შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

360° (სრულად)


13-04-2018, 04:32
ავტორი Ans...
ნანახია 8 501

360° (სრულად)

პროცენტულად ადამიანების მხოლოდ 3% ახსოვს, როგორ დაუძახა პირველად დედამისს „დედა“.
კითხვა რომ შემოვატრიალოთ, თუ რამდენ ქალს ახსოვს როგორ დაუძახა შვილმა პირველად დედა, ალბათ, 100%-იან შედეგს მივიღებთ, თუმცა ამის მცდელობა, მგონი, ბუნებაში არავის ჰქონია.
არ ვიცი შენ როგორ, მაგრამ მე გადასარევად მახსოვს, როგორ დავუძახე დედაჩემს დედა და როგორც აღმოვაჩინე, იმ 3%-შიც პატიოსნად შევდივარ.
დაბადებიდან 2 წელი არ ვლაპარაკობდი. იმ პერიოდში ეს ზედმეტად იშვიათი შემთხვევა იყო. არ მიყვარდა თანატოლებთან ურთიერთობა და ეზოშიც თითქმის არასდროს ჩავდიოდი. ალბათ იმიტომაც, რომ ვერავის ველაპარაკებოდი. ჩემი ტოლი ბავშვები ისეთ გამართულ წინადადებებს იძახდნენ, დედაჩემი დამსვამდა და საათობით მავარჯიშებდა, რომ ერთი სიტყვა მაინც მეთქვა. მატარეს ყველანაირ ფსიქოლოგთან და ექიმთან, მაგრამ მე უბრალოდ ხმას არ ვიღებდი.
არადა ყველაფერი მესმოდა. რომ არ მოგატყუოთ, ეს ყველაფერი მე კარგად არ მახსოვს, ამიტომ დედაჩემს თუ დავუჯერებთ, რასაც მეუბნებოდნენ, მესმოდა და მათ მითითებებს ვასრულებდი.
ერთ დღეს ფანჯარასთან ვიჯექი და ვუყურებდი ჩემი მეზობელი მანანა, როგორ ეჩხუბებოდა ჩვენს პატარა მეზობლებს, იმის გამო, რომ შუა ივლისში წუწაობდნენ. მე დედაჩემს შემოვუტრიალდი და ძალიან მშვიდი სახით ვუთხარი:
„მანანა დეიდა გიჟია“
დედაჩემმა ჩემი ხმის ამოღების აღსანიშნავად ისეთი კივილი დაიწყო, მე კინაღამ ენა სამუდამოდ გადავყლაპე, მას არც მისი შინაარსისთვის მიუქცევია ყურადღება და საერთოდ რა შინაარსზე იყო ლაპარაკი, როცა 2 წლის და 2 თვის ლანამ ძლივს ლაპარაკი დაიწყო!
მას შემდეგ ვლაპარაკობდი ჩვეულებრივ, მაგრამ ნინოს დედას არ ვეძახდი. დავიმახსოვრე მისი სახელი, გვარი, დაბადების თარიღი, ადგილი, ფეხის ზომა, წელის გარშემოწერილობა, საგვარეულო ხე, მისი სამსახური, საყვარელი კერძის რეცეპტი და ა.შ, მაგრამ უბრალოდ დედას არ ვეძახდი. იყო სიტყვები, რომელსაც კატეგორიულად არ ვიძახდი და არ ვიცი „დედა“ ამ ნუსხაში რატომ მოვახვედრე, მაგრამ როგორც ნინო ამბობს, დაბადებიდან უცნაური ბავშვი ვიყავი.
ზუსტად 1 წლის თავზე დავუძახე დედა. როდესაც ნინო სოფელში კიბიდან ჩამოვარდა და ფეხი მოიტეხა. მე საშინლად მაწუხებდა ის ფაქტი, რომ ნინო 24 საათი საწოლში იწვა და მოძრაობა არ შეეძლო. მინდოდა რაღაცით გამეხარებინა და გამახსენდა, რომ მთელი საგვარეულო ცდილობდა მე სიტყვა „დედა“ მეთქვა.
ნინოს დედა რომ დავუძახე, ფეხის მოტეხვა და წოლითი რეჟიმი კი არა, მთელ საავადმყოფოში, ყველა პალატაში იცოდნენ, რომ როგორც იქნა, მე ნინოს დედა დავუძახე. ეს დღე წითლად შემოიხაზა კალენდარზე და ძალიან ბევრი შამპანიურიც გაიხსნა.

მოკლედ, ყველა დედა ელოდება ამ განსაკუთრებულ მოვლენას და ამიტომაც მგონია, რომ კვლევა ქალების შესახებ, ახსოვთ თუ არა შვილმა როდის დაუძახა პირველად დედა, 100 პროცენტიან შედეგს დადებდა.

მე ქალი ვარ.
არ ვიცი, როგორია მამობა და ვერც ვერასდროს გავიგებ.
ყოველთვის ვიცოდი, როგორი დედა არ მინდოდა, რომ ვყოფილიყავი, მაგრამ რეალურად არასდროს ვიცოდი, ამ სტატუსს როგორ გავუმკლავდებოდი.
ამიტომაც არასდროს ვჩქარობდი ოჯახის შექმნას და მითუმეტეს შვილის გაჩენას.
ვაღიარებ, ეს ამბავი, ცოტა არ იყოს, მაშინებდა კიდეც.
ეს არის მომენტი, როდესაც შენი ცხოვრება თავდაყირა დგება. ყველა განვლილი დღე უკან რჩება და უკვე აღარაფერი იქნება ძველებურად. შენ წყვეტ ეგოისტურ არსებობას, რადგან ამ ქვეყნად იბადება ადამიანი, რომელიც საკუთარ თავზე ძვირფასია.
ამ დროს ყველაზე უსუსური, ან ყველაზე ძლიერი ხდები. არ იცი, რა გააკეთო, როგორ მოიქცე, თავს როგორ უშველო.
შეიძლება რაღაც მომენტში ისიც იფიქრო, რომ არ გინდოდა. რადგან უბრალოდ გეშინია.
გეშინია მეგობრების, ოჯახის წევრების, შეყვარებულის, ქმრის, თუ უბრალო გამვლელის. გეშინია, ან გეზიზღება ყველა მათგანი.
ან პირიქით-გიყვარდება.
შენ დედა ხდები და ჭკუა არ მოგეკითხება.
შეიძლება აქამდე ფიქრობდი, რომ ძალიან მშვიდად და წყნარად შეხვდებოდი ამ ამბავს. მაღაზიებში გაივლიდი, იყიდდი ეტლს, საწოლს, ტანსაცმელს, ოთახს მოაწყობდი და სარწეველა სკამში მშვიდად დაელოდებოდი მის დაბადებას. ბონუსად ბავშვს საკუთარი ხელითად მოუქსოვდი, რამეს...
მაგრამ არა!
შენ მაინც გეშინია!
ნერვიულობ.
სად წახვიდე.
ვის, როგორ გააგებინო.
როგორ უთხრა.
რამე არ შეგეშალოს.
არ შეცდე.
არ ინანო.
და მაინც...
ზედმეტად ეგოისტურად გიხარია.
იმიტომ, რომ ეს მხოლოდ შენია.
შენია და ვერავინ წაგართმევს.

* * *

-სად ხარ აქამდე? ჩამოვიღე კარები!
-რა აფორიაქებული ხარ? ვბანაობდი-სველი თმა შეიკრა ანამ და გაკვირვებული მომაშტერდა
-კიდე კარგად ვარ!-ვთქვი მე და ვეცადე ჩემი ჩახლეჩილი ხმა დამერეგულირებინა
-რა ფერი გადევს? თეთრი ხარ, გეფიცები!-თვალები შუბლზე აუვიდა ანას
-ვიცი, დაჯექი მოდი!-ხელით სკამისკენ მივუთითე ჩემი ბავშვობის მეგობარს
-რა დაგემართა? მოიწამლე? თუ რა გჭირს?-კითხვებს მაყრიდა ის
-წყალი დამალევინე რა-დაბნეულმა ანამ ჯერ თვითონ დალია ორი ჭიქა წყალი, მერე მომიტანა და გზაში კინაღამ ყველა ჭიქა მიამტვრია. როგორც იქნა სული მოვითქვი და ანას საცოდავი სახით მივაშტერდი
-ყვირილი არ დაიწყო ოღონდ რა...
-რა მოხდა, თქვი!
-ანა, იცოდე პანიკაში არ ჩავარდე და მეც არ ჩამაგდო!-ვაფრთხილებდი უაზროდ
-ლანა, ამევსო მოთმინების ფიალა!
-ორსულად ვარ-ვუთხარი და სახეზე ხელები ავიფარე. მივხვდი როგორ წაუვიდა ფერი ანას, როგორ გაწითლდა, გალურჯდა და ბოლოს ნაცრისფერი დაედო. გაკვირვებული რომ მიყურა 5 წუთი, ბოლოს გონს მოეგო და ინფორმაციის გადამოწმების მიზნით კითხვა დამისვა:
-რა თქვი?
-რაც გაიგე.
-რაა?-ვერ იჯერებდა ის
-დაყრუვდი ანა? ორსულად ვარ მეთქი!
-გაგიჟდი? როგორ?
-არ იცი, როგორ ორსულდებიან ხოლმე, თუ დეტალურად აგიხსნა რა და როგორ მოხდა?!
-კი, მაგრამ...დარწმუნებული ხარ?
-ტესტი გავიკეთე 2 დღის წინ. ახლა ექიმიდან მოვდივარ.
-ანუ, დარწმუნებული ხარ? ექიმიდან მოდიხარ?
-დარწმუნებული ვარ ანა! 5 კვირის ორსული ვარ, აქამდე როგორ ვერ მივხვდი?
-ვაიმე, ბიჭია, თუ გოგო?
-მე რა ვიცი ანა!-ვიყვირე მე და კინაღამ ჭიქა ვესროლე
-კარგი, ნუ ყვირი! როგორ შეიძლება?
-აუ, ახლა ჭკუის დარიგებების ხასიათზე ნაკლებად ვარ!
-გოგო, ლუკასია?
-აბა ვისი იქნება, იდიოტო?!
-ვაიმე, პირველად ვიგებ, რომ ჩემი დაქალი ფეხმძიმედაა, თან ვისგან? ყოფილი შეყვარებულისგან! და რეაქციაც აღარ მქონდეს?
-გქონდეს
-ლუკასი რანაირადაა მაშინ, იქნებ ეგ ამიხსნა
-ჩვეულებრივ!
-ლანა!
-ნუ მიყვირი ანა! ისედაც ცუდად ვარ!
-ლანა 5 თვეა რაც დაშორდით, რანაირად არის ლუკასი?
-იმედია ამის გამო ორსულ დაქალს არ დაშორდები ხო?
-ლანა ამიხსენი ძალიან გთხოვ!-წყობიდან გამოვიდა ანა-როდის მოხდა?
-გაკლია შენ რა ! როდის და როგორც ჩანს 5 კვირის წინ! ძნელი გამოსათვლელია?
-რა ხდებოდა 5 კვირის წინ? მე რატომ არაფერი ვიცი?
-დაძაბო იქნებ გონება
მაქსიმალურად ვინარჩუნებდი სიმშვიდეს. ანა დაახლოებით 2 წუთი ფიქრობდა, მერე ახლიდან რომ გადაუვიდა ფერები და ბოლოს ისევ ნაცრისფერი დაედო, მივხვდი, რომ მისმა ქერა თმის ძირებმა არსებობისთვის ბრძოლა გადაწყვიტა და აზროვნება დაიწყო
-ღმერთო ჩემო! ნინის დაბადების დღეზე შემთხვევით რომ შევხვდით? და შენ მაშინ სახლში არ წაუყვანიხარ?-ბოლო ხმაზე კიოდა ანა
-ტონს თუ არ დაუწევ, თავს ჩამოვიხრჩობ!
-რა მოხდა, მოყვები, თუ ენა ამოგაცალო?!
-არაფერი არ მომხდარა. შენ მაინც არ გახსოვს, რომ გონზე არ ვიყავი მაგ დღეს? არც მე და არც ლუკა!
-მერე?
-არაფერი.
-რა არაფერი, რა მოხდა?
-რაც მოხდა, მუცელზე არ მეტყობა, თუ დეტალებში გინდა აგიხსნა?! მეორე დღეს შევთანხმდით, რომ შეცდომა იყო. რომ გრძნობებს ავყევით და არაფერს არ შეცვლიდა ის ღამე. პირობა დავდეთ, რომ ორივე დავივიწყებდით და ერთმანეთის ცხოვრებაში ასე აღარ ჩავერეოდით. მერე წამოვედი და არც არაფერი ყოფილა
-საერთოდ არცერთხელ აღარ დაურეკავს?
-არც ერთხელ, არც ორჯერ და მითუმეტეს არც ათჯერ!
-როგორ ასე უბრალოდ გაიღვიძე, ჩაიცვი და წამოხვედი?
-აბა, რა მექნა?!
-ვაიმე, ლანა რა „ერთმანეთის ცხოვრებაში აღარ ჩავერევით“-გამომაჯავრა ანამ- ბავშვს ელოდები!
-ჰო, ეგ დეტალი გამოგვრჩა აშკრად-გამეცინა მე
-რა გაცინებს გოგო?!
-ვაიმე, აბა უკვე ვიტირე და ვიყვირე და რაღას ვუშველი?!
-არ გითქვამს?
-ლუკასთვის?!
-ხო!
-არა, რა უნდა ვუთხრა უი, შენგან შემთხვევით დავფეხმძიმდი და „სორი“ თქო?
-აბა, რას აპირებ?
-რას უნდა ვაპირებდე?-წარბი ამეწია მე
-ლუკა არაფერს გააკეთებს დავიჯერო?
-რა უნდა გააკეთოს? დავშორდით , 5 თვის წინ! თან იმდენად ცივილურად, რომ შერიგების შანსი ნულს ქვემოთაა.
და საერთოდ არც მინდა შერიგება.
ბავშვის გამო უნდა შევურიგდე?
აღარ ვუყვარვარ.
-და ბავშვი?
-რა ბავშვი?
-რა, რა ბავშვი ლანა! შენი ბავშვი!
-ჰო, ბავშვი რავი...
-არ აპირებ თქმას?
-არ ვიცი
-რაღაცას არ მიყვები დალაგებულად…
-რა გინდა ანა?
-ბავშვზე ლუკას არ უნდა უთხრა?!
-არა!-გავბრაზდი მე
-ლან, შენ... ბავშვი.... უნდა მოიშორო?-თვალები ჩაუქრა ანას და ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოილაპარაკა
-ჯანსაღად, თუ ხარ?-ფეხზე წამოვხტი მე
-კარგი, დაწყნარდი რა!
-აბა რას მეუბნები?
-დავიბენი ლანა...მაპატიე
-გავაჩენ და გავზრდი. ბევრ ბავშვს არ ჰყავს მამა, მაგრამ ამის გამო არ იხოცებიან
-შენ რა გგონია, ლუკა მაგ ბავშვზე უარს იტყვის?
-არ ვიცი, რა რეაქცია ექნება...აზრზე არ ვარ. საერთოდ როგორ უნდა ვუთხრა, ეგეც არ ვიცი.
-შენებმა იციან?
-არა და უკვე მეზარება ამაზე ლაპარაკი.
-არც დედაშენმა არ იცის?
-არა ანა, არავინ
-არც ლიკამ?
-არა ანა! რატომ დაყრუვდი დღეს?
-დავიბენი და არ მაპატიო ახლა...როდის აპირებ თქმას?
-ჯერ არა. ნერვები არ მაქვს.
-არ გშია?
-არა-დავიჯღანე მე
-ახლა ეგ საყვარლობები უნდა დაიწყო?-გაეღიმა ანას
-არა, უბრალოდ არ მშია.
-სამსახური ლან?
-რავი, ჯერ არაფერი არ მაწუხებს და რა მიშლის ხელს?
-აუ, ახლა ვერც ვხვდები, რომ მიხარია-გაეცინა ანას და ჩამეხუტა.
-ძალიან დაბნეული ვარ რა. არც დედაჩემის კივილის თავი მაქვს. არც ლიკას ემოციურობის, არც მამაჩემის ფეხებზეობის და არც ლუკას ახსნა-განმარტებების. საერთოდ მეშინია, რომ მითხრას არ გააჩინოო?
-მაგას ვინ ეკითხება?
-ვინ ეკითხება ხო, მაგის აზრს არ გავითვალისწინებ, უბრალოდ არ მინდა ადამიანისგან, რომელიც ამდენი ხანი მიყვარდა, გავიგო, რომ საკუთარი შვილის მოკვლა უნდა...
-მოდი, შენ დღეს ჩემთან დარჩი. ცოტა დალაგდი. მოიფიქრე, ვის როგორ გააგებინებ ამ ამბავს. ეცადე ძალიან ემოციურად არ მიუდგე
-როგორ არ მივუდგე ემოციურად? ორსულად ვარ!
-კარგი რა... ათასი კაცის ტვინში იხედები ამხელა ფსიქოლოგი ქალი და შენ თვითონ რამე გაუგებრობაში არ ჩავარდე რა...
-უბრალოდ მეზარება და მეზიზღება ეს ლაპარაკები, რაც მელის!
-რამეს მოვიფიქრებთ!
-შენ რომ არ მყავდე, პირდაპირ თოკს ვიყიდდი და დილით აბაზანაში მიპოვიდით ჩამოკიდებულს!
-ლანა, ღმერთო ჩემო, რა კატასტროფებს იძახი ეს ორსული ქალი?!
-ყველაფერი მეზიზღება, ისე ვარ!
-მგონი საშინელი ფეხმძიმობა გაქვს!
-ფეხმძიმობა არა, ორსულობა!
-ეს რა აიჩემე ახლა?-გაეცინა ანას
-თუ მიჯერებ, დამიჯერე!
-კარგი, წამოდი, დივანზე დაჯექი, მე ჩაის მოვიტან და ვილაპარაკოთ, მერე რამე ფილმს ვუყუროთ და წყნარად მოვიფიქროთ ყველაფერი
-ჰო, ზუსტად ფილმების ყურების ხასიათზე ვარ!
-ღმერთო, ჯერ აქამდე რა აუტანელი ხასიათი ჰქონდა ამ გოგოს და ახლა?! „პოლნი პიზდეც“ -ჩაილაპარაკა ანამ და სამზარეულოში შევიდა.

* * *
ძალიან მარტივად გამოსაცნობი იყო ის დამოკიდებულება, რაც ოჯახში დამხვდებოდა. ტრადიციების მოყვარულ ვერც დედაჩემს და ვერც მამაჩემს ვერ ავუხსნიდი, რატომ არ იყო ამ ბავშვის გაჩენა სირცხვილი.
ხშირად ძალიან ძნელია ყველაზე ახლო ადამიანებს აუხსნა უმარტივესი რამ. მაგალითად ის, რომ 25 წლის გოგო არ უნდა ვეკითხებოდე არავის, როდის გავთხოვდები, როდის შვილი მეყოლება, როდის ძაღლი და როდის კუ.
მაგრამ ამ დამპალ ქვეყანაში მაინც ყველას ყველაფერი უნდა შეუთანხმო. როგორც კი ამ ჭეშმარიტების წინააღმდეგ წახვალ, ავტომატურად ოჯახის გვარის შემარცხვენელი, სამშობლოს მოღალატე ხდები, რომელმაც არაფერზე არ იფიქრა, საკუთარი თავის გარდა.
დილა ჩემს სახლში ჩვეულებრივი გლოვით და გოდებით დაიწყო. ამ ტრაულის მთავარი წამყვანი კი დედაჩემი-ნინო გახლდათ.
-გათხოვება არ გინდა? ოჯახი არ გინდა? ქმარი არ გინდა? ნორმალური ცხოვრება არ გინდა? რაზე ფიქრობდი, ან ახლა რაზე ფიქრობ, ამას რომ მეუბნები? რა გინდა, რომ გითხრა? სულ გადაირიე და ჩვენც გინდა, რომ გადაგვრიო?
არა, ამიხსენი რაზე ფიქრობდი?
კარიერა არ გინდა? ცხოვრების გაგრძელება არ გინდა?
ჩემი სიკვდილი გინდა შენ. ზუსტად ჩემი სიკვდილი გინდოდა. ხალხი რას იტყვის? თავი სად გამოვყო?
რა ვთქვა, რა ვთქვა ამიხსენი? როგორ არ გრცხვენია? როგორ გააკეთე ეგ, არავიზე არ იფიქრე. არც ჩემზე, არც მამაშენზე, არც შენს დაზე! ლიკაზე როგორ არ იფიქრე? შენ გიყურებს, ყოველთვის შენ გიყურებდა, სამაგალითო იყავი მისთვის და რა მაგალითს აძლევ? ლიკაზე როგორ არ იფიქრე?? საერთოდ არავიზე არ იფიქრე? ჩემზე არ იფიქრე?
და კიდე მოდიხარ და მიცხადებ, რომ ამ ბავშვს გავაჩენო? იმის მაგივრად, რომ გონივრული გადაწყვეტილება მიიღო?
-ნუ ჩამკივი ნინო! რა არის შენთვის გონივრული გადაწყვეტილება? რა, ამიხსენი!
-კიდე მე ნუ ჩაგკივი? უკანონო შვილი, იცი რა არის? იცი?
-რატომაა ვითომ უკანონო? სრულიად კანონიერია-დავიყვირე მე და ფეხზე წამოვხტი
-ნუ ყვირი ლანა-გამაჩერა მამაჩემმა-დაჯექი და წყნარად ილაპარაკე!
-ა, შეწუხდი? ხომ არ შეწუხდით? რამე ხომ არ მომივა? აი, ფეხებზე რომ გ კ იდივართ ეგ დავინახე. რაში მაინტერესებს ხალხი რას იტყვის? რა მეზობლები და რა ახლობლებს რა ვუთხრა? რა აზრი აქვს ახლა კივილს? სამსახურიც მექნება, პირადი ცხვორებაც და ძალიან კარგადაც ვიქნები. 25 წლის გოგოს რაზე მელაპარაკებით საერთოდ? რამეს გთხოვთ? რამე გითხარით? არც ფული მჭირდება თქვენი, არც სახლი და არც ნუგეში. ისედაც ზეპირად ვიცოდი ეს ტექსტი, მაგრამ სადღაც გონებაში დაშვებული მქონდა, რომ ოდნავ სხვანაირად მომექცეოდით. საკუთარ თავს და ჩემს შვილსაც მე მივხედავ. ერთი სიტყვა არ მჭირდება თქვენი. იმის მაგივრად, რომ რამე კარგი გეთქვათ, ჯერ არ დაბადებული ბავშვი მომიშხამეთ.
-თუ ასეთ დიდ გულზე ხარ, მოგიყვანოს მაშინ ცოლად
-არ მინდა მაგის ცოლობა და რა გავაკეთო?! თქვენ რომ ყველა კარგად იყოთ მე გავთხოვდე, ან აბორტი გავიკეთო?
-მაგას არ გთხოვთ-დაიბნა მამაჩემი
-ზუსტადაც მაგას მეუბნებით. მერე ჩემთან მოსულები არ გნახოთ
-აბა როგორ აირიდებ მაგ სირცხვილს?
-საერთოდ ვერ ვგრძნობ ვერანაირ სირცხვილს. შენ ნუ გეშინია დედა, არ შერცხვები. ისედაც არ ვაპირებ ამ სახლში გაჩერებას
-სად მიდიხარ?-წამოენთო ნინო
-არ ვაპირებ აქ დავრჩე და ეს სისულელეები ვისმინო. არ შემიძლია
-და სად მიდიხარ, სად? რას ნიშნავს ლანა ეს ჩემოდნები! შემომხედე!
-რა მნიშვნელობა აქვს? მთავარია, რომ მოგშორდები და ვერ დამინახავ. ვერც სირცხვილს იგრძნობ. თვალში შენი ხათრით არავის გავეჩხირები ჩემი მუცლით. ხომ ხედავ წინასწარ მქონდა ჩალაგებული. იმდენად ვიცოდი ზუსტად შენი რეაქცია. ნუ გეშინია, ჩვენს ძვირფას მეზობლებს მანანას, ლელას, ლიას და ნათელას ამ მუცლით არასდროს დავენახები, რომ შენ გული არ გეტკინოს.
-მოიშორე ეგ ირონია ლანა! და ამიხსენი, სად დამალავ მაგ მუცელს და მერე ბავშვს?
-დამალვას არ ვაპირებ
-ლანა, რატომ?-წვდა ჩემოდნებს დედაჩემი
-ხელი გამიშვი
-ამიხსენი დედა! რატომ? რატომ გააკეთე? რა ჯანადბად გინდოდა შვილი იმ ადამიანისგან, რომელიც აღარც კი გიყვარს?!
-არ აქ აზრი ლაპარაკს, დედა გამატარე რა...
-ნუ ეზიდები შვილო მაგ ჩემოდნებს!
-მამა შენც შემეშვი! თუ შეიძლება, თავი დამანებეთ. მე ხომ ვარ ოჯახის შემარცხვენელი? ხოდა ნუ დამირეკავთ.
მარტო მინდა ყოფნა.
ვთქვი და კარები გამოვიჯახუნე.
საბედნიეროდ სადარბაზოში ჩემი მეზობელი შემხვდა და ჩანთები მანქანამდე მიმატანინა.

* * *

სამსახურში საშინელი დღე მქონდა.
იმდენად საშინელი, რომ ვინანე საერთოდ ოდესღაც ფსიქოლოგობა რომ დავიჩემე.
აქამდე თუ ეს ყველაფერი მომწონდა, ამ ბოლო დროს ჩემი კლიენტების დახოცვა მინდებოდა. მინდოდა ამეღო დიდი დანა, უფრო სწორედ ყასაბის ნაჯახი და ძროხასავით უმოწყალოდ დამეკლა ჩემი ყოველი კლიენტი. ანა მეუბნებოდა, ეს ყველაფერი შენი მდგომარეობის გამო ხდებაო. რა შუაში იყო ჩემი მდგომარეობა, როცა ამ ხალხს ფსიქოლოგი კი არა, ფსიქიატრი სჭირდებოდა თავისი თეთრი ხალათებით და ბარათებით. გამოწერილი წამლებით და ელექტროშოკით! პირდაპირ ფსიქიატრიულიდან გადმოვარდნილი, ცალტვინა, ჩამოუყალიბებელი, ამჩატებული ქალები არიან. შეიძლება არაპროფესიონალიზმია ჩემი ასეთი ლაპარაკი, მაგრამ ამიხსენით, რა ჯანდაბად უნდა ადამიანს ფსიქოლოგი, თუ მის ერთ სიტყვასაც არ გაითვალისწინებს? თუ უბრალოდ ლაპარაკი უნდა, აიყვანოს კატა და იმას ელაპარაკოს.
მთელი დღე ვისმენდი ქალბატონი ნანოს და მისი ყოფილი მეუღლის წარუმატებელი ქორწინების ისტორიას. მომიყვა როგორ უღალატა ორჯერ ქმარმა და ორივეჯერჯერ როგორ აპატია სიყვარულის გამო, ხალხი რას იტყვის გამო და ა.შ
მერე მომიყვა, როგორი საშინელი ხასიათი ჰქონდა. როგორ არასდროს მოსწონდა მისი გაკეთებული საჭმელი, როგორ აღრიალებდა მთელი ღამე ფეხბურთს და როცა სექსუალურ თავგადასავლებზე გადავიდა და სახე კმაყოფილებისგან გაებადრა, კინაღამ კივილი დავიწყე.
არა, იმ კაცის შიშველი სხეულის დეტალური აღწერა საერთოდ არ მჭირდებოდა ნანოსთვის რჩევების მისაცემად. მერე მოხდა რაც მოხდა, ქმარმა (ძვირფასმა ქმარმა) მესამედაც „გაიგულავა“, ამჯერად ზედმეტად ხანგრძლივად და განა ნანომ მიატოვა, თვითონ ბატონ მალხაზს აუცრუებია გული მეუღლეზე და სახლიდან წასულა. ბონუსად ნანოსთვის ერთი ორი ტკბილი სიტყვაც მიუხლია, რომ ყელში ამოვიდა შენთან ცხოვრება, შენი საყვედურები, შენი მზრუნველი ტონი და შენი ხაჭაპურ-ჩახოხბილებიო.
მე ერთობ შეწუხებული გახლდით ამ ისტორიით, მაგრამ პროფესია პროფესიაა, რას ვიზამთ? მოვამზადე ჩემი გონება, რომ რამე გენიალური იდეა მომეფიქრებინა ნანოს ამ ცხოვრებისკენ შემოტრიალებისთვის...
მეთქი ახლა მკითხავს, როგორ გავაგრძელო ცხოვრება, როგორ მოვერიო დეპრესიას, როგორ ვიშოვო ახალი კაცი, როგორ გადავუხადო სამაგიერო, ან თუნდაც როგორ გამოვჭრა ყელი, სად ვიპოვო ორი დიდი შავი პარკი და მტკვარში გადავაგდო, ან რამე...სხვათაშორის „რო რამე“ ვაპირებდი ჩემი ყასაბის ნაჯახი მეთხოვებინა.
ამან კიდე რა მკითხა?!
ქალი მშვიდი სახით ზის და მეუბნება, მირჩიეთ როგორ დავუბრუნო ჩემ მიმართ გრძნობებიო.
აი, მანდ შუბლის ძარღვი გამიწყდა!
ისეთი ემოციური და პირდაპირი მონოლოგი მქონდა, საერთოდ რომ არ შეეფერება ფსიქოლოგ ქალს, მაგრამ ერთხელ ხომ მეც უნდა გამოვიდე წყობიდან? თან მომწონდა ჩემი მდგომარეობით „გაპრავება“.
გაგიკვირდებათ და ნანოზე ისე გაჭრა ამ მონოლოგმა, რომ პირდაღებული დავრჩი.
მერე ძალიან ამაყად დამტოვა და მაგას ვუჩვენებ სეირსო-დამიბარა.
არ ვიცი რა „უჩვენა“. ეჭვი მაქვს, მორიგი საბნის ქვეშ შეტყუების გეგმა შეიმუშავა. ამასაც მალე გავიგებდი.


* * *
ოროთახიანი ბინა ვიქირავე. ძალიან წყნარი ქუჩა იყო. ზედმეტი არც მანქანა მოძრაობდა და არც ხალხი. რაც მთავარია, ძალიან კარგი მეზობლები შემხვდა. გვერდით ბინაში შუა ხნის ქალი-თინიკო ცხოვრობდა შვილთან ერთად. მეუღლე გარდაცვლილი ჰყავდა. როგორც კი გადავედი, იმ საღამოსვე ნამცხვარი შემომაწოდა და მეც გასაცნობად ყავაზე დავპატიჟე.
ნელ-ნელა სხვა მეზობლებიც გავიცანი და მოკლედ, ზედმეტად კარგ ადგილას მოვხვდი. ანა სერიზულად დაფიქრდა, რომ მისი შუა საბურთალოზე გამოჭიმული აპარტამენტი, ზედმეტად ხმაურიანი იყო და დრო დადგა, რომ ჩემთან გადმოსულიყო საცხოვრებლად.
ჩემი ‘დეპრესიული ქალები’ (როგორც ანა ეძახდა ჩემს კლიენტებს) ხშირად სახლში მოდიოდნენ დამატებით სეანსებზე და ეს ფაქტი ზედმეტად მახარებდა, რადგან რაღაც უაზრო დაღლილობას ვგრძნობდი ხშირად და სახლიდან გასვლა უზომოდ მეზარებოდა.
დედაჩემმა ორჯერ დამირეკა. დაჟინებით მთხოვდა სახლში დაბრუნებას და ჩემს მომავალზე დაფიქრებას. თუმცა ერთხელაც არ უკითხავს, სად წავედი, სად ვცხოვრობდი, ან რას ვაკეთებდი. ბავშვზე ხომ ზედმეტი იყო ლაპარაკი. ამის შემდეგ უბრალოდ კარტა ამოვიღე ტელეფონიდან და აივნიდან ვისროლე.
საღამო იყო, სახლში ვიყავი და კექსის გამოცხობას ვცდილობდი. გინახავთ საწყალი ორსული, რომელიც თავის თავს სურვილებს და ახირებებს უსრულებს? მე ვიყავი. კარებზე ზარი რომ გავიგე, გამიხარდა ანა მოვიდა და შევტენი კექსის გამოცხობას თქო.
მაგრამ კარს იქით ჩემი მომტირალი და რომ დავინახე სახე მომეღრიცა
-რა გატირებს გოგო?
-აუ, ლან!-ტირილს უმატა და ჩამეხუტა
-ვინმეს რამე ხომ არ მოუვიდა?-შემეშინდა მე
-არაა-აღრიალდა უარესად
-ლიკუ, რა გატირებს?-გამეცინა მე-ან როგორ მომაგენი?
-ანას დავურეკე და დავაფიცე მითხარი სად წავიდა თქო
-და ჩემთვის დაგერეკა, რას აფიცებდი. დაგიმალე?-ვიცინოდი ისევ მე
-შენს ნომერზე არ ირეკება!
-უი, გამოვცვალე! შემოდი, ხო მაგარი სახლია?
-ისე რატომ იქცევი, თითქოს არაფერი მომხდარა?
-და რა მოხდა?...ნუ, იმის გარდა, რომ სახლიდან წავედი და ორსულად ვარ!-გამეცინა მე
-მინდა იცოდე, რომ მე შენთან ვარ-ისევ ჩამეხუტა ლიკა და ამჯერად მე მომინდა ტირილი-და საერთოდ არ ვფიქრობ, რომ არასწორი გადაწყვეტილება მიიღე. პირიქით...ამაყი ვარ, რომ ბავშვი დაიტოვე. უშენოდ კიდე არ შემიძლია ცხოვრება და თუ შენ წახვედი სახლიდან მაშინ მე მოვალ ხოლმე შენთან
-ლიკუ, მადლობა-ჩავეხუტე ჩემს უმცროს დას და თავზე ვაკოცე-ვიცოდი, რომ ჩემკენ იქნებოდი
-აბა, სხვანაირად როგორ უნდა ვიყო?
-ჰო და კიდე შეთანხმება არაა საჭირო, რას მეკითხები? როცა გინდა მაშინ მოდი და მაშინ დარჩი. შენ რა გგონია, სახლში არ შემეძლო ყოფნა? უბრალოდ ეს არასასიამოვნო საუბრების მოსმენა არ შემიძლია. ყოველ დღე ერთი და იგივე უნდა მიმეოროს დედამ და ვერ ავიტან რა...
-აუ, ლან ძალიან მიყვარხარ !
-კარგი რა... ნუ მეუბნები, თორემ მეტირება-გავიცინე მე და კექსს მივუბრუნდი
-რას აცხობ?
-კექსი მინდოდა და რაღაც რეცეპტი ვიპოვე ინტერნეტში, ხომ შეჭამ?
-აუ, კი!
-უნივერსიტეტში რა ხდება?
-სრული საგიჟეთი! გუშინ მოვრჩი შუალედურებს და ვისვენებ 1 კვირით
-ის რას შვება? სანდრინიო...აღარ გეპრანჭება?
-არა გოგო, რაღაცნაირად მეძმაკაცება-თქვა ლიკამ და ჩაიდანი გაზზე შემოდგა
-რას ნიშნავს გეძმაკაცება?
-იმ დღეს ვხუმრობდით რაღაცას და მაგარი ძმა ხარო!
-აჰაჰაჰაჰ!-გადავყირავდი მე
-ძმაც ხარ და ძმიშვილიც მეთქი! იდიოტი!
-კაი რა... ასე გამოხატავს იქნებ-ვიცინოდი ისევ მე
-იდიოტია რა...დაიკიდე! ეგ გოგოა, თუ ბიჭი არ ვიცით?
-უი, ჯერ არა-გამეცინა მე
-შენ რა გგონია?
-აუ, არ მინდა პროგნოზი. მერე რომ არ დაემთხვეს გამიტყდება
-მე გოგო მინდა! გოგო დისშვილი მაგარია! We run the world, girl!
-ლიკუ, რა სასაცილო ხარ!
-ლან...
-რა იყო?
-ლუკას არ უთხარი?
მეგონა თავზე ცივი წყალი გადამასხეს, ისე გაისმა ლიკას ხმა ჩემს გონებაში...
უცებ დამცხა.
მერე ისევ შემცივდა.
არ ვიცი, ეს რა ემოცია იყო, ან საიდან მოვიდა...
მაგრამ ჩემმა 18 წლის დამ ერთი წინადადებით მთლიანად ამომაყირავა და ჩემს გრძნობებთან მარტო დამტოვა.
-არა, არ მითქვამს-ვეცადე მტკიცე ხმა მქონოდა მე
-არც აპირებ?
-არ ვიცი. ჯერ არა.
-როდისღა უნდა უთხრა?
-სად მეჩქარება?
-სულელივით ნუ იქცევი რა!
-აუ, ლიკუ რა გინდა?
-სულელივით იქცევი და ის მინდა. საერთოდ იქნებ შერიგდეთ?
-ცოლადაც ხომ არ გავყვე? ხალხმა რამე არ თქვას?!
-ეგ რა შუაშია? რატომ ბრაზდები?-დაიბნა ლიკა
-იმიტომ, რომ ახლა ისე მელაპარაკები, თითქოს დედამ დაგარიგა!
-წარმოდგენაც არ აქვს, რომ აქ ვარ! უბრალოდ ლუკამ უნდა იცოდეს. სანამ სხვისგან გაიგებს, ჯობია უთხრა
-ვეტყვი ხო! შემჭამეთ ცალკე შენ, ცალკე ანამ და ცალკე თინიკომ!
-თინიკო ვინაა?
-ჩემი კარის მეზობელია, ძაან ჯიგარი ქალია
-გაერიე სამეზობლოში?-გაეცინა ლიკას
-აუ, კი....მაგარი ხალხია!
-ხოდა, უნდა უთხრა!
-მოდი, ლუკას გარეშე გავატაროთ ეს საღამო, ხომ შეიძლება?-გამეცინა მე და კექსი გამოსაცხობად შევდგი.

* * *
-ან, გამოხვედი სამსახურიდან?
-კი, ჩემთან მოხვალ, თუ შენთან მოვიდე?
-ჩემთან მოდი რა...მეც გამოვედი და წამოვალ პირდაპირ!
-რაო ექიმმა?
-რაო და ჯერ სქესს ვერ გავიგებთო!
-ო, რა გაატრა.კა მაგან კიდე !
-რა ამის ბრალია?!-შუა ქუჩაში გიჟივით გამეცინა მე
-კაი, ტაქსს ვაჩერებ და დანარჩენი შენთან მომიყევი
-კაი, აბა ვინ მიასწრებს!-მეცინება მე და ტაქსის გასაჩერებლად მივდივარ. სამმა ტაქსმა რომ „გამაბანძა“ და არა გამიჩერა, ახლა ავტობუსებს დავუწყე ყურება.
საშინელებაა პიკის საათში გადაადგილება. ვერსად ვერ აეკვეხები, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით.
ფეხებთან ნაცნობი მანქანა მიჩერდება. ჯერ ვფიქრობ ეს მანქანა საიდან მეცნობა მეთქი და იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემი, ან ანას რომელიმე ყოფილი კრეტინი თაყვანისმცემელი არ გადამეყარა, მაგრამ ზუსტად 2 წამში ტვინში სისხლი მექცევა, მანქანაში ყურებამდე გაღიმებულ ლუკას რომ ვხედავ.
აი, ახლა მართლა ჯობია რომელიმე ტაქსმა პირდაპირ ზედ გადამიაროს. არა, რა გინდოდა ლანა? დაეტიე რა სახლში! ყოველ კვირაში შემოწმება აღარ გამიგია. რას ამოწმებ?
ვის ამოწმებ? სად წავა ეგ ბავშვი, მაგ მუცლიდან სად გაგექცევა?
ამ ფიქრებში ვერც კი ვხვდები როგორ გადმოდის ლუკა მანქანიდან და კაი მეგობარივით მეხვევა.
ამ იდიოტმა ის თუ იცის, ძალიან მალე მამა რომ ხდება?
საიდან უნდა იცოდეს? ვინ ეტყვის? მეცინება გულში მე და საერთოდ მგონი შევთანხმდით, რომ ერთმანეთის ცხოვრებას შევეშვებოდით და ეს გადახვევა არ იყო საჭირო და არც მანქანიდან გადმოსვლა და კრუნჩხვებში ჩავარდნა.

ისე, ლანა...
არც ეს გაზვიადება არ იყო საჭირო.
-როგორ ხარ?
-მანქანა ცუდ ადგილას გააჩერე, დაგაჯარიმებენ-ეგრევე შეტევაზე გადავედი მე
-მეც კარგად. დაჯექი, გაგიყვან-მითხრა სიცილით და მანქანისკენ წავიდა
-არა, მადლობა ლუკა-ვიუარე მე
-ლან, დაჯექი! 10 წუთია ასე დგახარ!-მეუბნება ლუკა
-შენ რა იცი, რამდენი წუთია რაც ვდგავარ?
-თვალში არ მაკლია. დაჯექი -მიმეორებს იგივე ტონალობაში და მეც ფარ-ხმალს ვყრი.
დავჯდები რა... მართლა რა ქაჯობაა. ბოლოს და ბოლოს ჩემი შვილის მამაა და კეთილი ინებოს, სახლამდე მაინც მიმიყვანოს. ისიც მეყოფა მარტოხელა ორსული და მარტოხელა მომავალი დედა რომ ვარ, ახლა სახლამდე მიყვანაც აღარ იკადროს?
-როგორ მიდის საქმეები?-მეუბნება და პარალელურ ქუჩაზე უხვევს
-აუ, ლუკა აქეთ უნდა წასულიყავი
-მაქეთ რატომ?
-სხვაგან გადავედი საცხოვრებლად-ვეუბნები და მისამართს ვკარნახობ
-ვა, გაყიდეთ მაინც ის სახლი?
-არა, მარტო გადავედი-სიტყვებს ვტკეპნი მე
-რატომ?
-უბრალოდ, არ შეიძლება?-ხმაზე აშკარად შემეტყო გაღიზიანება.
როგორ მინდოდა მეთქვა „იმიტომ, რომ ბავშვს ველოდები, შე რეგვენო!“ მაგრამ ახლა არ იყო ამის დრო და არც ადგილი.
-რა გჭირს შენ? ისე გკითხე, მართლა-თავი იმართლა ლუკამ და მეც საკუთარ „მეს“ შემოვუძახე, რომ ტყუილად ნუ ფორიაქობდა
-არაფერი, გადაღლილი ვარ
-ისევ შენი ‘დეპრესიული ქალები’?
-არ არიან დეპრესიულები. პრობლემები აქვთ, როგორც ყველა ადამიანს და მარტო რომ ვერ უმკლავდებიან ეგ სასაცილო არ არის
-არც ვიცინი.
-ზუსტადაც, რომ იცინი!
-ძალიან გამხდარი ხარ, არ მითხრა, რომ დიეტაზე „დაჯექი“-გაეცინა ლუკას
ეს თუ ახლა კრეტინი არ არის, თავში ჩამარტყით რამე ბლაგვი საგანი. ქალი ორსულად ვარ, გავსუქდი, ორი დღე მე და ანა პიცის გამოძახებას-ჭამას ვერ ავუდივართ, მთელი 5 კილო მაქვს მომატებული და ამან გახდიო )
-არა, ბევრი საქმე მაქვს და ჭამას ვერ ვასწრებ-რაღაც არარსებულ ტყუილს ვთხზავ მე და ფანჯარაში ვიყურები.
-ლიკუ რას შვება?-თემა გადამიტანა ლუკამ
-თხოვდება და ქორწილში ხარ დაპატიჟებული
-მეღადავები?-თვალები შუბლზე აუვიდა ლუკას-გადაირიეთ? რა დროს ლიკას გათხოვებაა?
-ხო, გეღადავები! რას უნდა შვებოდეს 18 წლის ბავშვი? სწავლობს!
-შენ გაგიჟებულხარ მარტო-გაეცინა ლუკას და თვალი ჩამიკრა.
მოიცა, ამ დეგენერატს რისი თქმა უნდა ახლა?
ხომ არ უნდა ის საჭე თავზე გადავამტვრიო და სახლში ტაქსით გავუშვა?!
-ვითომ რატომ?
-აბა, რაც დამცოფე, 10 წუთია რაც გნახე და ლამის გავაჩერო მანქანა და გადავიდე!
-დაღლილი ვარ ლუკა რა...ბოდიში-ხმა დამითბა მე და ფანჯარაში გავიხედე
-არა, მართლა არ ხარ კარგად. ბოდიში ჩემთვის მაშინაც არ მოგიხდია ჩემი საყვარელი ლურჯი პერანგი რომ დამიწვი
-რატომ უნდა მომეხადა? საშინელი პერანგი იყო და ვერ ვიტანდი-გამეცინა მე
-მე მიყვარდა!
-მერე რა. მე შენ მიყვარდი და ვერ ვიტანდი მაგ პერანგს შენზე!
-მერე შენ აღარ გიყვარვარ და არც ის პერანგი რომ არ მაქვს?-გამომხედა ლუკამ
-ლუკა რა რომანტიზმია?!-თვალები გადავატრიალე მე
-კარგი, ვიხუმრე!
-ხელფასზე გიყიდი-დავიბენი მე და ფანჯარაში ყურება გავაგრძელე-აი, მეორე შესახვევში შედი
-ის თეთრი მაისური რომ დაგრჩა ბათუმში? მაგაზე რაღას იტყვი?
-ეგ მაისური კი არ დამრჩა, გადავაგდე!-თმა გადავიწიე მე და ლუკას თვალი ჩავუკარი
-რატომ გადამიგდე?!-თვალები შუბლზე აუვიდა ლუკას
-იმიტომ გადაგიგდე, რომ გაიხა და მაგის თქმას ჯობდა გადამეგდო!
-როდის გაიხა?-დაიყვირა ლუკამ
-საკიდზე ვკიდებდი და სამჯერ ჩამომივარდა, მოვიქნიე და ლურსმანს გამოედო და გაიხა!
-ეგ როგორ არ მითხარი?
-მაგასაც გიყიდი ხელფასზე!-გამეცინა მე
-შენი ვალი ისე იზრდება, მეეჭვება ერთი თვის ხელფასი გეყოს!
-აქ გამიჩერე!
-კარგი ადგილია
-ჰო, მეც მომწონს
ლუკამ სადარბაზოსთან გააჩერა მანქანა და გადასაკოცნად გამოიწია. არ ვიცი ეს ლოყის მოდება ვის გაუბედა, მაგრამ ახლა ყველაზე მეტად სახლში ასვლა მინდოდა
-გამიხარდა, რომ გნახე
-ნუ, არ მინდა ეს ბანალური დამშვიდობება, ბანალური ტექსტებით რა!-დავიჯღანე მე და კარები გავხსენი
-მადლობა!-დავაყოლე ბოლოს და ხელი დავუქნიე

* * *
-არ უთხარი გოგო?-ბოლო ხმაზე კიოდა ანა
-რა უნდა მეთქვა?
-რაღა რა უნდა გეთქვა? არ ნახულობდი, ბიჭი შეგხვდა, თავისი ფეხით მოვიდა შენამდე და შენ არაფერი უთხარი?
-ნუ მიყვირი რა!
-გაგიჟდი გოგო? მაგაზე უკეთესი მომენტი სად გექნება?
-აუ, საჭესთან იჯდა და რომ ვეტყოდი, ლუკიჩ, მამა ხდებითქო, შეიძლება პირველივე ხეს დატაკებოდა და არცერთი აღარ ვიქნებოდით ახლა
-სახლამდე არ მოგიყვანა? არ გააჩერა? თუ გაქანებული მანქანიდან გადმოხტი? სახლში მაინც დაგეპატიჟა ჭიქა ყავაზე და ყველაფერს ეტყოდი!
-შენთან ერთად ვერ ვეტყოდი!
-ვაიმე, სულ არ ამოვიდოდი! გადავიხვეწებოდი ამ პლანეტიდან!
-ნუ მიკივი ანა!
-აუ, რა ქათამი ხარ ლანა რა!
-ქათამიც ხარ და ჩახოხბილიც!
-ისედაც ხო ვერ იყავი დალაგებული, ორსული მითუმეტეს, კატასტროფა!
-მეწყინება და ვიტირებ იცოდე!
-შენი ცრემლების არ მჯერა!

* * *
ნანო დამიბრუნდა.
დილით 9 საათზე დამირეკა, შენთან მოვდივარ და რამე უნდა მომიხერხოო. მეც მომავალი გმირი დედა-გმირულად ავდექი საწოლიდან და თავი მოვიწესრიგე. მალე მე და ნანო ყავასთან მოჭორავე დაქალები გავხდებოდით და არა ფსიქოლოგი და მისი პაციენტი. ქმართან (ყოფილ ქმართან) ხელჩართული ბრძოლა ჰქონია ქალბატონს. დაულევია, მერე დაუბარებია ეს ქმარი, უჩხუბიათ, მერე ამ ბრძოლაში ერთმანეთი „შემოპროშნათ“ და საწოლშიც აღმოჩენილან. იქაც კარგად და გემრიელად „მოულხენიათ“ და დილით ამას კარგად შემოულაწუნებია, გუშინ დავლიე და ისარგებლე, არ შეგირიგდებიო და ნახევრადშიშველი გამორბოდა სად?-ჩემთან.
ამ ისტორიამ შოკში ჩამაგდო და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ფსიქოლოგობა ერთ-ერთი ყველაზე რთული პროფესიაა. ათასნაირ ადამიანს ხვდები, ეცნობი და ძალიან რთულია ყველას ხასიათს მოერგო, გაუგო, გაითვალისწინო. წინასწარ განსაზღვრო ღირს, თუ არა მისთვის იმ რჩევის მიცემა, რის თქმასაც აპირებ და ა.შ
ნანო რომ გავაცილე თინიკომ მომიკაკუნა და ჩაიზე დავპატიჟე.
-რას შვები ლანაჩკა?
-კლიენტურა გავუშვი ამ წუთას, შენ ?
-ისე დავიღალე, ჩემმა შვილმა ჭკუიდან გადამიყვანა
-უი, რატომ?
-მერე მოგიყვები. შენ ის მითხარი, როგორ ხარ?
-ჩვენ კარგად ვართ-გამეცინა მე და ჩაის ჭიქები მაგიდაზე დავდგი
-სქესს როდის იგებ?
-2 კვირაში
-რაღაც თითქოს ბიჭის მუცელი გაქვს!
-ვითომ?
-კი!
-არ ვიცი, რა მნიშვნელობა აქვს?-გამეღიმა მე
-მამას კიდევ არ უთხარი, არა?
-აუ, თინიკო...ვერ ვეუბნები რა.
-კარგი რა, ასე როგორ შეიძლება! იქნებ საერთოდაც შერიგდეთ?
-შევრიგდეთ? გამორიცხულია. 10 შვილიც რომ მყავდეს, თუ ვიცი, რომ ადამიანს არ ვუყვარვარ იმასთან ვერ ვიქნები
-რა საოცრად პრინციპული თაობა ხართ, ჩემი შვილის არ იყოს
-პრინციპი არ არის. ასე რომ ფიქრობდეს ყველა ბევრად უკეთესი იქნებოდა. აბა ის არის კარგი? ბავშვი რომ ხედავს, როგორ არ უყვარს მამას დედა? ან პირიქით?
-ეჰ, არ ვიცი. ჩვენ დროში ძალიან იშვიათად ინგრეოდა ოჯახი
-აღარ არის ეგ დრო...ნამცხვარს შეჭამ?
-არა, მადლობა საყვარელო! ცოტა ხნით შემოვედი, გულიკოს უნდა მივეხმარო კომპოტების მოხუფვაში
-გულიკო?
-გვერდით სადარბაზოში ცხოვრობს. კარგია ქალია...მაგრამ შენს პირად ცხოვრებაზე რამეს თუ გკითხავს, მაინც ნუ უპასუხებ-გაეღიმა თინიკოს და ჩაი მოსვა


* * *
კიბეები გიჟივით ჩამოვირბინე. იმდენად გახარებული ვიყავი, კინაღამ კისერი მოვიტეხე.
რამდენი თვეა ველოდები გავიგო ეს პატარა არსება ვინ არის. ყველას თავისი ვარიანტი ჰქონდა. თინიკო და მისი შვილი ფიქრობდნენ , რომ ბიჭი იყო. ანა და ლიკა გოგოს ბალეშიკობდნენ. წარმოდგენა არ მაქვს რას ფიქრობდნენ ჩემი მშობლები.
აი, ლუკას საერთოდ ჯერ ისიც არ ჰქონდა გაგებული, რომ მამა ხდებოდა და რომელ სქესზეა ლაპარაკი?
სერიზული კამათი და ჩხუბი მიდიოდა ჩემთან სახლში წინა ღამით სანამ ექოსკოპიაზე წავიდოდი. ბიჭია, არა გოგოა...
ბიჭია-გოგოა... და ასე, დაუსრულებლად!
ჩანთაში ტელეფონი ძლივს მოვძებნე და ანას ნომერი ავკრიფე
-აან!
-აუ, გამახარე!-ხმა გაებადრა ანას
-გოგოა!-ვიყვირე მე და დავბზრიალდი!
-Yees! ეგღა გვაკლდა ახლა, ბიჭი ყოფილიყო! We run the world, girl!-დაიყვირა ბოლო ხმაზე ანამ ლიკას საყვარელი ფრაზა და მე სიცილი ამიტყდა
-აუ, ჭკუაზე არ ვარ! მეშინია რამეს არ შევასკდე სიხარულისგან!
-შენთან მოვდივარ, აღვნიშნოთ! აუ, შენ ხომ ვერ წარმოგიდგენია მაგას რა ტანსაცმელს ვუყიდი?
-დაწყნარდი ჯერ !
-აუ, ძაან ვიცინებ ეხოს რომ შეეშალოს!
-ნუ, ფიქრობ სისულელეებს!
-კაი, გამოვდივარ მე უკვე!
-ლიკუს დავურეკავ და მოვალთ, მიდი შენ.
-ოქეი! გკოცნი!
ტელეფონი ჩანთაში ჩავიდე და ის-ის იყო ტაქსის გასაჩერებლად გზასთან დავდექი, რომ ზურგს უკან ნაცნობი ხმა გავიგე
-შენ მართლა კარგად ხარ, თუ რატომ დადიხარ ასე ხშირად საავადმყოფოში?
ღმერთო! ახლა მომკალით!
ვფიქრობ მე და გამობურცულ მუცელზე სქელ მანტოს კარგად ვიხვევ
-ლუკა, აქ საიდან?
-ჯერ მე გკითხე!
-ჩემი ჯანმრთელობის მდგომარეობა ასე გადარდებს?
-რატომ არ უნდა მადარდებდეს?
-ვერ გეტყვი!
-რას ვერ მეტყვი გოგო! სერიოზულია რამე?
-ამაზე სერიოზული არ არსებობს-ხმამაღლა მეცინება და უკვე ისიც მკიდ.ია, რომ არაადეკვატურად ვიქცევი, ლუკას რომ ყველაფერს ვუმალავ
-ლანა, ნუ მაშინებ!
-არაფერი, ვხუმრობ... ფილტვების ანთება მქონდა-უცებ ვიცრუე მე
-სად გაცივდი?
-სველი თმით გამოვედი გარეთ-მოვიგონე მორიგი ტყუილი მე
-სულ ეგრე იცოდი-გაეღიმა ლუკას მანქანისკენ მიმითითა.
მე დენდარტყმულივით უკან გადავხტი და ვიუარე. რა თქმა უნდა არ მომეშვა და მეც მის მანქანაში ამოვყავი თავი. სულ გადამავიწყდა, რომ ლიკასთან უნდა გამევლო. ჩანთა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ჩახუტებული მქონდა. იმის მიუხედავად, რომ ზედმეტად განიერი მანტო მეცვა, მაინც მეშინოდა, რომ ჩემს მუცელს შეამჩნევდა.
არადა დიდი არაფერი მუცელი მქონდა. აი, კარგად რომ დანაყრდები და ოდნავ „ღიპს“ დაიდებ, ეგრე ვიყავი.
ზედმეტად არაფერი უთქვამს ისე მივედით სახლამდე. დამემშვიდობა და მეც ავედი.


* * *
იმდენი ვიფიქრე, ტვინი ამტკივდა.
ტელეფონზე ნომერს ასჯერ დავაჭირე და ასჯერვე გავთიშე. მანამდე ვწვალობდი, სანამ შემთხვევით მასთან ზარი არ გავიდა და მეც გიჟივით გავთიშე.
კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ იდიოტი ვარ, როცა ლუკამ გადმომირეკა
-ლანა, რა ხდება? 13 გამოტოვებული ზარია
-რამდენი?-გამეცინა მე
-ცამეტი!
-ტელეფონმა გაჭედა ალბათ
-არ მირეკავდი?
-კი, გირეკავდი
-რა ხდება?
-შეგიძლია ჩემთან მოხვიდე?
-მშვიდობაა?
-არა, მოდი რა...
-რა ხდება, მითხარი, ნუ მაშინებ-დაიძაბა ლუკა
-აუ, ლუკა ან მოდი, ან არა რა!
-მოვდივარ
ტელეფონი გამითიშა და მეც დივანზე მივესვენე.
ანას დავურეკე და ჯავრი მასზე ვიყარე.
რა შუაში იყო ეს გოგო არ ვიცოდი.

1წუთი.
2...
10 წუთი...
15....
სად ჯანდაბაშია?
ღმერთო ჩემო.
სულ დამავიწყდა, რომ რაჭველია.



-შემოდი.
-რა ხდება? შემაშინე, გიჟივით გამოვვარდი.
-მოდი და გეტყვი-ვატყობ როგორ მიწყდება ნელ-ნელა ხმა და ვნანობ დღეს საერთოდ ლუკასთან დალაპარაკება რომ გადავწყვიტე-დალევ ყავას?
რა დროს ყავაა.
მიდი ხო, მიართვი ყავა და კრუასანები.
იდიოტო!-ვეუბნები საკუთარ თავს.
-კი
მითხრა ლუკამ. მე ბარისკენ წავედი ისეთი ნელი ტემპით დავიწყე ჭიქაში შაქრის ჩაყრა, რომ ლუკას მოთმინების ფიალა აევსო
-ლანა, დროს წელავ?-მეკითხება გამომცდელად და თვალებში მაშტერდება.
მე მეორე კოვზ შაქარს ვყრი მის ჭიქაში და წყალს ვასხამ.
-მიხარია, რომ გახსოვს
-ხომ იცი, უმნიშვნელო დეტალები მამახსოვრდება-ვეუბნები ირონიულად და მაცივრიდან წვენს ვიღებ
-ამ სიცივეში ცივ წვენებს რომ სვამ, მაგიტომაც გაქვს ფილტვების ანთება-ეცინება ლუკას
-არ მქონდა მაშინ ფილტვების ანთება
ხმა უარესად ჩამეხლიჩა მე
-აბა?-დაიბნა ლუკა
-არც ფილტვების ანთება მქონდა და საერთოდაც სულ სხვა მიზეზით ვიყავი ექიმთან მაშინაც, წინა შეხვედრაზეც...
-რა მოხდა?-უარესად იძაბება ლუკა.
მე ფეხზე ვდგები და ნერვიულად ვიწყებ ოთახში წინ და უკან სიარულს
-აქამდეც მინდოდა თქმა, მაგრამ არ ვიცი, რატომ არ გითხარი...
-ლანა, მაშინებ!
-ნუ გეშინია არ ვკვდები-მეღიმება უაზროდ მე
-აბა, რა ხდება?-ფეხზე დგება ლუკა და ჩემთან ახლოს მოდის. ახლა იმდენად არ მინდა მისი სიახლოვე. ისედაც ზედმეტად გულჩვილი გავხდი და ყველაფერზე მეტირება. მასთან კი ნამდვილად არ მინდა ტირილი, მითუმეტეს ჩვენი მომავალი შვილის გამო.
-ლუკა...
-ლანა, თქვი!-მეუბნება და ორივე ხელს სახეზე მადებს
-მე...
-ჯანდაბა! თქვი რა-აფეთქდა ლუკა და მეც ორ წამში მივაყარე
-ორსულად ვარ!
ვთქვი და თვალები დავხუჭე.
ლუკამ ნელ-ნელა ჩემი სახიდან ხელები ჩამოიღო და თვალები რომ გავახილე მის გაოცებულ თვალებს რომ გადავაყწდი, მაგაზე ცუდი შეგრძნება მგონი არცერთი არ ყოფილა მთელი ჩემი 25 წლიანი ცხოვრების განმავლობაში
-რაა?-ზედმეტად უქვეტექსტო იყო მისი კითხვა
-რაც გაიგე.
ვამბობ გაღიზიანებული მე ბარისკენ ვბრუნდები
-კი, მაგრამ...როგორ?
-ღმერთო, ყველას ეს კითხვა როგორ გაქვთ? შენ მაინც არ იცი ბავშვი როგორ ჩნდება? თუ უშუალოდ მაგ პროცესს არ ესწრებოდი?
-როდის ლანა...
-აი, ეგ საშინელი მეორე კითხვა.
-როდის გაიგე?
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-არ... არ ვიცი....
-აი, ეს არ მინდოდა! შენი უაზრო, არაფრისმომცემი რეაქცია და საერთოდაც მემგონი არ უნდა მეთქვა რა..
არ მინდა არაფერი.
წადი.
საშინლად დამცხა და მუცლის დასაფარად საგანგებოდ შემოცმული ჟაკეტი იქვე სავარძელზე მივაგდე, რასაც ლუკას შეკივლება და შემდეგი ემოცია მოყვა
-ლანა!
-რა იყო?-შეშინებული ვბრუნდები მე და ვხვდები ლუკა როგორ მაკვირდება გამობურცულ მუცელზე
-რამდენი თვის ხარ?
-რა გაშტერებული მიყურებ? 4 თვის ვარ, რამდენის ვიქნები. აზროვნების უნარი წაგერთვა შენც, როგორც ანას,დედაჩემს, მამაჩემს და ყველა დანარჩენს, ხო? თუ ჯერ კიდე ვერ აღიქვი, როდის შეიძლება დავორსულებულიყავი
-ლანა, ეს იმ ღამეს?
-იმ ღამეს ლუკა, დაშორებიდან 5 თვის თავზე ნინის დაბადებისდღეზე რომ გნახე. აბა როდის უნდა მომხდარიყო...
-და 4 თვე რას აკეთებდი? რატომ არ მითხარი?
-იმიტომ, რომ...იმიტომ! უბრალოდ ვერ გითხარი.
-რას ჰქვია იმიტომ?
-მეშინოდა...
-რისი?
-აუ, არ ვიცი რა!
-მარტოც მაგიტომ გადახვედი? როგორღაც ლანა მოვაგვარებდით ამ ამბავს ისე, რომ არც მარტო გადასვლა და არც ჩხუბი არ მოგიწევდა მშობლებთან
-არ მინდოდა მოგვარებული, ძალით შეტენილი, ძალით ცოლად მოყვანილი ან ძალით აბორტის გაკეთებები და მაგიტომაც არ გითხარი
-შენ... -ხმა გაუწყდა ლუკას-ამდენი ხანი ვიყავით ერთად და შენ იფიქრე, რომ მე ჩემს შვილს მოვკლავდი?
-შენ არა, მაგრამ ბევრი კლავდა...-დავიბენი მე, როცა ლუკას არეულ თვალებს გადავაყწდი და სიტუაციის განეიტრალება ვცადე
-ლუკა, უბრალოდ უნდა გცოდნოდა. იმიტომ,რომ ამ ბავშვის მამა ხარ. მე არც შენთან შერიგებას ვაპირებ და ცოლობას მითუმეტეს.
-და მე აღარ მეკითხები?
-შენ რა უნდა გკითხო? გთხოვ, არ გინდა მსხვერპლზე წასვლა და შენც ახლა არ დამიწყო, რომ ვითომ შერიგება ჯობია და ბავშვი ყველაფერს შეცვლის. გთხოვ რა... თორემ ისედაც ვღიზიანდები კაცებზე და უარესად ნუ მომიშლი ნერვებს!
-ანუ, არაფერი არ გავაკეთო და მშვიდად ვიჯდე, როგორ არ ელაპარაკები ჩემ გამო მშობლებს, როგორ გადახვედი სხვაგან საცხოვრებლად და როგორ აგერია ცხოვრება?
-შენ გამო რატომ ამერია? ძალა იხმარე ჩემზე, თუ რა? ფეხი კი არ დამიცდა და ლოგინში ისე კი არ ჩაგივარდი...ორივეს თანაბარი პასუხისმგებლობა გვაქვს ამაზე და მორჩეს ლაპარაკი. არანაირი ოჯახი, არანაირი მოდი ბარემ ვიქორწინოთ, არანაირი ხალხი რას იტყვის...გინდა რომ იყო ამ ბავშვის მამა? იყავი ისე, რომ ნერვები ზედმეტად არ მოგვეშალოს. შენ შენი ცხოვრება გაქვს, მე ჩემი. დღეიდან ჩვენთვის საერთო თემა იქნება მხოლოდ და მხოლოდ ბავშვი.
-ლანა, არ შეიძლება ეგრე
-აბა, როგორ შეიძლება?
-კარგი რა...მაცადე! ნუ მიტევ! მეც დაბნეული ვარ. სულ ახლახან გავიგე, რომ ოთხი თვის ფეხმძიმე ხარ და მე მამა ვხდები!
-ჯერ ერთი, ფეხმძიმე არ ვარ! ფეხმძიმეც ხარ და ხელმძიმეც! ორსულად ვარ მე!
ლუკა ჩაბჟირდა
-რა გაცინებს?
-ვაიმე ლანა! უკვე გავოცდი, ვინერვიულე, გამიკვირდა და აღვშფოთდი კიდეც და ახლა სიცილი მაინც მაცადე!
-არასერიოზული ადამიანი ხარ!
-ღმერთო ჩემო! ანუ, მე 5 თვეში მამა გავხდები?
-დიახ!
-ლანა...ასე ვერ ვიჯდები რა. რაღაც უნდა გავაკეთო. ან შენს მშობლებს დაველაპარაკები...ან რამე, რაც გჭირდება...ან ექიმთან რომ წახვალ, მე არ უნდა დამირეკო? ან ეს სახლი რითი იქირავე, ან არ ვიცი...ლანა ახლა ძალიან დაბნეული ვარ. უნდა მითხრა, რაც გჭირდება
-არაფერი არ მჭირდება ლუკა. შენ თუ გინდა მართლა, როცა წავალ გეტყვი, მაგრამ ეს ხათრის და შეცოდების გამო არ მინდა მართლა...
-რას იძახი, არ გრცხვენია? ეგრე ნუ ამბობ. მწყინს მართლა.
-სიმართლე გითხრა, მეშინოდა შენი რეაქციის-თავი დავხარე მე
-კარგი რა ლანა...გოგოა, თუ ბიჭი როდის უნდა გავიგოთ?
-ვიცი უკვე-ვთქვი მე და ტუჩზე ვიკბინე, ლუკამ გაფართოებული თვალებით შემომხედა-გოგოა
მივხვდი, როგორ აუცრემლიანდა თვალები და ჩემგან ზურგით შებრუნდა.
მე სახეზე ხელები ავიფარე და უზომოდ შევეცადე, რომ არ მეტირა.
ლუკა ფანჯარასთან დიდხანს იდგა და ხმა აღარ ამოუღია.
არ ვიცი რაზე ფიქრობდა, მაგრამ მე ჰაერი მეხუთებოდა და საშინლად ვნერვიულობდი.
-მაცივარზე მაქვს მიკრული მისი ფოტოები-სიცილ-ტირილი ამიტყდა მე და იქვე ჩამოვჯექი.
-რა? ფოტოები?
-ექოსკოპიის ლუკა
ლუკა გაშტერებული დააკვირდა სურათებს.
სახეზე ხელები მეორედ აიფარა და გაუცნობიერებლად ჩამეხუტა.
მე დაბნეულობისგან არ ვიცოდი, სად წავსულიყავი და ლუკა უხერხულად მოვიშორე
-რომ შევრიგდეთ ლანა...
-აღარ მითხრა ეგ. გთხოვ...-ზედმეტად მკაცრი ვიყავი მე.
-ლან, რას აპირებ?
-არაფერს. ყველაფერი დავტოვოთ ისე, როგორც არის. დამიჯერე, კარგად ვარ და არაფერი არ მაწუხებს. შეგიძლია მშვიდად იყო.
-როგორ ვიყო მშვიდად?
-წადი გთხოვ...არ მინდა ბევრი ლაპარაკი. ამის არც ხალისი მაქვს და არც სურვილი.
-ლან, ჩემი და შენი შვილია, გესმის? 4 თვეა ეს ვერ გაიაზრე მგონი
-ეგრე ნუ მეძახი. გავიაზრე, უბრალოდ ბავშვი რომ არა შერიგებას არასდროს მთხოვდი
-და რატომ? აღარ მოვიდა დრო?
-რისი ლუკა, შერიგების?
-თუნდაც...
-შერიგების დრო რომ იყოს, არც დავშორდებოდით.
-ლანა, არ მინდა ეს სიტუაცია
-რა სიტუაცია?
-არ ვიცი, მაცადე, მოვიფიქრო...ასე ვერ დავტოვებ ყველაფერს
-მე არ გთხოვ, გიბრძანებ, რომ არაფრის შეცვლას არ ეცადო! 9 თვე გავიდა ჩვენი დაშორებიდან გესმის? 9! და იმ ერთმა ღამემ ყველაფერი შეცვალა. მაშინ ხომ შევთანხმდით, რომ ის ღამე შეცდომა იყო, რომ არ უნდა მომხდარიყო, ხომ შევთანხმდით?
-როგორ იყო ის ღამე შეცდომა, როცა შვილი გვაჩუქა?-ხმა გაუწყდა ლუკას
-მორჩი ლუკა...
-ამ ბავშვს შენს პრინციპებს ნუ შეწირავ. ამას გთხოვ, მეტს არაფერს...


* * *
1 კვირა ისე გავიდა მე და ლანას სიტყვაც კი არ გვითქვამს ერთმანეთისთვის. არ მირეკავდა და აღარც მე არ ვურეკავდი.
თვალებიდან არ ამომდიოდა ის სცენა.
მისი ნანერვიულები სახე და ჩაცვენილი თვალები.
თითქოს დრო შენელდა. ყველა მისი მოძრაობა დეტალურად მახსოვს. როგორ უკანკალებდა ნერვიულობისგან ნიკაპი.
როგორ მითხრა, რასაც ოთხი თვე მიმალავდა.
აფექტის მდგომარეობაში ყველაფერს კარგად ვერ მივხვდი.
სახლში რომ მოვედი და დავფიქრდი უკეთესად გავიაზრე.
გამახსენდა როგორ მშვიდად იდგა და მთხოვდა სახლში წავსულიყავი.
ქალი, რომელიც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება სიგიჟემდე მიყვარდა, ჩემგან ბავშვს ელოდებოდა.
უზომოდ უხდებოდა პატარა, გამობურცული მუცელი. ძალიან რომ ცდილობდა მის დაფარვას და უნდოდა მომჩვენებოდა, რომ ყველაფერი კარგად იყო.
ვატყობდი, სხვანაირად მოძრაობდა, სხვანაირად დადიოდა, წელზე ხშირად ჰქონდა ხელისგული მიშველებული.
მე მაინც შევამჩნიე მისი დაკლებული კილოგრამები, რომელიც სავარაუდოდ ტოქსიკოზს, მის ემოციურ ფონს და გადაღლილობას უნდა გამოეწვია.
ჩაშავებული თვალები, უფრო მეტად გამხდარი ხელის მტევნები და ჩაცვენილი ლოყები.
მაინც ულამაზესი იყო.
მაინც კი არა, ყველაზე ლამაზი ვიდრე ოდესმე ყოფილა.
ქალი, რომელიც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება სიგიჟემდე მიყვარდა იდგა და ზედმეტად მშვიდად მთხოვდა, რომ წავსულიყავი.
გავიაზრე ეს და ყველაფერი ახლიდან დაიწყო.
მის კატეგორიულ ტონს ვიცოდი, რომ ვერაფერს მოვუხერხებდი.
მაგრამ მახსენდებოდა, რომ ის ასეთი იყო-კატეგორიული.
რაც უნდოდა-აუცილებლად გააკეთებდა და რაც არ უნდოდა-ვერასდროს გააკეთებინებდი.
ამიტომაც დავშორდით ერთმანეთს, რომ მის მტკიცე ხასიათს პატარა დეტალის პატიებაც არ შეეძლო.
მისთვის პატარა დეტალიც კი ყველაფერი იყო.
თვლიდა, რომ იდეალური ურთიერთობა ძალიან მალე არ უნდა გაგვფუჭებოდა და შეგვეშალა. ერთმანეთი შეგვეშალა.
არ ვიცოდი აქამდე რა ხდებოდა.
რა მოხდა.
რატომ მოხდა.
მაგრამ ახლა ერთადერთი საფიქრალი მქონდა.
ლანას გამობურცული მუცელი და
ჩემი გოგო.
ჩემი შვილი.
ხუთ თვეში რომ მამა ვხდებოდი და არაფერი ვიცოდი.

ვფიქრობდი და ყველაფერი ახლიდან დაიწყო, ისევე, როგორც ჩვენი გაცნობის დღეს.


* * *
-გაცნობის დღე-

საღამო იყო მახსოვს.
სამსახურიდან გვიან გამოვედი
ბიჭების დაჟინებული თხოვნით ბარში მივედი.
თავი გასკდომაზე მქონდა, მაგრამ მათთან საღამოების გატარებაზე მაინც ვერ ვამბობდი უარს.
ერთ-ერთის ბარი იყო და არ მისვლა ჩვეულებრივ ღალატად მიაჩნდა ხოლმე.
კიბეებზე ავირბინე და ის-ის იყო კარები უნდა გამეხსნა, ვიღაც რომ დამეტაკა
-უი, უკაცრავად-მითხრა დაბნეულმა და ტელეფონი ყურიდან მოიშორა
-არაუშავს, მიბრძანდით-განზე გავდექი და კარი გავხსენი
-პირველი თქვენ მოხვედით, ამიტომ გზას ნუ მითმობთ-მითხრა მკაცრად და მე გაოცებისგან სახე მომერყა.
დაახლოებით 20 წამი იგივე ფორმაში რომ ვუყურებდი ისევ თვითონ მიხვდა და მიმართულება შემიცვალა
-რამ გაგაშეშა? შედი!-მითხრა უფრო მეტად გაღიზიანებულმა და ბარში შემომყვა. ბოლოჯერ მესროლა მკაცრი მზერა და იქვე ორადგილიანი მაგიდა დაიკავა.
მე პირდაღებული წავედი ბიჭებისკენ
-მოვიდა წუწუნის ღმერთი!-ხელი ამიწია სერგიმ და მაგიდისკენ მიხმო
-რა გინდა შე*ემა?
-სანამ დაიწყებდი წუწუნს, რომ თავი გისკდება სამსახურში, დაგასწარი რა...
-გამისკდა ეს თავი და რა ვქნა?
-შაკიკი გაქ-თვალი ჩამიკრა ზუკამ
-რა გინდა ბიჭო, ცოლი შენ არ გყავს, შვილი შენ არ გყავს, შეყვარებული შენ არ გყავს, სახლში არავინ გელოდება და შინაბერასავით მაინც სულ სახლში რატომ გარბიხარ?
-რატო შ*მეცი? მოვედი და მშია, მაჭამე რამე
-დალევ რამეს?
-რამე „ლაითს“
-ვიცი შენი ლაითი რასაც ნიშნავს
-აბა რას?
-ბართან მანქანის დატოვებას და სახლამდე ბანცალით წასვლას
-გაბანცალებ ახლა რა...
-ზუკა, ძმობას გაფიცებ, ხომ მაგარი უჟმურია ეს ბიჭი?-ცანცარებდა სერგი
-უზომოდ! სასწრაფოდ რამე უნდა მოვუხერხოთ.-დაეთანხმა ზუკაც
-რამდენი ხალხია, გაპიარდი შე*ჩემა?
-შენ გამაპიარე-თვალი ჩამიკრა სერგიმ და ოფიციანტთან ლაპარაკი დაასრულა
-ვალებში ნუ წახვალ ჩემი შიმშილის გამო ახლა!
-ვალებში კი არა, მილიონერი ძმაკაცი რომ გეყოლება მალე, ნახავ!
-ღმერთმა ქნას! წამოვალ მერე სამსახურიდან და შენ მარჩინე!
-მეც მარჩინე რა-გაიწელა ზუკა.
-ბიჭო რა ლამაზი გოგოა, არა?-ვთქვი მე და უკვე ნაცნობი გოგოსკენ გავიხედე
-ვინ?
-აი, კუთხეში რომ ზის
-ვერ ვხედავ, დაგავიწყდა თვალებში რომ მინუსი მაქვს?-თქვა სერგიმ
-მე მომწონს-მხარზე ხელი დამკრა ზუკამ
-წეღან კარებთან შემხვდა და გზა დავუთმე, კინაღამ გამომლანძღა. პირველი შენ დგახარ და მე რა პონტში მატარებო
-ფემინისტია ალბათ-გადაიხარხარა ზუკამ
-ან უბრალოდ ცუდ ხასიათზეა-დაემოწმა სერგიც
-მოგეწონა?-თვალები შუბლზე აუვიდა ზუკას
-ჰო რა...
-რა ენაწყ.ლიანი ხარ ლუკა!
-მიდი და გაიცანი მერე, რას მიზიხარ
-რომელი საათია გოგონითქო ვკითხო, თუ რას მირჩევ?
-იმედია ბიჭს არ ელოდება
ვთქვი მე და დავაკვირდი როგორ აიღო ტელეფონი და სადღაც გადარეკა.
ბიჭებს გაეცინათ და ჭიქებში სასმელი ჩამოასხეს.
მე გიჟივით ვაკვირდებოდი მის მიმიკებს და უკმაყოფილო სახით ტელეფონი მაგიდაზე რომ დაახეთქა, სერგის რეპლიკამაც არ დააყოვნა
-მგონი შეყვარებულს ეჩხუბა, გზა ხსნილი გაქ ლუკიჩ!
-გაეთრიე რა!
ჩემი დაჟინებული მზერა შეუძლებელი იყო, რომ დაეიგნორებინა. ალბათ შეწუხდა კიდეც. უბრალოდ მართლა თვალი ვერ მოვაშორე და როცა მამხილა იმაში, რომ დებილივით ვაშტერდებოდი, საშინლად შემრცხვა. მან კი ისე გადაიხარხარა, მივხვდი, რომ თუ ახლა გავბანძდებოდი მთელი ცხოვრება სერგის და ზუკას დაცინვა უნდა ამეტანა.
მიმტანს მისთვის განკუთვნილი ყავა წინასწარ გამოვართვი და მე მივუტანე.
თავიდან გაუკვირდა, მერე უნიფორმა და მკერდთან სახელი რომ ვერ შენიშნა, მიხვდა, რომ სპეციალურად მივუტანე და მადლობაც არ გადამიხადა.
დავრწმუნდი, რომ ვინმეზე ან მაგრად იყო გაბრაზებული, ან უბრალოდ ნევროზი ჰქონდა.
დამენანა ასეთი ლამაზი გოგო და ნევროზი? გამეცინა და ისე შემომხედა ღიმილი სახეზე შემახმა
-პრობლემები გაქვს?-მითხრა გაღიზიანებულმა
-აარა...-დავიბენი მე
-აბა გინდა?
-რა მინდა?
-რა და პრობლემები! ყრუ ხარ?
-არა, რატომ უნდა მინდოდეს პრობლემები?
-რაღაც არ მახსენდება, რომ ყავა შენთან შევუკვეთე, ან რას ჩამომდექი და იცინი?!
-არ ვიცი ვინ გაგაბრაზა, მაგრამ ჩემზე თუ არ ამოანთხევ უზომოდ გამახარებ-ვუთხარი მე და მის წინ ჩამოვჯექი
-არ შემომითავაზებია ჩემთან ერთად ყავის სმა!
-მე ჯერ უბრალოდ დავჯექი, ყავაზე ჩემი დაპატიჟება თუ გინდა, ხვეწნა მოგიწევს
-ეგრე ფიქრობ?-მითხრა და გულიანად გადაიხარხარა
-ზუსტადაც!
-არ გპატიჟებ, კარგად იყავი
-არ მჭირდება მე ამ ბარში არავის დაპატიჟება
-ვითომ რატომ?
-არ გეტყვი!
-მაშინ მე წავალ
-კარგი, დაჯექი...რატომ ბავშვობ?
-ბავშვი ვარ და იმიტომ-გაიცინა ისევ და ყავა მოსვა
-მაინც?
-რა მაინც?
-რამდენად ბავშვი ხარ?
-ასაკს მეკითხები?
-ჰო, არ შეიძლება?
-ვმალავ ასაკს
-რატომ?
-იმიტომ.
-სახელსაც?
-გვარსაც!-მომიჭრა მოკლედ და ანგარიში მოითხოვა.
ჩეკის მაგივრად ფურცელზე დაწერილი „თქვენი გადახდილია“ რომ დახვდა თვალები აერია და ისეთი მკვლელი მზერა მესროლა, კინაღამ ჩემი ხელით ავიღე მისი საფულე და ფული გადავიხადე!
-საბედნიეროდ მახსოვს, რამდენიც ღირდა ყავა!-თქვა და საფულიდან კუპიურა ამოიღო
მე ფარ-ხმალი დავყარე და დასჯილივით გვერდით გავიწიე
-ისე გამოცვალეთ, საშინელი ყავაა
მითხრა და ბარიდან თვალის ჩაკვრით გავიდა.
დაახლოებით 15 წუთი ვიდექი თვალებგაფართოებული.
-რომ გავეკიდო?-იმდენად უსუსური ვიყავი სერგი ჩემი კითხვის დასმისას ოთხად მოიკეცა სიცილით
-არ გაასწრო, ნელა ქენი! ნახევარი საათის წინ წავიდა ! ალო ! კაი დროსია!
-ფეხით წავიდა, დავეწევი!
-ლუკა აქამდეც ვიცოდით, რომ რაჭველი იყავი და არ იყო სურათის დამძიმება საჭირო.
-აუ, რა კარგი გოგო იყო...
-ნუ იტირებ ახლა! რა იყო კარგი? გამოგლანძღა კინაღამ
-სად ვიპოვო? ზუკა მიშველე რამე!
-მოგიძებნი, ხომ გახსოვს, რომ შენი ცნობათა ბიურო ვარ?
-რა იდიოტი ვარ ტო?
-იდიოტი ხარ, აბა რა ხარ?! 5 წელია არავინ მოგწონებია და ძლივს ვიღაც გამოჩნდა და ნახევარი საათით დააგვიანე! არაფერი არ გამოვა შენგან! ადიოს ამიგოს!-თქვა სერგიმ და ბართან დაბრუნდა.


* * *
სადღაც ახლო წარსულში დავიწუწუნე, 5 კილო მოვიმატე მეთქი, ხო? ისეთ საშინელ მდგომარეობაში ჩავვარდი, ის 5 კილოც დავიკელი და კიდე მინუსებში წავედი. ექიმმა სპეც-კვება დამინიშნა. არადა ფიზიკურად არაფერი მიჭირდა. მეგონა, რომ ტოქსიკოზის პერიოდი უკან მოვიტოვე და მთელი დღე სამსახურში გავატარე. რაღაც საოცრად მენატრებოდა დედაჩემის გაკეთებული მარწყვის მურაბა და ლიკას ვთხოვე სახლიდან მოეპარა. მოულოდნელად ნანო დამადგა თავისი მორიგი ისტორიით.
ისეთი გაბადრული სახე ჰქონდა, ეგრევე ვიფიქრე ქმარს ხომ არ შეურიგდა თქო, მაგრამ შენც არ მომიკვდე!
ვიღაც ახალი არ გაუჩენია? 25 წლის ბიჭი „დაუთრევია“. როგორ მოახერხა საოცრად მიკვირს. ერთი უტვინო, ქარაფშუტა ქალი იყო. მისი გონებრივი შესაძლებლობებით ვერავის მოხიბლავდა. გარეგნობა ამას არ უვარგოდა....ერთი იმ ბიჭის ტვინში ჩამახედა.
რამდენს შვება არა მაინც ფული?!
ჩვენს ძვირფას მალხაზს ცოლის გაპარპაშება რომ გაუგია, მოვარდნილა მუქარით და ამბებით. ეს კიდე თურმე დაიბნა და ვეღარ გაიგო, ამ ახალს დაშორდეს და მალხაზს შეურიგდეს, თუ გააგრძელოს ისევ ამასთან ურთიერთობა. რასაც ვეუბნები მაინც არასდროს, არაფერს არ ითვალისწინებს და ამ ფულს რაღაში ყრის გამაგებინა, მეტი არაფერი არ მინდა. როგორც იქნა დავაწყნარე, დავამშვიდე, ერთი-ორი „მკვლელი“ რჩევაც მივეცი...
-დიდი მადლობა ქალბატონო ლანა! თქვენ რომ არ იყოთ, აუცილებლად სისულელეებს გავაკეთებდი!
ოჰ, ისე ხომ აკლებ!
-რამდენჯერ უნდა გითხრა, რომ ქალბატონოს ნუ მეძახი-გამეცინა მე და ფეხზე წამოვდექი.
ნანოს მეტს არავის ველოდებოდი და ვიფიქრე სახლში წავალ, მარწყვის მურაბას შევჭამ და გემრიელად წამოვწვები მეთქი
-ვაიმე ქალბატ...ისა, ლანა! ორსულად ხარ?
თავში ხელები დაიშინა ნანომ
-კი-გამეღიმა მე
-ქორწილი როგორ გამომაპარე, ჰა?!-
-არ მქონია ქორწილი-ვიღიმი ისევ მე
-ეგ როგორ კაცო?
-აუცილებელია ქორწილი მქონოდა, ორსულად რომ ვიყო?
-რავიცი, რას გაიგებ?!
-შენ ნუ ღელავ, ყველაფერი კარაგდაა
კი ყველაფერი კარგადაა, იმის გარდა, რომ მე და ჩემს გოგოს აურა დაგვიმახინჯე თქო მინდა ვუთხრა, მაგრამ არ შემეფერება ამ ფსიქოლოგ ქალს მსგავსი საქციელი და რა ვქნა?!
-როდის ელოდები ? საყვარელო შენ-დიდის ამბით „მომეცაცუნა“ მუცელზე ნანო
-მაისში
-როგორ გამახარე! როგორ! აბა რა! უნდა გავმრავლდეთ!
კაბინეტიდან დასტრესილი გამოვედი და პირველივე შემხვედრი ტაქსი გავაჩერე.
საშინლად წვიმდა ქალაქში.
სახლში სირბილით ავედი და ჩანთაში გასაღებს ვეძებდი, ჩემს კარებთან რაღაც სილუეტი რომ შევნიშნე
-აქ რა გინდა?
-სად ხარ გოგო? სამი საათია გელოდები!-დამიწყო ჩხუბი ლუკამ
_რას მელოდები მერე, დაგრეკა!
-ტელეფონი დამიჯდა
-ასე მალე დაგავიწყდა სამსახურს რომელ საათზე ვამთავრებ?-ვთქვი მე და კარები გავხსენი-შემოდი!
-წამოდი რა სამსახურიდან! არ გინდა შენ ახლა ზედმეტი დაღლა და თან ამ ხალხის ისტორიებს რომ ისმენ არ შეიძლება, შენ სულ კარგი ამბები უნდა მოისმინო
-ოჰ, ვინ დააწესა ეგ?-გამეცინა მე
-შენთვის ცუდი არაფერი არ შეიძლება
-კარგი რა ლუკა! ორსულად რომ არ ვიყო, შეიძლება ცუდი?
-არა, მაგრამ...
-ხოდა მომაშორე ეგ დაკონსერვებული ფრაზები!
-ეს აგრესია ორსულობამაც არ ჩაახშო შენში?
-პირიქით, გაორმაგდა!
-ოხ, ლანა!-თქვა ლუკამ და ორი უზარმაზარი პარკი შემოდო მაგიდაზე
-ეს რა არის?
-შენ ჯანსაღად უნდა იკვებო! გაგიმეორო?
-და ჩემითაც ვიყიდი ჯანსაღ საკვებს! აი, ამიტომ არ გეუბნებოდი რა!
-გოგო კარგად ხარ შენ? წესიერად იყავი, თორემ სათითაოდ გაჭმევ ახლა ამ ბანანებს
-ოცივეს?-გამეცინა მე
-ხო!
-არ შეიძლება, მაწყენს-ვხარხარებდი ისევ მე-და საერთოდ ბანანი აღარ მიყვარს!
-მართლა არაფერი არ გინდება?
-კი მინდება, მაგრამ მე ასე მინდებოდა ყველაფერი ყოველთვის. შენ არ გინდება ხოლმე ხანდახან საჭმელები?
-კი, როგორ არა
-ხოდა მეც ჩვეულებრივი ადამიანივით მინდება! ორსულობას ნუ ტენით მაგ უაზრო სურვილებს რა!
-ნუ ხარ ასეთი აგრესიული, გადაედება ბავშვს!
-ბავშვს უკვე გადავეცი, რაც საჭიროა! რომ დაიბადება პირველი იმას ვასწავლი, შენ როგორ მოგიშალოს ნერვები
-ლანა, რა გინდა?-დასერიოზულდა ლუკა
-აუ, გეხუმრები რა! ნანოსავით ნუ დამიმახინჯებ ახლა აურას!
-ნანო ვინ ჯანდაბაა?
-ერთი ქალია, ჩემთან დადის და საოცარი ცხოვრება აქვს. ვიღაც 25 წლის ბიჭი ააგდო ახლა, შენ ხომ არ ხარ შემთხვევით?-გადავიხარხარე მე
-25 წლის ვარ შენი აზრით? თუ დაგავიწყდა 25 წლის როგორი ვიყავი?-გაეცინა ლუკას
-მახსოვს საბედნიეროდ, თუ საუბედუროდ
-კარგი რა...
-რა გინდა ლუკა, ასე უნდა იარო ახლა აქ? ხან წვენებით, ხან ხილით და მომავალში ფაფებით და პამპერსებით?
-აბა რა ვქნა? ცოლად არ მომყვები და მაგ ბავშვს ვერ გავჭრით შუაზე, რომ ნახევარი შენი იყოს და ნახევარი ჩემი!
-ჯერ ერთი, წესიერად იხუმრე! და მეორედ, ცოლად არა „შვიშტოკი“
-ღმერთო, გთხოვ! ბავშვს დედის აგრესია არ გადაედოს!
-შენ რას შვები? მომიყევი... არ გყავს ვინმე ახალი?-გამეღიმა მე
-მე და შენ დავძმაკაცდით და არ ვიცი, თუ რა ხდება?-აფეთქდა ლუკა
-დაჯექი და ნუ იქნევ ხელებს! ძმაკაცზე გამახსენდა, სერგი და ზუკა რას შვებიან? უთხარი, მამა რომ ხდები?-გამეცინა ისევ მე
-არ მითქვამს!
-რატომ?
-არ მინახავს, მოსკოვში არიან. სერგი ბიზნესს აფართოვებს
-ვაა, მაგარია!
-რატომ მკითხე, შენ გყავს ვინმე?
ამ შეკითხვაზე სახე მომერყა
_შენი აზრით, ამ მდგომარეობაში ახალი ურთიერთობების დაწყების ხასიათზე ვარ?
-ნუ მიყვირი ლანა რა! ნუ კივი! ამ მდგომარეობაში ნუ კივი!
-ხო, ყველა მაკივლებთ და მაწივლებთ, მერე გახსენდებათ, რომ ორსულად ვარ!
-რანაირი ფსიქოლოგი ხარ, თავი ვერ დაგიწყნარებია!
-ის ფაქტი, რომ სხვებს ვამშვიდებ საერთოდ არ ნიშნავს იმას, რომ საკუთარ თავსაც დავაწყნარებ. ან რას მაწყნარებ? სულ არ მჭირდება მშვიდად ყოფნა! ესეც კარგად ვარ!
-გადარეული ხარ რა-გაეცინა ლუკას
-რას დამცინი?
-პირველად ვნახე შენნაირი ფეხმძიმე ქალი!
-რამდენჯერ გითხრა, რომ ფეხმძიმე არ ვარ?! რა მეტყობა მე დამძიმებულის და ფეხებდასიებულის?
-კარგი მაპატიე!--სიცილს არ წყვეტდა ლუკა
-იქით პარასკევს ექიმთან მივდივარ და წამოხვალ?-ხმა დამითბა მე
-წამოვალ...
-შენ თუ გინდა, თორემ მე არ მინდა!
-არადა წამით მეგონა, რომ ძველი ლანა დაბრუნდა-გაეცინა ლუკას და ფეხზე წამოდგა.
სანამ ვაცილებდი, ლიკა მოვიდა და ისეთი სახე მიიღო ლუკას დანახვისას, რომ დაკითხვა მელოდა და საშინლად დამეზარა ამ დიალოგის გამეორება.
რას ვიზამდი?
ლიკას ჭკუის დარიგებას მაინც ვერ ავცდებოდი.

* * *
-შეხვედრა მეორე-


მეშვიდე კლასელი ბიჭივით ვიყავი ხუთსართულიანი შენობის დაბლა დაყუდებული.ძალიან მაინტერესებდა, როდემდე ვაპირებდი ასე აქ დგომას. საკუთარ თავზე ვბრაზდებოდი, მაგრამ მაინც არ გადამიდგამს ნაბიჯი.
საღამო იყო. სადარბაზოდან რომ გამოვიდა, თვალები გამინათდა. ზუსტად მახსოვს შავი შარვალი ეცვა, თეთრი პერანგი და მხრებზე პიჯაკი ჰქონდა შემოგდებული. ქუსლებზე ფრთხილად დადიოდა.
მაკიაჟს+ქუსლიან ფეხსაცმელზე რატომღაც დავასკვენი, რომ უბრალოდ გარეთ სასეირნოდ არ იქნებოდა ასეთ ფორმაში გამოსული.
მე ხომ არასდროს მიმართლებს-გავიფიქრე და მისკენ წავედი.
რომ დამინახა, ზუსტად ვიცი მიცნო, მაგრამ არ გატყდა. რას უზამდა იმ თვალებს, ჩემკენ რომ გამოექცა, გაუკვირდა,მაგრამ წამში რომ ამარიდა მზერა...
-მიცანი და არ უარყო!-შეტევაზე გადავედი მე
-ბატონო?-დაბნეული სახით შემომხედა მან
-მიცანი თქო!
-მე მეუბნები?-აგრძელებდა თამაშს ის
-მე ლუკა ვარ, კიკნაძე. ეჭვიც არ მეპარება, რომ ჩემ შესახებ საერთოდ არანაირი ცნობა არ გაქვს და არც გინდა, რომ გქონდეს, მაგრამ მაინც გაგეცანი წინასწარ, რა იცი, რაში დაგჭირდეს.
-პრობლემები გაქვს?-ეს კითხვა აშკარად ძალიან უყვარს ამ გოგოს
-არა, არ მაქვს და არც ვეძებ!
-კარგი, სასიამოვნოა. ახლა, სამწუხაროდ, მეჩქარება...
-ლანა, არა?!
-მომისმინე! რადგან ჩემი მისამართი გაიგე, სახელსაც გაიგებდი და რაღაც ვერ ვხვდები, ახლა ამ ინფორმაციის მოპოვებისთვის მუხლებში რატომ უნდა ჩაგივარდე?-შეტევაზე გადმოვიდა ის და მე პირი დავაღე
-ვინმე გაბრაზებს? თუ რა გჭირს?-დავიბენი ამჯერად მე
-კი, ქმარი მყავს საშინელი! ყოველ დღე მცემს და მე სხვებზე გადამაქ ეს აგრესია-გამიღიმა და მანქანისკენ წავიდა.
-კარგი რა-გავიცინე მე და უკან ავედევნე
-რა იყო, ცნობათა ბიურომ არ მოგაწოდა ჩემი ტელეფონის ნომერი და გასაგებად დამადექი სახლში?-გაიცინა ლანამ და მანქანაში ჩაჯდა.
ათიანში გაარტყა.
ფანჯარა ჩამოწია და მხიარულად მითხრა
-დაჯექი
-რა ვქნა?-დავიბენი მე
-დაჯექი, დაჯექი! რა სახით მიყურებ? მოტაცებას კი არ გიპირებ!
მე ვერ მივხვდი რა მექნა, ჩემი რაჭველი ტვინით ძლივს მოვიფიქრე, რომ მისი მანქანის ერთ-ერთი სიდენია უნდა დამეკავებინა.
ლანამ მანქანა დაქოქა და გზაზე გავიდა
-ლანა ონიანი
-ლლლუკა...კიკნაძე
-ახლა მართლა სასიამოვნოა-გამიღიმა მან და მე პირი დავაღე. ლანამ ხელი გამომიწოდა და ჩამოვართვი. ყველაზე ლამაზი ხელის მტევანი ჰქონდა.
-არადა თითქოს კარგად მუშაობდა ჩემი ცნობათა ბიურო
-ცოტა დასახვეწია. მაგრამ მაგასაც მივხედავთ! სად მიგიყვანო?
-აქვე ჩამოვალ სადმე...
-მითხარი სად მიდიხარ, რამ დაგაბნია?
-ჯანაშიაზე
-გასაგებია! მე დაქალთან მივდივარ, ნიშნობა აქვს
-მეჯვარე ხარ?-გავიღმე მე
-არა
-მიცანი ხო?-დავიწყე ისევ სიცილი მე
-კი, ის სულელი ბიჭი ხარ ბარიდან!-დამცინა ლანამ და წინ მიმავალ ჯიპს გადაასწრო.
მე სუნთქვა შემეკრა.
ბავშვობიდან მეზიზღება სიჩქარე.
-სულელი რატომ ვარ?
-იმიტომ, რომ მეორედ სცადე უკვე სულელურად ჩემი გაცნობა!
-შენ კიდე ორივეჯერ ხმალი იშიშვლე დიდგორზე მდგარი მეომარივით!
-ისტორიაში ძლიერი ხარ!-შემაქო ლანამ
-სულ ათები მყავდა!
-რამდენი წლის ხარ ლუკაჩო?-გამეცინა მე
-გამოიცანი და საჩუქრად ხვალ შეგხვდები!
-რატომ ფიქრობ, რომ შენი შეხვედრა ჩემთვის საჩუქარია?
-სიტყვაზე მენდე!
-უი, ხვალ არ მცალია!
-რატომ?
-უნივერსიტეტში ვარ მისასვლელი
-სტუდენტი ხარ, დავიჯერო?
-კი, სტუდენტი ვარ-გაეცინა ლანას-დავიჯერო, არ გითხრა ინფომ?
-ინფომ უნივერსიტეტი დაამთავრაო
-ბანძი ინფო გყავს! მაგრამ, არაუშავს დაიხვეწებით
-ბავშვებთან არაფერი მაქვს საერთო!
-ოჰო, რატომ ვითომ?ძაან დიდი ვართო?
-შენზე კი!
-შენ 24 წელი რამე ასაკი გგონია?
-საიდან მოიტანე, რომ 24 წლის ვარ?-თვალები შუბლზე ამივიდა მე
-რად უნდა მაგას ბევრი ფიქრი?
-დავიჯერო, შენც ცნობათა ბიურო გყავს?
-უი, არა! სად მცალია მაგისთვის
-აბა საიდან გაარტყი?
-ეგეთი ვარ. ჯანაშიაზე შენ ცხოვრობ?-თემა გადამიტანა ლანამ
-არა, ჩემი მეგობარი...
-რომელი? ბარის მფლობელი?
-არა, ცნობათა ბიურო!
-ყალბი ინფო ჯანაშიაზე ცხოვრობს?-ახარხარდა ლანა
-ნუ დამცინი!
-ესეც შენი ჯანაშია! ინფო მომიკითხე-გადამკოცნა ლანამ და მე ისევ პირი დავაღე
-ზეგ?-თვალი ჩავუკარი მე
-ზეგ მცალია, დამირეკე...
-მე დაგიტოვებ ნომერს, შენ არ მომცემ და ცნობათა ბიუროც არ მივარგა, ამიტომ შენ დამირეკე
-ბატონო?-იუარა მან
-რა იყო, მატრიარქატის მომხრე არ ხარ?
-დაგირეკავ ხო! ნუ მეწუწუნები!


* * *
-ახლა დედიკო და მამიკო ერთად მოისმენენ ბავშვის გულის ცემას!-ამბობს ექიმი საშინლად გამაღიზიანებლად და მინდა ეს მოწყობილობა თავზე გადავამტვრიო.
მგონი საშინლად აგრესიული ორსული ვარ და მეც არ ვიცი, რატომ.
გული საშინლად მიჩქარდება ჩემი გოგოს გულის ცემა რომ მესმის. ლუკამ ხელი მომკიდა. მეც გაუაზრებლად ჩავჭიდე და ნერვიულობისგან ისე მოვუჭირე, მერე მივხვდი, რომ ლუკა
ჩემი ლუკა აღარ იყო და
ის უბრალოდ ბავშვის მამა იყო.
ხელი ამ ემოციებისგან რომ გავუშვი, ვიგრძენი როგორ მიხვდა ყველაფერს.
მაგრამ ამის არც დრო იყო და არც ადგილი.
-მგონი დედას გავს, არა?-ამბობს ექიმი და მაკვირდება
-ბატონო?-ვიბნევი მე და გამოსახულებას ვაკვირდები
-აი, თქვენი ცხვირი აქვს!
-ხო, ალბათ...
ვამბობ უარესად დაბნეული მე და ლუკას შეშინებული თვალებით ვაკვირდები.
-ყველაფერი რიგზეა, ზედმეტად კარგადაც კი!
-ანუ, საგანგაშო არაფერია?
-არაფერი. ეცადეთ ზედმეტად არ დაიტვირთოთ და არ გადაიღალოთ.
-აზრი არ აქვს, მაინც იღლება
ჩამიშვა ლუკამ და მე აქედან მუშტის მოღერებით ვემუქრები. მაისურს ვისწორებ და გარეთ ლუკაზე გადაფსკვნილი გამოვდივარ
-კარგი რა ლუკა!
-ხელის გადახვევაც აღარ შემიძლია?
-არა!
-რატომ ბავშვობ მაინც არ მესმის
-არ მინდა ლუკა ეს გმირი მამის როლის თამაში და შემეშვი რა!
-ორსულად რომ არ იყო, მართლა გამიკვირდებოდა, რასაც ამბობ!
-რა გიკვირს? რა შუაშია ორსულობა? ექიმის თვალში ახლა ბედნიერი წყვილი ვართ, თუ რა არის?
-მე მინდა ყურადღება მოგაქციოთ ორივეს და შენ რატომ არ გინდა?!
-იმიტომ, რომ არ მინდა! არ უნდა მეთქვა და ეგ იქნებოდა!
-არასდროს გაპატიებდი, ეს რომ დაგემალა
თვალები ჩაუქრა ლუკას და გასასვლელისკენ წავიდა
-დაჯექი გაგიყვან სახლამდე
-არ მინდა
ვთქვი გაბრაზებულმა და ქუჩა გადავჭერი.

* * *
-მატრიარქატის მომხრე ლანა-

-ლუკაჩო პრივეტ!-ტელეფონი აღებული არ მქონდა ნაცნობი ხმა რომ გავიგე და ინერციით საწოლიდან გადმოვარდი
-მშვიდობა გაქვს?!-დამაწია სიტყვა წამში
-ჰო, ლანა...როგორ ხარ?
-დაეცი?-იცინოდა ის
-არა, რაღაც დამივარდა
-სავარაუდოდ საკუთარი ტანი!
-კარგი, დავეცი!-ფარ-ხმალი დავყარე მე
-ზეგ დამირეკეო და დაგირეკე!
-ჰო, მერე?
-ღმერთო, ეს ბიჭი ნამდვილად იდიოტია! რა მერე, იდექი ახლა რაჭველივით და მელოდე როდის დაგპატიჟებ სადმე!
-დამპატიჟე მერე!
-მეტი საქმე არ მაქვს!
-აბა, რატომ დამირეკე?
-შენ მითხარი და იმიტომ!
-ნუ მეჩხუბები!
-გაგითიშავ იცოდე!
-რამდენ ხანში მოგაკითხო?
-10 წუთში?
-10?-თვალები შუბლზე ამივიდა მე
-ჰო, რა იყო? ქალი ხარ და ვერ მოემზადები 10 წუთში?-გავიგე ისევ ლანას სიცილის ხმა
-ქალი არა, რაჭველი ვარ!
-კაი, ნახევარ საათს თუ გადააცილე, დაგიკიდებ!
მითხრა და ტელეფონი დამიკიდა.
ვიგრძენი, რომ ეს გოგო ან ამაშენებდა, ან დამღუპავდა.



* * *
-ბიჭებო! როგორ მომენატრეთ ტო!-რიგრიგობით გადავეხვიე სერგის და ზუკას.
-შე*ემა რა შეცვლილი ხარ?-წარბი ამიწია ზუკამ
-დავიღალე რა სამსახურში-თვალი ჩავუკარი ზუკას და სკამზე ჩამოვჯექი
-აი, ხომ გითხარი ამ ფრაზას უეჭველი გააძრობს თქო!-გადაიხარხარა ზუკამ
-დავლიოთ ხო?-ბარიდან სასმელი ჩამოიღო სერგიმ
-უნდა დავლიოთ ბიჭებო-ნაღვლიანად ვთქვი მე
-რა ხდება?-დაიბნა ზუკა
-არაფერი, მაგაზე მერე... თქვენ მოყევით რა ქენით?
-აუ, მოსკოვია სრულიად შოკში! ჭკუაზე არ არიან ისე მოსწონთ ეს ჩვენი ბარი. ხალხი დადის, ბევრს და ძვირიანს სვამენ. მოკლედ ყველაფერი ათიანზეა.
-ანუ, გამოგადგა ზუკა კომპანიონად-გამეცინა მე
-მე კი არ ვეხუმრებოდი ამას, შენ უნდა მარჩინო თქო! ერთი შენ ვერ მოგიხერხეთ ლუკიჩ ვერაფერი!
-მე შემეშვით რა! ჩემი რაჭველი ტვინი აკლია ახლა ამ ბიზნესს და დაგაქცევთ ეგრევე!-ვთქვი მე და სასმელი მოვსვი
-მომენატრა თბილისი ტო! სამშობლო მაინც სამშობლოა-მეორე ჭიქა დაისხა ზუკამ და ფანჯრიდან თბილისის ხედს გადახედა.
-შენ რაღაც შეცვლილი მეჩვენები-ამდენი ხნის დაკვირვების შემდეგ მითხრა სერგიმ
-ჰო...რა...
-რაო?-დაიძაბა ზუკა-აბა, მოყევი
-რამე მოხდა ბიჭო?
-ისევ ლანას თემაა უეჭველი-დაასკვნა ზუკამ და საზურგეს მიეყრდნო
მე მორჩილად დავუქნიე თავი.
-საბედისწერო გოგოა, შენ ძმობას ვფიცავარ!
-კიდე გიყვარს, ბიჭო?
-აუ, სერგი რა!-ხელი ავუქნიე მე
-აი, ეს არ მესმის! თუ გიყვარს, რაღას დაშორდით? ან თუ შორდებით, ან სულ დაშორდით, ან შერიგდით. ეს რა კატა-თაგვობანაა არ მესმის?! ერთ დღეს დგები მოდიხარ, ერთმანეთი აღარ გვიყვარსო და მერე უცებ ასე ჩამოგტირის სახე
-სადმე ვახსენე, რომ ვრიგდებით, ან ერთმანეთი გვიყვარს ისევ?
-მე რა ვიცი შე*ემა?! ნახევარი წელია დაშორებულები ხართ და ასეთი სახით აქამდე არ მჯდარხარ!
-დრო ყველაფრის მკურნალია სერგი!-თვალი ჩაუკრა ზუკამ სერგის
-აუ, მოიცა, თუ ძმა ხარ რა ! მკურნალი არა „შვიშტოკი“
ამაზე ლანას ნათქვამი გამახსენდა და არაადეკვატური სიცილი ამიტყდა
-ეს არაა დალაგებული ხო?-გაშტერებული სახით გადახედა ზუკამ სერგის
-მგონი მართლა გარეკა.
-მამა ვხდები ბიჭო...
ზუკას სიცილი სახეზე შეახმა, გაკვირვებული თვალებით მომაჩერდა, ერთმანეთს გადახედეს და სინქრონში შემოირტყეს თავში ხელი
-რა თქვი?-ბრინჯივით დაიბნა ორივე.
მე აღარაფერი მითქვამს, უბრალოდ თავი დავუქნიე ორივეს
-ვისგან შე*ემა?-დაიბნა სერგი
-ვისგან დაველოდები სერგი, ლანას რაც დავშორდი არავისთან არ ვყოფილვარ, არანაირ ურთიერთობაში-ხმა ჩამეხლიჩა მე.
-მოიცა... ანუ... რა?-სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა ვერცერთი
-ლანა ელოდება ბავშვს, 5 თვის ფეხმძიმეა... 1 თვის წინ გავიგე
„ფეხმძიმე კი არა, ორსული“ გამახსენდა ლანას სიტყვები და ჩამეცინა.
-მოიცა, რანაირადაა 5 თვის ფეხმძიმე, როდის თქვენ დაშორდით ბიჭო
-აუ, ზუკა, რომ გეუბნები არის, ესეიგი არის! რა მნიშვნელობა აქვს 5 თვის წინ დავშორდით, თუ 2 წლის წინ?
-და მაგის მერე შერიგების მცდელობა გქონდათ და არ გვითხარი? ეს რაჭველი კი არა, ჩუმჩუმელა ყოფილა!-ფეხზე წამოხტა ზუკა
-აუ, ზუკა...მოიცა რა! არაფრის მცდელობა არ ყოფილა. დაუგეგმავად მოხდა და ეგრევე მორჩა.
-რა უნდა ქნა შე*ემა?
-არ ვიცი, რა უნდა ვქნა, არ ვიცი.სახლიდან წამოვიდა და კაროჩე რა.... დავდივარ, ხან წვენებით, ხან ხილით, ხან ექიმთან დავყვები, ხან სამსახურთან ვხვდები, იმას კიდე არაფრის გაგონება არ უნდა, არც ოჯახის, არც შერიგების, არაფრის...
-რა პონტში ტო?
-ელაპარაკე მაგაზე?
-ველაპარაკე, მაგრამ მეჩხუბება. არ უნდა...ან რატომ უნდა უნდოდეს? გიკვირს რამე? მე მინდა, თუ არა ეგეც არ ვიცი
-ხო არ გამო*ირდი შენ?
-ეგრეა სერგი. რეალურად რომ დავშორდით, ორივეს ბრალი იყო და ახლა ბავშვის გამო სახლობანას თამაში რომ არ უნდა ლანას, რატომ გიკვირს?
-ბავშვი ბიჭო? ბავშვი? შენი შვილი?-იმეორებდა ზუკა
-ჰო, ჩემი გოგო-გამეღიმა მე
-გოგოა ტო?!-თვალები აემღვრა ზუკას
-ტირილს აპირებ შე*ემა?-გამეცინა მე
-აუ, გული ამიჩუყდა მაგრად! პირველი ბავშვი სასტავში...რა მაგარია!
-კარგი, ზუკა გეყოს!-ხელსახოცი მივაწოდე ზუკას და მზერა ფანჯრებისკენ გადავიტანე

* * *
ისევ ლანა.
მოგონებები...


მისი სახლის წინ ისევ ოროსანი ბიჭივით ვიყავი კუთხეში დაყენებული. იმიტომ, რომ 2 კვირა ¬ტელეფონზე ვურეკავდი და ის უბრალოდ არ მპასუხობდა. რა ამოჩემება იყო, არ ვიცი... მე კიდე, ჭკუიდან გადავდიოდი. რამდენიმეჯერ შემხვდა, გადასარევი დრო ვატარეთ და ახლა ერთადერთი რასაც ვფიქრობდი იყო ის, რომ უბრალოდ აღარ უნდოდა ჩემთან ურთიერთობა.
სადარბაზოდან ჩქარი ნაბიჯით გამოვიდა. კრემისფერი ფრიალა კაბა და კედები ეცვა. ტელეფონზე ლაპარაკობდა და ხმამაღლა იცინოდა. თმები ჰქონდა გაღიავებული და უფრო მეტად ლამაზი იყო, ვიდრე ოდესმე. ტელეფონი დაკიდა და მე რომ დამინახა, ჩემკენ წამოვიდა
-ლუკა, სად დაიკარგე?-იცინოდა ის.
მე პირი დავაღე და გაოცებულმა ვკითხე
-სად დავიკარგე? 2 კვირაა ტელეფონზე არ მპასუხობ!
-აა, უი ხო!-გაეცინა ლანას-არ მეცალა
-რას ნიშნავს არ გეცალა? მეღადავები?
-რატომ გეღადავები? იქნებ რა საქმე მქონდა?
-2 კვირა ასეთი რა საქმე გქონდა?
-რა იყო, მოგენატრე?-მკითხა და ეშმაკურად გამომხედა.
-რა?
-რამე რთული კითხვა დაგისვი??
-თმის შეღებვა ხომ მოასწარი?
-მიხდება,არა?-თქვა და თმა გვერდით გადმოიყარა. მე სუნთქვა შემეკრა და გაუაზრებლად ვუთხარი
-ჰო, მომენატრე!
-მერე მოგეწერა, მომენატრეო და ავიღებდი ყურმილს-მითხრა გაღიმებულმა და ლოყაზე ხმაურიანად მაკოცა.
მე გაშეშებული ვიდექი ნახევარი წუთი და ვერ ვხვდებოდი, რა ქნა, ან მე რა ვქენი, ან რა უნდა მექნა...
ტყუილად კი არ იძახდნენ სერგი და ზუკა, რაჭველი ხარო!

* * *
ბოლო 2 კვირაა ღამე აღარ მძინავს. დღე ძილისთვის არ მცალია. სულ გვშია, სულ გვშია! ნამდვილად მისი ბრალია, თორემ მე ამდენს არასდროს არ ვჭამდი. ლიკა და ანა დამცინიან, ბავშვს ნუ აბრალებ, შენ თუ ღორი ხარო, მაგრამ სიმართლეა! ლუკა კიდე სულ რომ ჩამკიოდა ფეხმძიმე ფეხმძიმეო, ამ ბოლო დროს ფეხები მისივდება და ურჩევნია არ გამოცხადდეს ჩემთან!
ამ შეგონების მიუხდავად, იმ საღამოს მაინც გამოცხადდა ლუკა პოსტზე და მისი ცელოფნები რომ დავინახე, დერეფანშივე ყვირილი დავიწყე.
-რამდენჯერ გითხარი, რომ სოციალურად დაუცველი მარტოხელა დედა არ ვარ და არ არის საჭირო ყოველ დღე ბოსტნეულით, ხილით და წვენებით სიარული!
-ნუ ხარ უმადური ! ბავშვს არ გადაედოს!-სამზარეულოში დაალაგა ლუკამ ცელოფნები და ბარის სკამზე ჩამოჯდა.
-რატომ მოხვედი?
-ლანა რა გჭირს? არ მოვიდე? არ მოგიკითხო? იქნებ ბავშვიც არ მაჩვენო, რომ დაიბადება?
-რაც გინდა ქენი!
-გასაგებია, რომ ჩემზე ღიზიანდები, მაგრამ მე ვერ ვიჯდები სახლში ბოდიში რა!
-ნუ მიკივი!
-არ გიკივი! გიხსნი!
-ჩუმად ვერ ამიხსნი?!
-შენ თვითონ ყვირი ახლა!
-წადი ლუკა რა...ამომივიდა ყველაფერი ყელში. არ მინდა შენი არც მამობა, არც ვაშლები და არც სიყვარული
-შენ თუ არ გინდა, ნუ გინდა. ბავშვისთვის მოვდივარ
-ხოდა არ გვინდა, წადი. ბავშვი რომ დაიბადება მერე მოდი!
-ლან, მომისმინე...
-არ მინდა შენი მოსმენა.
ვუთხარი და ოთახში გავედი.
საწოლზე წამოვწექი და კომპიუტერი გავხსენი.
კარის ხმა არ ყოფილა.
მივხვდი, რომ ლუკა არსად წასულა და საშინლად არ მომწონდა ეს ყველაფერი.
არ მომწონდა, რომ ოჯახივით ვიქცეოდით.
საშინელებაა ადმიანს დაშორდე და ამავდროულად სამუდამოდ დაუკავშირდე. ამ მდგომარეობაში კი ამის გადახარშვა არ შემეძლო.
ამას ემატებოდა ბოლო ორი კვირა, რომელიც საშინლად გავატარე. ისე ვაქე ჩემი თავი, გადასარევი ორსული ვარ მეთქი, ბოლო დღეებია მოძრაობაც კი მეზარება.
ტირილი მინდოდა, მაგრამ თავი შევიკავე.
ლუკამ საძინებლის კარი გახსნა.
ხელში ჭიქა ეჭირა და თავთან ჩამომიჯდა
-ჩაი არ გინდა?-მითხრა და ჭიქა ტუმბოზე ჩამოდო.
მე წამოვჯექი და ძლივს გავუღიმე.
-ნუ მეჩხუბები რა.
-არ გეჩხუბები-ხმა გამიწყდა მე
-ლანა! არ გაბედო!-მიბრძანა ლუკამ, მაგრამ აზრი აღარ ჰქონდა. ისე დავიწყე ტირილი, ბოლოს ასე როდის ვიტირე აღარც მახსოვდა. ნერვები აღარ მყოფნიდა. ყველაფერი ერთმანეთს დაემთხვა და უბრალოდ... მე დავიღალე.
ლუკას სულ ერთხელ ჰქონდა ჩემი ტირილი ნანახი და ისე დაიბნა, არ იცოდა როგორ დავეწყნარებინე.
ჩამეხუტა.
ამდენი ხნის მერე მისი ჩახუტება არ ყოფილა ჩემთვის მარტივი. მაგრამ ძალიან მინდოდა ვინმეს ძალიან მაგრად მოეხვია ჩემთვის ხელები, ცრემლები მოეწმინდა და დილამდე ასე ვმჯდარიყავი.
-ლან, ნუ ტირი...გთხოვ! ბავშვზე იფიქრე. მე თუ არაფერს ვნიშნავ შენთვის, უკვე არსებობს ის, ვის გამოც ყოველთვის ძალიან მაგრად უნდა იყო.
მისი თბილი ხელები რომ ვიგრძენი, უფრო ხმამაღლა მომინდა ტირილი. საერთოდ აღარ ვიცოდი ამ ბოლო დროს რა მინდოდა.
ისიც არ ვიცოდი, ლუკას მიმართ რას ვგრძნობდი.
მინდოდა ის გრძნობა, როცა ერთად ვიყავით,
დაშორების შემდეგ გრძნობა და მისი ჩემი შვილის მამად გამოცხადების ფაქტი ერთმანეთში არ ამრეოდა და გრძნობებში სამუდამოდ არ გავჭედილიყავი, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, ვერ ვხვდებოდი რას ვგრძნობდი და რა მინდოდა.
ლუკა დაიხარა და თავი მომადო.
მერე მისი ცხელი ტუჩები ვიგრძენი მუცელზე და მივხვდი, ამდენი აღარ შემეძლო. წელში გავსწორდი და ძველ პოზას დავუბრუნდი.
ლუკა საწოლზე დაჯდა და ჩემი მუცლიდან ხელი არ მოუშორებია.
უცებ საოცარი რაღაც ვიგრძენი.
თავიდან მეგონა, რომ ჭიანჭველებმა გამირბინა, მერე თითქოს ბუმბულის შეხებასავით იყო ეს მოძრაობა.
ნელ-ნელა უფრო გაძლიერდა და ორი პატარა ბიძგი ვიგრძენი.
ლუკას შევხედე გაფართოებული თვალებით და მის რეაქციაზეც მივხვდი, რომ რაც მე ვიგრძენი, მანაც არაჩვეულებრივად გაიგო.
-ლან
დამიძახა სუნთქვაშეკრულმა
-იგრძენი? შენც იგრძენი?
-გეფიცები! ხომ არ მომეჩვენა?
-პირველად გესმის?-ახლიდან ამივარდა ტირილი მე-პირველად გაინძრა!
-და რა მაგარია, რომ ერთად ვიყავით ახლა ჩვენ...
-გრძნობს ალბათ...
მოვიწმინდე ცრემლები მე და ლუკას თვალებში ჩავაშტერდი.
ადგილს ვერ ვპოულობდით.
რა გვექნა არ ვიცოდით.
დაბნეული მშობლებივით ვიქცეოდით, მაგრამ ორივემ ვიცოდით, რომ ეს გრძნობა წამიერი იყო.
მე და ლუკას ყოველთვის დაგვაკავშირებდა ბავშვი.
მაგრამ არასდროს ვიქნებოდით ოჯახი.


* * *
მოგონება სახელწოდებით „არასდროს გააცნოთ გადარეული შეყვარებული გადარეულ ძმაკაცებს“

სერგიმ და ზუკამ გადაწყვიტეს, რომ ლანა უნდა დაეცნოთ. შენ ისეთი რაჭველი ხარ, მაგ გოგოს 2 წელი ყავის სმაში ამოხდი სულს და სიყვარულს ვერ აუხსნი, ხოდა ცოტა ნამიოკებს მოგაშველებთო. საშინელ უარზე ვიყავი, მაგრამ მაინც დამითანხმეს და სერგის ბარში დავადექით საღამოს.
-აუ, ლუკა ვერ დარეკე,რომ შემოდიოდით? „ვისია ვისია ქალი ლამაზი“ უნდა ჩაგვერთო-გაიღრიჭა ზუკა და მე ეგრევე ვინანე, რომ ლანას ხელი მოვკიდე და აქ მოვიყვანე
-ამის არსებობა შეგიძლია არ შეიმჩნიო, მე სერგი-ხელი ჩამოართვა სერგიმ ლანას და ზუკას სახეზე მენიუ ააფარა
-სამწუხაროდ, უკვე შევნიშნე, რომ არსებობს! და ნამიოკსაც მივხვდი!
როგორ ვერ ვიფიქრე, რომ ეს გოგო არცერთს არ ჩამორჩებოდა? არა, ლუკა მგონი მართლა ზედმეტად რაჭველი ხარ. სახლში წასვლის და ძილის დროა
-სერგი, ზუკა გაიცანით ლანა, ლანა-ზუკა, სერგი-მოსაწყენად ამოვთქვი მე
-როგორღაც მივხვდი-იცინოდა ლანა და სანამ მე ქურთუკის გახდა დავასრულე, ბიჭებთან ჭორაობა მოასწრო.
სერგიმ, ზუკამ და ლანამ ისე გაუგეს ერთმანეთს, სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი. საოცარი მსგავსება იყო ამ სამი ადამიანის იუმორში. გასაკვირი არ იქნება, რომ ვთქვა პირველი ვიზეც ხუმრობდნენ მე ვიყავი მეთქი, ხო?
გამასწორეს მიწასთან.
სერგიმ და ზუკამ ისეთი ისტორიები გაიხსენეს, კინაღამ ცეზარში ჩავაყოფინე ორივეს ცხვირი. ბოლოს იცით როგორი სიტუაცია იყო? დედა რომ შეხვდება ძალიან ძველ ნაცნობს ქუჩაში და 4 საათ ნახევარი ლაპარაკს რომ გაუბამს, ამ დროს პატარა ბავშვი კაბაზე რომ ექაჩება, დედა მალე წამოდიო.
მე ბავშვი ვიყავი, ლანა-დედა.
ძლივს წამოვიყვანე.
მთელი გზა იცინოდა, შენი ძმაკაცები პირველივე ნახვაზე დავყარეო.
მართლა დაყარა.
სერგი და ზუკა უგონოდ მთვრალები დავტოვეთ ბარში, ამას კიდე სწორ ხაზზე კი არა, ბალეტს შეასრულებდა ზუსტი ილეთებით ისეთ „ხოდზე“ იყო. მე ჩემი მოკლე და რაჭველი ჭკუით გადავწყვიტე მისი სიმთვრალით სარგებლობა და გავაჩერე
-ლანა-მისი სახე ხელებში მოვიქციე
-ლუკა, ისეთი მთვრალიც არ ვარ, რომ ახლა დამაბოლო!-ლოყაზე მაკოცა ლანამ და გზა გააგრძელა.
ღმერთო, დიდი მადლობა, რომ ამ სცენას ზუკა და სერგი არ შეესწრნენ!
-რატომ მაწვალებ?-ვკითხე ლანას და თვალებში ჩავაშტერდი
-არ გაწვალებ-გაიტრუნა ის, მაგრამ ცდილობდა სიამაყე არ დაეკარგა
-შენ ვერ ხვდები და მე მენდე სიტყვაზე, რომ უკვე სიგიჟემდე გიყვარვარ!
-საიდან მოიტანე, რომ მე შენ მიყვარხარ?
-აი, ამ წუთას თქვი
-მე არ მითქვამს!
-კი, თქვი! ჩავთვალოთ, რომ კითხვის ნიშანი არ გამიგია!
-რა გინდა ლუკა?
-კიდევ ერთხელ მკითხავ და პასუხი შეიცვლება?
-მაშინ უფრო საყვარელი იყავი, ჩემს სახლთან რომ იდექი მეშვიდე კლასელი ბიჭივით!
-და ახლა რა დაგიშავე?-გამეცინა მე
-ის, რომ შენ სიყვარულს მაბრალებ!
-მე არაფერს არ გაბრალებ! ყველაფერს გადასარევად ვხედავ.
-რანაირად ხედავ?
-თუ ვერ ვხედავ, ხომ ვგრძნობ მაინც?
-მმმ, სამსახურში რა ხდება ლუკიჩ?-თემა გადააქვს ლანას
-ყველაზე საზიზღარი გოგო ხარ, რომელიც მე შემიყვარდა!
-ბევრი შეგიყვარდა ისე?
-ანუ გაინტერესებს რამდენი შეყვარებული მყავდა, ხო?-დავაზუსტე მე
-არა, საერთოდაც არ მაინტერესებს!-სიამაყეს არ კარგავდა ლანა
-კარგი, ნუ გაინტერესებს-გავჩუმდი მე
-მმმ
-რა იყო?
-ლუკ...
-რა? რატომ ზმუი?
-იტყვი, თუ დაგახრჩო ახლა?-აწიკვინდა და ჩემი მხრიდან თავი აწია. მე სიცილისგან კინაღამ ჩავბჟირდი
-რომ ჰკითხოთ გოგოს არ აინტერესებს!-გამეცინა მე და ლანას ჩავეხუტე
-მაინც არ გეტყვი!
-მე გეტყვი!
-რას?
-იმას, რომ შენ გარდა არავინ მყვარებია!
-ღმერთო, რა მოსაწყენი 24 წლიანი ცხოვრება გქონია ლუკა?-გადაიხარხარა ლანამ და ხელი გამაშვებინა.


უკვე ვთქვი, რომ ეს გოგო ან ამაშენებდა, ან დამღუპავდა?!


* * *
ნანო ქმარს შეურიგდა. მე და ჩემმა შვილმა გადავწყვიტეთ, რომ ამ ამბავს ვეღარ გადავიტანდით და საკუთარ თავს ვურჩიე, რომ ორსულობის ბოლო 3 თვე სამსახურის გარეშე გამეტარებინა. ამ გადაწყვეტილებით უზომოდ ბედნიერმა, საკონდიტროში გამოვიარე, ნამცხვრები ვიყიდე და სახლისკენ წავედი.
კიბეებზე ნაცნობი სილუეტი რომ დავლანდე, თავიდან ვერ დავიჯერე. ვის არა..
აი, ვის არა!
მაგრამ მამაჩემს?
მამაჩემს ჩემი სახლის კარებთან ყველაზე ნაკლებად ველოდი.
ნამცხვრებით სავსე ყუთი კინაღამ ხელიდან გამივარდა და როგორც ყველაზე ბანალურ ფილმებშია, პირველი უაზრო კითხვა დავსვი
-აქ რას აკეთებ?
-ლანა-ლაპარაკი უჭირდა, მაგრამ ვიცოდი, რომ ლაპარაკზე მეტად აქ მოსვლა გაუჭირდა
-შემოდი-ვუთხარი და გასაღები საკეტს მოვარგე. დათო თავდახრილი შემოვიდა ოთახში და უკან გამომყვა.
მე სამზარეულოში შევედი და ჩაიდანი გაზქურაზე დავდგი.
-დალევ ყავას?
-რა?-დაიბნა დათო
-ყავა!-გამეცინა მე-აღარ გიყვარს?
-კი, დავლევ
დაბნეული იყო.
ისიც აღარ ახსოვდა, რომ დღეში 5 ჭიქა ყავას სვამდა.
-ძალიან გემრიელი ნამცხვრები მოვიტანე და ვჭამოთ, მოყევი, რა ხდება სამსახურში?-გავუღიმე მე და შოკოლადის ნამცხვარი თეფშზე გადმოვიღე
-რა სამსახური ლანა?-ხმა გაუმკაცრდა დათოს
-აბა ჩემს ორსულობაზე უკვე ვიტირეთ, ვიყვირეთ, ვიჩხუბეთ და გავიყარეთ... ისევ ამაზე უნდა ვილაპარაკოთ?
-არაა...ლანა, სახლში უნდა წაგიყვანო-მითხრა ისე, რომ თავი ზემოთ არ ამოუწევია
-ეგ როდის გადაწყვიტე?
-თავიდანვე გადაწყვეტილი მქონდა
-შენ გადაწყვიტე, თუ ნინოს სურვილიცაა?
-ნინოსთან ამ თემაზე არ მილაპარაკია
-არ ვაპირებ არსად წამოსვლას. რა საჭიროა? ჩათვალეთ, რომ გავთხოვდი და სხვაგან ვცხოვრობ. 3 თვეში ოჯახი მექნება ჩემი!
-რანაირად გექნება ლანა ოჯახი?
-შვილი მეყოლება მამა! და არ მინდა ვიცხოვრო იქ, სადაც ამ ბავშვის დაბადება არ უნდოდათ!
-არავინ ამბობს, რომ ბავშვის დაბადება არ გვინდოდა.
-პრინციპში შენ რას გერჩი. მაგრამ მერე შენს ძმაკაცებს რა პასუხს გასცემ?-ჩამეცინა მე
-ხომ იცი, რომ ეგ არასდროს მაინტერესებდა!
-როგორ არ გაინტერესებდა. ასეც რომ არ იყოს, ნინოს აინტერესებს. არ მინდა მამა რა...-ვთქვი მე და ყავით სავსე ჭიქა მივაწოდე დათოს.
-და რა? ახლა მე აქ ჩამოვჯდე, ყავა დავლიო, გელაპარაკო სამსახურზე, ნინოზე, ლიკაზე, იმაზე, თუ როგორ ვართ უშენოდ, მერე წავიდე სახლში და მშვიდად დავიძინო?
-ჰო, რა მოხდა?-გამეღიმა მე
-არ გამოვა ლანა ეგრე!
-არ მინდა მამა სახლში. თან აშკარად ნინოს აზრი არ შეუცვლია. ყველაფერს ნუ გაართულებ. ოდესმე ხომ მაინც წავიდოდი სახლიდან? შვილი მეყოლება, უკვე ცალკე ოჯახი მექნება. მარტო უნდა გავზარდო ეს ბავშვი, დამოუკიდებლად. აღარ ვარ პატარა.
-შენ ხომ იცი, შენით ყოველთვის ვამაყობდი...-ხმა გაუწყდა დათოს
-ვიცი, მა! არ გვინდა, კარგი?
-როგორც გინდა-გამიღიმა დათომ და ჩამეხუტა.
ჩემი მუცლის გამო, ამ ბოლო დროს ადამიანებთან ჩახუტება ძალიან მიჭირს. ანა მეუბნება ხოლმე, ყველა სიტუაციაში ახერხებ, რომ რამე იხუმრო და მაინც იმაიმუნოო...
-ლიკუნამ მითხრა, გოგოაო!
-დადის და ყველგან ყვება. ლამის ბანერი გააკრას ქალაქის თავზე სახელწოდებით „ხალხო დეიდა ვხდები“-გამეცინა მე.
დათომ ჯიბისკენ ხელი წაიღო და იქიდან რაღაც კონვერტი ამოაძვრინა.
მე ეგრევე წითელი ამენთო და ჩხუბი დავუწყე
-დათო, შანსი არაა!
-მომისმინე!
-არ მინდა!
-ლანა, გეჩხუბები იცოდე! ათასი რაღაც გჭირდება! შენი ხელფასი რაში უნდა გეყოს? ბავშვს იცი რამდენი რამე უნდა?
-ბავშვს ჰყავს მამა! მარტო ჩემი გასაზრდელი არ არის!
-ეგ მე არ ვიცი-ხმა გაუმკაცრდა დათოს-მაგრამ ბავშვს ჰყავს ბაბუა! და თუ ამ ფულს არ აიღებ, მაშინ გადაყარე!
-კარგი რა მამა...
-იძახე ახლა მამა! შენ რა გგონია, ნინოს არ უნდა მოსვლა და შერიგება? არ იცი რანაირია? ჯიუტია. შენც ნინოს გავხარ!
-არა, მამა! მე ნინოს არ ვგავარ. თორემ აუცილებლად გამიგებდა
-შენ ნაწყენი ხარ, ის კიდე ჯიუტია.
-არ მინდა ბავშვის დაბადების ხათრით შერიგება. გულის მოლბობა და ასე შემდეგ. მაინც არასდროს დამავიწყდება, არავის რომ არ უნდოდა ეს ბავშვი!
-ლანა, ნუ ხარ ასეთი კატეგორიული!
-არ ვიცი რა იქნება და სიმართლე გითხრა, დიდად არც მაინტერესებს უკვე დიდი ხანია...

დათო რომ გავაცილე, ლუკამ დამირეკა. მე ჩამძინებია და რომ არ ვუპასუხე, შეეშინდა. გიჟივით გამოვარდნილა და კარები ჩამომიღო.
მე გამეღვიძა ბრახუნზე და კარებამდე სირბილით მივედი. ლუკა გიჟივით სუნთქავდა, თვალები სულ ჩასისხლიანებული ჰქონდა. გული გამისკდა
-რამე მოხდა?-ვიყვირე მე
-შენ გოგო გადაირიე? აგაფეთქე! რა არ ვიფიქრე?-შემოვარდა სახლში და წინ და უკან დაიწყო სიარული
-მეძინა ლუკა, ძილიც დამიშალე ახლა...
-მერე გოგო, ტელეფონს ხმა არ უნდა ჩაურთო? დღეს 3ზე ექიმთან არ უნდა ყოფილიყავი?
-აუ, დამავიწყდა...მაგის გამო ჩხუბობ?
-ჩაიცვი და წავიდეთ. ხომ იცი აუცილებელია?
-კარგი დამელოდე და ნუ ხარ ასეთი გააქტიურებული რა !
-აუ, ლანა! რა ზუზუნა ხარ დაბადებიდან!

* * *

როდის მივხვდი ლანას მნიშვნელობას ჩემს ცხოვრებაში?

ერთი შეხედვით მარტივი კითხვაა, მაგრამ პასუხის გაცემა ყოველთვის მიჭირდა. ზუსტად ვიცოდი, მაგრამ მიჭირდა ლაპარაკი. მეგონა, რომ ლანა ყველაზე ძვირფასი რამ იყო, რაც ცხოვრებამ მაჩუქა. მეგონა და დღემდე ასე მგონია. ამიტომ მასზე ლაპარაკისას იმაზე მეტად ვფრთხილობდი, ვიდრე ეს თქვენ წარმოგიდგენიათ.

ჩვენი ყველაზე ბედნიერი დღეები დასაწყისი იყო ყველაზე საშინელი დასასრულის. იმ წელს ზაფხულში ერთად დავისვენეთ. ლანას სურვილი იყო, ბათუმში წავიდეთო და მე, რა თქმა უნდა, უარს არ ვეტყოდი.
მახსოვს, ყოველ დღე ვასწრებდი ლანას გაღვიძებას და მერე უბრალოდ მისი ცქერით ვტკბებოდი. არ მჯეროდა, რომ ის საოცრება, რომელსაც ლანა ერქვა ჩემი მეორე ნახევარი იყო.
მე თუ მკითხავთ ლანა ნახევარზე ბევრად მეტი იყო.
ჩემში უფრო მეტი ლანა იყო ყოველთვის.
ლანა ყოველთვის ძალიან ბევრი იყო, მაგრამ მაინც არაფრით მყოფნიდა.
არანაირი დოზა არ მყოფნიდა მისი.

რამდენი დღეც არ უნდა ვყოფილიყავით ერთად, ყოველთვის უფრო მეტი მინდოდა. მეგონა, რომ არასდროს დასრულდებოდა და ყოველთვის რაც უფრო ახლოს მოვიდოდა ჩემთან, მომინდებოდა, რომ უფრო ახლოს მოსულიყო.

ვერასდროს დავივიწყებდი.

მისი ხმა.
მისი ტუჩები.
მისი თვალები.
მისი თმა.
მისი წვრილი მაჯები და ახალგაღვიძებული სახე.

მისი მხრები.
გამხდარი გამოყვანილი მხრები.

მისი გრძელი კისერი და ნაზი კანი.

ზედმეტი იყო.
ჩემთვის ამდენი ბედნირება ზედმეტი და წარმოუდგენელი იყო.

ვიღვიძებდი, საათობით ვისმენდი მის სუნთქვას.
მე ვერასდროს ვწყვეტდი თვალს და
ის
არასდროს მაქცევდა ზურგს ძილის დროს.
ტუჩთან ძალიან ახლოს რომ ვკოცნიდი ეღიმებოდა, ხელს მკიდებდა და ძილს აგრძელებდა.

ბედნიერი დრო იყო.
ყველაზე ბედნიერი პერიოდი ჩემს ცხოვრებაში.
როდესაც ჩემმა საყვარელმა ქალმა მთელი თავისი ცხოვრება მაჩუქა.

ხანდახან ვფიქრობდი, რომ ჩემთვის დაიბადა.
ან მე დავიბადე მისთვის.
ეგოისტურად ვფიქრობდი, სანამ ყველაფერს წერტილი არ დაესვა.

სანამ მის გვერდით გაღვიძება მოგონებად არ იქცა.
სანამ მის რეალურ მნიშვნელობას არ მივხვდი.
სანამ მართლა არ დავაფასე.

ვერ ვხვდებოდი?
ვერ ვიტყვი, რომ ლანას ფასს ვერ ვხვდებოდი.
მიყვარდა?
ღმერთო, უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე მიყვარდა.
ალბათ ადამიანებს ამის მიუხედავად მაინც არ უწერიათ ერთად ყოფნა.

მეორდება გონებაში.
ყველა მოგონება მეორდება.
როგორ შემიყვარდა, როგორ შევუყვარდი.

აღარ შეიძლება.


* * *
ზუკასთან და სერგისთან შევიარე სამსახურის შემდეგ. ლანა მეჩხუბა და ისეთ ხასიათზე ვიყავი, შემეძლო ნებისმიერი ადამიანი ძვლებში დამემტვრია
-რა სახით ხარ?-დამიძახა ზუკამ და ბარმენთან ლაპარაკი დაასრულა
-არ გამეკარო!
-სერგი, საგანგაშო მდგომარეობაა! შეეშვი მაგ ხარჯთაღრიცხვას და მოდი აქ!
-რა მოხდა?
-არაფერი!
-იმისთვის მოხვედი, იმისთვის ჩამოგტირის სახე, რომ არაფერი? თუ გინდა, რომ სიტყვები ამოგაცალოთ ახლა სათითაოდ? მოყევი.
-ლანასთან ვიჩხუბე
-რატომ?
-დღეს ექიმთან ვიყავით. მე ვერანაირად ვერ ვისწავლე ისე მოქცევა, რომ ყველას ლანას ქმარი არ ვეგონო. ეს ექიმიც ხაზს უსვამდა, რომ ოჯახი, ოჯახი, ოჯახი და კინაღამ მონიტორი თავზე ჩამოაცვა ლანამ! გაბრაზებულმა ჯავრი ჩემზე იყარა. დავიღალე ბიჭებო რა... დავიღალე!
-ლუკა, გაუგე! ორსულადაა, მარტოა, ბოლო პერიოდში რამდენი პრობლემა ჰქონდა? შენ გგონია, რადგან ლანა ფსიქოლოგია, ან ჯანსაღად მოაზროვნე, არ ღელავს იმ ფაქტზე, რომ დედამისს არ ელაპარაკება? თვითონ კი არ იმჩნევს, რომ ორსულადაა და ხასიათი ეცვლება, მაგრამ ყველას ეცვლება! ბოლო პერიოდში განსაკუთრებით! წარმოიდგინე, 9 თვეა ნორმალურად არ სძინავს!
-ვიცი, რომ სულ გამოუძინებელია. ამ 9 თვიდან 4 თვე ტოქსიკოზისგან იტანჯებოდა! ვიცი, რომ ცუდადაა და ისიც ვიცი, ჩემი ფაქტორი რატომ აღიზიანებს, მაგრამ მაინც ნერვები მეშლება და არ ვიცი რა ვქნა!
-მაგას შერიგებაზე საერთოდ ვერ დაელაპარაკები ხო?-მკითხა ზუკამ
-რა შერიგება სერგი... რა შერიგება?
-აუ, არ მჯერა ლუკიჩ, რომ თქვენ შორის ახლა გრძნობა არ არის და მართლა ბავშვის გამო იქცევით ასე.
-ერთად ვერ ვიქნებით ზუკა...
-რატომ?!
-დაგავიწყდა რატომ დაშორდნენ ბიჭო?-შეუბღვირა სერგიმ ზუკას
-მერე ეგ რა მიზეზია? უაზრო მიზეზია, თქვენ ძმობას ვფიცავარ!
-შენ იცი რა არის ურთიერთობის გაციება? იცი, ზუკა?-გამომექომაგა სერგი
-არ ვიცი!
-ეგ არის ყველაზე დიდი საშინელება, რაც შეიძლება ორ ადამიანს დაემართოს. ეს არის კატასტროფა. აი, მარტივია ჩემთვის ბევრად მარტივია სხვა მიზეზით დაშორება. გიღალატა? შეიძლება მწარეა, მაგრამ შორდები. უკანმოუხედავად შორდები და იცი, რომ აღარასდროს მიუბრუნდები მას. დაგარტყა? ძალიან მძიმეა, მაგრამ შორდები და ისევ იცი, რომ არც ამ შემთხვევაში შემოტრიალდები მისკენ. გადაწყვეტილების მიღება ბევრად მარტივია, როდესაც რაღაც კონკრეტული მიზეზი განგრევს ხვდები? და როდესაც უბრალოდ ზიხარ და უყურებ ადამიანი როგორ არაფერს გრძნობს, მაგაზე ძნელი გადასატანი არაფერია. ზიხარ, უყურებ და ვერაფერზე ელაპარაკები.
ზიხარ, უყურებ და უცებ შენში არანაირ გრძნობას არ იწვევს. არ აინტერესებს დღეს რატომ მოხვედი გვიან სამსახურიდან, ან რატომ იღლები, რატომ არ გრჩება დრო. არ აინტერესებ. აღარ გაინტერესებთ ერთმანეთი. მაგის გააზრება ბევრად რთულია, ვიდრე იმის, რომ საყვარელი ადამიანი გღალატობს. გიღალატა, ეს ხომ ფაქტია? ადექი და დაამთავრე! შეიძლება დეპრესიამ დაგტანჯოს, მაგრამ სულ გეცოდინება, რატომაც წამოხვედი. მაგრამ როცა მიზეზს ვერ პოულობ, რატომ წამოხვედი, როცა ხვდები, რომ მარტო მისი ბრალი არაა. როცა ხვდები, რომ ორივეს ბრალია-თანაბრად!
რომ ვერ შეინარჩუნეთ. რომ ბოლომდე არ გიყვარდათ. ჩემთვის რომ გეკითხა, ვერც მივხვდებოდი, რომ შენ და ლანას რამე პრობლემა გქონდათ. ყველაზე ძნელი ეგაა ზუსტად, რომ შენ თავში ხვდები სიმართლეს და ამის თქმა არ გინდა...ძალიან ძნელია ამ დროს ნდობა დაიბრუნო, რომ ისევ ეყვარები. ურთიერთობაში პაუზა? პაუზა ლუკა? ეგ რამ მოგაფიქრებინა? მაგაზე ლანა ხო არასდროს წამოვიდოდა? იმდენად პრინციპულია, თავის თავს არასდროს ეტყოდა, რომ პაუზა სჭირდებოდა. დაგშორდა და მანდ დაამთავრა. ყველაზე რთულ მდგომარეობაში შენ დაგტოვა და ისე ხართ მანდ ჩარჩენილები, რომ იმის შიში გაქვს, ისევ ეგრე არ დაამთავროთ...
და ისე ხარ მანდ ჩარჩენილი, რომ ბავშვის მიუხედავად, შერიგებაზე დალაპარაკებას ვერ ბედავ.



* * *
ლუკასთან ვიჩხუბე.
ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო. რატომღაც გადაწყვიტა, რომ ისევ უშველებელი პროდუქტებით ჩემთან ამოსვლა, მერე ექიმთან წამოსვლა და ისე მოქცევა თითქოს ჩემი ქმარი ყოფილიყო. აქამდე არ მჯეროდა, რომ იძახდნენ ორსულობის დროს ისეთი ადამიანი ხდები, როგორიც აქამდე არ იყავიო.
შეიძლება ისეთი რაღაც შეგზიზღდეს, ან მოგეწონოს, აქამდე რომ არ წარმოგედგინაო. მე ზუსტად არ ვიცი რა მემართებოდა, მაგრამ საშინლად მაღიზიანებდა ლუკას ქცევები.
არადა, ზუსტად ვიცოდი, სხვა დროს და სხვა ადგილას ასე არ მოვიქცეოდი. ანას რომ ჰქონოდა მსგავსი სიტუაცია, აუცილებლად ვეტყოდი, რომ ბავშვის მამასაც ისეთივე უფლება ჰქონდა ბავშვზე როგორც თვითონ მას და ა.შ.
მაგრამ საშინლად ვიქცეოდი.
ხადნახან მეც კი ვხვდებოდი, რომ არაადეკვატური ვიყავი, მაგრამ ამის აღიარებას მერჩივნა მიწა გამსკდარიყო და თან ჩავეტანე.
ლუკას რომ ვეჩხუბე, იმის მერე არ გამოჩენილა.
მივხვდი, რომ ვაწყენინე.
საერთოდ ჭკუიდან შემშალა იმ ფაქტმა, რომ მე ეს მაღელვებდა.
თუ აქამდე ოდნავაც არ მაინტერესებდა, ლუკა დარეკავდა, თუ არა ოდესმე, ახლა ეკლებზე ვიჯექი. რომ აღარ მოდიოდა, რომ აღარ მომყვებოდა ექიმთან და არ მკითხულობდა.
მაგრამ ისე ვიჩხუბეთ, რომ არც მოვიდოდა, სანამ არ დავურეკავდი.
მე კიდე პრინციპულად არ ვრეკავდი.
ხანდახან მეგონა, რომ 15 წლის თინეიჯერი ბავშვივით ვიქცეოდი, რომ ელოდება პირველ მიწერას. ნაბიჯის გადადგმა რომ ტეხავს და ვერ ვხვდებოდი, ეს აზროვნება სად ჩამომიყალიბდა.
მე დედა როგორ უნდა გავმხდარიყავი?
მე შვილი უნდა გამეზარდა?
ერთადერთი ურთიერთობა მებარა და ისიც თავზე ჩამომემხო.

ამას ემატება ისიც, რომ დღითიდღე ვიბერები. ხანდახან მგონია, რომ უცებ გავსკდები. წელის ტკივილი დამეწყო. ფეხსაცმელზე თასმებს დამოუკიდებლად ვეღარ ვიკრავ. მიჭირს ადგილის პოვნა და ღმერთო ჩემო!....ძილი....ნორმალური ძილი საერთოდ დამავიწყდა რა არის. ვერანაირ პოზაში ვერ ვწვები. ხშირად კოშმარები მესიზმრება და მეღვიძება. ანა მეხვეწება წამოდი ჩემთან, ან მე მოვალ შენთანო, მაგრამ მაგას დილის 7 საათიდან მაღვიძარა რომ ურეკავს, 10მდე არ ჩერდება და კიდე ეგ უნდა ჩემს ნერვულ სისტემას? ამას დაემატა ის ფაქტიც, რომ....

მოკლედ, საღამო იყო. მე ფილმს ვუყურებდი და ვოცნებობდი, რომ ანას, ან ლიკას გავხსენებოდი და გამოსულიყვნენ. მესამე ჯამი პოპკორნი რომ შევჭამე, გადავწყვიტე, რომ ეს უკანასკნელი აღარასდროს მეყიდა, რადგან საშინლად იცის მიჩვევა. სამზარეულოში გავედი ჩაის დასალევად, კარზე ზარი რომ დარეკეს. კართან ზუკა და სერგი იყვნენ ასვეტებულები და დამნაშავე სახით მიყურებდნენ
-ხომ მშვიდობაა?-მოკითხვამდე მივაყარე წამებში მე
-კი, ლან, როგორ ხარ?-გადამეხვია ზუკა
-შემოდით. თქვენ?
-ვართ რა, ძველებურად, ჩვენ რა გვიჭირს ლან... შენ როგორ ხარ?
-და მე რა მიჭირს?-გამეცინა მე და კარები ჩავკეტე-მოდით, დალევთ რამეს?
-ყავას-ორივემ ერთდროულად მიპასუხა
-რა სახეები გაქვთ, მართლა მშვიდობაა?
-კი, კი...
-მოყევით, როგორ მიდის საქმეები?-გავიღიმე და კარადიდან ჭიქები გადმოვიღე.
-გადასარევად ლან, მუშაობს ბარები ყველგან ძალიან კარგად. შენ? არ მუშაობ?
-არა, ვისვენებ ცოტა ხნით. ძალიან დავიღალე და ეს ბოლო თვეები სახლში ვიქნები. ლუკა სად გყავთ?
-ლუკა? აარ ვიცი-დაიბნა ზუკა
-რა გჭირთ, მართლა მშვიდობაა?-ვთქვი და მაგიდაზე ჭიქები დავალაგე
-კი, ლან...უბრალოდ ამოგიარეთ. რამდენი ხანია შენთან არ ვყოფილვართ და არც შენ შემოგივლია.
-ჰო, მქონდა მიზეზი-გავიღიმე მე და ბიჭების წინ ჩამოვჯექი
-იცი, როგორ გაგვიხარდა?
-მჯერა, მაგრამ ახლა რატომ ჩამოგტირით სახეები მაგას ვერ ვხვდები!
-ლუკაა ცუდად
-რა? რა დაემართა?-ფეხზე წამოვხტი მე
-არაფერი გოგო-გაეცინა ზუკას-დაჯექი
-რა მოუვიდა?
-ფიზიკურად არაფერი. უბრალოდ ცუდადაა, თან ისე, რომ ჩვენც არ გველაპარაკება, მაგრამ ეგ რას გამოგვაპარებს? ვერ ხვდები, რომ ისევ უყვარხარ?
-და თქვენ რომ მოხვალთ და დამელაპარაკებით, შევრიგდებით, თუ რა გგონიათ?!
-არ ვიცი ლანა, უბრალოდ ასეთი ურთიერთობის ამ უაზრო მიზეზის გამო დასრულება თავიდანვე დიდი სისულელე იყო.
-რა არის უაზრო მიზეზი, ადამიანებს რომ ერთმანეთი აღარ უყვართ?!
-შენი აზრით, ლუკას არ უყვარხარ?
-არ ვიცი ზუკა. საუკუნეა ჩემთვის ეგ არ უთქვამს და ნამდვილად არ ვარ იმის ხასიათზე ახლა, რომ სიყვარულზე და ძველი ურთიერთობების აღდგენაზე ვიფიქრო.
-გაგიჟდება ლუკა უთქვენოდ. ხომ იცი, რა რაჭველია?! სანამ ეგ თქმას მოფიქრებს...-გაეცინა სერგის
-თქვენ არ გბეზრდებათ ლუკაზე ღადაობა ხო?
-რას ამბობ ლანა? მაგას რა მომაბეზრებს?! მთელი ცხოვრებაა ჩემი ნომერ პირველი სახუმარო თემაა!
-კი, მეც ხშირად ვეხუმრებოდი
-და მაინც...რის გამო დაშორდით ლანა... რის გამო! ნერვები მეშლება!-ოხრავდა ზუკა

* * *

* * *
დღე რომელიც მეზიზღება.
ძალიან ცოტაა ასეთი დღე...
და ერთ-ერთი მათგანიც:

-არ დარჩები?-ვუთხარი ლანას და საფეთქელთან ვაკოცე
-არა-მითხრა მოკლედ და ფეხზე წამოდგა-სახლში წავალ
-ლანა, ჩემთან საერთოდ აღარ ჩერდები
-რას მელაპარაკები, მართლა? ნეტა რატომ?!-პირდაპირ შეტევაზე გადმოვიდა ის
-რატომ?
-იმიტომ, რომ დავიღალე-თქვა და მოსაცმელი აიღო
-ტყუილად ემზადები. დამელაპარაკე, ისე ნამდვილად ვერ გაგიშვებ
-არ მინდა ლუკა რა. ბოლოს ისევ მე გამოვიდვარ დამნაშავე და ძალიან დავიღალე ამ სიტუაციით. არაფრის ახსნა შენ არ გინდა რეალურად. არაფერი არ გაინტერესებს. მაინც იმას დაიჯერებ, რაც შენ გაწყობს და ეგეთი უთიერთობა მართლა არ შემიძლია
-ვერ ვხვდები რა გინდა
-რა მინდა? დავიღალე ლუკა. დავიღალე შენი უყურადღებობით, შენი სიცივით, შენი ფეხებზეობით! იცი, როგორ დავიღალე? სულ სადღაც დაფრინავ! რომ გითხრა აღარ გიყვარვარ მეთქი, აქეთ დამდებ ვალს! არადა უბრალოდ აღარ გიყვარვარ, ან არ ვიცი!
-ლანა...
-არ იმართლო თავი, ძალიან გთხოვ... იცი რამხელა იყო ეს ურთიერთობა? 2 წელი! 2 წელი! და რეალურად არაფერი. რეალურად 2 თვე.
-და მერე გინდა, რომ ეგ სიტყვები არ მეწყინოს?
-გეწყინოს. მეც იცი როგორ მწყინს შენი უყურადღებობა? როგორ გაცივდი ვერ ხვდები? საერთოდ არაფრით არ ინტერესდები. სალაპარაკო თემაც აღარ გაქვს ჩემთან. მოვდივარ, მოვალეობის მოხდის მიზნით მელაპარკები. ოდნავ თბილადაც აღარ მექცევი და მერე გიკვირს შენთან დარჩენა კი არა, 1 საათით გაჩერება რომ აღარ მინდა!
-მერამდენედ უნდა ვიჩხუბოთ ამ თემაზე? ან მერამდენედ უნდა შევრიგდეთ?! თუ არ გინდა, დაამთავრე ლანა და ეგ იქნება! მერამდენედ ამიხსენი? არაფერი იცვლება, ხომ ხედავ? ხომ ხედავ, რომ ვერაფერს ვცვლით?!
-და რა გავაკეთო ახლა, ავდგე და წავიდე? თუ დაშორება გინდა ეგრე თქვი, რა ნამიოკებით მელაპარაკები? მე ძალიან კარგად ვიცი რა მინდა, ეს შენ ვერ გაგიგია, რა გვინდა!
-დავიღალეთ ლანა. ერთმანეთს ვღლით ასე უკვე. არ ვიცი, ალბათ პაუზა გვჭირდება. ცალ-ცალკე უნდა ვიფიქროთ ამ თემაზე. ასე ერთად ხომ ხედავ, რომ ერთ აზრზე ვერ ვჯერდებით!
-ბატონო?-ტონს აუწია ლანამ
-რა გაყვირებს?
-რა გვჭირდება? პაუზა?! მე და შენ ურთიერთობაში გვჭირდება პაუზა? ლუკა მეშვიდე კლასში ხარ?!
-რა იყო? არ გაგიგია, რას ნიშნავს პაუზა, თუ სიტყვის დეფინიცია გინდა, რომ დაგიწერო?
-ეგ ირონია სხვა საქმისთვის გადადე. მე შენთან გრძნობებში გასარკვევად პაუზა არ მჭირდება! 2-3 თვე გავიდეს და მივხვდეთ, რომ უი, ერთად გვინდა?! თუ რას იძახი? მე არ მჭირდება ეგ „პაუზა“! შენ გინდა პაუზა აიღე და გინდა ცოლი მოიყვანე! თუ დავშორდებით, დავშორდეთ!
-ეგ რას ნიშნავს? უკან მოსაბრუნებელ გზას არ მიტოვებ? არც მე და არც შენ თავს?!
-აბა, რას მეუბნები? ავდე სახლში წავიდე, აღარ დაგირეკო, არ გნახო, ვიფიქრო იდიოტივით და 2 თვეში მივხვდები, მჭირდები, თუ არა?! შენ ახლა ვერ ხვდები, ან მე ახლა ვერ ვხვდები?! უბრალოდ გრძნობა გაგიცივდა. ურთიერთობა მოგბეზრდა. ერთი და იგივე მოგბეზრდა და ამის აღიარება არ შეგიძლია ჩემთან. ამის აღიარება გიტყდება!
_ლანა გაჩუმდი!
-მაგრად გიტყდება აღიარო, რომ ამდენი ხნის მერე მოგბეზრდა!
-არ მომბეზრებია!
-მოგბეზრდა და მეტის გეშინია. უფრო სერიოზული ურთიერთობებისაც გეშინია!
-რას ეძახი უფრო სერიოზულ ურთიერთობას ლანა? ოჯახი შენ არ გინდა, თუ მეშლება რამე?
-რა თქმა უნდა, არ მინდა! სად მეჩქარება? რა საჭიროა ამ ეტაპზე ოჯახის შექმნა, ვერ ვხვდები!
-შენ ვერ ხვდები და ჩემიც არ გინდა, რომ გაიგო! შენ არ იცი, რა ძნელია, რომ მოდიხარ, კვირაში ერთხელ, ხან თვეში ერთხელ, მერე თენდება და მე შენი გაშვება მიწევს!
-შენ ხარ უბრალოდ უნამუსო! თურმე თვეში ერთხელ ვარ შენთან, ყოჩაღ!
-ლანა მორჩი რა ისტერიკას
-მოვრჩები ლუკა, გაგრძელებას არც ვაპირებ. ისედაც საკმარისი მოვისმინე. ამ ტექსტს ვისმენ უკვე მეასედ და იცი? ყელში ამომივიდა შენი პრინციპები, შენი ხასიათი, შენი ჩემით უკმაყოფილება. სადღაც 2 თვეში ისე შეიცვალე, ვერ გცნობ და არ მინდა ესეთი ურთერთობა, სადაც, შენ რომ გგონია, პაუზა გადაგვარჩენს. კი არ გადაგვარჩენს, გადაგვაჩვევს ერთმანეთს და მერე გამარჯობის თქმა მოგერიდება, სადღაც შემთხვევით რომ შემამჩნევ, რომელიმე ქალაქში, რომელიმე მაღაზიაში, ან რომელიმე გაჩერებაზე!


* * *
მერე?

სერგის უყვარს ხოლმე ამის თქმა, რომ ყველაზე ტკბილ ურთიერთობას, ან ძალიან მარტივი, უაზრო მიზეზი ანგრევს, ან ძალიან დიდი შეცდომაო.
არ ვიცი, რაც გულისხმობდა ჩემი საუკეთესო მეგობარი ამ სიტყვებში, მაგრამ ჩვენი ურთიერთობა ძალიან მარტივმა და უაზრო მიზეზმა დაანგრია.
იმან, რომ თითქოს ერთმანეთი აღარ გვიყვარდა.
იმან, რომ თითქოს მე გავცივდი და უყურადღებო გავხდი.
იმან, რომ ჯერ ლანას ოჯახზე ფიქრი არ უნდოდა.
იმან, რომ პირველივე შეჯახებაზე, რომელიც ამ 2 წლის განმავლობაში მოგვიხდა, ორივემ ფარ-ხმალი დავყარეთ და მე პაუზა, ლანამ კი დაშორება ავიჩემეთ.

ორივემ სისულელე გავაკეთეთ და ვერასდროს გამოვუტყდით საკუთარ თავს ამაში.
ვერც მე და ვერც ლანა.

ვერც დაშორებიდან 5 თვის თავზე, მისი მეგობრის-ნინის დაბადების დღეზე რომ შევხვდით შემთხვევით ერთმანეთს.
და ვერც მაშინ, მეორე დილით ისევ ერთად რომ გავიღვიძეთ მონატრებული გრძნობით და მონატრებული ემოციით.

მაშინ უფრო უარეს მდგომარეობაში მყოფმა დატოვა ჩემი სახლი და უფრო საშინლად მეჩხუბა, რომ ყველაფერი შეცდომა იყო.

მას მერე აღარ მინახავს.

მას მერე, პირდაპირ 4 თვის ფეხმძიმე ვნახე.
ფეხმძიმე არა-ორსული.

და ყველაფერი ახლიდან დაიწყო.

* * *
კვირა დღე იყო, მაღაზიებში გავიარე. ჩემი გოგოსთვის ჯერ გამოსაყვანი ტანსაცმელი არ მიყიდია და ვიფიქრე, რამეს ავარჩევ მეთქი. რაღა დაგიმალოთ და არაფერი არ მომეწონა. საერთოდ არ მიყვარს გოგოებს აუცილებლად ვარდისფერს და ბიჭებს აუცილებლად ცისფერ ტანსაცმელს რომ ყიდულობენ და მაღაზიებშიც სხვა ფერის ჭაჭანებას ვერ ნახავდით. უკმაყოფილო გამოვედი და ის-ის იყო გზა უნდა გადამეჭრა, შემთხვევით დედაჩემი რომ შემხვდა.
საოცარი სურათი იყო.
დაახლოებით წუთნახევარი ვიდექით ორივე და ერთმანეთს ვაშტერდებოდით ისე, რომ არცერთმა არ ვიცოდით, რა უნდა გაგვეკეთებინა. საერთოდ არ მინდა იმის გახსენება, როგორ ვნახეთ ერთმანეთი და რა დიალოგი გვქონდა. რას არ ვუშვებდი გონებაში, მაგრამ ორივე ზედმეტად ცივად შევხვდით ერთმანეთს და ასევე დავშორდით. მე იმდენად ვინერვიულე, რომ ცივმა ოფლმა დამასხა. 5 წუთიც არ იყო გასული, მივხვდი, რომ სიარული გამიჭირდა, ფეხები მომეკვეთა და გონება დავკარგე.
თვალები რომ გავახილე საავადმყოფოში ვიწექი და თავთან ფერწასული ანა მედგა. მე სანამ გავიაზრე, რა მოხდა, ანა უკვე დასამშვიდებლად იწეოდა
-ანა, ბავშვი!
-კარგადაა! კარგადაა! დამშვიდდი, ნუ დგები! იწექი! ექიმი შემოვა ახლა და ყველაფერს ნახავს. არ ინერვიულო
-ანა, როგორ დამემართა? არ მახსოვს?
-არ ვიცი, წარმოდგენა არ მაქვს! უკვე აქ იყავი, რომ დამირეკეს
სანამ ექიმი შემოვიდა, ანას ათასი კითხვა დავუსვი. მერე მეხსიარება აღმიდგა და გამახსენდა, როგორი განერვიულებული ვიყავი ნინოსთან შეხვედრის შემდეგ. თურმე ისიც აქ ყოფილა, მამაჩემიც, ლიკაც, ანაც, ზუკა და სერგიც კი.
ექიმმა სანამ ბავშვის გულის ცემა არ მომასმენინა, გასაკავებელი ვიყავი. უდიდესი საყვედური მივიღე, რომ ჩემი სტრესი არაფრით არ შეიძლებოდა და გადაწყვიტეს, რომ 1 დღით დაკვირვების ქვეშ უნდა ვყოფილიყავი. ექიმის გასვლა და ზუკას შემოსვლა ერთი იყო
-ნუ გეშინია, მოდის!-მითხრა და ჩამეხუტა
-რა?-დავიბენი მე
-რომ დავურეკე საჭესთან იყო და არაფერი არ ვუთხარი, მერე კიდევ გადავურეკე და მოდის!
-და შენი აზრით ახლა მანქანით არ მოდის?-გამეცინა მე
-ეგ კი ვეღარ ვიფიქრე, ძმაკაცის რაჭველობა გადმომედო!-გამიცინა ზუკამაც და შუბლზე მაკოცა
-ტყუილად დაურეკე. არაა მაგის აქ ყოფნა აუცილებელი!
-აუ ლანა! პატარა ბავშვი ხარ ისევ!
მითხრა ზუკამ და პალატის კაი გაიხურა.
რას მოდიოდა?
დამშვიდებულზე კარგია მოსვლა და წვენების მოტანა, ხო?!
დიდი მადლობა.
არ მინდა!
1 თვე გახდებოდა მალე, რაც ლუკა არ მინახავს და ცოტა არ იყოს, მეშინოდა ამ შეხვედრის.
-ლანა, როგორ ხარ?-თავზე ხელი გადამისვა და საწოლთან მდგომ პატარა სკამზე ჩამოჯდა.
-ფერი არ გადევს ლუკა
-პატარა როგორაა?
-კარგად, კარგად...არ ინერვიულო. 8 თვე გავუძელი და ახლაც ავიტან-გაცინება ვცადე მე
-ძალიან შემაშინე!
-დედაჩემს შევხვდი
-მერე?
-უბრალოდ ვინერვიულე. ნორმალურია. ხვალ გამწერენ
-დავრჩები დღეს. რამე ხომ არ გინდა?
-არა, რას დარჩები? ანა დარჩება. ან საერთოდ არ მინდა დარჩენა...წადი, მართლა ლუკა!
-გაგიჟდი? მარტო ხომ არ იქნები, რა იცი, რა მოგინდეს უცებ?
-ლუკა მართლა წადი, არაფერი არ მინდა!
-„მართლა“ არ წავალ ლანა!-მითხრა მკაცრად და ფეხზე წამოდგა
-მაშინ ყავა მინდა! ცივი!
-ექიმს ვკითხავ!

* * *
ვხვდებოდი, რომ ლუკა თავს მარიდებდა. ხშირად რეკავდა, მაგრამ ჩვენი სასაუბრო თემა მხოლოდ ბავშვი იყო. იმდენ რაღაცას ყიდულობდა, რომ ბავშვის ოთახში არაფრის ადგილი აღარ იყო. მე ზედმეტად არ მეკონტაქტებოდა. ვხვდებოდი, რომ ვეჩხუბე, ახლა ნაბიჯი ჩემზე იყო, მაგრამ მე მეცხრე თვეში გადავედი და საერთოდ არ შემეძლო მეაზროვნა ჩემი და ლუკას ურთიერთობის შესახებ.
ყველაფერი 20 მაისს დაიწყო. მე დილიდან მოუსვენრობამ გამაღვიძა. საშინელმა სიცხემ და ვამჩნევდი, რომ ბავშვი ძალიან ბევრს მოძრაობდა. გულისრევის შეგრძნება მქონდა და ვერაფერი ვჭამე. ერთი ჭიქა წყალი ძლივს დავლიე. იმის მიუხედავად, რომ დაფიცებაც კი შემეძლო, რომ მშობიარობა არ მეწყებოდა, მაინც დავურეკე ჩემს ექიმს და მანაც სასწრაფოდ საავადმყოფოში მისვლა მიბრძანა. მე მშვიდად ჩავალაგე ჩემი ნივთები და ისე, რომ არავის დავურეკე საავადმყოფოში წავედი. კიდევ კარგი ის მაინც მოვიფიქრე, რომ ტაქსით წავსულიყავი, რადგან საავადმყოფოში რომ მივედი, თითქმის დარწმუნებული ვიყავი, რომ მუცელი მტკიოდა.
-მალე იქნება!
გამომიტანა განაჩენი ვანო ექიმმა და მეც ინსტიქტურად ტელეფონს ვეცი. პირველი ლიკასთან დავრეკე:
-ჰო, ლან!
-ლიკუ, დამპირდი, რომ ამ ყველაფერს გაგებით მოეკიდები და კისერს არ მოიტეხავ!
-მოვდივარ!-მიყვირა და ტელეფონი გამითიშა.
არა, იქნებ რას ვეუბნებოდი?
მდა...
ვნახოთ ანას რეაქცია
-ჰო, ლან!
-ანა! ბავშვი გავაჩინე!-ჩავკივლე ტელეფონში
-რა? რანაირად?
-უცებ დამეწყო! საავდმყოფოში ვარ, მალე მოდი რა!
-ვაიმე, ლანა! ვაიმე... გავგიჟდები! მოვრბივარ!
-კაი გეღადავე!-ავხარხარდი მე!
-შენ გოგო ცუდად ხომ არ ხარ?!-იმხელა ხმაზე მიყვირა, კინაღამ საკუთარი სახელი დამავიწყდა
-ცუდად არა, ძალიან ორსულად ვარ და მალე აღარ ვიქნები!
-აბა, დაგიჯერე!
-კარგი, ჩაიცვი მშვიდად და მოდი, უშენოდ არ გავაჩენ!
-მართლა აჩენ გოგო?!
-არა, ტყუილად!
-უჩემოდ რატომ მიხვედი საავადმყოფოში?!
-აუ, ანა! მოხვალ, თუ?!
-კარგი ხო! მოვდივარ! ლუკას დავურეკავ!
-არ დაურეკ... ანა! ფუ, შენი! გამითიშა!

20 წუთში სამშობიარო ბლოკთან მთელი ბატალიონი იდგა. კი, დედაჩემის იქ გამოცხადება ძალიან გამიკვირდა, მაგრამ ყველაზე სასწაული გითხრათ ვინ დამადგა? ნანო!!! ლანა, შენი ამბავი მიმღებში გავიგე და ეგრევე აქ ამოვქანდიო. თან ახლდა თავისი 25 წლის პრინცი და ყოფილი მეუღლე მალხაზი. მეთქი აქ რა ჯანდაბა ხდება თქო და ევროპას ვაწვებითო! ბლოკში შემომივარდა და 1-2 ისტორიაც მომიყვა, უჩემოდ რას აკეთებდა. ამან მგონი ჩემი მშობიარობა დააჩქარა.
ლუკა თავის ბიჭებთან ერთად ყველაზე გვიან მოვიდა სამშობიაროში და ეგრევე ხალათში გამოწყობილი გამომეცხადა
-რას აკეთებ?
-ვესწრები-მითხრა სერიოზული ხმით და შუბლზე მაკოცა-ხომ მაგრად ხარ?!
-შენ ხომ არ გადარეულხარ?! რას ესწრები?!
-კონფერენციას! რას უნდა ვესწრებოდე ლანა? ჩემი შვილის დაბადებას!
-ლუკა, გადი სამშობიარო ბლოკიდან, თორემ იძულების წესით გაგიყვან!
-არსადაც არ გავალ! მინდა, რომ ერთად ვიყოთ!
-ვანო ექიმო! ეს ბიჭი გაიყვანეთ!
-გამარჯობა! მე ბავშვის მამა! ძალიან სასიამოვნოა! ახლა კი აუხსენით ჩემს ცოლს, რომ ჩემი აქ ყოფნა ძალიან შეუმსუბუქებს მდგომარეობას!
-ლანა, იცი მართალია!-აყვა ვანო ექიმიც ლუკას
-არ არის ჩემი ქმარი და ძალიან გთხოვთ ეს უცხო კაცი გაიყვანოთ!
სანამ ჩემი პირადი ექიმი გამოშტერებული იყურებოდა. მივხვდი, რომ ლუკამ ფარ-ხმალი დაყარა. არეული სახით მომიახლოვდა და ჩამეხუტა. 2 წუთი ასე ჩემზე ჩახუტებული იჯდა და თავს მაღლა არ წევდა
-ანას ვეტყვი, არ მინდა, რომ მარტო იყო
-არ ვარ ლუკა მარტო, ვერ ხედავ რამდენი ადამიანია ოთახში?
-მერე რა...
-ანას ეშინია ექიმების, სისხლის და ყველაფრის! არ მინდა, მარტო ვიქნები!
-ლიკუნას?!
-ლუკა არავინ არ მინდა. მე უფრო მშვიდად ვიქნები, ყველა გარეთ რომ დამელოდებით!
-ლან
-რა იყო?
-შენ დღეს ჩემი შვილის დედა ხდები-მითხრა და ამღვრეული თვალები ამარიდა.
მერე ისევ მოვიდა, მეორედ ჩამეხუტა და მე ტირილი მომინდა
-ძალიან მაგრად უნდა იყო! არ შეგეშინდეს, კარგი?
-არ მეშინია ლუკა...
-საოცრება ხარ ჩემი!
-ლუკა...გთხოვ!
-კარგი, მაპატიე...ბოლო იყო!-მითხრა და გამიცინა
-ლუკა სახელზე იფიქრე რა!
-შენ რა, სახელი კიდე არ მოგიფიქრებია?!
-არა!
-ლანა, მე რა ვიფიქრო?!
-აბა, მე ასეთ მდგომარეობაში ვერ ვფიქრობ!
-მაინც შენ უნდა დაარქვა!
-მე რატომ?
-9 თვე მუცლით ატარე, ამ ბავშვისთვის ყველაფერი დათმე, ყველაფერს გადააბიჯე, მე შვილი უნდა მაჩუქო ლანა და სახელიც არ გინდა, რომ დაარქვა?
-მაპატიე, რომ გეჩხუბე!
-მაგაზე არ იფიქრო!

* * *
კიკნაძე?-არა

კიკნაძე?-არა

კიკნაძე?-არა
ისევ არა?
არა!

შეიძლება გული გამისკდეს ნერვიულობისგან.
შეიძლება გული გამისკდეს ნერვიულობისგან.
შეიძლება გული გამისკდეს ნერვიულობისგან.

ეს შეგრძნებები არ მეორდება.
არასდროს გამეორდება.

დერეფანში გიჟივით დავდივარ.
წინ და უკან.
წინ და უკან.
არაფერი ისმის.

მე დღეს მამა ვხდები.
დღეს შვილს აჩენს ქალი, რომელიც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება სიგიჟემდე მიყვარდა.

ჩვენ დღეს არ ვართ ოჯახი და ეს ჩემი ბრალია.
ბავშვს მშობლები არ წაიყვანენ სამშობიაროდან.
ჩვენ არაფერი გვიყიდია ერთად მისთვის.
მე ვერ ვუყურებ ხშირად როგორ იძინებს ის ღამით, ან როგორ იღვიძებს დილით.
მე არ შემეძლება ვიყო ისეთი მამა, როგორიც სულ მინდოდა, რომ ვყოფილიყავი.

ჩვენ არ ვართ ოჯახი, მაგრამ მე დღეს მამა ვხდები.

ჩემს გოგონას ყველაფერი საუკეთესო ექნება.


შეიძლება გული გამისკდეს ბედნიერებისგან.
შეიძლება გული გამისკდეს ბედნიერებისგან.
შეიძლება გული გამისკდეს ბედნიერებისგან.

გოგო.
პატარა გოგო.
ჩემი შვილი.

ის უკვე აქ არის.

ძალიან ახლოს.



* * *
ჩემს გოგონას თეთრი, ბუმბულივით ნაზი კანი და დიდი, ულამაზესი მწვანე თვალები აქვს. დაბადების წამიდან იღიმის. მგონია, რომ პირველად და უკანასკნელად იტირა. გულზე მყავს მიკრული და არაფრით არ მშორდება.
ღმერთო, ბავშვი ჯერ არ დაბადებულა და უკვე კოპიო მამაა!
მამის თვალები, მამის ცხვირი, მამის ტუჩები!
შეიძლება ლუკა კიკნაძე ოფიციალურად გაასვენონ ამ სამშობიაროდან ბავშვს რომ დაინახავს. მართლა მეშინია ბედნიერებისგან გული არ გაუსკდეს, რომ დაინახავს როგორც ჰგავს.
მე სხვა შემთხვევაში ეს ამბავი აუცილებლად მეწყინებოდა.
აქამდე ვინმეს რომ ეთქვა ბავშვი შენ არ დაგემსგავსებაო, შეიძლება ძალიან ცუდი რაღაც მოსვლოდა იმ ადამიანს, მაგრამ ახლა ყველაზე ბედნიერი ადამიანი ვიყავი, რადგან არ ვიცოდი ეს რა შეგრძნება იყო.
არანორმალურად ლამაზი იყო საათების დაბადებული ბავშვი. მე მართლა არ მინახავს ასეთი ლამაზი ახალშობილი და არ გეგონოთ, რომ ამას იმიტომ ვამბომ, რომ ჩემია.
ის უბრალოდ საოცარია.
აქამდე არ ვიცოდი და ახლა დარწმუნებით მინდა გითხრათ, რომ დედობა საჩუქარია.
ყველაზე ახლო ადამიანი შვილია და დღეს პირველად დავრწმუნდი, რომ დედას ისე უყვარს საკუთარი შვილი, როგორც არავინ სხვა და ამას სანამ შვილის პოზიციიდან ვუყურებთ, ვერასდროს გავიგებთ.
ვერც იმას ვხვდებოდი, რატომ გიჟდებოდა ნინო, როდესაც დედას არ ვეძახდი. საათების დაბადებული ბავშვია და უკვე იმაზე ვფიქრობ, როდის დამიძახებს დედას.
როდის იტყვის პირველ სიტყვებს.
როდის გაივლის.
თუმცა უმთავრესად ვფიქრობ, როდის წავიყვან სახლში.
ძალიან მინდა, რომ ჩემი შვილის ისტორია ფილმივით იყოს ჩაწერილი და მე ეს ამ წუთში ჩავრთო, ბოლო ნაწილზე გადავახვიო, სადაც ვნახავ, რომ აუცილებლად ბედნიერი იქნება, რადგან უკვე ისეთი უცნაური ინსტიქტები ჩამერთო, რომ ჩემს თავს არ ვეკუთვნი.
შეიძლება გავგიჟდე, მას რომ რამე ნორმალურად არ ჰქონდეს, ცხოვრების რომელიმე ეტაპზე.
ეს არ ვიცი...
ეს უნდა განიცადოთ.
სხვანაირად ვერ ავხსნი.

* * *

გაიცანით ელენე კიკნაძე.

უკვე მეორე ღამეა, რაც ლანასთან პალატაში ვათენებ. იმის მიუხედავად, რომ ყოველ წუთს მეხვეწება წადი, დაიძინეო, ფიზიკურად არ შემიძლია მათ მოვშორდე. ახლა, როცა ლანამ ამ 2 დღის მანძილზე პირველად დაიძინა და უკვე 2 საათია სძინავს, ეს ისეთი რეკორდული მაჩვენებელია, რომ ბედნიერი სახით ვზივარ და ხელში ელენე მიჭირავს. მაქსიმალურად ვცდილობთ მამა-შვილი, რომ ლანა არ გავაღვიძოთ.

აიჩემა, კოპიო მამააო !
არადა, ხანდახან რომ ამომხედავს ხოლმე, მგონია ლანა მიყურებს.
შეიძლება ჩემი თვალის ფერი აქვს, მაგრამ დანარჩენი? ჩვეულებრივი მინი-ლანაა.

საერთოდ ყველასთვის კარგი იქნება, სილამაზით დედამისს თუ დაემსგავსება.

ამას რომ ვამბობ, ლანას საშინლად სწყინს.
ბავშვი დაგემგვანა და მადლობელიც არ ხარო.

მადლობელი კი არა, მეცხრე...არა! რა მეცხრე?!
უზომოდ ვიცრუე!
მემილიონე ცაზე ვარ და დამეფიცება, რომ ამ 2 დღეში ლანას თუ 15-15 წუთით მაინც სძინავს, მე თვალიც არ მომიხუჭავს.
არ ვიცი, როგორ უნდა ვიცხოვრო მარტო.
არ ვიცი, როგორ უნდა გამოვიზოგო დრო, როცა ელენეს ნახვა მომიწევს.

საერთოდ არ ვიცი, სამშობიაროდან რომ გავალთ რა იქნება და არც მინდა ვიცოდე.
ამაზე ახლა ვერ ვფიქრობ.

საერთოდ ვერაფერზე ვერ ვფიქრობ ელენე კიკნაძის გარდა.

* * *
ლუკა შეიცვალა.
არ ვიცი, რა ჰქვია ამ დამოკიდებულებას, რასაც ის ჩემ მიმართ იჩენდა. არ ვიცი....საქმიანი დამოკიდებულება?
ზუსტად სახელს ვერ ვარქმევ. ხშირად არ მოდიოდა, თავს არ მაბეზრებდა. უფრო სწორედ, მაგრძნობინებდა, რომ არ უნდოდა თავის მობეზრება.
ელენესთან იდეალური იყო.
ძალიან ბევრჯერ მეგონა, რომ გული გამისკდებოდა ემოციებისგან ისე ექცეოდა შვილს. არ ვიცოდი ლუკა როგორი მამა იქნებოდა, მაგრამ ყველა წარმოდგენა დაამსხვია და რაღაც იდეალური შექმნა თავისი სახით.
მე ხანდახან მინდოდა კანი დამეჭამა, ისე ვცოფდებოდი, რომ ოდნავ ყურადღებას არ მაქცევდა.
არც ზედმეტს მეუბნებოდა რამეს, მაგრამ არც ნაკლებს.
აი, თითქოს შარს ვერ მოვდებდი. არადა ისეთი გაღიზიანებული ვიყავი, ხანდახან მინდოდა ფანჯრიდან გადამედო.
-ლანა, ამხელა ფსიქოლოგ ქალს არ შეგეფერება ასეთი არაადეკვატური რომ ხარ!-მიკითხავდა ანა მორალს
-ანა! დაივიწყე ცოტა ხნით, რომ ფსიქოლოგი ვარ და აქეთ დამამშვიდე!
-იცი რას ვერ ვხვდები? როცა მოდიოდა, როცა გაჩვენებდა, რომ შერიგება უნდოდა, როცა ყირაზე იდგა შენ გამო! როცა მართლა ცდილობდა, მაშინ ხელი კარი, ხან სახლიდან აგდებდი, ხან საავადმყოფოდან, ხან კარებს არ უღებდი, ხან რაზე ეჩხუბებოდი, ხან რაზე და როცა ახლა ისე გექცევა, როგორც რეალურად შენ ითხოვდი მისგან, ახლა რატომ გეშლება ნერვები? ვიზე გეშლება ნერვები?! მართლა ვერ ვხვდები რა გინდა.
თუ ეს შენი პოსტსამშობიარო ტრავმაა ჯანდაბას! ცოტა ხანი აგიტანს ყველა, მაგრამ შენ რეალურად რაზე ბრაზდები ისიც არ იცი. შეეშვი ამ ლუკას. ხომ გინდოდა, უბრალოდ ბავშვის მამა ყოფილიყო? ხოდა უბრალოდ ბავშვის მამაა. არაფერი გაქვთ საერთო და მორჩა. უყვარდი, უნდოდა, მაგრამ აღარ მიიღე. მეტჯერ აღარ ეცდება და ეს შენც გადასარევად იცი. ხოდა ახლა მიხედე ბავშვს და საკუთარ თავსაც. დაივიწყე !

* * *
ზაფხულს გადასარევად დაემთხვა ჩემი დეკრეტული შვებულება. მოვკიდე ლიკას და ანას ხელი და ჩემთან და ელენესთან ერთად დასვენება ვაიძულე.
იძულება კი არა დიდი სიხარულით დამთანხმდა ორივე. ეს წელი ზღვაზე დასვენება გამოვტოვეთ სამივემ და პირველად ვეზიარე მთაში დასვენების სიდიადეს და საზრისსაც ჩავწვდი.
ლუკამ 2ჯერ ჩამოგვაკითხა.
ჰო, არაფერი...
როგორც კი დავბრუნდით სამსახურში მომიწია მისვლა. საერთოდ კიდევ რამდენიმე თვე არ ვაპირებდი, რადგან ბავშვისთვის ამ ეტაპზე ძიძის აყვანა არ მინდოდა და ისედაც არ ვიყავი საუკეთესო მდგომარეობაში, მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა. საბედნიეროდ ეს ბოლო პერიოდი ლიკა ჩემთან გადმოცხოვრდა და ბავშვიც უპრობლემოდ დაიტოვა რამდენიმე საათით. მე დაფეთებულივით ყველაფერი გამზადებული დავუტოვე, როდის რა უნდა ჩაეცვა, დაელია, ეჭამა და ა.შ. ლიკუნამაც გემრიელად დამცოფა, როგორღაც დეიდა-დისშვილი მოვახერხებთ უშენოდ მოვგვარდეთო.
მე ზუსტად 1 საათით მივედი სამსახურში და ვითხოვე, რომ ახალი პაციენტები ამ დროისთვის არ დაემატებინათ, რადგან ფიზიკურად ჯერ არც შემეძლო და არც მინდოდა, რომ სამი თვის ბავშვი ეგრევე ძიძისთვის ჩამეხუტებინა. შეიძლება დამხმარე ბევრი მყავდა, მაგრამ მინდოდა პირველ ეტაპზე მაინც სრული დატვირთვით გამეზარდა. ჩემს ძველ კლიენტებს სახლში ვიზიტებზეც გადასარევად შევუთანხმდებოდი, ზედმეტი თავის ტკივილის გარეშე. ნანო ისედაც ყოველდღე მირეკავდა და ბავშვის მოკითხვის შემდეგ იწყებდა თავის თავგადასავლებზე საუბარს.
უკვე სახლში მოვდიოდი, გზად დანქინში გავიარე და ლიკუნას დონატები ვუყიდე. ის-ის იყო ტაქსიში უნდა ჩავმჯდარიყავი, რომ მოპირდაპირე მხარეს ერთ-ერთი რესტორნიდან გამოსული ნაცნობი სილუეტი შევნიშნე. ისე ვიყავი დაღლილი, წამით გონებამ ვერ აღიქვა გამოსახულება, მაგრამ ალბათ 5 წამიც არ დამჭირდა ლუკა კიკნაძის გასარჩევად, რომელიც ყურებამდე გაღიმებული შესციცინებდა, ვიღაც მაღალ, შავგვრემან, ელეგანტურ ქალს. წამით გული ისე მეტკინა, კინაღამ ტირილი დავიწყე.
მეც არ ვიცი, რატომ დამეუფლა ეს გრძნობა. მაგრამ ლუკას დანახვა სხვა ქალთან? თანაც ახლა?
ჩემთვის დარტყმა იყო.
გაქვავებული ჩავჯექი ტაქსიში და აკანკალებული ხმით ვუკარნახე მძღოლს მისამართი. თვალი გავაყოლე იმ ადგილს, სადაც ზუსტად 2 წუთის წინ ჩემი ცხოვრების საყვარელი მამაკაცი დავინახე უცხო ქალთან ერთად, როგორ ჩაჯდა მანქანაში და ადგილს მოწყდა.
-კარგად ხართ?-მკითხა ახალგაზრდა მძღოლმა, როგორც კი ჩემდაუნებურად ამოვისრუტუნე
-დიახ...-იყო ჩემი აკანკალებული ხმა
-ხანდახან კაცები იდიოტები ვართ!-გამიღიმა და სარკიდან გამომხედა
-ხანდახან იდიოტები ქალების შეცდომების გამო ხდებით!-შევუსწორე მე და მზერა ფანჯრისკენ გადავიტანე
-ეგეც მართალია
მითხრა მშვიდად და გზა განაგრძო.
მე ყელში სინდისმა მომიჭირა.
არაფერი გამოვიდოდა.
ყველაზე მძაფრად ვიგრძენი ამ წინადადების არსი და მინდოდა საკუთარი ცხოვრება ერთ დიდ ფურცელზე ამომეწერა და მაკრატლით ნაკუწებად მექცია, რომ არავის, არასდროს სცოდნოდა, როგორ შეგვიძლია ადამიანებს ბუზისგან სპილოს გამოძერწვა და არაფრისგან ყველაფრის შექმნა.
როგორ შეგვიძლია პრინციპებს გადავაყოლოთ ცხოვრების ის მნიშვნელოვანი მომენტები, რომლებიც უკვე გამოვტოვეთ და ვერასდროს დავბრუნდებით უკან.
ვაი, რომ არც დროის მანქანაა გამოგონებული და არც რაიმე ხერხი, რომ დავბრუნდე და ჩემი ცხოვრების ბორბალი ახლიდან დავატრიალო.
მაგრამ საკუთარ თავს იმის პირობასაც ვერ ვაძლევ, რომ ისევ ასე სულელივით არ მოვიქცევი.

* * *
ბოლო პერიოდი საშინლად გადავიღალე.
ელენეს ზედმეტი ხმა რომ არ გამიგია 3 თვის განმავლობაში, ამ ბოლო დროს ისეთი ჭირვეული გახდა, ვერ ვაძინებ.
სულ ეღვიძება და ხშირად ტირის. ექიმი კი იმეორებს ბუნებრივიაო, მაგრამ მე რომ სრულიად მომარყია, ეს ზუსტად ვიცი!
სულ ვნერვიულობ, სულ შიშში ვარ, რომ ვაძინებ, ადგილზე ვშეშდები, რომ არ გავაღვიძო.
ახლაც, ზუსტად 10 წუთის ჩაძინებულია და კარები სავარაუდოდ ლუკამ „ჩამოიღო“. სირბილით მივედი კარამდე და სახლში შემოვუშვი
-მოდი-უემოციოდ ვუთხარი. ლუკამ მხიარულად გადამკოცნა და ტრადიციულად უზარმაზარი ცელოფანი მომაჩეჩა ხელში
-ეს რა არის?-ვიკითხე გაოცებულმა
-შოკოლადის ტორტი მოგიტანე! ვიცი, რომ ძალიან გიყვარას და თან ლიკუნამ მითხრა, არაფერს არ ჭამსო, საშინელი მადა აქვსო!
-კარგი რა ლუკა! საიდან მოიტანა ლიკუნამ, რომ საშინელი მადა მაქვს? მაგას კიდე ორსულად ვგონივარ მგონი!
-აბა, ჭამ და ის მატყუებს?!
-ვჭამ გადასარევად!
-მაგიტომაც ხარ 2 კილო.
-უცებ დავიკელი ლუკა, ესე ხდება ხოლმე-თავი ავარიდე კიდევ ერთ კონფლიქტს მე
-ჰო, მთელი სამყაროს დედები წვალობენ მშობიარობის შემდეგ დაკლებაზე და შენ ეგრევე 20 კილო დააგდე! ვინ დაიჯერებს ამას?!
-20 კილო არც მომიმატია, რომ დამეგდო!
-ხოდა მგონი მინუსებში წახვედი, ძალიან გახდი ლანა !
-კარგი, შევჭამ...
-ბავშვი სადაა?-როგორც იქნა გაახსენდა
-დაიძინა 10 წუთია
-აუ, რატომ დააძინე? ხო გითხარი, მე დავაძინებ თქო?!
-ლუკა, რა მეთქვა 3 თვის ბავშვისთვის, თვალები ნუ გეხუჭება თქო?! სხვათაშორის გმირულად გელოდებოდა, მაგრამ ვეღარ გაუძლო ბოლოს
-ლანა, დასვენება არ გინდა? გადაღლილი მეჩვენები. თუ გინდა, ანას უთხარი და 2 დღით წადი სადმე, დაისვენებ, გამოიძინებ, ბავშვს მე დავიტოვებ...
-კარგი რა ლუკა! რა დასვენება მინდა? თან რა დამასვენებს, როცა არ მეცოდინება, ელენე სად არის და რას აკეთებს!
-ღამე ისევ არ გძინავს ხო?-ყავის დასხმა დაიწყო ლუკამ-დალევ?
-არა, არ მინდა. მძინავს!
-ლანა, რატომ მატყუებ? ხომ ვხედავ, რომ გამოუძინებელი ხარ და ისიც ვიცი, ელენე როგორი ჭირვეული ბავშვია! ზუსტად ვიცი, ყოველ 2 საათში იღვიძებს, შენც გაღვიძებს და ისიც გადასარევად ვიცი, რომ თუ ძილი გაგიტყდა, მერე საერთოდ ვეღარ იძინებ
-ლუკა, პატარაა! გაიღვიძებს, აბა როგორ გინდა სხვანაირად?! და არ მინდა იმაზე ხაზის გასმა, რო იცი ჩემი ძილის რეჟიმი როგორია!
-ისე მინდა, რომ დამხმარე არავინ გყავს, არ გინდა ძიძა ავიყვანოთ?!
-და რა გინდა ახლა მითხრა, რომ ბავშვს სათანადოდ ვერ ვუვლი?!
-ლანა, რა შუაშია?! ძალიან კარგად უვლი და მართლა გმირი დედა ხარ ეს ბოლო პერიოდია,მაგრამ შენზე ვღელავ!
-ჩემზე ნუ ღელავ!-ვუთხარი და დივანზე დავჯექი-წყალს წამომიღებ?
-ყავა მართლა არ გინდოდა?
-არა
-გეძინება ლან?!
-არა მეთქი ლუკა! რა ხდება სამსახურში მოყევი!
-როდის აქეთ გაინტერესებს ჩემი სამსახური?!
-ახლა მაინტერესებს...
-ტენდერი მოვიგეთ 2 დღის წინ და ძალიან ბევრი საქმე მაქვს
-მე რომ გავალ სრული დატვირთვით, ალბათ მერე მართლა მომიწევს ძიძის აყვანა...
-საუკეთესო შევარჩიოთ!
-სხვა, ლუკა?!
-რა სხვა?!
-სხვა არაფერი ხდება?
-არა. ყველაფერი ძველებურად. მაინც არაფერს შეჭამ?
-არა, არ შემიძლია ახლა
-წამოდი, ადექი!
-რა?-დავიბენი მე
-ადექი, ლანა!-მკაცრი იყო მისი ტონი
-სად უნდა წამოვიდე?!
-უნდა დაიძინო!
-შენ ხომ არ გაგიჟებულხარ?! არ მეძინება!
-ლანა, სამჯერ მაინც ჩამოგივარდა თავი, რაც მე მოვედი, რას ჰქვია არ გეძინება?! წამოდი და დაწექი
-ლუკა, 3 წლის ხარ?!
-არა, თითქმის 10ჯერ მაგდენის! მაგრამ შენ ახლა მაინც დაიძინებ
-ელენე გაიღვიძებს, ტონს დაუწიე!
-ელენე თუ გაიღვიძებს, მე მივხედავ!
-არ დამეძინება ლუკა!
-წამოდი ოთახში და დაგეძინება!


* * *
ოთახიდან გაბრუებული გამოვედი. წამით ვერ მივხვდი, რა ხდებოდა, ან რამდენი ხანი მეძინა. ერთადერთი რაც შევნიშნე იყო ის, რომ ელენე თავის საწოლში აღარ იწვა. მისაღებში გამოვედი და თვალწინ გადაშლილმა სურათმა ტირილი მომანდომა.
ლუკას ელენე გულზე ჰყავდა მიხუტებული და რაღაცას ელაპარაკებოდა. ელენეც იცინოდა. მე არც ის მესმოდა, რას ამბობდა ლუკა და ალბათ, არც ელენეს ესმოდა, თუმცა მთავარი აქ არ იყო, გაგეგო, რას ამბობდა ორი ადამიანი.
მთავარი იყო ის, რომ ლუკა 100%ით დარწმუნებული იყო, ელენეს მისი სიტყვები ესმოდა.
მთავარი იყო ის ემოცია, რომელიც მე მათი დანახვისას გამიჩნდა. გამიღვივდა და ტვინში ისე მომაწვა, მეგონა თავი გამისკდებოდა.
ელენეს ლუკა სიგიჟემდე უყვარდა.
რაც უფრო იშვიათად მოდიოდა, უფრო უბრწყინავდა თვალები მისი დანახვისას. მე კი ეს ფსიქოლოგიურად მანგრევდა.
არ ვიცოდი როგორ ვიცხოვრებდი ისე, რომ ელენეს ლუკას დანახვა ყოველთვის უფრო მეტად გაუხარდებოდა.
არა, ეს ეგოიზმი არ არის.
ეს არც იმის შიშია, რომ ჩემზე მეტად ეყვარებოდა.
ეს ჩემი პირადი შიშია.
რომელზე ლაპარაკიც ყველაზე მეტად არ მინდოდა.

ლუკამ შემამჩნია, ელენე ხელში აიყვანა და ჩემკენ წამოვიდა
-გამოიძინე?
-კი, მადლობა
-ჩვენ ვჭამეთ!-მითხრა მხიარულად და ელენეს სათამაშო გამოართვა
-ელენეს მაისური უკუღმა აცვია-სიცილი ამიტყდა მე და სამზარეულოსკენ წავედი
-რა?! რა სისულელეა! მაჩვენე მა!-უთხრა ბავშვს და შემოატრიალა
ჩემმა გულმა დაძახებულ „მა“-ზე სწრაფად მოასწრო რეაგირება და წამით გაჩერება გადაწყვიტა.
-ამის გამო არ დაგსჯი!-ენა ძლივს მოვიბრუნე მე
-მერე რა! ვის არ მოსვლია?!-თავი გაიმართლა ლუკამ
-ყავა გინდა?
-რამდენ ყავას სვამ?! მერე იტყვი, ვერ ვიძინებო
-გინდა, თუ არა?!
-მინდა! და მერე წავალ
-წახვალ?-დავიბენი მე
-ჰო, აბა აქ ხომ არ დავრჩები ლანა?!
-ა, ჰო...არა! მაპატიე, ახალი გაღვიძებული ვარ და ასეთ დროს კარგად ვერ ვაზროვნებ
-ვიცი
ისეთი „ვიცი“ იყო, ავტომატურად რომ მახსენებდა იმ ფაქტს, რომ ლუკამ გადასარევად იცოდა, ახალგაღვიძებული, ვაზროვნებდი, ვცეკვავდი, ვმღეროდი, თუ ხაჭაპურს ვაცხობდი...
ყავა მივაწოდე და ჩამოვჯექი
-ახალი რა ხდება ლუკა?
-შენ რამე გჭირს? თუ მთელი დღე ამ კითხვას რატომ მისვამ?
-ისე...-ავიჭერი მე და სახე გავატრიალე
-კონკრეტულად გაინტერესებს რამე და კითხვა გერიდება?
ღმერთო ჩემო! ეს ბიჭი როდიდან აღარ არის რაჭველი? ძალიან გთხოვთ, დააბრუნეთ მიუხვედრელი და „გვიან მოაზროვნე“ ლუკა.
-არა, არაფერი...
-ძალიან კარგი!

აღარაფერი მითქვამს.
ყავა დალია.
ელენეს ეთამაშა ცოტა ხანი და წავიდა.
ბავშვს აკოცა, მე არა.
უკვე ასე ხდებოდა.
მე უბრალოდ მემშვიდობებოდა, მესალმებოდა, პამპერსებს და ფაფებს მიტოვებდა და მიდიოდა.
მე მადარდებდა?
აქამდე არ ვიცი და ახლა, რა თქმა უნდა, მადარდებდა!


* * *

ლიკუნას დაჟინებული თხოვნით ელენე ბებიასთან წაიყვანეს. არ ვიცი, ნინოს რა პრინციპი ჰქონდა ასეთი, მაგრამ ცოცხალი თავით არ აპირებდა ჩემთან დალაპარაკებას. მეც, რა თქმა უნდა, იხტიბარს არ ვიტეხდი და პირში წყალი მქონდა ჩაგუბებული. ლიკუნამ რომ ელენე წაიყვანა, ვიფიქრე მაღაზიებში გავივლი, რამეს ვიყიდი მეთქი და გზად ანასაც გავუვლიდი.
საერთოდ, როდესაც დედა ხდები, საოცრად გიზიდავს ყველა ბავშვის მაღაზია და გინდა ყველაფერი იყიდო, რაც თვალს მოეწონება.
იმ საღამოს გემოვნებაში გავიჭედე. ოთხ მაღაზიაში ვიყავი და ყველგან, ყველაფერი დავიწუნე ახირებული პენსიონერივით.
გაბრაზებული გამოვედი მაღაზიიდან და სანამ ცოფების ყრას დავიწყებდი, ზურგს უკან ნაცნობი ხმა გავიგე
-ლანა?!
სანამ მთლიანი კორპუსით შემოვტრიალდებოდი, უკვე ზედმეტად კარგად ვიცანი ნინოს მეგობრის შვილის რეზი ირემაძის ხმა და ყურებამდე გაღიმებული შემოვტრიალდი
-რეზი, როგორ ხარ?!-გადავეხვიე დიდი ხნის უნახავ ირემაძეს მე
-ლანა, „სკოლკა ლეტ, სკოლკა ზიმ?“
-სად დაიკარგე? როდის ჩამოხვედი?-ვიცინოდი მე
-2 თვეა რა ! ვისვენებ!
-ოჰ, რისგან?!-გამახსენდა მისი უსაქმურობის გამო, როგორ გაგზავნეს საწყალი რეზი ბიძამისთან ევროპაში, რომ რამე გამოსვლოდა
-სწავლა, მუშაობა, ბიზნესები!
-ყოჩაღ შენ!
-შენ როგორ ხარ?
-მე ძველებურად, როდის უბრუნდები ევროპას ?
-გოგო, ცოლი მომყავს და მაგიტო ჩამოვედი!
-რა თქვი?-სიცილი ამიტყდა მე
-ხო, რა იყო?!
-შენ და ცოლი? ხომ მშვიდობა გაქ? რეზი მართლა შენ ხარ? იცი, მგონი შემეშალეთ! უკაცრავად!-სიცილს არ ვწყვეტდი მე
-ოხ, ლანა! არ შეცვლილხარ რა !
-ვინ მოგყავს, სალომე?
-შენ საიდან იცი?
-სალომეს შეურიგდი რეზი?-თვალები შუბლზე ამივიდა მე
-კი, ბოლოს მაინც ერთმანეთთან მიგვიყვანა ბედმა!
-აუ, როგორ გამიხარდა! ამდენი ხნის მერე? ყოჩაღ რეზიკო!-ისევ ყურებამდე ვიღიმოდი მე და ქუჩას მივუყვებოდი
-მთელი ოჯახი დაპატიჟებულები ხართ ხოდა ქორწილში
-მაგ სიამოვნებას ნამდვილად არ დავაკლდები!
-შენ რას აკეთებ აქეთ?!
-ბავშვისთვის მინდოდა რაღაცის ყიდვა და არაფერი არ მომეწონა!
-აუ, ვათვალიერებ ხოლმე სურათებს, რა საყვარელია?! ისეთი ლამაზი თვალები აქვს, აი, სასწაული! შენ არ გგავს ხო?!
-არა, მე არ მგავს-მეღიმება მე და ლუკა მახსენდება
-ერთხელ გამოგივლი!
-გამომიარე და სალომეც წამოიყვანე. ელენესაც გაგაცნობ! სხვათაშორის უკვე ხალხს იმახსოვრებს
-ძალიან საყვარელია და ძალიან ლამაზი!
-ჯერ სად ხარ, რაც უფრო გაიზრდება, უფრო გალამაზდება!
-„ჩემი შვილი ყველას ჯობია“ დედა ხარ ლანა!-იცინოდა რეზი
-ეგღა მაკლია, ვინმეზე ნაკლები შვილი მყავდეს რა!-ვიხუმრე მე- ისე, შენ მაგრად გცემ ირემაძე! არ დამავიწყებინო მთელი ბავშვობა!
-ვახ, როგორ გამიხარდა, რომ გნახე?!
-შეიძლებოდა ისე წასულიყავი, არც გაგხსენებოდი!
-კი აბა! 5 წელია არ მინახიხარ და ისე წავიდოდი?!
-აფერისტი ბავშვი იყავი სულ და არ შეცვლილხარ!
-დედაჩემის მეგრული გენის დამსახურებაა!
მე და რეზიმ გავიხსენეთ ბავშვობა. ამ სიცილში და სეირნობაში იმხელა მანძილი გავიარეთ, რომ საერთოდ დამავიწყდა, სად ვიყავი, ან სად მივდიოდი. გიჟებივით ვიცინოდით შუა ქუჩაში, ცოტაც და ასფალტს ჩავეხუტებოდი და იქ გავაგრძელებდი ხარხარს, მაგრამ უეცრად თავზე თითქოს ცივი წყალი გადმომესხა, რაღაც შენობიდან გამოსული ლუკა რომ დავინახე, იმ ქალთან ერთად, რომელთანაც 1 კვირის წინ.
ავტომატურად შევწყვიტე სიცილი და თვალიც გამიშტერდა. ლუკამაც ავტომატურად ჩემკენ გამოიხედა, უცნობ ქალს გადახედა და მშვიდი ნაბიჯით მომიახლოვდა.
ჩვეულებრივ გადამკოცნა, რეზის ხელი ჩამოართვა და მისი „კავალერიც“ გაგვაცნო.
-ძალიან სასიამოვნოა
არ ვიცი, სიტყვები საიდან ამომივიდა, მაგრამ თავს ძალა დავატანე, რომ ბუნებრივი ვყოფილიყავი
-ბავშვი სადაა ლანა?-ზედმეტად სწრაფად მკითხა ლუკამ
-ლიკასთან-უხეშად ვუთხარი მე და ნაბიჯი გადავდგი წინ
-ამოვივლი-მითხრა იგივე ტონალობაში და მე რეზი სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით დავქაჩე, რომ ფეხი გამოედგა.
ერთმანეთს დაემშვიდობნენ და საპირისპირო მიმართულებით წავიდნენ.
-ლან...ეს...-სიტყვებს თავი ვერ მოუყარა რეზიმ
-აუ, არაფერი მკითხო გთხოვ რა! ყველაფერი ყოველთვის კარგად არ მთავრდება.


* * *
მეძინა. ელენემ წამოიტირა და მისმა ხმამ გამაღვიძა. კარზე ვიღაც ისე აბრახუნებდა შიშისგან შევხტი. ელენე საწოლიდან ამოვიყვანე და დავამშვიდე. მასთან ერთად გავედი მისაღებში და შუქი ავანთე. კარს იქით ლუკა იდგა და გიჟივით აბრახუნებდა.
მე გული გამისკდა
-შენ ნორმალური ხარ?-ვუთხარი და კარი გავხსენი
-სად ხარ ლანა? ჩამოვანგრიე კარები!
-როგორღაც ვხედავ, რომ ჩამოანგრიე! გვეძინა, საათი არ გაქვს?-ვყვიროდი მე
-ვერ მოვედი აქამდე! ვერ მოვედი ლანა!
-აა...დიდი ბოდიში, დამავიწყდა, რომ ფრიად მნიშვნელოვან შეხვედრაზე იყავი და ვერ გაგითვალისწინე, რომ მთვრალი მოვარდებოდი სახლში და ყვირილს დაიწყებდი! ყვავილები არ მომიტანე, ბოდიშის ნიშნად?!
-შეხვედრებზე შენ ნუ მელაპარაკები და მოიშორე ეგ ირონია, თუ არ გინდა აქაურობა დავანგრიო-აფეთქდა ლუკა
-ბატონო?
-ბატონო და რაც გაიგე! მე ნუ მელაპარაკები შენ შეხვედრებზე თქო!
ასეთი გაავებული ლუკა ნანახი არ მყავდა. უცებ მეგონა, რომელიღაც თინეიჯერული ისტორიიდან გადმოვარდნილი ძველი ბიჭი იყო, რომელიც ერთ ხელში ავტომატით და მეორე ხელში ვარდებით მემუქრება და თან სიყვარულს მეფიცება
-ცუდად ხომ არ ხარ?!-ჩემი კითხვა იმდენად ბუნებრივი იყო სიცილი კინაღამ ამიტყდა
-არა, ვერ ხედავ, გადასარევად რომ ვარ?
-კი, იმ ქალთან ნამდვილად გადასარევად იყავი!-ენას კბილი ვეღარ დავაჭირე მე და სისულელე წამოვროშე
-და მერე?
-რა?-დავიბენი მე
-მერე რა, მერე რა, რომ თუნდაც იმ ქალთან გადასარევად ვიყავი?!-მითხრა სრულიად უემოციოდ და მე ადგილზე გავიყინე
-მერე არაფერი....-გულში ისე საოცრად ჩამწყდა რაღაც, რომ ელენე კინაღამ ხელიდან გამივარდა.
ლუკას მოვშორდი და ელენე იქვე დავაწვინე.
-შენც ანალოგიურ მდგომარეობაში არ იყავი?! -მკითხა ლუკამ გამაღიზიანებლად
-შენ მართლა ცუდად ხარ მგონი! ლუკა წადი სახლში, არ მინდა შენთან ლაპარაკი
-არ გინდა და მე მინდა! ჩემზე გაქ პრეტენზია, როცა სრულიად უეცრად ქუჩაში ჩემი შვილის დედა მეცხადება, ვიღაც უცხო კაცთან ერთად?!
-და მერე რა? მე არ მაქვს უფლება, რომ ვინმესთან ერთად გავიარო?-გავმწარდი მე
-და ბავშვი?! სად იყო ელენე?!
-ლიკუნამ წაიყვანა მეთქი, არ გითხარი? ნინოსთან მიიყვანა! შენ სრულ ჭკუაზე არ ხარ?! რადგან დედა ვარ ეს ნიშნავს, რომ სულ ბავშვთან უნდა ვიყო? მოდი აბა, შენც იყავი სულ ბავშვთან, რაზე ბრაზდები, ნინოსთან რომ იყო, თუ იმაზე, რომ სხვასთან მნახე?
-გადასარევ ჭკუაზე ვარ!
-არა, ლუკა, იცი რა არის? უბრალოდ არ გინდა აღიარო,რომ ჩემზე ეჭვიანობ. სულ ეს იყო. რეზი ნინოს მეგობრის შვილია, ერთად გავიზარდეთ და ვმეგობრობდით ყოველთვის. სხვათაშორის ქორწილი აქვს მალე და ჩემთან არა, თავის შეყვარებულთან. შენ კიდე იდიოტივით მოიქეცი, იეჭვიანე და თან მაშინ, როცა ეჭვიანობის საფუძველი საერთოდ არ გაქვს, იდიოტივით მოდიხარ და საქმეებს მირჩევ, ღამის 2 საათზე მოდიხარ, კარები ჩამოიღე, ბავშვი გააღვიძე და კიდე პრეტენზიები გაქვს?!
-მორჩი, ლანა...
-მე მოვრჩე? შენ მოვარდი და კაცმა არ იცის, რატომ. რა გინდოდა?
-ნუ ყვირი ელენესთან!
-ახლა ნუ ვყვირი?! ახლა ნუ ვყვირი?! ელენეს არაფერი ესმის, საბედნიეროდ ჩვენი ერთი სიტყვაც არ ესმის! გაიგე?!
-გაჩუმდი ლანა! იტირებს ბავშვი!
-რა, რა უნდა გაიგოს ბავშვმა? რომ გაიზრდება ისედაც მიხვდება, ვინ არის ამ ურთიერთობაში უფრო დიდი იდიოტი! და თუ ეს მე აღმოვჩნდები წინ არ გადაგიდგები ნუ გეშინია!
-გაჩუმდი რა! ლანა, იცი რა?! უგულო ხარ! აი, ამდენი ხანია ვფიქრობ და ამას მივხვდი. უგულო ხარ და უგრძნობი! არ იცი, რას ლაპარაკობ და ვის, როგორ ტკენ გულს! ხო, გინდოდა მოვსულიყავი და ყველაფერი მელაპარაკა? გინდოდა? ყვირიხარ და ისიც ფეხებზე გკიდია, რომ შენს შვილს ეშინია! ვინ არის აქ დამნაშავე? მე? ისევ მე? ისევ ლუკა? როდემე? კი, ვიყავი იმ ქალთან ერთად და მერე რა? რატომ არ უნდა ვიყო? რადგან შენთან ოდესღაც ურთიერთობა მქონდა? მქონდა და მერე ყველანაირი გზა ჩამიკეტე, რომ შენთან ვყოფილიყავი, სანამ სხვასთან არ დამინახე, მანამდე წარბი არ შეგიხრია და ახლა რაღა გინდა? ძალიან გინდა მოისმინო? არაფერი. არაფერი არ მაკავშირებს იმ ქალთან, სამსახურებრივ საქმეს თუ არ ჩავთვლით, არაფერი! მეუღლეს ჰყავს და შვილიც და ჩვენი შეხვედრის ერთადერთი აზრი სამსახური იყო. ძალიან მინდა ასე არ იყოს. ძალიან მინდა, ის ქალი მართლა ჩემი მეორე ნახევარი იყოს, ან ვინმე, საცოლე, შეყვარებული, თუნდაც საყვარელი, მაგრამ არ არის! არ არის! და იცი, რატომ?! იმიტომ, რომ უაზროდ ისევ შენ მიყვარხარ!
შენ კიდე ამასობაში უბრალოდ უგულო ადამიანად იქეცი! გეყოს რა ყველაფრის ჩემთვის გადმობრალება! გეყოს! ერთი სიტყვა წამომცდა, ერთი სისულელე და მთელი ცხოვრება არ მაპატიე.
არ მაპატიებ და ნუ მაპატიებ!
უკვე მეც დავიღალე. შეგიძლია საერთოდ არ შეიმჩნიო ჩემი არსებობა და ელენეს ცხოვრებაში ისე ჩავერევი, რომ შენ შემიძლია გამარჯობაც არ გითხრა,თუ ეს ამდენად გაწუხებს, მე მაბრალებ ეჭვიანობო და ამ დროს აქეთ მადებ ვალს, იმ ქალის გამო, რომელიც ჩემი თანამშრომელია.
დავიღალე რა...გესმის?! დავიღალე! შემომხედე და კარგად დაიმახსოვრე ეს დღე. ვდგავარ და ცხოვრებაში პირველად გიყვირი მეც! გესმის?! გამომიყვანე მდგომარეობა, ხომ არასდროს მიჩხუბია? ხომ არასდროს მიყვირია? ესეც მოახერხე. ხომ არასდროს დაგავიწყდება, როგორი მტკივნეული იყო? ხომ ყოველთვის გემახსოვრება? ამასაც ხომ არასდროს არ მაპატიებ? შენი სიამაყე ხომ არასდროს მიგიშვებს აქამდე?
ხომ ყოველთვის წამომაძახებ ამ შეცდომასაც!
ხოდა მაპატიე ლანა!
წინასწარ მაპატიე!
ის, რომ შემიყვარდი ოდესღაც, ის, რომ ახლაც მიყვარხარ!
მაპატიე და კარგად იყავი!

ლუკამ კარი მაგრად გაიჯახუნა და წავიდა.
მე გაქვავებული ვიჯექი და ცრემლები თავისით მომდიოდა.
პირველად ვიგრძენი ცხოვრებაში, რომ საშინელი ადამიანი ვიყავი.
ჩემთან მოახლოების უფლებას არ ვაძლევდი, მაგრამ არც სხვასთან ვუშვებდი და ამის მიუხედავად, თვითონაც რომ არ უნდოდა, არავისთან წასვლა, ამ ფაქტმა ასჯერ უფრო მტკივნეულად მომკლა.
მერჩივნა ერთქვა, რომ ვიღაც ჰყავდა, ვიღაც მოეწონა, შეუყვარდა და ეთქვა, თავი დამანებეო... ამან კიდე რა მითხრა? მიყვარხარო...
მეგონა, გული ამომაგლიჯა და თან წაიღო. ისე ამტკივდა ყველა ორგანო, სხეული მთლიანად გამიბუჟდა.
ყელში სიმწარე მომაწვა. მინდოდა, გარეთ გავსულიყავი და ბოლო ხმაზე მეღრიალა.
უფლება არ მქონდა.
უფლება არ მქონდა, ასე მოვქცეოდი.
ყველა ბიჭისთვის მტკივნეული იქნებოდა, მაგრამ
ლუკა სხვანაირი იყო.
ვიღაცას თუ ოდნავ ეტკინება,
ლუკას ათასჯერ უფრო ძლიერად სტკიოდა.
იმ წუთას არ ვიცი, ვინ ვიყავი, ან სად ვიყავი...
უბრალოდ მინდოდა, ეს ფიქრები და ეს მოგონებები წაშლილიყო. ერთ ღილაკზე დამეჭირა და ყველაფერი წამეშალა, არ შეიძლებოდა?
ელენე გაფართოებული თვალებით მიყურებდა. ძლივს დავაძინე. მე დილამდე თვალი ვერ მოვხუჭე.
ვიტირე.
ამდენი უაზრობისგან დაღლილმა ვიტირე.

ვერ მაპატიეო, მეუბნებოდა.
ვერ ვაპატიე, ისეთი რაღაც, რაც მისი ბრალი არ იყო მხოლოდ.
ორივეს ბრალი იყო.
საშინელი დანაშაული იყო, რომ ერთმანეთისთვის არ ვიბრძოლეთ. უაზროდ გადავწყვიტეთ, რომ ერთმანეთი აღარ გვიყვარდა და ურთიერთობა გაგვიცივდა.
ხალხო,
ეს რა სისულელეა?
რომელ ურთიერთობის გაციებაზეა ლაპარაკი?
იმის მერე რამდენი დრო გავიდა?
რამდენი დღე და რამდენი თვე...
ვერ ვხვდები მე ვის გადაუყვარდა, როცა თავს ვაჯერებდით ორივე, რომ ერთმანეთი აღარ გვიყვარდა.
ეს იძულებით გადაყვარება იყო.
რომელიც არ ხდება.
უბრალოდ ამოვიჩემეთ რაღაც აზრი, ავიკვიატეთ.
ეს იძულებით გადაყვარება იყო.
რაც არ გამოგვივიდა.
ვერ ავიტანე, რომ ჩემს სიყვარულში დასარწმუნებლად, 2 თვიანი ან 2 კვირიანი პაუზა სჭირდებოდა.
ვერ ავიტანე, რომ ხასიათზე არ იყო და ისე აღარ მიღიმოდა.
ვერ გავუგე, რომ მაშინ უფრო იღლებოდა, ვიდრე ადრე და უფრო ცოტა დრო რჩებოდა.
რა ვერ ავიტანე, მეც არ ვიცი.
უაზრობა იყო.
ჩემი დაშორება კიდევ უფრო დიდი უაზრობა იყო.
ამას ჯობდა მის პაუზაზე დავთანხმებულიყავი, მაგრამ სიამაყემ არ გამიშვა.
ამიტომ მოვიგონეთ ტყუილი, რომ ერთმანეთი აღარ გვიყვარდა და საკუთარ თავს თვალებში ისე შევაყარეთ ნაცარი, რომ დღემდე გვიჭირს ყველაფრის დანახვა.

ეს ტყუილი იყო.

იძულებით გადაყვარება იყო.
ასეთი რაღაც არ არსებობს.

ვისაც ყვარებია, ყველამ ზუსტად იცის ეს გრძნობა, საიდან იწყება და სადამდე შეუძლია მისვლა.
ყველამ იცის, რომ არაფერი გვაბრკოლებს.
არც მანძილი,
არც დრო,
არც ტკივილი.
ხშირად უპატიებელი შეცდომებიც კი გვავიწყდება სიყვარულისგან ჭკუაგადასულებს. მონატრება იმდენად მძაფრად იჭრება ჩვენში, რომ გვინდა წარსულის ყველა მოგონება სამუდამოდ წავშალოთ, ოღონდ მას დავუბრუნდეთ.
ხანდახან იმდენად უპრინციპოები ვხდებით.
საშინელებებს ვაკეთებთ.
თავმოყვარეობას ვაბიჯებთ.
პირობას ვარღვევთ.
მაინც მივდივართ, მართლები პატიებას ვთხოვთ, ოღონდ არა...ოღოდ არ დავკარგოთ.
იმიტომ, რომ გვიყვარს.
შენ კიდევ რა გინდა მითხრა, რომ ასეთი სიყვარული უბრალოდ ერთ დღეს ქრება?
უბრალოდ ვიტყვი, რომ აღარ მიყვარს და გადამიყვარდება?

ყველაზე სულელური გადაწყვეტილება იყო ჩემს ცხოვრებაში.
ყველაზე იდიოტური.
უსურური და უსაფუძვლო.

თავი ვაიძულე, რომ გადამყვარებოდი.
დავიჯერე, რომ აღარ მიყვარდი.
შენც დაგაჯერე და ყველას დავაჯერეთ.
ასე ვიქცეოდით, ასე ვიმჩნევდით.

მაგრამ, ვიმეორებ-არ არსებობს იძულებით გადაყვარება.

ადამიანს ვერ გადაიყვარებ.
შენი სულის ნაწილს ვერ ამოშლი.
შენს ადამიანს ვერ გააგდებ.

სადაც არ უნდა იყო, გაგახსენდება.
ათასი კაციც რომ გამოჩნდეს, ვერცერთს გაიკარებ, იმიტომ, რომ გაგახსენდება წარსულში დატოვებული უდიდესი ტკივილი, რომელიც იძულებით გადაიყვარე, მაგრამ დღემდე გიყვარს.

ჰო, მე შენ იძულებით გადაგიყვარე, მაგრამ დღესაც მიყვარხარ.

ძალა დავატანე საკუთარ თავს, არ გამომივიდა.

არ გამომივიდა, რადგან ვერცერთ ვარიანტში ვერ გამომივიდოდა.

ყველაფერი მახსენდება.
კადრებივით....
როგორ ყოველთვის ცდილობდი, ჩემთვის საუკეთესო ყოფილიყავი და მე
ყოველთვის საპირისპირო ვიყავი შენთვის.

პირველი დღიდან.
პირველი წუთიდან.
პირველი წამიდან.

ყველაზე საშინელებაა, საკუთარი ისტორია ფილმივით რომ გახსენდება.
ისე, თითქოს ამ ფილმს ოდესღაც, სადღაც უყურე.
ძალიან მოგეწონა და გონებაში ჩაგრჩა, მაგრამ ვეღარ იაზრებ, რომ ეს ფილმი კი არა, შენი ცხოვრების ყველაზე რეალური და სიყვარულით სავსე მომენტი იყო.
ამ ფილმს იხსენებ, გინდა კიდევ უყურო, მაგრამ აღარ გამოგდის. მისი არც სახელი გახსოვს, არც მსახიობები, რომ საძიებო ველში ჩაწერო.
ვეღარ პოულობ.
ვეღარ უყურებ.
ეს ფილმი შენთვის ყველაზე წრფელი სიყვარულის სახეა, მაგრამ დაკარგე.
სადღაც დაგრჩა, დაიწვა....

ეს შენი ურთიერთობა იყო.
რომელიც შენი წარსული აღარ არის.

ახლა ფილმია.
ფირზე ჩაწერილი, ძველი და გახუნებული.

შენ აღარ ხარ იმ როლში და არც აძლევ თავს უფლებას, რომ ამ ფილმის მეორე ნაწილი გადაიღო.
არადა ეს ფილმი იცით რას გავს?
სერიალს მეოთხე სეზონს რომ უმტკიცებენ და უსპონსორობის გამო რომ აღარ გრძელდება.
არადა მესამე სეზონის ბოლო სერიაში დაჭრილი მთავარი გმირის ყოფნა-არ ყოფნის საკითხი რომ წყდება.

ვერ გადაგიყვარე.
როგორ არ ვეცადე, მაგრამ ვერ გადაგიყვარე.

ახლა, როგორც არასდროს, ისე მინდა, რომ ამ ფილმის მეორე ნაწილს ვიღებდეთ.


შვილი გვყავს.
საერთო.
და დღემდე ვცდილობ იძულებით გადაგიყვარო.
იმიტომ, რომ არ ვარ სწორი.
არასდროს ვიყავი და ვერასდროს ვიქნები ისეთი მართალი, როგორსაც შენ ჩემგან იმსახურებდი.

ღირსი ვარ, რომ დამტოვო და წახვიდე, მაგრამ ამის თქმაც ძალიან მიჭირს შენთვის.

და ძალიან მენატრება.
ის დრო მენატრება.
იქნებ ყველაფერი სხვანაირად ყოფილიყო, მე რომ შენს სიტყვებზე არ ავვარდნილიყავი, არ დავშორებოდით, არ ამეჩემებინა, რომ აღარ გიყვარდი.
ეგოისტობა არ დამეწყო და დღემდე სხვა გზით მოვსულიყავით.

ოჯახიც გინდოდა.
ყველაფერი გინდოდა.
მე ეს ოცნებაც წაგართვი.
ის ოცნებაც წაგართვი, რომ თეთრ კაბაში გენახე, მაგრამ ცხოვრების სამუდამოდ დაკავშირებას მაინც ვერ ავცდით და შვილი გაგიჩინე.

ყველაზე ძვირფასი არ წაგრთვი.
ხომ ვამბობ, სამუდამოდ ვერ გადაგიყვარე.
ვერ ამოგშალე და ვერც ამოგშლი.

იძულებით ვერ გადაიყვარებ.
რაც არ უნდა ეცადო, არ გამოგივა.

არსებობს აზრი, რომ რასაც საკუთარ თავს დააჯერებ, იმდენად ირწმუნებ, რომ ხშირად ასეც ხდება.

არა, სისულელეა.
სისულელეა ყველა დასკვნა, რაც ჩემი პროფესიული კარიერის განმავლობაში გამიკეთებია.
სისულელეა ყველა რჩევა,რაც სხვისთვის მიმიცია, რადგან
მე...
მე ვეცადე, რომ იძულებით გადამეყვარებინე.

ჯანდაბა!
არ გამომივიდა.
არ მინდა, გითხრა...
არ მინდა...
ის სიტყვა აღარ მინდა.

მახსენდება.
ყველაფერი მახსენდება.

გგრძნობ.
ვერ გადაგიყვარე.


* * *
პატარა რომ ვიყავი, ერთი პერიოდი მქონდა, როცა ყველაფრის მოგვარება მიჭირდა. რამე პატარა პრობლემას წავაწყდებოდი და ეგრევე ტირილს ვიწყებდი. მაშინ ჩემი ერთადერთი ხსნა და შველა ნინო იყო. იმ დღეს ძალიან ბევრი ვიფიქრე. მივხვდი, რომ ნინო ძალიან მაკლდა. როგორც დედა, როგორც მრჩეველი, როგორც მეგობარი. ძალიან მინდოდა მელაპარაკა ადამიანთან, რომელმაც ჩემი ყველა რთული ნაბიჯი ზეპირად იცოდა. იმის მიუხედავად, რომ მწარედ მახსოვდა ჩვენი ბოლო დიალოგი, მაინც თანახმა ვიყავი, მასთან სალაპარაკოდ წავსულიყავი და პირველი ნაბიჯი გადამედგა.
ელენეს ჩავაცვი და ტაქსი გამოვიძახე. ნაცნობი კიბეები იმაზე გრძელი მომეჩვენა, ვიდრე ეს ადრე იყო.
კარზე სანამ დავაკაკუნებდი, ღრმად ჩავისუნთქე და ყველაფრის მოლოდინში დაველოდე, როდის მოვიდოდა ნინო.
ჩემი დანახვა იმაზე მეტად გაუკვირდა, ვიდრე ეს წარმომედგინა. არ ვიცი, ელენე რატომ მოიქცა ასე, მაგრამ სიტუაციიდან კიდევ ერთხელ მიხსნა საკუთარმა შვილმა, როცა ნინოს დანახვაზე ყურებამდე გაიღიმა და მისკენ გაიწია. დაბნეულმა ნინომაც გამომართვა ბავშვი და გულში ჩაიკრა.
-როგორ ხარ?-ვთქვი მე და მოსაცმელი გავიხადე
-კარგად, შენ?-მიპასუხა დაბნეულმა
-ვარ რა. მარტო ხარ?
-კი, მამაშენი სამსახურშია, ლიკა უნივერსიტეტში-მომაყარა უცებ
-შენ რას შვები?
-მე?-დაიბნა ნინო-მე...არაფერს, ლანა! რას უნდა ვშვებოდე?
-ლაპარაკი მინდა შენთან-ვეღარ მოვითმინე მე
-ახლა?
-აბა, როდის? ელენეს დავაძინებ უბრალოდ. თორემ ძილის დრო გადაუცდა. მანამდე ყავას დამალევინებ?
-გინდა, მე დავაძინო?
-კი, რატომაც არა...მაშინ მე ყავას გავაკეთებ
-კარგი.
სამზარეულოში ფეხაკრეფით შევედი. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ასე მოხდა. ზედმეტად ფრთხილი ვიყავი, ნელა ვმოძრაობდი და წამი საუკუნედ მეჩვენებოდა, სანამ ნინო ელენეს აძინებდა გვერდით ოთახში. სუნთქვა იმდენად შემეკრა ნერვიულობისგან, რომ ფანჯარა გამოვხსენი. ეზოში ხმაური იყო. აურზაურის გამომწვევი კი, რა თქმა უნდა, მანანა დეიდა. მის დანახვაზე გამეცინა, ჩვეულ ფორმაში რომ იყო. ამ დროს ნინო შემოვიდა და მეც ჩემი ღიმილის გასამართლებლად წამში გავიმეორე ჩემი ცხოვრების პირველი წინადადება
-მანანა დეიდა ისევ გიჟია-გავაგრძლე ინსტიქტურად სიცილი მე და ნინოს გაოცებულ მზერას თვალი გავუსწორე.
ფანჯარა დავხურე და სკამს დავუბრუნდი. ნინოს გაეღიმა, მაგრამ არაფერი მითხრა. მე ჯერ არ მინახავს ადამიანი, რომელსაც ისე უჭირს ინიციატივის გამოჩენა, როგორც ნინოს. ყავის ჭიქა გავუწოდე და ახლიდან ვკითხე
-როგორ ხარ ნინო?
-ახლა დედას აღარასდროს დამიძახებ?-მითხრა ხმაგამტყდარმა
-ახლა მთავარია ბებია დაგიძახოს ერთმა გოგომ-გავუღიმე მე
-წარმოდგენაც არ მინდა, ისე როგორ გაგიჭირდა, ისე როგორ ვერავინ გირჩია, რომ ჩემთან მოსვლა გადაწყვიტე. შენ გგონია, არ ვიცი, როგორ გაგიჭირდებოდა?
-საქმეც იმაშია, რომ მრჩეველი ძალიან ბევრი მყავდა, თანაც გონივრული მრჩეველი, მაგრამ ხანდახან არავისთვის არ მინდა არაფრის გაზიარება. ხანდახან ისე ვიბნევი, რომ პასუხს ვერსად ვპოულობ
-რეალურად პასუხი ისევ შენს თავშია. შენ ძალიან კარგად იცი პასუხი, უბრალოდ არ გინდა ამის აღიარება. საკუთარ თავს ვერ უტყდები და საშუალება რომ მოგცეს, არასდროს გამოტყდები. განა ვერ, უბრალოდ არ! ასეთი იყავი ყოველთვის და სხვა თუ არაფერი, ეს მაინც ვიცი კარგად.
-და რა ვქნა? იცი, როგორ დავიღალე? დაღლილობისგან ტვინი მაქვს არეული. რას ვაკეთებ, ისიც აღარ ვიცი. გამიჭირდა უშენოდ-ვთქვი და ჭიქას ჩავაშტერდი. ნინომ თავი ამაწევინა და ამღვრეული თვალებით მითხრა
-მაპატიე, რომ მარტო ხარ ახლა...
-კარგი რა...
-მარტო ხარ და ჩემი ბრალია. პირველი წამებიდან, როცა ამ სახლის კარი გაიხურე, ვიცოდი, რომ უკვე ვნანობდი საქციელს და ისიც ვიცოდი, რომ არასდროს მოხვიდოდი შენი ფეხით ჩემამდე. ისე გამაკვირვე ლანა...ყოველთვის მაკვირვებდი, ბავშვობიდან, მაშინ აკეთებდი გასაკეთებელს, როცა არ ველოდი და პირიქით. ყოველთვის უცნაური იყავი, მაგრამ სამართლიანი. ახლა ისეთი ემოციური მდგომარეობა გაქვს, რომ შენი სამართლიანობაც გვერდით გადადე და ისევ შენ გადმოდგი ნაბიჯი. მე უბრალოდ არ ვიცი, რა გითხრა.
-მირჩიე რამე, რამე მითხარი...
-ისევ გიყვარს?!
-ეგრე მარტივად არ არის... ნინო, არ არის ასე მარტივად, ხვდები?! აქ მთავარი სიყვარული არაა, აქ მთავარია, როგორ ვატკინე გული. რომ იცოდე, როგორ ვატკინე...შენც შემიძულებდი. ცხოვრება წავართვი ჩემი სიჯიუტით. ჩემი თავი წავართვი და ბოლოს შვილის წართმევაც დავაპირე. ასჯერ წავედი მისი ცხოვრებიდან და თვითონ არცერთხელ არ გავუშვი. ამის მერე მე მქვია სამართლიანი?! ამის მერე შეიძლება ჩემგან ვინმემ პატიება ითხოვოს, როცა ყველაზე დიდი ბოდიში მე მაქვს მოსახდელი?
-ლანა, ცხოვრებაში ძალიან ბევრჯერ დადგება დღე, რომელიც უბრალოდ უნდა ადგე და გადაიტანო. მხოლოდ შენ და ამაში ვერავინ დაგეხმარება, რადგან საკუთარ თავს თუ არ დააჯერებ, რომ შენ ეს შეგიძლია, შენ მართლა გინდა ამის გადატანა და ცხოვრების გაგრძელება, სხვა ვერასდროს დაგარწმუნებს. კი, არის ასეთი დღეები, მაგრამ შენ იმაზე მეტად ძლიერი ხარ, ვიდრე ეს შენ წარმოგიდგენია. ლანა, შენ ჯერ არ დაბადებული ელენე ისე დაიცავი, ისე არაფრის შეგეშინდა, რომ ახლა ეს პრობლემა როგორ უნდა მოგერიოს?
-არ ვიცი. მართლა არ ვიცი.
-საპატიებელია? მიდი და პატიება სთხოვე. საბოდიშოა? მოუხადე ბოდიში. გიყვარს? უთხარი, რომ გიყვარს, გენატრება და ითხოვე შანსი, მანამ, სანამ გული მოგთხოვს. იცი, როდის დაუშვა სამყარომ შეცდომა? როდესაც ადამიანებმა უარის თქმა ვისწავლეთ, როდესაც ერთმანეთს არ ვაპატიეთ, როდესაც ამაყები და ამპარტავნები გავხდით, როდესაც სიყვარულის დანგრევა ვისწავლეთ უაზრო მიზეზების გამო, როდესაც ერთმანეთზე უარის თქმა და გულის ტკენა ვისწავლეთ, როცა საკუთარი პრინციპები სხვებზე მაღლა დავაყენეთ. მაშინ დავაშავეთ ყველამ ერთად და დღემდე ვიმკით, ხედავ?! ხედავ, როგორი ძნელი იყო შენი აქ მოსვლა? ხედავ, როგორ შემეშალა, რომ ისევ შენ დამასწარი მოსვლა? შეგიძლია ლანა...შეგიძლია!

* * *
პაუზა.
საერთოდ, იშვიათია, რომ რომელიმე სიტყვა მეზიზღებოდეს. პაუზა-ეს ის სიტყვაა, რომელიც ზედმეტადაც კი მძულს. ახლაც პაუზა გვაქვს. არც კი ვიცი, როგორი. ვხვდები, რომ იმაზე მძიმედაა საქმე, ვიდრე ეს მე მგონია, რადგან კვირაზე მეტია, ლუკა არა თუ არ მოსულა, არც კი დაურეკავს.
საერთოდ მგონია, რომ პაუზები არ გვეხმარება, პირიქით, საშინლად ანგრევს ურთიერთობას. როგორი მარტივია არადა ამ გადაწყვეტილებამდე მისვლა? თითქოს ამით ყველაფერს მოაგვარებ, მაგრამ 100დან 99 შემთხვევაში უბრალოდ უფრო შორდებით ერთმანეთს და მერე დაახლოების პერიოდიც უსაშველოდ იწელება. ძლივს დაახლოებულები ისევ გაურბიხართ ერთმანეთს, იმიტომ, რომ არცერთმა აღარ იცით, რა გინდათ ერთმანეთისგან.
ძალიან მძიმეა.
ძალიან მძიმე!
ესე არ მოხდა? უფრო არ დავშორდით ერთმანეთს? უფრო არ შეგვბოჭა და დოგმები დაგვიწესა? გავუცხოვდით. იმდენად, რომ ამის აღიარებაც გვიჭირდა...
და ახლა, როცა თითქოს რაღაც ნაბიჯები გადავდგით, ისევ იგივე. ისევ იგივე მოხდა და ჩვენ ისევ „პაუზა“ გვაქვს.
ახლა რა მოხდება?
უარესად არ დაგვანგრევს?
ძლივს ნაშენებ, წვალებით მოტანილ ურთიერთობაც ძირს დაულპობს, გამოაცლის და სამუდამოდ წაგვშლის ერთმანეთის ცხოვრებიდან.
როგორ არ მინდა, რომ ეს მოხდეს, მაგრამ ვერაფერს ვცვლი.
როგორ მინდა, ყველაფერი გითხრა, მაგრამ ვერაფერს გეუბნები.
როგორ მინდა, პატიება გთხოვო, მაგრამ ვერ გთხოვ.
როგორ მინდა, ისევ გიყვარდე, მაგრამ სიყვარულს ვერ დაგაძალებ.
ვერასდროს.

* * *
დილის 10 საათზე ზარის ხმამ გამაღვიძა. წინასწარ მიწაში ჩავდე ანა ამ საქციელისთვის. მაისურის გადაცმა ძლივს მოვიხერხე და კარისკენ წავედი. არც კი მიფიქრია იმის შემოწმება, ვინ იდგა კარს იქით, ისე გავხენი კარი და გამოვბრუნდი
-ანა, არ გაპატიებ-ვთქვი და სამზარეულოსკენ წავედი
-ლანა...-გავიგე ლუკას ხმა და დენდარტყმულივით შემოვბრუნდი. ისე, თითქოს კართან სერიული მკვლელი იდგა დანით ხელში და მემუქრებოდა
-ვაიმე...ანას ველოდებოდი-წამოვროშე მე და დაბნეული მისკენ წავედი
-როგორ ხარ?-მკითხა ლუკამ და ჩემკენ წამოიწია.
მხარზე შემეხო და ლოყაზე მაკოცა.
მე 15 წლის ბავშვივით მუცელი ამტკივდა ნერვიულობისგან და ტუჩი მოვიკვნიტე.
-კარგად შენ?-10 წუთის მერე გავეცი პასუხი და ხალათი შემოვიცვი.
-ელენეს წავიყვან, კარგი?-პასუხი არ გაუცია ჩემთვის, ისე მითხრა და იქვე ჩამოჯდა
-კი, რა თქმა უნდა. ვაჭმევ ოღონდ ჯერ და რაღაცეებს ჩავულაგებ-დაბნეულმა ვუპასუხე მე და ელენეს საწოლისკენ წავედი. უკვე გაღვიძებული დამხვდა და გაღიმებული მიყურებდა.
-არა, შეიძლება სულ იცინოდე? ცუდ ხასიათზე ვეღარ ვყოფილვარ შენი შიშით!-ვუთხარი ელენეს და ნაზ კისერში ვაკოცე-რა ჩაგაცვა?-ამოვიოხრე და უჯრები გამოვხსენი.

როგორც იქნა, ელენე გავამზადე, ვაჭამე და ჩავულაგე, ისე, რომ ლუკასთვის ხმა არ გამიცია და არც ის იჩენდა ინიციატივას.
-ბავშვს დამიკავებ?-ვუთხარი, როცა მივხვდი, რომ ექვსი ხელი არ მქონდა
-რა თქმა უნდა-ტელეფონი გადადო და ელენე გამომართვა
-მგონი, არაფერი მავიწყდება. თუ რამე დაგჭირდა, დამირეკე, არ მოგერიდოს
-მგონი გავარკვევთ ურთიერთობებს, არა მა?!-შეუტრიალდა ელენეს და შუბლზე აკოცა.
მე სუნთქვა შემეკრა და ნერწყვი მძიმედ გადავყლაპე
-როდის მოიყვან?
-ხვალ მოგიყვან ლანა. არ იყო ამხელა ბარგის ჩალაგება საჭირო
-ესე ბევრი ჩანს, არაფერია, სულ პამპერსები, საჭმელი და ცოტაც ტანსაცმელი, რომ დაისვაროს, ხომ უნდა გამოუცვალო? ღამე ბევრი არ ჩააცვა, თორემ ოფლიანდება და გაცივდება. თუ არ დაიძინა ეს სათამაშო მიეცი. ხელში ძილი არ უყვარს, დააწვინე და შენც მიუწექი...
-კარგი, კარგი...სადღაც გაჩერდი!-გაეღიმა ლუკას
-ლუკა დამირეკე!
-დაგირეკავ, ნუ ღელავ, მშვიდად ვიქნებით!
-კარგი.
ვუთხარი ისევ იმ ტონალობაში მე და ლუკა ზედმეტი სიტყვების გარეშე გავიდა ჩემი სახლიდან. ელენესაც წამით არ წამოუტირია. დედა არა იხვი 
ვიღას ახსოვხარ??
ორი ერთნაირი შეხვდა ერთმანეთს და ლანა ისევ მარტო დარჩა.
პაკა!
რა მაგარია?!
უცებ მოდიხარ, ბავშვი მიგყავს და მეც წამში ვბზრიალებ, ოღონდაც არაფერი გეწყინოს.
ღმერთო, ლანა!
მორჩი!
რა სისულელეებს ბოდავ?! გეყოს!
გ ე ყ ო ს !

* * *
რადგან მარტო ვიყავი, ანას დავურეკე და ჩემთან დავიბარე. ანა სამსახურიდან პირდაპირ ჩემთან წამოვიდა.
ახლა ორივე ვსხედვართ ჩემი ბინის სამზარეულოში და ცხოვრებაში პირველად ანა არც კი ხუმრობს, ისეთი სერიოზული სახით მიყურებს. მგონია, რომ უდიდესი სურვილი აქვს, აიღოს ფანჯრიდან ის ვაზა და თავზე გადამალეწოს,რადგან უკვე ასჯერ მაინც გადავღეჭეთ ჩემი მდგომარობა და ლოგიკურ დასკვნამდე ვერ მივედით.
ან რა ლოგიკურ დასკვნამდე უნდა მივიდეთ, როცა საკუთარ თავთან მარტო რომ ვრჩები, სადაც შემიძლია ყველაფერი ვთქვა, მაშინაც კი ვერ ვამბობ სიმართლეს.იმიტომ, რომ არ ვიცი, სიმართლე რა არის, სად არის და როგორია...
-ნეტა ელენე როგორაა?-ვკითხულობ მეასედ მე
-არ დაურეკავ?-სიგარეტს იღებს კოლოფიდან ანა და მშვიდად მიყურებს
-ვერ დავურეკავ-პატარა ბავშვივით ვიბუზები ისევ მე
-ღმერთო, ლანა! შემიწირავ შენ. რას ნიშნავს, ვერ დაურეკავ? შენი შვილია, დაურეკე და მოიკითხე
-ძალიან კარგი იქნებოდა, ცოტა დიდი იყოს ელენე. ტელეფონს ვუყიდდი და იქ დავურკავდი, მაგრამ ახლა ვერ დავურეკავ!
-გეფიცები, თუ არ გაკლდეს! რა გინდა, რას ემდური, რას ერჩი იმ ბიჭს?
-აუ, ანა! მერამდენედ უნდა ვილაპარაკოთ? არ შეიძლება, სხვა თემაზე გადავიდეთ?
-ვერ გადავდივართ ლანა სხვა თემაზე. ვერ გადავდივართ. მოდი, კარგი, ვილაპარაკოთ, მაგრამ უცებ წამოიძახებ, „მწვანე ფერი ახსენე? მწვანე ლუკას უყვარს“-გამომაჯავრა ანამ
-ეგრე როდის ვიქცევი?!-გავბრაზდი მე
-უნდა ჩამოყალიბდე, რა გინდა. მეც კი ვერაფერს ვერ მეუბნები. ასე რანაირად ჩაიკეტე საკუთარ თავში? ახლა რატომ აგერია ფიქრები? რამდენი ხანი გავიდა? ხომ აღარ გინდოდა? ხომ შეეშვი? ხომ იმას იძახდი, რომ აღარ მიყვარსო? ხომ დაშორდით და დაისვენე? რამდენჯერ ეცადა? ეგ შენ ჩემზე კარგად იცი. მეგონა ელენეს დაბადება ყველაფერს შეცვლიდა და უარესი მოხდა. რატომ ცდილობ, მუდმივად გადაიყვარო? რატომ?!
-იმიტომ, რომ მიყვარს ანა! გესმის? ძალიან მიყვარს და რამდენჯერად ვფიქრობ, რომ მისი გადაყვარება ვცადე, არ გამომივიდა. როგორ უნდა გამოსულიყო? თავს დავაძალე, დავაჯერე, რომ არ მიყვარდა. იძულებით გადავიყვარე გესმის? მაგრამ გონებით არასდროს, გულით არასდროს. ვერ გადავიყვარე ანა....და ახლა ისიც არ ვიცი, რა მინდა. აღარ შემიძლია, გესმის? აღარ შემიძლია.
მიყვარს! ძალიან მიყვარს და ვერ ვეუბნები. ისე ვატკინე გული, აღარ მეკუთვნის, აღარ მეთქმის. საშინლად მოვიქეცი და დავიღალე...ისე მექცევა, თითქოს არავინ ვიყო და ამით უარეს დღეში მაგდებს. იცი, როგორ ვილაპარაკეთ დღეს? ზედმეტი არაფერი გვითქვამს. ოჯახივით ვიქცევით მეთქი ვიძახდი და ახლა მეზობლებივითაც აღარ ვიქცევით. კი არ მოდის და ელენეს კი არ ეთამაშება, ახლა ელენე მიყავს...

* * *
2 კვირიანი შვებულება ავიღე. ისე დავიღალე, მინდოდა გავნიავებულიყავი და ყაზბეგში სასტუმრო დავჯავშნე. ჩავალაგე, ძირითადად ელენეს ნივთები და სრულიად გაუფრთხილებლად წავედი. ან ვინ უნდა გამეფრთხილებინა? მე და ჩემი შვილი ისედაც გადასარევად გადავწყვეტდით, სად გვინდოდა ყოფნა და სად არა.
ხანდახან მეგონა, რომ პოსტსამშობიარო ტრავმა უსაშველოდ გამეწელა, მაგრამ ყველაფერი რეალურად ჩემი ბრალი იყო.
ყაზბეგმა მიშველა. არ ვიცი, ეს გონებაში მქონდა ჩაბეჭდილი, რომ აუცილებლად მიშველიდა, თუ მართლა „მოგვიხდა“ იქაური ჰაერი, მაგრამ 1 კვირა ძალიან მშვიდად გავატარეთ. ელენეს უშფოთველად ეძინა, ჭამითაც აღარ ჭირვეულობდა, თითქმის არ ტიროდა და მეც ცოტა ნერვები დამიწყნარდა. ანა ყოველდღე მირეკავდა, ლიკაც და სხვათაშორის ნინოც კი. კიდევ ვინ დამირეკა აბა თუ გამოიცნობთ?!
ნანომ !
თურმე მის ძვირფას ქმარს-მალხაზს უცემია მისი 25 წლის შეყვარებული. არადა სამშობიაროში მიმტკიცებდა, ევროპას ვაწვებითო. ეს ახლა შესარიგებელ ვახშამს უწყობდა. ეჭვი მაქვს, ეს ვახშამი, თეფშების ლეწვით და ნანოს ჩაფინგალებული თვალით დასრულდებოდა, მაგრამ ჯერ პოზიტიურად ვფიქრობდი მაინც.
აქამდე თუ ეს ქალი აურას გვიმახინჯებდა, ახლა უბრალოდ იმდენად შევეჩვიე, რომ სერიებივით ველოდები მის ზარებს.
ლუკამაც დამირეკა.
დღეს დილით.
რომ ვუთხარი ყაზბეგში ვარ მეთქი, გაბრაზდა, მაგრამ არაფერი უთქვამს. კარგიო და გამითიშა. მერე მომწერა, რომ ჩამოხვალ დამირეკეო. ხმაზე მაინც მივხვდი, რომ კმაყოფილი არ უნდა ყოფილიყო, 2 კვირით რომ წავედით მე და ელენე დასასვენებლად.
მე რა შუაში ვარ, ელენეს გამო....

საღამო იყო.
სასტუმროს ტერასაზე ვიჯექი, ელენეს ვეთამაშებოდი და ყავას ვსვამდი. წინ ულამაზესი ხედი იშლებოდა. მახსოვს, ბავშვობაში მე და ანა ხშირად მოვყავით ხოლმე დეიდამისს ყაზბეგში. საოცარ დროს ვატარებდით სამივე. ძალიან მინდოდა, ახლა ისევ 11-12 წლის ვყოფილიყავი. თეთრი, ყვავილებიანი სარაფნები გვცმოდა მე და ანას და დაუსრულებლად გვერბინა დეიდამისის კოტეჯის ეზოში. მაშინ თითქოს სამყარო სხვანაირი მეჩვენებოდა. უპრობლემო. ერთადერთი რაც მაწუხებდა, წაქცევისას ნატკენი მუხლი, ან ხელი იყო.
მაშინ არ წარმომედგინა, რომ შვილი მეყოლებოდა კაცისგან, რომელიც მთელი ჩემი ცხოვრება მიყვარდა და ჩვენ მაინც არ ვიქნებოდით ერთად.
მაშინ არ წარმომედგინა, რომ ყველაფერს მივატოვებდი და ყაზბეგში გამოვიქცეოდი.
მაშინ არ წარმომედგინა, რომ მის იძულებით გადაყავრებას შევეცდებოდი.
მაშინ არ წარმომედგინა, რომ ასეთი რაღაც ხდებოდა.
რომ რეალურად არსებობდა ისტორიები, რომელსაც ხანდახან ვერ წარმართავ ისე, როგორც გინდა, რომ წარიმართოს.
მაშინ სასწაულების მჯეროდა.
უსასრულო ბედნიერების და ჰეფი ენდების.
ძალიან მინდა ის დრო...
ღმერთო, ძალიან მინდა ის დრო!
როგორი ლამაზია აქაურობა...
ძალიან, ძალიან ლამაზია!
-შენ უფრო ლამაზი ხარ-მესმის ზურგს უკან ხმა და ყაზბეგის ხედს მზერას ვაშორებ. მესმის ისე, თითქოს ჩემი ფიქრები გამოიცნო. თითქოს ზუსტად იცოდა, რას ვფიქრობდი. წყლიანი თვალები უფრო მეტად ამიცრემლიანდა და ნერვიულად თმა გადავიწიე გვერდით
-აქ რა გინდა?-აკანკალებული ხმით ვეკითხები და მზერას ვუსწორებ.
-მომენატრეთ და დავიღალე-მითხრა არეული ხმით და პირისპირ ჩამომიჯდა
-რითი?-გაყინული იყო ჩემი ხმა
-ყველაფრით ლანა...
-აქ რ გინდა ლუკა?-ვიმეორებ კითხვას მე და ცრემლებს ვგრძნობ ქუთუთოებზე.
ჰო, ჩემთან ლუკა ზის.
პირდაპირ.
ლუკა.
ადამიანი, რომელიც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება მიყვარდა.
ჩემი შვილის მამა.
ადამიანი, რომელიც ახლაც მიყვარს.
ის კი ზის, ჩემგან პირისპირ და არაფერს მეუბნება, რომ ჩემი ამდენი ხნის დაგროვებული სიჩუმე ერთიანად ამოვხეთქო.
-ჩემმა პასუხმა არ დაგაკმაყოფილა, რაც მაგ კითხვაზე გაგეცი?
-კი, უბრალოდ...
-უბრალოდ ვერ წარმოგიდგენია, რომ შეიძლება მომენატრო?-სიტყვა გამაწყვეტინა ლუკამ. მე ყელში სიმწარემ მომიჭირა
-ელენეს სანახავად არ იყო საჭირო ასე შორს წამოსვლა, მალე ჩამოვიდოდით.
-მე უკეთ ვიცი, როდის უნდა ჩამოვიდე თქვენთან. თქვენთან და არა მარტო ელენესთან...
-ლუკა, რა გინდა?
-აქ რა მინდა ისევ იმას მეკითხები, თუ საერთოდ?-გაეღიმა ლუკას.
მე მეორედ ვიგრძენი ქუთუთოებზე ცრემლები და ლუკას თვალი ავარიდე
-ნუ იტირებ ლანა... არ ღირს-მითხრა ხმაგამწყდარმა და თვითონაც თვალი ამარიდა
-ვისთვის აღარ ღირს?
-ჩემთვის პირველ რიგში. ჩემთვის ტირილი?
-არ ვტირი. არც შენთვის და არც სხვისთვის
-კიდევ რამდენი ხანი აპირებ ჩუმად ყოფნას?
-ჩუმად რატომ ვარ?-ვერ გავიგე მე
-რომ არ დამერეკა, ვერ გავიგებდი სად იყავი...შეგეძლო გეთქვა.
-არ მინდოდა ლუკა არავისთან ლაპარაკი. დასვენება მინდოდა და მარტო წამოვედი
-დაიღალე ლანა. ძალიან დაიღალე. შენ გგონია აქ წამოსვლით რამეს უშველი?
-რა გინდა ლუკა?!
-გახსოვს, პირველად რომ შეგხვდი?-ჩაეღიმა ლუკას და გამომხედა
-მახსოვს. საშინლად შეგაშინე-გამეცინა მეც
-კი არ შემაშინე, შემიყვარდი...
-ლუკა!
-იმდენად, რომ ბიჭებს ვთხოვდი, უკან გავყვები მეთქი!
-კიდევ კარგი, არ გამომყევი!
-თორემ ისევ ხმალს იშიშვლებდი, დიდგორზე მდგარი მეომარივით, არა?!
-ზუსტად!
-მაგიტომაც გნახე მეორედ.
-და მე მანქანა ისე ვატარე, რომ ჩახვედი ზუკას სახლთან მიწას კოცნიდი-ლუკას შეშინებული თვალები გამახსენდა, ჩემს საშინელ „აბგონზე“
-ნუ გეშინია, მერეც კარგ დროს ვატარებდი, როცა შენთან ერთად ვმგზავრობდი
-რა ვქნა?! ვერ შეეჩვიე სიჩქარეს. სპიდომეტრი 50 რომ აცდებოდა, ეგრევე კივილს იწყებდი!
-ვიხსენებდი იმ დღეს. ზუსტად მაგ დღეებს. მერე გამახსენდა, ზუკა და სერგი რომ გაგაცანი. რა კოშმარი ღამე იყო?!
-მე ძალიან გავერთე!
-კი, გაერთე, ჩემზე ღადაობით! საერთოდ რატომ მოვიფიქრე, მანდ რომ მიგიყვანე?
-სანამ გადაიფიქრებდი, უკვე ბარში ვიჯდებოდი და იმიტომ!
-სიყვარულში რომ ვერ გამოგტეხე?-გაეცინა ხმამაღლა ლუკას
-კი ვერ გამომტეხე, ჩემი სიმთვრალით სარგებლობა ცადე და კოვზი ნაცარში ჩაგივარდა!
-აი, ნუ მაბრალებ მაგას, რა წესია?! რანაირი ბიჭი გამოგყავარ?!
-ეგრე იყო და ხომ არ მოვიტყუები?!
-უსამართლო ხარ!
-გადარეული იყავი, გეფიცები! გა-და-რე-უ-ლი!-დამიმარცვლა ლუკამ
-გადარეული იყავი!
-ვიყავი ლუკა. ვიყავი და ძალიან ვწუხვარ, რომ იმ გოგოსგან არაფერი აღარ დარჩა, შენ რომ ასე ძალიან გიყვარდა. საერთოდ არაფერი აღარ დარჩა. მაპატიე, თუ შეგიძლია, რომ აღარ შეიმიძლია ის გოგო ვიყო, ცხოვრებას რომ გიმწარებდა თავისი საშინელი ხუმრობებით, არაპროგნოზირებადი საქციელებით, სახლთან რომ გალოდინებდა და მერე აქეთ გდებდა ვალს, მაპატიე, რომ ის გოგო აღარ ვარ, დილით საშინელი წესებით რომ გაღვიძებდა, მარტო იმიტომ, რომ შიოდა. მაპატიე, რომ ის გოგო აღარ ვარ, სიყვარულში საუკუნე რომ არ გამოგიტყდა მხოლოდ იმიტომ, რომ რაც მეტი დრო გადის, უფრო მეტად გაგიხარდებაო გეუბნებოდა. ის ლაღი, სიცოცხლით სავსე გოგო აღარ ვარ ლუკა. ძალიან მინდა ასე იყოს. ძალიან მინდა ისევ პატარა ვიყო, უნივერსიტეტში დავდიოდე და ერთ საღამოს სერგის ბარში ანასთან მოლოდინში შენ გაგიცნო, ყველაფერი სხვანაირად წავიდეს და შენი სიყვარული არასდროს დავივიწყო. ძალიან მინდა, ყველაფერი სხვანაირად მომხდარიყო, მაგრამ წარსულს ვეღარ შეცვლი. არ გამომივა....
-ყველაზე ძალიან რა მეამაყებოდა იცი? რა მიხაროდა და რაზე შემეძლო თავის დადება? რომ ჩვენ ამ სიტუაციაში არასდროს ვიქნებოდით. არასდროს მომიწევდა შენთვის სიყვარულის დამტკიცება და არასდროს მოგვიწევდა ამხელა განშორება. მთელი არსებით დარწმუნებული ვიყავი, რომ ურთიერთობა არასდროს აგვერეოდა. როდის მოხდა, რატომ გავაკეთეთ...რამდენი დრო გავიდა, მაგრამ ახსნას მაინც ვერ ვპოულობ და იცი, რა იყო ლანა?! სისულელე გავაკეთეთ. რომ არ შეგვეფერებოდა და არ გვეკადრებოდა, ისეთი სისულელე.
იცი, მეც რამდენ რაღაცას შევცვლიდი, რომ შემეძლოს?
სისულელეა, რომ ამბობენ წარსულში რომ დამაბრუნო, არაფერს შეცვლიდიო. იცი, რამდენ რამეს შევცვლიდი? ყველაფერს. ყველა სიტყვას, ყველა დიალოგს წავშლიდი. არ ვიტყოდი, ხმას არ ამოვიღებდი. ლაპარაკს არ დაგაცდიდი. ჩემი უარყოფის უფლებას არ მოგცემდი. არ დაგეთანხმებოდი. არ დაგაბრალებდი.
თავი რომ დაგიქნიე, ვიუარებდი.
რომ არ გეჩხუბებოდი, ვიჩხუბებდი.
რომ არ ვყვიროდი, ვიყვირებდი კიდეც.
ყველაზე ბანალურად, შენს სახლთან მოვიდოდი ისევ მეშვიდე კლასელი ბიჭივით და მანამდე არ მოგეშვებოდი, სანამ არ შემირიგდებოდი.
განზე არასდროს გავდგებოდი, ამის საშუალება რომ მომეცეს, მაგრამ
ჩვენი ყველაზე დიდი პრობლემა რა არის იცი?
ამას გვიან ვხვდებით.
იმდენად გვიან, რომ ხშირად ნაბიჯსაც არ აქვს რამე აზრი. მე ეს დავინახე ახლა, რომ ჩემი მცდელობები უაზრო, უსუსური და უსაფუძვლო იყო. უმიზნო, ჩამოუყალიბებელი და ახლა უფრო ვიყავი მეშვიდე კლასელი ბიჭი, ვიდრე ჯერ კიდევ მაშინ, უიმედოდ რომ გელოდებოდი სადარბაზოსთან.
მაშინ სიყვარულის მწამდა, ერთი ნახვით გაგიჟების და ემოციების.
ახლა?
ახლა ცარიელი ვარ.
არაფერი აღარ დამრჩა.
ყველაფერი შენთან დავტოვე, რაც კი გამაჩნდა და რაც ძვირფასი იყო.
ყველა გრძნობა, ყველა ემოცია, ყველა სიყვარული, ყველა ღიმილი და ყველა ვარსკვლავი თვალებში.

-მერე? მერე გავთელეთ ყველა გრძნობა? მერე რატომ დავანგრიეთ. მერე რატომ დავიჯერეთ.
იცი, რას ვფიქრობდი?
სულ ვფიქრობდი და მინდოდა, ლოგიკურ დასკვნამდე მივსულიყავი. რა ვცადე იცი? ყველაზე უმიზნო და უაზრო ადამიანად ვიქეცი, როცა შენი იძულებით გადაყვარება ვცადე.
არ მინდოდა და თავს ვაჯერებდი. თავს ვაჯერებდი, რომ გადაგიყვარებდი და ცხოვრება დამილაგდებოდა.
ხომ შემეძლო, ავმდგარიყავი, მოვსულიყავი და ყველაფერი პირდაპირ მეთქვა. პირდაპირ მეთქვა, რომ არა! ჩვენ დაშორება არ გვჭირდებოდა. ჩვენ მარტო ერთმანეთი გვჭირდებოდა, რატომ არ გავაკეთეთ?
იმ ღამის შემდეგ მაინც რატომ ვერ მივხვდით?
-იმ ღამის შემდეგ ბევრად არარეალური იყო. შენ გეგონა, რომ ყველაფერი შვილის გამო ხდებოდა. შენ გეგონა, რომ მე მართლა აღარ მიყვარდი. გეგონა, რომ მოვალეობას ვასრულებდი და ისიც გეგონა, რომ არა ელენე, არასდროს მომინდებოდა შენთან შერიგება. მე ეს სულ მინდოდა.
იმ დღიდან, ჩემი სახლის კარი უკანასკნელად რომ გაიხურე და მკაცრად მომაძახე, შეცდომა იყოო.
მაშინვე მინდოდა, მოვბრუნებულიყავი და არ დამეთმე, მაგრამ ხვდები, რომ არ გავაკეთე? ხვდები, რომ ჩემი ბრალია?
მერე ზედმეტი მომივიდა.
ზედმეტად მოვიცადე.
იცი, მეგონა წამით გული გამიჩერდა შენთან რომ დამიბარე და ყველაფერი მითხარი.
სიმართლე გითხრა, ჩემთვის იმ ღამის მერე ისედაც ყველაფერი შეიცვალა და იდიოტივით მეგონა, რომ დილით გაღვიძებული ჩაგეხუტებოდი და ყველაფერი შეიცვლებოდა.
სანაცვლოდ მუშტი მივიღე ცხვირში, თან იმდენად მწარე, რამდენადაც ჩვენი დაშორება არ იყო.
იმ ღამით არ ვიცოდით, რომ 9 თვეში ბევრად დიდი გამოცდა გველოდა წინ და ესეც ვერ გავიაზრეთ.
მე რომ შენ 4 თვის თავზე გნახე...
ლანა...
დიდი ხანი ვერ ვიჯერებდი და ვერ ვიაზრებდი.
გიყვარდი.
მიყვარდი.
შვილს ველოდებოდით და
უცებ...
ერთად არ ვიყავით ლანა.

ლუკას ხმა გაუწყდა და წამიერად გაჩუმდა.
მზერა ჩემზე გადმოიტანა და ფეხზე წამოდგა.
მე გაუნძრევლად ვიჯექი და თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებდი გაურკვევლობისგან, დაღლილობისგან, ემოციისგან და სიყვარულისგან.
ვიყვი ყველაზე არეული ადამიანი სამყაროში, რომელსაც კი...ისევ ვერ გაეგო, რა ხდებოდა...
მე მეგონა, რომ ის გოგო აღარ ვიყავი ...
ახლა კი ისიც არ ვიცოდი საერთოდ თუ ვიყავი ვინმე.
ლუკა ნელა მომიახლოვდა ისევ პირისპირ დაიკავა ადგილი და ზედმეტად ემოციური ხმით მკითხა
-იცი, პირველად როდის მივხვდი, რომ ჩემი ადამიანი იყავი?
ხომ კარგად იცი, ბევრჯერ მითქვამს, რომ პირველივე დღიდან საოცრად მიყვარდი.
ჩემთვის ბათუმის დღეები იცი რამხელა მნიშვნელობის იყო? მეგონა, რომ ბედნიერებისგან გავფრინდებოდი მაგ პერიოდში.
გახსოვს, მთელი ერთი კვირა რომ წვიმდა?
ისე ბრაზდებოდი, მაგრამ მაინც გიყვარდა ჩემთან ერთად ზღვასთან ჩასვლა.
ლურჯი შორტები, თეთრი თხელი ზედა და კედები გეცვა.
შენი მზემოკიდებული სხეული ყოველთვის ყველაზე მძაფრად ანათებდა მთელ ქალაქში.
დადიოდი.
დარბოდი.
გიხაროდა და მეც მითრევდი ამ ყველაფერში.
წვიმაში ტრიალებდი და ისიც არ განაღვლებდა, გუბეებს აცდებოდი, თუ არა. იმიტომ, რომ საერთოდ არაფერი განაღვლებდა.
არ გეგონა, რომ ოდესმე რომელიმე ორმოში შეიძლებოდა ჩაეგდე ცხოვრებას.
შეიძლებოდა, ყველა გუბის ქვემოთ, უზარმაზარი უფსკრული ყოფილიყო, მაგრამ მაინც არ აქცევდი ყურადღებას, აცდებოდი, თუ არა.
იმიტომ, რომ გწამდა.
გწამდა, რომ შენ მაშინ უფსკრულშიც რომ ჩავარდნილყავი შემთხვევით, ჩვენთვის ეს დასასრული მაინც არ იქნებოდა.
და ყველაზე ძლიერი სიყვარული როდის არის იცი?
როცა გწამს ადამიანს და გჯერა.
ჩვენ გვწამდა.
ჩვენ მხოლოდ კი არ გვიყვარდა ერთმანეთი, სიგიჟემდე გვწამდა.
ერთმანეთი გვწამდა.
სიყვარული გვწამდა და
დამიჯერე, როდესაც სიგიჟემდე გწამთ ერთმანეთი, ბოლომდე უნდა გაუფრთხილდე.
არასდროს არ უნდა მიატოვო.
რწმენა არ უნდა გაუქრეს.
ნდობა არ უნდა დაკარგოს, თორემ მერე იმაზე დიდი გზის გავლა გიწევს, ვიდრე ყველაფრის თავიდან დაწყებაა.
ყველაფრის თავიდან დაწყება არ არსებობს.
ადამიანი ახლიდან ვერაფერს ირწმუნებ.
ზუსტად იქ უნდა გააგრძელო, სადაც გაჩერდი და თუ ფიქრობ, რომ შენ ისევ გწამს, მაშინ ყველაფერი გამოვა.
თუ არადა გამოდის, რომ არც არასდროს ჰქონდა აზრი.
თავიდან ვერაფერს დაიწყებ ლანა.
უბრალოდ უნდა გააგრძელო.
ყველა ტკივილით უნდა იცხოვრო,
ყველა ცრემლი უნდა გახსოვდეს,
ყველა გულისტკივილი.
მაგრამ რწმენა არ უნდა დაკარგო.
სიყვარულის.
იცი, რა მინდა?
საწყის წერტილს დავუბრუნდეთ.
საიდანაც ყველაფერი დაიწყო.
მე და შენ ახლა ერთ დიდ, უზარმაზარ წრეზე ვდგავართ.
360 გრადუსიან წრეზე.
არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ამ წრეს მილიონჯერ უბრუნდებიან.
იწყებენ, აგრძელებენ, არ გამოსდით, ახლიდან იწყებენ, აგრძელებენ, გამოსდით, ან ისევ არ გამოსდით.
დაუსრულებელი ბრუნვაა.
მე და შენ ერთი 360 გრადუსიანი ბრუნვა შევასრულეთ.
ახლა ჩვენზეა დამოკიდებული, გავაგრძელებთ უსასრულო, უაზრო ბრუნვას, ერთმანეთის დევნას, მერე ძიებას, ტირილს, ყვირილს, დაშორებას, სიყვარულს...
თუ გვეყოფა ერთი წრე და საკუთარ შეცდომებზე ვისწავლით.
რაც უფრო მეტჯერ აგრძელებ ბრუნვას, იგივეს გამეორებას, იმდენად ვარდება შანსი, რომ შენ ამ ურთიერთობის გადარჩენა შეგიძლია.
ადამიანი შეიძლება სწავლობს საკუთარ შეცდომებზე, მაგრამ ვერასდროს სწავლობს ერთი და იმავეს გამეორებით.
მე და შენ 360 გრადუსიანი ბრუნვა შევასრულეთ და
ახლა უნდა გადავწყვიტოთ, საკმარისი იყო, თუ არა.
თუ საკმარისი იყო, მაშინ გამოდის, რომ გავიმარჯვეთ.
თუ არადა-დავმარცხდით.

მე ვტიროდი.
თვალებიდან ვარსკვლავებიც გამიქრა.
სახიდან ღიმილი და
თვალებიდან ცრემლი.
აგრძელებდა.
ის აგრძელებდა და არ იღლებოდა იმაზე ლაპარაკით, რაც დაგვემართა.
დაუსრულებლად შეეძლო, საყვედური ეთქვა საკუთარი თავისთვის, მაგრამ არცერთხელ ჩემთვის.
ასეთი იყო.
ბოლომდე ყოველთვის თავის თავს წირავდა.
მე არასოდეს.

-იცი, როდის დავაშავე ლუკა?-ყელში მომჯდარი ცრემლები ძლივს დავაკავე მე-შენი იძულებით გადაყვარება რომ გადავწყვიტე. ეს არასდროს მინდოდა. სულ ვებრძოდი, მაგრამ მაინც ვცადე.
არ გამომივიდა.
არასდროს გამომივიდოდა და არც მინდა, რომ გამომივიდეს.
იმიტომ, რომ არ არსებობს მსგავსი რამ.
თუ გიყვარს, მაინც მოძებნი, იპოვი და აღარ გაუშვებ.
პასუხებს ვეძებდი.
კითხვებზე...
დაუსრულებლად ვეძებდი და ვერ ვპოულობდი.
რა გვინდოდა, რატომ მინდოდა შენი გადაყვარება.
რატომ ვაიძულებდი თავს...
ახლა მივხვდი, რატომ არ გამომივიდა...
ისევ შენ მიმიყვანე პასუხამდე.
ისევ შენ.
შენ, რომელმაც ყველაფერი გააკეთე.
ისევ შენ შეძელი, რომ მე კითხვაზე პასუხი მეპოვნა.

იმიტომ ვერ შევძელი შენი გადაყვარება, რომ დღემდე მწამს.
სულ მწამდა შენი და
ჩვენი სიყვარულის.

შეიძლება ყველაფერი გაგიქრეს, მაგრამ რწმენა არა.
ეს ვერ წავშალე.
ყველაფრის წაშლას ვეცადე, მაგრამ გონებიდან შეუძლებელია რწმენის ამოგდება.
არ არსებობს იძულებით გადაყვარება.
არ გამოვიდა.
არ გამოგივა.
აღარ მინდა, ეს ოდესმე ვცადო.
მითხარი, შენ ისევ გწამს?
იმიტომ, რომ ცალმხრივად არაფერი გამოვა.
ახლა წვიმა რომ დაიწყოს, ვერცერთ გუბეში ვერ გავბედავ ფეხის ჩადგმას.
განა იმიტომ, რომ სიყვარულის აღარ მწამს?
უბრალოდ მეშინია.
იმაზე მეტად მეშინია, რომ ყველაფერი ფარავს უკვე ამ შიშის გრძნობას.
აღარ მინდა ბედის ანაბარად დარჩენა.
აღარ მინდა, ბედს მივენდო.
აღარ ვიფიქრებ, რომ თუ უფსკრულში გადავარდები, ეს მაინც ვერ დაგვაშორებს.
ახლა ვეცდები, რომ ყველა გუბეს ფეხი ავარიდო.
ახლა მინდა, რომ ასე გვწამდეს.
მინდა, რომ სასწორზე აღარაფერი დავდო...
აღარ მინდა იძულებით გადაგიყვარო, იმიტომ, რომ ისევ მიყვარხარ და იმაზე მეტადაც კი, ვიდრე ოდესმე მწამდა შენი.

თუ შეგვიძლია, უნდა გავიმარჯვოთ.
მე გადავწყვიტე და დიდი ხანია გადაწყვეტილი მქონდა, რომ საკმარისი იყო.
ზედმეტად საკმარისი და მტკივნეული იყო ერთი წრე.
მეორეს ვეღარ გავუძლებ.
მეორე აღარ იქნება.
იგივე გზა აღარ იქნება და აღარ უნდა გავიაროთ.


* * *
წვიმიანი ღამე იყო ყაზბეგში.
მაგრამ მაინც ვარსკვლავები იყო ცაზე.
ეს დაახლოებით იგივეა, რაც მზე და წვიმა ერთად.
მაგრამ კიდევ უფრო სასწაული.
მშვიდი წვიმა.
მაინც ლურჯი ცა და მაინც ბევრი ვარსკვლავი.
იმ ღამით დუმდა სამყარო.
სიმშვიდე იყო.
წვიმდა, მაგრამ მაინც.
ფეხაკრეფით მოდიოდნენ ყველა კუთხეში ადამიანები.
სუნთქვას იკავებდა სამყარო.
გულისცემის გაჩერებაც სურდა ბევრს.
მწამდა.
ძალიან...
ისე, როგორც არასდროს, სიგიჯემდე მწამდა ის სიყვარული, რომელიც გვაკავშირებდა.

დილით ახალგაღვიძებულს ელენეს მწვანე თვალები რომ შემეჩეხა, ბედნიერებისგან სუნთქვა შემეკრა.
მზიანი დილა იყო.
გუშინდელი წვიმის მიუხედავად.
გუშინდელი აღიარებების შემდეგ, უცნაური შეგრძნება დამყვებოდა თან და ვერაფერს ვამბობდი.
ლანას ეძინა.
გონებაში ავტომატურად ამომიტივტივდა ბათუმის გრძელი ღამეები და მზიანი დილა.
ხშირად ვუსვამდი ხაზს იმას, რომ ის პერიოდი ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე ბედნიერი იყო.
ასეა.
მოგონებებად იქცა და ყოველთვის კარგად გაგვახსენდება, მაგრამ
მე მაშინ არ ვიყავი ისეთი ბედნიერი, როგორც დღეს დილით.
ლანას მშვიდად რომ ეძინა, მე ელენე მეჭირა ხელში და ყაზბეგის საოცარ ხედს ვუყურებდი.

ვფიქრობდი.
თავი ყველაზე ბედნიერ ადამიანად მიმაჩნდა.
ქალი, რომელიც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება სიცოცხლეზე მეტად მიყვარდა, ისევ ჩემთან იყო.
ძალიან, ძალიან ახლოს.
მშვიდად ეძინა.
აღარ ეტირებოდა და აღარ მეჩხუბებოდა.

-მიყვარხარ-ძალიან ჩუმად დავიჩურჩულე და საფეთქელზე ვაკოცე.
თვალები ნაზად გაახილა და შეუმჩნევლად გამიღიმა. ხელი მთელი ძალით ჩამჭიდა და რეალობისგან დაბნეულმა შიშნარევი ხმით მკითხა:
-ხომ არასდროს შეიცვლება?!
-არასდროს!-სიგიჟემდე დარწმუნებული პირობა მივეცი და მეორედ ვაკოცე საფეთქელზე.



გაწვიმდა.
თითქოს ამინდმაც იგრძნო ემოციის ცვალებადობა.

* * *скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

წინა ისტორიაზე კომენტარი მახსოვს მრავალწერტილით დავიწყე. იმიტომ, რომ საშინლად უსიტყვო ვიყავი. ახლაც ასე მინდა.
...
-უსასრულო რაოდენობის მრავალწერტილი, სადაც მე ვგულისხმობ აბსოლიტურად ყველა ემოციას, რასაც შენ ჩემში აღძრავ.
ერთ-ერთ კომენტარში დამიწერე, რამდენიც არ უნდა გემასხრო, აქ არც კი მეღიმებაო. მეც ასე ვარ! შემიძლია დაუსრულებლად ვიხუმრო შენთან ყველაფერზე და ყოველთვის მაგრამ აქ... აქ საერთოდ სხვა ხარ შენ და საერთოდ სხვა ვარ მე და საერთოდ არ მეცინება.
პირველ რიგში, შენ წარმოდგენაც არ გაქვს, რა შეგრძნება იყო "ლეგენდარული" ლანა და ლუკას ისტორიის წაკითხვა. ასე მეგონა, უახლოეს ადამიანებზე ვკითხულობდი. პრინციპში, მთელი ამ დროის განმავლობაში, გახდნენ კიდეც ჩემთვის უახლოესები და არ მჯერა, რომ წავიკითხე და მორჩა, აღარ იქნებიან. ყველა მომენტი ისეთი "მშობლიური" იყო, არ ვიცი, როგორ გადმოვცე, რა გრძნობას იწვევდა ჩემში.
ლანა :)))))))) ღმერთო, ჩემო, ეს ვინ იყო?! - აი ეს კითხვა რამდენჯერ დავუსვი ჩემს თავს კითხვის პროცესში, ვერ გეტყვი :დ მაგრამ მე რომ მაინც ძალიან, ძალიან, ძალიან მევასა? ნუ, დამაბრალე თუ გინდა, რომ მიკერძოებული ვარ, იმიტომ, რომ ქალი იყო და იმიტომ, რომ პიროვნება პროფესია ქონდა, მაგრამ უტიპესი გოგო იყო! აი, ასეთი საკაიფო გოგო პერსონაჟი, შენ არ გყოლია. საერთოდ, არატიპურიც კი იყო შენთვის ასეთი გოგო პერსონაჟი და ნუ, პრინციპში თვითონ ისტორიაც არატიპური იყო და ამაზე აღარ გვინდა :დ
ლუკა? მაგის "მა"-ზე მე გამიჩერდა გული, ლანა რა მოსატანია? :) :დდდ სანამ მამა გახდებოდა, ხომ ერთი განზომილება იყო და ელენეს შემდეგ, საერთოდ კოსმოსი გახდა. მაგის მონოლოგებზე და მაგის ნაწილებზე, კიდევ ცალკე დაგელაპარაკები! :)
მაგრამ... მე ხო იცი, რა უცნაური ვარ? ყველაზე ემოციურ ნაწილებად მაინც უფრო მეორეხარისხოვან სცენებს ვთვლი. აი, ლანა რომ კიბეებზე ადიოდა, ნინოსთან სალაპარკოდ, მე მაქედან უკვე ვიცოდი, რომ ამეტირებოდა და აგიხდეს ასე ყველაფერი კარგი, ჩემო შიო :დდდ <3 ეგ სცენა მაინც სხვა იყო! ეს დედა-შვილობის თემა და მეორედ ნათქვამი, "მანანა დეიდა გიჟია" (ამ ფრაზამ მოხსნა, მეჟდუპროჩემ :დდ) ზედმეტად ემოციური იყო ჩემთვის.
ჯანდაბას, ამასაც ავიტანდი, მაგრამ... ლანას აღიარებითი ნაწილი? აი, მთელი ის მონოლოგი და ამბები, არ ვიცი... ყველაზე ემოციური იყო! და მაგისთვის მე შენ ხვალ განცალკევებით აგიხსნი სიყვარულს, უსიკვდილოდ! იმიტომ, რომ უმოწყალო სიზუსტით მოდიხარ ჩემს გულამდე ყოველთვის და არ შეიძლება ეგრე! იმიტომ, რომ შენი ნათქვამი ორი მარტივი სიტყვაც შესაძლოა საერთოდ სხვა მნიშვნელობის და სიმძაფრის მატარებელია ჩემთვის. ასეა ეს და ყველა ისტორიის შემდეგ უფრო მეტად ვრწმუნდები ამაში.
და ნანო? პროსტა როგორ არ აღვნიშნოო. ჩემი ხარხარის პირველი სპონსორი იყო. ქალი ჩემპიონი! ქალი წლის პაციენტი! ქალი საოცრება! :დდდ ფსიქოლოგი მარტო მაგისნაირებისთვის უნდა გავხდე! :დ
ეს ისტორია? - შედგა! და არ უნდა აქ ზედმეტი ლაპარაკები, რომ "არვიციი და ვნერვიულობ და არ ღირს" და ასე შემდეგ :)
ამ ისტორიას მე დავარქმევდი ემოციას. სხვანაირ ემოციას. მარტო ქალის და კაცისას არა. და საერთოდ, თვითონ შენ ხარ ემოცია, უთბილესი ემოცია, მაშინაც კი, ლანას რომ საშინლად აწიკვინებ :დდ
რამდენი ინერვიულე ამ ისტორიაზე და არანაკლებ მეც. რამდენი ხანი იყო ჩვენთან, რამდენჯერ გვილაპარაკია, ჯერ მარტო დაშორების მიზეზზე რამდენხანს ვიმტვრიე თავი :დდ და ყველაფერი ღირდა. ყველა წამი! დამიჯერე! გეფიცები "მართლა" :დდდ (ეს არ გამომრჩენია და ლუკას დიდი მინუსი :) ) და ის მომენტი? აი, 360-ის, იმპროვიზაციის მაღალი დონე იყო შენგან, ისე მოუხდა :დ კაი, ცოტას შეიძლება ვსუბიექტურობ, მაგრამ იდეალურად ჩაჯდა და მომკალით :დდ
ძაან მეამაყება, ასეთი ისტორიის სათაურის ამბავში რომ წვლილი მიმიძღვის. შენ მეამაყები კიდევ საოცრად! და არ ჭირდება ამას აღნიშვნები. ვიცი, რომ იცი, რაც არის შენი ისტორიები ჩემთვის და შენზე აღარ ვლაპარაკობ, შე გრეიფრუტიჭამიავ :)))
უზომოდ, უსაზღვროდ დადებითად ვარ ახლა. დღე ისე კარგად დაიწყო, არ ექნება ცუდი გაგრძელება, მჯერა!! (კაი, თავს ვიიმედებ :( )
წამითაც არ მეპარებოდა ეჭვი, რომ ასეთი მაგარი იქნებოდა ეს ისტორია. ვერგადმოცემული ემოციები მაპატიე, კიდე მოვალ ^_^ :დდდ
მიყვარხარ ძალიან! ამაზე მეტს ვეღარაფერს გეტყვი. <333
პ.ს სათაური მაინც ყველაზე ჩემპიონი აქვს :) სორი ანი, ლანა, ლუკიტო, ელენე ენდ სოუ ონ :დდ

 



№2  offline წევრი Jupiter

ისე გამოვიდა, რომ შენი ახალი ისტორიის ლოდინში, ,,რაც ყაზბეგში ხდება, ყაზბეგში რჩება" დავიზეპირე. არადა, არ მიყვარს ერთი და იმავეს ბევრჯერ წაკითხვა. მართლა ძალიან ბევრჯერ წავიკითხე.
დილის 5-ზე რომ შემოვედი და ახალი ისტორია დამხვდა, ლამის კივილი დავიწყე, ძლივს შევიკავე თავი.
იმდენად ემოციური იყო, სიტყვებიც კი არ მყოფნის. ისეთ მომენტში მომადგა ცრემლი, რა მატირებდა არ ვიცი.
ახლა ამას დავიზეპირებ, სანამ რამე ახალს დადებ.
მოკლედ, საოცარი გოგო ხარ და ჩემი აზრით, შენ სულ უნდა წერო ❤️
წარმატებები! ❤️❤️❤️

 



№3  offline წევრი შამხათი

საოცრება იყო...

 



№4 სტუმარი Qeti qimucadze

Saocreba iyo, dedashviluri urtiertobebis ase crfeli gamoxatva jer arcert nacarmoebshi arshemxvedria aq, iseti shtambechdavi iyo, yvela sityva gamiznulad urtyamda mkitxvelis guls, imedia kidev shemogvtavazeb aset saocrebebss, da stili iyo gasagijebebli, chemi favoriti, mokle da gamomsaxvelobitii

 



№5  offline წევრი veroo

აი მომეწონა❤მიყვარს შენი ისტორიები ყოველთვის კარგად გადმოცემ გრძნობებს მომეწონა რომ არიყო ბანალური მომეწონა შენი პერსონაჟები თავისი ორიგინალურობით ემოციებით და ყველაფრით❤

 



№6  offline წევრი abezara98

ვაიმეე, heart_eyes ძალიან, ძალიან კარგი იყო და არ მინდოდა რომ დასრულებულიყო! blush

 



№7  offline ადმინი დედასამოტხე

"არც ერთხელ,არც ორჯერ და მითუმეტეს არც ათჯერ..." არ ვიცი იცი თუ არა ნუ ალბათ იცი სადმე კომენტატებში აუცილებლად დაგიწერდი რომ გრძნობებს და ემოციებს ვერ გამოვხატავ და ვთვლი რომ ეს დაავადებაა.ხანდაან გულს მიჩერებს ვერ ნათქვამი სიტყვები და მანგრევს ეგ შეგრძება. კაი მოიცა თაგიდან უნდა დავიწყო. სახელი ლუკა თავის გვერდით მხოლოდ ანას აიტანს,მაგრამ ეს "ლ"ანა ნუ მაინც ანა გამოდუს ჩემთვის ზოგადად ეს "ლ" ხომ ბევრს ნიშნავს მარა შევთანხმდეთ რომ ანდაც კაი შენი ნებაა როგორც გინდა ისე შეთანხმდი :დდ ახლა ნეტა იცოდე რა კრეტინი სახე მაქ :დდდ მთავარ სათქმელამდე ვერ მივდივარ რომ ისტორია ავღწერო :დდდ ყველაზე მაგარიბისტორიკოსი ხარ შენ :დდდ ყველ ა დეტალზე ბწვრი ლაპარაკი კი მინდა მარა ჰა შემიძლია?!არა მკითხე შემიძლია? :დდდ არა არ შემიძლია. ფა ქ ასეთ დებილობა ყოვლისთანმომცვლელ და თანარმომცვლელ კომენტარს მარტო ნე თუ დავწერდი :დდდ სახელი ელენე_ პირველი სიყვარულივით ლამაზი სახელი! მე მჯერა ამ სახელით ისედაც ბევრი თქვი თან ლუკას ხო პირველად ლ'ანა შეუყვარდა და მთელი 24 წელი მოსაწყენი ცხოვრება ჰქონდა.ეჰ რა ბედკრულია ეს წუთისოფელი მოკლედ :დდდდდდდდდშენი ისტორიები ხომ როგორ მიყვარს და ხომ იცი ერთი მაქ გამორჩეულად.სხვა არცერთ ისტორიაზე არ ვეჭვიანობდი იმ ერთის გარდა და ახლა ეს დაემატა.ოოო საეჭვიანოს და სანერვიულოს არ მაკლებთ მოკლედ რა ნუ ამ ისტორიაში დიდი წვლილი მიუძღვის ანა გელაშვილსო (ფრიად პატივცემულს. ანა ბევრი გული აქ) და მაგაზე არ ვიეჭვიანებ მეორე დამცველიიქნება ანდაც პირველი ეგ უფრო ახლოა და მეორე მე ვიქნები. ჯერ ვდებო რო მითხარი ავფარფატდი და მეთქი ანს შეეე გამძვრალო როგორ მიმალავდითქო მარა არ გითხარი ეგ :დდდ მერე დამეძინა და პირველ ცხოვრებაში ბუძილნიკის პირველ დარეჯვაზევე გამოვფხიზლდი,წამოვჯექი ერთი ჭიქა წყალი დავლიე,კითხვა დავიწყე და მესამე გაკვეთილის ბოლოს მივედი. არა ასე ნელა ეს კითცულობს და რაჭველი კიდე ლუკააო გენაცვა მე სიამოვნებას ვიღებ და რიკინით არ ვკითხუობ :დდდდდ მაისის თვე მიყვარს და ვისი დაბადების დღეა მაისსში??? :დდდდდდდ ანა შენ დღეს იცი რა მაგარი რაღაც გააკეთე? მე და დედამ ვიჩხიბეთ ნუ ეს არ იყო ჩვეულებრივი თინეიჯერული წამოხტომა საკმაოდ სერიოზულად ვიჩხუბეთ და გუშინ მომწერა არადა მარტო ღიმილს ვითხოვდი შენგანო და დღეს ეს რომ წავიკითხე მივხვდი აი ვაბშე ვინ ვარ მე კიდე რამე კოვთხოვო ან პირველი ნაბიჯის გადმოდგა ან საერთოდ რამე სამსახურიდან მოსვლას ველოდები რომ ჩავეხუტო არადა თვითკნაც იცი დამნაშავე მე რომ არ ვარ ხოდა რატო დავწერე ეს მე შეჯ დაწერე მაგრად ეს ისტორია და მაგიტომ.გაცნობის დღე?მეოეე შეხვედრა?გიჟი ლ'ანა?სერგი და ზუკა?ანა და ლიკა?არა რა სულ მინდოდა და მყოლოდა ყველაზე მაგარი ურთიერთობა ეგ მგონია მე. "ქალი, რომელიც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება სიგიჟემდე მიყვარდა იდგა და ზედმეტად მშვიდად მთხოვდა, რომ წავსულიყავი." ისე მიყვარხარ რამდენადაც არის შესაძლებელი აქედან მაქ ზეაღმატებულად მიყვარდე და ჰო 360°ზე ადამიანები საკუთარ თავებს იბრუნებენ და ჰო მართალია ადამიანებს თავიდან დაწყება არ შეგვიძლია რამდენიც არ უნდა ვეცადოთ დავუმტკიცოთ საკუთარ თავს რომ ცხოვრება ახლიდან დავიწყეთ ეს იქნება ჩვენი ცცოვრების გაგრძელებასი ყველაზე დიდი შეცდომა.უბრალოდ თქვი რომ ძლიერი ხარ და ყველაფრის მიუხედავად შეძელი გაგეგრძელებინა ცხოვრება და ჰო ძალიათ გადაყვარება საერთოდ რა არი ნუ? რა არარეალურობის და საკუთარი თავის მოტყუების პიკი ვერ შეძლებ მაგას. ყველა წამი/ყველა წუთი/ყველა დღე ღირდა ამად! და ჯანდაბა კიდევ უამრავი რამის თქმა მინდა

 



№8  offline წევრი goddess

უნიკალური ხარ, ვგიჟდები შენზე რა,ჯერ შენი წინა ისტორია მეგონა საოცრება მაგრამ ეს გასაგიჟებელია განსხვავებული პერსონაჟებით,საოცარი სიყვარულით და უცნაურობებით.იცოდე მალე დადე ახალი ისტორია

 



№9  offline ახალბედა მწერალი TeddyBear

არ ვიცი,
ვერ ვლაპარაკობ.
ემოციისაგან ყელში გამეჩხირა სიტყვები.
ვინ ხარ ? რა გინდა ? ადამიანი ხარ ?
არა, არა და არა... საოცარი ვინმე ხარ, ანს!
სიგიჟემდე მომეწონა ისტორია,
პერსონაჟები და ის გარემო, რომელიც შექმნილი გქონდა. იდეალური ვინმე ხარ!
ლუკა - დიდად არასდროს მიყვარდა ეს სახელი, მაგრამ მგონი უკვე მიყვარს. საოცარი პერსონაჟი იყო. თავიდან თითქოს ცოტა დაბნეული, შეშინებული და გაურკვევლობაში მყოფი.
ბოლოსკენ კი... არ ვიცი, საოცარი კაცის პროტოტიპია ლუკა.
იმ სცენაზე გავგიჟდი ელენე, რომ გულზე ყავდა მიწვენილი და ესაუბრებოდა, თვითონაც არ ვიცი რატომ მომხვდა ეს მომენტი გულზე, მაგრამ საერთოდ მამაშვილური სცენები მიყვარს, სიგიჟემდე მიყვარს.
ლანა - კარგი პერსონაჟი იყო, თავის შეცდომებთან ერთად. რადიკალურად შემობრუნების საოცარი მაგალითი, რომელიც აუცილებლად უნდა შეამჩნიო, დაინახო და გაიგო!
და პატარა ელენე. ღმერთო როგორ მიყვარს ეს სახელი და უკვე ეს პერსონაჟიც. ამისი პატარა ლოყები, სახე და ტუჩები. რატომღაც ძალიან საყვარელ პატარად მყავს წარმოდგენილი და მისი მომენტებისას ღიმილისაგან მეხეოდა ბაგეები.
კარგი ხარ ანს, ძალიან კარგი ხარ და სათანადოთ უნდა აფასებდე საკუთარ თავს!

მაგარო გოგო,
ჩემო გოგო,
ძალიან მიყვარხარ!

 



№10  offline წევრი Girl with pretty smile

არ ვიცი რა ვთქვა.სკოლიდან როგორც კი მოვედი მაშინვე კითხვა დავიწყე და თვალი ვერ მოვწყვიტე.გეფიცები ყველაფერს ნათლად აღვითქვამდი და ვგრძნობდი.
ვეშვებოდი მორევში და უკან ვეღარ ვბრუნდებოდი.ახლაც ისტორიის ზემოქმედების ქვეშვ ვარ და სიტყვებს თავს ვერ ვუყრი.
სიცილი,ტირილი,გაოცება და მრავალი სხვა ერთად ირეოდა ჩემში და ვერ ვხვდებოდი და ვერც ეხლა ვხვდები რა გამოიწვია ამ ისტორიამ ჩემში.
ყველა პერსონაჟი შემიყვარდა და შენ უფრო მეტად შემიყვარდი.
თვალიც ამიხლიე რაღაც-რაღაცეებზე და რეალობას შემაჯახე.
მივხვდი,რომ.სიამაყე არაა გამოსავალი.მივხვდი,რომ სხვების აზრიც უნდა გავითვალისწინოთ და კიდევ ათასი რა.
მადლობა,რომ ამ ისტორიის წაკითხვის საშიალება მომეცი და მადლობა იმისთვის,რომ ის დაწერე.
სიტყვების თავს ვერ ვუყრი და ვცდილობ რაღაც ისეთი დავწერო რაც აგიღწერს ყველა იმ გრძნობას რასაც მე ახლა ვგრძნობ და ამ ისტორიამ ჩემზე დიდი ზეგავლენა მოახდია.
აი ასე,უბრალოდ.მე ის შემიყვარდა.

 



№11  offline ახალბედა მწერალი Ans...

An_Gel
წინა ისტორიაზე კომენტარი მახსოვს მრავალწერტილით დავიწყე. იმიტომ, რომ საშინლად უსიტყვო ვიყავი. ახლაც ასე მინდა.
...
-უსასრულო რაოდენობის მრავალწერტილი, სადაც მე ვგულისხმობ აბსოლიტურად ყველა ემოციას, რასაც შენ ჩემში აღძრავ.
ერთ-ერთ კომენტარში დამიწერე, რამდენიც არ უნდა გემასხრო, აქ არც კი მეღიმებაო. მეც ასე ვარ! შემიძლია დაუსრულებლად ვიხუმრო შენთან ყველაფერზე და ყოველთვის მაგრამ აქ... აქ საერთოდ სხვა ხარ შენ და საერთოდ სხვა ვარ მე და საერთოდ არ მეცინება.
პირველ რიგში, შენ წარმოდგენაც არ გაქვს, რა შეგრძნება იყო "ლეგენდარული" ლანა და ლუკას ისტორიის წაკითხვა. ასე მეგონა, უახლოეს ადამიანებზე ვკითხულობდი. პრინციპში, მთელი ამ დროის განმავლობაში, გახდნენ კიდეც ჩემთვის უახლოესები და არ მჯერა, რომ წავიკითხე და მორჩა, აღარ იქნებიან. ყველა მომენტი ისეთი "მშობლიური" იყო, არ ვიცი, როგორ გადმოვცე, რა გრძნობას იწვევდა ჩემში.
ლანა :)))))))) ღმერთო, ჩემო, ეს ვინ იყო?! - აი ეს კითხვა რამდენჯერ დავუსვი ჩემს თავს კითხვის პროცესში, ვერ გეტყვი :დ მაგრამ მე რომ მაინც ძალიან, ძალიან, ძალიან მევასა? ნუ, დამაბრალე თუ გინდა, რომ მიკერძოებული ვარ, იმიტომ, რომ ქალი იყო და იმიტომ, რომ პიროვნება პროფესია ქონდა, მაგრამ უტიპესი გოგო იყო! აი, ასეთი საკაიფო გოგო პერსონაჟი, შენ არ გყოლია. საერთოდ, არატიპურიც კი იყო შენთვის ასეთი გოგო პერსონაჟი და ნუ, პრინციპში თვითონ ისტორიაც არატიპური იყო და ამაზე აღარ გვინდა :დ
ლუკა? მაგის "მა"-ზე მე გამიჩერდა გული, ლანა რა მოსატანია? :) :დდდ სანამ მამა გახდებოდა, ხომ ერთი განზომილება იყო და ელენეს შემდეგ, საერთოდ კოსმოსი გახდა. მაგის მონოლოგებზე და მაგის ნაწილებზე, კიდევ ცალკე დაგელაპარაკები! :)
მაგრამ... მე ხო იცი, რა უცნაური ვარ? ყველაზე ემოციურ ნაწილებად მაინც უფრო მეორეხარისხოვან სცენებს ვთვლი. აი, ლანა რომ კიბეებზე ადიოდა, ნინოსთან სალაპარკოდ, მე მაქედან უკვე ვიცოდი, რომ ამეტირებოდა და აგიხდეს ასე ყველაფერი კარგი, ჩემო შიო :დდდ <3 ეგ სცენა მაინც სხვა იყო! ეს დედა-შვილობის თემა და მეორედ ნათქვამი, "მანანა დეიდა გიჟია" (ამ ფრაზამ მოხსნა, მეჟდუპროჩემ :დდ) ზედმეტად ემოციური იყო ჩემთვის.
ჯანდაბას, ამასაც ავიტანდი, მაგრამ... ლანას აღიარებითი ნაწილი? აი, მთელი ის მონოლოგი და ამბები, არ ვიცი... ყველაზე ემოციური იყო! და მაგისთვის მე შენ ხვალ განცალკევებით აგიხსნი სიყვარულს, უსიკვდილოდ! იმიტომ, რომ უმოწყალო სიზუსტით მოდიხარ ჩემს გულამდე ყოველთვის და არ შეიძლება ეგრე! იმიტომ, რომ შენი ნათქვამი ორი მარტივი სიტყვაც შესაძლოა საერთოდ სხვა მნიშვნელობის და სიმძაფრის მატარებელია ჩემთვის. ასეა ეს და ყველა ისტორიის შემდეგ უფრო მეტად ვრწმუნდები ამაში.
და ნანო? პროსტა როგორ არ აღვნიშნოო. ჩემი ხარხარის პირველი სპონსორი იყო. ქალი ჩემპიონი! ქალი წლის პაციენტი! ქალი საოცრება! :დდდ ფსიქოლოგი მარტო მაგისნაირებისთვის უნდა გავხდე! :დ
ეს ისტორია? - შედგა! და არ უნდა აქ ზედმეტი ლაპარაკები, რომ "არვიციი და ვნერვიულობ და არ ღირს" და ასე შემდეგ :)
ამ ისტორიას მე დავარქმევდი ემოციას. სხვანაირ ემოციას. მარტო ქალის და კაცისას არა. და საერთოდ, თვითონ შენ ხარ ემოცია, უთბილესი ემოცია, მაშინაც კი, ლანას რომ საშინლად აწიკვინებ :დდ
რამდენი ინერვიულე ამ ისტორიაზე და არანაკლებ მეც. რამდენი ხანი იყო ჩვენთან, რამდენჯერ გვილაპარაკია, ჯერ მარტო დაშორების მიზეზზე რამდენხანს ვიმტვრიე თავი :დდ და ყველაფერი ღირდა. ყველა წამი! დამიჯერე! გეფიცები "მართლა" :დდდ (ეს არ გამომრჩენია და ლუკას დიდი მინუსი :) ) და ის მომენტი? აი, 360-ის, იმპროვიზაციის მაღალი დონე იყო შენგან, ისე მოუხდა :დ კაი, ცოტას შეიძლება ვსუბიექტურობ, მაგრამ იდეალურად ჩაჯდა და მომკალით :დდ
ძაან მეამაყება, ასეთი ისტორიის სათაურის ამბავში რომ წვლილი მიმიძღვის. შენ მეამაყები კიდევ საოცრად! და არ ჭირდება ამას აღნიშვნები. ვიცი, რომ იცი, რაც არის შენი ისტორიები ჩემთვის და შენზე აღარ ვლაპარაკობ, შე გრეიფრუტიჭამიავ :)))
უზომოდ, უსაზღვროდ დადებითად ვარ ახლა. დღე ისე კარგად დაიწყო, არ ექნება ცუდი გაგრძელება, მჯერა!! (კაი, თავს ვიიმედებ :( )
წამითაც არ მეპარებოდა ეჭვი, რომ ასეთი მაგარი იქნებოდა ეს ისტორია. ვერგადმოცემული ემოციები მაპატიე, კიდე მოვალ ^_^ :დდდ
მიყვარხარ ძალიან! ამაზე მეტს ვეღარაფერს გეტყვი. <333
პ.ს სათაური მაინც ყველაზე ჩემპიონი აქვს :) სორი ანი, ლანა, ლუკიტო, ელენე ენდ სოუ ონ :დდ

შე,
არანორმალურო!
აი, ახლა მართლა უდიდესი მრავალწერტილი. მოიცა ....................................................................................... აჰა! შენ ნორმალური ხარ ბავშვიკო?!!!!
ეს რამხელა კომენტარია და როგორ შეგიძლია, რომ ყოველ ახალ ისტორიაზე ახალი კომენტარი წინაზე საოცრება იყოს?
აი, როგორც იქნა ლეგეენდარულ ლანას შეგახვედრე. კოლეგას ^_^
როგორსაც ელოდები ისეთია იმედია ხო? ^_^ მიკერძოებულიხარ ზუსტადაც და მე მაბრალებდი კიდე ლუკასკენ ხარო :)
ვაიმე გატირე კიდეც პატალა? :( ველოდები საღამოს სიყვარულს როგორ ამიხსნი, ჯანდაბას შენი ხათრით არ ვიმეცადინებ ხვალისთვის ^_^ ხომ იცი როგორ განსაკუთრებულად ველოდები შენს შეფასებას?
მაგრამ უკვე რას ქვია ველოდები, კინაღამ იარაღი მომადე შუბლზე, სანამ ავტვირთავდი.
სურათიც შენ რო ამოარჩიე და სათაურზე ხო საერთოდ ლაპარაკი აღარ მაქვს მაგისთვის ჩემთვის ცალკე საოცრება ხარ!
შენ იციი რატომაც არ მინდოდა და რატომაც მეშინოდა! იმიტომ, რომ უკვე იმდდენი ხანი იყვნენ ჩვენთან, რომ გავითავისე ამათი ამბავი და შეჩვეული ვიყავი ამ ისტორიას ;დდდდ აი ასჯერ ნანახი ფილმივით იყო, რო მოგბეზრდება და მერე ბანძი რო გგონია ;დდდ ხახახა !
კარგი.
მასხრობა იქით იყოს და ბოლოს ნანოს აკორდით ვაპირებდი დამტავრებას, მაგრამ ისე მომცელე ნანო საერთოდ ვის გაახსენდა?
(აქ ის მესიჯი იდო რო მე შენი მომავალი ნანო ვარ)
ხოდა კიდე "მართლას" რო მიხვდებოდი ვიცოდი და საერთოდ ხაზსაც შენ გამო ვუსვამ მაგ სიტყვას. თორე მანამდე არ ვიცოდი ეგეთები!
აუ უძალიანესად მიყვარხარ!
ახლა კიდე იმდენად დაბნეული ვარ შენი კომენტარით, რომ ეჭვი მაქვს საღამოს სიყვარულის ახსნებს და მუხლზე დადგომებს მე დავიწყებ.
აი, მართლა როგორ დამეხმარე იცი? დაე, ყველამ იცოდესს, რომ იუ არ ზი ბესთ!!!!!! <333333333333333333333333333
ძალიან უყვარხარ შიოს გულნა ! <333333333 იმაზე მეტად ვიდრე ეს შენ წარმოგიდგენია ! <333 და შენ თუ გგონია, რომ შუა ქუჩაში შენი ხათრით მუხლებზე არ დავეცემი, ძალიან შემცდარხარ!
დანარჩენი და უფრო პირადული საღამოსთვის გადავდოთ პატალა <3333

Jupiter
ისე გამოვიდა, რომ შენი ახალი ისტორიის ლოდინში, ,,რაც ყაზბეგში ხდება, ყაზბეგში რჩება" დავიზეპირე. არადა, არ მიყვარს ერთი და იმავეს ბევრჯერ წაკითხვა. მართლა ძალიან ბევრჯერ წავიკითხე.
დილის 5-ზე რომ შემოვედი და ახალი ისტორია დამხვდა, ლამის კივილი დავიწყე, ძლივს შევიკავე თავი.
იმდენად ემოციური იყო, სიტყვებიც კი არ მყოფნის. ისეთ მომენტში მომადგა ცრემლი, რა მატირებდა არ ვიცი.
ახლა ამას დავიზეპირებ, სანამ რამე ახალს დადებ.
მოკლედ, საოცარი გოგო ხარ და ჩემი აზრით, შენ სულ უნდა წერო ❤️
წარმატებები! ❤️❤️❤️

დიდი, დიდიიიიი მადლობა პირველ რიგში ყაზბეგის ასეთი სიყვარულისთვის !! <3333 ძალიან ბევრს ნიშნავს ეს სიტყვები ჩემთვის და
მეორე უღრმესიიიი მადლობა, რომ ეს ისტორია წაიკითხე, ასე მოგეწონა და ამ საოცარ შეფასებას მიწერ <33333333333333333333333
უღრმესი მადლობა ! ვეცდები, რომ სულ ვწერო, თუ რა თქმა უნდა მუზა არ აიშვებს და არ გამექცევა, მაქსიმალურად მოვინდომებ და არ დაგაღალეტეებთ! ,333
მადლობა ერთგულებისთვის და ამხელა სითბოსთვის ! <3

შამხათი
საოცრება იყო...

უღრმესი მადლობა <33333333333
Qeti qimucadze
Saocreba iyo, dedashviluri urtiertobebis ase crfeli gamoxatva jer arcert nacarmoebshi arshemxvedria aq, iseti shtambechdavi iyo, yvela sityva gamiznulad urtyamda mkitxvelis guls, imedia kidev shemogvtavazeb aset saocrebebss, da stili iyo gasagijebebli, chemi favoriti, mokle da gamomsaxvelobitii

ძალიან მინდოდა, მაგრამ არ მეგონა, ამ მომენტებს ტუ ამხელა ემოციით ვწერდი და უზომოდ მიხაარია, რომ როგორც ჩანს "გამომივიდა" ასე თუ ისე... <3333333333333333333 ასე გამორჩევისთვის უღრმესი მადლობა კიდევ ! <333
ძალიან გამახარე, ჩემო კარგო და ვეცდები იმედები არასდროს გაგიცრუო <3

veroo
აი მომეწონა❤მიყვარს შენი ისტორიები ყოველთვის კარგად გადმოცემ გრძნობებს მომეწონა რომ არიყო ბანალური მომეწონა შენი პერსონაჟები თავისი ორიგინალურობით ემოციებით და ყველაფრით❤

დიდი მადლობა ! <33333333333
მე შენ მომწონხარ ძალიან შენი ორიგინალური კომენტარებით საყვარელო <3333333333333333333

abezara98
ვაიმეე, heart_eyes ძალიან, ძალიან კარგი იყო და არ მინდოდა რომ დასრულებულიყო! blush

დიდი, დიდიიიიიიი უშველებელი მადლობა შენ ! <33333333333333 heart_eyes
goddess
უნიკალური ხარ, ვგიჟდები შენზე რა,ჯერ შენი წინა ისტორია მეგონა საოცრება მაგრამ ეს გასაგიჟებელია განსხვავებული პერსონაჟებით,საოცარი სიყვარულით და უცნაურობებით.იცოდე მალე დადე ახალი ისტორია

ვაი, ჩემთან სიტყვა უნიკალური?? <333 რაღა ვთქვა?!
უღრმესი მადლობა! გამაოცე ნამდვილად ! <3333
ყველანაირად ვეცდები ბევრი არ გალოდინოთ ! არაფერია ამ შეფასებებზე დიდი ბედნიერეება!

დედასამოტხე
"არც ერთხელ,არც ორჯერ და მითუმეტეს არც ათჯერ..." არ ვიცი იცი თუ არა ნუ ალბათ იცი სადმე კომენტატებში აუცილებლად დაგიწერდი რომ გრძნობებს და ემოციებს ვერ გამოვხატავ და ვთვლი რომ ეს დაავადებაა.ხანდაან გულს მიჩერებს ვერ ნათქვამი სიტყვები და მანგრევს ეგ შეგრძება. კაი მოიცა თაგიდან უნდა დავიწყო. სახელი ლუკა თავის გვერდით მხოლოდ ანას აიტანს,მაგრამ ეს "ლ"ანა ნუ მაინც ანა გამოდუს ჩემთვის ზოგადად ეს "ლ" ხომ ბევრს ნიშნავს მარა შევთანხმდეთ რომ ანდაც კაი შენი ნებაა როგორც გინდა ისე შეთანხმდი :დდ ახლა ნეტა იცოდე რა კრეტინი სახე მაქ :დდდ მთავარ სათქმელამდე ვერ მივდივარ რომ ისტორია ავღწერო :დდდ ყველაზე მაგარიბისტორიკოსი ხარ შენ :დდდ ყველ ა დეტალზე ბწვრი ლაპარაკი კი მინდა მარა ჰა შემიძლია?!არა მკითხე შემიძლია? :დდდ არა არ შემიძლია. ფა ქ ასეთ დებილობა ყოვლისთანმომცვლელ და თანარმომცვლელ კომენტარს მარტო ნე თუ დავწერდი :დდდ სახელი ელენე_ პირველი სიყვარულივით ლამაზი სახელი! მე მჯერა ამ სახელით ისედაც ბევრი თქვი თან ლუკას ხო პირველად ლ'ანა შეუყვარდა და მთელი 24 წელი მოსაწყენი ცხოვრება ჰქონდა.ეჰ რა ბედკრულია ეს წუთისოფელი მოკლედ :დდდდდდდდდშენი ისტორიები ხომ როგორ მიყვარს და ხომ იცი ერთი მაქ გამორჩეულად.სხვა არცერთ ისტორიაზე არ ვეჭვიანობდი იმ ერთის გარდა და ახლა ეს დაემატა.ოოო საეჭვიანოს და სანერვიულოს არ მაკლებთ მოკლედ რა ნუ ამ ისტორიაში დიდი წვლილი მიუძღვის ანა გელაშვილსო (ფრიად პატივცემულს. ანა ბევრი გული აქ) და მაგაზე არ ვიეჭვიანებ მეორე დამცველიიქნება ანდაც პირველი ეგ უფრო ახლოა და მეორე მე ვიქნები. ჯერ ვდებო რო მითხარი ავფარფატდი და მეთქი ანს შეეე გამძვრალო როგორ მიმალავდითქო მარა არ გითხარი ეგ :დდდ მერე დამეძინა და პირველ ცხოვრებაში ბუძილნიკის პირველ დარეჯვაზევე გამოვფხიზლდი,წამოვჯექი ერთი ჭიქა წყალი დავლიე,კითხვა დავიწყე და მესამე გაკვეთილის ბოლოს მივედი. არა ასე ნელა ეს კითცულობს და რაჭველი კიდე ლუკააო გენაცვა მე სიამოვნებას ვიღებ და რიკინით არ ვკითხუობ :დდდდდ მაისის თვე მიყვარს და ვისი დაბადების დღეა მაისსში??? :დდდდდდდ ანა შენ დღეს იცი რა მაგარი რაღაც გააკეთე? მე და დედამ ვიჩხიბეთ ნუ ეს არ იყო ჩვეულებრივი თინეიჯერული წამოხტომა საკმაოდ სერიოზულად ვიჩხუბეთ და გუშინ მომწერა არადა მარტო ღიმილს ვითხოვდი შენგანო და დღეს ეს რომ წავიკითხე მივხვდი აი ვაბშე ვინ ვარ მე კიდე რამე კოვთხოვო ან პირველი ნაბიჯის გადმოდგა ან საერთოდ რამე სამსახურიდან მოსვლას ველოდები რომ ჩავეხუტო არადა თვითკნაც იცი დამნაშავე მე რომ არ ვარ ხოდა რატო დავწერე ეს მე შეჯ დაწერე მაგრად ეს ისტორია და მაგიტომ.გაცნობის დღე?მეოეე შეხვედრა?გიჟი ლ'ანა?სერგი და ზუკა?ანა და ლიკა?არა რა სულ მინდოდა და მყოლოდა ყველაზე მაგარი ურთიერთობა ეგ მგონია მე. "ქალი, რომელიც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება სიგიჟემდე მიყვარდა იდგა და ზედმეტად მშვიდად მთხოვდა, რომ წავსულიყავი." ისე მიყვარხარ რამდენადაც არის შესაძლებელი აქედან მაქ ზეაღმატებულად მიყვარდე და ჰო 360°ზე ადამიანები საკუთარ თავებს იბრუნებენ და ჰო მართალია ადამიანებს თავიდან დაწყება არ შეგვიძლია რამდენიც არ უნდა ვეცადოთ დავუმტკიცოთ საკუთარ თავს რომ ცხოვრება ახლიდან დავიწყეთ ეს იქნება ჩვენი ცცოვრების გაგრძელებასი ყველაზე დიდი შეცდომა.უბრალოდ თქვი რომ ძლიერი ხარ და ყველაფრის მიუხედავად შეძელი გაგეგრძელებინა ცხოვრება და ჰო ძალიათ გადაყვარება საერთოდ რა არი ნუ? რა არარეალურობის და საკუთარი თავის მოტყუების პიკი ვერ შეძლებ მაგას. ყველა წამი/ყველა წუთი/ყველა დღე ღირდა ამად! და ჯანდაბა კიდევ უამრავი რამის თქმა მინდა

ჩემო
გიჟო
გადარეულო
დედასამოთხევ!!!!!
შენ ხარ არანორმალურზე არანორმალური.
ეს რა კომენტარი დამიწერე გოგო?!
ყველა ლუკას გვერდით ანა ვერ ეყოლება ხო ^_^???? მე რო ყველაზე მაგარი ისტორიკოსი ვარ მაგას ვიმახსოვრებ იცოდე კუ ;დდდ ! შენ წარმოიდგინე დღეს მეც პირველ დარეკვაზე ვერა იმიტომ რომ საერთოდ დაყენება დამავიწყდა, მაგრამ ზარზე წამოვფრინდი და მივხვდი, რომ გუშინ ჩამეძინა არადა აქ რა ამბები მელოდა თურმე ;დდდდდ
მაისი თავისთავდ ყველაზე კაი ხალხი მაისში დავიბადეთ და ისტორიებშიც ტყუიილად არ ვტენი ყველას კუროობას ^_^
აი ის ციტატა, რომელიც დაწერე, რატომღაც ვერ ვაკოპირებ;დდდდ ხოდა თუ გახსოვს წინა საუკუნეში მედო. თუ არ გახსოვს კაიაა იმიტო რო ლუკას რაჭველობას ვტენიდი დამე ამ ისტორიაში მართლა რაჭველივით დავაგვიანე ;დდდ
ძალიან მიყვარხარ მე შენ! შენი არანორმალური შეფასებებით
შენი დედასამოთხით და ველოდები ამ ისტორიას როდის დაარქმევ დედაგრადუსს ^_^ <333

TeddyBear
არ ვიცი,
ვერ ვლაპარაკობ.
ემოციისაგან ყელში გამეჩხირა სიტყვები.
ვინ ხარ ? რა გინდა ? ადამიანი ხარ ?
არა, არა და არა... საოცარი ვინმე ხარ, ანს!
სიგიჟემდე მომეწონა ისტორია,
პერსონაჟები და ის გარემო, რომელიც შექმნილი გქონდა. იდეალური ვინმე ხარ!
ლუკა - დიდად არასდროს მიყვარდა ეს სახელი, მაგრამ მგონი უკვე მიყვარს. საოცარი პერსონაჟი იყო. თავიდან თითქოს ცოტა დაბნეული, შეშინებული და გაურკვევლობაში მყოფი.
ბოლოსკენ კი... არ ვიცი, საოცარი კაცის პროტოტიპია ლუკა.
იმ სცენაზე გავგიჟდი ელენე, რომ გულზე ყავდა მიწვენილი და ესაუბრებოდა, თვითონაც არ ვიცი რატომ მომხვდა ეს მომენტი გულზე, მაგრამ საერთოდ მამაშვილური სცენები მიყვარს, სიგიჟემდე მიყვარს.
ლანა - კარგი პერსონაჟი იყო, თავის შეცდომებთან ერთად. რადიკალურად შემობრუნების საოცარი მაგალითი, რომელიც აუცილებლად უნდა შეამჩნიო, დაინახო და გაიგო!
და პატარა ელენე. ღმერთო როგორ მიყვარს ეს სახელი და უკვე ეს პერსონაჟიც. ამისი პატარა ლოყები, სახე და ტუჩები. რატომღაც ძალიან საყვარელ პატარად მყავს წარმოდგენილი და მისი მომენტებისას ღიმილისაგან მეხეოდა ბაგეები.
კარგი ხარ ანს, ძალიან კარგი ხარ და სათანადოთ უნდა აფასებდე საკუთარ თავს!

მაგარო გოგო,
ჩემო გოგო,
ძალიან მიყვარხარ!

ვაიმე heart_eyes heart_eyes
გული გამიჩერე ახლა შენ!!
ჩემო ტკბილო და თბილო!
არც კი ვიცი, რა გითხრა, იმდენად ტვინში დამარტყა ახლა შენმა კომენტარმა და ყურებამდე გაღიმებული ვზივარ და ვუყურებ!! <33333
ჩემი საოცარი გოგო ხარ შენ! საოცარი შეფასებით!
როგორ გელოდებოდი იცი ? მითუმეტეს გუშინდელი ჩემი განცხადების მერე;დ
ძალიან გამახარე!
იმენად, რომ ათასი მადლობა არ ეყოფა ჩემს ემოციას ახლა!!!!
უზომოდ მიყვარხარ და გაფასებ!
ვგიჟდები შენზე ! <3



Girl with pretty smile
არ ვიცი რა ვთქვა.სკოლიდან როგორც კი მოვედი მაშინვე კითხვა დავიწყე და თვალი ვერ მოვწყვიტე.გეფიცები ყველაფერს ნათლად აღვითქვამდი და ვგრძნობდი.
ვეშვებოდი მორევში და უკან ვეღარ ვბრუნდებოდი.ახლაც ისტორიის ზემოქმედების ქვეშვ ვარ და სიტყვებს თავს ვერ ვუყრი.
სიცილი,ტირილი,გაოცება და მრავალი სხვა ერთად ირეოდა ჩემში და ვერ ვხვდებოდი და ვერც ეხლა ვხვდები რა გამოიწვია ამ ისტორიამ ჩემში.
ყველა პერსონაჟი შემიყვარდა და შენ უფრო მეტად შემიყვარდი.
თვალიც ამიხლიე რაღაც-რაღაცეებზე და რეალობას შემაჯახე.
მივხვდი,რომ.სიამაყე არაა გამოსავალი.მივხვდი,რომ სხვების აზრიც უნდა გავითვალისწინოთ და კიდევ ათასი რა.
მადლობა,რომ ამ ისტორიის წაკითხვის საშიალება მომეცი და მადლობა იმისთვის,რომ ის დაწერე.
სიტყვების თავს ვერ ვუყრი და ვცდილობ რაღაც ისეთი დავწერო რაც აგიღწერს ყველა იმ გრძნობას რასაც მე ახლა ვგრძნობ და ამ ისტორიამ ჩემზე დიდი ზეგავლენა მოახდია.
აი ასე,უბრალოდ.მე ის შემიყვარდა.

არ ვიცი რა გითხრა !
იმდენად საოცარი კომენტარი დამიწერე!
მიხარია, თუ ამ ისტორიაში გადადგმულმა რომელიმე ნაბიჯმა შენ სწორი ნაბიჯებისკენ გიბიძგა <33 მართლა უზომოდ ბედნიერი ვარ ამით!
და შენ უღრმესი მადლობა ასეთი ტკბილი შეფასებისთვის <3333333
მე შენ შემიყვარდი ამ კომენტარით ! heart_eyes

 



№12  offline მოდერი Maiaabuladze

იმდენი რამის თქმა მინდა...
ბევრჯერ მინდა გითხრა რომ საოცრება ხარ შენ...
საოცრება იყო ეს ისტორია...
ლუკა შემიყვარადა და ლანა თავისი სიჯიუტით...
დედების და შვილების ურთიერთობაზე ყოველთვის მეტირება, აქაც შემეპარა სევდა.
ანს შენ ხარ უმაგრესი გოგო და ეს ახალი (ძველი) ისტორია უკვე გახდა ჩემი რჩეული ❤

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Ans...

Maiaabuladze
იმდენი რამის თქმა მინდა...
ბევრჯერ მინდა გითხრა რომ საოცრება ხარ შენ...
საოცრება იყო ეს ისტორია...
ლუკა შემიყვარადა და ლანა თავისი სიჯიუტით...
დედების და შვილების ურთიერთობაზე ყოველთვის მეტირება, აქაც შემეპარა სევდა.
ანს შენ ხარ უმაგრესი გოგო და ეს ახალი (ძველი) ისტორია უკვე გახდა ჩემი რჩეული ❤

მაიი <3 <3 როგორ გამახარე, იცი?!
უღრმესი მადლობა ამ თბილი სიტყვებისთვის !
იცოდე, რომ ყოველთვის ველოდები და მახარებს შენი შეფასებები ! heart_eyes heart_eyes

 



№14  offline აქტიური მკითხველი LuckyGirl

გახსოვს ფოტო რომ გამოგიგზავნე?
ლუკა ისეთია გინდა არ გინდა გინდათქო
ესე ეწერა ზუსტად მახსოვს
ხოდა კიდე ერთხელ გამართლდა ეგ სიტყვები!
არა გამაგიჟებ შენ ყოველთვის იმდეოს დებ ხოლმე ახალ თავს როცა გამოცდები მაქვს ! ყოველთვის!
მეკიდე იმდენად მიყვარს შენი მოთხრობები რომ შეუძლებელია გვერდი ავუარო
შენი ბრალია ეგ!
ყველა შენი მოთხრობის წაკითვის მერე გიჟივით ნასიამოვნები რომ ვარ ხოლმე იცი ?
და როგორც ყოველთვის გეტყვი რომ შენი წერის სტილზე მაფანატებს!
მომნატრებიხარ ანს! დამაკლდა ამ ბოლოდროს შენი მოთხრობები და თვითონ შენ!
ახლა მოთხრობაზე უნდა დავიწყო ლაქალაქი თორე ყველაფერს მივედ მოვედე (როგორც ყოველთვის)
მიყვარს ლანასნაირი ადამიანები , ძლიერები..
გავგიჟდი მის საოცარი ხასიათზე :)))
ნინოზე გავბრაზდი ძალიან , ვერასდროს ვერ ვხვდები ეგეთ მშობლებს ..
ლიკუნა და ანი ძალიან პოზიტიური პერსონაჟები იყვნენ , ყველას ჭირდება ეგეთი მეგობრები გვერდით .
ვაიმე ზურა ან სერგი გადმომიგდე რა!
იმდენი ვიხარხარე რომ რავი როგორ ავღწერო?
ზურას ბიუროზე სერიოზულად ვხარხარებდი!
ელენე ? რა უნდა იყოს შვილზე დიდი ბედნიერება? ალბათ არაფერი .. ოღონდ ელენე რომ არა ლუკა და ლანა მაინც ერთად იქნებოდნენ ბოლოში
ეგეთი სიყვარულის მჯერა მე ვოოოტ!
ლუკა ბოლოსთვის შემოვიტოვე! საიდან დავიწყო არვიცი იმდენად პოზიტიური და კარგი პერსონაჟია
ვაიმეეეე ! არა ისევ უკან უნდა გადავხტე
ლანამ ლუკა რომ დაინახა გოგოსთან ერთად მაგ მომენტში იცი რა დამემართა?
ისედაც ძალიან არეული ვარ ამბოლოდროს ხოდა მივხვდი
რადონის ეგოისტები ვართ ეს გოგოები!
ვსო რაჭველზე რას ვიძახდი? რას და ძაააან ბევრი ვიცინე ლუკას რაჭველობაზე
და მერე იმაზე ვიცინე ლანამ რომ თქვა დაააბრუნეთ რაჭველი ლუკაო
ჰო მთავარი! ი დ ე ა ლ უ რ ი პერსონაჟი არის ლუკა მართლა! ვიმეორე ი დ ე ა ლ უ რ ი , რაც ლანამ გაუკეთა მაგას გაძლება ხომ უნდა არა? ყოჩაღ ლუკას ნერვებს!
არვიცი ანს ამ მოთხრობაზე ახლა შემიძლია დავჯდე და საათობით ვილაპარაკო
შემიძლია მთელი ღამე გელაპარაკო რაჭველის იდეალურობაზე და იმაზე რომ “ლუკა ისეთია გინდა არ გინდა გინდა “
იმაზე რომ ლანა ყველაზე მაგარი გოგოა
რომ ლიკა და ანა ყველაზე პოზიტიურები არიან , არააქვს მნიშვნელობა იმას რომ ლიკა და არის და ანი მეგობარი.
იმაზე რომ მეცმინდა სერგის ბარში წასვლა :))
და მე ისევ ვურევ
და ჩემი კომენტარიც არეულია როგორც ყოველთვის
მიყვარხარ მე შენ ძალიიან !!!
და იქ სადაც ანსია
#ყველაფერილუკებისბრალია

 



№15  offline მოდერი Maiaabuladze

Ans...
Maiaabuladze
იმდენი რამის თქმა მინდა...
ბევრჯერ მინდა გითხრა რომ საოცრება ხარ შენ...
საოცრება იყო ეს ისტორია...
ლუკა შემიყვარადა და ლანა თავისი სიჯიუტით...
დედების და შვილების ურთიერთობაზე ყოველთვის მეტირება, აქაც შემეპარა სევდა.
ანს შენ ხარ უმაგრესი გოგო და ეს ახალი (ძველი) ისტორია უკვე გახდა ჩემი რჩეული ❤

მაიი <3 <3 როგორ გამახარე, იცი?!
უღრმესი მადლობა ამ თბილი სიტყვებისთვის !
იცოდე, რომ ყოველთვის ველოდები და მახარებს შენი შეფასებები ! heart_eyes heart_eyes

ეხლა თავიდან ვიტყვი რა..
იმდენჯერ გამეღიმა და მეტკინა დღეს რომ ამ ისტორიას ასე უბრალოდ ვერ გავუშვებ... ბევრი უნდა ვთქვა უნდა ვილაპარაკო როგორ მოვიდა ყველა დეტალი ჩემამდე. მეც მეშინია იცი მეშინია გაცივებული ურთიერთობის და ვერ ნათქვამი გრძნობების... მეც ყოველთვის ჩემთვის მტკივა ჩუმად და ვერ ვაღიარებ ხოლმე... მინდა რომ ბევრი ასეთი წერო, სულ წერო "კოლეგავ"..
ისტორიაში ლუკას სიმაგრე მომეწონა ნუ მაინც ისტორია ჩემი სისუსტეა დიდგორი ხომ საერთოდ ❤
ელენე ისე ძაან შემიყვარდა რომ ეხლა ყველა პატარაში მის ძებნასა დავიწყებ ❤
ანს შენ ჩემი სამოთხე ხარ დედამიწაზე ❤

 



№16  offline ახალბედა მწერალი Ans...

Maiaabuladze
Ans...
Maiaabuladze
იმდენი რამის თქმა მინდა...
ბევრჯერ მინდა გითხრა რომ საოცრება ხარ შენ...
საოცრება იყო ეს ისტორია...
ლუკა შემიყვარადა და ლანა თავისი სიჯიუტით...
დედების და შვილების ურთიერთობაზე ყოველთვის მეტირება, აქაც შემეპარა სევდა.
ანს შენ ხარ უმაგრესი გოგო და ეს ახალი (ძველი) ისტორია უკვე გახდა ჩემი რჩეული ❤

მაიი <3 <3 როგორ გამახარე, იცი?!
უღრმესი მადლობა ამ თბილი სიტყვებისთვის !
იცოდე, რომ ყოველთვის ველოდები და მახარებს შენი შეფასებები ! heart_eyes heart_eyes

ეხლა თავიდან ვიტყვი რა..
იმდენჯერ გამეღიმა და მეტკინა დღეს რომ ამ ისტორიას ასე უბრალოდ ვერ გავუშვებ... ბევრი უნდა ვთქვა უნდა ვილაპარაკო როგორ მოვიდა ყველა დეტალი ჩემამდე. მეც მეშინია იცი მეშინია გაცივებული ურთიერთობის და ვერ ნათქვამი გრძნობების... მეც ყოველთვის ჩემთვის მტკივა ჩუმად და ვერ ვაღიარებ ხოლმე... მინდა რომ ბევრი ასეთი წერო, სულ წერო "კოლეგავ"..
ისტორიაში ლუკას სიმაგრე მომეწონა ნუ მაინც ისტორია ჩემი სისუსტეა დიდგორი ხომ საერთოდ ❤
ელენე ისე ძაან შემიყვარდა რომ ეხლა ყველა პატარაში მის ძებნასა დავიწყებ ❤
ანს შენ ჩემი სამოთხე ხარ დედამიწაზე ❤

მეც მეშინოდა მაგ გრძნობების და გადასარევად მესმის <3 ძალიან ძნელია, მაგრამ ამათ თუ მივბაძავთ, მგონი ყველაფერი გამოვა ხო? ;დ <3
მეორე, მეათე და მეათაასეეე მადლობა შენ !!!
ისტორია, თვითონ ი ს ტ ო რ ი ა კიდე სისუტე კი არა, უკვე სიძლიერეა მგონი ;დდ <3 <3 <3
მე თუ სამოთხე ვარ დედამიწაზე შენ
მაშინ დედამიწა ხარ სამოთხეზე <3333 ^_^

LuckyGirl
გახსოვს ფოტო რომ გამოგიგზავნე?
ლუკა ისეთია გინდა არ გინდა გინდათქო
ესე ეწერა ზუსტად მახსოვს
ხოდა კიდე ერთხელ გამართლდა ეგ სიტყვები!
არა გამაგიჟებ შენ ყოველთვის იმდეოს დებ ხოლმე ახალ თავს როცა გამოცდები მაქვს ! ყოველთვის!
მეკიდე იმდენად მიყვარს შენი მოთხრობები რომ შეუძლებელია გვერდი ავუარო
შენი ბრალია ეგ!
ყველა შენი მოთხრობის წაკითვის მერე გიჟივით ნასიამოვნები რომ ვარ ხოლმე იცი ?
და როგორც ყოველთვის გეტყვი რომ შენი წერის სტილზე მაფანატებს!
მომნატრებიხარ ანს! დამაკლდა ამ ბოლოდროს შენი მოთხრობები და თვითონ შენ!
ახლა მოთხრობაზე უნდა დავიწყო ლაქალაქი თორე ყველაფერს მივედ მოვედე (როგორც ყოველთვის)
მიყვარს ლანასნაირი ადამიანები , ძლიერები..
გავგიჟდი მის საოცარი ხასიათზე :)))
ნინოზე გავბრაზდი ძალიან , ვერასდროს ვერ ვხვდები ეგეთ მშობლებს ..
ლიკუნა და ანი ძალიან პოზიტიური პერსონაჟები იყვნენ , ყველას ჭირდება ეგეთი მეგობრები გვერდით .
ვაიმე ზურა ან სერგი გადმომიგდე რა!
იმდენი ვიხარხარე რომ რავი როგორ ავღწერო?
ზურას ბიუროზე სერიოზულად ვხარხარებდი!
ელენე ? რა უნდა იყოს შვილზე დიდი ბედნიერება? ალბათ არაფერი .. ოღონდ ელენე რომ არა ლუკა და ლანა მაინც ერთად იქნებოდნენ ბოლოში
ეგეთი სიყვარულის მჯერა მე ვოოოტ!
ლუკა ბოლოსთვის შემოვიტოვე! საიდან დავიწყო არვიცი იმდენად პოზიტიური და კარგი პერსონაჟია
ვაიმეეეე ! არა ისევ უკან უნდა გადავხტე
ლანამ ლუკა რომ დაინახა გოგოსთან ერთად მაგ მომენტში იცი რა დამემართა?
ისედაც ძალიან არეული ვარ ამბოლოდროს ხოდა მივხვდი
რადონის ეგოისტები ვართ ეს გოგოები!
ვსო რაჭველზე რას ვიძახდი? რას და ძაააან ბევრი ვიცინე ლუკას რაჭველობაზე
და მერე იმაზე ვიცინე ლანამ რომ თქვა დაააბრუნეთ რაჭველი ლუკაო
ჰო მთავარი! ი დ ე ა ლ უ რ ი პერსონაჟი არის ლუკა მართლა! ვიმეორე ი დ ე ა ლ უ რ ი , რაც ლანამ გაუკეთა მაგას გაძლება ხომ უნდა არა? ყოჩაღ ლუკას ნერვებს!
არვიცი ანს ამ მოთხრობაზე ახლა შემიძლია დავჯდე და საათობით ვილაპარაკო
შემიძლია მთელი ღამე გელაპარაკო რაჭველის იდეალურობაზე და იმაზე რომ “ლუკა ისეთია გინდა არ გინდა გინდა “
იმაზე რომ ლანა ყველაზე მაგარი გოგოა
რომ ლიკა და ანა ყველაზე პოზიტიურები არიან , არააქვს მნიშვნელობა იმას რომ ლიკა და არის და ანი მეგობარი.
იმაზე რომ მეცმინდა სერგის ბარში წასვლა :))
და მე ისევ ვურევ
და ჩემი კომენტარიც არეულია როგორც ყოველთვის
მიყვარხარ მე შენ ძალიიან !!!
და იქ სადაც ანსია
#ყველაფერილუკებისბრალია

აუ როგორ მიყვარხარ მე შენ იცი? ! <33333
ჩემი სასწაული გოგო ხარ!!!!
გამაგიჟე და გადამრიე!!!
მახსოვს და როგორ გინდა დამავიწყდეს, როცა საქმე ლუკებს ეხებათ?
აი, ნამდვილად როცა მე, შენ (ანები) ვართ
იქ მართლა ყველანაირი ჰეშთეგი უნდა მოაშორო და დაწერო უბრალოდ, რომ #ყველაფერილუკებისბრალია
ლუკა ისეთია გინდა და არ გინდა ხოოოო?? ^_______^
რა ქნააან, ტყუილად კი არ მეწერებოდა ამხელა სისათუთით ამ ბიჭზე ^_^
ხო შეგიძლია, რომ მთელი ღამე მელაპარაკო?
ხოდა ერთი არ გილაპარაკია! აგერ მე და აგერ შენ!
გელოდები!
და არ დამიწყო ახლაა გამოცდააა მაქ და ეგ ბაზრები ^_^
შუალედურების მიჯნაზე ისტორია დავდე და ერთი ღამე მეც მეკუთვნის ხო?
კაი, ვიხუმრეთ და დავიშალეთ ;დდდ

ძალიან მიყვარხარ მე შენ!
გადარეულო და საოცარო გოგო!
მადლობა!

 



№17  offline წევრი Mmariami)

გამარჯობა ჩემო ნათელო წერტილო!
როგორ მომენატრე, ნეტა იცოდე.
ისე ზოგადადაც, აქ მითუმეტეს.
ეს ისტორია ვთვლი რომ შენი ნაწერებიდან ყველაზე განსხვავებული იყო, სხვა დატვირთვით, ბევრი სხვა დატვირთვით!
იყო ბევრი ის რასაც მივხვდი, ვიცი
ვიცი
ვიცი
ვიცი...
ლუკა.
ლ’ანა.
ურთიერთობის გაციება.
ძალით გადაყვარება?!:)
მე ხომ ვიცი.
ეგ ხომ გამოვიარეთ, ეგ პერიოდი, ერთად.
არ ვიცი მე ვაკავშირებ თუ შენც ზუსტად იგივე გრძნობა გაქვს, მაგრამ ფაქტია ეს ისტორია სრული პარალელია ცოტა-ცოტა სხვა დეტალებით.
ამ ბოლო დროს სიტყვები არ მაქვს, ბევრს ვეღარ ვლაპარაკობ და ისე ზუსტად ვეღარც ემოციევს გადმოვცემ.
არადა მინდა.
მინდა ყველა ის სიტყვა გითხრა რასაც ყოველი წინადადების წაკითხვისას ვფიქრობდი, ყველა მომენტზე სადაც თვალებ აცრემლიანებული ვიყავი.
ლუკა?
რაღაც სხვა პერსონაჟია.
მგონია რო ჩვენი ლუკინიოც ესეთია, მგონია და რა ვქნა.
“მანახე მა” იმდენად ჩამრჩა გულში, იმდენად წარმოვიდგინე ეგ სცენა :)) ღმერთო ჩემო.
რამდენი რამის თქმა მინდა რამდენის და ვერც კი ვამბობ.
უბრალოდ მიყვარხარ რა.
ჩემი სასწაული ხარ.
ჩემი ნათელი წერტილი.
და
ეს ჩემი ერთ ერთი ფავორიტი ისტორიაა! ბიჭიც! ბავშვიც და გოგოც!:)
იკას მერე.

 



№18  offline ახალბედა მწერალი Ans...

Mmariami)
გამარჯობა ჩემო ნათელო წერტილო!
როგორ მომენატრე, ნეტა იცოდე.
ისე ზოგადადაც, აქ მითუმეტეს.
ეს ისტორია ვთვლი რომ შენი ნაწერებიდან ყველაზე განსხვავებული იყო, სხვა დატვირთვით, ბევრი სხვა დატვირთვით!
იყო ბევრი ის რასაც მივხვდი, ვიცი
ვიცი
ვიცი
ვიცი...
ლუკა.
ლ’ანა.
ურთიერთობის გაციება.
ძალით გადაყვარება?!:)
მე ხომ ვიცი.
ეგ ხომ გამოვიარეთ, ეგ პერიოდი, ერთად.
არ ვიცი მე ვაკავშირებ თუ შენც ზუსტად იგივე გრძნობა გაქვს, მაგრამ ფაქტია ეს ისტორია სრული პარალელია ცოტა-ცოტა სხვა დეტალებით.
ამ ბოლო დროს სიტყვები არ მაქვს, ბევრს ვეღარ ვლაპარაკობ და ისე ზუსტად ვეღარც ემოციევს გადმოვცემ.
არადა მინდა.
მინდა ყველა ის სიტყვა გითხრა რასაც ყოველი წინადადების წაკითხვისას ვფიქრობდი, ყველა მომენტზე სადაც თვალებ აცრემლიანებული ვიყავი.
ლუკა?
რაღაც სხვა პერსონაჟია.
მგონია რო ჩვენი ლუკინიოც ესეთია, მგონია და რა ვქნა.
“მანახე მა” იმდენად ჩამრჩა გულში, იმდენად წარმოვიდგინე ეგ სცენა :)) ღმერთო ჩემო.
რამდენი რამის თქმა მინდა რამდენის და ვერც კი ვამბობ.
უბრალოდ მიყვარხარ რა.
ჩემი სასწაული ხარ.
ჩემი ნათელი წერტილი.
და
ეს ჩემი ერთ ერთი ფავორიტი ისტორიაა! ბიჭიც! ბავშვიც და გოგოც!:)
იკას მერე.

გამარჯობა ჩემო ნათელო წერტილო.
მეც მომენატრე.
აქაც და ისეც !
(იმის მიუხედავად, რომ დამადე იმ დღეს, რომ იწუწავე :) )
ვიცი, რომ იცი, რომ იცი ლ-ანა და ლუკა!
და ისიც ვიცი, რა მსგავსებები დაიჭირე და რა განსხვავებები, რომლებიც უბრალოდ სიუჟეტის გამძაფრება და "გასხვანაირება" უფრო იყო,
თორემ
ძალიან ბევრ რეალურ დიალოგს რომ დაინახავდი, გადასარევად ვიცი.
იმიტომ,რომ
როგორც აღნიშნე ეგ თემა ერთად გამოვიარეთ და
მახსოვს, როგორც გამოვიარეთ.
არ იყო მარტივი,
მაგრამ მარტო მაგ პერიოდში გათენებული ღამეებისთვის მიყვარხარ უძალიანესად.
შენ აკავშირებ და მე დავწერე იმ იმედით, რომ დააკავშირებდი და ვიცოდი, მიხვდებოდი ყველა დეტალს.
ახლა იმ მეორე ქალბატონს ველოდები, თუ მიკადრებს რა (მარო ესკომენტარი თუ ნახე იცოდე, მიყვარხარ და უბრალოდ ვიხუმრე;დ)
გგონია და გეგონოს ^_^ არაფერი უკლია აქამდე რაღა დაგიმალო. რაჭველობაშიც სერტიფიცირებულია ;დდდ და კიდე ბევრ რამეში, გესწავლება ახლა შენ ჩემგან ეგ?
ალავიძეც ლუკაა და შენც გაგიმარჯოს ;დ!

მადლობა მაშკუ <3
მართლია პატალა ეგოისტი ბავშვი ხარ, მაგრამ მიყვარხარ და რა გავაკეთო??(შენი ხმით ეს კითხვა ;დდდდდდდ )
გკოცნი, მადლობა, მიყვარხარ !

 



№19  offline წევრი blondeangel631

ძალიან მომეწონა heart_eyes heart_eyes

 



№20  offline ადმინი ano23

ზოგადად კომენტარების წერა არ მეხერხება ,მაგრამ ამაზე უნდა დავწერო. ჯერ ,,რაც ყაზბეგში ხდება, ყაზბეგშივე რჩება'' ხომ დავიზეპირე და დღეს კიდევ ეს რომ დამხვდა საიტზე ,სასწაულად გამიხარდა..ერთი სული მქონდა როდის წავკითხავდი .. რათქმაუნდა იმედები კიდევ ერთხელ გამიმართლე და ძალიან ,ძალიან მომეწონა. მიუხედავად ლანა უაზრო პრინციპების და სიჯიუტისა, ძალიან უნირო ხასიათისა,მაინც არანორმალურად მესაყვარლა ეს წყვილი, ეს ურთიერთობა, შეფარვით გამოხატული სითბო და მზურველობა..ყველაზე მეტად ის მომწონს შენს ნაწერებში, რომ ყველა სიტყვას რაღაც მნიშვნელობა აქვს, ყველა დიალოგი საოცარ ემოციას ატარებს, სიტყვების უაზრო რახა-რუხით არ არის გაწეილილი და ამ ყველაფერთან შეზავებული იუმორის ფონზე, ძალიან სასიამოვნოდ იკითხება. heart_eyes heart_eyes heart_eyes პირადშიც მოგწერე, ძალიან დიდი ხანია შენს ისტორიებს ვკითხულობ საიტზე და ძალიანაც მომწონს. მინდა კიდევ დიდხანს იყო ჩვენთან, დიდხანს წერო და გაგვათბო ასეთი ისტორიებით.

 



№21  offline ახალბედა მწერალი Ans...

blondeangel631
ძალიან მომეწონა heart_eyes heart_eyes

ძალიან დიდი მადლობა ! kissing_heart kissing_heart

ano23
ზოგადად კომენტარების წერა არ მეხერხება ,მაგრამ ამაზე უნდა დავწერო. ჯერ ,,რაც ყაზბეგში ხდება, ყაზბეგშივე რჩება'' ხომ დავიზეპირე და დღეს კიდევ ეს რომ დამხვდა საიტზე ,სასწაულად გამიხარდა..ერთი სული მქონდა როდის წავკითხავდი .. რათქმაუნდა იმედები კიდევ ერთხელ გამიმართლე და ძალიან ,ძალიან მომეწონა. მიუხედავად ლანა უაზრო პრინციპების და სიჯიუტისა, ძალიან უნირო ხასიათისა,მაინც არანორმალურად მესაყვარლა ეს წყვილი, ეს ურთიერთობა, შეფარვით გამოხატული სითბო და მზურველობა..ყველაზე მეტად ის მომწონს შენს ნაწერებში, რომ ყველა სიტყვას რაღაც მნიშვნელობა აქვს, ყველა დიალოგი საოცარ ემოციას ატარებს, სიტყვების უაზრო რახა-რუხით არ არის გაწეილილი და ამ ყველაფერთან შეზავებული იუმორის ფონზე, ძალიან სასიამოვნოდ იკითხება. heart_eyes heart_eyes heart_eyes პირადშიც მოგწერე, ძალიან დიდი ხანია შენს ისტორიებს ვკითხულობ საიტზე და ძალიანაც მომწონს. მინდა კიდევ დიდხანს იყო ჩვენთან, დიდხანს წერო და გაგვათბო ასეთი ისტორიებით.

ძალიან მიხარია, პირველ რიგში ის, რომ ყაზბეგის ისტორია წაკითხული გაქვს და თან ასე მოგწონს heart_eyes heart_eyes და ამ ისტორიის შეფასებისთვის კიდე უამრავი, უღრმესი და უუუუუუდიდესი უშველებეელი მადლობები შენ ! <3
უზომოდ გამაბედნიერე!
მადლობა ამ თბილი სიტყვებისთვის. ხანდახან ზუსტად ისეთ შეფასებას მიკეთებთ, როგორც ვოცნებობ ხოლმე ჩემთვის, რომ "აი ნეტა ასეთი ნაწარმოები გამომივიდეს" და მერე გაოცებული ვრჩჩები! <333
უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელო! kissing_heart kissing_heart

 



№22 სტუმარი Tako

წარმოდგენაც არ მაქვს საიდან დავიწყო..
საიტზე რომ შემოვედი და შენი ისტორია დავინახე, მაშინცე გადავდე ყველაფერი და "ჩავუჯექი".
ღირდა.
როგორც იტყვიან ხოლმე, ერთ ამოსუნთქვაში წავიკითხე..
წარმოდგენაც არ გაქვს, რამხელა მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის შენს თითოეულ ისტორიას!
პირადად შენსას!
ამაზე კი..
არ ვიცი რა ვთქვა..
იცი, რამდენი ხანია რაიმე განსხვავებულს ვეძებ?
აი, რომ არ წამიკითხავს ჯერ..
ისევ ყველას აჯობე!
თამამად ვიტყვი, რომ ჩემთვის საუკეთესო ხარ აქ.
ყველაზე მეტად შენი ნიკის დანახვა მიხარია.
მადლობა, რომ არსებობ!
მადლობა, რომ შექმენი ლუკა და ლანა.
ელენე!!!
და ბოლოს გთხოვ, არასდროს შეწყვიტო!
არასდროს!! ❤️

 



№23  offline ახალბედა მწერალი Ans...

Tako
წარმოდგენაც არ მაქვს საიდან დავიწყო..
საიტზე რომ შემოვედი და შენი ისტორია დავინახე, მაშინცე გადავდე ყველაფერი და "ჩავუჯექი".
ღირდა.
როგორც იტყვიან ხოლმე, ერთ ამოსუნთქვაში წავიკითხე..
წარმოდგენაც არ გაქვს, რამხელა მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის შენს თითოეულ ისტორიას!
პირადად შენსას!
ამაზე კი..
არ ვიცი რა ვთქვა..
იცი, რამდენი ხანია რაიმე განსხვავებულს ვეძებ?
აი, რომ არ წამიკითხავს ჯერ..
ისევ ყველას აჯობე!
თამამად ვიტყვი, რომ ჩემთვის საუკეთესო ხარ აქ.
ყველაზე მეტად შენი ნიკის დანახვა მიხარია.
მადლობა, რომ არსებობ!
მადლობა, რომ შექმენი ლუკა და ლანა.
ელენე!!!
და ბოლოს გთხოვ, არასდროს შეწყვიტო!
არასდროს!! ❤️


აი, არ მჯერა...
ის სიტყვები არ მჯერა, რომ ჩემზეა, რომელიც ახლა შენ დაწერე და მე საუკეთესო მიწოდე???????
შეიძლება გული გამისკდეს ბედნიერებისგან ! scream heart_eyes
არ ვიცი რა პასუხი უნდა გაგცე ამ სასწაულ შეფასებაზე!
უბრალოდ მადლობა მინდა გითხრა, რომ ასეთი სიგიჟე დამიწერე აქ <33333 !!!!!! მადლობა შენ რომ არსებობ ამხელა ემოციით და ასეთი სიტყვების თქმა შეგიძლია!!!
ყველაზე მეტად მინდა, არასდროს....აი, არაააასდროს გაგიცრუო იმედი ! <333
მადლობა !!! heart_eyes

 



№24 სტუმარი სტუმარი თაია

ძალიან ძალიან მომეწონა. შენი ყველა ისტორია წაკითხული მაქვს და ყველა უმაგრესია. წინა ისტორია ჯობდა ამას, მაგრამ მართლა კარგი იყო. გთხოვ დიდხანს არ გვალოდინო რა. ამ ისტორიაზეც მთელი თვე გელოდებოდი????????

 



№25  offline ახალბედა მწერალი Ans...

სტუმარი თაია
ძალიან ძალიან მომეწონა. შენი ყველა ისტორია წაკითხული მაქვს და ყველა უმაგრესია. წინა ისტორია ჯობდა ამას, მაგრამ მართლა კარგი იყო. გთხოვ დიდხანს არ გვალოდინო რა. ამ ისტორიაზეც მთელი თვე გელოდებოდი????????

დიდი მადლობა ჩემო კარგო ! <3333 heart_eyes heart_eyes სამწუხაროდ, 1 თვე ხშირად არ არის ხოლმე საკმარისი. ათასი მიზეზია, მოუცლელობა, უმუზობა და ა.შ, თორემ ჩემი ნება რომ იყოს, ყოველდღე ავტვირთავდი ახალ ისტორიას kissing_heart kissing_heart

 



№26  offline წევრი Veronika

წავიკითხე და ვისიამოვნე!
სასწაულად ნიჭიერი გოგო ხარ შენ!
შენი ყველა ისტორია მაქვს წაკითხული და მინდა გითხრა, რომ წერა გამოგდის საოცრად.
ნუ, მოკლედ, სასწაული ხარ შენი ისრორიებით❤️

 



№27  offline ახალბედა მწერალი Ans...

Veronika
წავიკითხე და ვისიამოვნე!
სასწაულად ნიჭიერი გოგო ხარ შენ!
შენი ყველა ისტორია მაქვს წაკითხული და მინდა გითხრა, რომ წერა გამოგდის საოცრად.
ნუ, მოკლედ, სასწაული ხარ შენი ისრორიებით❤️

უღრმესი მადლობა ამ შეფასებისთვის!
გამიხარდა, რომ წაიკითხე და მიხარია, თუ მოგეწონა kissing_heart kissing_heart eart_eyes: heart_eyes

 



№28 სტუმარი სტუმარი თამო

ძალიან მომეწონა.ძალიან კარგი იყო.სიტყვები არ მყოფნის ისეთი ემოციები იყო აი არ ვიცი.გამიხარდა რომ გადაწყვიტე დადება და ამ ისტორის გარეშე არ დაგვტოვე.

 



№29  offline წევრი sofomachkalovi

ვაიმეე რამაგარი იყო. სასწაული გოგო ხარ. იმდენმა ემოციამ იფეთქა ჩემში... ძალიან რეალურად და გრძნობებით სავსე წერ! მომწონს თითოეული სიტყვა. ძალიან ბევრი ლამაზი სიტყვა ვიპოვე, რომელიც დღეიდან ჩემს ტელეფონში ინახება. აღფრთოვანებული ვარ! მადლობ ამისთვის.

 



№30  offline აქტიური მკითხველი ლუნი.

ეს იყო სრულყოფილება!
ისეთი სრულყოფილება, რომლის წაკითხვაც კიდევ და კიდევ მინდა.
ვგიჟდები ლანას მსგავს დამოუკიდებელ ქალებზე. ის ნაბიჯი გადადგა,რომელსაც ქალების 80% ვერ გადადგამდა და მათ შორის მეც.
იმის მიუხედავად რომ მძაგდა მისი ჯიუტობა, რაღაც მხრივ მაინც მივიჩნევ სწორად მის საქციელს.
ადამიანს უყურებ და ხედავ,რომ ვერაფერს გრძნობს შენ მიმართ,ჯობია დაშორდე.
არანაირი პაუზა.
თავის მოტყუებას დროული სტოპი სჯობს.
ლუკას აღიარებაზე ხო ლამის ვიტირე.
ბიჭია სრულყოფილება.
ყველა პერსონაჟს დავახასიათებდი და დაუსრულდებლად ვისაუბრებდი, მაგრამ ძაან შორს წაგვიყვანს. ყველა დადებითი პიროვნება იყო, ნანოს გარდა. მძაგს მსგავსი ტიპის ქალები.
შესანიშნავი ისტორია იყო.
დიდი სიამოვნებით წავიკითხავ კიდევ რაიმეს შენსას.
გელი ახალი ისტორიით ❤️❤️
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent