შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 11]


18-04-2018, 20:12
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 221

წყურვილი [თავი 11]

გარშემო ჰაერი საოცრად დაიმუხტა, თითქოს ატმოსფერულმა წნევამ ერთბაშად იმატა, მარკი სხეულის ყოველი უჯრედით გრძნობდა ამას. გაქცევას აზრი არ ჰქონდა, მაინც ვერ გაექცეოდა მას, ვერც სისწრაფეში დაჯაბნიდა და ვერც ძალაში. მაგრამ ჟღალწვერა მამაკაცი რატომღაც აყოვნებდა მის მოკვლას, კვლავ მარკისგან რამოდენიმე ნაბიჯის მოშორებით იდგა და გამოუცნობი მზერით აკვირდებოდა, პირველი, რაც მარკმა შენიშნა და რამაც უკიდურესად გააოცა, ეს მისი გამოხედვა იყო. ეს არ იყო მტაცებლის ფრთხილი და დაკვირვებული მზერა, ის თითქოს მარკისგან ელოდა ინიციატივის გამოჩენას.
მარკმა მთელი დარჩენილი გამბედაობა მოიკრიბა, საკუთარ თავს აჯობა და ორი ნაბიჯი გადადგა ჟღალწვერასკენ, რამაც მის თვალებში უკიდურესი გაკვირვება და თითქოს მოწონებაც დაბადა.
- მე ვიცი, ვინც ხარ, - ჯიქურ შეხედა მარკმა სახეში და განაჩენივით ესროლა.
ლუციუსმა სუსტად გაიღიმა, კვლავ აუჩქარებლად მოიწიწკნა წვერი და ტუჩის კუთხეები ძლივსშესამჩნევმა ღიმილმა აუგრიხა.
- ვიცი, რომ მიცნობ, - ლუციუსის მზერა საერთოდ არ ამჟღავნებდა მტრულ დამოკიდებულებას.
- იცი? - გაუკვირდა მარკს.
ლუციუსი სწრაფი ნახტომით, თითქოს დროში გადაადგილება მოახდინაო, მარკის წინ გაჩნდა და გამომწვევად შეათვალიერა. მარკი ღმერთს ევედრებიდა, რომ პანიკაში არ ჩავარდნილიყო.
- მარკუს, - კვლავ უცნაურად მიმართა ლუციუსმა, - მე შენი მტერი არ ვარ...ჯერჯერობით, - გაიღიმა მან და კვლავ გამოაჩინა წვეტიანი ეშვები.
მარკმა ნახევარი ნაბიჯით დაიხია უკან.
- ვიცი, რომ თქვენ არსებობთ, მაგრამ....
- მაგრამ ვერავის უმხელ, იმიტომ რომ არ დაგიჯერებენ, - ღიმილით დაასრულა ლუციუსმა.
- ჩემგან რა გინდათ?
მარკის ამ შეკითხვამ თითქოს გააოცა ლუციუსი, გაოცება კი იმით გამოხატა, რომ თვალები მოჭუტა და მარკს დაჟინებით მიაშტერდა.
- რას გულისხმობ? მრავლობითში რატომ ლაპარაკობ?
მარკი ბოლომდე დარწმუნებული არ იყო იმაში, რაც კლინიკის ავტოსადგომზე ნახა, მაგრამ გადაწყვიტა მაინც ეთქვა.
- რა, არ იცი? შენი ძმაც აქაა, სალემში, - ამჯერად მარკმა გამოიწვია.
მარკი მიხვდა, რომ მიზანში მოარტყა, ლუციუსს თვალები აემღვრა, მარცხენა ხელი ასწია და მარკს მკერდზე დაადო. მარკი შეკრთა, მაგრამ არ განძრეულა. ლუციუსმა თვალები დახუჭა.
- შენი გულის ფეთქვას ვგრძნობ, - თქვა მან და მარკს ძარღვებში სისხლი გაეყინა, ლუციუსმა თვალები გაახილა და მარკმა შენიშნა, როგორი დამთრგუნველი მზერა ჰქონდა მას. გუგები ერთიანად ცისფერი, ღია ცისფერი ფერის, თითქმის უფერული, შუაში შავი წერტილებით, საიდანაც ამოუხსნელი ძალა და სისასტიკე გამოსჭვიოდა.
- ძალიან სწრაფად გიცემს გული, - სარკასტულად შენიშნა ლუციუსმა, - რა არის ეს? შიში? თუ სიცრუისგან გაქვს ასე მსწრაფლ აფრთხიალებული?
მარკს პასუხი არ გაუცია, დაჰიპნოზებულივით შეჰყურებდა თვალებში, ვერაფრით აიძულა საკუთარი თავი, თვალი მოეწყვიტა.
- ეს სიმართლეა, - თავისდაუნებურად მოსწყდა მის ბაგეებს.
- ვგრძნობ, რომ სიმართლეს მეუბნები, - ლუციუსი მარკს მოშორდა, შებრუნდა, რამოდენიმე ნაბიჯი გადადგა და კვლავ მარკს მოუბრუნდა, - სიცრუის და შიშის დროს განსხვავებულად სცემს გული, მარკუს, მე რომ სიცრუე მეგრძნო, ახლა მკვდარი იქნებოდი....ამიტომ, გირჩევნია ილაპარაკო, - მან ქერა თმაზე მოხდენილად გადაისვა ხელი და მზის სხივებმა კვლავ ააბრჭყვიალა მისი ბეჭედი, რომელზეც სამეფო გვირგვინი იწონებდა თავს.
- კოვაქსი, - სწრაფად თქვა მარკმა, - ის აქ არის, სალემში.
ლუციუსზე თითქოს დიდი შთაბეჭდილება არ მოუხდენია მის სიტყვებს. შავი კოსტიუმის შიდა ჯიბიდან პორტსიგარი ამოიღო, გახსნა, სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა.
- აქ, - თქვა მან, - მე ის საბრალო ქალი ვიხსენი კოვაქსისგან,...შენი აქ ყოფნა ვიგრძენი, მარკუს, მაგრამ ვერ გხედავდი...ცდები, კოვაქსი ჩემი ძმა არ არის, - მან სიგარეტის ცისფერი კვამლი ბოლქვებად გამოუშვა და უბოროტოდ გაიღიმა.
- ვერ ვხვდები, რა გინდათ ჩემგან, - თავი გააქნია მარკმა.
- არაფერი, - იყო პასუხი, - ჯერჯერობით შენს გასაცნობად მოვედი, - ლუციუსმა სიგარეტის ნამწვი ქუსლით გაჭყლიტა და გვერდულად შემოხედა მარკს, - კოვაქსს უფრთხილდი, ძალიან ცბიერია, - და სწრაფი მოძრაობით გაქრა ტყეში, თითქოს აორთქლდა.
მარკი გაოგნებული იდგა, არ ელოდა ყველაფრის ასე შემოტრიალებას, ყოველ შემთხვევაში, დარწმუნებული იყო, რომ ლუციუსი ცოცხალს არ დატოვებდა, აკი ასე დაუნდობლად მოკლა ის საბრალო კაცი მეორე მსოფლიო ომის დროს ზუსტად ამ ბართან. მან თავი დაფიქრებით გადააქნია და ბარიდან გამომავალ მიას შეეგება, რომელიც სწრაფი ნაბიჯით უახლოვდებოდა.
- მარკ, რა ხდება, ხომ კარგად ხარ? - ხელი ხელში ჩასჭიდა და თვალებში მიაჩერდა გოგონა.
- ჰო...მეტნაკლებად, - გაუღიმა მარკმა და მანქანისკენ წაიყვანა, - მეგობრის მამა იყო, რაღაც უთანხმოება გვქონდა ერთმანეთთან, მაგრამ ახლა ყველაფერი მოგვარებულია, - მან მარჯვნიდან მოუარა მანქანას და კარები გამოაღო, - მის ჯეკსონ, გთხოვთ.
გოგონამ გაიღიმა და მანქანაში ჩაჯდა.
- მეგონა, ჩვენს დროში ჯენტლმენები აღარ არსებობდნენ, - ეშმაკურად თქვა მან.
- არსებობენ, დამიჯერე, არსებობენ, - მიუგო პასუხად მარკმა და რატომღაც ლუციუსის არისტოკრატული და ჯენტლმენური მანერები დაუდგა თვალწინ...



*****



- რა? - გაოცებისგან ლამის ყბა ჩამოუვარდა კეის, - მარკ...შენ მას ელაპარაკე? როგორც მე და შენ ველაპარაკებით ერთმანეთს? და მან არ მოგკლა?
კეი ვერაფრით იჯერებდა მარკის მონაყოლს, ოთახში სწრაფად სცემდა ბოლთას.
- ველაპარაკე, ჩვეულებრივ, ვიდექით და ვლაპარაკობდით, - მხრები აიჩეჩა მარკმა, - როგორც ჩვეულებრივი ადამიანები.
კეი ოთახის შუაგულში შედგა და მარკისკენ გამოიშვირა თითი.
- მარკ, შენ იცი, რომ ის არ არის ჩვეულებრივი, მითუმეტეს ადამიანი, - გამაფრთხილებლად თქვა მან.
- ჯანდაბა, ეს რას ცვლის? - გაბრაზდა მარკი, - რა შემეძლო გამეკეთებინა? ეს საუბარი ჩემი ნების წინააღმდეგ მოხდა, რა უნდა მეთქვა? "ვწუხვარ, ლუციუს, მაგრამ ვერ დაგელაპარაკებით", წარმოგიდგენია მაინც რას ნიშნავს მის პირისპირ დგომა? მისთვის ხომ ადამიანის სიცოცხლეს სტეიკზე მეტი ღირებულება არ გააჩნია...და მან მაინც არ მომკლა...ჯანდაბა... - მარკს თითქოს რაღაც გაახსენდა, - კეი, ჩემს ხილვაში მან ის მამაკაცი მოკლა, ვინც ქალის მოკვლას აპირებდა, ქალს კი არ შეეხო...კეი, ის სამართლიანია, უდანაშაულოს არ ერჩის.
ამ ახალი აღმოჩენით გაოცებული მარკი საწოლს მიეყრდნო ზურგით.
- ასეა, - განაგრძო დარწმუნებით, - მან მითხრა, რომ ჩემს გულისცემაში თუ სიცრუეს აღმოაჩენდა, მომკლავდა...ის უდანაშაულოს არ კლავს, კეი, გესმის ეს რას ნიშნავს?
კეი სავარძელში იჯდა და უგულოდ წრუპავდა ლუდს.
- რას ნიშნავს?
- რას და იმას, რომ ჩვენ მათ თუ არ შევეხებით, არაფერს დაგვიშავებენ..
- შენს ადგილას ასე დარწმუნებულიც არ ვიქნებოდი, - მისი მოსაზრება უარყო კეიმ, - ლეგენდების მიხედვით, ვამპირები სისხლით იკვებებიან და ეს შენს ხილვებშიც ნახე...შენი აზრით, რას მოიმოქმედებს ვამპირი ადამიანებით სავსე ქალაქში, როდესაც უბრალოდ მოსწყურდება? - რიტორიკული შეკითხვა დასვა კეიმ და მისი ნათქვამით თავზარდაცემული მარკი მარტო დატოვა ოთახში.
- ჯანდაბა, - აღმოხდა მარკს, - ამაზე არ მიფიქრია..
უეცრად საშინლად ასტკივდა თავი, მიხვდა რაც ხდებოდა, დიდი ხანი იყო, რაც მსგავსი რამ აღარ დამართვია, მთელი ძალით უძალიანდებოდა ტკივილს, მაგრამ ამაოდ, ოთახში ავეჯი გაუფერულდა, ფორმა დაკარგა და მარკი რძისფერ ნისლში ჩაიძირა...
....მარკს შიშისგან ყვირილი აღმოხდა და მთელი ძალით დააწვა აქსელერატორს, მანქანამ დაიღმუვლა და საბურავების წივილით გავარდა ასფალტზე. მარკი შეჩერებას არ აპირებდა, უმატებდა და უმატებდა სისწრაფეს და უეცრად შუა გზაზე მდგარი რუხი ფიგურა შენიშნა, რომელსაც ნაწილობრივ წვიმის ფარდა ფარავდა და რომელსაც უმოწყალოდ უახლოვდებოდა გაგიჟებული "ჩერჯერი", მარკმა იცოდა, რომ ამ მომენტში უნდა დაემუხრუჭებინა, მაგრამ მოვლენებს განვითარება აცადა...თითქოს დრო შენელდა, "ჩერჯერი" ნელა, ძალიან ნელა უახლოვდებოდა რუხ ფიგურას, აი, წვიმის ფარდა შეთხელდა, ნისლი ოდნავ გაიფანტა და მარკმა მაშინვე იცნო შავი კოსტიუმი, ქერა თმა, ჟღალი წვერი, მის მარცხენა ხელზე სამეფო გვირგვინოსანი ბეჭედიც კი გაარჩია, ის უბრალოდ იდგა, იდგა და მას ელოდა, "ჩერჯერი" ძალიან ნელა შეეჯახა მას და მოისროლა, თვითონ კი მოცურდა, გადაბრუნდა და ერთიანად დალეწილი გზისპირა თხრილში გადაეშვა...მარკს ამჯერად გონება არ დაუკარგავს, იჯდა დალეწილ მანქანაში და კვლავ იცდიდა, უცებ სუსტმა ნიავმა დაჰქროლა, ვიღაცის ხელმა მანქანის კარი საკიდებიდან ისე მოგლიჯა, თითქოს, ფანჯრიდან ფარდა ჩამოხსნაო და მარკს ყურადღებით დააკვირდა, ხელი გულზე დაადო და თვალები დახუჭა.
- ცოცხალია, - გაოგნებულმა მარკმა აღმოაჩინა, რომ მისი ფიქრები ესმოდა, - ცოცხალია.
ჟღალწვერამ მანქანის არეული სალონი მოათვალიერა, გვერდით სავარძელზე დავარდნილ მობილურს დასწვდა, ერთხანს უხმოდ იქექებოდა ნომრების ჩამონათვალში, შემდეგ ოდნავ შეყოვნდა, თავი გააქნია და კლავიატურაზე 911 აკრიფა...
მარკი ყვირილით გამოფხიზლდა ხილვისგან, ფეხზე წამოვარდა, შუბლზე ცივი ოფლი ასხამდა, ხელები უკანკალებდა, გაოგნებისგან უკიდურესად გაფართოებოდა თვალები.
მის ყვირილზე სამზარეულოდან რაღაცის ლეწვის ხმა მოისმა და ოთახში შეშინებული სახით შემოიჭრა კეი.
- მარკ, რა ხდება?
- ხილვა მქონდა, - გასცა პასუხი მარკმა, - შემდეგ გაოცებული მზერა შეავლო კეის და მკლავში ხელი ჩაავლო, - როდესაც ავარია მომიხდა, ის ხილვა მქონდა... და ახლა რასაც გეტყვი, არ დაჯერებ, კეი.
- მართლა? ასეთი რა ნახე?
მარკს წურწურით ჩამოსდიოდა ოფლი.
- ის იყო, კეი, ის იყო....
- ვინ ის? ამოღერღე რა დაინახე.
- ის, ლუციუსი...მე მას დავეჯახე მანქანით, და მან მე გადამარჩინა, მან სიკვდილისგან მიხსნა, კეი.
კეიმ ბიძაშვილს ხელი გააშვებინა და ორი ნაბიჯით უკან დაიხია, რათა მთლიანად შეეთვალიერებინა.
- რაო?...თუ მანქანით მას დაეჯახე,...მოიცა, იკვე დავიბენი, რას ნიშნავს გადაგარჩინა?
- მან... ლუციუსი იყო, ვინც 911-ზე დარეკა და სასწრაფო გამოიძახა, - ნელა გაიმეორა მარკმა და საწოლზე დაეშვა.
- ჯანდაბა, - კვლავ სავარძელში ჩაეშვა კეი, - თავიდან მეგონა რამე ცხოველს დაეჯახე, შემდეგ ის ძაფი შენი მანქანიდან, მაგრამ ამას კი ნამდვილად არ ველოდი...
კეის სიტყვა კარზე კაკუნმა შეაწყვეტინა.
- მისტერ კრამერ, ოთახში ბრძანდებით?
კეიმ კარი გამოაღო და გამოჩნდა მათემატიკის ლექტორი მისტერ ჯონსი, დაბალი, მსუქანი და ნერვიული მამაკაცი, რომელიც სათვალით და მუდამ იღლიაში საქაღალდეამოჩრილი მიიჩქაროდა სადღაც.
- შემობრძანდით, მისტერ ჯონს, - შემოიპატიჟა კეიმ.
- მარკი აქ არის? - ოთახს თვალი მოავლო მისტერ ჯონსმა, - აჰ...აქ ხარ, მარკ? ჩვენი კოლეჯის დამფინანსებელს თქვენთან შეხვედრა სურს და მთხოვა გადმომეცა.
კოლეჯში რამოდენიმე კვირის წინ გავრცელდაბ ხმა, რომ გამოჩნდა ვიღაც მულტიმილიონერი, ვინც კოლეჯის ვალები დაფარა და მთლიანად თავის თავზე აიღო დაფინანსება, მას არავინ იცნობდა სალემში, და არც არავის ენახა თვალით, ამიტომაც გაუკვირდა მარკს ლექტორის სიტყვები...
ამ დროს კი კოლეჯის დამფინანსებელი კატასავით ფრთხილი ნაბიჯით ეპარებოდა მამაკაცს ტყეში, რომელიც ტანმსხვილი ხის უკან გაყურსულიყო და ზორბა ირემი ამოეღო მიზანში თავისი სანადირო თოფით. ის იყო, მონადირეს სასხლეტი უნდა დაეშვა, რომ მის ზურგსუკან ვიღაცამ ხმამაღლა ჩაახველა. ირემმა ყურები ცქვიტა, შემდეგ შეიკუნტრუშა და სწრაფი სირბილით გაქრა მონადირის თვალთახედვიდან. გაბრაზებული მონადირე მოტრიალდა, რომ პასუხი ეგებინებინა ამ სულელისთვის, რომელმაც ნადირი დაუფრთხო, მაგრამ სულელის მაგივრად შერჩა ადამიანი, რომელიც გამხეცებულ წითელ თვალებს არ აშორებდა და გაღებული პირიდან მოელვარე ეშვები მოუჩანდა.
- ვინ ჯანდ....- მონადირემ სიტყვის დასრულება ვერ მოასწრო, კოვაქსი ელვისებური ნახტომით გაჩნდა მის უკან, ერთი ხელით თოფი აართვა და შორს მოისროლა, მეორეთი კი ყელში სწვდა და თვალებიდან ჯოჯოხეთური ცეცხლი დააკვესა.
- ამ ტყეში მხოლოდ მე ვნადირობ, მეგობარო, - ხრინწიანი ხმით წარმოთქვა მან და სანამ მონადირე მისი სიტყვების გააზრებას მოასწრებდა, ბასრი, წვეტიანი ეშვები ყელში ჩაესო და მონადირის შეძრწუნებული ღრიალი ტყეს შეერია....
კოვაქსს ისე მტკიცედ ეჭირა მონადირის სხეული, რომ ეს უკანასკნელი განძრევასაც ვერ ახერხებდა, მის ვენებში მჩქეფარე სისხლი აგიჟებდა, წონასწორობიდან გამოჰყავდა და ისევ და ისევ უნდებოდა მისი დაგემოვნება, და ასეც მოიქცა, მანამ, სანამ უკანასკნელი წვეთი არ ამოსწოვა, შემდეგ უხეშად, ხელისკვრით მოიშორა ადამიანის უსიცოცხლო სხეული, ორი თითით ტუჩის კუთხიდან წვრილ ნაკადულად გამოჟონილი სისხლი მოიწმინდა და შავი, ძვირადღირებული და ელეგანტური კოსტიუმი ჩამოიფერთხა.
- ახლა კი, - საკუთარ თავს მიმართა ცინიკურად, - უკვე შეიძლება იმ საცოდავი ბიჭის ნახვა..скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი ჰაიკო

აბა წამოვიდა იდეები

წინადადებები

პრეტენზიები wink
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№2  offline აქტიური მკითხველი La-Na

პრეტენზიების რა მოგახსენო და ძალიან მაინტერესებს მარკს რა აკავშირებს ლუციუსთან და კოვაქსთან.საინტერესოდ წერ და ყოველი ახალი თავი გვაძლევს მინიშნებას.კარგია კარგი,ასე გააგრძელე და ძალიან ბევრი მკითხველი გეყოლება
--------------------
ლანა

 



№3  offline წევრი talia

Zaan magari iyo

 



№4 სტუმარი Med23

არავითარი პრეტენზია არ მაქვს. ძალიან მომწონს. შენნაირი მწერალი ძალიან იშვიათია ამ საიტზე

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent