შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 13]


21-04-2018, 15:34
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 244

წყურვილი [თავი 13]

....1429 წლის 17 ივნისი, საფრანგეთი, პატეს ციხესიმაგრიდან რამოდენიმე ლიეს მოშორებით.
უკიდეგანო გამწვანებულ ველზე, იქ, სადაც არწივნი ცის ქვეშეთში ამაყად დალივლივებენ, ვითარცა ღრუბელნი ამაყნი და შეუდრეკელნი, იქ, სადაც ინგლისელთა განუკითხაობის და მწარე ლახვარქვეშ ერთ დროს ტანჯვის და უსასოობის ცრემლი ალბობდა ფრანგთა დალოცვილ მიწას, ახლა კარვები წამომართულიყო, საითაც გაიხედავდით, მთელს სიგრძე-სიგანეზე გადაშლილიყო, ალაგ-ალაგ ხანგრძლივი ლაშქრობით დაღლილი ხალხი შემოსხდომოდა კარვებს შორის დანთებულ ცეცხლს, უხმოდ, მდუმარედ მიირთმევდა მოხარშულ ხორცს, ზოგი პირდაპირ ცეცხლიდან იტაცებდა კიდეებშემომწვარ სიმინდს და სულმოუთქმელად ნთქავდა, აქა-იქ ნაღვლიანი ჯარისკაცული სიმღერებიც ისმოდა, ყოველი სტროფის დასრულების შემდეგ ბანს აძლევდა მახვილების და ფარების ხმაშეწყობილი წკრიალი.
ბანაკის შუაგულში იდგა დიდი თეთრი კარავი, რომლის შესასვლელთანაც ორი, აბჯარასხმული და მუზარადიანი გუშაგი იდგა. აშკარად ეტყობოდა, რომ ეს კარავი ამ ლაშქრის წინამძღოლს ეკუთვნოდა.
კარავთან ცხენი მოაგდო მამაკაცმა, გუშაგებმა დააპირეს, თავხედისთვის მაშინვე ეგებინებინათ პასუხი, მაგრამ როდესაც ჩამოქვეითებულმა მხედარმა მოელვარე მუზარადი მოიხადა, მაშინვე გადაიფიქრეს, წელში გაიმართნენ, თავი დაუკრეს და კარვის შესასვლელისკენ მიუთითეს.
- თათბირზე გელოდებიან, სარდალო, - თქვა ერთმა გუშაგმა და პატივისცემის ნიშნად ოდნავ დახარა თავი.
მამაკაცმა პასუხად გაიღიმა და თავი დაუკრა, შემდეგ კარვის კალთა გადაწია და შევიდა.
კარვის ინტერიერი წარმოადგენდა საკმაოდ დიდ ფართობს, შუაში მდგარ ხის მაგიდაზე რომელიღაც ციხესიმაგრის მაკეტი მოეთავსებინათ და გარშემო მდუმარედ, მახვილის ტარზე ხელდაყრდნობით იდგა რამდენიმე მამაკაცი, რომლებიც ყურადღებით უსმენდნენ ვიღაცას და დრო და დრო თანხმობის ნიშნად თავს უქნევდნენ.
დანარჩენებმა მაშინვე იგრძნეს კარავში კიდევ ერთი პირის შემომატება, აქეთ-იქით მიდგნენ და ადგილი დაუთმეს მაღალ, ქერა და ცისფერთვალება, ბრწყინვალე საჭურველში ჩამჯდარ მამაკაცს, რომელსაც მარჯვენა ხელში მუზარადი ეჭირა, მარცხენა ხელით კი უსაშველოდ გრძელი მახვილის ტარს ეყრდნობოდა.
ციხესიმაგრის მაკეტით გართულმა ყველაზე გვიან გაიგო მისი მოსვლა, თავი ასწია და ღიმილით მიესალმა მოხდენილ მამაკაცს, რომელმაც თავის მხრივ, ოდნავ დახარა თავი.
- ცხენოსანთა სარდალი, ლუციუსი, - წარუდგა მამაკაცი გარშემომყოფებს.
- მითხრეს, რომ მოხვიდოდი, სარდალო, - მაკეტთან მდგომი ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა სარდალს, ეს იყო საშუალო სიმაღლის, წითურთმიანი ქალი, დახვეწილი თეთრი პირისახით, ოდნავ ამაყი ნაკვთებით და საოცრად მწვანე თვალებით.
- ჩემო ქალბატონო, - სარდალმა ლუციუსმა ცალ მუხლზე დაიჩოქა, მუზარადი ნახერხმოყრილ მიწაზე დადო და ქალს ხელზე ეამბორა, - თათბირს ვერ გამოვტოვებდი.
ქალმა გაიღიმა, ცხენოსანთა სარდალს ადგომა სთხოვა და მაკეტთან მიიწვია.
- სარდალო, თქვენ გუშინ მითხარით, რომ თქვენი მზვერავები შეაგზავნეთ ციხესიმაგრეში...მომიყევით, თუ შეიძლება.
ლუციუსი წამოდგა, თავი დაუქნია და მაკეტს შეავლო თვალი.
- ჩემო ქალბატონო, ციხესიმაგრე მხოლოდ ერთი შეხედვით ჩანს ადვილად ასაღები...სინამდვილეში კი ასე არაა, - მან ჩაახველა და ჟღალ წვერზე მოისვა ხელი.
- განაგრძეთ, - სთხოვა ქალმა.
- ციხესიმაგრეს გარშემო წყლით სავსე განიერი თხრილი აკრავს, რომლის ორივე მხარეს მიწაყრილებია წამომართული, შიგნით მხოლოდ ერთი ვიწრო ბილიკი შედის. ციხის კედლები საკმაოდ მყარია, არამგონია, ჩვენი ლოდსატყორცნებით რამე დავაკლოთ...შიგნით ასიდან ას ორმოცდაათ კაცამდე ინგლისელი მეციხოვნე იმყოფება, მახვილებით, შუბებით და არბალეტებით შეიარაღებულნი...
ქალმა ჩაფიქრებული მზერა გადაავლო მაკეტს, მტრის სუსტ წერტილს ეძებდა, სადაც სასიკვდილო დარტყმას მიაყენებდა, მაგრამ ვერ პოულობდა.
- თქვენ რას მთავაზობთ? - იკითხა ბოლოს.
- თქვენთან პირისპირ მსურს საუბარი, - ითხოვა სარდალმა ლუციუსმა.
ქალი ერთხანს უხმოდ შეჰყურებდა, შემდეგ თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და დანარჩენ სარდლებს მიუბრუნდა.
- ბატონებო, გთხოვთ, დაგვტოვეთ.
სარდლების გასვლის შემდეგ ქალი მოეშვა, ლუციუსს გაუღიმა, მივიდა, კისერზე შემოხვია ხელები და თავი მკერდზე მიაყრდნო. მამაკაცმაც კრძალვით შეახო მხრებზე რკინის ხელთათმანიანი ხელები და მსუბუქად ეამბორა წითურ თმაზე.
- მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც სუსტი ქალი ვარ, - ამოიოხრა ქალმა, ლუციუსს მოშორდა და მაკეტთან დაბრუნდა.
- მე ასე არ მიმაჩნია, - წარმოთქვა ცხენოსანთა სარდალმა და წინ წარსდგა ნაბიჯი, -... ჟანა, ამ ციხეს ვერ ავიღებთ, უამრავი ხალხი დაგვეხოცება.
ქალმა ნაღვლიანად დაუქნია თავი.
- ინგლისელთა რისხვა ჟანა დ'არკი გამოსავალს ვერ პოულობს, - თქვა მან და მოიქუფრა.
- მე უკვე ნაპოვნი მაქვს გამოსავალი....მე მარტო შევალ იქ, - მტკიცედ წარმოთქვა სარდალმა.
ქალმა გაოცებით შეხედა, შემდეგ მაკეტს მოშორდა, სარდალს წინ დაუდგა და შეათვალიერა.
- ლუციუს, ვიცი რომ გამოცდილი მეომარი და ბრწყინვალე სარდალი ხარ, მაგრამ რასაც ახლა მთავაზობ, ეს სრული სიგიჟეა.
- მომენდეთ, ჩემო ქალბატონო, მომენდეთ და ციხესიმაგრეს ისე ჩაგაბარებთ, ერთი ჯარისკაციც არ დაგვაკლდება, მხოლოდ თქვენი ნებართვა მჭირდება, - შეაგება სარდალმა და ქალის წინ მუხლი მოიყარა, - გთხოვთ...
- არ ვიცი რა გაქვთ ჩაფიქრებული, - ეჭვით უმზერდა ქალი, - მაგრამ მე მჯერა თქვენი, ლუციუს, მოქმედების სრულ თავისუფლებას გაძლევთ.
სარდალი წამოდგა, ხელზე მხურვალედ აკოცა და ზურმუხტისფერ თვალებში ჩახედა, შემდეგ მუზარადი მოირგო, კარვიდან გავიდა და უზარმაზარი ტანის შავ ულაყს ელვისებურად მოევლო ზურგზე, ცხენი ააყალყა, წამიერად გახედა კარავს.
- ო, ჟანა დ'არკ, ჩემო ქალბატონო, ჩემო ერთადერთო სიყვარულო, ჩემო ოცნებავ... - ყრუდ წაიბუტბუტა მან, ცხენს დეზი ჰკრა და ტყის მიმართულებით გააჭენა...
....ციხე-სიმაგრე პატეს გუშაგები გულდანდობილად მიირთმევდნენ ტოლჩებში ჩამოსხმულ სქელ ლუდს და დრო და დრო გარე ტერიტორია ათვალიერებდნენ არხეინი მზერით, დარწმუნებულები იყვნენ, რომ ციხესიმაგრე იმდენად იყო გამაგრებული, ეს მაწანწალა ავანტიურისტი ქალი-ჟანა დ'არკი, რომელსაც საფრანგეთის გასათავისუფლებელი მახვილი ეპყრა ხელთ და რომელიც ამ ციხიდან არც ისე შორს იყო დაბანაკებული თავისი მათხოვრების და მოროდიორების ხროვით, შემოტევას ვერ გაბედავდა, ამიტომ გვიან შეამჩნიეს მარტოსული მხედარი, რომელიც უზარმაზარ შავ ცხენზე ამხედრებულიყო, ძვირფასი აღჭურვილობა და იარაღი გუშაგებს აფიქრებინებდათ, რომ ეს მხედარი არ უნდა ყოფილიყო ვინმე ჩვეულებრივი გამვლელი, მით უმეტეს, როდესაც მხედარს მარცხენა ხელში ჯოხზე წამოცმული თეთრი ალამი ეჭირა, მეორეთი კი ძლივს აკავებდა მფრთხვინავ ულაყს. უცნობმა მხედარმა პირდაპირ ციხის ალაყაფის კარს მოაყენა ცხენი და კოშკებზე გამაგრებულ გუშაგებს ახედა.
- მე ბარონი ლუციუს დე მარტელი გახლავართ, - გაისმა მხედრის მტკიცე ხმა, - საფრანგეთის გამათავისუფლებელი არმიის სარდლის, ჟანა დ'არკის ცხენოსანთა რაზმის მეთაური და მისი ელჩი, მოახსენეთ თქვენს მთავარს, რომ მოსალაპარაკებლად მოვედი.
მხედრის გარეგანი იერით და ვაჟკაცური ხმით უნებურად აღფრთოვანებულმა გუშაგებმა ჩვეული თავხედობა - რაც ციხესიმაგრეში გამაგრებულთ სჩვევიათ, ვერ გაბედეს და ერთი მათგანი მაშინვე გაქანდა ბრძანების შესასრულებლად. ციხესიმაგრის დამცველთა რაზმის მეთაურმა ელჩის მიღება სიმაგრის ცენტრალურ მოედანზე ბრძანა, საუცხოოდ გამოეწყო, ცალკეული დანაყოფების მეთაურები იახლა და სტუმართან შესახვედრად ჩაბრძანდა.
ციხესიმაგრის შიდა მოედანი ოთხკუთხა ფორმის სივრცეს წარმოადგენდა, სადაც ამჟამად ოციოდე აღჭურვილ ინგლისელ მეომარს მოეყარა თავი, ეს იყო ციხის მთავრის პირადი დაცვის გვარდია, საუკეთესოდ გაწვრთნილი და გამოცდილი ჯარისკაცები.
მთავარმა, თავადაც ახოვანმა და თავით ფეხებამდე იარაღში ჩამჯდარმა, გამომწვევად შეათვალიერა ელჩი.
- ბარონო დე მარტელ, მოხარული ვარ ჩემს ციხესიმაგრეში თქვენი ხილვით, რით შემიძლია თქვენი დახმარება?
სარდალმა ლუციუსმა ასევე გამომწვევი მზერით უპასუხა.
- მილორდ, ვწუხვარ, მაგრამ თქვენს სიტყვებში მცირეოდენი შესწორების შეტანა მომიწევს, ეს ციხესიმაგრე ფრანგი ხალხის საკუთრებაა და არა თქვენი, მილორდ, - მან თავხედობაში გადასული თავაზიანობით ოდნავ დაუკრა თავი.
- ღმერთს თქვენთვის მახვილ ენაზე მეტად ძლიერი მკლავი რომ მოემადლებინა...
- მილორდ, - უცერემონიოდ შეაწყვეტინა ბარონმა, - ჩემი მეთაური მოითხოვს, დაუყოვნებლივ ჩაგვაბაროთ ციხესიმაგრე.
მსგავსი თავხედობით გაოცებულმა მთავარმა თითქოს ენა გადაყლაპა, ბრაზისგან გალურჯდა, უძრავი თვალებით მიაშტერდა ელჩს.
- საოცარია, საიდან ასეთი სიმამაცე, თქვენ, ფრანგებს ხომ...
- მე ფრანგი არ გახლავართ, - კვლავ შეაწყვეტინა სიტყვა ბარონმა.
- როგორ ბედავთ...
- მილორდ, ვფიქრობ, არ ღირს მაღალფარდოვანი სიტყვების ფუჭად ხარჯვა, რა პასუხს მაძლევთ?
მთავარმა ბრაზი დაიოკა, თავის მხლებლებს გადახედა და შემდეგ ირონიული მზერა კვლავ ელჩს მიაპყრო.
- ბარონო, გადაეცით თქვენს ბატონს, რომ მისი მაღალაღმატებულება ინგლისის მეფეს სასაცილოდაც არ ჰყოფნის მისი შემოთავაზება.
საპასუხოდ ბარონი დე მარტელიც გაიკრიჭა, მკვეთრი მოძრაობით მოიხადა ჩაფხუტი, მიწაზე დააგდო, ორთავე ხელიდან რკინის ხელთათმანები წაიძრო და ისინიც ფეხებთან მიუყარა მთავარს.
- ასეთ შემთხვევაში, - სიტყვა გაწელა, მხრებზე დაყრილ ქერა თმაზე ხელი გადაისვა და აბჯრის მომჭერები მოუშვა, - იძულებული ვარ, მის მაღალაღამატებულებას საკადრისი პასუხი გავცე...
ამ გაუგონარი თავხედობით აღშფოთებულმა მთავარმა სამი ნაბიჯი სწრაფად წარსდგა წინ, ბარონს ცისფერ თვალებში ჯიქურ ჩახედა და კბილები გაახრჭიალა.
- ღმერთს ვფიცავ, ბარონო, თქვენი ბატონი ამ საღამოსვე მიიღებს თქვენს მოკვეთილ თავს, - ის მობრუნდა, რომ მცველებისთვის შესაბამისი ბრძანება მიეცა, მაგრამ უეცრად ადგილზევე გაიყინა, სახეზე გაოგნება და შეძრწუნება ასახვოდა, შემდეგ ბანცალით გადადგა ნაბიჯი მცველებისკენ, დაიხრიალა, პირიდან სისხლი წასკდა და უფორმო ბელტივით დაეცა ბარონის ფერხთით.
ციხესიმაგრის მცველებს და მხლებლებს გაოცების და შიშის შეძახილი აღმოხდათ და მზერა მიაპყრეს ბარონს, რომელსაც ხელისგულზე უბედური მთავრის ჯერ კიდევ მფეთქავი გული ედო და ირონიული ღიმილით დასცქეროდა.
- მეგონა, ინგლისელ ძაღლებს უფრო დიდი გული გექნებოდათ, - უცნაურად დაიღრინა მან, თავი უკან გადააგდო, თვალები დახუჭა და თავზარდაცემულ მაყირებელთა თვალწინ მისმა სახემ და კბილებმა ტრანსფორმაცია დაიწყო.
- ის ადამიანი არ არის, დემონია, ღმერთო გვიხსენი, - შეძრწუნებულმა ჩურჩულმა გადაუარა ციხესიმაგრეს.
ბარონმა ლუციუს დე მარტელმა თვალები გაახილა და ბრბოს სასტიკი და სისხლისმწყურვალი მზერა მოავლო.
- ბატონებო, შემდეგი ვინ იქნება? - მოელვარე ეშვები გამოაჩინა გაციებული ორგანო ხელიდან გააგდო.
- მოკალით, - დაიღრიალა მთავრის თანაშემწემ, მახვილი იშიშვლა და პირველი მიეჭრა ბარონს....
......ჩამავალი მზე სიყვარულით ელამუნებოდა ციხესიმაგრის ქვის კედლებს, რომლის შიგნითაც უჩვეულო სიჩუმე გამეფებულიყო, აღარავინ ლაპარაკობდა, აღარავინ იცინოდა, აღარ ეძახდნენ გუშაგები ერთმანეთს, აღარ გაისმოდა ტოლჩების წკრიალი და თვით ძაღლების ყეფაც კი მიწყნარებულიყო. ციხესიმაგრეზე თითქოს ყოვლის შემმუსვრელი და გამანადგურებელი სიკვდილის მსახვრალ ხელს გადაევლო, ყველგან ეყარა არაბუნებრივ პოზებში გაშეშებული ჯარისკაცების უსიცოცხლო სხეულები, უმრავლესობას თავი აღარ ება მხრებზე, ზოგს კისერი ჰქონდა გადამტვრეული, ზოგსაც კი მკერდი შენგრეული, მათი გვამები ყველგან ეყარა, ყველა ოთახში, ყველა კოშკზე, მთავრის დარბაზში, ჯარისკაცთა საცხოვრებელში, მოედანზე, ალაყაფის კართან....თავად სიკვდილი კი უზარმაზარ შავ ულაყზე ამხედრებულიყო, ერთიანად ციხის გარნიზონის მცველთა სისხლში ამოსვრილი, მოჭუტული თვალებით უცქერდა ჩამავალ მზეს და ტუჩის კუთხეებიდან ორ წვრილ ტოტად ჩამოსდიოდა სისხლის ნაკადული...უმზერდა ცეცხლოვან მნათობს და თვალებში გამოუთქმელი სევდა და ტკივილი ჩაჰბუდებოდა.
- ღმერთია მოწმე, - ჩურჩულებდა ის და მზეს თვალს არ აშორებდა, - მათ ეს დაიმსახურეს...ღმერთი...
მან უცნაურად გადაიხარხარა და გვამებით მოფენილ ციხესიმაგრის შიდა მოედანს მოავლო თვალი.
- სად არის ღმერთი, - დაიღრიალა საშინელი ხმით, - აქ არ არის, ის აქ არ არის...აქ მხოლოდ მე ვარ! - მან ვერცხლის დეზები მოიქნია, ულაყს ფერდებში შეარჭო და ციხიდან გამავალ ბილიკზე გააჭენა.
1429 წლის 18 ივნისს ფრანგთა გამათავისუფლებელი არმიის მეწინავე კოლონა ციხესიმაგრეში ზარ-ზეიმით შევიდა, წინ თეთრ ცხენზე ამხედრებული წითურთმიანი ქალი მიუძღოდათ, რომელიც თვალს არ აშორებდა ბრწყინვალე აბჯარში გამოწყობილ ახოვან მეომარს, რომელიც მთავრის აივანზე იდგა და ზემოდან გადმოსცქეროდა შექმნილ ორომტრიალს.
წითურთმიანმა ქალმა მოედნის ცენტრში აღვირი მოზიდა, ცხენი შეაჩერა და ბარონ დე მარტელს გაუღიმა, რომელიც უკვე მის უნაგირთან იდგა უზანგზე ხელჩაჭიდებული, რათა დახმარებოდა თავის ქალბატონს.
- გაუმარჯოს ჟანა დ'არკს, - დასჭექა ბარონმა და თავისი უსაშველოდ გრძელი მახვილი ჰაერში ააპრიალა.
- სიცოცხლე და დღეგრძელობა ბარონ დე მარტელს, - არ ჩამორჩა ლაშქარი და ციხესიმაგრე აღტაცებული ხალხის ღრიალმა მოიცვა...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი ბელუ შეროზია

მოვედი და მე-3 თავიდან უნდა დავიწყო კითხვა! აპრილის დასაწყისში რაც წავედი აღარ შემოვსულვარ grin ამასობაში კი 13 თავი დადებულა უკვე heart_eyes ახლა კი ვიწყებ და დარწმუნებული ვარ ვისიამოვნებ! kissing_heart

 



№2  offline წევრი ჟიზელი

აი ,თურმე რაში ყოფილა საქმე :დ
ჟანა დარკს ვამპირი დახმარებია გამარჯვებაში :დ აუ,ძალიან მომწონს,რა გავაკეთო ^^

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent