შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 15]


23-04-2018, 19:32
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 255

წყურვილი [თავი 15]

კოლეჯის კიბეებზე ჩამომავალმა მარკმა მაშინვე შეამჩნია ქერა და ცისფერთვალება უკვდავი, რომელსაც შავი სათვალე მოერგო, კედელს მიყრდნობოდა და პირდაპირ მარკს უყურებდა.
- წადით, შეკვეთა მიეცით და რამდენიმე წუთში დავბრუნდები, - გადაულაპარაკა კეის და მიას.
- დარწმუნებული ხარ? - კეიმ თვალი შეავლო ქერა ვამპირს.
მარკმა ოდნავ გაჰკრა მხარი და შეუმჩნევლად ანიშნა მიაზე.
- რა თქმა უნდა, ახლავე, - კეიმ ხელი ჩაავლო და თითქმის ძალით გაიყოლა დაეჭვებული გოგონა.
მარკი სწრაფი ნაბიჯით მიუახლოვდა ვამპირს, შორიახლოს მდგარი სტუდენტების მხიარულად მოლაყბე ჯგუფი შეათვალიერა და შემდეგ მობრუნდა.
- არ მითხრა, რომ ჩემზე ღელავ, - ცივად უთხრა უკვდავს, - სხვათაშორის, სათვალე გიხდება.
ლუციუსმა ჩაიცინა, სათვალე მოიხსნა, დაკეცა და შავი კოსტიუმის ჯიბეში მოათავსა.
- რაღაც ღელვას ვერ გატყობ, - თქვა მან და წარბი ასწია, - შენ ხომ სისხლისმსმელის წინ დგახარ.
- საქმეზე გადადი, - მოითხოვა მარკმა, - რატომ მითვალთვალებ?
- მე არ გითვალთვალებ, მარკუს, - ხელები გაშალა ლუციუსმა, - მე გიცავ...
მარკს გაუკვირდა მისი სიტყვები, ერთხანს უხმოდ აკვირდებოდა ცივად მომზირალ ცისფერ თვალებში.
- ვიცი, რომ სასწრაფო დახმარებას შენ გამოუძახე, - პაუზის შემდეგ თქვა მარკმა.
უკვდავმა გაიღიმა.
- აი ხედავ? მე შენს მოკვლას არ ვცდილობ...ჯერჯერობით მაინც.
მარკმა სიგარეტს მოუკიდა.
- კარგი...ვისგან მიცავ?
- ადამიანებისგან, მაქციებისგან, შეშლილი ვამპირისგან, ანუ ყველასგან, - იყო პასუხი.
- მოდი ასეთი ფორმით დაგისვამ შეკითხვას : რატომ მიცავ?
ლუციუსმა შორეთს გახედა, ერთხანს ჩუმად იწიწკნიდა მოკლედ შეკრეჭილ ჟღალ წვერს.
- ეს საკმაოდ რთული ასახსნელია, - თქვა ბოლოს, - მაგრამ თუ აგიხსნი, მოგიწევს შენი შეხედულებების და დოგმების უგულებელყოფა...
- ვერ მივხვდი, - შეაწყვეტინა მარკმა.
- ო, რა ვიწრო აზროვნება გაქვთ ადამიანებს, - ამოიოხრა უკვდავმა, - თუ მომისმენ, მიხვდები, რომ რაც წლების განმავლობაში შენს თვალწინ არსებობდა, თურმე არ არსებობს, და რაც ზღაპარი და ლეგენდები გეგონა, რეალობა ყოფილა, მეტ-ნაკლებად, მიხვდი?
- გასაგებია, - დაფიქრებით დააქნია თავი მარკმა.
- აბა, რა გადაწყვიტე, ვისაუბროთ?
- კარგი, ოღონდ აქ არა, - დაეთანხმა მარკი, კეის მოკლე ტექსტური შეტყობინება გაუგზავნა და ლუციუსთან ერთად კოლეჯის ტერიტორია დატოვა.
ლუციუსმა მანქანა ღრმად შეიყვანა ტყეში, გადმოვიდა და ფეხით გაუყვა ბილიკს, მარკი ერთი ნაბიჯით უკან მიჰყვებოდა.
- კარგი, - თქვა ლუციუსმა, ტბის ნაპირს მიაღწიეს, - რა გაინტერესებს, გარდა იმისა, რომ უკვე იცი ვინც ვარ.
მარკი ჩაფიქრდა, ძალიან ბევრი შეკითხვა ჰქონდა, მაგრამ დარწმუნებული იყო, რომ უცნაური ქერა ვამპირი ყველა შეკითხვაზე არ უპასუხებდა, ამიტომ ეცადა შედარებით მნიშვნელოვანი კითხვებით დაეწყო.
- კარგი... - კეფა მოიქექა მარკმა, - რატომ გადამარჩინე?
ლუციუსმა გაიღიმა, ქვაზე ჩამოჯდა და მზის სხივებით აელვარებულ ტბის ზედაპირს გახედა.
- გაგიმართლა, იმ მომენტში მშიერი არ ვიყავი, - წვერზე ხელი მოისვა მან.
- წინააღმდეგ შემთხვევაში მომკლავდი, ხომ ასეა?
- ალბათ, - ღიმილით დაეთანხმა ლუციუსი.
- ალბათ კი, თუ ალბათ არა? - არ მოეშვა მარკი.
- წყურვილის კონტროლი შემიძლია, თუ ძალიან მშიერი არ ვარ, - უპასუხა უკვდავმა.
- ჰმ, გასაგებია, - ჩაახველა მარკმა, - ბევრი ადამიანი გყავს მოკლული?
მარკი გულისფანცქალით დაელოდა პასუხს, მიხვდა, რომ ამ უადგილო შეკითხვით უკდავი გააღიზიანა.
- ძალიან ბევრი, - მკაცრად შეხედა ლუციუსმა, - და არამარტო ადამიანი.
- რამდენი წლის ხარ? - შემდეგი კითხვა დასვა მარკმა.
- წლებით გაინტერესებს თუ საუკუნეებით? - დამცინავად ჩაეკითხა ქერა ვამპირი.
- აჰა...მაინც რამდენის ხარ?
ლუციუსმა ცის კაბადონს გაუშტერა თვალი.
- ისტორიას კარგად სწავლობ? - ჰკითხა მოულოდნელად.
- საკმაოდ, - თავი დაუქნია მარკმა, - ეს რა შუაშია?
ლუციუსმა გაიღიმა.
- პირველ ჯვაროსნულ ლაშქრობაში მაქვს მონაწილეობა მიღებული.
- რა? - თვალები შუბლზე აუვიდა მარკს, - ხუმრობ? ეს ხომ 1096 წელს იყო...ჯანდაბა, პაპი ურბან მეორე..
- კარგად გცოდნია ისტორია, - ღიმილით დაუდასტურა უკვდავმა, - გამოდის, რომ მე თითქმის ათასი წლის ვარ.
მარკი გაოგნებული იყო, ვერ იჯერებდა.
- ნება მომეცი, გაგეცნო, - ირონიულად დაუკრა თავი ლუციუსმა, - ლუციუს კორნელიუსი, პაპი ურბან მეორის პირადი დაცვის უფროსი, - შემდეგ ღიმილით დაამატა, - რა თქმა უნდა, ყოფილი.
- ჯანდაბა...- ენა დაება მარკს, - ვამპირად დაიბადე?
- ვამპირად ვერ დაიბადები, - თავი გააქნია ლუციუსმა, - ვამპირად შეიძლება გარდაიქმნა, ეს წყევლაა, მე ასე ვთვლი.
- კარგი, სხვა ვამპირებიც არსებობენ?
- არსებობენ, თანაც ძალიან ბევრი.
- და სად არიან?
- ისინი თქვენს შორის ცხოვრობენ, მარკუს, - თვალი გაუშტერა ლუციუსმა.
მარკი კვლავ ჩაფიქრდა.
- რამდენიმე დღის წინ ბარში კოვაქსს შევხვდი, - თქვა მცირე ფიქრის შემდეგ, - მან მითხრა, რომ თურმე მე მარკ კრამერი კი არ ვარ, არამედ სულ სხვა პიროვნება, და კიდევ უამრავი აბდაუბდა...
- ეს კოვაქსმა გითხრა? - დაიღრინა ლუციუსმა.
- დიახ, მან, - დაუდასტურა მარკმა, - რაღაც ქვეცნობიერზე და ჩემში ჩაბუდებულ მხეცზე მელაპარაკებოდა, მაგრამ მაინცდამაინც სერიოზულად არ მიმიღია მისი სიტყვები.
ამჯერად ლუციუსი ჩაფიქრდა, დიდხანს ფიქრობდა.
- სიმართლე ძალიან რთულად აღსაქმელი იქნება შენთვის და უჩვეულოც, - თქვა ბოლოს.
- ზღაპრები, რომლებიც რეალობად იქცევა, - მწარე სიცილით თქვა მარკმა, - მინდა, რომ ყველაფერი მითხრა.
- კიდევ ერთხელ გეუბნები, - მკაცრად თქვა ლუციუსმა, - შენს ცხოვრებაში ყველაფერი შეიცვლება და არ გირჩევ ამაში ჩარევას.
- ჩემზე ზრუნავ? - გაუკვირდა მარკს.
პასუხი მოულოდნელი იყო.
- დიახ...ყველაფერი ასე მარტივად არაა, მარკუს...- უეცრად ლუციუსი ფეხზე წამოხტა და ტყეს გაველურებული მზერა მოავლო, - აქ რაღაც ხდება, ჩემს ზურგს უკან დადექი.
მარკი სულაც არ აპირებდა მისი ბრძანების შესრულებას, მაგრამ უკვდავის სახეს რომ ჰკიდა თვალი, მაშინვე გადაიფიქრა, ლუციუსს თვალები ჩასისხლიანებოდა, საიდანაც გაბოროტებით ანათებდა ორი თეთრი მოელვარე წერტილი, ლოყებზე დაბერილ ძარღვებში მუქი სისხლი სწრაფად მოძრაობდა თვალების მიმართულებით, ოდნავ გაღებული პირიდან საშინელი ეშვები მოუჩანდა, ხელები ოდნავ განზე გაეწია, წელში მოხრილიყო და ისე ათვალიერებდა ტყეს.
ლუციუსის მოლოდინის თანახმად, ტყეს ორი მამაკაცი გამოეყო, გვერდი-გვერდ მოდიოდნენ ფრთხილად, თითქოს ჰაერს ყნოსავდნენ, ორივეს ერთნაირად უჩვეულოდ მოელვარე ყვითელი თვალები ჰქონდათ, თითებზე კი კლანჭები მოუჩანდათ, ძალიან ფრთხილად მოიპარებოდნენ, კატისებრი ნაბიჯით. ისინი ლუციუსისა და მარკისგან ათიოდე ნაბიჯის მოშორებით შედგნენ და სასტიკი მზერა მიაპყრეს დამხვდურებს.
- ჯანდაბა...- აღმოხდა მარკს და გაუცნობიერებლად, ინსტინქტურად დაიხია უკან, - ესენი....
- მაქციები, - პასუხად დაიღრინა ლუციუსმა, - ბოგდანის მსახური ძაღლები.
მისი სიტყვების საპასუხოდ მაქციებმა გაიღიმეს და ყვითელი ეშვები გააელვეს.
- ჩვენ ზავი გვაქვს, - თქვა ლუციუსმა.
- რა თქმა უნდა, სისხლისმსმელო, - დაცინვით თქვა ერთ-ერთმა მგელკაცმა, - გვქონდა, სანამ რომელიღაც თქვენგანი მას დაარღვევდა.
- ბიჭი არაფერ შუაშია, - მუქარით თქვა ლუციუსმა.
- შენთან ჩხუბი არ გვინდა, - ასევე მუქარით უპასუხა მგელკაცმა, - მაგრამ თუ მას არ მოგვცემ....
მაქციები უეცრად დადუმდნენ და ხრიალი აღმოხდათ, მათი პირიდან სისხლნარევმა დუჟმა იფეთქა, შემდეგ უცნაურად დაიძაგრნენ და ორივე ერთდროულად დაეცა მიწაზე.
მარკს თვალები გაუფართოვდა, მკვდარი მაქციების უკან ირონიულად მომღიმარე კიდევ ერთი უკვდავი იდგა, თეატრალურად გაშლილ ხელებში მგელკაცთა სისხლით მოსვრილი, ჯერ კიდევ მფეთქავი გულები ეჭირა...
- კოვაქს, - გაკვირვებით წარმოთქვა ლუციუსმა და წელში გაიშალა, თუმცა კვლავ საბრძოლო პოზაში იდგა.
- ლუციუსი და მარკუსი, - ცინიკური ღიმილით წარმოთქვა შავგვრემანმა, სიმპათიურმა ვამპირმა, მაქციების გულებს ხელები უშვა და მათ გაშეშებულ სხეულებს გადმოაბიჯა, - თქვენ ისევ ერთად ხართ, როგორც ადრე, - შემდეგ მარკს მიაპყრო ბოროტი მზერა, - რა გულისამაჩუყებელი სცენაა.
- აქ რას აკეთებ? - მკაცრად ჰკითხა ლუციუსმა.
- მათ ბარში ვუთვალთვალებდი, მერე ტყეში შემოვყევი, ვიცოდი, რამე კარგს არ დაგეგმავდნენ და აჰა, ჩემი მოლოდინი გამართლდა, - მან მარკზე ანიშნა.
- სასაცილოა, - მიუგო ლუციუსმა, - კარგად იცი, რომ ისინი მე ვერაფერს დამაკლებდნენ...
- რა თქმა უნდა, ვიცი, - შეაწყვეტინა კოვაქსმა, - რასაც შენს მეგობარზე ვერ ვიტყვი, ხომ ასეა?
ლუციუსს არაფერი უპასუხია, კვლავ გაფაციცებით აკვირდებოდა კოვაქსს და მის მოძრაობებს უთვალთვალებდა.
- ის ჩემი მეგობარი არ არის, - ისროლა მარკმა.
- მართლა? - ყალბი გაკვირვებით შენიშნა კოვაქსმა, - და რომ გითხრა, ერთ დროს იყო და კიდევ გითხრა, რომ...
- დაამთავრე, - დაიღრინა ლუციუსმა და კოვაქსისკენ გადადგა ნაბიჯი.
- რატომ? - არ შეეპუა კოვაქსი, - როგორ ფიქრობ, ის არ იმსახურებს ამის ცოდნას? - თითით ანიშნა მარკზე.
- იმსახურებს, - დაგვიანებით გასცა პასუხი ლუციუსმა, - მაგრამ არა ახლა, ჯერ არ დამდგარა ამის დრო, გასაგებია? - ის მრისხანე მზერით ჩააშტერდა კოვაქსს წყვდიადივით შავ თვალებში, - კოვაქს...იმედს ვიტოვებ, ჯერ კიდევ გახსოვს, ვინ ვარ და რა მდგომარეობა მიჭირავს უკვდავთა სამყაროში?
ეს ისეთი მუქარით წარმოთქვა, რომ არც მარკს და არც კოვაქსს იოტისოდენა ეჭვიც კი არ შეუტანიათ მის სიტყვებში. კოვაქსი სიძულვილით მისჩერებოდა ქერა ვამპირს, მარკი კი თითქოს აღტაცებით, რაც თვითონაც ძალიან უკვირდა.
- კარგი, - ხელები ასწია კოვაქსმა და ტყისკენ დაიხია, - იყოს, როგორც შენ გინდა....ჯერჯერობით, მაგრამ გაითვალისწინე, ის ადამიანია და ძალიან ბევრი იცის.
ლუციუსს სახე დაუწყნარდა, აღარ ჩანდა წინანდებურად განრისხებული.
- მარკუს, წადი აქედან, - მარკისთვის არ შეუხედავს, ისე თქვა ლუციუსმა, - მე და კოვაქსს სალაპარაკო გვაქვს.
- კარგი, დიდი სიამოვნებით, მეყოფა, რაც დღეს ვნახე, - მარკმა ჩანთა მხარზე მოიგდო და სწრაფი ნაბიჯით შეაბიჯა ტყეში.
კოვაქსმა ცინიკურად დაუქნია ხელი მარკს და ისევ ლუციუსს მიუბრუნდა.
- აბა, - ხელები გაშალა მან, - ახლავე მომკლავ იმ შენი დაწყევლილი ვერცხლისწყალში ამოვლებული სარებით, თუ ამქვეყნიური ცხოვრებით ტკბობის ბედნიერებას მცირე ხნით კიდევ გამიხანგრძლივებ?
- არა, - ასევე დამცინავად უპასუხა ლუციუსმა, იქვე მდგომ ხეს ტოტი ელვისებური მოძრაობით მოტეხა და კოვაქსს მუცელში გაურჭო, კოვაქსმა ტკივილისგან დაიღმუვლა და ცალ მუხლზე დაეშვა, ორივე ხელი ტოტის ნატეხს მოჰკიდა და ბრაზით ახედა ლუციუსს, რომელმაც კისერში ხელი ჩაავლო და ტუჩები ყურთან მიუტანა, - ჯერ არა, გაგიმართლა, ის, რისიც სიკვდილივით გეშინია, თან არ მაქვს, - შემდეგ ხელი შეუშვა, ტბის პირას დაბრუნდა და ქვაზე ჩამოჯდა.
კოვაქსმა ძალა მოიკრიფა, თვალები დახუჭა, კბილი კბილს დააჭირა და ხის ნატეხი ნელა ამოიღო ჭრილობიდან, შემდეგ წამოდგა და ნელა მიუახლოვდა ქვაზე არხეინად მჯდარ ქერა ვამპორს, რომელიც დამცინავი ღიმილით ადევნებდა თვალს მის მოქმედებებს.
- პირველი შემთხვევაა, როცა სარები თან არ გაქვს, - ეჭვით ათვალიერებდა ლუციუსს, - ვერ ვიტყვი, რომ მეწყინა ეს ამბავი, - კოვაქსმა უკვე შეხორცებულ ჭრილობაზე მიუთითა, - მაგრამ მაინც მაინტერესებს, რამ გაიძულა ამ ქალაქში ჩამოსვლა? აქამდე ვფიქრობდი, რომ მე დამდევდი მოსაკლავად, ახლა კი ვხვდები, რომ მიზეზი სხვა რამეა...ასე რომ, არ გინდა მითხრა?
ლუციუსმა ჟღალი წვერი მოიწიწკნა.
- შენ? შენს გამო რომ ვიმყოფებოდე აქ, დიდი ხნის მკვდარი იქნებოდი...გეტყვი, რატომაც არა, სამი სარი დავკარგე..
- რა? - ყურებს არ დაუჯერა კოვაქსმა, - დაკარგე? როგორ?
- არ ვიცი, - თავი გააქნია ლუციუსმა, -მაგრამ ამის გაკეთება მხოლოდ ერთ პიროვნებას შეეძლო გაებედა, მე მისი კვალი ავიღე და ამ კვალმა აქ მომიყვანა, სალემში.
კოვაქსმა ოდნავ უკან დაიხია და სახე შეეცვალა.
- დიახ, - დაუქნია თავი ლუციუსმა, - შენ ჩვენს შორის ყოველთვის ყველაზე გამჭრიახი იყავი, კოვაქს, და არც ახლა ცდები, საქმე ჩვენს არსებობას ეხება...
- ჯანდაბა, - თითქოს შიში დაეტყო კოვაქსს და არწივისებური თვალით მოათვალიერა ტყე, - კონორი...
- კონორი, სწორედაც, - დაეთანხმა ლუციუსი, - ვამპირებზე მონადირე, პრიმუმთა კლანიდან განკვეთილი პირველყოფილი, შეუბრალებელკ და დაუნდობელი, მან სამი სარი მოიპარა და ახლა აქ არის, სალემში, იმედია მიხვდები, რატომაც...
- ჯანდაბა, - კვლავ გაიმეორა კოვაქსმა, - პრობლემები გვაქვს, თანაც ძალიან დიდი, ის ჩვენზე ნადირობს...შენ კი არ მოჰყვებოდი მას, არამედ თვითონ შემოგიტყუა, როგორც მონადირემ ნადირი.
- ამჯერადაც მართალი ხარ, - დაეთანხმა ლუციუსი, - ამას გვიან მივხვდი, მას სამი სარი აქვს, ერთით მე მომკლავს, ერთით-შენ, მესამე კი...
- მარკუსი, - დაასრულა კოვაქსმა, - მან სამივე ერთად შეგვკრიბა და სავარაუდოდ ბოგდანიც დაეხმარება, ჯანდაბა....საკუთარი თავი მძულს ამ სიტყვების გამო, მაგრამ, - ის ლუციუსს მიუახლოვდა და ხელი გაუწოდა, - ვფიქრობ, დროებით გვერდზე უნდა გადავდოთ სხვა ყველაფერი და გავერთიანდეთ...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი ჰაიკო

მეგობრებო, მომავალ ორშაბათამდე ინტერნეტთან წვდომა არ მექნება და "წყურვილის" მე-16-ე თავი მომავალ ორშაბათს, საღამოს დაემატება.
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№2  offline აქტიური მკითხველი La-Na

ოო ეგ კი ვერ გვითხარი ახლა კარგი ამბავი.იმედია ორშაბათამდე მელე გავა დრო
--------------------
ლანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent