შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 8]


15-04-2018, 11:18
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 230

წყურვილი [თავი 8]

- ერთი წუთით, - მოუბოდიშა შერიფმა ექიმ ტომპსონს, სკამიანად შებრუნდა და მეგობარს ბართან მჯდომ შავგვრემან მამაკაცზე მიუთითა, - ალდო, ეს ტიპი გეცნობა?
ექიმმა ყურადღებით შეათვალიერა უცნობი. შერიფი და თვითონ, თავისი პროფესიიდან გამომდინარე სალემის თითქმის ყველა მოსახლეს სცნობდნენ, ზოგს სახელით და გვარით, ზოგსაც გარეგნობით, მაგრამ ეს მამაკაცი ადგილობრივ მაცხოვრებელს არ ჰგავდა, აქ არავინ მოიძებნებოდა ისეთი, ვისაც მსგავსი ძვირადღირებული კოსტიუმით შეეძლო თავის მოწონება, მითუმეტეს უიკენდზე, მაშინ, როდესაც სალემელები სამსახურისგან ისვენებდნენ, დროს ოჯახთან ერთად ატარებდნენ ან "სტივის ბარში" იკრიბებოდნენ და ორ-სამ ჭიქა მაგარ სასმელს მიირთმევდნენ.
- არა, არ მეცნობა, - მოკლედ მიუგო ექიმმა ტომპსონმა.
მამაკაცმა, თითქოს მათი საუბრის საპასუხოდ, ბარიდან შერიფის მაგიდამდე მანძილი გრაციოზული მოძრაობით დაფარა და შერიფს და ექიმს გაუღიმა წყვდიადივით შავი თვალებით.
- მაპატიეთ, ახალი ჩამოსული ვარ, ქალაქს არ ვიცნობ, შეიძლება შემოგიერთდეთ? - შერიფს მიმართა უცნობმა, - ჩემი სასმლით ვარ, - მხიარულად დაამატა და ბოთლი შეათვალიერა, - ვისკი...ვგონებ, არ მეშლება ამ სასმლის სახელი, უბრალოდ ჩემში აღტაცებას იწვევს...
- რა თქმა უნდა, დაბრძანდით, - ზრდილობის განსახიერებად იქცა შერიფი.
უცნობმა მიპატიჟება მიიღო და თავისუფალ სკამზე ჩამოჯდა.
- აქაურთა სტუმართმოყვარეობის შესახებ ბევრი მსმენია...მე ჯონ დარსი გახლავართ, - გაეცნო მამაკაცი და მაგრად ჩამოართვა ხელი ჯერ შერიფს, შემდეგ ექიმ ტომპსონს.
- შერიფი კრამერი, ამ სტუმართმოყვარე ქალაქის შერიფი, - წარუდგინა შერიფმა საკუთარი პიროვნება.
- ექიმი ტომპსონი, - თავის მხრივ დაუმატა ექიმმა, - მისტერ დარსი, რამ გაიძულათ ამ ღმერთისგან მივიწყებულ ქალაქში ჩამოსვლა?
ჯონ დარსიმ მხრები აიჩეჩა და ვისკი მოსვა.
- როგორ გითხრათ... მე ტურისტი ვარ, ნიუ-იორკიდან, ლეგენდების მოყვარული, - მან თვალი-თვალში გაუყარა ექიმს, - ჰოდა, თქვენი ქალაქის ისტორია ხომ უამრავ ლეგენდას უდევს საფუძვლად...
- ამ წუთამდე მეგონა რომ ნიუ-იორკელები სხვანაირი აქცენტით საუბრობდნენ, - ჩაურთო შერიფმა, - ჩვენს ქალაქში როდის ჩამობრძანდით?
ჯონ დარსი ოდნავ შეცბა, მაგრამ არ შეიმჩნია, რაც არ გამოჰპარვია ექიმ ტომპსონის მახვილ თვალს.
- რამოდენიმე დღის წინ, - უპასუხა მან, - ქალაქგარეთ საკუთარ მანქანაში ვცხოვრობ, - დაუმატა სიცილით.
მიმტანმა თხლად დაჭრილი ლიმონი მოიტანა, დარსის გაუღიმა და წავიდა.
- მანქანაში ცხოვრობთ? - ჩაეკითხა შერიფი, თითქმის უკვე აღიზიანებდა საკუთარ სუფრაზე, მის პირად სამფლობელოში შემოჭრილი უცნობის ზღვარსგადასული თავაზიანობა და არისტოკრატული მანერები.
- დიახ, - გამოეპასუხა დარსი, - საკუთარ მანქანაში, სასტუმროში ცხოვრება არ მიყვარს, ეს გულისგამაწვრილებელი თანამშრომლები, ყალბი ღიმილით...თითქოს რაღაცნაირად შეზღუდული ვარ, - დარსიმ ფანჯარაში, ჰორიზონტზე გადაშლილ ტყეს გახედა თითქოს ნაღვლიანი და უცნაური მზერით.
- რა თქმა უნდა, გასაგებია, - ჩაერია ექიმი ტომპსონი, რომელიც აქამდე ჩუმად უსმენდა სტუმრის ენაწყლიანობას.
- ჯერჯერობით ქალაქის დათვალიერების პროცესში ვარ, - დარსიმ ერთი ნაჭერი ლიმონი აიღო, დააკვირდა და შემდეგ უკანვე დადო, თეფშზე.
- დიდი ხნით აპირებთ ამ ქალაქში გაჩერებას, მისტერ დარსი? - ჩვეული "სტუმართმოყვარეობით" ჰკითხა შერიფმა.
- არ ვიცი, შერიფო, - ორჭოფულად მიუგო დარსიმ, - აქაურობა თუ მომეწონა, შეიძლება სახლიც კი შევიძინო, სადმე ტყის მახლობლად, მანამდე კი ეს ჩემს გეგმებში არ შედის, - მან კვლავ გახედა ტყეს ამოუცნობი მზერით, - მიყვარს ბუნება...კარგი,- დარსიმ საათს დახედა, - ვფიქრობ, ჩემი წასვლის დროა, ნუ მიწყენთ, ბატონებო, ალბათ კიდევ მრავალჯერ მოგვიწევს შეხვედრა, - მრავალმნიშვნელოვანი ღიმილით წარმოთქვა და წამოდგა, შერიფს და ექიმს ელეგანტურად დაუკრა თავი, მიმტან გოგონას გაუღიმა და კარს მიაშურა.
შერიფმა მოღუშული მზერა გააყოლა და როგორც კი ჯონ დარსი დაწესებულების ორივე მხარეს მოძრავ კარში გაუჩინარდა, რაღაც წაიბურტყუნა უკმეხად და ლიმონი გაღეჭა.
- მაშ ასე, შეთქმულების თეორიის მოყვარულო, - დამცინავად მიმართა ექიმმა, - აბა, რას ფიქრობ?
- ვფიქრობ, ჩვეულებრივი ცრუპენტელაა, სქელჯიბიანი მამიკოს ფულებით გაამაყებული, თან ეს გამაღიზიანებელი ტონი, "ვფიქრობ, ჩემი წასვლის დროა", - დარსის სიტყვების ინტერპრეტაცია მოახდინა შერიფმა.
- ჩემი აზრით, ზრდილობიანი ახალგაზრდაა, - არ დაუთმო ექიმმა.
შერიფმა რაღაც სიბინძურის თქმა დააპირა, მაგრამ სიტყვა ჩანასახშივე ჩაუხშო მობილურის ზარმა.
- შერიფი კრამერი,... აჰ, ლედჰემ, შენთვის უიკენდი არ არსებობს?...ჯანდაბა, შენი საქციელებით პირდაპირ მაიძულებ შვებულებაში გაგიშვა....მაგრამ დღეს ხომ შაბათია... ჰო... არა...ხომ გითხარი არა-მეთქი...არაფრის გულითვის არ მივატოვებ ვისკის...- უეცრად შერიფმა თითქოს მოჩვენება დაინახაო, ჭიქა მკვეთრი მოძრაობით დადგა მაგიდაზე, ვისკიანი ტუჩები ხელის ზურგით მოიწმინდა და ერთ წერტილს მიაშტერდა, - მართლა?...როდის?.. გასაგებია... ახლავე მოვდივართ...რა თქმა უნდა ჩემს მეგობარ ექიმს ვგულისხმობ, კარგი, კარგი, -ჩასძახა მობილურს, - ახლავე წამოვალთ.
შერიფმა მობილური გათიშა და ქურთუკის შიდა ჯიბეში ჩაიცურა. ექიმი თვალს ადევნებდა.
- შერიფო, რამე მოხდა?
- ჩემს თანაშემწეს მარკის მანქანაზე აღმოჩენილი ძაფის ექსპერტიზის პასუხი გამოუგზავნეს, - მიუგო შერიფმა, - ის ახლა ოფისშია, მე მელოდება, ძალიან შრომისმოყვარე და პასუხისმგებლიანია...
- რასაც შენზე ვერ ვიტყვი, - ღიმილით დაასრულა ექიმმა.
- შეიძლება, - თავისი საყვარელი სიტყვა გამოიყენა შერიფმა, წამოდგა, მაგიდაზე ოცდოლარიანი დააგდო და ექიმთან ერთად კარისკენ გაემართა.


*****

- მარკ, შენი აზრით, დიდი დანაშაულია, როცა ერთი ნაძირალა ლაწირაკი მამამისის ელექტრონულ ფოსტას ტეხავს? - ტელეფონიდან ისმოდა კეის ცინიკური ხმა.
- მოტივს გააჩნია, - ღიმილით ჩაილაპარაკა მარკმა, წიგნებით გაძეძგილი ჩანთა მხარზე მოიგდო და კოლეჯის კიბეებს ჩამოუყვა. მთლად კარგ ხასიათზე არ იყო მამამისთან რამოდენიმე დღის წინ მომხდარი სიტყვიერი შელაპარაკების შემდეგ. მარკმა კოლეჯის ჭიშკართან მაღალ კვარცხლბეკზე შემოსკუპებულ თომას ჯეფერსონის ბიუსტს ახედა-შეერთებული შტატების დამოუკიდებლობის დეკლარაციის ავტორი ბიოლოგიის ლექტორივით მკაცრად და შეუბრალებლად გადაჰყურებდა გარემოს, სწორედ ამ დიდებული ადამიანის სახელს ატარებდა კოლეჯი.
მარკი მწვანე გაზონზე ჩამოჯდა, ზურგით კვარცხლბეკს მიეყრდნო და ჩაფიქრდა. ცდილობდა, მამამისის მრავალწლიანი გაუჩინარების და შემდგომ მისი მოულოდნელი გამოჩენის მიზეზები ამოეცნო, მაგრამ ყველაფერი საიდუმლოების შავი ფარდით იყო დაცული..მარკმა იცოდა, რომ ადრე თუ გვიან, რა მნიშვნელობა აქვს, შეიძლება ორი დღის შემდეგ, შეიძლება ათი წლის შემდეგ, მასა და მამამისს შორის არსებული ყინული აუცილებლად გალღვებოდა და ყველაფერი სიმშვიდის და ურთიერთგაგების კალაპოტში ჩადგებოდა, მაგრამ დღეს და უახლოეს მომავალში მარკს ვერაფრით შეეძლო მისი საქციელის პატიება.
- აქ ხარ? - ფიქრის მორევიდან გამოათრია კეის ხმამ.
- აქ ვარ...კეი, შეგვიძლია ამ თემაზე მოგვიანებით ვისაუბროთ? იმედია, არ გეწყინება.
- არა, მეგობარო, რა პრობლემაა, - მაშინვე დაეთანხმა კეი, - ვიცი, რომ ბოლო დროს არ მიგდის საქმეები კარგად, განმარტოება და ფიქრი გჭირდება, საღამოს დაბრუნდები თუ სალემში მიდიხარ?
- დღეს ყველაფერზე ნაკლებად სალემში მინდა წასვლა, - ამოიოხრა მარკმა, - ლუდს გამოვიყოლებ, - მან მობილური გათიშა და კვლავ ჩაფიქრდა.
მაგრამ საკუთარ თავთან განმარტოება და ფიქრი არც ამჯერად დასცალდა, ვიღაცის ჩრდილი დაეცა და მზის მცხუნვარე სხივებს ჩამოეფარა. მარკმა უკმაყოფილოდ ასწია თავი, რომ უკმეხი მიმართვით, რომლის ხელოვნებასაც ბიძის დამსახურებით დაეუფლა, თავიდან მოეცილებინა დაუპატიჟებელი სტუმარი, ამ დღეს მარკი არ აპირებდა საკუთარ ფიქრებში ვინმეს შეშვებას და არც მათი ბინძური და ტალახიანი ჩექმით საკუთარი სულის განადგურებას დაუშვებდა.
მარკს ყველაფერი თავიდან გამოუფრინდა, ყველანაირი ფიქრი, ყველანაირი საზრუნავი, გაყინული და დაჩეხილი გული აქამდე უცნობმა სითბომ აუვსო, რომელიც მყისიერად მოედო მთელ მის არსებას.
ამ ყველაფრის მიზეზი კი გახლდათ გოგონა, კეის სიტყვები რომ მოვიშველიოთ, შავგვრემანი, შავთვალება, სექსუალური მკერდით, შავი, მბზინავი თმით და ამაყი გამომეტყველებით, რომელსაც ეშმაკური გამოხედვა სცვლიდა დრო და დრო. გოგონას მხარზე ჩანთა ეკიდა, მეორე ხელით მზის სხივებს იჩრდილავდა და პატარა ველური ცხოველივით იდგა შემართული, ყოველ წამს რომ მზად არის ხოლმე გასაქცევად.
მარკი დაჰიპნოზებულივით შეჰყურებდა, თითქოს დრო გაჩერდა, ირგვლივ სიბნელემ დაისადგურა, მხოლოდ ამ უცნობ გოგონას ხედავდა მარკი, მისი სახიდან თითქოს ღვთაებრივი ნათელი და სითბო იღვრებოდა. ეშმაკურად მოწკურული თვალებით დაჰყურებდა ბალახზე მჯდომ ბიჭს, მსხვილი ტუჩები ისე გამოებურცა, იფიქრებდით სადაცაა ატირდებაო, მაგრამ ამ ეფექტს უჩვეულოდ გასხივოსნებული თვალები აბათილებდა. თეთრი სამოსი ეცვა, თეთრი მაისური, რომელიც ვნებით შემოტმასნოდა მის მაღალ მკერდს და თეთრი ვიწრო შარვალი, ეს სითეთრე იდეალურად ერწყმოდა მის შოკოლადისფერ კანს.
- ჯანდაბა, ალბათ ის გოგოა, ახალგადმოსული, - გაიფიქრა მარკმა და წამოდგა.
სანამ რამეს ეტყოდა, მარკმა ერთხელ კიდევ ჩახედა შავ თვალებში, კიდევ ერთხელ ჩაიძირა ამ ულამაზესი ტბების ტკბილ მორევში და ამ წამიდან რაღაცეები გაუფასურდა, მაგალითად მარკის გაურკვეველი გრძნობა ვანესას მიმართ. ის მთლიანად, მთელი სულით და გულით, მთელი არსებით მოიცვა ამ უცნობმა გოგონამ, ელვის უსწრაფესად შეიჭრა მის გულში, გამოდევნა ყოველგვარი არასრულყოფილება და თვითონ მყუდროდ მოეწყო, ისე, თითქოს ყოველთვის მარკის გულში არსებობდა. მარკს ისეთი გრძნობა დაეუფლა, მოძველებული გამოთქმა რომ გამოვიყენოთ, თითქოს თავისი სულის მეორე ნახევარი იპოვა. ადრე რამდენჯერმე სმენია შერიფის მეუღლისგან ეს სიტყვები და რეალურად ახლაღა გააცნობიერა, თუ რას ნიშნავდა ეს გამოთქმა...მარკი თვალს ვერ სწყვეტდა გოგონას, შეამჩნია, რომ თვალები მთლად შავი არ ჰქონდა, ეს იყო ულამაზესი ფერი-სიშავეში გადასული შოკოლადისფერი...
- მაპატიეთ, - გამოფხიზლდა მარკი, ძლივს მოსწყვიტა თვალი ტკბილ შოკოლადს და განზე გაიხედა, ვერ მიხვდა, რომ მისი სულიერი ტრანსფორმაცია მხოლოდ რამოდენიმე წამს გრძელდებოდა, მაგრამ ეს რამოდენიმე წამიც საკმარისი აღმოჩნდა, რომ მთელი მისი არსება დაეტყვევებინა.
- როგორ გეკადრებათ, საპატიებელი არაფერია, - ძალიან მშვიდად, ტკბილად და თბილად წარმოთქვა გოგონას ხმამ, - ამ კოლეჯში ახალი გადმოსული ვარ და მაინტერესებდა, ბიბლიოთეკას ხომ ვერ მიმასწავლიდით...
მარკმა ნელა შემოაბრუნა თავი და კვლავ ჩაიძირა შოკოლადის ტბაში.
- ასე რატომ მიყურებთ, ცუდად ხომ არ გრძნობთ თავს? - შეწუხდა გოგონა და ეშმაკური ღიმილით მოიმარჯვა მობილური, - შემიძლია 911-ზე დავრეკო.
- არა, არ არის საჭირო, - სასწრაფოდ იუარა მარკმა და გოგონას ხელი გაუწოდა, უკვე დაბრუნებოდა ადრინდელი თავდაჯერება, მაგრამ მაინც შთაბეჭდილების ქვეშ იყო.
- მარკ კრამერი ვარ, ამ კოლეჯში ვსწავლობ, მესამე კურსზე, - გაეცნო გოგონას და მისი პატარა, თბილი ხელი ხელისგულებში მოაქცია. მარკს მთელ ტანში თბილმა ჟრუანტელმა დაურბინა, ტანზე ამოაღწია და სახეს მოედო.
- მია... - ოდნავ შეყოვნდა გოგონა, არ უცდია ხელის გათავისუფლება, - მია ჯეკსონი, - შემდეგ ეშმაკურმა სხივმა გაუნათა თვალები, - პირველკურსელი ამავე კოლეჯში.
- სასიამოვნოა, - მიუგო მარკმა და თვითონაც გაუღიმა, - ბიბლიოთეკა კოლეჯის მესამე სართულზეა.
გოგონამ კვლავ თბილად გაუღიმა, ფრთხილად გაითავისუფლა ხელი და თეთრ მაისურზე შემოცმულ ჯინსის ქურთუკის ჯიბეში დამალა.
მარკს შერცხვა, აირია, აქამდე არასდროს შეხვედრია ასეთ გოგონას, ასეთს, რომელმაც პირველივე შეხვედრისთანავე დაიპყრო მისი უხიაგი ხასიათი. არ იცოდა რა ეთქვა, როგორ გაეგრძელებინა საუბარი და როგორ ამოევსო უხერხულობის ნაპრალი. მდგომარეობიდან ისევ გოგონამ გამოიყვანა.
- იცი, უნდა წავიდე, მარკ, - თითქოს არც მას ეთმობოდა ბიჭი. თუმცა არ წასულა, იდგა და ელოდა, ელოდა ბიჭის სიტყვებს.
მარკს უცებ ძალიან შეეშინდა, მოულოდნელად გამოჩენილ სულის მეორე ნახევარს ვერ დაკარგავდა და ისევ წყვდიადში ვერ ჩაიძირებოდა, ამიტომ...
- უთქვენოდ მე დავიღუპები, - დაუფიქრებლად წამოსცდა და თვითონაც გაუკვირდა ამ სიტყვების, რადგან იგი არ ეკუთვნოდა ძველ მარკ კრამერს, სიბნელეში ჩაძირულს, გულჩათხრობილს და იმედგაცრუებულს, არამედ სრულიად ახალ პიროვნებას, ძველისგან რადიკალურად განსხვავებულ მარკს, რომელიც წყალწაღებულივით ეჭიდებოდა ხავსს, ამ შოკოლადისფერკანიან გოგონას, თავისი ცხოვრების ამოსავალ წერტილს, ასე უცებ რომ იპოვა გოგონას სახით...
მარკის გასაოცრად, გოგონას თითქოს არ გაჰკვირვებია მისი სიტყვები, სევდიანად გაუღიმა.
- არსად მივდივარ, ხვალაც მაქვს ლექციები, იქ, - წვრილი თითით მიუთითა კოლეჯის პირველ სართულზე, სადაც პირველკურსელები სწავლობდნენ, - პირველ სართულზე.
ორივეს გაეცინა. გოგონა წავიდა, ნელა და გრაციოზულად მიდიოდა, მხრებზე დაყრილ მუქ თმას ნიავი ელამუნებოდა.
მარკი უყურებდა, უყურებდა მანამ, სანამ გოგონა კოლეჯის შენობის კუთხეში არ გაუჩინარდა, მიხვდა, რომ გოგონასაც მოეწონა მარკი, და განგებ მიდიოდა ასე ნელი ნაბიჯით, მიხვდა, რომ გოგონას უნდოდა რაც შეიძლებოდა გაეხანგრძლივებინა მარკის სიამოვნება და მის თვალთახედვის არეში დიდხანს დარჩენილიყო, ამ ყველაფერს მიხვდა მარკი და მანამდე უცნობმა სიყვარულმა გრიგალივით შემოუტია...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი talia

ჩემი ყველაფერი ხარ, რათქმაუნდა კარგიგაგებით. უკვე ჩემი უსაყვარლესი მწერალი ხარ, მიყვარხარ როგორც მწერალი და წყურვილი ჩემი უსაყვარლესი მოთხრობების სიას დაემატა.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent