იმ თმადამწვარის გახსენებისას.საკუთარ თავს თვითონ აყენებს შეურაწუოფას და ამას ვერც კი ოაზრებს.თუმცა ახლა ნუკას თავი არ მაქვს,მისაღებში გავედი.ჯერ წასვლამდე კიდევ 2 საათი იყო.მაშინვე მახსენდება,რომ 6 საათზე ტელევიზორში საინფორმაციო გადაცემა გადის.უცებ დავავლე პულტს ხელი და ტელევიზორი ჩავრთე.გულისყურით ვუსმებდი სიახლეებს და ვერ ვითმენდი მთავარის გასაგებად.ბოლოს როგორც იქნა დაიწყო სიუჟეტი.დღევანდელი ფოტი გაუშვეს,ასევე გუშინ ცეკვის დროს გადაღებული და ჩვენი საუბარიც.მაგრამ შემდეგ ის მომენტიც გამკაჩინეს სადაც დემიანი თავისკენ მაბრუნებს,აი სახლში,რომ ვბრუნდებოდით.ბოლოს კი თქვეს,რომ ჩვენ რაღაცას ვმალავდით.არა ბოდიში ჩვენ არა მე და დემიანი.საშინლად მომეშალა ნერვები,მაგრამ მთავარმა მაინც ჩაიარ,ნუ ნაწილობრივ მაინც.იმედია ხალხი ჩვენ ნალაპარაკებს დაიჯერებს და არ დაიწყებენ იმის გარჩევას ჩვენ ვიტყუებით თუ არა.სიუჟეტი როცა დასრულდა სამზარეულოში გავედი და ყავისთვის წყალი დავადგი.
-ანა სიუჟეტი ნახე?რა თქვეს?-ალექსანდრე მომიჯდა გვერდით.
-ვიდეო გაუშვეს სადაც მე და დემიანი ვუხსნით სიტუაციას,მაგრამ შემდეგ რაღაც ფოტო აჩვენეს და თქვეს,რომ “წყვილი“რაღაცას მალავს-ო.
-აუ მაინც ახლართეს რა.
-კარგი ალექს ამაზე არ გვინდა,შენ ის მითხარი სალომსთან რა ხდება?-მისი სახელის ხსენებისას თვალები გაუბრწყინდა.
-ჯერ-ჯერობით არაფერი,მაგრამ რაღაცას ვაპირებ.
-მაინც რას?
-გრძნობებში გამოვუტყდები.-აქ გავქვავდი.ჩემმა ძმამ გადაწყვიტა,რომ ჩემ საუკეთესო მეგობარს სიყვარული აუხსნას.მაგრამ რას გიხსნით მიხვდით უკვე,მაგრამ მე ისევ გაუგებრობაში ვარ.
-როდის?სად?როგორ?დახმარება ხო არ გჭირდება?-კითხვებს ერთი მეორეს მიყოლებით ვაყრიდი მას და ამოსუნთქვის საშუალებას არც მას ვუტოვებდი და არც ჩემ თავს.
-ამოისუნთქე გოგო-გამიცინა და შემდეგ განაგრძო-ყველაფერს გაიგებ,ჯერ მეც არ მომიფიქრებია.მაგრამ შენ შეგიძლია დახმარება.ხომ იცი მას რა უყვარს?მოკლედ მირჩიე რა რამე.-ბევრი ფიქრის შემდეგ მაინც ვერაფერი მოვიფირეთ და YouTube-ში შევძვერით რათა რამე ორიგინალური გვენახა.ბოლოს ლეპტოპიც მივაგდეთ და ისევ ჩვენ ტვინს დავჯერდით.ამ ფიქრში ყავაც დამავიწყდა და გადადუშებული წყალი უბრალოდ გვერდით გადავდგი,აღარ მინდოდა ყავა.თან ისედაც იშვიათად ვსვამ ხოლმე.საათს,რომ დავაკვირდი 7 იყო,ამიტომ ოთახში შევედი და მომზადება დავიწყე.ჯერ წყალი გადავივლე და ოდნავ მოვეშვი,შემდეგ კი კარადიდან ტანსაცმელი გამოვიღე.მალე მოვემზადე და თმაც შევიკარი.ბოლოს კი ტეკეფონს დავავლე ხელი და სახლიც დავტოვე.აღარ მინდოდა ფეხით გავლა და კიდევ ვინმეს შევხვდეროდი ამიტომ ტაქსი გავაჩერე და სამსახურში ასე მივედი.
კარებში შესვლისთანავე მომხვდა თვალში მოფუსფუსე ხალხი.ნათიას ვკითხე რა ხდებოდა და მითხრა,რომ რაღაც საპატი საღამო თუ მსგავსი იმართებოდა.მე მართალია ვერაფერი გავიგე,რა და როგორ მაგრამ სხვა რა გზა მქონდა,ჩემ საქმეს შევუდექი.
სალომე არ ჩანდა რამაც ცოტა არ იყოს გამაკვირვა,მერე გავიფიქრე ალექსმა ალბათ მოიფიქრა უკვე რამე და დაურეკა მეთქი მაგრამ უჩემოდ იზამდა რამეს?
ფიქრებში გართულმა მალე გავაკეთეთ ყველაფერი,შემდეგ კი ბატონი დემიანიც გამოჩდა.გასაკვირი ისიც იყო თანამშრომლებიდან არავის,რომ არაფერი უთქვამს ახალი ამბის შესახებ,მაგრამ მესიამოვნა კიდეც ეს.
-მომისმინეთ ყველამ-ჩვენი ფუსფუსის ხმა მისმა მკაცრმა ბარიტონმა გადაფარა.ყველა გაჩერდა,მათ შორის მეც და იქვე დავჯექი.
-რადგან უკვე ყველაფერი გააკეთეთ თავისუფლები ხარ,მეტი არაფერი მჭირდება დღეს თქვენგან-იცით როგორ გამიხარდა ეს,რომ თქვა.მართალია დავიღალე მაგრამ სახლში ადრე მივიდოდი,ამაზე დიდი ბედნიერება დღეს არაფერი მომხდარა.
-ასამბაძე დარჩი საქმე მაქვს.-აი ანა სად ჩაგიშხამდა ბედნიერება.მივბრუნდი და მის კაბინეტში შევედით.
-გისმენთ.
-შენ რჩები,იქ არაფერი ვთქვი რადგან იმათი ჭორაობის თავი არ მაქვს.-აი რატომ არ უნდა იზეიმოთ წინასწარ,გიხაროდა არა ანა?მიდი ახლა იხტუნე.
-კი მაგრამ რა ხდება?
-მალე გაიგებ,წადი ეხლა და გამოიცვალე.მოვლენ ისინი მალე.
-ვინები?რა ხდება საერთოდ?
-ანა ნუ ხარ სულსწრაფი.-შევბრუნდი და გასახდელში შევიკეტე.ტვინი უნდა დავძაბო და მივხვდე რა ხდება.მაინც ვერაფერს მივხვდი,თავი როცა ამტკივდა იქვდ დადებულ ტელეფონს დავავლე ხელი და სალომეს დავურეკე.
-რას შვები სალომე?
-კლუბში მოვდივარ თვალხატულა.
-მაინც გაგიშვებენ და რაღატო მოდიხარ?
-რა გამიშვებენ გოგო?დემიანმა დამირეკა მოდიო.
-რა?არც მე გამიშვა სახლში,ნეტა რა ხდება.
-არ ვიცი,მაგრამ გავარკვევთ.
-კარგი გელოდები.-გასახდელიდან გამოვედი და ბართან დავჯექი როცა კარები გაიღო და ბიჭები შემოვიდნენ.ალექსს თავლები უბრწყინავდა,არც ბიჭები იყვნენ ნაკლებ დღეში.
-აბა დაიკო,მოდი მომეხმარე.
-ამიხსნი რა ხდება?
-სალომეს უნდა ვუთხრა,რომ მიყვარს.-აი თურმე რაც ხდება.ამიტომ დახურეს კლუბი?ამათ რას გაუგებ.
საქმეს შევუდექით.ირგვლივ ყველაფერი ნაძვის ხის ნათურებით მოვრთეთ, სანთლებიც დავანთეთ და ყველაფერი შეუდარებელი იყო.ეს არაფერი იყო,ალექსმა ხელში პლაკატები მოგვაჩეჩა რომელზეც წარწერები იყო და ბოლოში ისრები ეხატა.როგორც ჩანს მიმართულებას უჩვენებდნენ.არ ვიცი რა მოიფიქრა მაგრამ იმედია ყველაფერი გამოვა.
კარგად ვიცი,რომ ალექსს ესეთი რაღაცეები არ ეხერხება,ის ამ დღეებში ძალინ კარგად გავიცანი და ამოვიცანი მისი პიროვნება.რამდენადაც ბანალურად არ უნდა ჩანდეს ეს ყველაფერი მან იწვალა და ბევრი იფიქრა ამისთვის.ვიცი,რომ სალოსაც გაეხარდება თან ძალიან და მჯერა,არა დარწმუნებული ვარ,რომ ორივე ძალიან ბედნიერი იქნება.
უკვე ყველაფერი მზად გვქონდა,ჩვენ-ჩვენი ადგილები დავიკავეთ და შუქი ჩავაქრეთ.ალექსანდრე იმდენად იყო სიბნელეში გაუჩინარდბული,რომ მის იქ ყოფნას ვერც შეატყობდით.
აი მთავარი ნაწილიც დადგა,სალომემ კარები შემოაღო.მის სახეს კარგად ვხედავდი,სიბნელემ ცოტა არ იყოს შეაშინა და გააკვირვა კიდეც.უცებ შუქი აინთო და სალოს წინ გაკრეჭილი გუკა გამოხტა.ხელში პლაკატი ეჭირა,რომელზეც ასეთი რამ ეწერა.
“სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს-ო ამბობენ.მეც გვიან მივხვდი ამ ყველაფერს,იმედია მაპატიებ“ ისარი გი გზას უთითებდა.სალომეს სახე არასდროს დამავიწყდება.ყვაფერს გულმოდგინედ კითხულობდა და ცდილობდა გაეგონრა ხდებოდა.
შემდეგ გაყვა ისარს და აი გამოჩდა დიმაც.
“გიკვირს არა?ფიქრობ ვინ ვარ,ან რა ხდება.
შეიძლება ეს ყველაფერი ძალიან ბანალურად გეჩვენოს მაგრამ ასეთი ვარ ნამდვილი მე.“ როცა წაკითხვა დაასრულა ისევ გაუყვა ისარს,სახიდან კი ღიმილი არ შორდებოდა,მაგრამ ნერვიულობაც ეტყობოდა.
მალე დემიანიც გამოჩდა.
“ვნერვიულობ,რადგან მგონია შენგან იმავეს ვერ მივიღებ.მაგრამ მაინც გავბედავ…“ აქ სიტყვა გაწყდა,სალომე ისევ მიყვა ისარს და აი მეც გამოვჩდი.
“და გეტყვი,რომ…“ სიტყვა ისევ გაწყდა.სალომე უკვე ვეღარ ითმენდა,ეტყობოდა როგორ ღელავდა და ვერაფერს ხვდებიდა.ალექსანდრე როცა გამოჩდა ფურცელი სახეზე ქონდა აფარებული იქ კი მხოლოდ ერთი და მთავარი სიტყვა ეწერა.
“მიყვარხარ!“ .სალომეს უკვე ცრემლები ერთი მეორეს მოყოლებით სდიოდა.ალექსმა ფურცელი სახიდან მოიშორა და მას მიუახლოვდა.ხელები მოხვია და გულში მაგრად ჩაიკრა.სალომაც მოხვია ხელები და მის კისერში ჩამალა თავი.ჩვენ კი ჩუმათ შევყურებდით მათ,მე დარწმუნებული ვიყავი,რომ სალომეც იმავეს ეტყოდა მაგრამ ბიჭები მოუთმენლობისგან ადგილზე ცქმუტავდნენ.
არ დამინახია როგორ უთხრა სალომემ ალექსანდრეს პასუხი მაგრამ ადვილად მივხვდი ყველაფერს როცა ალექსანდრეს გაბრწყინებული და ბედნიერებისგან მოელვარე თვალები დავინახე.
ეს დღე რაღაც უჩვეულო იყო,მგონი არა მარტო ჩემთვის.იმდენი რამ გადავიტანე,ბოლოს კი ყველაფერი ღიმილით დასრულდა.ისე თითქოს ზღაპარში ვიყოთ.როგორც იქაა,მშვენიერი დასასრულით.მაგრამ ყველაფერი ხომ ყოველთვის კარგათ არ სრულდება.მიხაროდა ეს დღე,მაგრამ წინ მომავალი უბედურების შესახებ არაფერი ვიცოდი.არ ყოფილა ტყუილი როცა ამბობენ ბედნიერებას უბედურება მოსდევსო,თუ როგორცაა.ფაქტი ისაა,რომ მე ეს ყველაფერი გამოვცადე და მივხვდი,რომ ცხოვრება ოცნებების ამსრულებელი ქარხანა არაა.

მეორე დილით თავი საშინლად მტკიოდა.გუშინდელი ამბავი რა თქმა ინდა ავღნიშნეთ,მე კი დალევას შეჩვეული არ ვარ.რამდენიმე ჭიქამ იმოქმედა და საშინლად გამაბრუა,ალბათ ამიტომაც მგონია,რომ თავში აგური მირტყეს.საწოლიდან ავდექი და სარკეში ჩავიხედე.თმა ისე მქინდა თითქოს იქ ჩატარდა მე-3 მსოფლიო ომი,ტუჩებიც საშინლად მქინდა,თვაკები კი ამოშავებული.სააბაზანოში შევედი და თავი მოვიწესრიგე,თავის ტკივილს კი შეძლების და გვრად ვუძლებდი.როცა ყველაფერს მოვრჩი მისაღებში გავედი.ყველა იქ იყო შეკრებილი,მათ მივესალმე მაგრამ ოდნავ ხმაურიც კი უარესად მოქმედებდა.
-რაო ანუკი თავი გვტკივაო?-გუკამ გამიციან და ტახტზე წამოჯდა.
-ძალიან მტკივა.
-მოდი გამომართვი.-მინერალური გამომიწოდა,მეც დავავლე ხელი და ცივი თავზე მივიდე.ბოთლით დალევა არ მიყვარდა,ამიტომ ჭიქა ავიღე და გაზიანი სითხე იქ გადავასხი.შემდეგ კი ჩქარა დავლიე,მართალია ყელი ჩამწვა მაგრამ თავის ტკივილს ათასჯერ სჯობდა.
-გაგივლის მალე.
-კარგი.-მეც იქვე თავისუფალ ადგილას დავჯექი და ჩახუტებულ წყვილს სიყვარულით შევყურებდი.
-აუ დღეს აუზზე გავიდეთ რა.-დიმამ თავი წამოყო.
-რა გინდა აუზზე?-ახლა ალექსმა წამოყო თავი.
-მომშივდა და ვიფიქრე იქ შევჭამ მეთქი.რა უნდა მინდოდეს ალექსანდრე აუზზე?გავიგუდე ამხელა კაცი.
-აუ არ მინდა მე.-ჩუმათ ვთქვი და ოთახიდან გაპარვა ვცადე მაგრამ ვინ გაცადა.
-რატო ანუკი?
-თავი,რომ მტკივა?
-გაგივლის.
-მაიმც არ მინდა.
-რატო?
-იმიტომ-სალომეს ფხუკუნი აუტყდა,იცოდა მან,რომ ცურვა არ ვიცოდი.ამის თქმა კი არ მინდოდა.
-მაინც წამოხვალ-ახლა გუკა ჩაერთო საუბარში,ბატონი დემიანი კი უბრალოდნიჯდა და თვალს გვადევნებდა.ამ ადამიანს ვერაფერი გავუგე.ზოგჯერ ყველაზე ბევრს საუბრობს,ახლა კი უბრალოდ ზის და ხმას არ იღებს.
-არ მინდა რა.
-ანა კარგი რა წამოდი-ახლა უკვე სალომემაც ამოიღო ხმა,თვალები ავუტრიალე მაგრამ მაინც არ გაჩერდა,ბოლოს კი წასვლა მომიწია.
ყველა როცა ბანაობდა მე შეზლონგზე ვიყავი გაწოლილი და მათ ვადევნებდი თვალს.სხვა რა უნდა მექნა,დახრჭობა არანაირად მაწყობდა,სიმინდი აქ არ ჩამოივლის,რომ ვჭამო,ამიტომაც ვიყავი ჩემთვის მარტოდ-მარტო.
უცებ კი ჩემ წინ ნაროზაული გაჩდა.
-რა ხდება?
-წყალში რატომ არ ჩამოდიხარ?
-წამოსვლა არ მინდოდა,არც წყალში ჩამოსვლა მინდა.
-ცურვა არ იცი არა?
-საიდან მოიტანე?-ხელი ისე ავიქნიე თითქოს რაღაც სისულელეს გაიძახდეს.
-მივხვდი.
-არასწორად მიმხვდარხარ.
-ეჰ ანა,როგორი ამაყი ხარ.
-რა შუაშია.
-კარგი.-უცებ დამავლო ხელი და ხელში ამიყვანა,ჩემ კივილს კი ყურადღებას არ აქცევდა.წყალში როცა შევედით კანკალმა ამიტანა,მაგრამ მან უცებ მომხვია ხელები და თვალების გახელა მთხოვა.
-დაწყნარდი და გასწავლი.
-არ მინდა,გთხოვ ზევით ამიყვანე.
-ანა,რატო გეშინია.
-მე ახლა ყველაზე მეტად იმის მეშინია ისევ არ გამოჩდეს ვინმე კამერიანი და ფოტო არ გადაგვიღოს.-მალე გამახსენდა გუშინდელი ინციდენტი და ზემოთ ასასვლელად ახალი მიზეზი მოვიგონე.
-მაინც ვერ ეღირსები.-მაგრად მომხვია ორივე ხელი და ნელა წავიდა სიღრმისკენ,მე კი ღრმად და ხარბად შევისუნთქე ჰაერი.თვალებს არ ვაელდი,მეგონა რამე საშინელება მოხდებოდა მაგრამ ჩემმა მეწყვილემ როგორც ჩანს ამით ისარგებლა და პირველი კოცნა მომპარა.
წყალში ეს როგორ ვიგრძენი?არც მე ვიცი მაგრამ აშკარა იყო,რომ კანკალი შევწყვიტე და ტანში ლავა ჩამეღვარა.რაღაც ამოუცნობს განვიცდიდი,რატომ და რას?ამას ვერც მე გეტყვით. ფართხალი დავიწყე.არ ვიცი ეს რამ გამოიწვია,შეიძლება მისმა კოცნამ ან უჰაერობამ.ფეხებს მთელი ძალით ვაქნევდი,ხელებს კი მას არ ვუშვებდი რადგან უარესად ჩაძირვის მეშინოდა.როგორც ჩანს მიხვდა ცუდათ,რომ ვიყავი ამიტომ ზევით ამიყვანა.ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე და ფილტვები ავივსე.შემდეგ კი გამახსენდა წამის წინ მომხდარი.დემიანს მივუბრუნდი,თუმცა მაშინვე გამახსენდა სხვები.არ მინდა ალექსს და მას ჩემ.გამო ცუდი მდგომარეობა შეექმნათ,ისინი უკვე წლებია რაც მეგობრობენ მე კი მხოლოდ 1 კვირაა რაც გამოვჩდი.არაფერი მითქვამს მხოლოდ უკან დაბრუნება ვთხოვე,მაგრამ თქვენ თუბფრობთ,რომ მე მას ამ საქციელს შევარჩენ,მაშინ ძალიან შემცდარხართ.
როგორც კი წ…იდან ამოვედი მაშინვე შეზლონგისკენ დავიძარი და კომფორტულად მოვთავსდი.ნეტავ რომელიმემ თუ დაგვინახა?ღრემთო მაშინ რა გავაკეთო?არ მინდა მათ თვალში ცუდათ გამოვჩდე,არც ის მინდა მათი ჩხუბის მიზეზი მე,რომ გავხდე.მგონი არაფერს ვიტყვი,ან ვის უნდა მოვუყვე რამე?ალექსთან ამის შესახებ კრინტს არ დავძრავ,გუკას და დიმას კი ამ თემაზე ვერ დაველაპარაკები.გვერდით სალომე მომიჯდა და კარგათ მაკვირდებოდა.
-რამე ხდება?-ისე ვიკითხე თითქოს წუთის წინ მე არ მაკოცეს.
-აღელვებული ჩანხარ.აქ მოყვები თუ შემდეგ მეტყვი?
-მგონი ახლა ამის დრო არაა.
-კარგი,როგორც ჩანს რაღაც სერიოზულია-მე მხრებს ვიჩეჩავ იმის ნიშნათ,რომ ვერ ვხვდები ეს ძალიან სერიოზულია თუ უბრალოდ უმნიშვნელო რამაა.მალე სხვებიც შემოგვიერთდნენ და ერთამნეთში საუბარი გააბეს.
-აუ სადმე დასასვენებლად არ წავიდეთ?-გუკამ.უცებ წამოჭრა სადაო თემა.
-მე ვმუშაობ.-უცებ განვაცხადე იმის ნიშნად,რომ არსად წასვლას არ ვაპირებდი.
-დემიი-გუკამ ძმაკაცს წამწამები აუთამაშა და ღიმილით გადახედა.
-და მაინც სად წავალთ?-დემიანიც წამოჯდა და მიაშტერდა ძმაკაცს.
-არ ვიცი ან მთაში ან ზღვაზე.-ისიც უცებ აძლევს პასუხს.
-მე ზღვაზე მინდა-დიმა უცებ ხტება ფეხზე და შემდეგ იმის ახსნას იწყებს რატომ ურჩევნია ზღვა-ზღვა,სიცხე გოგოები.აუ რა ჯობია ბიჭო ზღვას-მის სახეზე კი სიცილს ვერ ვიკავებ და ბოლო ხმაზე ვიცინი.
-რატო დამცინი რძა…ანა?-რაღაცის თქმა სურდა მაგრამ უცებ გადაასწორა და ცოტა არ იყოს დამაეჭვა კიდეც.
-სასაცილო ხარ და იმიტო.
-კარგი სხვები რას ფიქრობთ-თითქოს ეწყინა და ისევ ძველ თემას მიუბრუნდა.მაგრამ ღიმილი მაინც ეპარებოდა ტუჩის კუთხეში.
-მე მთაში მინდა-სალომემაც გამოთქვა თავისი აზრი.
-აუ მეც რა,სულ ზღვაზე მივდივართ ხოლემე-არც ალექსი თმობს პოზიციას.ალბათ ეს უფრო სალოს გამო თქვა,არ ვიცი არც მე.
-მეც თქვენკენ ვარ-გუკა წყვილს უჭერს მხარს.
-აუუ კაით რაა-დიმა მაშინვე აბუზღუმდა.
-თქვენ ორზეა დამოკიდებული.ან სამი სამზე ან მთაში მივდივართ.-ალექსმა მე და დემიანს გადმოგვხედა.
-მე ვთქვი,რომ ვმუშაობ.
-კარგი რა ანა,მე არ ვმუშაობ აბა??
-შენ შეგიძლია შვებულებაში გახვიდე მე კი სწავლისთვის მჭირდება.
-ანა მე აქ არ ვარ?რეებს ბოდიალებ?-ალექსანდერმ ისე შემომხედა შემეშინა,თითქოს რამე დანაშაულს ჩავდიოდე.
-მოდიხარ ანა ხო?-გუკამაც დაიწყო დაჟინება და ბოლოს თავისი გაიტანეს.
-ბოდიში დემე მაგრამ მთა და სიწყნარე მირჩევნია.-ეს,რომ ვთქვი ყველას გაეხარდა,დემესაც მაგრამ როცა კარგათ გაიაზრა რაც ვუთხარი ჩამოყარა ყურები.
-აუ კარგით რაა,ზღვაზეცაა სიწყნარე.მართალია საღამოობით მაგრამ ღამის ზღვა უფრო ლამაზია.-ცდილობდა ყველანაირად გადავერწმუნებიეთ მაგრამ მაიმც არ გამოდიოდა.
-მაინც მთა მირჩევნია-დემიანეს აზრზ მაინც არ ქონდა მნიშვნელობა მაგრამ მაინც თქვა,რომ მხარს დიმას უჭერდა.კი გაეხარდა ჩვენ ბიჭს მაგრამ უკვე ოთხი ორზე ვიყავით და გადავწყვიტეთ,რომ სვანეთში წავსულიყავით.საუბრის დროს უეცრად ტელეფონმა დამირეკა,მაშინვე ვსტაცე ხელი და საუბარი დავიწყე.
-ვაჩიკო,მომენატრე ბიჭო-რამდენი ხანია ვაჩეს არ შევხმიანებივარ,არც კი მინახავს.
-თუ მოგენატრე ჩვენთან რატომ არ მოდი?კარგი ახლა ეს არ მაინტერესებს.ახლა ის მითხარი ნაროზაულს შენგან რა უნდა? სხვა პარტნიორი ვერ ნახა საცეკვაოდ.
-ვაჩიკო რატო ბრაზდები?მოვაგვარე ეგ საკითხი უკვე.
-ჩემი ჭკვიანი გოგო ხარ შენ.რა შვები სად ხარ?
-ბასეინზე ვარ.
-შენ ხო ცურვა არ იცი?
-ვიცი,რომ არ ვიცი.უბრალოდ შეზლონგზე ვწევარ.
-აჰამ.ანუკი ჩემთან და ტყუპენთან ერთად დასასვენებლად არ წამოხვალ?
-შენ,რომ წამოხვიდე ჩვენთან ერად?თანნალექსაც უკეთ გაიცნობ.-უცებ შესანიშნავი აზრი მომივიდა.
-როდის მიდიხართ?-ტელეფონი ყურიდან მოვიშორე და ბავშვებს ვკითხე როდის ვაპირებდით წასვალს.მათ კი მითხრეს,რომ ზეგ ვაპირებდით დილით ადრე წასვლას.ეს ვაჩესაც ვუთხარით და გვითხრა,რომ ის და ტყუპებიც წამოვიდოდნენ.ბიჭებს ავუხსენი თუ ვინ იყო ვაჩე და მისი ტყუპები,ნუ მისი რა ნანა დეიდას და ზურაბის შვილები არიან მაგრამ მაინც ვაჩესი არიან.“სასტავში“ ორი სვანი გვყავდა ვაჩე და დიმა.დიმას პატარა სახლი აქვს.ნუ არც ისე პატარა,უბრალოდ სამყოფი ოთახები არაა,ამიტომ შევთანხმდით და გადავწყვიტეთ ვაჩესთან გადავსახლებულიყავით.იმ დღით სამსახურში არ წავსულვართ არც ერთი,ხოლო მეორე დღით არცერთი ვიყავით სახლში,რადგან სამსახურში საქმეებს ვაგვარებდით.სახლში დაღლილი დავბრუნდი,ბარგი ჩავალაგე და შემდეგ შხაპი მივიღე,მოვწესრიგდი და სიზმრებში გადავეშვი.დილით მაღვიძარამ გამაღვიძა,საშინლად მეზარებოდა ასე ადრე ადგომა მაგრამ ბოლოს გამახსენდა წინ რამხელა სიამოვნება მელოდა.უცებ ვდგები ფეხზე და მომზადებას ვიწყებ.ტამზე მომდგარ დახეულ ჯინსს ვიცვამ,ბრეტელებიან შავ მაისურს და წელზე ჟაკეტს ვიხვევ,ყოველი შემთხვევისთვის.ფეხზე კი შავ კეტებს ვიცვამ,თვალს კოსად ვიკარვ და ოთახიდან გავდივარ.ბარგიც კარებთან დავდგი და ისევ ოთახში დავბრინდი რათა სატენი და ყურსასმენები ამეღო.როცა ყველაფერი მზად გვქონდა მე და ალეწსმა მანქანაში ადგილები დავიკავეთ და სალომეს გავუარეთ.სალომედან კი გუკას,მე და გუკა უკან ვუჯექით,ისინი კი წინ ისხდნენ.ერთმანეთისთვის ხელი ჩაეკიდათ და ისე ისხდნენ.მათი ბედნიერება საშინლად მახარებს და ღიმილს მგვრის.ორი ჩემთვის ძვირფასი ადამიანი ბედნიერია,ეს კი თავისთავად მეც მაბედნიერებს.ორი მანქანით მივდიოდით.პირველში ჩვენ ვიჯექით,მეორე შედარებით დიდი იყო და დანარჩენები იქ გადანაწილდნენ.მთელი გზა გუკა დაუღალავად საუბრობდა და გვართობდა,ბოლოს დაღლილობამ შემომიტია და ყურსასმენები მოვიმარჯვე და სიმღერების მოსმენა დავიწყე.თან ფანჯარაში ვიყურებოდი და ხედით ვტკბებოდი.როგორც ჩანს მალე ჩამეძინა და მთელი გზა მეძინა,მგზავრობა სულ მღლიდა და მღლის კიდევაც.“დრამინას“გარეშე კი არაფერი მეშველებოდა.
მალე ჩამეძინა და მთელი გზა მძინარემ გავატარე,როცა გავიღვიძე თავი საძინებელში ამოვყე.არც ისე დიდი იყო,თუმცა საკმაოდ კომფორტული.ცენტრში დიდი საწოლი იდგა,მის წინ კი სარკე.საწოლიდან ხელმარცხნივ დიდი კარადა ტანსაცმელებისთვის,ხოლო ხელმარჯვნივ პატარა,უჯრებიანი კარად იდგა,თავზე კი ლამპა.იქვე იყო შტებცელიც.კედელზე რამოდენიმე ნახატიც იყო ჩამოკიდებული.ოთახი ნათელი იყო,მაგრამ თუ დიდ ფანჯრებს ფარდას გადავაფარებდით მაშინვე ბნელდებოდა.მგონი მცირედი წარმოდგენა შეგიქმენით თუ როფორი იყო ის.პლედი გადავიძვრე და ფეხსაცმელი ჩავიცვი,შემდეგ კი კიბეს დავუყევი და ქვევით ჩავედი.იქითკენ წავედი სადაც ხმაური მოდიოდა.მართალია აქ ნამყოფი ვარ,თუმცა შორენას რემონტი გაუკეთებია და ყველაფერი რადიკალურადაა შეცვლილი.ბავშვები მისაღებში ისხდნენ და რაღაცაზე საუბრობდნენ,როგორც ჩანს კარგად შეეწყვნენ ერთამენთს რაც მახარებს.მეც.მივდივარ მათთან და ვაჩეს გვერდით ვუსკუპდები,მონატრებულ დეიდაშვილს ხელს ვხვევ და ვინაბები.თვითონ კი ოხრება და შუბლზე მკოცნის.სულაც არ მიმაჩნია,რომ შუბლზე სულელებს კოცნიან.რატომ ამბონენ ასე?მე მიყვარს შუბლზე კოცნა,მაგრამ.ყველაზე მეტად კისერში კოცნა მიყვარს.მამიკომ იცოდა ხოლმე-ღამით შემოვიდოდა ოთახში,ტკბილი ძილიო მეტყოდა და კისერში მაკოცებდა.მე ვერასდროს ვიკავებდი სიცილს რადგან მეხიცინებოდა.
სხვებსაც მივესალმე და მათ საუბარს ყური დავუგდე.იმას განიხილავდნენ თუ სად წასულიყვნენ და რა ენახათ,აბა აქ ტყუილად ხომ არ იჯდებოდნენ.თან ჯერ მხოლოდ შუადღეა.ბევრი ბჭობის შემდეგ გადავწყვიტეთ,რომ ლამარია მოგვენახულებია.მოვემზადეთ და იქვე მცხოვრებ გიდს ჩვენთან ერთად წამოსვლა ვთხოვეთ.დაგვთანხმდა და ისიც მალე მოუყვებოდა ჩვენთან ერთად ლამარიის გზას.უტა ახალგაზრდა ბიჭია,სვანი ყოფილა მაგრამ აღმოჩდა,რომ საცხოვრებლად თბილისში გადავიდა,აქ კი როცა ჩამოდის გიდობას იწყებს.საკმაოდ სიმპატიური ბიჭია.მაღალი,განიერი მხრებით და მუქი წაბლისფერი თმით,თვალები თუ არ ვცდები ნაცრისფერი აქვს,სწორი ცხვირი და სავსე ვარდისფერი ტუჩები.და საკმაოდ მაღალიცაა.ღიმილიც საშინლად უხდება.ამდენ რამეს იქედან გამომდინარე გეუბნებით,რომ ის მთელი გზა მესაუბრებოდა.მე კი მისი კომპანიით კმაყოფილი ვიყავი,ძალიან კარგი მოსაუბრე და გახსნილი ტიპია,მაგრამ ჩემზე ამას ვერ ვიტყვით.
როგორც იქნა მივაღწიეთ დანიშნულების ადგილამდეც,უტამ კი მოყოლა დაიწყო.
-უშგულის ლამარია – IX-X საუკუნეების ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია სოფელ ჟიბიანის ჩრდილოეთით, ამაღლებულ ბორცვზე მდებარეობს. ის კოშკიანი გალავნითაა შემოზღუდული.
ლამარიას სვანები ღვთისმშობელს უწოდებენ. X საუკუნეში აგებული ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. დასავლეთის სარკმელთან ჯვრის გამოსახულებაა ამოჭრილი.
ეკლესია მოხატული გახლავთ. აშენებისთანავე მოუხატავთ კანკელი. როგორც ჩანს, სვანმა ოსტატმა წმიდა მარიამის გამოსახვისას ტრადიციულ ხატწერას გადაუხვია. რადგან ღვთისმშობელს ხელი ლოყაზე კი არა, თავზე აქვს მიდებული. ასეა გადმოცემული მწუხარების გამომხატველი ცხოვრებისეული ჟესტი.

კედლის ერთ მხარეს, ერთმანეთის პირისპირ წარმოდგენილია წმიდა მხედართა – გიორგისა და თეოდორეს გამოსახულებები, რომელიც XII საუკუნით თარიღდება.

XIII საუკუნეში ეკლესია უკანასკნელად მოუხატავთ. წარწერები, რომელიც ეკლესიაში გვხვდება ისტორიული მნიშვნელობისაა. ის ეკლესიაში მისული მლოცველების მიერაა შესრულებული. ნაკაწრი წარწერები – გრიფიტები შესრულებულია ასომთავრული, ნუსხური, გარდამავალი მხედრული და მხედრული დამწერლობით. უმთავრესად შეწყალების ტექსტები გვხვდება.

ეკლესიაში შემორჩენილია ფრესკები, ასევე XIX საუკუნის რუსული სერობის ხატი.
ლამარიას ტაძარში უზარმაზარი სანათლავი დგას. ჩანს, ტაძარი მას გადააშენეს.

უშგულის ეტიმოლოგიას “უშიშარ გულს” უკავშირებენ. ისტორიულად, უშგული უბატონო თემი იყო. უშგულში გაბატონების მსურველი 7 თავადი მოკლეს. მათ შორის უკანასკნელი იყო ფუთა დადეშქელიანი, რომელიც უშგულის ლამარიაში მთელმა სოფელმა ერთად მოკლა. ტაძრის ეზოში დგას ქვის დიდი სკამი. გადმოცემის თანახმად სწორედ ამ სკამზე მოკლეს ფუთა დადეშქელიანი.

28 აგვისტოს აქ განსაკუთრებულად აღნიშნავენ ღვთისმშობლის მოძინებას.-ისტორია მართლაც,რომ ძალიან საინტერესოა,თან უტა ამ ყველაფერს მთელი გრძნობით ყვება.მკაცრ გამოხედვას ინარჩუნებდა თხრობის პერიოდიში,ყველა წინადადებაში კი მის სულს აქსოვდა.ეტყობოდა,რომ ამ.საქმეში უკვე გამოცდილი იყო და კარგათაც გამოდიოდა კიდეც.
-კითხვები ხომ არ გაქვთ?-როცა მოყოლა დაასრულა ყველას მოგვავლო თვალი.
-მე მაქვს-ჩუმათ ვთქვი და ყელი გავიწმინდე.
-გისმენ-გამიღიმა.
-მართალია ეკლესიას არ ეხება მაგრამ მაინც გკითხავ.სვანური იცი?-ვიცი,რომ ეს კითხვა სისულელეა მაგრამ ძალიან მაინტერესებს.თავი დამიქნია და გამიღიმა.
-შეგიძლია რამე გვითხრა?-ახლა გუკა მომინდა და მან განაგრძნო კითხვების დასვა.
-მოდი თქვენ მითხარით რისი გაგება გინდათ და მეც გადავთარგმნის-ისევ გვიღიმის.
-შევთანხმდით.-გუკა იწყებს ფიქრს თუ რა უთხრას უტას,მეც მას ვბაძავ და გონებას ვძაბავ .გუკას უცებ ახსენდება მთავარი სიტყვა და ეკითხება.
-მე შენ მიყვარხარ-უტაც იღიმის და ყელს იწმენდს.
-მი სი მალატ.
-შენ ჩემი მზე ხარ-გუკა პოზიციას არ თმობს.
-სი მიშგუ მიჟ ხი.
-აუ მეტი არაფერი მაგონდება.-ბოლოს ამოიოხრა.ამდენად მცირე აქ თავში ტვინი ელემენტარულ წინადადებას,რომ ვერ იფიქრებს?მაგრამ მე ვისზე რა მაქვს სათქმელი?არაფერი მითქვამს.
-კარგი,როცა მოგაფიქრდება მაშინ მითხარი.-ისიც უცინის.შემდეგ ვდგებით და სახლისკენ ვბრუნდებით.საღამოსთვის კოცონის დანთებას ვაპირებთ და უტაც ჩვენთან დავპატიჟეთ,მაგრამ ვერ მოვალო თქვა და დაგვემშვიდობა.
მე და სალომემ საჭმლის მომზადება დავიწყეთ,თან მზადების დროს ვიპარავდით ხოლმე რაღაცეებს და ვჭამდით.ყველაფერს მალე მოვრჩით,სუფრაც გავაწყვეთ და ბიჭებს დავუძახეთ.ჭამის დროს ხმას არ ვიღებდით,მხოლოდ ჭურჭელის ხმას თუ გაიგებდით.ბოლოს ისევ ჩვენ ავალაგეთ და დავრეცხეთ გასარეცხი ჭურჭელი.
უკვე საღამო იყო,მისაღებში ვიჯექით და ყვეკა ჩვენ-ჩვენ საქმეს ვაგავრებდით.მე კიდევ არ გამიკეთებია ის საქმე რაც უნდა გამეკეთებია და დემიანთან არ მისაუბრია.ალბათ გონია,რომ დამავიწყდა მაგრამ რამდენად ცდება ვერც კი წარმოიდგენს.აივანზე გავედი და საკანელა სკამში კომფორტულად მოვთავსდი და ფიქრებში გადავეშვი.ადრე აქ როცა მოვდიოდით მშობკები რამდენიმე დღით ადრე მიშვებდნენ,თვითონ კი რამდენიმე დღის შემდეგ ბრუნდებოდნენ.აივანზე გამოვდიოდი,ვარსკვკავებს შევყურებდი და ვფიქრობდი თუ სად იყვნენ და რას აკეთებდნენ ისინი.ამ დროს კი ისინი თურმე აკექსთან ერთად იყვნენ,არ ვიცი რატომ არ მითხრეს მისი არსებობის შესახებ მაგრამ კარგია,რომ ადრე თუ გვიან ყველაფერი გავიგე.
ფიქრებიდან დემიანმა გამომიყვანა.ჩემ გვერდით ჩამომიჯდა.არაფერი მითქვამს,ფეხზე ავდექი და მოვშორდი მას.
-რა გჭირს ანა?
-რა მჭირს?მომისმინე დემიან,მე არ ვარ შენი მორიგი სათამაშო.არ მოგცემ.იმის უფლებას,რომ ჩემით გაერთო და დამამცირო.არ მინდა ჩემ გამო ალექსთან პრობლემები შეგექმნას,ამიტომ იმ დღეს იქ სკანდალი არ მოვაწყვე.მაგრამ გაბრთხილებ,რომ მსგავს რამეს არასდროს აღარ შეგარჩენ და პასუხს სათანადოდ გაგებიებ.იცოდე მე შენი თმადამწვარი ბარბის მაგვარი არ გეგონო,ეს დაიმახსოვრე-მას მოვშორდი და სახლში შევედი. ყველანაირად ვცდილობდი კკითხვებისთვის ამერიდებია თავი და გამომდიოდა კიდეც,ამით კი კმაყოფილი ვიყავი.სახლში დიდხანს არ გავჩერებუვართ,გარეთ გავედით და კოცონისთვის შეშის ძებნა დავიწყეტ.მალე ყველაფერი მოვასახლში შევედი და სალომეს გვერდით მივუჯექი.შევეცადე,რომ სახეზე ხაასიათის ცვაკება არ გვარეთ,ფურცლებიც ვიშოსეთ და იქვე ეზოს ცენტრში მვკალათდით.მალე კი დიდი ცეცხლი ავაგიზგიზეთ.ჩაბნელებულ გარემოს ის ანათებდა,თითოეუს გვედებოდა სახეზე და ნარინჯისფერი შეფერილობით გვეცემოდა.ეს ყველაფეერი კი ძალიან ლამაზი იყო,ამას კი ყველას აგიზგიზებული თვალები ემატებოდა რომელშიც მკვეთრად ჩანდა სხვადასხვა ფერის ცეცხლი.კოცონის ირგვლივ წრე გავაკეტეტ და ისე დავჯექით,ცოტა არ იყოს დამცხა და ჟკეტი გავიხადე არა და საკმაოდ გრილოდა.უნებლიე გადავაგდე თავი უკან და დავაკვირდი ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას,შემდეგ კი ისევ ბავშვებს დავუბრუნდი.
-მოდი საშიში ისტორიები მოვყვეთ-ბაჩი ყველას მოავლო თვალი.აქ უბრალოდ ჯდომას მართლა ჯობია ფანტასტიკების მოსმენა,მაგრა მე მაინც ვარ მშიშარა.ყველასგან თნხმობა როცა მიიღო ყელი გაიწმმინდა და მოყოლა დაიწყო.სალომე ალექსანდრეს მკლავზე იყიო აკრული და ხოგ მომენტში თვალებს ხუჭავდა,თითქოს სიტუაციიდან დაძრმა უნდოდა,მაგრამ მაინც ესმოდა ბაჩის დაბოხბული ხა რომელიც სულისშემძვრელ ისტორიას უფრო მატებდა საშიშროებას და სხვა სამყაროში გაგდებდა..მეც კი შემეშინდა მაგრამ ბოლოს უბრალოდ აღარ ვუსმენდი და ჩემ თავს ვარწმუნებდი,რომ ეს მხოლოდ მოგონილი ისტორია იყო და არაფერი სხვა.ბოლოს როცა ტუპიცალმა მოყოლა დაასრულა ფიქრებიდან გამოვძვერი.კიდევ აპირებდნენ მოყოლას მაგრამ მე და სალომემ პროტესტი განვაცხადეთ.
-მე ვიცი რაც უნდა მოვყვეთ-ახლა გუკა გამოდის სიტყვით.
-გისემენთ ბატონო გუკა-დიმამ ღიმილით შეხედა მაგრამ ამშივე შეახმა ძმაკაცის განაცხადი,რომ მოისმინა.
-ლექსები მოვყვეთ,ჩვენი საყვარელი ლექსი.თან დიმას უყვარს ლექსების წერა-მართალია გამიკვირდა მისი განაცხადი.დიმა,უდარდელი და ოდნავ ცანცარა,წერს ლექსებს.მაგრა არაფერი უნდა მიკვირდეს.თქვენ წარმოიდგინეთ გამიხარდა კიდეც.
-მაშინ ჯერ დიმამ წაგვიკითხოს თავისი ერთ-ერთი ლექსი-სალომე დიმასკენ აცეცებს თავლებს.დიდი წინააღმდეგობის შემდეგ,ბოლოს როგორღც დავიყოლიეთ.
-იცი მე რა მაგიჟებს?შენი ნაზი ხელები.
აი მე,რომ მეხები და ნელა,რომ მეფერები.
იცი მე რა მაგიჟებს?!ის ლამაზი თვალები,
მორცხვად,რო იყურები და ლაღად,რომ ინაზები.
იცი მე რა მაგიჟებს?!შენი გრძელი თითები,
ჩემ თმებში,რომ დაცურავს და სიყვარულით ვივსები.
იცი?ჩემო ფერია შენ მაგიჟებ სრულებით და ამ გრძნობას რა ქვია?!
არც მე ვიცი,ვრწმუნდები.
ისიც ვიცი,რომ ამ გრძნობას არ ყავს სწორი,ბადალი.
და ამ გრძნობის ნაწილი მოლოდ შენ ხარ,სხვა არ ვინ.
იცი ჩემო ფერია,რას გავიცდი?რა მინდა?
რომ ეს ჩემი გრძნობები მხოლოდ ლექსად არ გითხრა.
იცი ჩემო ფერია,ახლა რას ვგრძნობ?რა მინდა?
რომ ეს ჩემი გრძნობები ,მე შენ წრფელად აგიხსნა.
იცი ჩემო ფერია შენ მაგიჟებ სრულებით.
და ამ გრძნობას რა ქვია უკვე ვიცი,ვრწმუნდები.-ისეთი ხმით ყვებოდ,რომ ყველა სიტყვა მეხებოდა და გულზე მედებოდა.ალბათ ეს მისმა მოყოლის მაერა გამოიწვია რომელიც შესანიშნავია და საშინლად ჩამთრევი.არ ვიცი რას დავარალო მაგრამ ეს ლექსი შემიყვარდა.-არ გამკიცხოთ,მუზა მომივიდა და მივაჯღაბნე,ვიცი არ გამიმივიდა მაგრამ მაინც მიყვარს ეს ლექსი.
-მიჯღაბნილი სულაც არაა,ძალიან მაგარია.ე მომეწონა-ჩემ აზრს ვაფიქსირებ და ვუღიმი,ისიც მიღიმის და სხვების შქებას უსმენს.შემდეგ გუკა ამბობს თავის საყვარელ ლექსს.
-უსიყვარულოდ
მზე არ სუფევს ცის კამარაზე,
სიო არ დაჰქრის, ტყე არ კრთება
სასიხარულოდ....
უსიყვარულოდ არ არსებობს
არც სილამაზე,
არც უკვდავება არ არსებობს
უსიყვარულოდ.
მაგრამ სულ სხვაა სიყვარული
უკანასკნელი,
როგორც ყვავილი შემოდგომის
ხშირად პირველს სჯობს,
იგი არ უხმობს ქარიშხლიან
უმიზნო ვნებებს,არც ყმაწვილურ ჟინს, არც ველურ ხმებს
იგი არ უხმობს...
და შემოდგომის სიცივეში
ველად გაზრდილი,
ის გაზაფხულის ნაზ ყვავილებს
სულაც არა ჰგავს...
სიოს მაგივრად ქარიშხალი
ეალერსება
და ვნების ნაცვლად უხმო ალერსს
გარემოუცავს.
და ჭკნება, ჭკნება სიყვარული
უკანასკნელი,
ჭკნება მწუხარედ, ნაზად, მაგრამ
უსიხარულოდ.
და არ არსებობს ქვეყანაზე
თვით უკვდავება,
თვით უკვდავებაც არ არსებობს
უსიყვარულოდ!-არც გუკაა ნაკლები.გალაქტიონის ლექსს ისეთი მონდომებით ამბობს.ცდილობს ყველა გრძნობა გამოხატოს რაც ლექსშია ჩაქსოვილი და გამოუვიდა კიდეც.მასში ყველა’ფერი ჩააქსოვა და ამას შედეგიც მოყვა.ყველა გაოგნებული ვუმზერდით ცანცარა ბიჭს რომელიც სერიოზული სახით იჯდა თუმცა წამში გაუპო ღიმილმა ბაგეები.ჩვენც გაგვეღიმა და კომპლიმენტებიც არ დავიშურეთ.გუკას შემდეგ დაჩიმ დაიწყო.
-სიყვარულო, ძალსა შენსა ვინ არს რომე არ ჰმონებდეს?..

ვინ არს რომე გულსა ტახტად, ოხრვას ხარკად არა გცემდეს?

შენგან მეფე მონას ეყმოს, შენგან ბრძენი ხელად რებდეს,

და ბულბულსა რად ეზრახვის, რომ შენგამო ვარდს შეჰყეფდეს!


სიყვარულო, ძალსა შენსა ყოველი გრძნობს, არსებს რაცა,

სჯულსა შენსა ყველა ერჩის: ბერი, ერი, მეფე, ყმაცა;

ხელმწიფე ხარ თვითმპყრობელი, ტახტი მზა გაქვს, ჰგიებ საცა,

გულები გყავს ქვეშევრდომად, ამას მეც ვგრძნობ და თვით სხვაცა.


შენის უღლისგან გამოსვლა ნეტა უნდოდეს რადმე ვის!

თუ შენ ხარ ვნების მიზეზი, ლხენაც შენგან არ გვეძლევის?

ნამდვილ კეთილ არს განცხრომა, იგი ნუმც-ოდეს გველევის,

მაშა ცუდია, თუ მაში სიბნელეც არსით ერევის!-გეფიცებიტ მართლა მიკვირს,ლექსის მოყოლის დროს ყველა სერიოზულდება და ისეთ შთაბეჭდილებას მიქმნიან,რომ მათ არც კი ვიცნობ.როდესაც ლექსს ყვებიან მთლიანად იცვლებიან და ეს სასიამოვნოც კია.დაჩის შემდეგ სალომემ დაიწყო ლექსის მოყოლა.ვიცი,რომ ბიჭების მონაყოლს ვერანაირად ვაჯობებთ,მაგრამ მაინც ვცადეთ.
-მინდა ფიქრები დაგირბიო,
ისე შემოვიჭრა შენში,
და მყუდროება დაგირღვიო,
გულის ხმამაღალი ფეთქვით,
სულის სიმშვიდე დაგიკარგო,
არ მოგასვენო წამით,
დღე ოცნებებში ჩაგექარგო,
ლამაზ სიზმრებში ღამით.
მინდა, საფიცრად გადაგექცე,
შენი მონატრება ვიყო,
ვიყო გაგიჟება შენი,
შენი მწუხარებაც ვიყო,
შენი გაზაფხული ვიყო
ატმის ყვავილების ფერი,
შენი სიყვარული ვიყო,
ვიყო უსასრულოდ შენი-ისიც მთელი გრძნობით ყვებოდა,მასში მთელ სულს აქსოვდა.ლექსის მოყოლის მანძილზე კი ალექსანდრესთვის ხელი არ გაუშვია.უჭერდა ხელს,როცა ლექსის მოყოლა დაასრულა ალექსანდრესგან კოცნაც დაიმსახურა.საშინლად მიყვარს ეს წყვილი,მათთვის შეხედვა და სითბოთი ავსება ერთია.სალოს შემდეგ დემიანის ჯერი დადგა.არ ვიცი რას იზამს ან როოგრ მოყვება მაგრამ არ მაქ სურვილი,რომ ვუსმინო.მიხვდებით რატომაც,მაგრამ სხვა გზა არ მაქვს.ყურადღება ვერ გადამაქვს და ვუსმენ მის ბოხ ბარიტონს.
-ყური დაუგდე, ნუთუ არ გესმის?
როგორ გეძახის ეს ჩემი გული,
ნუთუ ვერ ხვდები შენზე რომ ვფიქრობ
და ძლიერ რომ ვარ შეყვარებული.
წუხელ სიზმარში გამომეცხადე
ახლოს ვხედავდი შენს ლამაზ თვალებს,
მერე წყვდიადში გაუჩინარდი
არ მახსოვს როგორ გათენდა ღამე.
ვინ გიყვარს ნეტავ, ვის ეტრფი კარგო?
მე შენს სიყვარულს ვერასდროს დავთმობ,
მარტოობისთვის ვარ გაჩენილი
იმიტომ დავრჩი სიზმარშიც მარტო.
შენთან რა მინდა, ჩემი ბრალია,
შენ არ მიგიძღვის დანაშაული,ჩემი ბრალია რომ შეგიყვარე
და დავიტანჯე პატარა გული.
არ ვიცი როგორ აგიხსნა კარგო
ასეთი ბედი ღმერთმა რად მარგო,
მთელი სიცოცხლე დაგელოდები
სულ მეყვარები, არ მკითხო რატომ-ამ ლექსმა შემიბყრო.თითქოს ის ვიღაცას ეძღვებოდა,ამიტომ მთელი სინაზით ამბობდა.ყველა ბგერას რაღაც გრძნობას ატანდა და ისე გადმოცემდა.თითქოს უნდოდა მისი ნათქვამი ვინმეს გაეგო,გაეგო,რომ ის შეყვაებულია.მაგრამ ჩემთვის ამას აზრი არ აქვს.კი ლექსი მომეწონა,არც ცუდად უთქვამს.მაგრამ სხვება აჯობეს.მე ასე ვფიქრობ.ბედნი არ გინდა?ახლა ჩემი ჯერი დადგა.მეც სხვა რა გზა მქონდა,ყელი გავიწმინდე და მოყოლა დავიწყე.
-ისევ, მომენატრე რატომღაც…
ბოლოს მიყვარხარო, მითხარი…
თურმე, ეს ყოფილა გართობა…
მაშინ ვერაფერი გითხარი…

ისევ, მომენატრე რატომღაც…
სევდას უშენობა ათოვდა,
სევდა უშენობით დაქროდა…
თურმე, იმედები არ ქონდა…

ისევ, მომენატრე რატომღაც.
ისევ, ამეშალნენ ფიქრები…
ისევ, უიმედოდ გათოვდა.
ისევ, გამებუტნენ ფიფქები…

ისევ, მომენატე რატომღაც…
ფიქრი იმედებზე გათხოვდა…
ხედავ? ისევ, მე ვარ მარტოკა…
ისევ, უშენობა მაფრთხობდა…

თურმე, არ ყოფილა გართობა…
როცა ვერაფერი გითხარი…
თავი მომანატრე რატომღაც…
მაინც მიყვარხარო მითხარი…-თავის შეფასება არასდროს მიყვარდა და არც ახლა დავიწყებ.მაგრამ ერთს გეტყვით,ლექსის თქმა არასდროს გამომდიოდა კარგად.თუმცა ბავშვება მაინც დამიკრეს ტაში,ალბათ იმიტომ,რომ თავი დამცირებულად არ მეგრძნო.ჩემს შემდეგ კი ალექსანდრეს ჯერი დადგა.
-
მე ისეთ სიყვარულს გაჩუქებ
ექნება სურნელი ყვავილის
დაყნოსავ და ბანგი დაგათრობს ,
ჟრუანტლად სხეულში დაგივლის
და რაღა თქმა უნდა ექნება
ტკივილი, ცრემლები, სიმწარე
ცრემლების გარეშე სიყვარულს
ვინ შეუნარჩუნა სიმწვანე?
ტანზე ცა გეცმევა ბაფთებად,
ფუნფულა ღრუბლები დაგათოვს ,
გაგართობს ვარსკვლავთა ციმციმი,
მზის სხივი ნაჟური გაგათბობს
მე ისეთ სიყვარულს გაჩუქებ
თვითონვე გაოცდე, ვინა ხარ,
ო, ამგვარ საჩუქარს ძვირფასო,
რამდენი წელია გინახავ... -ძნელია ამ სიამოვნების ენით გადმოცემა.იქ თავად უნდა უოფილიყავით.იმ მომენტში,მათ ყველა სიტყვაზე ტანში ჟრუანტელი მივლიდა და ეკლები მაყრიდა.თითქოს ეს ყველაფერი ჩემზე იყოს დაწერილი,მე კი ამ ლექსებიდან გამომდინარე რაღაცას ვგრძნობდი.და იცით?ერთ-ერთმა ლექსმა ზუსტად გამოხატა ჩემი მომავალი.ბოლოს კი ბაჩიმ დაიწყო,ძმის სგავსად.ისიც მთელი მონდომებით ყვებოდა ლექსს და არ ცამოუვარდებოდა სხვებს.
-სიყვარულო, ნიჭო სრულო,

წამ ტკბილო და ხანგრძლივ მწარე,

ჯერ აკვანო ნეტარების,

მერმე კუბოვ და სამარე!


დღეს ჩემი ხარ, ხვალ სხვისი ხარ,

უგზო-უკვლოდ მოარული!

სად არს შენი დასაბამი?

ან სადა გაქვს დასასრული?


ზოგი გყვედრის, ზოგი გვედრის,

ყველას კი ჰსურს, რომ გემონოს!..

ვინ არის, რომ შენსა სიტკბოს

სიცოცხლე არ შეუწონოს?


დიდის ხნობით… მაღალ გრძნობით

თუმც არავის არ ახარებ

და წამიერ სიტკბოებას

საუკუნოდ წაამწარებ,


მაგრამ მაინც ყველა გეძებს!..

ცოცხალმა ვით დაგიწუნოს?

ვინ არის, რომ იმ ერთს წამში

არ გასწირავს საუკუნოს?!-ამიტ დასრულდა ლექსების საღამო.სათითაოდ ყველას ნათქვამს განვიხილავდით და ერთმანეთს ვაქებდით,მაგრამ ლექსები არ იკმარეს და საიდანღაც გიტარა გააჩინეს.შემდეგ კი გიტარის ნაზი და წყნარი აკორდების ხმას ვაჩეს და ალექსის ხმებ შეერწყმა.ერთად სასწაულ ჰარმონიას მიაღწიეს,ისეთი ტკბილი მოსასმენი იყო ეს ყველაფერი.ათასობით ვარსკვლავის ქვეშ,კოცონის წინ.ორი შენთვის უსაყვარლესი ადამიანის შესანიშნავი ხმა,რომელიც ადგილზე გაგყინავს.ფიქრებში ისე გავერთე ვერც კი შევამჩნიე როგორ ავყევი მათ სიმღერაში,გაბრებული ვმღეროდი მაგრამ ამას ვერ ვაცნობიერედი.შესაძლებელია ასეთი რამ?არ ვიცი მაგრამ აზრზე ტაშის ხმამ მომიყვანა.ამას კი ისევ დაემატა ათასობით კომპლიმენტი და ჩემი გაწითლება.კოცონთან კიდევ დიდხანს ვისხედით,ბოლოს კი 2 საათისკენ დავიშალეთ.არ მეძინებოდა,თან ოთახში მარტო ვიყავი,ამიტომ გადავწყვიტე შხაპი მიმეღო და ამ სიამოვნებააზე უარი არ მითქვამს.
თბილი წ..ის ქვეში დიდი ხანი ვინეივრე,ბოლოს წყალი გადავკეტე,პირსახოცს ხელი დავავლე და ოთახში გავედი.უცებ დავავლე საცვლებს ხელი და ჩავიცვი,შემდეგ პირსახოცი მოვიძვრე და საწლზე მივაგდე.ნელა მივუახლოვდი კარადას და კარები გამოვაღე,ტუმცა მაშინვე დავკეტე რადგან გამახსენდა,რომ ტანსაცმელი ჯერ არ ამომილაგებია.უკან შევბრუნდი როდესაც რაღაც მკვრივს შევასკდი.ვერ მივხვდი თუ რა ჯანდაბას ავეკარი სანამ ჰაერი ღრმად არ ჩავისუნთქე.
ცხვირში მაშინვე მომხვდა დემიანის სუნამოს სუნი.ავწითლდი და ნერვები საშინლად მომეშალა.შედეგ კი გამახსენდა,რომ საცვლების ამარა ვიყავი.აქ კი საბოლოოდ დავკარგე აზროვნების უნარი.
ნელ-ნელა წინ მოიწევდა ეს კი არ მომწონდა.უკან ვიხევდი,ვცდილობდი ყველანაირად დავძვრენოდი მის კლანჭებს,თუმცა უშედეგოდ.უკან ვიხვდი იქამდე სანამ კარადას არ ავეკარი.ბოლოს ძალა მოვიკრიბე და თვალებში ჩავხედე.
-დემიან არ გაბედო მოკარება-გავძვერი და პირსახოცს დავავლე ხელი,შემდეგ კი საერთოდ გასვლას ვაპირებდი თუმცა მაშინვე ჩამავლო მკლავში ხელი და ისევ კარადას ამაკრა.-დემიან მომშორდი-ყველანაირად ვცდილობდი სიტყვებისთვის მომება თავი,შეძლებისდაგვარად ვახერხებდი კიდეც.ხელე გავითავისუფლე,მკერდზე მივაბჯინე რათა გამეწია,მაგრამ ადგილიდან ვერ დავძარი.ბოლოსმდე შემაცირა ჩვენ შორის მანძილი და თვალებში ჩამაშტერდა.პირსახოცს დაავლო ხელი და ისევ საწოლზე მიაგდო.ადგილზე ავიწურე,ცუდათ გავხდი.უკვენვერაფერს ვამბობდი.-გადი-ძლივს წარმოვთქვი ერთი სიტყვა.დაიხარა,ახლა კოცნას ვერ ავიტანდი.აფექტურ მდგომარეობაში ვიყავი.არა მგონი ისევ მაკპცოს რადგან სასტიკად გავაბრთხილე.
დაიხარა და ტუჩემბი კისერში მომაწება.არტერიაზე ვგრძნობდი მის გახურებულ ტუჩებს და სხეულში ლავა ჩამეღვარა.ცუდათ ვიყავი,არასდროს ვყოფილვარ ასეთ სიტუაციაში.მიწვევდა,ცდილობდა და გამოსდიოდა მაგრამნარ დავნებდები.ყველა ადგილი მიხურდა,თითოეული წერტილი სადაც ტუჩებიტ შემეხო.
ბოლოს ისევ იმავე გავიმეორე და ხელი ვკარი.როგორც იქნა მომშორდა,თავი დავაღწიე.გამიღიმა და ოთახიდან გავიდა.
რატომ აკეთებს ამას?კარგი შეიძლება,შეიძლება კი არა ვიცი,რომ ჩემი არ ეშინია მაგრამ დავიჯერო ალექსსაც არ სცემს ოდნავ პატივს?არ ვიცი,არაფერი ვიცი.ან მისი შეხების დროს ასე მწვავედ რატომ ვირეაგირე?რა ჯანდაბა ხდება ჩემ თავს?
“მე ვიცი რაც გჭირს“ უცებ გამოჩდა ასპარესზე მეორე “მე„
რა მჭირს იქნებ შენ მაინც გამარკვიო მეორე ანა.-ამოვიფრუტუნე და პიჟამა ჩავიცვი.
“ვიცი,რატომ რეაგირებ ასე მძაფრად მის შეხებაზე.“
მითხარი.
“არაფერსაც არ გეტყვი,დაფიქრდი და პასუხს თავად გაიგებ“- ესღა მაკლდა რა.სულელივით ვეჩხუბები ჩემ თავს,პასუხი კი მართლა არ ვიცი.ცოტახანი ვიწრიალე საწოლში ბოლოს კი ჩამეძინა.
სიზმარშიც ვნახე.გეფიცებით არაფრით განსხვავდებოდა რეალობისგან.არ ვიცი,ალბათ მისი სიზმარში გამოჩენა ღამის ინციდენტის ბრალია.რეალობაში ვეღარ ვუძლებ,ახლა კი სიზმარშიც შემომეჭრა.ის ადგილები კი სადაც მისი გავარვარებული ტუჩები შემეხო ისევ იწვოდა,ძილშიც ვგრძნობდი მის შეხებას.
ბოლოს ვაღარ გავძელი და გავიღვიძე.საშინლად ვიყავი ამიტომ სუფთა ჰაერზე გავედი,ამან,რომ ვერ მიშველა სამზარეულოში შევედი და ცივი წყალი დავლიე.
შემდეგ კი ისევ დავუბრუნდი საწოლს.ამჯერად სიზმრებში არავის შევუწუხებივარ,მეძინა მაგრამ დილით როცა გავიღვიძე გავაანალიზე,რომ ძილში ბევრი მივლია.ეს მჩვევია ხოლმე,როცა მცხელა ან რაიმე მაწუხეებს ძილში, ერთ ადგილას ვერ ვჩერდები.მძინარეც ვხვანცალებ და ვწრიალებ.აქიდან გამომდინარე მიხვდებით,რომ ბოლო 10 წელია საწოლის ერთ ბოლოში ვიძინებ და მეორეში ვიღვიძებ.
საათს,რომ დავხედე უკვე 10 იყო,წამოვედიქი.ოთახი მივალაგე და გამოვიცვალე,თავი მოვიწესრიგე და ქვევით ჩავედი.ბავშვებს მივესალმე და იქვე ტელევიზორის წინ მოვკალათდი.დემიანი ჯერ არ მინახავს და არც მაქ იმის სურვილი,რომ შევხვდე ან თუნდაც მისი სახე დავინახო.გუშინდელის გამო გაბრაზებული ვარ,არა მარტო გუშინდელის გამო და მრცხვენია კიდეც.ჩუმათ ვიდექი და წყნარად ვუყურებდი იმას თუ როგირ დაცოცავდა მისი ტუჩები ჩემ კისერში.
თავი გავაქნიე და ფიქრები უკუვაგდე,შემდეგ კი ტელევიზორს მივაშტერდი.უცებ მახსენდება,რომ გამოცდების შედეგი იუნდა მენახა.მე ხომ ჯერ არ მინახავს როგორ ჩავაბარე გამოცდა.
მაშინვე ამოვიღე ტელეფონი ჯიბიდან.შემდეგ ოთახში გავარდი და საჭირო ფურცლებს დავავკე ხელი,მალე კი თვალი მოვავლე ყველაფერს და ყველაფერი შუდარებლადაა.100% დაფინანსება.მე ეს შევძელი.აღარ მომიწევს სწავლისთვის ფულის აგროვება.ბოლო ხმაზე დავიწყე ყვირილი,მაშინვე გავიქეცი და ალექსანდრეს მოვხვიე ხელები.ძალიან გაუკვირდა რა ხდებოდა.
-პრინცესა რა ხდება?
-ჩავაბარე ალექს,100% გესმის.-ხელებს არ ვუშვებდი ისე ვჩურჩულებდი.
-ჩემი ნიჭოერი.ხედავ ტყუილად იკლავდი თავს სწავლის ფული მჭირდებაო-თვითონაც მომხვია ხელი.შემდეგ კი სხვებმაც მომილოცეს.
-ანუკი მე არ უნდა ჩამეხუტო?აუ რაც ალექსანდრე გაიცანი სულ დამივიწყე-ვაჩემ ისევ დაიწყო ბუტიაობის სცენები.მეც არ “გავუტეხე“ მივედი და ჩავეხუტე.გამიცინა და მომილოვა,სხვებმაც იგივე გაიმეორეს.აი ზუსტად ამ დროს გამოვიდა თავისი ოთახიდან დემიანი.წელსზემოთ შიშველი,დილიდან ესღა მაკლდა.
წამიერად ავაყოლე თვალი მის დაკუნთულ სხეულს შემდეგ კი შევბრუნდი და თვალი ავარიდე.რას ვაკეღებ?ასე არ შეიძლება.
რა მიზეზით ვათვალიერებ ქუჩის ქალივით?
-რა ხდება?რას ზეიმობთ?-ახალ ამდგარს ხმა უფრო დაბოხებოდა.
-ანუკიმ 100%-იანი დაფინანსება აიღო.
-გილოცავ ანა-მოვიდა და გადამკოცნა.მე კი უბრალოდ ლოყა მივადე.სულაც არ ვაპირებდი დილის ასე დაწყებას.
-აუ არ ავღნიშნოთ?-გუკა ფეხზე წამოხტა და ყველას მოავლო თვალი.
-გუკა შენ თი დალევის მიზეზზს ეძებ ისეც შეიძლება ეგ,რომ გააკეთო-სალომემ გაუცინა და მაცივრის კარები გამოაღო.
-აუ რა ჯიგარი რძალი ხარ ტო-იმასაც გაეცინა.
-რძალი აღარ დამიძახო.-სალომ გამაბრთხილებლად დაუქნია თითი.
-შევთანხმდით.
ბიჭები სამზარეულოდან გავყარეთ და ჩვენ საუზმის მზადებას შევუდექით.ბიჭების ჩხავილი კარგათ გვესმოდა მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევდით,ჩვენ საქმეს ვაგრძელებდით თან ერთმანეთს ვესაუბრებოდით.
-სალო რაღაც უნდა გითხრა.-მინდოდა,რომ მას ყველაფერი ცოდნოდა.
-ყვეკაფერი რიგზეა?
-კი სალო ყველაფერი…-საუბრის დასრულება ვერ მოვახერზე,ალექსანდრე შემოძვრა და გამაწყვეტიამ
-დაიკო ჰაერი აღარ მყოფნის და ჩემ გოგოს გავიყვან რა-გამეკრიჭა და სალომეს ხელი დაავლო.
-მაიმუნიხარ ამხელა კაცი რა,წაიყვანე ხო.-მეც გავუცინე.მართალია ვერაფერი ვუთხარი,მაგრამ დროს შემდეფაც გამოვნახავ.მე კი იქვე ვიდექი და პურის დაჭრას განვაგრძობდი.უცებ წელზე ვიღაცის დაძარღვული ხელები ვიგრძენი კისერში კი სუნთქვა.გავშეშდი,მაგრამ ისევ მოვიკრიბე ძალები და თავი მივაბრუნე.
-დემიან მომშორდი.-თავს ძლივს ვიკავებდი,რომ არ დამეყვირა.
-მხოლოდ ერთს ვიზამ და წავალ.
-არაფერსაც არ იზამ,მომშორდი.არ გახსოვს რა გითხარი?
-არა,ახლა ეს,რომ არ გავაკეთო მოვკვდები.
-დემიან…-უცებ ისევ ვიგრძენი მისი ტუჩების შეხება კისერზე.თითქმის მთელი კისერი დამიკონა,ბოლოს კი არტერიაზე კბილები ჩამარჭო.-მომშორდი დემიან…გადი თორემ ჩემ თავზე პასუხს არ ვაგებ-არ ვიცი როგორ ვთქვი ეს ორი წინადადება,მაგრამ ის აშკარაა,რომ კარგათ რ ვიყავი.კარგათ კი არა საერთოდ ვერ ვაზროვნებდი.
უცებ შემიშვა ხელები და გავიდა.რა გავაკეთო?მაინც არ ვიცი რა ხდება.
მგონი ჩემი საქმე წასულია.
დანა იქვე მივაგდე,მაცივართან მივედი და წყალი ჭიქაში დავისხი.შემდეგ კი სულმოუთქმენლად დავლიე ცივი სითხე რომელმაც გამომაფხიზლა.
ისევ იგივე,ისევ მივეცი მას ამის უფლება.
მაგრამ რა მჭირს?არ ვიცი.
ყვეკაფერს,რომ მოვრჩი მაგიდა გავშალე და ბავშვებსაც დავუძახე.ჭამით თავი არ მომიკლავს,მაგიდიდან ავდექი და ეზოში გავედ.იქ,რომ ვერაფერი გავაკეთე სახლში შევედი და ბავშვებს ვუთხარი,რომ სასეირნოდ მივდიოდი.ტელეფონს ხელი დავავლე და ეზოდან გავედი.
გორაკს დავუყევი და თან ირგვლივ ყველაფერს ვათვალიერებდი.ულამაზესია სვანეთი.
მაღალი მწვანეში მოსილი მთები,ზოგზე ისევაა ოდნავ თოვლი შერჩენილი.
კოშკები მას კიდევ უფრო დიდ ხიბლს სძენს და თვაკს გწყვეტს.
შესანიშნავია აქააურობა.იქვე სკამზე ჩამოვჯექი და ისევ მოვავლე გარემოს თვალი.
-ანი,როგორ ხარ?-უცებ მომესმა ნაცნობი ხმა.გვერდით უტა მომიჯდა.
-კარგათ უტა შენ?-გავუღიმე.
-ნორმალურად.აბა მოგწონს აქაურობა?
-არა,ეს მოწონებაზე უფრო მეტია.ბევრი კარგი მოგონება მაკავშირებს ამ მხარესთან.
-მიხარია.-ისევ გამიცინა.საშინლად უხდება ღიმილი უტას.
-მომიყევი რამე შენზე.
-მაინც რა გაინტერესებს?
-მოდი ბანალურ კითხვას დავსვამ.შეყვარებული გყავს?-გულიანად გაეცინა,ოდნავ შევიშმუშნე მაგრამ ბოლოს მეც გამეცინა.
-კი მყავს.თინანო ქვია,ხვალ უნდა ჩამოვიდეს და აუცილებლად გაგაცნობ.
-კარგი იქნება-უცებ ტეკეფინმა დარეკა,სალომე იყო.გავუთიშე და ფეხზე ავდექი.
-უტა ჩემჯ წასვლის დროა.შემოგვიარე კარგი?გაგვკხარდება შენი ნახვა.
-აუცილებლად.
-ნახვამდის-ხელი დავუქნიე,თვითონაც იმავე გაიმოერა და მეც ნელა ავუყევი სახლის გზას.ჭიშკარი შევაღე და ეზოში შევედი.ისინი კი ეზოში ხის ძირში ისხდნენ
-მობრძანდი ქალბატონო?-დაჩიმ თვალები ამიციმციმა.
-გზაში ვარ დაჩი.-გავუცინე და გვერდით მივუჯექი.
-არ ვარ მე დაჩი-დამეჯღანა მაგრამ მაინც რამდენად სულელია.
-კი შენ დაჩი ხარ,ის კი ბაჩი-ახლა ბაჩიზე ვანიშნე.
-როგორ არჩევ?-დიმამ თვალები შემომანათა.
-ჩემი გზები მაქვს-ენას ვუყოფ და დაჩის ლოყას ვუწელავ.ისიც მიცინის და იმავეს იმეორებს.
-სად იყავი?-ალექსი ძმის ამპულას ირგებს.
-უტასთან ერთად ვიყავი.
-რაო მერე სიძემ?-დემიანმა ჩაიფრუტუნა მე კი გაბრაზებულმა მოვავლე თვალი.
-სიძე რა შუაშია?-მობეზრებულმა ამოვიფრუტუნე.
-რავიცი,დილიდან,რომ მასთან ერღად სეირნობაში და საუბარში ატარებ დროს.-არც თვითონ დამაკლო.
-დაკავებულ ტიპებს არ ვეჩალიჩები-ჩავიღრინე და გაკვირვებულ ხალხს მოვავლე თვალი.
-შეყვარებული ყავს?-ახლა სალომ მკითხა.
-კი,ხვალ გაგვაცნობს.
-ძან კაი,მატება არ გვაწყენს.-ახლა გუკას გაეცინა.
ეზოში დიდი ხანი არ გავჩერებულვართ,ნუ მე სახლში შევედი და წიგნის კითხვა დავიწყე.ასე მანამდე ვიყავი სანამ უტა არ მოვიდა,შემდეგ ქვევით ჩავედი და საუბარი დავიწყეთ.
უტა უკეთესად გავიცანით და ძალიან კარგი ბიჭი აღმოჩდა.მეგობრული,თბილი,გამგები და ხალისიანი.არც ზედმეტად ცანცარაა და არც ძალიან სსრიოზული.
თქვენ უნდა გენახათ მისი სახე თინანომ,რომ დაურეკა.თვალები გაუბრწყინდა და მაშინვე გარეთ გავიდა.როცა დაბრუნდა უფრო გახარებული იყო,შემდეგ კი წავიდა.
ცოტახანში ისევ შემოვუჯექით მაგიდას და ჭამა დავიწყეთ.ხმას არცერთი ვიღებდით,მაგრამ.მაინც ვგრძნობდი მწველ მზერას.თუმცა თეფშს თვალს არ ვაშორებდი.
ყველაფერს,რომ მოვრჩით მე და სალო ვალაგებდით,შემდეგ კი ვამშრალებდით და თავის ადგილას ვაბრუნებდით.
ბოლოს ისევ მისაღებში დავბრუნდით,ტელევიზორში ფილმს ვუყურებდით.უკვე 5 საათი იყო,მაგრამ საშინლად მომწყინდა.ფილმი 2 საათიანი იყო,დრო კი სწრაფად გავიდა.
უკვე ბნელოდა,სუფთა ჰაერზე გავედი და ფიქრებში გადავეშვი.უცებ წელზე შეხება ვიგრძები.
ისებ იმავე მეორედება.
-დემიან მე შენ გითხარი.
-ანა,ამას უკვს აზრი აღარ აქვს-მაშინვე წინ დამიდგა და მისი გავარვარებული ტუჩების შეხება ამჯერად ბაგეებზე ვიგრძენი.
ვეღარ გავძელი,არასდროს ვყოფილვარბასეთ მდგომარეობაში.
მე…არ ვიცი რა მომივიდა.მაგრამ აშკარაა,რომ კოცნაში ავყევი.
თმაში ხელი შევუცურე და ნელა ვუკოცნიდი ბაგეებს.თვითონაც არ ჩერდებოდა,პირიქით უფრო მექაჩებოდა მისკენ.
როცა გავიაზრე რას ვაკეთებდი მაშინვე მოვშორდი.
რა გავაკეთე?ეს რა ჯანდაბა გავაკეთე?მე მას ვეჩხუბებოდი,მაგრამ ჩემი თავი ბ**ად მე თვითონ შევრაცხემაშინვე მოვშორდი და იქვე მოაჯირს მივეყრდენი.სახე ხელებში ჩავმალე.მრცხვენია,საშინლად მრცხვენია ჩემი საქციელის.
ეს რა ჯამდაბა ჩავიდინე.ქუჩის ქალივით მოვოქეცი.არ უნდა მექნა მაგრამ ვეღარ გავძელი.
ისევ მოვიდა და წელზე მომხვია ხელები.
-არა დემიანი,ხომ დაინახე რაც გავაკეთე.ბ**ივით მოვიქეცი,უბრალოდ მითხარი რა გინდა?
-ანა აქ ბ**ობა არაფერ შუაშია.შენ ვეღარ გაძელი,არც არაფერია ამაში სასირცხვილო და ეს ჩემი ბრალია.
-მართალი ხარ შენი ბრალია,მაგრამ…-ვეღარ დავასრულე სახლში შევედი და სალომეს დავალვე ხელი.ოთახში შევიყვანე და ყველაფერი დაწვრილებით მოვუყევი.იმაზეც მოვუყევიბთუ რა მემართება მისი შეხებისას.
-ანა,მგონი შეგიყვარდა.-ჩუმათ მითხრა,ამის მოსმენამ კი უარესად გამხადა.
-არა,ეს შეუძლებელია მე მას მხოლოდ 2 კვირაა რაც ვიცნობ.ასეც,რომ იყოს ის მხოლოდ ერთობა.
-შენ აღარებ?
-არაფერსაც არ ვღიარებ,ჯერ უნდა დავრწმუნდე ამაში.
-როგორ?
-არ ვიცი სალომე,არაფერი ვიცი.-ტირილი ამიტყდა.
რა მატირებდა?-სირცხვილი,გაუგებრობა და თავად დემიანი.მე არაფერი ვიცოდი იმის შესახებ თუ რას ვგრძნობდი მის მიმართ მაგრამ იმის გაფიქრებაც,რომ ის ჩემგან უბრალოდ სიამოვნებას იღებდა და დამცინოდა მტკენდა.საშინლად მტკენდა.
ასე ტირილში ჩამეძინა,სიზმარშიც კი სალომეს სიტყვები მიტრიალებდა თავში.
ეს,რომ სიმართლე იყოს?ნუთუ ის მართლა მიყვარს?არა ეს მართლა შეუძლებელია.
მაგრამ ის გრძნობები,მისი შეხების დროს,რომ მიბყრობს?
არა ანა,ნუ ფიქრობ ამაზე.
დილით როცა გავიღვიძე პირველი საათისკენ გავაპარე თვალი. ღმერთო უკვე 12 სრულდება,აქამდე როგორ მეძინა.მაშინვე წამოვხტი ფეხზე და ტანსაცმელს დავავლე ხელი.მალე მოვწესრიგდი და ქვევით ჩავედი.
-გაიღვიძე მძინარე მზეთუნახავო?-ვაჩემ გადამკოცნა და მეც ყველას მივესალმე.
რადგან უკვე ისაუზმეს მე მარტო მომიწია ჭამა,მაგრამ ამას პლიუსენიც ქონდა.მაგალითად დემიანის მწველ მზერას არ ვიგრძნობდი.
მისი სახელის ხსენებაზე მაშინვე გუშინდელი დღე მახსენდება და ტანში მცრის.
არ ვიცი რატომ მაგრამ ეს შეგრძნება მომწონს.ჯანდაბა,რა მჭირს?რას ვბოდიალებ.
სანამ ჭამას მოვრჩებოდი ბავშვებმა შემომძახეს,რომ სასეირნოდ გადიოდნენ.მე წასვლს დარჩენა მირჩევნოდა ამიტომ უარი ვუთხარი მათ და ისევ ჭამა განვაგრძე.შემხეგ დავავლე გასარეცხ ჭურჭელს ხელი და ყველაფერი მივალაგე.სიწყნარე ძალიან კარგია ფიქრისთვის და განტვირთვისთვის.მე კი ახლა ეს ყველაზე მეტად მჭირდება.ტელეფონი მისაღებში მქონდა და მის ასაღებად მივდიოდი.
ის-ისაა კარებში უნდა შევსულიყავი ვიღაცამ ხელი,რომ დამავლო და იქვე კედელს ამაკრა.
-ახლა ისევ,რომ ვერ ვიგრძნო მათი გემო მოვკვდები-რა თქმა უნდა ეს დემიანი იყო.მისი ხმის გაგონებისას შევცბი.შემდეგ იმის გაანალიზება დავიწყე თუ რა მითხრა,მაგრამ ეს უკვე აღარ დამჭირდა რადგან ისევ ვიგრძენი მისი ცხელი ტუჩები ჩემსაზე.
იმდენად ვიყავი შებოჭილი შეწინააღმდეგებაც არ შემეძლო.ბოლოს კი ეს ვეღარ შევძელი,ისევ ავყევი კოცნაში.
გიკვირთ არა?თქვენ კი არა მეც მიკვირს ეს როვორ გავაკეთე.
გუშინდელი ღამის მერე ჩემ თავს ამაზე ვეჩიჩინებოდი დღეს კი იგივე ჩავიდინე.
გრძნობები-ისევ გაურკვეველი სიმხურვალე,ეკლები და საერთოდ არაამქვეყნიური შეგრძნებები სუფევდა ჩემში.
-ღმერთო რას მიკეთებ-მისი დაბოხებული ხმა მისწვდა ჩემ ყურთასმენას.
ალბათ დიდი ხანი გაგრძელდებოდა ეს ყველაფერი, რომ არა უჰაერობა.
მაშინვე მოვშორდი,თვალებს ვერც კი ვუსწორებდი.
რა მეთქვა?იგივე გავიმეორე.
იგივე შეცდომა დავუშვი,სხვები შეცდომებზე სწავლობენ მე კი იმავეს ვიმეორებ.
-ანა,შემომხედე-მისი ხმა საშინლად მკაცრი და მომთხოვნი იყო.ხმის ამოღების შესაძლებლობაც არ მქონდა,უბრალოდ უარის ნიშმად თავი გავაქნიე.
-ანა-ისევ გაიმეორა ჩემი სახელი.აქამდე მითქვამს ის,რომ ანას მხოლოდ ის მეძახის? თან ეს ყველასგან განსხვავებულად გამოსდის.ან მე მეჩვენება ასე.
ანა რაზე ფიქრობ?იმის ნაცვლად,რომ ამ სიტუაციიდან გამოხვიდე,რომელშიც თავი შენ ჩაიგდე იმაზე ფიქრობ თუ რას და როგორ გეძახის?!
-გუშინ გასაგებად გითხარი,რომ კოცნაში სასირცხვილო არაფერია.ისევ ვიმეორებ,რომ შენ არაფერ შუაში ხარ.
-დემიან,რამდენჯერაც მოგინდება იმდენჯეერ მაკოცებ?მერე მეც,რომ აგყვები კოცნაში და ჩემი თავის ლანძღვას დავიწყებ იმაზე თუ რა გავაკეთე.იმაზე,რომ მე შენ გეჩხუბებოდი, იმ ნუკასნაირი ხომ არ გგონივარ მეთქი.ადგები და ყველა ჯერზე იმას მეტყვი ეს შენი ბრალი არ იყოო?-აცრემლებული თვაკებით მივაშტერდი მას.
-არ გაბედო და მეტჯერ შენი თავი იმ ძ**ას არ შეადარო.გასაგებია?-ამან აქიდან მხოლოდ ის გაიგო,რომ მე მაგალითი ნუკასთან მოვუყვანე.
არაფერი მითქვამს უბრალოდ თავი დავუქნიე.
როცა ყველა სახლში დაბრუნდა მათ უტა და თინანკც მოყვა.
თინანო ძალიან კარგი გოგოა.ლამაზი და თბილი.
ერთმანეთს ძალიან შეეფერებიან,როგორც გარეგნობით ასევე ხასიათებითაც.თან ეტყობათ,რომ ერთმანეთი ძალიან უყვართ.
საღამო წყნარად დამთავრდა.არანაირი კოცნა,უცნაური გრძნობები და აცრემლებული თვალები.
იმედია სხვა დღეებიც ამ ღამის მსგავსი იქნება.
სალომეს რა თქმა უნდა ისევ მოვუყევი დღევანდელის შესახებ,მან კი კსევ იმავე დასკვნა გამოიტანა ოღონდა ამჯერად ისიც დაამატა.
-მგონი არც დემიანია გულგრილი შენ მიმართ-ო.-ისევ დამაფიქრა და ღამე ისევ ფიქრებში გავატარე.
უკვე თენდებიდა როცა ჩამეძინა და ისევ გვიან ავდექიმ
ვერანაირად ვწყნარდებოდი.გული რაღაც ცუდის მოლოდინში იყო,ამას ის ღამეებიც და დაქალის დასკვმებიც ემატებოდა.
ერთი კვირა ასე გავიდა,კარგი კი ისაა,რომ დემიანს არაფერი გაუკეთებია ამ ერთი კვირის განმალობაში.ეს ფაქტი კი ოდნავ მაწყნარებდა.
ერთხელ დილით როცა გავიღვიძე ისევ 12 სრულდებოდა.ამჯერად ბავშვების ხმა არ ისმოდა.ეზოში კი მანქანას მოვკარი თვალი,ოღონდ ის ჩვენებისგან განსხვავებით თეთრი იყო.ნელა გავაპარე მანქანის ნომრისკენნთვალი და გავშეშდი.რაღაც ჩამწყდა და იქაურობას მოვწყდიმ. NU-007-KA - ნომერი კიდევ ერთხელ გადავიკითხე იმ მიზნით ხომ არ მელანდება მეთქი და არა,ისევ იგივე ნომერი.
აი ის ცუდი რასაც ვგრძნობდი.ჭამწყდა იმის გაფიქრებაზე,რომ ის მართლა მეთამაშებობდა,უბრალოდ სიამოვნებას იღებდა და დამცინოდა.
ჩამწყდა და მეტკინა,არ მინდოდა ამის აღარება მაგრამ მაინც ვაღიარებ,რომ მტკივა მისგან ასეთი დამოკიდებულება.
სხვებიბთუ დაი..დებდნენ მე არ შემიძლია ამის ასე გატარება.აი ცრემლებმაც დაიწყეს დენა.
მოიცა მე რა ვტირი?
არა ამს არ გავაკეთებ.იმ გოგის და ვაჟბატონის გამო ცრენლს არ დავღვრი.
მაგრამ უკვე გვიანია.ცრემლები შევიმშრალე,მოვწერიგდი და ქვევით ჩავედი.ქალბატონი იქვე ბიჭებს შორის იჯდა და მათ ეჭუკჭუკებიდა.როგორც ჩანს ფეხის ხმა გაიგონა და ჩემკენ მობრუნდა.
-უი,ეს მოსამსახურე აქაც წამოიყვანეთ?როგორც ჩანს იცის თავისი სამსახური.-ეს,რომ თქვა ძარღვები დამებერა,სხვწებს კი ხველა აუტდა.როგორც ჩანს ქალბატონმა არ იცის ჯერ ვინ ვარ.მის ნათქვამს ყურადღება არ მივაქციე,ყველა გადავკოცნე იმ ორის გარდა.მაგრამ უცებ ისევ გავიგონე მისი წიკვინა ხმა.
-შენი მოვალეობები არ იცი?რა უფლებით კოცნი მათ?-ეს უკვე პიკი იყო მაგრამ ჩემამდე ხმა დემიანმა ამოიღო.გამიკვირდა მისი ხმის გაგონება და იმის მითუმეტეს რაც თქვა.
-ნუკა მოკეტე და სისულელეების საუბარს მოეშვი.
-რას ვამბონს არასწკრად საყვარელო?
-ყვეკაფერს.-ცინიკურად ჩავიცინე,უფრო მის ნათქვამ საყვარეკოზე.შემდეგ შევბრუნდი და სამზარეულოში შევედი.უცებ გავიგონე ნაბიჯების ხმა ამას შემდეგ ის საშინელი ბარიტონიც მოყვა.
-ანა,აგიხსნი რატომაა ის აქ-რაო?ამიხსნის თურმე ვაჟბატონი.არა ამის უფლებას აღარ მივცემ.მიმდობი ვარ მაგრამ მას უკვე აღარ ვენდობი.
-დემიან რატომ მიხსნი?ჩვენ ხომ ერთმანეთთან არაფერი გვაკავშირებს?
თან ის კოცნაც შენი ბრალი იყო.-მისი სიტყვები გავუმეორე და გაშეშებული დავტოვე.
მისაღებში როცა შევედი ის ქალბატონი ამრეზით მიმზერდა.ალბათ არ მოეწონა მისმა ბიჭმა,რომ დატოვა და ჩემთან წამოვიდა.მაგრამ ახლა ეს არ მაინტერესებს.იქვე ტყუპებს მივუსკუპდი,ნუკას გაკვირვებული მზერა სულ უფრო მახალისებდა.ამას მე მართლა მოსამსახურე ვგონივარ,ღმერთო რა ეშველება.
-აუ გოგონა წყალი მომიტანე რა-აი ისევ,იგივე წიკვინა ხმა მესმის და ჩემი ნერვები საშინლად იწყებს ტოკვას.აი საშინელი ჭრიჭინის დროს ტანში,რომ უსიამოვნო ჟრუანტელი გივლის მსგავს რამეს მიქმნის მე მისი ხმა.
-გოგონას სახელი აქვს.წყალი თუ გინდა სამზარეულო იქეთაა-თითით ვანიშნე სამზარეულოსკენ მისასვლელი გზა და ბიჭებთან საუბარი განვაგრძე.
-უკაცრავად-ისევ დამირღვია იდილია.
-გინდა რამე?-თავი მისკენ მივაბრუნე.
-წყალი-იმავეს იმეორებ,მე კი თითქოს არაფერი გამიგია ისე ვაბრუნებ თავს საპირისპირო მიმართულებით.ბაჩი და დაჩი უკვე ფხუკუნებენ,თვალებს ვუტრიალებ,რომ არავის არაფერი წამოცდეს.მაინტერესებს კიდევ რამდენ ხანს გააგრძელებს ამ ბრძანებების გაცემას,ან მისი სახე როცა გაიგებს,რომ ალექსის და ვარ.
-გოგო შენ არ გესმის-ფეხზე წამოხტა და ბოლოს ხმაზე ატეხა წიკვინი,მეც ავდექი ფეხზე და კისერი გადავწიე.თვალებში ჩავაშტერდი,არა რა თვალებშიც,რომ არაფერია.სრული სიცარიელე,როგორც ჩანს ამისთვის თვალები ტვინის სარკეა და არა სულის.
-დემიან შენ გოგოს მოწყურდა და,რომ გამოხვალ ჭიქით წყალი წამოუღე-ამ დროის განმავლობაში სამზარეულოში მყოფ დემიანს გავძახე.შემდეგ კი ტელეფონს ხელი დავავლე და სახლიდან გავედი.
ფიქრის საშუალება ამ ერთი კვირის განმავლობაში საერთოდ არ მქონის,ახლა მითუმეტეს.ამიტომ გორაკს ავუყევი და იქვე,ყვავილებში ჩავიმალე.ჩემ სიტყვებს შევასრულებ და მას ამ ყველაფერს ვანანებ.არ მივცემ ჩემი დაცინვის და მასხრად აგდების უფლებას.ვიცი,ვიცი,რომ მას კოცნაში მეც ავყევი მაგრამ დარწმუნებული ვარ მან იცოდა ის რასაც აკეთებდა.ამას კი მხოლოდ ჩემ დასაცინად სჩადიოდა.
არ ვიცი რა გავაკეთო მაგრამ აუცილებლად მოვიფიქრებ რამეს.
“რატომ გეჩხუბა მაშინ როცა თავი ნუკას შეადარე?ან საერთოდ რატომ გიხსნიდა დღევანდელ ამბავს“-ჩემი მეორე “მე“ ისევ გამოვიდა ასპარესზე.მისმა კითხვამ დამაბნია,მაგრამ ის ხომ სულ ამას აკეთებს.მაბნევს,მაინტრიგებს,პასუხს არ მცემს და მიდის.შემდეგ კი ისეთ მომენტში ჩდება როცა არავის ნახვა არ მინდა,და ფიქრი მჭირდება.
-ეს ყველაფერი იმისთვის გააკეთა,რომ ეჭვები არ გამჩენოდა და ჩემი ნდობა მოეპოვებია-მის კითხვას უპასუხოდ არ ვტოვებ მაგრამ ამის არც მე მჯერა,ისევე როგორც მეორე “ანას“ .
“ამით მხოლოდ საკუთარ თავს აწყნარებ,მაგრამ არ გამოგდის.შენ იცი ამ ყვაფრის პასუხი უბრალოდ არ ფიქრობ,ამას არ აღიარებ და სიტუაციას ამძაფრებ“ ისევ იგივე.რა უნდა ვაღიარო?ფიქრით უკვე თავი მტკივა მაგრამ, პასუხი?-ის არ არის,ვერ ვპოულობ. “ნუ ცდილობ,რომ გულში სიმართლე გაიქრო“-მხოლოდ ეს მითხრა და დამტოვა.რა სიმართლეზეა საუბარი?
ფეხზე ვდგები და ისევ ჩაფიქრებული მივუყვები სახლისკენ მიმავალ გზას.ვეძებ პასუხს მაგრამ მაინც ვერ ვპოულობ,სალომე-იმედია ის მაინც მიშველის.ეს გავიფიქრე და სირბილი დავიწყე,სახლში აქოშინებული შევედი.ყველამ ყურადღება ჩემკენ გადმოიტანა,გაკვირვებული სახეებით მიმზერდნენ.
-სალო წამო რა ერთი წუთით-ხმამაღლა გამვაცხადე,სხვების დაეჭვებულ მზერას ისევ იგნორი გავუკეთე და ოთახში შევიკეტეთ.
-მშვიდობაა?
-პასუხი უნდა მაპოვნინო.-მაშინვე გავანდე ფიქრები.
-რა?-დაწვრილებით მოვიყევი ყველაფერი,ძველიც და დღევანდელი განმარტებებიც-ახლა მიხვდი რა პასუხი მინდა?გიჟად ნუ შემრაცხავ რა-დაქალს მოუთმენლად ვაკვირდებოდი.
-სულაც არ ხარ გიჟი,ახლა კი კარგათ მომისმინე.შენ არ აღიარებ-გახსოვს,რომ გითხარი მგონი დემიანი შეგიყვარდა მეთქი?შემდეგ ისიც გითხარი,რომ არც ისაა გურგლირი შენს მიმართ.
-კი მაგრამ,ეს ხომ.შეუძლებელია?
-რაარი ანა შეუძლებელი?
-ერთმანეთს მხოლოდ 3 კვირაა ვიცნობთ.
-ანა აქ საქმე სიყვარულზეა.მან არ იცის არც დრო და არც ასაკი.თქვენ ორჯერ აკოცეთ ერთმანეთს თან გრძნობები რომელიც მისი შეხების დროს გაქვს.გახაოვს ერთხელ უატზე,რომ იეჭვიანა.
-ანუ…-მე ამას არ ვაღიარებ,ნუ თუ ის მართლა მიყვარს.კი მაგრამ ამას როგორ ვერ უნდა ვხვდებოდე.
-გიყვარს ანა.
-ამაში უნდა დავრწმუნდე.
-კარგი მაშინ ერთს გკითხავ.
-კარგი.
-დღეს,როდესაც გააცნობიერე,რომ აქ ნუკა იყო.მაშინ რა იგრძენი?
-ჩემი ვარაუდი გამახსენდა იმის შესახებ,რომ ის მეთამაშებოდა და მეტკინა,გული კი თითქოს ნაწილებად დაიშალა.-კარგად შევამჩნიე როგორ გადაურბინა სალომეს სახეზე ღიმილმა.
-აი,ყველაფერი აქ მორჩა.ახლა კი მხოლოდ ის დარჩა,რომ ეს შენით აღიარო.-ლოყაზე მაკოცა და ოთახიდან გავიდა.ცოტახანი ისევ მარტო ვიაყვი და ვაანალიზებდი მის ნათქვამს.შემდეგ ყველა დემიანის მიერ ნათქვამი სიტყვა წარმომიდგა თვალწინ,გამახსენდა მისი ყველა შეხება და ტანში იმავე შეგრძნებამ დამიარა.
“აღიარებ?“ისევ გამოჩდა და პირველად ვუჭერდი მას მხარს.
-ვაღიარებ-ჩუმათ ჩავიჩურჩულე,საწოლიდან ავდექი და ისევ ბავშვენთან დავბრუნდი.სალომეს ჩუმათ დავუქნიე თავი და ყბელაფერს მიხვდა.კინაღამ იქვე ცეკვა დაიწყო.
შეიძლება თქვენ ჩემ გადაწყვეტილებას არ ამართლებდეთ მაგრამ კარგათ დაუკვირდით.ასეთი რამ.არასდროს ყოფილა ჩემ ცხოვრებაში,არა ერთხელ მომიხვევია ხელები ბიჭისთვის.ჩახუტებას ვგულისხმობ ცუდათ არ მიიღოთ,მაგრამ მსგავსი რამ არ მიგრძვნია.საუბარი არ მაქვს ნათესავებზე.ამის გარდა რატომ მეტკინა როცა გავაანალიზე,რომ მეთამაშებოდა,ან ამ ქერას დანახვაზე რატომ მომინდა ტირილი?
პასუხი ვნახე,ვიპოვე მაგრამ მაინც უბედურუ ვარ.
ახლა ვაანალიზებ,რომ ეს გრძნობა ცალმხრივია.ის კი თავიდან არ ამომდის,რომ ერთობოდა.
უკვე გვიანი იყო მაგრამ ჩვენ მაინც ვჭუკჭუკებდით.
-აუ მაცივარში წვენია და მიდი მომიტანე რა-ისევ გამოძვრა ქერა ახალი მოთხოვნილებებით.
-დღეს ერთხელ გიჩვენე საითაა სამზარეულო,მეორედ აღარ ვაპირებ.-ჩუმი ტონით განვუცხადე.
-იცი მაინც ვინ ვარ?
-დემიანის გოგო?-ეს,რომ ვუთხარი მგონი ესიამოვნა მაგრამ დემიანის სახეს,რომ დავაკვირდი ეს არ იკითხებოდა.პირიქით საშინლად გაბრაზდა მგონი.
-და არა მარტო,არ გაქვს უფლება მასე მელაპარაკო.
-შენ იცი მე ვინ ვარ?-არც მე დავაკელი.სხვებს,რომ მოვავლე თვალი სიცილს იკავებდნენ თან სანახაობით ტკბებოდნენ.
-მოსამსახურე.-ამაყად განაცხადა და თავი ზევით აწია.
-ჩემი დაა-უი იმის თქმა სულ დამავიწყდა,რომ ამ მომენტში ალექსი გასული იყო.როგორც ჩანს ჩვენი საუბარი გაიგო და ჩემი წარდგენა უფრო ეფექტური გახადა.არა რა,უკეთეს ძმას ვერც ვინატრებდი.
-ვინ?ეს სოფლელი შენი და როგორაა?-სახე აელეწა მაგრამ ენის ლაქლაქის საშუალება მაინც ქონდა.
-გოგო,წესიერად ილაპარაკე.არ გაქ ანას დამცირების უფლება.-დემიანის ხმა,რომ გავიგე გავოცდი.დღეს უკვე მეკრედ დამიცვა მაგრამ მას თუ ამით შერიგების იმედი აქვს ცდება.რამდენადაც არ უნდა მიყვარდეს მახეში თავიდან არ გავებმევი.
-უკვე ამის მხარესაც იჭერ-უცებ ახტა ქერა ფეხზე და ოთახში ავარდა.მე მხრები ავიჩეჩე,თითქოს ვერც ვერაფერი გავიგე რა ხდებოდა.მაგრამ სხვებმა ხომ არაფერი იცოდნენ.
ღამით ტკბილად მეძინა,ალბათ იმ ქერას გაბრაზებამ იმოქმედა ჩემზე.მაგრამ ნერვები მაინც დამაწყვიტა იმ ფაქტმა,რომ უკან გაყვა.შემდეგ იქ რა მოხდებოდა ამის წარმოდგენა არ მინდა,მაგრამ ამას უნდა მივეჩვიო.
რადგან სვანეთში უკვე ვერაფერს ვაკეთებდით უკან დაბრუნება გადავწყვიტეთ.გიკვირთ არა როგორ შეიძლება სვანეთში იყო და ორ კვირაში თბილისში ბრუნდებოდეო,მაგრამ ჩვენ ვერაფერი ვქენით და ახალი ვერც ვერაფერი ვნახეთ.ამიტომ ქალაქში როცა დავბრუნდით ერთი დღე იქ გავჩერდოთ,შემდეგ კი ბარგი შევცვალეთ და ბათუმში წავედით.
მგზავრობის შემდეგ კი პლაჟზე ვიწექით,მართალია მზე არ აცხუნებდა მაგრამ ეს უკეთესი იყო.წყნარი სანაპირო,ქოცონი,ზღვა,ვარსკვლავები და თითქმის მთელი ტერიტორია შენია.მართალია ეს სიამოვნება პირველ დღეს მივიკელი და ძილი ვამჯობინე მაგრამ მეორე საღამო შესანიშნავად გავატარე,თან ამჯერად ნუკა არ იყო ჩვენთან ერთად.
გიკვირთ? ეგ არაფერია,მე უარეს გაუგებრობაში ვარ.თუმცა ამით ნერვიულობის ნაცვლად ვტკბები.
-ბავშევებო,კლუბში გავიდეთ რა-გუკამ თავი წამოყო.იდეების შემომტანმა არც ახლა შემოგვთავაზა ცუდი ვარიანტი.
-კარგი რა პრობლემაა-ბიჭები დათანხმდნენ და მათთან ერთად ჩვენც განვაცხადეთ თანხმობა.
2 საათი მხოლოდ მომზადებას დავუთმეთ.ჯერ შხაპი გადავივკეთ,შემდეგ თმა გავიშრეთ და გავიკეთეთ.თმას მაკიაჟი მოყვა,მაკიაჟს კაბა,კაბას ფეხსაცმელი და ბოლოს ერთი-ორი ფოტოც გადავიღეთ.ბიჭებმა ათასჯერ მაინც ამოგვძახეს,მაგრამ მათი სახეები ამად ღირდა.
სალომეს ტანზე მომდგარი მუქი ლურჯი კაბა ეცვა,ზურგი ამოღებული ქონდა და წინ არც ისე ღრმა დეკოლტით.ფეხზე კი ამავე ფერის მაღკები,სადა მაკიაჟით და გაშლილი თმებით.
მე კი თავისუფალი მუხლს ოდნავ აცდენილი კაბა მეცვა.ბრეტელებით,რომელიც უკან ერთმანეთს კვეთდა,ზურგი მასაც ამოღებული ქონდა.დეკოლტე არ ქონდა ღრმა მაგრან ოდნავ მაინც იყო.სულ არ ვაპირებდი ამ კაბის ჩაცმას მაგრამ სალომემ დამაძალა.ფეხზე კი შავი ფერის მაღლები ჩავიცვი,თმა ცხენის კუდად მქონდა აწეული მაკიაჟი კი სადა.
ბიჭებმა კომპლიმენტები არ დაიშურეს და მხოლოდ ამის შემდეგ დავუყევით კლუბისკენ მიმავალ გზას.
არ დავიწყებ იქაურობის აღწერას რადგან ყველამ კარგათ იცით როგორი გარემო იანებოდა.იქვე ერთ-ერთ მაგიდასთან დავჯექით და ცოტა დავლიეთ კიდეც.ალბათ ამან გამოიწვია ის,რომ უცხო მაგრამ საშინლად სიმპატიური ტიპის მკლავებში ვიყავი მოქცეული და ვცეკვავდი.
-მგონი შენთან ცეკვის მერე ტრავმატოლოგიურში მოვხვდები.-უცნობის სიცილი გავიგე,მაგრამ ვერაფერს მივხვდი.
-ვერ მიგიხვდი.
-შენი შეყვარებული ისე გვიყურებს სადაცაა მეცემა და აქვე გამაბრთხობიებს სულს.-მის მზერას თვალი გავაყოლე და კარგად შევამჩნიე დემიანის დაძარღვული ხელები.აი ჩემი სისუსტეც,მაგრამ ამას არ ავყვები.
-ის არაა ჩემი შეყვარებული-მეც უცებ ვცემ პასუხს.
-მაგრამ,როგორც ჩანს ეჭვიანობს.
-არაფერია,გადაიტანს.-გავუცინე და ისევ განვაგრძეთ ცეკვა.
-სანდრო-ჩუმათ მეუბნება.
-რა?
-სანდრო მქვია-ისევ მიმეორებს.
-სასიამოვნოა,ანა.
-ჩემთვისაც,იმედია ისევ შევხვდებით.
-იმედია-მას მოვშორდი და ადგილს დავუბრუნდი.ყველა აფანტული იყო,მაგიდასთან მხოლოდ დემიანი იჯდა ვისკით ხელში.
-როგორც ჩანს კარგათ გაერთე.-ხმაშიც ეტყობა გაბრაზება და ცინიკურობა
-შესანიშნავად-არც მე ვაკლებ.მიხარია მაგრამ რა?ვიცი რაც,ის,რომ ეჭვიანობს.ეს საშინლად მომწონს მაგრამ თან გულსაც მტკენს,იქნებ ეს მორიგი ხრიკია.
სახლში,როცა დავბრუნი დაღლილობამ თავისი გაიტანა და საწოლზე თავია დადებისთანავე ჩამეძინა.
მეორე დღით ზღვაზე როცა გავედით სრული შემადგენლობით სანდროს ისევ შევხვდი.სასიამოვნო ბიჭია,კარგი მოსაუბრე და მეგობრული.
დემიანმა როგორც ჩანს შეგვამჩნია და ისევ არ ესიამოვმა,სანდრომ კი ამაზე ისევ გაამახვილა ყურადღება,ბოლოს კი მითხრა მგონი მოწონხარო,მაგრამ ეს ისე გავატარე თითქოს არც კი გამეგოს.
სახლში როცა დავბრუნდით სააბაზანოში შესვლას ვაპირებდი,ის-ისაა კარები უნდა გამეღო ვიღაცა მკლავში მწვდა და კედელზე ამაკრო.
-მასთან ერთად აღარ დაგინახო,თორემ საკუთარ თავზე პასუხს აღარ ვაგებ-ბოხი ბარიტონის გაგონებისას გულმა რამოდენიმე ფეთქვა გამოტოვა შემდეგ კი ისე აჩქარდა თითქოს გაქცევას ლამობსო.მაგრამ ბრაზმაც შემიბყრო… სახეზე საშინლად გავხურდი ეს კი იმის ნიშანი იყო,რომ გავწითლდი.მაგრამ არა სირცხვილისგან,ეს სიბრაზემ გამოიწვია.ღრმად ჩავისუნთქე ჰაერი,მაგრამ სუნამოს სუნმა საშინლად ამიწვა ცხვირი.ბოლოს კი,ყელი გავიწმინდე და ლაპარაკი დავიწყე.
-რა უფლებით მელაპარაკები ასე?ან შენ ვინ გეკითხება მე ვისთან ვიქნები?-ხმაში საშინლად მეტყობოდა ირონია,სახიდან კი ღიმილი არ მშორდებოდა.ისიც ირონიული იყო.
-გოგო შენ არ გესმის რას გეუბნები?აღარ დაგინახო მასთან ერთად-მის ხმაში სიმკაცრე იგრძნობოდა,მაგრამ ამას ყურადღებას არ ვაქცევდი.
-არავინ მოგცა ჩემთვის რაიმეს აგრძალვის უფლება-მისი მბოჭავი მკლავებიდან თავი გავითავისუფლე.და სააბაზანოში შევიკეტე.ცხელი წ..ის ქვეშ რამდენიმე საათი ვინებივრე,შემდეგ კი ისევ ოთახში დავბრუნდი.თმა გავიშრე,შემდეგ საღამური ჩავიცვი და საწოლში შევწექი.მართალია ჯერ მხოლოდ ივნისია მაგრამ საშინლად ცხელა,პლედი გადავიაფრე მაგრამ ძილში წრიალი დავიწყე და პლედი ფეხებში მოვიქციე,შემდეგ კი საერთოდ გადავაგდე.არ ვიცი რომელი საათი იყო მაგრამ კარების გაღების ხმამ გამაღვიძა,ყურადღება არ მიმიქცევია ისევ განვაგრძე ღრმა ძილი.
შემდეგ მომიახლოვდა და საწოლზე ჩამოჯდა,არც ამისთვის მიმიქცევია ყურადღება.
-მგონი ეს საღამური ძალიან მოკლეა-ახლა უკვე საუბარიც დაიწყ…ამ ხმის გაგონებაზე უცებ ვჭყიტე თვალები და წამში დავლანდე დემიანი.მისი ხმის გაგონებისას თვალები ვჭყიტე,რა უნდა აქ?
-აქ რა გინდა?ჩქარა გადი ოთახიდან-მაშინვე ყვირილი დავიწყე.
-ხუთი წუთის წინ გაღვიძებაც არ გინდოდა,ახლა კი მეჩხუბები?-მისმა ირონიულმა ღიმილმა უარესად მომიშალა ნერვები.
-დემიან გადი-თითით გასასვლელისკენ ვანიშნე.მაგრამ მაინც უძრავად იჯდა,უცებ ტელეფონი აზუზუნდა.მაშინვე დავავლე ხელი და ნომერს დავხედე.უცხო იყო,მაგრამ მაინც ვუპასუხე.
-გისმენთ.
-ან,როგორ ხარ?-ნაცნობი ბარიტონის გაგონებისას სახეზე ღიმილი მომედო.
-სანდრო?…კარგად შენ?-სანდრო როგორც კი ვახსენე დემიანის ცვლილება შესამჩნევი გახდა.
-რავი მეც რა,დღეს შევხვდეთ?
-არ ვიცი,თუ მეცლება მოგწერ.
-კარგი,გელოდები-ჩვენი საუბარი მხოლოდ ამით შემოიფარგლა.სანდროსთან შეხვედრა არ მინდა,ეს კარგად არ მეჩვენება.მე ხომ დემიანი მიყვარს,თუმცა სანდროსთან ერთად დავიდივარ “პაემანზე“ ეს კი არაა ნორმალური,ნორმალურს,რომ თავი გავანებოთ სულაც არაა კარგი ერთს ეტრფოდე და მეორეს ხვდებოდე.ამით ორივეს გული გვიტყდება.მეც და სანდროსაც,რადგან მე სხვა მიყვარს მაგრამ მასთან არ ვარ,სანდროს კი გული გაუტყდება.რადგან მე მას ვატყუებ,მაგრამ ეს შეხვედრა არ იქნება პაემანი.მე მას დაველაპარაკები და ყველაფერს მოვაგვარებ,გავარკვევ იმაში რაც ხდება.არ მინდა,რომ ჩემთან ერთად ისიც იტანჯებოდეს რადგან სრულიად უდანაშაულოა.
ფიქრებიდან დემიანის ხმამ გამომიყვანა,ისევ კატეგორიული ტონი ქონდა.
-არ წახვალ.
-შენ არავინ გეკითხება-მეტი არაფერი მითქვამს,ავდექი და ტანსაცმელს ხელი დავავლე.შემდეგ კი სააბაზანოში შევედი და გამოვიცვალე,რადგან ის ოთახიდა არ გადიოდა მდ გავედი და მარტო დავტოვე.სააბაზანოდან როცა გამოვედი ისევ ოთახში შევედი,ტელეფონს დავავლე ხელი და ქვევით ჩავედი.ყველა სამზარეულოში იყო შეყუჟული და იქვე საუბრობდნენ,თან სასუსნავებს ჭამდნენ.კი მაგრამ რომელი საათია,საუზმე სადაა?ტელეფონის ეკრანს დავაკვირდი და თვალები გამიფართოვდა-12:56,რომ წავიკითხე.ამ დრომდე აქამდე არასდროა მძინებია.
-მძინარე მზეთუნახავს სალამი-გუკა წამოხტა და ლოყები დამიწელა,მის საქციელზე გამეცინა და იმავე გავიმეორე.
-ისაუზმეთ უკვე?
-კი,შენ არ გინდა?
-არა,უნდა წავიდე-გადავწყვიტე სანდროსთან შეხვედრა რაც შეიძლება მალე დამეგეგმა.
-სად?-სალომე უცებ წამოხტა ფეხზე.
-სანდროს უნდა შევხვდე.-ამის გაგება სალომეს არ მოეწონა,მაგრამ ყველაფერს ავუხსნი.ბიჭებს რაც შეეხება კითხვები დამაყარეს თუ ვინაა სანდრო.სანამ მათ კითხვებზე მორჩილად ვცემდი პასუხს დემიანიც შემოგვიერთდა,გაბრაზებული იყო.არ მიმიქცევია ყურადღება,სანდროს მივწერე და პასუხად მომწერა,რომ ნახევარ საათში სახლთან იქნებოდა.ბავშვებთან ცოტახანი კიდევ “ვიჭორიკნე“ შემდეგ კი ოთახში ავედი,კარადიდან ღია ვარდისფერი სარაფანი გამოვიღე,ფეხზე ბალეტკები ჩავიცვი და თმა კოსად შევიკარი.
-პრინცესა,მეშინია შენი თავი არ მომტაცონ-ალექსანდრემ.გამიცინა და შუბლზე ტუჩები მომაწება.
-ნუ ბოდიალებ ამხელა კაცი რა-მეც გავუცინე და იქვე დავჯექი.სანდროს ზარს ველოდი და აი ისიც.ბავშვებს დავემშვიდობე და გაერთ გავედი.ის თავის მანქანაზე მიყრდნობილი იდგა.ჯინსის შარვალი და ტანზე მომდგარი მუჯი ლურჯი,მოკლემკლავიანი მაისური ეცვა.
-როგორ ხარ ანუკი?
-შესანიშნავად.
-წავედით?
-კი-მანქანის კარები გამიღო და მეც დავიკავე მის გვერდით ადგილი,ღვედი შევიკარი შემდეგ კი ნელ-ნელა ვათვალიერებდი ბათუმის ქუჩებს.მანქანა პატარა,მყუდრო კაფესთან გააჩერა.
შიგნით,როცა შევედით მიმტანი მაშინვე ჩვენთან გაჩდა.
-რას ინებებთ?
-წვენი,ატმის-სანდრომ შეკვეთა მისცა შემდეგ კი ისევ მე მომიბრუნდა.
-მომისმინე შენთან სალაპარაკო მაქვს.-საუბარის წამოწყება ვცადე
-სიმართლე გითხრა მეც.-მაგრამ ეს,რომ მითხრა მართლა ძალიან გამიკვირდა.
-მოკლედ…არ მინდა,რომ ეს პაემანი იყოს,ან რაიმე მსგავსი.აქ მხოლოდ სალაპარაკოდ მოვედი,არ მინდა ცუდად გამომივიდეს…მინდა იცოდე,რომ ჩემთვის მეგობარზე მეტი ვერ იქნები რადგან…-წინადადების დასრულება ვერ მოვახერხე.
-რადგან დემიანი გიყვარს,ვიცი ანა და მეც იმის თქმა მინდოდა,რომ შენთან მხოლოდ მეგობრობა მინდა.-საშინლად მესიამოვნა მისი ნათქვამი,ყველაზე მეტად კი ის მიხარია,რომ მას არ ეტკინება.
-ვერც კი წარმოიდგენ როგორ გამახარე.
-კარგი,ახლა დემიანზე და შენზე ვისაუბროთ.
-აქ მოსაყოლი არაფერია.-ჩემი ხმის ცვილება შესამჩნევი გახდა.
-რატომ ფიქრობ ასე?
-მართალია მე ის მიყვარს,მაგრამ ის ჩემს მიმართ არაფერს გრძნობს.
-დარწმუნებული ხარ?მაშინ კლუბში რატომ იეჭვიანა?
-ალბათ იმიტომ,რომ ჩემი ნდობა მოიპოვოს.დამარწმუნოს,რომ ვუყვარვარ შემდეგ კი გული გამიტეხოს.-ისევ ნაღვლიანად ამოვიფრუტუნე.
-ანა,იყავი ოპტიმისტი.ნუ უყურებ ცხოვრებას შავ-თეთრი მხრით.
-არ ვიცი რა ვქნა სანდრო.
-დროს მიენდე და ყველაფერი ნათელი გახდება-მასთან ერთად კარგი დრო გავატარე.თბილი და კომონიკაბელური ბიჭია სანდრო,მასთან საუბარი დიდ სიამოვნებას მოგგვრის.კაფეში ცოტახანი გავჩერდით,წასვლის დრო როცა მოვიდა გარეთ გავედით,თუმცა უცებ დემიანი გაოჩდა.მანქანა ჩვენ ფეხებთა გააჩერა და კარები გააღო.
-ჩაჯექი და წამოდი-აშკარა იყო,რომ ის სანდროს კი არა მე მესაუბრებოდა.
-უკაცრავად?-საშინლად გამაღიზიანა მისმა ქცევამ.
-ვერ გაიგე რა გითხარი?
-ძმაო,მგონი შენთან ერთად წამოსვლა არ უნდა.თან მე მასთან ერთად ვარ-ახლა საუბარში სანდრო ჩაერთო.
-შენ არავინ გეკითხება,ანა ჩქარა მანქანაში.
-არა.-მკაცრად განვაცხადე და თავი მაღლა ავწიე.
-ან,მიდი გაყევი და გზაში დაელაპარაკე-სანდრომ ყურში მიჩურჩულა და ტუჩები ლოყაზე მომაწება.მივხვდი ამას რისთვისაც აკეთებდა,თან თვალი ჩამიკრა.
-ანა!-მაშინვე გაისმა დემიანის ბოხი ბარიტონი და მეც მოვთავსდი მანქანაში,სანდროს დავემშვიდობე და ღვედი შევიკარი.
სიჩუმეში დიდი დრო გავიდა,ან მე მეჩვენებოდა ასე.ბოლოს ვეღარ მოვითმინე და სიჩუმე მე დავარღვიე.
-შენ რა,მითვალთვალებდი?საიდან იცოდი რომელ კაფეში ვიყავით?
-შეიძლება ასეც ითქვას.-ეს ისე განაცხადა თითქოს არაფერი.
-და ამას ასე წყნარად განაცხადებ?რა გინდა დემიან?
-ის,რომ მას აღარ შეხვდე.-ისეც იგივე ტონალობაში განაცხადებს.
-ოცნებას კაცი არ მოუკლავს-ცინიზმით სავსე ტონით ვეუბნები და გზას გავყურებ.მაგრამ როცა მისკენ ვაპარებ თვალს ვხედავ დაჭიმულ ძარღვებს მის ხელებზე.
სახლში როცა მივედი კითხვები მაშინვე მომაყარეს:
-რაზე ისაუბრეთ?
-როდის შეხვდებით?
-კომპიმენტი?
-სიმპატიური იყო?-ეს და კიდევ მრავალი სხვა.მათზე მეცინებოდა მაგრამ რამდენიმე კითხვაზე ვცემდი პასუხს.მთავარი კი გამოვტოვე.რაღაცეებ ვალამაზებდი კიდეც და ასე ვავსებდი მათ ცნობისმოყვარეობას.
-აუ მშია,თქვენ?-კითხევებზე პასუხი როგორც კი ამოვწურე მაშინვე გამახსენდა ის ფაქტი,რომ დილიდან არაფერი მეჭამა.ჭამა ისევ მარტო მიწევდა,ამიტომ როგორც კი გამოვიცვალე სამზარეულოში გავვარდი და საჭმლის კეთება დავიწყე.
ჭამა როგორც კი დავასრულე ყველაფერი მკვალაგე და მისაღებში დავბრუნდი.ბავშვები რაღაცაზე საუბრობდნენ,რაღაცაზე რა ზღვაზე გასვლას აპირებდნენ.მაგრამ სახლში დავრჩი,არ მინდოდა ჯერ სანაპიროზე გასვლა.
-აუ ანა წამო რა-სალომე ათასჯერ მიმეორებდა ერთსა და იმავეს მაგრამ მაინც ვერ დამიყოლია და ბოლოს დანებდა.
ყველა როცა წავიდა კმაყოფილმა დავიკავე მთელი მისაღები,ტელევიზორში ჩემი უსაყვარლესი ფილმი გადიოდა.შოკოლადები მოვიმარჯვე და უკვე არ ვიცი მერამდენედ ვუყურებდი თაიმლესს-გიდეონის და გვენის ისტორიას.ზოგ მომენტში ავტირდებოდი კიდეც.შოკოლადებთან ერთად ეს ყველაფერი კი უფრო საინტერესო ხდებოდა.
უცებ მხრებზე ხელის შეხება ვიგრძენი,ჟრუანტელმა დამიარა და მაშინვე მივხვდი თუ ვინ იყო.
-შოკოლადზე უფრო ტკბილი რამ ვიცი-ბოხი ბარიტონი უფრო დაბოხებოდა,ტანში კი ჟრუანტელი ორმაგად მივლიდა.თუმცა თავი გავაქნიე,ფიქრები უკუვაგდე და მაშინვე მოვბრუნდი.
-შენ წასული არ იყავი?რას აკეთებ აქ?
-რადგან შენ არ წამოხვედი მეც დავრჩი.
-და ამით რას ცვლი?
-შოკოლადზე ტკბილი რამ მომინდა.
-რა?
-იცი როგორ მაგიჟებს?
-დემიან რა გაგიჟებს,ან რატომ მესაუბრები ნამიოკებით.
-ფუ ამის…-ხელი დამავლო და ისევ დააცხრა ბაგეებს.შეწინააღმდეგების შემდეგ,როგორც იქნა მოვშორდი.
-ასეთ შეცდომას მეორედ აღარ დავუშვებ.არ მოგცემ.იმის საშუალებას,რომ ჩემით გაერთო-ფეხზე ავდექი და ოთახში ჩავიკეტე.არა,რასაც არ უნდა ვგრძნობდე მის მიმართ მაინც არ მივცემ ამის უფლებას.
-ანა კარები გამიღე.-ხმას არ ვცემდი.
-ანა.
-ანა,გამიღე კარები და ამიხსენი რას ნიშნავს ის,რომ მე შენით ვერთობი-უკვე ყვიროდა და კარებზე ხელებს აბრახუნებდა.
მივედი და გავაღე,გაჩერდა და თვალებში მიყურებდა.
როგორ შეუძლია ასეთი იყოს?საშინლად ხცვალებადი ხასიათის,მსახიობი და მატყუარა.არა ეს სიტყვები მას სწორად არ აღწერს,რა უნდა გავაკეთო?არაფერი მესმის.ვერ ვხვდები რას გრძნობს ან როგორ ხასიათზეა.
საშინლად ამოუცნობია,ეს კი უფრო მხიბლავს თუმცა ნერვებსაც მიშლის.
-გინა არა გაგება?როცა სვანეთში ვიყავით,მაშინ როცა მაკოცე…მეც დაუფიქრებლად აგყევი მოქმედებაში და ასე რამდენჯერ განმეორდა,მაგრამ შემდეგ დავფიქრდი და ვიფიქრე,რომ შენ მხოლოდ ერთობოდი ჩემით.ეს ფაქტი იმანაც დაადასტურა,რომ ერთი კვირის შემდეგ ნუკა…ნუკა ჩამოვიდა.ეხლა გაიგე?არ მინდა,რომ ჩემით ერთობოდე,არა.შემეშვი დემიან,მტკენ შენი საქციელით ამიტომ უბრალოდ შემეშვი.-ხმას თანდათან ვუწევდი და ბოლოს უკვე ვყვიროდი,თან ხელებს ვიქნევდი.არაფერი უთქვამს,შებრუნდა და წავიდა.
მეტკინა?-კი,მეტკინა თუმცა ეს მე ვთხოვე.მე ვთხივე,რომ თავი დაენებებია და მან ეს შეასრულა…
კარები დავკეტე და საწოლზე დავჯექი.თავი ფეხებში ჩავრგე,ხელები მოვხვიე და ავტირდი.
ვტიროდი,მართლა ვტიროდი.სულელი გგონივართ არა?მაგრამ რა ვქნა,მგრძნობიარე ვარ.საშინლად გულჩვილი ვარ.და აი ახლაც როცა ვიცი,რომ იმ ადამინმა თავი დამანება რომელიც მიყვარს ვტირი.არადა ეს მე ვთხვოვე,ვთხოვე,რომ აღარ ეტკინა ჩემთვის მაგრამ უარესად მატკინა.
თუმცა ეს ჩემი ბრალია,ის არაფერ შუაშია.შეეძლო,რომ დარჩენილიყო მაგრამ ჩემ გადაწყვეტილებას პატივი სცა და წავიდა.
ვიცი,რომ ის შორსა არაა.მაგრამ თან ახლოსაა თან ძალიან შორს.
დაგაბნიეთ არა?ვიცი,მეც დავიბენი რადგან მასში ვერ გავერკვიე.
რომ ვუთხრა მიყვარხარ მეთქი ნეტა რა რეაქცია ექნება?
შეიძლება დამცინოს,შეიძლება ხელები მომხვიოს და მითხრას მეც მიყვარხარო მაგრამ მეშინია.ამას ვერ გავაკეთებ,ვერ გამოვუტყდები იმაში,რომ მიყვარს.
ტირილში გართულს ჩამეძინა,გაღვიძება კი სალომეს დამსახურებაა.უკვე 8 საათი იყო.საწოლზე ხტუნავდა და თან ჩემ სახელს გაიძახდა.
-ანა,გაიღვიძე.
-სალომე,რა გინდა?
-მივდივართ.
-რა?სად?
-თბილისში ვბრუნდებით.
-ახლა?
-ხო ანა,სასწრაფო საქმეა და მივდივართ.-მეც სხვა რა გზა მქონდა ავდექი და ბარგი გამოვიღე.ამოლაგებული ტანსაცმელი ისევ უკან დავაბრუნე,ჯინსი და შავი ტანზე მომდგარი მაისური ჩავიცვი,ფეხზე კეტები ამოვიცვი და ნივეთებს ხელი დავავლე.შემდეგ კი ქვევით ჩავედი.ყველა მისაღებში იჯდა,მაგრამ ბარგი არცერთს არ ქონდა.
-თქვენი ბარგი?-ნახევრად მძინარე ვიყავი.
-განაწილებულია უკვე და საბარგულში დევს.-დიმამ ყველაფერი ამიხსნა.
-კარგი,მე ვისთან ერთად მივდივარ?
-გავნაწილდით და შენ დემიანთან გიწევს
-ალექსმა ეს ისე განაცხადა თითქოს არაფერიც,მაგრამ რა გასაკვირია მან ხომ არაფერი იცის.
-სხვაგან არაა ადგილი?-მაინც ვიქითხე.მთუმცა პასუხი უარყოფითი მივიღე,ამიტომ გარეთ გავედი და ჩემოდანი დემიანის მანქანში ჩავდევი,შემდეგ კი წინა სავარძელზე დავიკავე ადგილი.ყურსასმენები გავიკეთე და ველოდი როდის დაიკავებდა თავის კუთნილ ადგილს.მანაც არ დააყოვნა და წამში გაჩდა ჩემ გვერდით,მანქანა დაძრა და ეზოდან გავედით.უკან არ ვიყურებოდი,მხოლოდ წინ ვადევნებდი გზას თვალს.
უკვე ნახევარი გზა გავლილი გვქონდა,სადღაც 12 სრულდებოდა.საშინლად ბნელოდა მაგრამ გზას მაინც იკვლელვდა,მე კი მეშინოდა.ამ დროის მანძილზე ერთხელაც არ შემოუხედავს და არც არაფერი უთქვამს.
უეცრად ჩემმა ტელეფონმა რეკვა დაიწყო.
-ხო სალო?
-არ ჩასულხართ ჯერ?
-არა ჯერ არ…მოიცა,შენ სად ხარ?ჩვენ ხო მოგვყვები?-კითხვაზე პასუხი უნდა გამეცა მაგრამ მაშინვე გავაანალიზე რას მეკითხებოდა,შემდეგ თვალი დემიანისკენ გავაპარე.იღიმოდა,ოღონდ ეს არ იყო არც ირონია და არც ცინიზმი.
-უი,წამომცდა.-შემდეგ ისევ გავიგე დაქალის ხმა.
-რა წამოგცდა გოგო!რა ხდება?
-მხოლოდ შენ და დემიანი მიდიხართ.-ამის გაგონებაზე გავქვადი,ენა ჩამივარდა.არ ვიცი რა ხდება,მან ხომ თავი დამანება.თუ ეს მხოლოდ მოჩვენებითი იყო და რაღაც გაითამაშა?
-რა?სალომე რა ხდება.-კითხვაზე პასუხი არავინ გამცა,რამდენჯერმე გავიმეორე და შემდეგ ტელეფონი ყურიდან მოვიშორე,ეკრანს დავხედე.გაუთიშია,არა რა ესენი შემომაკვდებიან.რას აკეთებენ?ისინი კი არა სალომე რას აკეთებს?სიტუაციას ამძაფრებს.
-დემიან.
-გისმენ-უხეშად მიპასუხა,ეს კი არ მესიამოვნა,მაგრამ თავი შევიკავე და ყელში გაჩხერილი ბურთი გადავაგორე.
-რა ხდება?
-თბილისში ვბრუნდებით.-ისევ იმავე ტონში მიპასუხა.
-სხვები?
-ისინი რჩებიან.-ღმერთო ამას ასე წყნარად როგორ ამბობს?
-კი მაგრამ,გუშინდელი…-წინადადების დასრულება ვერ მოვახერხე რადგან გამაწყვეტია.
-ხვალ ყველაფერზე დავილაპარაკებთ,გასაგებია?-ისეც ცივი იყო,მაგრამ ამავდროულად საშინლად მკაცრი.თვაი უხმოდ დავუქნიე,მორჩილი პატარა ბავშვივით.გავიტრუნე და თვალები მივნაბე,მალე კი ჩამეძინა.არ მახსოვს თბილისში როდის ჩავედით,მაგრამ.კარგათ მახსოვს როცა გავიღვიძე რა დღეში ჩავვარდი.
ჩემთან სახლში არ ვიყავი,რადგან ოთახს ვერ ვცნდობი.აქ კი ჩემ გარდა არავინ იყო,მხოლოდ მე და ჩემი ანარეკლი სარკეში.თუმცა ის ხომ სულიერი არაა?ასე,რომ ამ ოთახში ერთადერთი სულდგმული მე ვარ.
ფეხზე წამოვდექი და ფეხსაცმელი ჩავიცვი,შემდეგ კარები გავაღე და ოთახიდან გავედი.ადვილად ვიცანი გარემო,ეს დემიანის სახლი იყო.კი მაგრამ აქ რას ვაკეთებ?ან ახლა ის სადაა? საშინლად დავიბენი,გუშინდელი ამბავი ამას კიდე ეს ემატება.მაშინვე დავეშვი კიბესბზე და სამზარეულოში შევედი,ჩემი მოლოდინი გამართლდა ის იქ იყო და რაღაცას აკეთებდა.
-აქ რას ვაკეთებ?-როგორც ჩანს ჩემი ხმის გაგონებას არ მოელოდა.
-უი,უკვე გაიღვიძე?!-გამიღიმა,შემდეგ კი საუბარი განაგრძო.-შენი სახლის გასაღები არ მქონდა,ამიტომ აქ წამოგიყვანე.
-აუ გასაღები.-ამოვიფრუტუნე და იქვე სკამზე დავჯექი.-ისინი კიდევ რამდენი ხანი იქნებიან იქ?-მაშინვე გამახსენდა,რომ გასაღები ალექს აქვს და სანამ არ ჩამოვა მანამდე სახლში ფეხს ვერ შევდგამ.
-არ ვცი,დაახლოებით 2 კვირაში.
-რა?კი მაგრამ ეს ორი კვირა სად გავატარო?
-ანა,თავს რატომ ისულელებ?ჩემთან დარჩები.
-არა,კი მაგრამ დაგავიწყდა გუშინ რა გთხოვე?არა ეს თხოვნა არ ყოფილა.
-მაგასთან დაკავშირებით,რომ მოვალ მერე ვისაუბრებთ.
-ჯანდაბა.-ამოვიოხრე და დემიანს დავაკვირდი.როგორც ჩანს საუზმეს აკეთებდა,მართალიც აღმოვჩდი.საუზმის შემდეგ წავიდა,მითხრა,რომ მალე დაბრუნდებოდა და დამტოვა.საშინლად მოვიწყინე,ან უცხო სახლში რა უნდა გამეკეთებია? ყველა ოთახი დავათვალიერე,შემდეგ ეზოსაც მოვავლე თვალი.სახლი დიდი იყო,ლამაზი და კომფორტული.მაგრამ ის ერთი ცხოვრობს ამხელა სახლში.შემდეგ ერთ-ერთ წიგნს დავავლე ხელი და კითხვა დავიწყე,მაგრამ ესეც მალე მომბეზრდა და იქვე დავდე.
უკვე 6 სათი იყო,ის კი 10-ზე წავიდა.
8 საათია მშიერი ვარ,მას ვუცდიდი მაგრამ რადგან არ მოვიდა ტელეფონს დავავლე ხელი და სამზარეულოში შევედი.სიმღერები ჩავრთე და მაცივრდიან პროდიქტი გამოვიღე.
ნელ-ნელა ყველაფერს ვჭრიდი,ვრეცხავდი და რაღაცას ვაკეთებდი.შემდეგ კი ვურევდი რათა არ დამეწვა და ყველაფერი კარგი გამოსულიყო.
ყველაფერს როცა მოვრჩი ტელეფინს ისევ დავავლე ხელი და Sofia de la Torre-ს recognise me ჩავრთე.ეს სიმღერა საყვარელი ფილმიდანაა და ყველაზე მეტად მიყვარს,თან ნელია და ძალიან ლამაზი მელოდია აქვს.მიყვარს მასზე ხეკვა,მიუხედავად იმისა,რომ ეს საქმე კარგად არ მეხერხება.ისევ გაზქურასთან დავდექი,უცებ გამოვრთე ცეცხლი და შებრუნებას ვაპირებდი როცა წელზე დაძარღვული ხელები ვიგრძენი.
-იცი როგორ მაგიჟებ? იცი რას მიშვები?-დემიანის ბოხი ბარიტონი გაგონებისას ქვეყანას მოვწყდი და გავბრუვდი.-არ შემიძლია თავის დანებება,გესმის? მიჭირს ამის გაკეთება.როცა შენ გხედავ არარსებული გრძნობები მიბყრობს ანა.როცა გხედავ მუდამ შენი ჩახუტება მინდება.როგორ უნდა დაგივიწყო,როცა შენი ტუჩების გემო დღემდე ვერ დავივიწყე.-ამ სიტყვებს მთელი გულით ამბობდა,ვხვდებოდი ამას.მასში მთელ სულს აქსოვდა,რადგან აქამდე ასეთი ტონით არასდროს უსაუბრია.სხვანაირი,მაართლა ძალიან სხვანაირია.არ ვიცი,როგორ ავხსნა ეს მისი ცვლილება,მაგრამ ძალიან მომწონს.მისკენ შევბრუნდი და მაშინვე ვიგრძენი მისი გავარვარებული ბაგეები ჩემსაზე.
-მიყვარხარ ანა-ჩუმათ თქვა,მაგრამ მე მაინც გავიგონე.აი აქ კი ჩემმა გულმა ფეთქვა შეწყვიტა,მიჭირდა დაჯერება.მართლა მიჭირდა მაგრამ ვხვდებოდი,რომ ეს სიმართლე იყო,ბოლოს კი ჩემ თავს ძალა დავატანე და დავიჯერე.მისი ყველა სიტყვა დავიჯერე და თმაში შევუცურე ხელი.
ტუჩები ნელა ყელზე ჩააცურა და მისი ნაჯოცნი ადგილი ისევ ხურდა,საშინლად ხურდა.
-მეც მიყვარხარ დემიან-ამ სამი სიტყვის თქმა ძლივს შევძელი,მაგრამ არ მინანია.
მთელი ამ მომენტის მანძილზე recognise me-ს ნაზი და ჰარმონიული ხმა ჩამესმოდა და სახიდან ღიმილს არ მაშორებდა.
მაშინვე ვიხსენებ ამ სიმღერის ფონზე გიდეონი და გვენი როგორ ცეკვავენ,ცეკვავენ შუა დარბაზში.ნელა არხევენ სხეულს.ბიჭი მის ყურთან იხრება და ეუბნება,რომ არანაირი ძალა ჭირდება,რომ გამორჩეული იყოს.გვენი?-გაოგნდა,რადგან მისგან ამ სიტყვების გაგონებას არ მოელოდა.თვალებში უყურებდა ბიჭს,ის კი უცებ დაიხარა და ეძგერა გოგონას ბაგეებს.ამ დროს კი ყვავილების წვიმის ქვეშ მოექცნენ,ვარდისფერი,არა ღია ვარდისფერი ყვავილები ზევიდან ფრიალ-ფრიალით მოდიოდნენ და ეცემოდათ მათ.ეს კი უფრო ალამაზებდა ამ მომენტს,მათ პირველ კოცნას.პირველად ნათქვამ მიყვარხარს,ნათქვამს არა თვალებში ამოკითხულ გრძნობას.პირველი შეხვედა,სასაცილო იყო თუმცა გოგონა მაინც დაამორცხვა.მას ხომ მოუქნელ და სულელ ადამიანად იცნობდნენ.გიდეონის თვალშიც ასეთი იყო,თუმცა ეს ყველაფერი მალე გაქრა და დამცინაობა სხვა გრძნობამ შეცვალა.
კარგად იცოდა გვენმა თავის დაცვა,სიტყვებით.არ უყვარდა ძალადობა,მაგრამ იცოდა როდის რა იყო საჭირო.შეეფერებოდნენ ერთმანეთს,მაგრამ ბედნიერებას უბედურება მოსდევსო ხოდა…მათთანაც ასე მოხდა.
ყველაფერი დაიშალ,ყველა ერთად აშენებული კოშკი თავზე დაენგრათ,შემდეგ რა მოხდა? მოდი ამას შემდეგისთვის შემოვინახავ და ახლა ისევ ჩემზე და დემიანზე განვაგრძობ საუბარს.

მეორე დილით როცა გავიღვიძე დემიანის მკლავებში ვიყავი მოქცეული.გამეღიმა და მას მივაშტერდი.ისე საყვარლად ეძინა და ნელა სუნთქავდა.ლოყაზე მივაწებე ტუჩები და თვალები დავხუჭე.შემდეგ კი მისი ჰაერი ღრმად შევისუნთქე.
უცებ კი თვალები გაახილა,შემდეგ კი ხელები უფრო მაგრად მომხვია.
-რატო ეშმაკობ პატარ?-გამიცინა და მე გამაწითლა.
-სულაც არა.-მაშინვე ვიმართლე თავი.
-აბა რა გინდოდა?
-კოცნა და გაკოცე კიდეც-დაუფიქრებლად გავეცი პასუხი და მხოლოდ მაშინ მივხვდი რა წამოვროშე როცა მისი ქათქათა კბილები დავიანხე და ლოყაზე ნაჩხვლეტები.
-მე რატომ არ მახსოვს?
-გეძინა-ჩუმათ ვთქვი.
-კარგი,მაშინ კიდევ მაკოცე-ისევ გამიცინა და მეც თავიდა მივაწებე ლოყაზე ტუჩები.შემდეგ კი მოვშორდი.
-ანა,რაარი ეხლა ეს!?-უცებ დასერიოზულდა.
-რა არი?
-მაკოცე-მეთქი.
-აბა მე რა ვქენი?
-კარგი მე ვიზამ-ეს,რომ მითხრა ისევ ტუჩებზე მეძგერა.
საწოლში ნებივრობას როცა მოვრჩით წყალი გადავივლე და სამზარეულოში ჩავედი.საუზმე მოვამზადე და ველოდი დემიანი როდის ჩამოვიდოდა ქვევით.
მალე ისიც მოვიდა,ჩამეხუტა და ფეხზე იქამდე იდგა ჩახუტებული სანამ საუზმის მზადება არ დავასრულდ,შემდეგ კი თავისი ადგილი დაიკავა და ჭამა დაიწყო.
მთელი დღე ხალისიანად გავატარეთ,მაგრამ ბოლოს დაურეკეს და სამსახურში წასვლა მოუხდა.
არ მინდოდა მისი გაშვება და მარტო დარჩემა,მითუმეტეს ახლა მაგრამ სხვა გზა არ იყო.მაგრამ.დამპირდა,რომ მალე დაბრუნდებოდა.მხოლოდ ამ პირობით გავუშვი და მისაღებში მარტო მოვკალათდი დიდ ტახტზე.
უეცრად ტელეფონი აზუზუნდა,მესიჯი მომივიდა.მეც გავხსენი და ფოტო ვნახე.უცხო ნომრიდან იყო შემოსული,უცებ დავხედე საათს.“დემიანი უკვე 2 საათია წასულია,რა კარგია მალე მოვა.“ ამ ფიქრებში გართულს ღიმილი მაშინვე შემახმა როცა ტელეფონა ფოტო გახსნა.
დემიანი და ნუკა,ისინი ერთად იყვნენ.
კოცნიდა.ხელი წელზე ქონდა შემოხვეული და მის ტუჩებს აგემოვნებდა,არ ვიცი რა გითხრათ.როგორ გადმოვცე ის ტკივილი,რომელიც მაშინ ვიგრძენი.
ცრემლები ერთი-მეორეს მოყოლებით მოდიოდნენ და გზას იკვლევდნენ.არ ჩერდებოდნენ,ვქვითინებდი.
დაუჯერე არა?
ვის დავუჯერე?ადამიანს,რომელიც ჩემით ერთობოდა.ერთობოდა,ნუკასთან გაერთო და ახლა მე მომადგა.მე კი,დავუჯერე.
ალბათ ეხლა დამცინის,ჩემ ნათქვამ ყველა სიტყვას იხსენებ და ნუკასთან ერთად დამცინის.
ფეხზე წამოვხტი,ჩალაგებულ ბარგს ხელი დავავლე.ხელ-პირი დავიბანე და სახლიდან გავედი.
საბუთები ყველგან დამქინდა ყოველი შემთხვევითვის და ახლაც გამომადგა.მაშინვე გავაჩერე ტაქსი და აეროპორტში წაყვანა ვთხოვე.
გზაში დემიანს მივწერე.
ვუთხარი,რომ გამოუვიდა გართობა და გულიც გამიტეხა.ვიცი,შეიძლება ეს სუსტის საქციელი ყოფილიყო მაგრამ იმ მომენტში არაფერზე ვფიქრობდი.
შემდეგ სალომეს მივწერე,რომ მივდიოდი და არ ენერვიულა არც ერთს.ამის შემდეგ კი ტელეფონი გამოვრთე.
ბილეთი ავიღე და ჩენ რეისს დაველოდე.მალე ისიც გამოაცხადეს და თვითმფრინავში დავიკავე ადგილი.ღამეა უკვე,ბნელა მაგრამ ეს არ მანაღვლებს.
ვზივარ და დავყურებ ღამის თბილის,დავყურებ ღრუბლებიდან და ვაცნობიერებ,რომ მივფრინავ,ამ ქვეყნიდან მივფრინავ და გავურბივარ ყველას და ყველაფერს.აი ეს გადამხვდა თავს,და რა იქნება ამის შემდეგ?
ეს მეც არ ვიცი,მაგრამ ვიცი რომ ყველაფერი ძირფესვიანად შეიცვალა და შეიცვლება.
ვაშინკტონი-არ ვიცი აქ რა მინდოდა მაგრამ გამოვიქეცი.ისე,რომ არაფერი გამიგია.არ გამიგია მიზეზი და მხოლოდ ფოტოს დავუჯერე,ახლა კი ვნანობ.მაგრამ უკვე გვიანია.ყველა საქმე მალე მოვაგვარე და სახლიც ვიპოვე.პატარა ოთახი იყო,ერთ-ერთ ოჯახში.ძალიან თბილად მიმიღეს და ეს მესიამოვნა კიდეც.როცა ყველაფერს შევეჩვიე და მოვეწყვე ამ ყველაფრიდან 1 კვირა იყო გასული.ამიტომ ლეპტოპი მოვიმარჯვე და სკაიპის საშუალებით დავურეკე სალომეს.როცა მიპასუხა დავიანხე როგორ ტიროდა და ჩემ თავს ბოლო სიტყვებით ვამკობდი.ჩემგამო ტირის და არა მარტო ის,ყველა იტანჯება.
-ანა.-როცა დაილაპარაკა,გეფიცებით ვერ ვიცანი.ის ნაზი და მელოდიური ხმა სადღაც გამქრალიყო.
-მაპატიე რა სალო,მაპატიე.ვიცი,არ ვარ ამის ღირსი მაგრამ მაპატიე-მაშინვე დავიწყე ბოდიშების მოხდა,სხვა რა უნდა მექნა?ვერც ვერაფერს ვიზამდი.
-გაპატიებ ანა,უბრალოდ მითხარი სად ხარ?რატომ წახვედი?
-მარტო ხარ?-კითხვაზე კითხვით ვუპასუხე.
-კი,მარტო ვარ.
ყველაფერი მოვუყევი,ნელა დავიწყე და ბოლოს მეც სალომესავით საშინელ მდგომარეობაში ჩავვარდი.
-ანა ხვდები მაინც რა სისულელე გააკეთე?იცი დემიანი რა დღეშია?ახსნის საშუალება რატომ არ მიეცი.-ცრემლები უარესად წამოვიდნენ.ვიცი,თქვენში მტირალა და უსუსური,სულელი გოგოს შთაბეჭდილება დავტოვე მაგრამ ამ დროს სულაც არ ვარ ესეთი.
-ვიცი სალომე,გადაწყვეტილება ცხელ გულზე მივიღე და ახლა საშინლად ვნანობ.ვნანობ,რომ მას ახსნის საშუალება არ მივეცი.როცა მონატრებამ შემომიტია ვატყობ,რომ ის უფრო მეტად მიყვარს.არ ვიცი,რა გავაკეთო.
-ჩამოდი ანა,უკან დაბრუნდი.
-მეშინია.რომ არ მაპატიოს?
-თუ უყვარხარ გაპატიებს,ყველაფერს გაპატიებს ანა.
-კარგი-მეტი არაფერი მითქვამს,მიხვდა და გათიშა მე კი ამოულაგებელ ჩანთას დავავლე ხელი და მომზადება დავიწყე.შემდეგ კი ოთახიდან გავედი,მართალია სიუმ და ჯორჯმ კითხვები დამაყარეს,მაგრამ მე მათ ვუღიმოდი,მადლობას ვუჩდიდი და ვეუბნებოდი,რომ ბავშვები მომენატრნენ.
შემდეგ კი სახლიდან გამოვედი და ტაქსი გავაჩერე.ტელეფონი ჩავრთე,მაგრამ საქართველოს კარტას ამერიკაში რა უნდა? თუმცა ამას ყურადღება არ მივაქციე,სიმღერებს ვუსმენდი.ისევ ძველი დღეები მახსენდება,ტაქსიში,რომ ვიჯექი და ყველას და ყველაფერს გავურბოდი,მაგრამ ახლა უკან ვბრუნდები.მართალია შეიძლება დემიანმა არ მაპატიოს მაგრამ ეს უნდა გავაკეთო.თვითმფრინავში ადგილი დავიკავე და ისევ გადავხედე ზემოდან გარემოს,ოღონდ ამჯერად არა თბილისს არამედ ვაშინგტონს.სასაცილოა არა? მაგრამ არაფერია,თქვენ იცინეთ.მე კი შეიძლება დემიანის პასუხის შემდეგ ორმაგად გავუბედურდე.
თვალები დავხუჭე და სიმღერების ნაკადში გადავეშვი,შემდეგ კი ჩამეძინა.როცა გავიღვიძე უკვე ვეშვებოდით,გული კი გამალებით ძგერდა,ეს კიდევ რბილადაა ნათქვამი.
თვითმფრინავიდან როცა ჩამოვედი ჰაერი ღრმად შევისუნთქე.ეს ერთი კვირა საშინელება იყო,აქაურობის გარეშე.
სახლში დაბრუნება არ მინდოდა ამიტომ სალომესთან მივედი,გაუკვირდა.როგორც ჩანს დღესვე არ მოელოდა ჩემ ნახვას.
-ანა-ხელები მომხვია და ტირილი აუტყდა.
-არ იტირო რა-მაგრად მოვხვიე ხელები და თავი მის კისერში ჩავრგე.
-შემოდი-ხელი დამავლო და შიგნით შემიყვანა.
ცოტახანი ვისაუბრეთ,შემდეგ კი დასაძინებლდ წავედით.თურმე მართლა ვყვარებივარ,მითხა სალომემ,რომ ძალიან ცუდათ ყოფილა.მითხრა,რომ სვამდა და სახლში არ ბრუნდებოდა.მე კი მეტკინა,მაგრამ უარესის ღირსი ვარ,ის ჩემგამოა ასეთ დღეში.უტვინო ხარ ანა ასამბაძე,უტვინო.
ღამით თვალი ვერ მოვხუჭე,ვფიქრობდი როგორ შევხვედროდის მას.მეშინოდა მაგრამ უნდა მექნა და გამერკვია ყვეკაფერი.
მზე როცა ამოვიდა ავფოროაქდი და ნერვიულობამ შემომიტია.ცოტახანი ისევ დავრჩი საწოლში,შემდეგ კი სალომესთან ერთად ავდექი.ვისაუზმე და 12 საათზე ხელში ტელეფონი ავიღე,უცებ ავკრიფე დემიანის ნომერი და ზარიც გავიდა.
ასე რამდენიმე წამო დავყავი,შემდეგ კი,როცა მისი ბოხი ბარიტონი გავიგონე უარესად ავღელვდი და დავიბენი.ყველაფერი დამავიწყდა რაც უნდა მეთქვა.
-გისმენთ.
-დემიან-ძლივს წარმოვთქვი მისი სახელი და სიჩუმემ დაისადგურა.არაფერს ამბობდა,მე კი მის სუნთქვას ვუსმენდი.ეტყობოდა,რომ არ ელოდა ჩემი ხმის გაგონებას.
-ანა…სად ხარ?-როცა დამელაპარაკა ჩემ სიხარულს საზღვარი არ ქონდა.
-არა,შენ მითხარი სად ხარ.მოვალ და ვისაუბროთ-ჩუმათ ვსაუბრობდი.
-ბარში ვარ,ჩემ ბარში.-ისიც ამავე ტონით მეუბნება მე კი მაშინვე ვთიშავ,ვიცვამ და სახლიდან გავდივარ.მანძილს მინიმალურ დროში ვფარავ და ბარის კარებს ვაღებ,შემდეგ კი მისი კაბინეტისკენ ვიღებ გეზს.დავაკაკუნე და როცა შესვლის ნებართვა მივიღე კარები ნელა შევაღე,შიგნით შევედი და თავდაღუნული დავდექი მის წინ.
-მოდი დაჯექი და გისმენ.-მეც ჩუმათ შევასრულე მითოთება მაგრამ თავს ვერ ვწევდი.
-გთხოვ,ამიხსენი რა ხდება.ჩემი წასვლა საშინლად ვინანე,თან ისე,რომ არ მომისმენია შენთვის...გეხვეწები,ამიხსენი.-სიტყვები ერთი ამოსუნთქვისთ მივაყოლე ერთმანეთს.
-და ახლა,რომ გვიანია?-ეს,რომ თქვა თავი ავწიე და მივხვდი,რომ ვინანე.როცა დავინახე კიდევ უფრო ვინანე ყველაფერი,ყელში გაჩხერილი დიდი ბურთი კი სუნთქვის საშუალებას არ მაძლევდა.
-მაინც ამიხსენი.-ჩემსას არ ვიშლიდი.
-ფოტოშოპი იყო,რომელიც ნუკამ გამოგიგზავნა.-მეტი არაფერი უთქვამს,მივხვდი,რომ აღარ გააგრძელებდა ამიტომ ფეხზე ავდექი მაგრამ უეცრად ყველაფერი დატრიალდა და მეც თავი ძლივს შევიკავე,რომ არ წავქცეულიყავი მაგრამ აშკარად არ ვიყავი კარგად.
-ანა,რა გჭირს?
-არაფერი,ნერვიულობის ბრალია.-კარებთან მივედი და ნელა ჩამოვწიე სახელური,მაგრამ.შემდეგ მოვტრიალდი.თვალებში ჩავხედე და ჩუმად ვთხოვე-თუ შეძლებ,მაპატიე.-შემდეგ კი გავედი და დავტოვე.არ ვიცი,რას გადაწყვეტს მაგრამ აშკარაა,რომ ძალიანაა ნაწყენი და შეიძლება არც არასდროს მაპატიოს.სალომესთან როცა დავბრუნდი კითხვები დამაყარა,მე კი უბრალოდ დემიანის ნათქვმი გავუმეორე.
-უკვე გვიანია-ო,მე კი უბრალოდ ბოდიში მოვუხადე და ვუთხარი თუ შეძლებ მაპატიე-მეთქი.
-ანა-სალომესაც ეწყინა,მაგრამ რა უნდა ექნა,ვერაფერს შეცვლიდა და ვერც ვერაფრით დამამშვიდებდა.ცოტახანი ისევ ვიყავი მასთან,შემდეგ კი ალექსანდრესთან წავედი.
აკანკალებული ხელით ძლივს დავრეკე ზარი და ვხვდები,ამ ერთმა კვირამ და ჩემმა სისულელემ რამდენი რამ შეცვალა.
კარები როცა გააღო ჯერ მიყურებდა,ისე თითქოს საუკუნეა არ ვენახე შემდეგ კი ხელები მომხვია და დიდი ხანი მეხუტებოდა.
-ვნერვიულობდი პრინცესა-მეტი არაფერია უთქვამს,მეც მოვხვიე ხელები და ფილტვები მისი არომატით გავივსე.
შემდეგ სხვებიც ვნახე,ყველა დემიანის გარდა.ის არ მოსულა,ასე თქვა არ მცალია თან ძალიან დაღლილი ვარო.არა და მივხვდი,რომ ჩემთან შეხვედრას არიდებდა თავს.
მეც ისე ვიყავი თითქოს არაფერი ვიცოდი,მაგრამ სხვები ხომ ამჩნევდნენ არა? ისისნი ხომ ბრმები არ არიან,ვიცი,რომ ხვდებიან რაღაცას მაგრამ არაფერს ამბობენ.
ასე გადიდოდა დღეები,თითო დღით გატარებული წამი კი სულ უფრო და უფრო მტკენდა,ამ საათში გაშვებული ყველა წუთი მღრღნიდა და წუთშუ გაპარული ყველა წამი უფრო და უფრო დიდ ღრმულს აჩენდა ჩემში,მაგრამ იყო რაღაც რაც არ მაძლევდა დაცემის საშუალებას.იმედი ბოლო წამამდე მქინდა და მაქვს იმის,რომ რაღაც კარგი მოხდება და შეიცვლება.
დღესაც ჩვეულებრივად იწყება დღე,ვიღვიძებ და საწოლიდან ვდგები.ჩვეული შეგრძნება კი ისევ არ მანებებს თავ და ისევ ტრიალდება მთელი ოთახი,მე კი თვალები მიბნელდება,შემდეგ კი ყველაფერი ქრება.წყვდიადი ისადგურებს და ბნელდება.არაფერი მესმის,ვერც ვერაფერს ვგრძნობ,მხოლოდ სიბნელე და ვწყდები სამყაროს.

თვალები როცა გავახილე თვალში მაშინვე მეცა საშინლად თეთრი ფერები,ამიტომ ისევ მომიწია თვალების დახუჭვა მაგრამ მალე შეეჩვია თვალი ხასხასა ნათურებს დაუკვე ჩვეულებრივად ვიყავი,მაგრამ როცა გავაანალიზე სად ვიყავი ნერვიულობა დავიწყე.
არ ვიცი,რა მოხდა.მხოლოდ დაბნელების მომენტი მახსოვს,როგორც ჩანს გული წამივიდა.ახლა კი საავადმყოფოში ვარ.
როცა ხელზე სიმძიმე ვიგრძენი თავი მივაბრუნე და სალომე დავინახე,იქვე იჯდა და ჩემი ხელი თავისაში ქონდა მოქცეული.
-სალომე-დაბალი ხმით დავუძახე და ოდნავ შევაქანე,ამანაც უცებ მოახდინა რეაგირება და თავი წამოწია.
-ანა,როგორ ხარ?
-უკეთ,ამიხსენი რა ხდება?
-გული წაგივიდა,ალექსმა კი საავადმყოფოში წამოგიყვანა რადგან ინერვიულა.
-ღმერთო,ესღა მაკლდა.
-ანა…-ეტყობოდა,რომ რაღაცის თქმა უჭირდა.
-რა ხდება?
-ორსულად ხომ არ ხარ?-ეს,რომ მითხრა გავშეშდი.მე,რომ ორსულად ვიყო,მეყოლება შვილი საყვარელი ადამიანისგან,მაგრამ ის ადამიანინჩენ გვერდით არ იქნება.ეს კი ორივეს დაგვტანჯავს,მეც და პატარასაც.მაგრამ ჯერ ამაზე ფკქრი ადრე რადგან არაფერი ვიცი.
-არ ვიცი სალომე,აღარ შემიძლია.ვიცი დამნაშავე ვარ,მაგრამ ხო უნდა შეეცადოთ და მეც გამიგოთ.იცით მაინც როგორ მიჭირს?
-ანა,დაწყნარდი რა.
-აღარ შემიძლია.-ჩვენ საუბარში ექიმიც შემოვიდა,ხელში ანალიზები ეჭირა და სახეზე ღიმილი დასთამაშებდა.არ ვიცი,იქ რა ეწერა მაგრამ აშკარაა,რომ ცუდი არაფერი იყო.ან ის ფიქრობდა ასე.
-ანა გამარჯობა.მე შენი ექიმი ვარ,თამარი.ანალიზების პასუხს გაგაცნობ,შემდეგ კი სახლში გაგიშვებთ.მანამდე რამდენიმე მითითებას მოგცემთ.
-გისმენთ-წამოვჯექი და მოუთმენლად ველოდი ექიმის სიტყვებს.
-გილოცავთ,მალე დედა გახდებით-აი აქ დასრულდა ყველაფერი,მაგრამ ახალი დაიწყო.1 თვის წინაც ასე იყო,მაგრამ ეს დასაწყისი განსხვავებულია.თან რამდენ ტკივილს იტევს მაგრამ ორჯერ უფრო დიდ ბედნიერებას.
ხმა ვერ ამოვიღე,სალომეს,რომ შევხედე მის სახეზეც იგივე ემოციები იკითხებოდა.
-ანა,თქვენთვის ახლა ნერვიულობა არ შეიძკება რადგან ნაყოფი სუსტია.ის მხოლოდ ერთი თვისაა და მოვლა სჭირდება,ვატყობ ბოლო დროს ბევრი ნერვიულობა მოგიწიათ.ამან თქვენზეც და ბავშვზეც უარყოფითად იმოქმედა,ამიტომ ვიტამინებს გამოგიწერთ და შემდეგ შეგეძელბათ სახლში წასვლა.-იმის ნიშნად,რომ ყველაფერი გავიგე ექიმს თავი დავუქნიე და გავუღიმე.როცა გავიდა სალომეს ვთხოვე,რომ დემიანისთვის მოსვლა ეთხოვა.როგორც აღმოჩდა ის უკვე აქ იყო,პალატის კარები გააღო და შემოვიდა.მეც დაჯდომა ვთხოვე და იჯვე ჩენ გვერდით დაიკავა ადგილი.
-გისმენ-სიჩუმე ისევ მან დაარღვია,მისი ბოხი ბარიტონის გაგონებისას კი ჟრუანტელსაც არ დაუყოვნებია.
არაფერი მითქვამს,უბრალოდ ანალიზის ფურცელი გავუწოდე სადაც გარკვევით ეწერა პასუხი.
როცა გაიზარა რაც ხდებოდა ჯერ ფურცელს დახედა,ისევ გადაიკითხა შემდეგ მე გამომხედა.გამიღიმა და თავი ოდნავ გადახარა.არ ვიცი ეს რას ნიშნავდა,მაგრამ ამის გაგება ძალიან მინდოდა.
-ანუ?-თავს ძალა დავატანე და ერთი სიტყვა ძლივს ვთქვი.
-ჯერ-ჯერობით მხოლოდ ჯვრისწერით შემოვიფარგლებით რადგან შენი გადაღკა არ შეიძლება.-გაოცებული თვაკებით გავხედე.
-დემიან მხოლოდ ბავშვის გამო მირიგდები?-ამის გაფიქრებამ ოდნავ მატკინა.
-არა მარტო.
-აბა?
-ვერ გიბრაზდები ანა,იმის მიუხედავად რაც ჩაიდინე და რისთვისაც გამიმეტე.მაინც ვერ გიბრაზდები.
-გიყვარვარ?
-იცი როგორ მაგიჟებ ანა?
-არა.
-ამას ვერასდროს გაიგებ.
-ანუ?
-ანუ,ამ სიგიჟეს ახსნა არ აქვს.მიყვარხარ ანა-ბაგეებზე დამეწაფა და მხოლოდ ახკა ვაცნობიერებ თუ როგირ მომენატრა მისი თბილი ტუჩები და ყველა ის გრძნობა რომელიც მათი შეხებისას მიბყრობს.ღირდა ამდენი წამება ამ.სიამოვნებად.ღირდა ის ყველა დაღვრილი ცრემლი რადგან ახლა ყვაზე ბედნიერი ვარ და ვაცნობიერებ,რომ სიყვარულს დრო არ სჭირდება.ის პირველივე შეხვედრისას გიბყრობს და აღწევს შენში.

გიდეონი და გვენი,აი მათთან რაც მოხდა, ეს უკვე სხვა განზომილებაა.ამ ფანტასტიკური ჟანრის ფილმში ძალიან ბევრი გრძნობაა.
გიდეონმა საშინლად ატკინა გვენს,როცა გაიგო,რომ მას ევალებიდა გოგონასთვის თავი შეეყვარებია რათა უფრო ადვილად ემართა შეყვარებული ქალი,მაგრამ არ გამოუვიდა რადგან ეს გრძნობა მასაც მისწვდა.
რა თქმა უნდა ეტკინა გვენს,მაგრამ ბოლოს ყველაფერი გაირკვა.უთხრა გიდეონმა რა ემართებკდა მისი შეხების დროს,რა ემართებკდა როცა მას კოცნიდა და ბოლოს მთავარიც უთხრა.უთხრა,რომ მასი ის უყვარდა.
ამ სიტყვების შემდეგ რა მოხდა?-მოკვდა,გიდეონი მოკვდა.გვენი?-მან მაშინ აღმოაჩინა,რომ უკვდავი იყო,მაგრამ ეს არაფერში სჭირდებოდა რადგან მისი საყვარელი ადამიანი მასთნ არ იყო.
აი ფანტასტიკა სად გამოჩდა,მაგრამ კიდევ არის რაღაც.ის უკან დაბრუნდა,იმ დროს როცა გიდეონი მოკლეს და ხელი შეუშალა ბანდიტენს.სასაცილოა არა?მაგრამ მაინც,ამ ფილმში ძალიან დიდი გრძნიბაა ჩაქსოვილი.
ბოლოს?-ბოლოს ისინი ერთად დარჩებიან,გვენი კი ისე გააკეთებს,რომ გიდეონთან ერთად დაბერდება და აღარ იქნება უკვდავი.გიკვირთ არა?!მან კი განაცხადა,რომ საყვარელ ადამიანთან ერთად დაბერებას ამჯობინენდა.
ისინი ერთად დარჩნენ,ისევე როგორც მე და დემიანი.
რატომ ვყვები ამას?-იმიტომ,რომ ისინი მაინც ერთად დარჩნენ ყველა დაბრკოლების,ტკივილის თუ წინააღმდეგონის შემდეგ.აი ზუსტად ისე,როგორც მე და დემიანი.

ახლა,უკვე გაბერილი იქით-აქით დავბოდიალებ და თითქმის ყველაფერზე ვწუწუნებ.
დემიანი დავიყოლიე და გადავწყვიტეთ,რომ დღეს ჩვენი ბიჭისთვის სახელი შეგვერჩია.
მისაღებში დავჯექით და ფიქრი დავიწყეთ.
-ნუკაზე რას იტყვი?-ქვემოდან ავხედე მაგრამ უარყოფითი პასუხი მივიღე.
-რაღაც ისეთი რაც ყველას არ ქვია.იოანე?
-არა,არ ეგ.-ახლა მე ვაქნევ თავს და ისევ ვძაბავ გონებას.
-ვაჩე?-წამოვიძახე მაგრამ მერე მახსენდება,რომ შეიძლება სხვებს ეწყინოთ.
-არა ან.
-ხო,მერე გამახსენდა.-ამოვიფრუტუნე.ცოტახანი ფიქრებში ისევ გავატარეთ,შემდეგ კი ერთდოულად წამოვიძახეთ.
-მაქსიმე.-გამიცინა და შუბლზე მაკოცა,მეც გავუღიმე და მისი ხელი ავიღე,ვთხოვე,რომ თავზე მომფერებოდა.
ამ ბოლო დროს შემიყვარდა ასე,ყოფნა და ის ფაქტი მისამოვნებს მის მოფერენაში,რომ მეძინება.
ნატიფ თითებს ჩენ შავ თმაში ხლართავს და ნელა ამოძრავებს,ტანზე ისევ მაყრის ბუსუსები და ორივეს გვეღიმება.
რვა თვის ვარ და სიარული საშინლად მიჭირს,აქ დაძინება კი კარგი არ იქმება რადგან წელი მეტკინება და ოთახში ვერანაირად ავალ.ამიტომ ნელა წამოვდექი და ზემოთ ავედით,საწოლზე დავწექი და დემიანმა ისევ დაიწყო მოფერება.
არც ახლა მიღალატია ჩვევისთვის და ჩამეძინა.ტკბილად მეძინა სანამ საშინელი ტკივილი არ ვიგრძენი რომელმაც ჩემი აკივლება გამოიწვია.
ასე გაგრძელდა იქამდე სანამ პატარა მაქსიმეს ტირილი არ გავიგე.
შემდეგ კი გავაცნობიერე,რომ მსოფლიოში ჩემზე ბედნიერი არავინ იყო.
პალატაში როცა შემიყვანეს დაღლილს ჩამეძინა,მაგრა როცა გავიღვიძე ჩემ გვერდით ჩემთვის ორი უსაყვარლესი ადამიანი იყო.მაქსიმე და დემიანე,ორივე ნაროზაული და ორივე ჩემი ცხოვრების სიყვარული.
დემიანკ უცებ მოჩოჩდა ახლოს და ჩუმად მიჩურჩულა.
-იცი როგორ მაგიჟებ?
-ისე,რომ ამ გაგიჟენას სიტყვებით ვერ აღწერ.скачать dle 11.3




№1 სტუმარი სტუმარი shalo

am sagamos ras akateb 595021175

 



№2  offline წევრი blondeangel631

ძალიან მიყავრს ეს ისტორია განსაკუთრეით ამათი საქციელები მახალისებს heart_eyes heart_eyes

 



№3 მოდერი Girl with pretty smile

blondeangel631
ძალიან მიყავრს ეს ისტორია განსაკუთრეით ამათი საქციელები მახალისებს heart_eyes heart_eyes

მიხარია თუ მოგწონს ))

 



№4 სტუმარი Dea bolkvadze

ძალიან მომეწონა არაჩვეულებრივი იყო ❤❤ და ისე რა ქვია იმ ფილმს აღწერილი რო გაქ? ????????

 



№5 მოდერი Girl with pretty smile

Dea bolkvadze
ძალიან მომეწონა არაჩვეულებრივი იყო ❤❤ და ისე რა ქვია იმ ფილმს აღწერილი რო გაქ? ????????

Mixaria ))
Timeless Ruby red _es 1 nawilia

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent