შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 12]


20-04-2018, 13:13
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 256

წყურვილი [თავი 12]

სალემის აღმოსავლეთით, განმარტოებით მდგარ სახლში სიჩუმე გამეფებულიყო, ორივე სართულზე ჩაექროთ სანთლები, რითიც სახლს ანათებდნენ ხოლმე, როგორც კი სიბნელე დაისადგურებდა. პირველ სართულზე, ოთახის ცენტრში ცალ მუხლზე დაჩოქილმა წვეროსანმა მამაკაცმა ხელის კანკალით დატენა შაშხანა, ხოლო ორმა, შედარებით ახალგაზრდამ, რომლებიც შემოსასვლელი კარის ორივე მხარეს გამაგრებულიყვნენ, "კოლტის" რევოლვერები მოსინჯა და დაძაბული მზერით გახედა ჩაბნელებულ ჭიშკარს. სახლის გარეთ კაციშვილი არ ჭაჭანებდა. წვეროსანი ფრთხილად, ფეხაკრეფით მიუახლოვდა კარს და გარემოს დაძაბული მზერა მოავლო.
- ჩვენს უკან მოდიოდა, - დაიჩურჩულა სუსტმა, ქერა ახალგაზრდამ, - შემდეგ კი უეცრად გაქრა, თითქოს მიწამ ჩაყლაპა...
მეორემ-ბოროტი და სადისტური გამომეტყველების ახალგაზრდა კაცმა, იქედნურად გაიცინა და ხელში რევოლვერი აათამაშა.
- მეგობარო, მე შარშან ტეხასის ცხენოსანთა რაზმში ვიბრძოდი, ამ იარაღის ცეცხლივით ეშინია ყველას, ეს ხომ "კოლტია", - სიამაყით წარმოთქვა მან და უმალ მისი ყურადღება ჭიშკრის გაღებისას წარმოქმნილმა ჭრიალმა მიიქცია. სახლში გამაგრებულმა სამივე მამაკაცმა იარაღი მოიმარჯვა და სამარისებური სიჩუმე ჩამოვარდა.
ჭიშკრიდან სახლამდე მომავალ მოკირწყლულ ბილიკს მძიმე ნაბიჯით მოუყვებოდა მაღალი, შავგვრემანი მამაკაცი, მხარზე ადამიანის მორღვეული სხეული მოეგდო, მამაკაცი ცინიკური მზერით აკვირდებოდა შეღებულ კარს და ოთახში გამეფებულ სიბნელეს. ის ზღურბლიდან რამოდენიმე ნაბიჯის მოშორებით შეჩერდა, მხარზე გადაკიდებული სხეული მსუბუქად მოისროლა და შავი ტანისამოსი სწრაფი მოძრაობით ჩამოიფერთხა.
- ასე, ასე, ასე, - ბოროტი ღიმილით თქვა მან, - სოფლის დამცველთა რაზმიდან სამი გადარჩენილი, რა სიმამაცეა, ეშმაკმაც დამწყევლოს.
ოთახში გამაგრებულმა წვეროსანმა მკვდარი მეგობრის სხეულს დახედა, კბილები დააკრაჭუნა და შაშხანამომარჯვებული მიუახლოვდა კარს.
- დემონო, სულ ტყუილად გიხარია, ამ სახლში მაინც ვერ შემოხვალ...
- მართლა? - მოულოდნელად ვიღაცამ წარმოთქვა მის ზურგსუკან, წვეროსანი შემოტრიალდა და დაზაფრული მზერა მიაპყრო მაღალ, ქერათმიან და ჟღალწვერიან მამაკაცს, რომელიც განგებ ნელა ჩამოდიოდა მეორე სართულიდან ჩამომავალ შიდა კიბეზე და მარჯვენა ხელით ეთამაშებოდა სამეფო გვირგვინოსან ბეჭედს.
- შენ...აქ...როგორ...
მამაკაცმა კიბე ჩამოათავა, შედგა და წვეროსანს ცისფერი თვალებით გამანადგურებელი მზერა მიაპყრო.
- ლეგენდას იმიტომ ჰქვია ლეგენდა, - ოთახში დამცინავად გაისმა ზღურბლთან მდგომი შავგვრემანი მამაკაცის ხმა, რომელიც შეუმჩნევლად შემოსულიყო ოთახში, კედელს მიყრდნობოდა და ყურადღებას არ აქცევდა ახალგაზრდებს, რომლებიც რევოლვერებს უმიზნებდნენ და თან ნელა იხევდნენ უკან, - ლეგენდას იმიტომ ჰქვია ლეგენდა, - გაიმეორა შავგვრემანმა, - რომ მასში არის რაღაც სიმართლის მარცვალი, მაგრამ არა ყველაფერი.
- თქვენ აქ ვერ უნდა შემოსულიყავით, - ძლივს ამოიკნავლა წვეროსანმა და შაშხანა ხელიდან გაუვარდა.
- ვითომ რატომ? - ჰკითხა ჟღალწვერამ და ნაბიჯი გადმოდგა, - ჩვენ პრიმუმები ვართ, პირველყოფილები...ალბათ ამიტომაც არ მოქმედებს უცხო სახლის შელოცვა.
- ღმერთო ჩემო, - აღმოხდა წვეროსანს.
- სამწუხაროდ, ამ უჩვეულო აღმოჩენას თქვენს შთამომავლობას ვეღარ გადასცემ, - ჟღალწვერა თმაში სწვდა წვეროსანს, მარცხენა სწრაფად მოიქნია და როდესაც ფოლადისმაგვარმა თითებმა მკერდი გაჰკვეთა და გულს ჩააფრინდა, წამიერად ჩახედა თვალებში, - ჩვენთვის ომი არ უნდა გამოგეცხადებინათ, - და სწრაფი მოძრაობით ამოგლიჯა მკერდიდან, წვეროსანი ბელტივით უხმოდ დაენარცხა ძირს.
ჟღალწვერა ერთხანს უხმოდ დაჰყურებდა სისხლიან ორგანოს, შემდეგ გულგრილად დააგდო გვამის გვერდით.
- კოვაქს, დაამთავრე, არ გვაქვს ამდენი დრო, ხომ იცი, მარკუსი გველოდება..
- დიდი სიამოვნებით, ლუციუს, - ჩაიცინა შავგვრემანმა, თავზარდაცემულ და ხელში რევოლვერებშეყინულ ორეულს მიუბრუნდა და მოელვარე ეშვები გააელვა, - პირადული არაფერი ბატონებო...
საზარელი ღრიალი ჩაბნელებული სახლიდან გამოიჭრა და ტყეს ექოდ გადაუარა...



*****


მარკი მთელი ღამე ფიქრობდა, რა საქმე შეიძლებოდა ჰქონოდა მასთან კოლეჯის დამფინანსებელს, მაგრამ ვერაფრით მიხვდა. ერთი ჩვეულებრივი, სხვებისგან არაფრით გამორჩეული სტუდენტი იყო. დილით ჩვეულებრივ ადგა, შხაპი მიიღო, წიგნები ჩანთაში ჩაილაგა და მისაღებ ოთახში ჩამოორბინა. ოლივია სამზარეულოსთან შეეგება და შებრაწული პური მიაწოდა.
- მარკ, საყვარელო, იქნებ გესაუზმა?
- მაგვიანდება, დედა, მაპატიე, - მარკმა გემრიელად ჩაკბიჩა სურნელოვანი პური, დედას ლოყაზე აკოცა და კიბეები ჩაირბინა. მარკმა საათს დახედა და სწრაფი ნაბიჯით გაუყვა ტროტუარს, კოლეჯის ავტობუსი ზუსტად 08:00-ზე ჩამოდგებოდა ხოლმე გაჩერებაზე. ჩქარობდა, ამიტომ გვიან შეამჩნია ნაცრისფერი, შუშებჩაბურული "შევროლე", რომელიც ძალიან ახლოს მოძრაობდა ტროტუართან, მარკმა ნაბიჯს მოუკლო, სცადა კარგად შეეთვალიერებინა სალონში მჯდომნი, მაგრამ მუქი შუშები ამის საშუალებას არ იძლეოდა, ამიტომ გაჩერდა და ჯიქურ მიაჩერდა მანქანას.
საპასუხოდ, ერთდროულად გაიღო მანქანის ოთხივე კარი და მამაკაცებმა, რომლებიც სალემში ნანახი არ ჰყავდა მარკს, ალყაში მოაქციეს.
- რა ხდება? ვინ ხართ? - მიმართა მარკმა ერთ-ერთს, რომელიც ამ უცნობი ოთხეულიდან უფროსად მიიჩნია.
- ჩვენ მხოლოდ შენი ადგილზე მიყვანა გვევალება, - თავი გააქნია ახოვანმა, თავგადაპარსულმა მამაკაცმა.
- სად? ვერ გამოგყვებით, - შეეწინააღმდეგა მარკი.
უცნობმა როგორც ჩანს, მოთმინება დაკარგა, მკვეთრი მოძრაობით გადადგა ნაბიჯი მარკისკენ, ყრუდ დაიღრინა და სათვალე მოიხსნა.
- ბოგდანი ჩვეული არაა ლოდინს, - უჩვეულოდ ყვითელი თვალებით გაბურღა მარკი, - გირჩევ უხმაუროდ გამოგვყვე, თორემ ამ კვარტალს სასაკლაოდ ვაქცევთ..
მარკი გააოცა ამ უცნაურმა მუქარამ, ერთხელ კიდევ შეათვალიერა მამაკაცი.
- თვალებზე რა გჭირს? - თავხედურად მიუგდო, - ან ბოგდანი ვინ ჯანდაბაა?
მეტის თქმა არ დააცადეს ყვითელთვალებიანის მეგობრებმა, ზვავივით დაეტაკნენ, შებოჭეს და ისეთი სისწრაფით და ისე ოპერატიულად შეაგდეს მანქანაში, თვით გამოძიების ფედერალური ბიუროს ამყვან ჯგუფსაც კი დატოვებდა პირდაღებულს. ყვითელთვალებიანმა საჭესთან დაიკავა ადგილი, მეორე გვერდით სავარძელზე გამოიჭიმა, დანარჩენი ორნი კი აქეთ-იქიდან მოუჯდნენ მარკს და თავზე შავი ტომარა ჩამოაცვეს. მანქანა დაიძრა.
მარკი ვერ ხვდებოდა სად მიდიოდნენ, დაახლოებით საათნახევარი იარეს, მანქანა ხან სარკესავით ალაპლაპებულ ასფალტზე მიჰქროდა, ხან გრუნტიან გზაზე მიჯაყჯაყებდა. ბოლოს, ხანგრძლივი მოგზაურობა დასრულდა, მანქანამ მოხრეშილი გზიდან გადაუხვია, ტყის პირას მდგარი მომცრო სახლის ეზოში შევიდა და გაჩერდა. ორმა მამაკაცმა მარკს ხელი გაუყარეს იღლიებში, ოთახში შეიყვანეს და სკამზე დასვეს, სიჩუმე ჩამოვარდა, მარკი მიხვდა, რომ ოთახში მარტო დატოვეს, მიიხედ-მოიხედა, სცადა, ოთახის მოხაზულობა და საგნები გაერჩია, მაგრამ ამაოდ. შემდეგ ფეხის ხმა გაისმა, ვიღაც შემოვიდა ოთახში, ერთხანს ზღურბლიდან აკვირდებოდა, შემდეგ ოთახი გადმოკვეთა და მარკის წინ შეჩერდა.
- რა ხდება, ვინ ხართ? - იკითხა მარკმა. პასუხი არავის გაუცია.
მოულოდნელად ოთახში ჩექმების ბრაგაბრუგით შემოიჭრა კიდევ ერთი უცნობი.
- ის აქ არის, - აღელვებული და შიშნარევი ხმა მოესმა მარკს.
- რაო? ასე სწრაფად როგორ მოგვაგნო? - იკითხა ბოხმა ხმამ და სიტუაცია ელვისებურად შეიცვალა.
გარედან ჯერ საწყალობელი ყვირილი მოისმა, რაც ხორცის გლეჯვის და მიწაზე სხეულის დავარდნის ხმამ შეცვალა და ყველაფერი ჩაწყნარდა. მარკმა სმენა გაამახვილა, ძველი კიბის ფიცრებმა დაიჭრაჭუნა, შემდეგ ფეხის ხმა გაისმა დერეფანში და მარკმა იგრძნო, რომ ოთახში მარტო აღარ იმყოფებოდა.
- ბინძური ძაღლები, - თქვა დამცინავმა ხმამ, მარკს თავიდან ტომარა მოხსნა და ცინიკურად მიაშტერდა.
მარკმა თვალები დაახამხამა, სინათლეს თვალი შეაჩვია და მაშინვე იცნო თავისი ხილვების და კოშმარების მუდმივი სტუმარი, რომელსაც გულზე გადაეჯვარედინებინა ხელები, ტუჩის კუთხეებიდან სისხლი ორ წვრილ ტოტად ჩამოსდიოდა და მარკს ჩასისხლიანებული თვალებით მისჩერებოდა.
- მადლობის გადახდა საჭირო არაა, - ღიმილით თქვა მან.
მარკი წამოდგა, დაბუჟებული ხელები მოისრისა და გადამრჩენელს საპასუხო მზერა მიაპყრო.
- გიცანი...
- რა თქმა უნდა, - თეატრალურად გაშალა ხელები კოვაქსმა, - ვფიქრობ, უმჯობესია შესავალი გამოვტოვოთ და პირდაპირ საქმეზე გადავიდეთ.
მარკი თავისდა გასაოცრად, უშიშრად იდგა მონსტრის წინაშე, რომელიც ჩვეულებრივი ადამიანის სახით დაიარებოდა და არისტოკრატული მანერებით ნიღბავდა თავის შინაგან ბუნებას.
- აპლოდისმენტებს ხომ არ ელოდები? - ჰკითხა მარკმა, - ვაღიარებ, სცენაზე შემოსვლა მართლაც ეფექტური გქონდა.
კოვაქსი მოიღუშა და შუბლშეკრულმა შეათვალიერა მარკი.
- წამოდი, გავისეირნოთ, - დაიღრინა მან, კიბეებს ჩაუყვა და ტყის სიღრმეში შემავალ ბილიკს გაუყვა ზურგზე ხელებდაწყობილი. მარკი გვერდით გაჰყვა, ერთიანად დაძაბული იყო, ჯერ კიდევ არ იყო დარწმუნებული, რომ მონსტრი ასე მშვიდად გააგრძელებდა ლაპარაკს. კიბეებზე ჩასვლისას მარკს თვალში მოხვდა ერთ-ერთი გამტაცებლის არაბუნებრივად მოგრეხილი კისერი და შენგრეული მკერდი.
- არ გაუმართლა, პირველი შემომეფეთა, - ირონიულად იმართლა თავი კოვაქსმა და მარკს მუქარით გახედა, -... საერთოდ, დაუნდობელი ვხდები ხოლმე, როცა იმას ვერ ვიღებ, რაც მინდა.
- და მე რას მიპირებ, ამ ტყეში მომკლავ და სადმე ხის ძირას დამფლავ? - ასევე ირონიულად ჩაეკითხა მარკი, - დარწმუნებული ვარ არც პირველი ჩონჩხი ვიქნები შენს კარადაში და არც უკანასკნელი...ვინ იყო ეს ხალხი?
კოვაქსმა თმაზე გადაისვა ხელი.
- მაქციები, - უბრალოდ უპასუხა მან, ბილიკზე ჩამოვარდნილი ტოტი ფეხის ამორტყმით მოიშორა და გზა განაგრძო.
- რა? - ორი ოქტავით მაღლა შესძახა მარკმა და შეჩერდა.
კოვაქსიც შედგა და გაკვირვებული მობრუნდა.
- მეგონა ამ ყველაფრის მერე გასაკვირი არ იქნებოდა შენთვის, ჩვენ ზებუნებრივი არსებები ვართ, მაგრამ მერწმუნე, ჩვენი რიცხვი და სახეობათა მრავალფეროვნება ამ თქვენს საცოდავ სამყაროში იმდენად ბევრია, შენი პატარა ტვინითაც კი ვერ წარმოიდგენ.
მარკს აღარაფერი უთქვამს, უხმოდ გაჰყვა გვერდით.
- ნუ მიიღებ ამ სიახლეს სერიოზულად, - დამცინავი ტონით მიმართა კოვაქსმა, - უბრალოდ, წარმოიდგინე, რომ ერთ მშვენიერ დღეს მშობლები გიმხელენ, რომ თურმე სანტა-კლაუსი არსებობს და შობას ცის კაბადონზე ირმებშებმული მარხილით დასეირნობს და როდესაც შენ ხედავ სანტა-კლაუსს, სხვა გზა აღარ გრჩება, უნდა მიიღო ეს ყველაფერი.
მარკი კოვაქსის უცნაურ მსჯელობაზე ფიქრობდა, ცდილობდა რაიმე საწინააღმდეგო ეპოვა მის სიტყვებში, მაგრამ ვერ ახერხებდა.
- მგონი მართალი ხარ, - ძალაუნებურად დაეთანხმა მარკი.
- მიხარია, რომ ერთმანეთის გაგებას ვიწყებთ, - ხელი ხელს კმაყოფილებით შემოჰკრა კოვაქსმა.
მარკმა უგულოდ დაუქნია თავი.
- თქვენ, ზებუნებრივი არსებები, რამდენად დიდი ხანია არსებობთ? - მარკს იმედი არ ჰქონდა, რომ პასუხს მიიღებდა.
- ჩვენ იმ დროიდან ვარსებობთ, როდესაც შეერთებული შტატების სახელმწიფოს იდეა იდეაშიც კი არ არსებობდა, - გაიღიმა კოვაქსმა.
- რაო? - კიდევ ერთხელ შედგა გაოცებული მარკი, - შენ ამბობ, რომ...
- მარკუს, - ცივად შეაწყვეტინა კოვაქსმა, - მე იმ წელს დავიბადე, როდესაც ჟანა დ'არკი სიკვდილით დასაჯეს, მე უკვდავი ვარ და უკვე მომბეზრდა შენთან მეგობარივით საუბარი, ამიტომ ჩემს სათქმელს გეტყვი..
- ჟანა დ'არკი 1431 წელს დასაჯეს სიკვდილით...- მარკს თვალები გაუფართოვდა, - ჯანდაბა, ამის დედაც...შენ თითქმის ექვსასი წლის ხარ?
კოვაქსს მოთმინებამ უმტყუნა, ყელში სწვდა მარკს, რამოდენიმე სანტიმეტრზე ასწია მაღლა, მარკი ფეხის წვერებით ძლივს ეხებოდა მიწას, კოვაქსი ქვემოდან შემოჰყურებდა სიძულვილით.
- ვწუხვარ, რომ შენი მოკვლა არ შემიძლია, - ყრუდ თქვა მან, - ახლა კი მომისმინე...ლუციუსის ერთ სიტყვასაც კი არ ენდო, დაიღუპები...და ამ ყველაფრის შესახებ არავისთან არაფერი წამოგცდეს, თორემ ყველა შენი ახლობელი მოკვდება, - კოვაქსმა ხელი გაუშვა მარკს, რომელიც ხველებით დაეხეთქა მის ფერხთით, - სხვათაშორის, იმ პატარა კახპასაც გაუფრთხილდი, - დაიხარა და ყურში ჩასჩურჩულა, - შენს თვალწინ გამოვწოვ სისხლს...ბოლო წვეთამდე, გახსოვდეს, სრული ანონიმურობა, - შემდეგ წელში გაიმართა და კოსტიუმი შეისწორა, - მისტერ კრამერ, მიხარია, რომ შევთანხმდით.
სუსტმა ნიავმა დაჰქროლა და როდესაც მარკმა ამოიხედა და გარემოს თვალი მოავლო, კოვაქსი აღარსად ჩანდა...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი talia

Magari,saocari

 



№2  offline აქტიური მკითხველი La-Na

უფრო ჩაიხლართა რაღაცეები თუ მე ვეღარ ვხვდები?თუმცა კარგი იყო.საინტერესოა ცალ-ცალკე რატომ აფრთხილებენ და ერთმანეთს რატომ ვერ იტანენ.ნუ ლუციუსი რომ მართლებს არ ერჩის ეს წინა თავებში გამოჩნდა,კოვაქსი კიდე ყველას.უფ ახლა კი ერთი სული მაქვს როდის გახსნი მართლა ყველა კარტს
--------------------
ლანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent