შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 10]


17-04-2018, 20:57
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 236

წყურვილი [თავი 10]

...სამი მოზარდი თავქუდმოგლეჯილი მიარღვევდა ხშირ, გაუვალ ტევრს, ქოშინებდნენ, ეცემოდნენ, შიშველ ფეხისგულებს ქვა-ღორღი და ძირს დაცემული ხმელი ტოტები უსერავდათ, სული ეხუთებოდათ, ჰაერი აღარ ჰყოფნიდათ, მაგრამ მაინც გარბოდნენ, გაურბოდნენ მდევარს, რომლებიც ადამიანზე დაგეშილი ქოფაკების თანხლებით მოსდევდნენ, ტყეს მათი ველური ყიჟინი მოსდებოდა, დაწინაურებულებს ფისით გაჟღენთილი ნაძვის ჩირაღდნები ეპყრათ, მათ კვალს კი ხალხი მიჰყვებოდა...
ამ სამი მოზარდიდან, ერთ-ერთს თითქოს მეთაურობა ჰქონდა საკუთარ თავზე აღებული, დანარჩენ ორთან შედარებით ის უფრო მაღალი და ასაკოვანი ჩანდა, ვიდრე მისი ძმები...ბოგდან ო'ნილი თავისი ხუთი თითივით იცნობდა ტყეს, ამიტომაც თავდაუზოგავად მიუძღოდა პატარა ძმებს სიცოცხლისკენ, იმ წამს, როგორც კი ტყის შუაგულში მდებარე ოვალურ მდელოს მიაღწიეს, ბოგდანი თავზარდაცემული შედგა და ერთ ადგილზე გაიყინა, მის უკან შეჩერდნენ მისი ძმებიც, რომლებიც სიცივისგან და შიშისგან აკანკალებულები მიეხუტნენ ერთმანეთს.
ბოგდანი შეუდრეკელი მზერით თვალებში შეჰყურებდა უზარმაზარ, შავბალანაშლილ ნადირს, რომელიც ყრუდ იღრინებოდა და მდელოს შუაგულში მეფესავით ამაყად მდგარი კბილებდაკრეჭილი უთვალთვალებდა უბედურ სამეულს. ბოგდანი მონადირე იყო, მაგრამ არასდროს ენახა ასეთი ზომის მგელი, რომელსაც ქშინვის დროს მძლავრი გულ-მკერდი აუდიოდ-ჩაუდიოდა, ის პატარა ძმებს არ უყურებდა, მათთვის იოტისოდენა ყურადღებაც კი არ მიუქცევია, მხოლოდ ბოგდანს ხედავდა.
- არ გაინძრეთ, - პატარა ძმების გასაგონად ჩაიჩურჩულა ბოგდანმა ისე, რომ ბუმბერაზი მგლისთვის თვალი არ მოუშორებია.
ღრუბლებიდან სავსე მთვარემ გამოანათა და მდელო თავისი შუქის ცისფერ საბურველში გახვია. თითქოს ამას ელოდებოდაო, ნადირმა თავი ოდნავ დახარა და ნელი ძუნძულით დაიძრა, პირიდან დუჟი მოსდიოდა, მისი ვეება თათების ქვეშ ხმელ ტოტებს ლაწა-ლუწი გაჰქონდა, ბოგდანმა თვალი მოჰკრა, როგორ გამოეყო ტყეს კიდევ ორი მგელი, წინ მომავალს თითქოს ზურგს უკან ამოუდგნენ და დისტანციის დაცვით გამოჰყვნენ ბოგდანისკენ ყურებდაცქვეტილნი.
- მგლების ხროვა მხოლოდ ერთი შეხედვით არის ხროვა, - ყურში ჩაესმა ბოგდანს რამოდენიმე წლის წინ დედის მონაყოლი, - მათ ისეთი კანონები და იერარქიული წყობა აქვთ, ადამიანებსაც კი შეშურდებათ, მათში ყველაზე მეტად ალფას უფრთხილდი, ეს ყველაზე მძლავრი და დიდი მგელია, რომელიც ხროვას მართავს, თუ ოდესმე სადმე გადაგეყრება, მაშინვე იცნობ მას...
- ეს ალფაა, - დაიკვნესა ბოგდანმა, გულში დაემშვიდობა ძმებს და თვალები დახუჭა.
მგელი ბოგდანის წინ შეჩერდა, მოტრიალდა და კუდში ადევნებულ ოდნავ მომცრო ტანის მგლებს მრისხანედ შეუღრინა, რომლებმაც კუდები საწყლად ამოიძუეს ფეხებშუა და უკუსვლით გაუჩინარდნენ ტყეში.
ხროვის მეთაურმა ყოველი მხრიდან შემოუარა მუხლებზე მდგარ ბოგდანს, დასუნა, შემდეგ მდელოს თავზე დაკიდებულ სავსე მთვარეს შეჰყმუვლა და კვლავ ფრთხილად დასუნა ბოგდანი.
- მე შენ გემორჩილები, - მუხლებზე დაეცა ბოგდანი, შემდეგ წელში მოიხარა და შუბლი მიწას დაადო, - მე შენ გემორჩილები და გაღიარებ...მიიღე ჩემი სული.
ხროვის მეთაურმა კვლავ სავსე მთვარისკენ აღაპყრო თავი და ჩაბნელებულ ტყეს მისი მრისხანე ყმუილი მოედო, შემდეგ საზარლად დაიღრინა, უკანა ფეხებზე ჩაჯდა და ბოგდანს ყელში ეცა...


*****


ისინი ჩუმად მიდიოდნენ ტბის პირას, გვერდიგვერდ, თითქმის ეხებოდნენ ერთმანეთს, შოკოლადისფერი ანგელოზი დუმდა, ბიჭს ელოდა, ძალიან უნდოდა მისთვის შეეხედა, მაგრამ თითქოს უჩვეულო კრძალვა დაუფლებოდა, ხანდახან, როდესაც მათი თითები შემთხვევით შეეხებოდა ერთმანეთს, ბიჭს თვალთ უბნელდებოდა და ცხელი ჟრუანტელი უვლიდა ტანში, გუმანით ხვდებოდა, რომ არც გოგონა იყო მის მიმართ გულგრილი და ეს სიხარულით აღავსებდა.
- იცი... - ხმა ამოიღო ბიჭმა, - რაღაც პრობლემები მაქვს, პირადი...თორემ სადმე სხვაგან შეგვეძლო წასვლა, - თავის მართლებასავით გამოუვიდა.
გოგონამ მალულად შეხედა, ბიჭი მტკიცედ იყურებოდა წინ, ტუჩები მოეკუმა, რაც უფრო გამოკვეთილ იერს აძლევდა მის მტკიცე ნიკაპს.
- არა, რას ამბობ, - გაიღიმა გოგონამ, - ამაზე უკეთეს ადგილას ვერსად წავიდოდით...სიწყნარე, სიმყუდროვე, აი, შეგვიძლია იმ დიდ ქვაზე ჩამოვჯდეთ და ტბას გადავხედოთ, ძალიან მიყვარს ტბის ყურება.
- კარგი, - სასწრაფოდ დაეთანხმა ბიჭი და მღელვარებისგან გული გაუხურდა, გოგონამ ხელი ჩაჰკიდა.
- ეს ჩვენი მეორე შეხვედრაა, - შოკოლადისფერ თვალებში ჩაიძირა ბიჭი, - ნუ, პრინციპში, პირველი..
ორივეს გაეცინა და სიტუაცია ოდნავ განიმუხტა.
- ჰო, ჩავთვალოთ, რომ პირველია, - ეშმაკურად მოჭუტა თვალები გოგონამ და მარკს სიცილით გაუწოდა ხელი, - მია ჯეკსონი ვარ, პირველკურსელი, - ძველებურად გაეცნო და კვლავ ორივეს სიცილი აუტყდა, მარკს მისი ხელი აღარ გაუშვია, თავჩაღუნული იჯდა, მის ხელისგულს დაჰყურებდა და თითებით ეთამაშებოდა.
- არ მინდა იფიქრო, რომ...
- არ მიფიქრია, - არ დააცადა გოგონამ და კვლავ თბილად გაუღიმა.
- არ მინდა ისეთი ბიჭი გეგონო, ყველა გოგოს რომ დასდევენ და თავს აბეზრებენ...- ბიჭი კვლავ თავჩაღუნული ლაპარაკობდა, ეშინოდა, გოგონამ ხელი არ წამართვასო.
- ვიცი, რომ არ ხარ ასეთი, - მიუგო გოგონამ, - არ ვიცი ასე რატომ მოხდა, მაგრამ...იცი, ამას პირველად ვეუბნები ბიჭს,...რაღაცნაირად ძალიან მიზიდავ...
მიას ლოყები გაუწითლდა და მანაც თავი ჩაღუნა. მარკმა ძლივს შეიკავა თავი, რომ გულში არ ჩაეკრა საყვარელი არსება, მთელი გამბედაობა მოიკრიბა, ნელა ასწია ხელი და გოგონას ლოყაზე მიეფერა.
- მია...ძალიან ლამაზი ხარ...
მიას არაფერი უთქვამს, თავი გვერდზე გადმოხარა და მარკის ხელი მხარსა და ლოყას შორის მოაქცია.
- ძალიან თბილი ხელისგული გაქვს, - დაიჩურჩულა მან და თვალები გაახილა, მარკი გაოცდა და ტკივილისგან გული შეეკუმშა, შოკოლადისფერ ტბას ცრემლი შერეოდა.
- დედასაც ასეთი თბილი ხელი ჰქონდა, - თქვა გოგონამ და ცრემლიანი თვალებით ტბას გახედა, - იცი...მას ძალიან უყვარდა ტბასთან სეირნობა.
მარკს არაფერი უთქვამს, გოგონას ხელი მოხვია, ზურგით მკერდზე მიიყრდნო და მიასგან მალულად შეისუნთქა მისი თმის მათრობელა სურნელი.
მიას წინააღმდეგობა არ გაუწევია, მყუდროდ მოკალათდა ბიჭის მკლავებში და ღრმად ამოიოხრა.
- ის ორი წლის წინ გარდაიცვალა, - მარკის უსიტყვო შეკითხვას გასცა პასუხი გოგონამ, - გიდი იყო, ფლორიდის ტყეებში ტურისტებს დაჰყვებოდა...ერთხელ ჩვენთან პოლიციელი მოვიდა, კარი მამამ გაუღო...ისინი რამდენიმე წუთს ლაპარაკობდნენ, შემდეგ პოლიციელი წავიდა, მე მამასთან მივედი და ვკითხე, რა მოხდათქო...მამა ძალაგამოცლილივით ჩაჯდა იატაკზე, ზურგით კედელს მიეყრდნო და ატირდა...მოგვიანებით გავიგე, რომ ფლორიდის ჯუნგლებში დედა რაღაც მხეცმა დაგლიჯა...
მოძალებული ცრემლები შოკოლადის ტბამ ვეღარ დაიტია, სადინარი გაუხსნა და ლოყებზე ორ ვიწრო, მბრწყინავ მდინარეებად გადმოჰკიდა, გოგონა ატირდა...
მარკს გული დაეთუთქა, აქამდე ასეთი რამ არასდროს განეცადა, სულის სიღრმემდე შეზარა მიას პირადმა ტრაგედიამ.
- ვწუხვარ, ძალიან ვწუხვარ, - გოგონას თმაზე ეფერებოდა და გულში იკრავდა, - ჩემი ბრალია, აქ არ უნდა მომეყვანე, მაპატიე...
გოგონამ ცრემლიანი თვალებით შეხედა, თვალებში მარგალიტები უბრწყინავდა.
- შენი ბრალი არ არის, მარკ, ეს მე ვარ ასეთი სულელი, - ნაღვლიანად თქვა მან, - როდესაც დედა მახსენდება, ვერასდროს ვიკავებ თავს, ის ისეთი საყვარელი იყო...კარგი, მეტს აღარ ვიტირებ, ეს ხომ ჩვენი პირველი... - გოგონას ენა დაება, კვლავ გაწითლდა და თავი ჩაღუნა.
- პაემანი? - თვალები მოჭუტა მარკმა.
- ალბათ, - მცირე ხნის შემდეგ თქვა მიამ, - კარგი, გნებდები, - ღიმილით ასწია ხელი, - დავარქვათ ამ შეხვედრას პაემანი.
- ალბათ სხვანაირად წარმოგედგინა, - კვლავ შეწუხდა მარკი და სურნელოვან თმას ფრთხილად ჩამოუსვა ხელი.
- შენ წარმოიდგინე, არა, - უარყო გოგონამ, - აქაც მშვენივრად ვგრძნობ თავს, შენთან... - რიდი გამოერია ხმაში, - თითქოს დაცულად ვგრძნობ თავს...
მარკმა ორივე ხელი ლოყებზე მოჰკიდა, თავი ააწევინა და თვალებში ჩახედა, დიდხანს უყურებდა..
- რა...ასე რატომ მიყურებ? - მზერა აარიდა მიამ.
- საოცარი გოგო ხარ, - იყო აღტაცებული პასუხი, - იცი...იქ რომ დაგინახე, პირველად.. - ენა დაება მარკს, - მაშინ ძალიან ცუდად ვიყავი...შენ კი ისე გამოჩნდი, თითქოს, - მარკი შეყოვნდა, შესაბამისი სიტყვების მოძებნა უჭირდა.
- ასეთი რამ არასდროს გითქვამს ხომ გოგოსთვის? - მოულოდნელად ჰკითხა მიამ.
- არა, არასდროს, - გულწრფელად აღიარა მარკმა.
- მაშინ... მაშინ მე რატომ მეუბნები? - ბავშვივით გაიოცა გოგონამ.
- შენ სხვანაირი ხარ, - აუხსნა მარკმა, - აი.. იცი როგორი? არავულგარული.. და საშინლად მიმზიდველი...თითქოს აქ ხარ, ჩემს გულში, - მკერდზე ხელი მიიდო, - მთლიანად მავსებ...და მაბედნიერებ, შენი დანახვა მიხარია, იმ დღის მერე სულ შენ მიდგახარ თვალწინ, შენზე ფიქრს ვერ ვწყვეტ...- მარკმა ტბას გახედა.
გოგონა გაფართოებული თვალებით უსმენდა, უსმენდა და გული სიყვარულით ევსებოდა.
- გჯერა ჩემი? - მოულოდნელად ჰკითხა მარკმა, ტბისთვის თვალის მოუშორებლად.
გოგონამ მისი ხელი აიღო, ლოყაზე მიიდო და თვალები დახუჭა, შემდეგ ოდნავ გახსნა მსხვილი ტუჩები.
- მჯერა, თვითონაც არ ვიცი, რატომ, მაგრამ მჯერა, - ჩაიჩურჩულა მან.
- მიხარია, რომ გჯერა, - მარკმა თავი ანება ტბის ხედით ტკბობას და გოგონასკენ შემობრუნდა, - ყოველთვის შეგიძლია ჩემი იმედი გქონდეს...
- ვიცი, - თბილად გამოეპასუხა მია, - შენ ძალიან კარგი ადამიანი ხარ, მარკ...
- ვისთვის როგორ, - უპასუხა მარკმა და შუბლი შეეჭმუხნა, - არ მგონია, მამაჩემი ამ საკითხში გეთანხმებოდეს.
- რას გულისხმობ? - გაკვირვებულმა ჰკითხა მიამ.
- მამაჩემი, - დაიწყო მარკმა, - ამ ქალაქის მერია, ის ჩემი დაბადებისთანავე გაუჩინარდა...და მხოლოდ რამდენიმე თვეა, რაც დაბრუნდა, - მარკმა ძველი ტკივილის შემოტევა იგრძნო და თვალები დახუჭა.
- სამწუხაროა, - უბრალოდ თქვა გოგონამ.
- ის ასე არ თვლის, - ბრაზით თქვა მარკმა, - მან მე მიმატოვა მია.
- შენ არც პირველი ხარ და არც უკანასკნელი, ვისაც მსგავსი რამ შეემთხვა, მარკ, - ხელი ხელზე მოუჭირა გოგონამ, - არ ვიცი თქვენს შორის რა ხდება, ან რამ აიძულა, წასულიყო, მაგრამ ის მაინც დაბრუნდა შენთან...და ის მამაშენია, შენ მას უნდა აპატიო, - თანაგრძნობით თქვა მან და კვლავ ლოყაზე მიიდო მარკის ხელი.
მარკს პასუხი არ გაუცია, ამოიოხრა და საათს დახედა.
- ჩვენი წასვლის დროა, მის ჯეკსონ, - ლოყაზე მოეფერა და გაუღიმა, - ხვალაც შევხვდებით ერთმანეთს, ხომ?
- რა თქმა უნდა, - საპასუხო ღიმილი დაუბრუნა გოგონამ, მკვირცხლად წამოხტა და ჩანთას დასწვდა.
იგივე გზით დაბრუნდნენ მანქანასთან, რომელიც მარკს ოსტატურად შეენიღბა გზისპირა ხეებში. ხელჩაკიდებულნი უდარდელად მიაბიჯებდნენ და ათას რამეზე ლაყბობდნენ.
უეცრად მარკმა, მკვეთრად შეაჩერა გოგონა, წინ აეფარა და ნადირივით გაფაციცებული მზერით დააკვირდა ქერა და ჟღალწვერა უცნობს, რომელიც მარკის მანქანას მიყრდნობოდა და წყვილს დამცინავად უმზერდა.
- ახლავე წადი აქედან, - მიას გადაულაპარაკა მარკმა და ხელი ოდნავ უბიძგა გზის მეორე მხარეს მდებარე ბარისკენ, - იქ დამელოდე, მალე დავბრუნდები.
მიამ ჯერ უცნობს შეხედა, შემდეგ მარკს, ვერ მომხვდარიყო რა მოხდა.
- რა... რა მოხდა? ეს კაცი ვინაა?
- გთხოვ, - მუდარით შეხედა მარკმა, - წადი, მოგვიანებით ყველაფერს აგიხსნი, ოღონდ ახლა არა...
გოგონამ ეჭვით დაუქნია თავი, ჟღალწვერიან მამაკაცს დაკვირვებით შეავლო მზერა, შებრუნდა და ბარისკენ სწრაფი ნაბიჯით გაემართა. მარკმა თვალი გააყოლა და როცა დაინახა, როგორ გაუჩინარდა გოგონა ბარში, უცნობისკენ შემობრუნდა და დაძაბული მიაშტერდა, სადღაც ახლოს სიკვდილის სუნი იგრძნო და კანი აებურძგლა.
მამაკაცი - მაღალი, მხარბეჭიანი, შავებში გამოწყობილი, ქერა თმით და მოკლე ჟღალი წვერით, რენტგენისებური ცისფერი თვალებით, მანქანას მოშორდა, რამდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა მარკისკენ და შედგა, მარკს დააკვირდა, შემდეგ გაიღიმა, მოელვარე კბილები გამოაჩინა და მარცხენა ხელით წვერი მოიწიწკნა, მზის სხივებზე ავისმომასწავებლად გაიელვა ბეჭედმა, რომელსაც სამეფო გვირგვინი ამშვენებდა.
- მარკუს.... - თითქოს ფოლადმა გაიჟღრიალა მის ხმაში.
- გამარჯობა, ლუციუს...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი La-Na

ძალიან მიყვარს ამ ტიპის და ჟანრის ისტორიები.გამიხარდა რომ დავიწყე კითხვა და ასეთი კარგი გამოდგა, ბევრი მაქვს ვამპირებზე,მაქციებზე და ჯადოქრებზე წაკითხული, მაგრამ შენი ისტორია რაღაცნაირად განსხვავებული არის.ძალიან კარგად დაიწყე და იმედია ასე გააგრძელებ.წარმატებები და ველი ახალ თავს.
--------------------
ლანა

 



№2 სტუმარი სტუმარი ქეთი

ვაუ, ძალიან მაგარიაა. ლუციუსიც გამოჩნდაა

 



№3  offline წევრი talia

Miyvars es motxroba

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent