შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 5]


12-04-2018, 17:16
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 288

წყურვილი [თავი 5]

აშვი საპატრულო "ფორდი" ნელა მოძრაობდა სალემის მთავარ გზატკეცილზე, სალონში სიმყუდროვე სუფევდა. ორივე ფიქრებს მისცემოდა, მარკს გვერდითა შუშისთვის მიეყრდნო თავი და თვალს აყოლებდა გზის პირას ჩარიგებულ პატარა კოხტა სახლებს, აქ თითქმის ყველა სახლი ერთნაირი იყო, ხისგან აგებული, სამ საფეხურიანი გარე კიბით, მყუდროდ მოწყობილი პატარა ეზოთი, მწვანე კორდით..მარკს ძალიან უნდოდა ბოლო ათი დღე საკუთარი ცხოვრებიდან ამოეშალა და ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დაბრუნებოდა, მაგრამ იცოდა, რომ ეს შეუძლებელი იყო, ამიერიდან შეუძლებელი იყო ცხოვრების ჩვეულ რუტინას მისცემოდა და ყველაფერი დაევიწყებინა, წყვდიადმა უკვე შემოაბიჯა მის იდეალურ სამყაროში და გრძნობდა, ძლიერი თუ არ იქნებოდა და მტკიცედ თუ არ დახვდებოდა ამ ხილულ და უხილავ მოწინააღმდეგეს-თვით ცხოვრებას, ვეღარაფერი უშველიდა, ვერავინ გადაარჩენდა მისი ულმობელი კლანჭებისგან. მარკმა ამოიოხრა და კოკა-კოლა მოსვა.
- არ გინდა, ვილაპარაკოთ? - ფიქრთა ძაფი დაურღვია შერიფმა კრამერმა.
- რის შესახებ?
შერიფმა ოდნავ შეანელა მანქანა და მარკისკენ მოტრიალდა, გაკვირვებული სახე ჰქონდა.
- ამ ყველაფერზე მარკ, იმ დამპალ შავ ძაფზე, შენი ჭრილობების შეხორცებაზე, კლინიკის ავტოსადგომზე შენს გამოხტომებზე, ვფიქრობ, არც ისე ცოტაა სალაპარაკო.
მარკმა კვლავ ამოიოხრა, ამ რამოდენიმე დღეს თითქოს უფრო დაებრძენებინა ის.
- სალაპარაკო არაფერია, თვითონაც არ ვიცი რა ხდება.
შერიფმა გაბრაზებით დასცხო ხელი საჭეს, მისი სახე ულმობლობას გამოხატავდა.
- მაინც გავარკვევ, რა ჯანდაბა ხდება ჩემს ქალაქში და შენს თავს, ვაპირებ...
შერიფს სიტყვა არ დასცალდა, მხარზე მიმაგრებული რადიოსადგური აშიშინდა.
- ვიძახებ შერიფ კრამერს, ვიძახებ შერიფ კრამერს, - შერიფის თანაშემწის, ჯონ ლედჰემის ხმა გაისმა, - შერიფო გესმით ჩემი?
შერიფმა მანქანის მართვა მარცხენა ხელით განაგრძო, მარჯვენათი კი რადიოსადგურის ღილაკს დააწვა.
- შერიფი კრამერი ხაზზეა, ილაპარაკე, ჯონ.
- შერიფო, "სტივის ბარიდან" ქალაქისკენ მომავალ გზაზე მძიმე შემთხვევა გვაქვს, შეგიძლიათ, რომ...
- მოვდივარ, - არ დააცადა შერიფმა და "ფორდი" ღმუილით დაიძრა მითითებული ადგილისკენ.
- რა თქმა უნდა, შენი დასწრება იქ არაფერში მჭირდება, - უხეშად თქვა შერიფმა, - საერთოდაც, ფედერალური კანონის მიხედვით, სამოქალაქო პირის დასწრება შემთხვევის ადგილზე მხოლოდ იმ შემთხვევაშია დასაშვები, თუ ის ამ შემთხვევის მონაწილეა, მაგრამ ამ მომენტში სხვა გზა არ მაქვს, იმედია მამაშენთან ენას კბილს დააჭერ ამ საკითხზე.
მარკს ალმაცერად ჩაეღიმა და უფრო მოხერხებულად მოეწყო სავარძელში.
შემთხვევის ადგილზე უკვე მისულიყვნენ შერიფის თანაშემწე, მაღალი და მკაცრი გამომეტყველების მამაკაცი, შერიფივით სიტყვაძუნწი და უხიაგი, მაგრამ თავისი საქმის მცოდნე და უბადლო პროფესიონალი.
- რა ხდება აქ, ჯონ? - შერიფი მანქანიდან გადმოვიდა და თვალი შეავლო გადაუდებელი სიტუაციების სამსახურის და ჟურნალისტების ორ მანქანას, რომლებიც გზისპირა ხეებში ისე შეყუჟულიყვნენ, თითქოს შერიფის მოსალოდნელი მრისხანების შეეშინდათო.
- მოკლედ, - თანაშემწემ გზა გაიკვალა შემთხვევის ადგილისკენ და შერიფიც თან გაიყოლა, - ცოტა უცნაური შემთხვევაა, ჯობია საკუთარი თვალით ნახოთ.
- მედია აქედან მოაშორეთ, - პირველი განკარგულება გასცა შერიფმა და გზის პირას მდებარე ქარსაცავი ზოლისკენ გაემართა, სადაც ხეს შეჯახებულ წითელ "როვერს" მსუბუქი კვამლი ასდიოდა. მარკიც უკან მიჰყვა.
შერიფმა გარშემო შემოუარა მანქანას და სიტუაციის შეფასება დაიწყო. როგორც პირველი შეხედვიდან ჩანდა, "როვერი" ბარიდან ქალაქის მიმართულებით მოძრაობდა, მართვა დაკარგა და გზიდან გადავიდა. პოლიციას უკვე შემოესაზღვრა შემთხვევის ადგილი "DON'T CROSS, POLICE LINE" ყვითელი ლენტებით, იქვე მუშაობდა ორი ექსპერტ-კრიმინალისტი, ხოლო სასწრაფო დახმარების თანამშრომლები ცდილობდნენ შემთხვევის ერთ-ერთი გადარჩენილი მსხვერპლი ცნობიერებაზე მოეყვანათ.
მარკი ფრთხილად მიუახლოვდა დაშავებულებს და სამედიცინო მაშველის მხრის ზემოდან გადახედა. ეს იყო ძალიან ლამაზი და მიმზიდველი ქალი, ქალიც კი არ ეთქმოდა, უფრო ახალგაზრდა და ნორჩი ჩანდა, თეთრ სახეზე სისხლი შეხმობოდა, მაგრამ ეს სისხლიც კი ვერ ფარავდა მისი სახის სიმშვენიერეს, რაც უმალ შეაფასა მარკმა.
- მარკ, აქედან წადი, - დაუცაცხანა მედიკოსმა, რომელსაც ძალიან კარგად იცნობდა მარკი, რადგან ის და მისი ქალიშვილი ალმა სკოლის პერიოდში, დამამთავრებელ კლასში გვერდი-გვერდ იჯდნენ და რამოდენიმეჯერ მის მშვენიერ სახლშიც იყო ნამყოფი წვეულებაზე.
მარკმა თავი დაუქნია და ბიძას მიაშურა, რომელიც თავისი ხასიათის შესაბამისად რაღაც საკითხზე ცხარედ ეკამათებოდა თავის თანაშემწეს, ამიტომ არცერთს არ შეუმჩნევია მარკის შემოერთება.
- ამის ახსნა შეუძლებელია, - ამბობდა ჯონი, - მანქანა მოდის, არც ისე დიდი სისწრაფით, თითქმის სტანდარტულადაც, როგორც დაშვებულია ამ გზაზე, შემდეგ ბრახ და ხეს ეჯახება, კაცი იღუპება ეშმაკმა უწყის რომელი ცხოველის ნაკბენისგან...
- კარგი, - შეაწყვეტინა შერიფმა, - დავუშვათ შენი თეორია სწორია, რით ახსნი იმ ფაქტს, რომ ცხოველი თავს დაესხა მხოლოდ მამაკაცს, და ბოლოსდაბოლოს, გინდა დამაჯერო რომ ცხოველის ნაკბენმა მოკლა ის?
- საქმე ისაა, - არ დაუთმო ჯონმა, - რომ მსგავსი ნაკბენი ძნელად თუ დატოვებდა ადამიანს ცოცხალს...
მარკს მეტად აღარ მოუსმენია მათი კამათი, მაშინვე მანქანის გვერდით დასვენებულ გვამს მივარდა და ექიმის წინააღმდეგობის მიუხედავად მკერდამდე ჩაუხსნა შალითის შესაკრავი, სადაც უკვე ჩაესვენებინათ გარდაცვლილი. მარკს სხეულის დასათვალიერებლად დრო არ დაუკარგავს, ინსტინქტურად მიხვდა, სადაც უნდა ეძებნა, გარდაცვლილის თავი შემოაბრუნა და შეძრწუნებული დააკვირდა საშინელ ჭრილობას, რამაც ამ უიღბლოს სიკვდილი გამოიწვია. ეს იყო ნაგლეჯი ჭრილობა, რაღაც საშინელი საგნის მოქმედებით არტერია და კისრის ნახევარი თითქმის მოშორებული ჰქონდა სხეულს, კისრის საღად დარჩენილ ნაწილს უცნაური ჩალურჯებები და სისხლჩაქცევები ეტყობოდა, შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს სიკვდილის მომენტში ვიღაცას თუ რაღაცას მაგრად ჰყავდა თავისი მსხვერპლი ჩაბღუჯული...მსხვერპლის ღიად დარჩენილი თვალები მარკს მიშტერებოდა და შიშს და შეძრწუნებას გამოხატავდა. მარკმა ნელა ჩამოაცურა ხელი შუბლიდან თვალებზე და საუკუნოდ დაუხუჭა, ამ მომენტში კი იგრძნო, კვლავ როგორ იძირებოდა რძისფერ ნისლში და სასოწარკვეთა დაეუფლა...
...მარკი უკანა, მგზავრის სავარძელზე იჯდა და ღიმილით უსმენდა ახალგაზრდა მამაკაცის და ქალის ჟღურტულს, ისინი მხიარულად კამათობდნენ ჩიპსების ავკარგიანობის შესახებ და დროდადრო ერთმანეთს სიყვარულით სავსე თვალებით შეხედავდნენ ხოლმე.
- საყვარელო, - მიმართა მამაკაცმა, - ხომ ხედავ, ჩემი არგუმენტები სჯობს შენსას, გირჩევ ჩვენს თანამგზავრს სთხოვო დახმარება, თუმცა არა, მე თვითონ ვკითხავ.. მისტერ, თქვენ როგორ ფიქრობთ, ორსულობის პერიოდში ქალისთვის მიზანშეწონილია თუ არა ჩიპსების უზომოდ ჭამა? - მან ეშმაკურად ჩაუკრა თვალი მარკს.
- ვფიქრობ, რომ... - დაიწყო მარკმა და საკუთარმა ხმამ გააოგნა, ეს არ იყო მისი საკუთარი ხმა, ვიღაც სხვა ლაპარაკობდა მისი პირით, ვიღაც უფრო ბოროტი და საშინელი, საოცრად ირონიული და მრისხანებაჩაქსოვილი ხმით და ეს ხმა მას არ ემორჩილებოდა, მარკი მიხვდა, რომ როგორც კლინიკის შემთხვევაში, ახლაც კულისებიდან მოუწევდა სპექტაკლის ყურება.
- ვფიქრობ, რომ ამ კითხვაზე პასუხი არ გამაჩნია, - მიუგო ბოროტმა ხმამ და მამაკაცის კისერზე მფეთქავ ვენას მიაშტერდა, ასეთ მხეცურ წყურვილს რომ ჰბადებდა მასში, - და საერთოდაც, რა არის ჩიპსი? ასეთი რამ არასდროს მსმენია...
- რაო? - მთელი ტანით მოტრიალდა მამაკაცი, - მისტერ, იმედი მაქვს ხუმრობთ, ოცდამეერთე საუკუნეში ვის არ სმენია ჩიპსის შესახებ...
მარკის მთელი არსება გაუგონარმა და მტანჯველმა ბრაზმა შეიპყრო, იგრძნო, როგორ მოედო ცეცხლის მხურვალება სხეულს, პირში დამდნარი ფოლადის გემო შეიგრძნო და მანქანის სალონში სიტუაცია მყისიერად დაიძაბა.
- მაპატიეთ, მაგრამ არ გაგიმართლათ, ძალიან მშიერი ვარ...
- რა ბრძანეთ? რას გულისხმობთ? - კვლავ მოტრიალდა მამაკაცი და შიშისგან ადგილზევე გაიყინა, უცნობი თანამგზავრის ნაცვლად, მათ ბარიდან რომ წამოიყვანეს, უკანა სავარძელზე იჯდა მამაკაცი, რომლის მსგავსი მხოლოდ ფილმებში თუ ჰყავდა ნანახი, მამაკაცს თავი მკერდისკენ ოდნავ ჩაეხარა, ლოყებიდან თვალების მიმართულებით დაბერილ ძარღვებში ნათლად ჩანდა მოძრავი სისხლი, თვალები კი სისხლისფერ გუბეებად ქცეულიყვნენ, სანახევროდ გაღებული პირიდან საშინელი ეშვები მოუჩანდა.
- რა ჯანდაბაა... - იწივლა ქალმა.
- მაპატიეთ, - ღრენაშერეული ხმით გაიმეორა მარკმა და ალესილი ეშვებით ელვის უსწრაფესად ჩააფრინდა მამაკაცს ყელში.
მანქანის სალონის დაგუბებული ჰაერი საზარელმა კივილმა გაჰკვეთა, მანქანამ მართვა დაკარგა, გზიდან გადავიდა, ხეს შეეჯახა და გაჩერდა...
- მარკ, - ძლიერად შეანჯღრია შერიფმა, - დაყრუვდი? სამჯერ დაგიძახე..
მარკი გამოერკვა და მიმოიხედა, ხეს დაჯახებულმა "როვერმა", მამაკაცის გვამმა და ირგვლივ მოფუსფუსე შერიფის დეპარტამენტის თანამშრობლების დანახვამ რეალობაში დააბრუნა, მან გარდაცვლილის სახიდან ხელი აიღო და ფეხზე წამოდგა.
- ახლა რაღა ჯანდაბა ხდება? - თავს არ ანებებდა შერიფი და გამომცდელად აკვირდებოდა.
-... არაფერი, არაფერი, - მექანიკურად გაიმეორა მარკმა, - კამპუსში უნდა დავბრუნდე.
- კარგი, მშვენიერია, - გაუხარდა შერიფს და თანაშემწეს გასძახა, - ჯონ, ვინმე გამონახე, რომ მარკი სახლში წაიყვანოს.
კამპუსში დაბრუნებისთანავე მარკი საკუთარ ოთახში ჩაიკეტა, მობილური ტელეფონი მოიძია და ნომერი აკრიფა, თან მოუთმენლად და ნერვიულად სცემდა ბოლთას წინ და უკან.
კეი შეპირებისამებრ, რამოდენიმე წუთში მოვიდა, ბიძაშვილს მივარდა, გადაეხვა, შემდეგ ოდნავ უკან დაიწია და ყურადღებით შეათვალიერა.
- მიხარია, რომ გამოგწერეს, კრისმა მითხრა, არც ისე კარგადააო.
მარკმა ხელი დაუდევრად ჩაიქნია.
- მამაშენი ყველაფერს ზედმეტად სერიოზულად უყურებს, ეს ყველა შერიფის თვისებაა.
კეის გაეცინა.
- ჰო, ვიცი, ასეთია მამაჩემი, შერიფი კრამერი, - თეატრალურად წარმოთქვა და საწოლზე ფეხსაცმლის გაუხდელად წამოწვა, ხელები თავქვეშ ამოიდო და მოსასმენად მოემზადა.
- აბა, გისმენ, ყველაფერი მითხარი.
- პირველ რიგში, სანამ რამეს გეტყოდე, მინდა დავაზუსტო, ხომ შემიძლია შენი ნდობა?
კეიმ ნაწყენი სახე მიიღო, რაც ასე შორს იყო მისი ხასიათისგან.
- ძმაო, რა თქმა უნდა, ეს მე ვარ, შენი ბიძაშვილი, შეგიძლია ჩემს მხარზე იტირო, - ხარხარი დააყოლა ბოლოში, არ შეეძლო ბოლომდე გაბრაზებულის როლის თამაში.
- კარგი, ოღონდ ცოტა სერიოზულად, - შეუბღვირა მარკმა და საწოლის ბოლოში ჩამოჯდა. დაწვრილებით მოუყვა ყველაფერი, ბარში როგორ შეხვდა ვანესას, როგორ წამოვიდა, სიტყვასიტყვით გაიმეორა ექიმ ტომპსონის და შერიფის ნაამბობი ავარიის შესახებ, მერე ხილვები კლინიკაში, ხილვა კლინიკის ავტოსადგომზე, შემთხვევა სალემის გზატკეცილზე და მასთან დაკავშირებული ხილვა. თხრობის დასასრულს, კეის ისეთი სახე და გამომეტყველება ჰქონდა, ბავშვები რომ გაიგებენ, სანტა-კლაუსი არ არსებობსო. ის საწოლიდან წამოიჭრა და მარკის წინ შედგა.
- ჯანდაბა... ჯანდაბა, მარკ,.. არ ვიცი რა ვთქვა, - ახლა კეიმ დაიწყო ოთახში სიარული, - ეს ყველაფერი შეგვეძლო გადაღლილობისთვის და ფსიქიკური აშლილობისთვის დაგვებრალებინა, მაგრამ ნაკბენი მამაკაცის კისერზე, ეს ხომ ხელშესახები ფაქტია, - კეიში შერიფის სისხლმა და ლოგიკამ იმძლავრა, - ძმაო, ეს რაღაც... როგორ ვაპირებთ, ამას ლოგიკური ახსნა მოვუძებნოთ? ვინმეს უნდა ვუთხრათ, მაგალითად მამაჩემს,... ჯანდაბა, როგორ უნდა ვუთხრათ, ის ხომ დამცინებს და მაშინვე კაბინეტიდან გამოგვაპანღურებს, ჯანდაბა, - გაიმეორა კეიმ, - ისინი...ანუ ისინი არსებობენ, მარკ?
- ეს მხოლოდ დროის საკითხია, კეი, - ამოიოხრა მარკმა, - მაქსიმუმ ხვალ, ექსპერტი დასკვნას დადებს, რომ მამაკაცი არანაირი ცხოველის თავდასხმისგან არ დაღუპულა, მას სისხლი გამოსწოვეს და შემდეგ კისერი მოამტვრიეს, ეს საკუთარი თვალით ვიხილე..ადამიანს კი სისხლს მხოლოდ ერთი არსება სწოვს, რომელიც ჩვენს წარმოდგენაში მხოლოდ ფილმებში თუ არსებობდა..., - მარკმა ისე შეხედა კეის, თითქოს მისგან ელოდა წინადადების დასრულებას.
კეის დაეკარგა ხალისიანი გამომეტყველება, მისი არსება შიშს მოეცვა, მაგრამ არ იყო ისეთი პიროვნება, ვინც რეალობის შეგრძნებას დაკარგავდა, ალბათ ეს თვისებაც მამისგან გენეტიკურად ერგო.
- მარკ, ისინი არსებობენ, ღამის მონადირეები, დემონები...და ეს კაციც მან მოკლა, - კეი შეყოვნდა და თავი მტკიცედ დააქნია, - ის ვამპირმა მოკლა! ჯანდაბა! - აღმოხდა მას და უღონოდ ჩაეშვა სავარძელში.
უეცრად მარკს რაღაც გაახსენდა, გიჟივით წამოხტა, საწერ მაგიდას ეცა, რომელზეც დავალებებს აკეთებდა და ზედ დახვავებული წიგნების, ფურცლების და ათასგვარი საკანცელარიო ნივთების მორევში ქექვა დაიწყო, აქეთ-იქით ისროდა წიგნებს და თავისთვის გაუგებრად ბურტყუნებდა, შემდეგ, როგორც ჩანს, იპოვნა რასაც ეძებდა, შემობრუნდა და კეის ძველი დღიური დაანახა.
- იმედია აქ რამეს აღმოვაჩენ, - მარკი კვლავ საწოლზე ჩამოჯდა და დღიურის ფურცვლა დაიწყო.
ამასობაში კეიმ აბაზანა მიიღო, სამზარეულოში სენდვიჩები მოამზადა და ლანგრით შემოიტანა კოკა-კოლის ქილებთან ერთად. მარკმა, რომელსაც დაემთავრებინა დღიურის შესწავლა, სენდვიჩი ხარბად ჩაკბიჩა, ყელი კოკა-კოლით ჩაიწმინდა და მეგობარს მიმართა:
- კეი, აქ რამოდენიმე საინტერესო ჩანაწერია, მათგან ერთი კი უდავოდ დამაფიქრებელია, - მან დღიური მოიმარჯვა, - " 28 მაისი. ჩემო დღიურო, დღეს ის გოგონა პაემანზე დავპატიჟე, ქალაქგარეთ, პიკნიკზე, მხოლოდ მე და ის... რა კარგად მიდიოდა ყველაფერი, სანამ...ამ საშინელმა წყურვილმა კვლავ არ შემახსენა თავი, ღმერთო...თავი ვერ შევიკავე, როგორც ჩანს, მე ვერ ვაკონტროლებ მას, ის მაკონტროლებს... მე მისი სისხლი დავლიე.. პირდაპირ არტერიიდან, ღმერთო მიშველე.. ", - მარკმა დღიური ხმაურით დახურა, - კეი, ახლაც ფიქრობ, რომ ეს მხოლოდ ლამაზად დაწერილი ზღაპარია?...скачать dle 11.3




№1 წევრი talia

ოჰო ნამდვილად საინტერესო და სახალისო თავი იყო,თუმცა არ მეყო კიდევ მინდა ხვალე დადებ ხო?

 



№2 სტუმარი Med25

მართლა ძალიან მომწონს. იმდენად გამართული და კარგი წერის სტილი გაქვს, რომ ძალიან მსიამოვნებს კითხვა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent