შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 7)


18-04-2018, 02:10
ავტორი ლათინო
ნანახია 560

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 7)

ლეილას მოსმენის თავი ნამდვილად არ მქონდა. ამიტომაც ლექციის გაცდენა გადავწყვიტე.გარეთ რა უნდა მეკეთებინა არ ვიცოდი,ამიტომ უნივერსიტეტის შენობაში შევბრუნდი და დერეფანში,ერთ სკამზე დავჯექი როცა აუდიტორიის კარები გაიღო, ვაჩე კინწისკვრით გამოაგდეს და კარები ისევ დახურეს. ჩემმა ძმამაც ერთი შეუკურთხა და ჩემკენ მოტრიალდა. არ მელოდა,წარბაწეული მიყურებდა.მერე ჩემკენ დაიძრა და გვერდით მომიჯდა.
-აქ რა გინდა ქალბატონო?
-აუუ ლეილას ლექცია მაქვს და მაგის მოსმენის თავი ნამდვილად არ მქონდა,თან დავაგვიანე.
-აა კარგი და რატომ დააგვიანე?
-ერთმა იდიოტმა გამიტანა და...
-ვინ?
-თქვენი ძმაკაცი დაბრუნდა.
მობეზრებულად ვთქვი და მეორე მხარეს გავიხედე.ახლა ამ მხრიდან გაიღო კარები და იქედან ალექსანდრე გამოაგდეს.
-აი ეს!
ხელით ვანიშნე ალექსანდრესკენ. მანაც ჩემს ხელს გააყოლა მზერა, ალექსანდრეს დანახვისას სახე ღიმილმა გაუპო,ფეხზე წამოდგა და მისკენ წავიდა. მე კი ასე გამოშტერებული დამტოვა. მათ გავხედე,ისინიც დიდისამბით ერთმანეთს ეხვეოდნენ და მხრებზე ხელებს უპარტყუნებდნენ. ერთმანეთი რომ "მოისიყვარულეს" მონატრებულმა ძმაკაცებმა ჩემკენ წამოვიდნენ და ჩემ სკამზე დასხდნენ,ისე რომ მათ შორის მოვყევი მურმანის ეკალივით.
იმდენად უაზრო იყო მათი საუბარი რომ დაღლილი ფეხზე წამოვდექი და ფანჯარასთან დავდექი. ერთხანს გარეთ,სივრცეს მივშტერებოდი მერე კი მათკენ შევტრიალდი. მომლოდინე მზერით ვუყურებდი ჩემს ძმას,იქნებ მიმეხვედრებინა რომ ამ არსებასთან ყოფნა,რომელსაც ალექსანდრე ჰქვია ჩემთვის ომს ჰგავდა. დროდადრო აპარებდა ჩემკენ ვაჟბატონი მზერას,ვაჩესგან შეუმჩნევლად თვალს ჩამიკრავდა და ისევ განაგრძობდა ჩემს ძმასთან ბაასს,ეს კი ჩემს ნერვებზე ძალიან მოქმედებდა. ერთი სული მქონდა რომ ლექცია დამთავრებულიყო,ანისთვის ხელი ჩამევლო და უკანმოუხედავად დამეტოვებინა ეს ადგილი. როგორც იქნა ვიღაცამ ჩემი შველა გადაწყვიტა და დამირეკა. რატი მირეკავდა,ჩემი ყოფილი კლასელი. გამიხარდა მისი ზარი,რადგან მასთან საკმაოდ კარგი ურთოერთობა მაქვს.
-გისმენ რატუკი!
ბედნიერმა შემოვძახე. როგორც ჩანს ძალიან ხმამაღლა რადგან ალექსანდრესა და ვაჩეს ანთებული თვალები დავიმსახურე.
-როგორ ხარ ალქაჯო?
-კარგად შენ?
-რავი ვარ რა! რას შვები აბა? ემზადები ბანკეტისთვის?
-რისთვის?
გაკვირვებულმა წამოვიძახე მე.
-ხო კლასი ბანკეტის გადახდას ვაპირებთ,ორი წელი გავიდა ბოლოსდაბოლოს....მოიცა შენთვის არ უთქვამთ?
-არა და მაგიტომაც გამიკვირდა.
-არაუშავს,ალბათ დღეს აპირებდნენ დარეკვას მაგრამ მე დავასწარი. სიაში შენ და ანი ორივე ეწერეთ ამიტომ არ ინერვიულო არ გამოგაპარებდით ამ ამბავს.
-ვაი თქვენი ტყავის ბრალი რაა!
-რა ქენი გაიჩინე ვინმე?
-არა! და ეგ აღარ მკითხო გეხვეწები.
-რატო?
-სად მაქვს მე მაგის ნერვები?
-ვაიმე რა ბებიაჩემივით გაიძახი ყველაფერზე სად მაქვს ნერვები სად მაქვს ნერვებიო?
-არ გვაქვს ეს ნერვები და რა გინდა შენ კაცო?! შენ ის მითხარი შენკენ რა ამბებია?
-ოჰ ჩემკენ როა ამბები ისე უნდა.
-მაინც?
-ქეთა რო იყო ხოიცი? ჩვენი ქეთა!
-კი კაცო მაგას რა დამავიწყებს? ჩემი გოგოა ეგ!
-უნდა მოვიტაცო!
-ჰაა?
თავი ვეღარ მოვთოკე და წამოვიკივლე
-დააყენე ბიჭო საშველი? ძლივს არ თქვი? ღმერთო რადგან ამ დღეს მომასწარი ახლა თუ გინდა წამიყვანე ჩემი ქმარ-შვილით.
-ქმარ-შვილით?
-უიმე შე უბედურო რა დაგემართა ვღადაობ.
-ხო რავიცი მე...კაი კაი წავედი აბა მე და ერთ კვირაში გნახავთ.
-იქამდე არ დამირეკო ხო,შე უნამუსო ბიჭო!
-გადი მომშორდი შე ალქაჯო!
-ტარზანო!
-გაგვიგრძელდება თამრიკო!
-თამრიკო და ჭირი შენ! მეცხრე კლასის მერე არ დაგიძახია და რა ჯანდაბამ გაგახსენა?
-კაი კაი წავედი მშვენიერო და დაგირეკავ სხვა დროს.
-ვინც არ დამირეკოს?
-თაკოო!
-ხო კაი კაი კარგად!
ტელეფონი ღიმილით მოვიშორე და ჩანთაში დავაბრუნე.
-ვინ იყო?
ერთხმად შეჰყვირეს ამდენ ხანს ჩუმად მყოფებმა ბიჭებმა.
-თქვენ რა მისმენდით?
-ვინ იყო თქო?
ამოისისინა ალექსანდრემ.
-რა შენი საქმეა? გეკითხები რა შენი საქმეა? ვინ ხარ რომ ანგარიში ჩაგაბარო? რა უფლებით მისვამ ამ კითხვას?
-თაკო!
ხმა გაუმკაცრდა ვაჩეს.
-რა ვაჩე რა? რა გინდა მითხარი? მართლა,ვინ არის რომ "აჩოტები" ვაბარო? ოთხი წლის წინ რომ ეკითხა ვუპასუხებდი მაგრამ ახლა არა!ახლა ჩემთვის ის არავინაა შეიგნეთ!
აღარაფრის მოსმენა აღარ მინდოდა. ალექსანდრესთან ერთად გატარებული ყოველი წამი მოგონებებს მახსენებდა. აღარ მინდოდა წარსულში დაბრუნება,წარსულში რომელმაც იარები დამიტოვა.
ჩანთას ხელი დავავლე და აცრემლებული თვალებით ეზოში უკანმოუხედავად გავვარდი. ვაჩე დამეწია,ხელზე ხელი ჩამავლო და მაგრად ჩამიხუტა.
-კარგი დამშვიდდი! ბოდიში! ნუღარ ტირი გთხოვ!
-რა უნდა ვაჩე? რისთვის დაბრუნდა? რატომ იქცევა ასე? ხომ თქვა მივდივარო,ხომ თქვა თქვენთან ვეღარ ვიქნებიო?! თუ ასეა რატომ დაბრუნდა? ყველაფერი თავიდან რატომ გამახსენა? ხომ მთხოვა დამივიწყეო? თუ ასეა რატომ არ მაძლევს ამის საშუალებას?
-კარგი დამშვიდიი! ნუღარ ტირი გეხვეწები!
-აქედან წამიყვანე!
ცრემლები ხელით შევიმშრალე და მისი მანქანისკენ ავიღე გეზი. მე უკან დავჯექი,ვაჩემ კი საჭესთან დაიკავა ადგილი და ის იყო მანქანა უნდა დაეძრა რომ მანქანის წინა კარები ფართოდ გაიღო,რამდენიმე წამში კი ალექსანდრემ დაიკავა სავარძელი. გამოშტერებულმა შევხედე ვაჩეს,რომელიც სარკიდან მიყურებდა.
- ალექს აქ რას აკეთებ?
ჰკითხა არანაკლებ გაკვირვებულმა.
-აუ მაგრა მეჩქარება და ძმურად გამიყვანე რა!
-შენ ბიჭო ში*** ხო არ გაქ?
წამოენთო ჩემი ძმა.
-არა რატო?
უდარდელად გაუღიმა ვაჩეს.
-აუ მართლა დებილი ხარ რა! იგივე დარჩი! სად მიგიყვანო?
გაეცინა ჩემს ძმას და მანქანა დაძრა.
-იგივე სულაც არ დარჩენილა.
ჩავიბურტყუნე ჩემთვის,თუმცა ალექსანდრემ მაინც გაიგო,მომიბრუნდა და თვალი ჩამიკრა. მეც ცივი მზერა ვსტყორცნე და ფანჯრისკენ მივტრიალდი.
-აი აქ გამიჩერე. -შუა გზაში წამოიძახა-აი გოგო რო დგას მანდ,გადმოდი თუ გინდა გაგაცნობ!
ამის გაგონებაზე მეც არ ვიცი რატომ მაგრამ თვალები ვჭყიტე.სავრძლიდან წამოვიწიე და ჩუმად გავაპარე მზერა გოგოსკენ. რომელიც ბედნიერი ღიმილით მოდიდა ჩვენკენ,უფროსწორად ალექსანდრესკენ.
-არა იყოს,სხვა დროს.
-კაი აბა დავეშვი მე და ერთი ხუთი წუთი დამელოდე რა და უცებ დავბრუნდები!
ამის სითავხედეზე უკვე ნერვები მომეშალა.
-ალექსანდრე საყვარელო იცი რომ არ ვართ ვალდებულები რომ შენი და შენი გოგოს რომანტიულ სცენებს ვუყუროთ,თანაც გვეჩქარება ამიტომ გული უნდა დაგწყვიტოთ და გითხრათ რომ ვერ დაგელოდებით.
-კარგი საყვარელო,რადგანაც ასეა გადმოდი მანქანიდან!
-რა?
-გადმოდი,გადმოდი!
ეჭვით ვათვალიერებდი ალექსანდრეს,მერე კი მანქანიდან გადავედი.
-აი აქ დაჯექი.
მიმითითა იმ სავარძლისკენ სადაც ცოტა ხნის წინ თავად იჯდა. მეც სიამოვნებით დავთანხმდი და ადიგილი დავიკავე,მანაც მანქანის კარები მაგრად მოხურა და გოგოსკენ წავიდა. ის გოგო შეაფრიანდა რასაც ქვია,თვალები გადავატრიალე და ჩემს ძმას გავხედე.
-არ მივდივართ?
ეს იყო და უკანა კარებიც გაიღო.ბატონი ალექსანდრე თავის გოგოსთან ერთად სავარძელზე მოთავსდა და გაგვიღიმა. გაოცებისგან პირი ღია დამრჩა,მერე კი გაცეცხლებულმა გადავხედე უკანა სავრძელზე მოთავსებულ ალექსანდრესა და სილიკონის ბარბის რომელიც კატასავით ეტმასნებოდა ამ იდიოტს.
-ნუკი გაიცანი ეს ვაჩეა ჩემი უახლოესი ძმაკაცი,ეს კი...შემახსენე რა გქვია?
ვითომ დაინტერესებულმა შემომხედა-ნუ კაი რა მნიშვნელობა აქვს,ვაჩეს დაა.
-სასიამივნოა!
გაიტყლარწა გოგო და ჩემს ძმას გაუღიმა. ღმერთო ახლა ცოტაც და გული ამერევა.
-აუუ ვაჩეე! ჩვენ ხო უკვე მეგობრებად ვითვლებით და შეიძლება რაღაც გთხოვოოო?
შუა გზაში ისევ ამოიღო ხმა ნუკიმ. ნერვებს მიშლიდა ამ გოგოს მანერები,სასტიკად!მთელი გზა ალექსანდრეს ეტლიკინებოდა ჩვენთვის არასასურველ თემებზე,თან ჩემს ძმასაც ინტერესით ათვალიერებდა,ამაზე კი მე ვცოფდებოდი.
-მაინც?
წარბაწეული მიუტრიალდა ვაჩე. არა რა რო ვამბობ ეს ბიჭი მიყვარს თქო კი არ ვიტყუები! ისეთი სახით გახედა სულ დაავიწყა რომ ლაპარაკი შეუძლია.
-მც-ში გაგვიყვაააან?
ისევ გაიწელა.
-არა!
ცივი ხმით ამოისისინა ჩემმა ძმამ და ისევ გზას გახედა,ნუკი კი ასე,ერთ ადგილას გაქვავებული დატოვა.მეც კმაყოფილი ღიმილით მივუტრიალდი და თვალი ჩავუკარი,რასაც ალექსანდრეს ხმამაღალი ჩაცინება მოჰყვა.
როცა წყვილმა მანქანიდან გადასხვლა ინება ჩვენც სახლში წავედით. ვაჩემ მითხრა რომ საღამოს დაბრუნდებოდა და დამელაპარაკებოდა,მანამდე კი რაღაც საქმე ჰქონდა.სახლში მარტო ყოფნით ვტკებობი კარები ცოტნემ რო შემოგლიჯა ხარხარით და ღრიალით.
-შე უბედურო! შე დებილო! გოგომ როგორ დაგაჩმორა-ს ძახილით.
-აეე ტყუპ სად ხარ? მოდი უნდა დაგცინო!
სამზარეულოდან გავედი და ცოტნეს წინ დავუდექი. მთვრალი აშკარად არ იყო. ხელი გადამხვია და ჩემიანად წავიდა მისაღებისკენ,სავრძელზე დაეხეთქა და სიცილისგან ოთხად მოიკეცა.
-რა გაცინებს?
დაინტერესებულმა ვკითხე.
-აუ გეფიცები ჩვენს ძმას მაგარი დარხეული აქვს.
-ასე ნუ დამიკონკრეტებ ხოლმე.
-მოდი დაჯექი და მოგიყვები,ოღონდ იმ პირობით ჩემთან ერთად თუ დასცინებ.
იმდენად ვიყავი დაინტერესებული რომ სიხარულით დავთანხმდი.
როგორც აღმოჩნდა ჩემი ძმა აუდიტორიიდან გოგოს გამო გამოაგდეს. ნინი ქავთარაძე,ეს ის გოგოა რომელზეც ვაჩე უკვე სამი წელია ლაპარაკობს. მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი რომ უნდა დაკეროს,თუმცა აქამდე ვერაფერი მოახერხა. როგორც ცოტნემ მიამბო ვაჩეს ნინისთვის უკოცნია,მან კი ამის გამო შური იძია და მისი სკამი შეღება.ჩემი ძმაც დამჯდარა ამ სკამზე და შარვალიც შეღებვია,გამწარებულს ღრიალი აუტეხავს და ამის გამო აუდიტორიიდანაც გამოუგდიათ. ახლა მეც და ცოტნეც ერთმანეთს ვაკვდებოდით სიცილით. რომ წარმოვიდგინე ეს ყველაფერი კინაღამ დავიხრჩე სიცილისგან.
-მაგიტო გამოვიდა დღეს აუდიტორიიდან ჟაკეტშემოხვეული?
ვკითხე და ისევ სიცილი გავაგრძელე.
-ხო...მაგრამ შენ რაიცი?
მეც ყველაფერი ვუამბე. ალექსანდრეს დაბრუნების ამბავი რომ გაიგო არანაირი რეაქცია არ ვამოუხატავს,რამაც დამაეჭვა.
-რაღაც ორივე მშვიდად შეხვდით ამ ამბავს და რა ხდება?
-....
-ცოტნე!
-არაფერი.აბა ცეკვას ხო არ დავიწყებ?
-ხო მაგრამ რაღაც რეაქცია მაინც უნდა გქონოდათ.
-შენი ძმები ურეაქციოები არიან.
თვალი ჩამიკრა და გამიღიმა.
-მატყუებ!
-უიმეე ხო კარგი! ვიცოდით რო ჩამოვიდა და შევხვდით კიდევაც.
-რაა? და მე არაფერი მითხარით?
-და უნდა გვეთქვა?
-არ უნდა გეთქვათ?
-არა!
-რატომ?
-იმიტომ რომ შენ თავადვე თქვი რომ დაივიწყე,რომ ის შენთვის აღარაფერს წარმოადგენდა და რატომ უნდა გვეთქვა?
-თუნდაც იმიტომ რომ დღეს ასე შემთხვევით არ შევფეთებოდი უნივერსიტეტში! ამისთვის მეც მზად უნდა ვყოფილიყავი!
-რისთვის უნდა ყოფილიყავი მზად?
-იმისთვის რომ ყველაფერს თავიდან გამახსენებდა!
-რამე გითხრა?
-მისი დანახვაც საკმარისი აღმოჩნდა!
მისკენ მიმიზიდა და გულში მაგრად ჩამიკრა.
-ნეტავ საკუთარ თავს არ ატყუებდა თაკსონ! ნეტავ გესმოდეს რომ ის ისევ გიყ...
-გაჩუმდი!
-არა!
-რატომ?
-იმიტომ რომ ამას შენთვითონ ვერ ხვდები! უფროსწორად ხვდები,მაგრამ არ გინდა რომ საკუთარ თავს გამოუტყდე!
-შენ ჩემი ძმა ხარ თუ ალექსანდრეს ჯაშუში?
-ვაი შე უბედურო ბავშვო! წადი მომშორდი!
მეც დავეჭყანე და ჩემი ოთახისკენ ავიღე გეზი,როცა კარებზე ზარის ხმა გაისმა.
კარები გავაღე და ვაჩეც შემოვიდა.
-მიდი მიდი სწრაფად ჩაიცვი სასეირნოდ მიდიხარ!
სწრაფად მომაყარა.
-რა?
-რა ვერ გაიგე? სასეირნოდ მიდიხარ თქო!
-ხო,მეც ვიცი. დაჩი გამომივლის და....
-მაგ ს***თან ერთად არსად არ წახვალ თქო უკვე ათასჯერ გითხარი!
დაიღრიალა მთელ ხმაზე,რამაც ჩემი გაღიზიანება გამოიწვია.
-რა გინდა ვაჩე? არა ვერ ვხდები რა არ მოგწონს მასში!
-თქვენი ურთიერთობა არ მომწონს!
-რას ნიშნავს ჩვენი ურთიერთობა არ მოგწონს?! ჩვენ მეგობრები ვართ და მაინც რა არ მოგწონს ამაში?
-რა მეგობარი გოგო თვალები სად გაქვს? ვერ ამჩნევ რო შენი გამოყენება უნდა?
-ვაჩე ეგ ბიჭი თავიდანვე აითვალწუნე და მაგიტომ ფიქრობ ასე.
-ხო იმიტომ რომ თავიდანვე გამოაჩინა რა ნაბი****იცაა!
-ვაჩე არ მსიამოვნებს მასზე ასე რომ საუბრობ! ცოტნე უთხარი რამე შენს ძმას!
-ვაჩე რამე!
ამაზე ორივეს გაეცინათ,მე კი წარბშეკრული ვუყურებდი ცოტნეს.
-მინც როგორ გესმის ჩემი რა!
-არა თაკსონ ამ შემთხვევაში ნინოს ჩმორი მართალია!
ამის გაგონება იყო და სიბრაზისგან გადაწითლებული ვაჩე გამწარებული გაეკიდა მეორე თავისნაირს. ვაჩეს ყვირილის და ცოტნეს ხარხარის ხმა დიდი ხნის მანძილზე მესმოდა მეორე სართულიდან. ის იყო მათთან უნდა ავსულიყავი რომ კარებზე ზარის ხმა გაისმა. ვიფიქრე დაჩია და მომიწევს მოვატყუო თქო,ამიტომ სწრაფად ავვარდი ოთახში,ფუმფულა ხალათი და სქელი წინდები ჩავიცვი,ფეხი თბილ ჩუსტებში გავუყარე და ქვემოთ ჩავფრატუნდი. სახეც ცოტათი მოვღუშე და კარები გამოვაღე. გამოვაღე მაგრამ ნეტავ არ გამომეღო. კარებში ალექსანდრე იდგა,რომელიც ჩემმა ამ ფორმაში დანახვამ საკმაოდ გაახალისა.დიდხანს იცინოდა,ხანდახან მეც მეპარებოდა ღიმილი, მაგრამ ისევ ვსერიოზულდებოდი და ველოდებოდი როდის ინებებდა დამშვიდებას. სიცილისგან რომ მუცელი ეტკინა მხოლოდ მაშინ შეწყვიტა სიცილი.
-რა სახით მიყურებ ზომბი ვარ?
-არა იდიოტი! რისთვის მოხვედი?
-შენს წასაყვანად!
-ჰაა? მომესმა? შენი სილიკონის გოგო სად არის? დამხრჩვალ ნემსიყლაპიას რომ ჰგავს!
ამის გაგონება იყო და კიდევ თავიდან ატეხა ხარხარი,მივხვდი რომ ცხელ გულზე ზედმეტად ბევრი რამ ვთქვი.
-შენ კიდე იგონებ ეგეთ რაღაცეებს?
-ეგეთს როგორს?
-აი დამხრჩვალი ნემსიყლაპიაო, თვალებჩაცვენილი პეპელაო და რაღაცეებს რომ ამბობდი.
-როგორც მიხვდი.
-ანუ არ შეცვლილხარ!
-ვიღაცვიღაცეებისგან განსხვავებით არ შევცვლილვარ,თუმცა ბევრი რამ ვისწავლე.
-მაინც?
-თუნდაც ის რომ ადამიანები ასე უბრალოდ დგებიან....და მიდიან.
ამაზე სახე დაუსერიოზულდა და თითქოს ნაწყენმა შემომხედა.
-თაკო შენც ხო იცი რომ ეს ასე არ იყო?
-არა ალექსანდრე! ზუსტად ასე იყო!
-გთხოვ გამოდი გარეთ,დავილაპარაკოთ.
-არა! სალაპარაკო არაფერია!
-თაკო!..........გთხოვ!
თბილი ხმით მითხრა,ხელზე ხელი მომკიდა და თვალებში შემომხედა.
-არაო რომ გითხრა ვერ გაიგე?
საიდანღაც გამოეჩხირა დაჩი. ალექსანდრემ ხელი გამიშვა და მთელი ტანით მიბრუნდა დაჩისკენ.
-რამე გინდოდა?!
კბილებში გამოსცრა ალექსანდრემ. ვხვდებოდი რომ ძალიან ბრაზდებოდა. კისერზე და ხელებზე ძარღვები დაეჭიმა და სუნთქვაც გაუხშირდა.
-კი! თაკომ გარკვევით გითხრა რომ არ უნდა შენთან წამოსვლა!
თან დღეს ჩვენ პაემანი გვაქ,მესამე პირი კი ნამდვილად არ არის საჭირო!
ირონიულად ჩაიცინა და ალექსანდრეს თვალი ჩაუკრა. ეს კი ნამდვილად არ უნდა ექნა. გამწარებულმა მოუქნია მუშტი და იმდენად ძლიერად რომ ცხვირიდან სისხლი წასკდა და ძირს გაიშოტა.
-ვწუხვარ მაგრამ მემგონი "პაემნისთვის" არ ხარ მზად!
ახლა ალექსანდრემ აიკრა ირონიული ღიმილი. მერე მე გამომხედა და ცივი ხმით ამოისისინა.
-ხუთ წუთში თუ არ გამოხვალ მე გამოგიყვან!
-ჯანდაბა! კარგი დამელოდე!
სწრაფად მოვწესრიგდი,ბიჭებს დავუბარე მალე მოვალ თქო,იმათმაც გამომძახეს თუ დარჩები მაგასთან უფრო კარგს იზამო და მეც სახლი დავტოვე. მანქანაზე აყუდებული მელოდებოდა. დამინახა თუ არა წინა კარები გამოაღო და მანქანას შემოუარა. ნაბიჯებზე ეტყობოდა რომ სხეული ისევ დაჭიმული ჰქონდა.ნელი ნაბიჯით დავიძარი მანქანისკენ,ადგილი დავიკავე და დაველოდე როდის დაძრავდა მანქანას.
დაახლოებით ნახევარი საათი ვმგაზვრობდით ისე რომ ხმას არ იღებდა,ბოლოს მოთმინების ფიალა ამევსო.
-რისთვის წამომიყვანე?
-რომ მცოდნოდა პაემანზე მიდიოდი არ მოგაცდენდი.
კბილებში გამოსცრა და ირონიული ღიმილი აიკრა სახეზე.
-კარგს იზამდი.
არც მე დავაკელი. ასე წამებში რა დაემართა არ ვიცი,მაგრამ მანქანა გზიდან გადააყენა და გაცეცხლებული შემოტრიალდა ჩემკენ.
-რა გჭირს? ვერ ხარ? ასე ავარიაში მოვყვებით!
წამოვიკივლე მე.
-რას გავს შენი საქციელი?
-ბატონო?
გულწრფელად გამიკვირდა.
-რაც გაიგე! რას ნიშნავს შენი საქციელი თქო! იმ ნაბი***თან რა გესაქმება? ესეიგი პაემანზე მიდიოდით არა? პაემანზე ხო?
მთელ ხმაზე ღრიალებდა და საჭეს ხელებს ურტყამდა,მე კი შეშინებული ფანჯარას ავეკარი და ხმას ვეღარ ვიღებდი.
-დღეს ხო პირველად შეგხვდი და უკვე გამაგიჟე! რის მიღწევას ცდილობ მითხარი! დამუნჯდი? ხმა გამეცი!
-შენ ასეთი არ იყავი!
ამოვიკნავლე ისე,რომ საკუთარი ხმა მეც ძლივს გავიგე. სიტყვა მიწყდებოდა და ყელში რაღაც მეჩხირებოდა,მტკენდა.სახე შეეცვალა და მაშინვე დამშვიდდა როცა ჩემს ცრემლებს მოკრა თვალი.
-ნუ ტირი!
ხელი ჩემი სახისკენ წამოიღო რომ ცრემლები მოეწმინდა,მაგრამ მე უკან გავხტი.
-არ შემეხო! არ მომეკარო!
-მაპატიე!
-რა გაპატიო?
-დღევანდელი!
-დღევანდელი? დღევანდელი რა არის იმასთან შედარებით რაც მე უშენოდ გამოვიარე! დამტოვე და წახვედი! არც კი იცი შენი წასვლით რა გამიკეთე!
-ვიცი...ცუდად მოგექეცი,მაგრამ მაშინ უნდა წავსულიყავი...დროის უკან დაბრუნება რომ შემეძლოს იგივენაირად მოვიქცეოდი.
-რატომ წახვედი? ვინმე გეუბნებოდა რომ შენი ბრალი იყო? გეუბნებოდა კი არა არავინ არ ფიქრობდა ასე! შენი აკვიატება იყო ეს უველაფერი და ამ აკვიატების გამო ვართ ახლა ასე!
-თ?
-ხო! მე და შენ!
-ჩვენ უკვე აღარ?
-უკვე აღარ! და არც აღარასოდეს!
ხმა გამებზარა ამ სიტყვებს რომვამბობდი,ვიცი ეს ორივეს გვტკენდა,მაგრამ ადამიანებს ზოგჯერ გვსიამოვნებს საკუთარი თავების ტანჯვა. ჩამქრალი თვალებით შემომხედა,ასე ვუყურენსით ერთმანეთს ათი წუთის განმავლობაში. ეს ათი წუთი კი ჩემთვის საკმარისი აღმოჩნდა რომ ძველი გრძნობები დამებრუნებინა,უფროსსორად ის თავიდან შემყვარებოდა. ერთი ამოიხვნეშა და მანქანა დაძრა. მთელი გზა ხმა არ ამოგვიღია არცერთს,არც მაშინ როცა მანქანა ჩემი სახლის წინ გააჩერა და მეც გადმოვედი. კარები დავხურე თუ არა დიდი სისწრაფით მოსწყდა ადგილს და წავიდა.



......
ცოტა შემაგვიანდა,მაგრამ შედარებით მოზრდილი თავი დავდე. აბა როგორი იყო? გთხოვთ თქვენი მოსაზრება კომენტარებში დაწერეთ. მიყვარხართ და გელოდებით heart_eyes blushскачать dle 11.3




№1 სტუმარი მარი. ელ❤

როგორც ყოველთვის არაჩვეულებრივიააა❤❤❤

 



№2  offline წევრი N1penguin

ვაიმეეე, რა იყო ეს? ალექსანდრეზე ძალიან მომეშალა ნერვები. ჯერ მიატოვა გოგო, მერე ვიღაცასთან ერთად ჩაუსკუპდა ტუტუცურად მანქანაში და კიდე აქეთ ეჩხუბება სხვებთან ნუ ხარო. როგორ არ მიყვარს ასეთები unamused მოკლედ როგორ გაგილანძღე პერსონაჟი joy რაც დღეს ნერვები მომეშალა, ერთიანად გადმოვანთხიე ამ კომენტარში მგონი laughing laughing

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent