შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 4)


10-04-2018, 23:23
ავტორი ლათინო
ნანახია 851

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 4)

შუაღამით საშინელმა თავის ტკვილმა გამაღვიძა. ვაჩეს სიტყვები რომ გამახსენდა ტანში უსიამივნოდ გამცრა და თვალები ისევ ცრემლებით ამევსო.სწრაფად წამოვხტი საწოლიდან,და ჩემი პინგვინებიანი "პიჟამოების" ამარა ვაჩეს ოთახში შევვარდი. საწოლში არ იწვა,არც აბაზანაში იყო. აივანზე მოვკარი თვალი. გარეთ გავედი სადაც სულ სხვანაირი ვაჩე დამხვდა.უბრალო ფანქრითა და თაბახის ფურცლით ხელმომარჯვებულს ჩასძინებოდა.ფრთხილად ავიღე ფურცლები. ორივეზე პორტრეტი იყო გამოსახული. ერთზე მე ვიყავი,მეორეზე კი ალექსანდრე. ფურცლებზე ცრემლების კვალი ჩანდა,რომლებიც ჯერ ისევ არ შემშრალიყვნენ.მეც ავტირდი,ჩემი ცრემლებიც აღმოჩნდნენ ფურცლებზე და ვაჩესას შეერწყნენ, ჩემი პორტრეტი გაიდღაბნა.გულში ცუდად გამკრა რაღაცამ,ფურცლები მაგიდაზე დავაწყვე და ოთახში შევედი.უკან პლედითა და ბალიშით ხელმომარჯვებული დავბრუნდი.თავი ბალიშზე დავადებინე,პლედი კი ფრთხილად დავაფარე და უჩუმრად გამოვიპარე მისი ოთახიდან.
თავბრუ მეხვეოდა და თვალები მეწვოდა,ასე კი მხოლოდ მაშინ მემართება როცა მაღალი ტემპერატურა მაქვს. თერმომეტრი მოვიმარჯვე და დროის გასვლას საწოლში ჩაფუთნული დაველოდე. დროს გასვლის შემდეგ თერმომეტრს დავხედე. 39.7 ს მიჩვენებდა. ვგრძნობდი რომ ძალა მეცლებოდა,თავის ტკივილი კი უფროდაუფრო ძლიერდებოდა. მთლიანად ვცახცახებდი,ოფლი მასხამდა და ვნატრობდი რომ რომელიმეს შემოეხედა მაინც. ასეთ მდგომარეობაში რამდენ ხანს ვიყავი არ ვიცი,მაგრამ ბოლოს ჩამეძინა ან გავითიშე....
გონს სინათლემ მომიყვანა. თვალის გახელა მინდოდა მაგრამ ქუთუთოებს ვერ ვაშორებდი ერთმანეთს. სინათლე კი თავს უფრო მატკიებდა.ბოლოს საკუთარ თავს ძალა დავატანე და თვალები ნელ-ნელა გავახილე. გარემო მოვათვალიერე,სინათლის წყარო უზარმაზარი ნათურა იყო,რომელიც ჭერზე დაემაგრებინათ. აპარატის ტვინისწამღები წრიპინიც მესმოდა.ხელზე კი მილი მქონდა მიერთებული,რომელიც წვეთოვანს უკავშირდებოდა. ვერ ვიხსნებ როგორ მოვხვდი აქ.მხოლოდ ვაჩეს სიტყვები და მაღალი ტემპერატურა მახსოვს,სხვა არაფერი. ფრთხილად ავწიე ხელი და იქვე,პატარა წითელ ღილაკს დავაჭირე თითი. რასაც ექიმების შემოვარდნა მოჰყვა.პატარა ფანჯრიდან ვხედავდი ვაჩეს,რომელსაც თვალები სულ ჩაწითლებული ჰქონდა.გვერდით ფერწასული ცოტნე ედგა.მათ უკან კი დედა და მამა იდგნენ. დედა სიხარულისგან ტიროდა,მამა არაფერს ამბობდა,მშვიდად იდგა და დედასაც ამშვიდებდა,თუმცა თვალები ჰყიდნენ. ეტყობოდა რომ ძალიან ღელავდა,ცრემლიც კი გაკრთა.ვეცადე მათთვის გამეღიმა,მკრთალად გავიღიმე კიდეც,ხელი ნელა ავწიე და ორი თითი ვუჩვენე ,გაეცინათ.მეც გავუცინე. მერე ექიმს გავხედე,იღიმოდა. ალბათ მდგომარეობა გამიუმჯობესდა და ამიტომ.ბევრი რომ არ გავაგრძელო პალატაში გადამიყვანეს,სადაც სამი დღე გავჩერდი. აღმოჩნდა რომ ფილტვების ანთება მქონდა,მდგომარეობა კი მძიმე იყო,ამიტომაც ორი კვირა ძილში გამიტარებია.
-ჰა აბა რა ქენი გამოიძინე ქალბატონო?
ხელი გადამხვია ცოტნემ და ისე განაგრძო მანქანისკენ სიარული.
-უჰ კი კაცო,ალბათ ერთი თვე ვეღარ დავიძინებ.
-მაგის ღირსი ხარ ზუსტად,ლამის გული გამისკდა!
წამოგვეწია ვაჩე ბურტყუნითდამანაც ხელი გადამხვია.
-რა გიხეთქავდა გულს? უბრალოდ მეძინა.
-ხო აი ზუსტად,არც მეტი არც ნაკლები ორი კვირა გეძინა. საიდანღაც გამოჩნდა ანი თორნიკესთან და ალექსანდრესთან ერთად.
ვაჩეს რეაქციის შემეშინდა და დამფრთხალმა ავხედე,თუმცა არანაირი ემოცია არ იკითხებოდა მის სახეზე.ალექსანდრე აათვალიერა,გვერდით გაიხედა და თავისთვის რაღაც ჩაიბურტყუნა. გამიკვირდა მისი ურეაქციობა,თუმცა გამიხარდა რომ მთელი ქალაქი არ აწია. სამივე გადავკოცნე,გამიხარდა მათი ნახვა.
სახლში ყველა ერთად დავბრუნდით.ვისადილეთ,ვილაპარაკეთ,გავერთეთ და დავიშალეთ კიდეც. ვაჩე მხოლოდ ერთ-ორ სიტყვას თუ იტყოდა,დანარჩენი სულ მე მიყურებდა თვალებმოჭუტული და ტუჩის კუთხეში ღიმილი ეპარებოდა.ორი ადამიანის მზერა მწვავდა.ერთი ვაჩეს ეკუთვნოდა,მეორე კი ალექსანდრეს. მათი თვალები ხშირად კვეთდნენ ერთმანეთს,თუმცა მაშინვე გადაჰქონდათ მზერა სხვა რამეზე,ამ რეაქციებზე კი მეღიმებოდა. ბავშვები რომ გავაცილეთ მისაღებში დავბრუნდით. მე და ტყუპები დივანზე დავსხედით და დედას და მამას დაველოდეთ,რომლებმაც გვითხრეს რომ რაღაც უნდა ეთქვათ.ბოლოს ორივემ მოიცალა,ჩვენს წინ ჩამოსხდნენ და ცდილობდნენ საუბარი წამოეწყოთ.დედა ძალიან ნერვიულობდა,იმდენად რომ თითებს იმტვრევდა. მამაც ღელავდა,თუმცა ამას ნაკლებად იმჩნევდა.
-იტყვით?
ნერვებმოშლილმა ვაჩემ წამოიყვირა.
-მოკლედ...
დაიწყო მამამ საუბარი.
-ახლა რასაც გეტყვით შეიძლება არ მოგეწონოთ,ან გაგიხარდეთ...არ ვიცი. მოკლედ მე და დედათქვენი საქართველოდან მივდივართ. ნუ გვკითხავთ რატომ,ამას თქვენთვის არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. მოკლედ ასეთი რამ გადავწყვიტეთ,იქედან ვმართავ კომპანიასაც. როდესაც მე აღარ ვიქნები ქონება სამ ნაწილად გაიყოფა და ყველას თქვენ-თქვენი წილი შეგხვდებათ.თაკო ნუ იბერები,შენი ტოლები ცოცხალ დედ-მამას ნატრულიბენ. ჩვენ კი უბრალოდ სხვა ქვეყანაში ვიქნებით.ხშირად დაგირეკავთ და დაგელაპარაკებით.ნელ-ნელა თქვენც შეეჩვევით და მერე სულ არ მოგინდებათ ჩვენთან დარეკვა.
გამიცინა მამამ. თუმცა მისი სიცილი სულაც არ მახალისებდა.....ამჯერად. თვალები ცრემლებით ამევსო როცა გავაანალიზე რა გადაწყვეტილება ჰქონდათ მიღებული. ჩემგან ძალიან შორს მიდოდნენ და ალბათ არც აპირებდნენ დაბრუნებას.
-რას ნიშნავს მიდიხართ?!
წამოენთო ვაჩე.-სანამ ამ გადაწყვეტილებას მიიღებდით უნდა გეთქვათ მაინც. შვილები ვართ და უბრალოდ შეგეძლოთ გეთქვათ მაშინ როცა მხოლოდ გეგმაში გქონდათ. მაშინ როცა დარწმუნებულები არ იყავით ამ გადაწყვეტილების სისწორეში. ამდენი ხანი ვვიყურებდით და არცერთს არ წამიგცდენიათ ამ საკითხზე სიტყვა. არაფერს ვნიშნავთ თქვენთვის? ჩვენ არაფერს წარმოვადგენთ? ჩვენი აზრი თქვენთვის სულ ერთია? ასე ორივემ ერთად როგორ დაგვი**დეთ?
ხმას ვერ აკონტროლებდა ვაჩე და მემგონი არც აპირებდა ამას.
-ხმას დაუწიე და სიტყვები შეარჩიე ხო გაიგე? მე მამაშენი ვარ,ეს კი დედაშენი! არ გაქვს უფლება რომ ჩვენთან ტონს აუწიო გასაგებია? არასოდეს შეგეკითხებით თქვენ ჩემი გადაწყვეტილების შესახებ,იმიტომ რომ ამ ცხოვრებაში არაფერი გინახავთ. არ გადაგიტანიათ არანაირი გაჭირვება და არც არაფერი იცით. შვილები ხართ და უსიტყვოდ უნდა დამეთანხმოთ ყველაფერზე მეც და დედათქვენსაც!
-თქვენ შვილები გინდათ თუ რობოტები? თქვენს დამრულზე არასოდეს ავცეკვდები და ეგ კარგად დაიმახსოვრე გასაგებია? არ ვაპირებ რომ ვინმეს დამცირება და ზემოდან ყურება შევარჩინო და ამას არ აქვს მნიშვნელობა ვინ იქნება. რაც შეეხება ჩვენს გამოცდილებას თქვენ არაფერი იცით. არცერთი არ გვიცნობთ არც მე,არც ცოტნეს და არც თაკოს. არასოდეს დაინტერესებულხართ ჩვენი ცხოვრებით. არცერთმა იცით ჩემი გარდაცვლილი ძმაკაცის შესახებ! არცერთმა იცით ჩემი იარების შესახებ. არცერთმა არ იცით თქვენი ქალიშვილი რას გრძნობს,არ გესმით ჩვენი არა არა!
ბოლო ხმაზე ღრიალებდა ვაჩე და მაგიდას ხელს ვამეტებით ურტყავდა.მამამ ვეღარ მოითმინა და გამწარებული მივარდა ვაჩეს,ის იყო უნდა დაერტყა რომ წინ გადავუდექი. ხელი ჰაერში გაუშეშდა ჩემს თვალებს რომ გადააწყდა.
-გაუშვი თაკო! ერთადერთი ეს არ გაუკეთებია და ახლა ამასაც აპირებს,გაუშვი დამარტყას!
წყენაც და გაბრაზებაც ერთნაირად იკითხებოდა ვაჩეს ხმაში.
-ვაჩე ხო იცი რომ....
-არაფერი ვიცი. შემეშვით!
მხოლოდ ეს თქვა,ქურთუკს ხელი დაავლო და გარეთ გავარდა. ცოტნემ თმაზე ხელი დამისვა და თვალებით მითხრა რომ მშვიდად ვყოფილიყავი,შემდეგ კი ისიც ვაჩეს გაჰყვა.
-თაკო შენ მაინც ხო გესმის ჩვენი?
-არა არ მესმის! როდის მიფრინავთ?
-ამაღამ!
მეხის გავარდნას ჰგავდა მამას ნათქვამი. ყველაფერი თავზე დამენგრა. თურმე ამდენი ხანია გეგმავენ წასვლას და ჩვენ მხოლოდ რამდენიმე საათით ადრე გვიმხელენ ამას. მათზე ძალიან ნაწყენი და გაბრაზებული ვიყავი. აღარ მინდოდა მათთან ლაპარაკი.
-კარგი.
მხოლოდ ეს ვთქვი და ჩემი ოთახისკენ ავიღე გეზი. ოთახში შევედი და თვალებიდან ცრემლები წამომივიდა,თუმცა მაშინვე შევიმშრალე და ანის დავურეკე.
-სწორედ ახლა უნდა დამერეკა შენთვის. გარეთ ხო გამოხვალ?
-კი.
-კი? მართლა? ასე უცებ დამთანხმდი?
-ხო მეც მინდა გარეთ გასვლა ....ანი!
-ხო.
-შეიძლება დღეს შენთან დავრჩე?
-კი რათქმაუნდა.
-კარგი მივემზადები და დაგირეკავ.
თხუთმეტ წუთში მზად ვიყავი. ფეხით გავუყევი გზას ანის სახლამდე.ისიც მალევე გამოჩნდა ჰორიზონტზე. მასთან მივედი და მაგრად ჩავეხუტე.
-თაკო კარგად ხარ?
-არვიცი.
-რამე მოხდა?
-არა...კიარადა კი.
-რა მოხდა?
-დედაჩემი და მამაჩემი მიდიან...საზღვარგარეთ
ამოვიკნავლე საცოდავი ხმით.
-კარგი რა! მე მეგონა რამე სერიოზილი იყო. რა მიგივიდა პირველად მიდიან თუ მეორედ?!
-სამუდამოდ მიდიან.
-მოიცა ეგ როგორ?
-აი ასე,უბრალოდ დგებიან და მიდიან.
-როდის?
-ამაღამ.
-არ იცოდი?
-არა,დაახლოებით ერთი საათის წინ გავიგეთ. ვაჩე გიჟს გავდა ისეთი გამწარებული იყო. ცოტნეც არ იყო ნაებ დღეში,ძარღვები სულ დაბერილი ჰქონდა,მაგრამ ხმა არ ამოუღია, უბრალოდ ვაჩეს გაჰყვა.
-მაგრამ რატომ ასე უეცრად?
-ალბათ მოვბეზრდით.
-ნუ სულელობ გოგო შენ!
-მაშინ არ ვიცი.
-აუუ გაიღიმე რა! ვერ გიყურებ მოწყენილს,სულ სხვანაირი ხარ!
-მაქვს რამე მიზეზი იმისთვის რომ გავიღიმო?
-კი,ხვალ იუბილარი გვეყოლება და იმის დაბადების დღეზე უნდა წავიდეთ.
-არ ვიცი ვინაა მაგრამ ვინც არ უნდა იყო არ მოვდივარ!
-ალექსანდრეს აქვს დაბადების დღე!
-მითუმეტეს...ვაჩესთან აღარ მინდა ჩხუბი.
-არ გეჩხუბება.
-იმ ღამით,კინოში რომ ვნახეთ მითხრა რომ საბოლოოდ დავკარგე. რომ მაფრთხილებდა,მე კი არ დავუჯერე.
-მაგრამ ახლა ხომ შეგირიგდა?
-ცუდად რომ არ გავმხდარიყავი არ შემირიგდებოდა.
-ხო მაგრამ ახლა არ გეჩხუბება.
-რატომ?
-ნელ-ნელა უბრუნდება მისკენ გული.
-ეგ როგორ გავიგო?
-რიგდებიან.
-შენ საიდან იცი?
-თორნიკეს დავურეკე,შენ და ალექსანდრე გამოდით მეთქი მან კი რა მიპასუხა ნეტავ იცოდე!
-რა გითხრა?
-ვაჩესთან და ცოტნესთან ერთად ვართ,ცოტას ვილაპარაკებთო.
-ანუ?
-ანუ წინ გაიხედე!
გამიცინა და ხელით მიმითითა.
მეც მის ხელს გავაყოლე მზერა და პირი ღია დამრჩა ერთმანეთზე გადახვეული ბიჭები რომ დავინახე. ოთხივეს ერთმანეთისთვის გადაეხვია ხელი,მოდიოდნენ და თან რაღაცაზე იცინოდნენ. ვაღიარებ ყველას ძალიან უხდებოდა სიცილი. ოთხივე მაღალი და სიმპატიური იყო.
რომ დაგვინახეს გაჩერდნენ.
-თქვენ აქ რა გინდათ?
კისერი წაიგრძელა ცოტნემ.
-სასეირნოდ ვართ გამოსულები,თქვენც შემოგვიერთდით. გაეკრიჭა ანი და მზესუმზირის შეფუთვა გახსნა.
-აუუ ძმურში დამიყარე რაა!
ყელი გამოიწელა ვაჩემ. ეტყობოდა რომ ნასვამი იყო.
ანიმაც ხმამაღლა გაიცინა და მზესუმზირა მუჭში ჩაუყარა. ასე ერთად გავაგრძელეთ სეირნობა ექვსივემ. უამრავ თემაზე ვლაპარაკობდით და ვერთობოდით.
-ტყუპებო დღეს ანისთან ვრჩები.
-ნწ,არა!
-აუ რატო ცოტნე?
აწუწუნდა ანი.
-ისინი რო წავლენ მერე ჩვენგან წამოდით თქვენ!
თქვა ვაჩემ. გული მეტკინა მშობლები "ისინი"-ით რომ მოიხსენია. მივხვდი რომ მათზე ძალიან იყო ნაწყენი და ამას არასოდეს აპატიებდა მათ. ასეთიაჩემი ძმა. ადამიანებს არაფერს უმალავს,მაგრამ იგივეს ითხოვს მათგან. თუ მას ვინმე რამეს დაუმალავს და მითუმეტეს მოატყუებს ამას არასოდეს აპატიებს.
-კარგი მაშინ დედას დავურეკავ!
თქვა ანიმ,ტელეფონი მოიმარჯვა,ხელი ჩამავლო და ჩემიანად გვერდით გადგა.დედისგან თანხმობა რომ მიიღი გახარებულმა ტაში შემოკრა და ახლა მე მომიბრუნდა.
-წამო ცოტა ხანს კარგი?
-რატო?
-წამო და მოგიყვები.
-ეეე საით?
-მოვალათ.
მხოლოდ ეს მიაძახა ბიჭებს და უკანმოუხედავად გავიქეცით.სკვერში დავსხედით და იქ დავიწყეთ გოგონებისთვის საინტერესო თემებზე საუბარი.
-ამისთვის წამომათრიე?
-არა.
-აბა?
-მოკლედ...თორნიკემ სიყვარული ამიხსნა!
გახარებულმა შემოკრა ტაში და ჩამეხუტა?
-როდის მოასწარით?
გახარებულმა და აჟიტირებულმა ვკითხე.
-შენ რო ორკვირიანი ბოიკოტი გამოგვიცხადე მაშინ.
-ააა.მერე ეს სამი დღე რატო იყავი ჩუმად. რატო არ მითხარი? და მე რატო არ მითხარი კი არა თორნიკეს რა უთხარი?
-რას ვეტყოდი მე არა თქო.
ამის გაგონება იყო და ნერწყვიც გადამცდა,კინაღამ დავიხრჩე.
-შენ ვერ ხარ გოგო? რატო უთხარი ეგ?
-კაი გატყუებს,მეც-ო მითხრა.
ღიმილით წამოვიდა ჩემკენ თორნიკე და ლოყაზე მიჩქმიტა.
-დეგენერატი ხარ!
შევუბღვირე ანის და ჩემი ძმებისკენ გავიქეცი. არც კი ვიცი რამდენ ხანს ვიბოდიალეთ ,ამ მაიმუნობაში დრო ისე გაგვეპარა რომ ვერც კი მივხვდი. დედასგან მივიღე ესემესი სადაც მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა.
"გავფრინდით".скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.





კარგი იყო❤❤❤და თუ თვითფრინავის ჩამოგდებას აპირებ შენ ჩაგივარდეს ენა❤

 



№2  offline წევრი blondeangel631

კარგია ესენი რომ შეარიგე ეხლა უფრო მაგარი და სახალისო იქნება ალბათ მალე დაე ♡♡

 



№3  offline მოდერი ლათინო

მწვანეთვალებაგოგო
კარგი იყო❤❤❤და თუ თვითფრინავის ჩამოგდებას აპირებ შენ ჩაგივარდეს ენა❤

შენ ჩემს ტვინში ნუ ზიხარ expressionless ,მაცადე რამის გაფიქრება angry joy joy

 



№4 სტუმარი სტუმარი ელე

შეგიძლიათ დამაკვალიანოთ როგორ შეიძლეიბა დავუკავშირდე ერთ ერთი ისტორიის ავტორს? ❤️

 



№5  offline წევრი N1penguin

მომკალით და ვაჩეს ვერ ვუგებ. ოჯახიც ძალიან უცნაურია, ნეტავ მართლა ხდება მასეთი ამბები? თუმცა ისტორია ჩამთრევია. მესიამოვნა რომ შერიგდნენ ალექსანდრე და ტყუპები. ველი მოვლენების განვითარებას blush blush

 



№6 სტუმარი Anne

საოოცრად მომწონს <3 იმედია შემდეგ თავს მალე დადებ <3

 



№7 სტუმარი სტუმარი Lika

Au ragacnairad mindoda mati sherigeba gaweliliyo radgan ragacnairad gamodioda tyupebs gabrazebaa takozee

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent