შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 16]


1-05-2018, 20:51
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 195

წყურვილი [თავი 16]

უსაშველოდ მხარბეჭიანი მამაკაცი ხის სკამზე იჯდა, სიგარეტის ცისფერ კვამლში გახვეულიყო და ჩაფიქრებული გასცქეროდა ტყეს, მისთვის ტყე სიცოცხლე იყო, სიცოცხლის დამადასტურებელი და უტყუარი ფორმა, სახეზე ეტყობოდა, რომ არ მიეკუთვნებოდა მათ, ვინც სიცოცხლის მშვიდ ვითარებაში გატარებას და საწოლში სიკვდილზე დასთანხმდებოდა, ამას მოწმობდა მაღალ, მკაცრ შუბლზე სამი ჰორიზონტალური ხაზი, მკაცრი, კუთხოვანი ნაკვთები, მოუსვენარი ნაცრისფერი თვალები და დაკუნთული, დაძარღვული მკლავები, ვეება მუშტები, რომლებსაც დრო და დრო გულში გავლებული შავბნელი ფიქრების დასტურად მაგრად უჭერდა.
- ბოგდან, - მყუდროება დაურღვიეს.
- ვთქვი, რომ განმარტოება მჭირდებოდა, - უკან მოუხედავად თქვა მამაკაცმა.
- ვიცი, მაგრამ თქვენს სახელზე წერილია, - სქელ, ძვირფას კონვერტში ჩადებული წერილი მიაწოდეს.
ბოგდანმა კონვერტი ჩამოართვა და შეათვალიერა, გარედან არაფერი იყო მიწერილი, მხოლოდ ერთი სიტყვა-"პირადად ბოგდანს" ეწერა, ბოგდანმა უკმაყოფილოდ გააქნია თავი, არ უყვარდა იდუმალება, მან ბეჭედს დახედა, რითიც კონვერტი იყო დალუქული.
ლუქზე გარკვევით მოჩანდა სამეფო გვირგვინი. ბოგდანი წამოხტა, გარემოს თვალი მოავლო და როცა დარწმუნდა, რომ მარტო იყო, კვლავ ლუქს დახედა.
- პრიმუმები, - სიძულვილით ჩაილაპარაკა და სწრაფად მოახია თავი კონვერტს.
"უმორჩილესად გთხოვთ, მობრძანდეთ სალემის აღმოსავლეთით, განმარტოებით მდგარ სახლში, გარწმუნებთ, არ ინანებთ. კ. "
ბოგდანი ჩაფიქრდა, ფაქტიურად, მაქციებს და ვამპირებს შორის ჯერ არგამოცხადებული ომი მიმდინარეობდა. ბოგდანი პირადად იცნობდა ლუციუსს და კოვაქსს, ასო "კ" ლუციუსის ინიციალს არ ემთხვეოდა, კოვაქსი? მაგრამ ეს შეშლილი, სადისტი, შავგვრემანი პირველყოფილი არ იყო ჩვეული წერილების აქეთ-იქით გზავნას, ყოველთვის სწრაფ მოქმედებას ეყრდნობოდა, მაგრამ...
ბოგდანმა უცნაური წერილი ხელში აათამაშა და თვალები მოჭუტა...
- კასტორ, - გასძახა ვიღაცას და როდესაც მაღალი, ლამაზი გარეგნობის ახალგაზრდა მამაკაცი მიუახლობდა, მხარზე ხელი დაადო, - კასტორ, ჩვენი ბიჭები იმ დაწყევლილი სახლის გარშემო განალაგე, ისე, რომ არავინ შენიშნოს, მე შიგნით, სახლში ვიქნები, ხროვას შენ უხელმძღვანელებ, ჩემს პირველივე ნიშანზე ყველას და ყველაფერს გაანადგურებთ, ვინც სახლში ან მის შორიახლოს იქნება, - ბოგდანმა ზეცას ახედა, - ხელში კოზირი გვიჭირავს, ამაღამ სავსე მთვარეა...
- კარგი, - თავი დაუქნია კასტორმა, - მაგრამ უკეთესი იქნება, თუ სიტუაციის შესახებ მეტი ინფორმაცია მექნება, ბოგდან.
ბოგდანი ჩაფიქრდა, ის მაქციათა კლანის ალფა იყო, ყველაზე ძლიერი და სწრაფი მგელკაცი, მისი ძალა და უნარები არ იყო დამოკიდებული სავსე მთვარეზე, უამისოდაც ძლიერი იყო, უპირატესობა-რაც მას კლანის სხვა მგელკაცებზე მაღლა აყენებდა. ყოველთვის ცდილობდა, ტვირთი საკუთარ თავზე აეღო, ყოველთვის ცდილობდა, კლანის წევრები ხიფათისთვის მოერიდებინა, მაგრამ ახლა ხვდებოდა, რომ ამ სიტუაციაში კასტორი მართალი იყო, ის ლიდერის შემდეგ მეორე საფეხურს იკავებდა ხროვაში და სრული უფლება ჰქონდა განმარტებები მოეთხოვა.
- კასტორ, - მცირე ფიქრის შემდეგ მიმართა ბოგდანმა, - შენი მწამს, ვიცი რომ კლანის ინტერესებისთვის არაფერზე დაიხევ უკან...ეს წერილი, - კასტორს წერილი გაუწოდა, - შეიძლება მართლაც მოსაწვევია, ან ხაფანგი, ამიტომ ვფიქრობ სიფრთხილის ზომები ზედმეტი არ იქნება. წაიკითხე და მითხარი, რას ფიქრობ.
კასტორმა წერილი ჩამოართვა, ყურადღებით წაიკითხა და შემდეგ უკან დაუბრუნა.
- ვფიქრობ, ეს მხოლოდ მოსაწვევია, - მტკიცედ უპასუხა ლიდერს.
- მართლა? - ბოგდანს გაუკვირდა მისი თავდაჯერებული პასუხი, - ასე რატომ გგონია?
- ვინც ეს მოსაწვევი გამოგიგზავნა, იცის რასაც აკეთებს, შეხვედრა ზუსტად სავსე მთვარის დროს დანიშნა, ეს კი იმას ნიშნავს, რომ თუ ვამპირებს სურთ ჩვენი მახეში შეტყუება, ამ ღამეს ეს არ უნდა გაეკეთებინათ, - კასტორმა ჩაიცინა, - სავსე მთვარის დროს ვამპირებს ჩვენთან შანსი არ აქვთ...
- პირველყოფილებზე რას იტყვი? - ჩამჭრელი შეკითხვა დაუსვა ბოგდანმა, სიგარეტს მოუკიდა, ღრმა ნაფაზი დაარტყა და მოღუშული სახით შეხედა მოადგილეს, - თუნდაც სავსე მთვარის დროს, ჩვენ მათ ვერც ძალით ვაჯობებთ, ვერც სისწრაფით, უცხო სახლის შელოცვის ძალით თუ შიგნით ვერ შემოვლენ, შეუძლიათ ცეცხლი მოუკიდონ სახლს...
- ჰო...ამაზე არ მიფიქრია, - კეფა მოიქექა კასტორმა.
- ამიტომაც უნდა განალაგო ჩვენი ხალხი სახლის გარშემო, - დამამტკიცებელი ტონით თქვა ბოგდანმა, - ერთადერთი, რამაც ამ ღამეს შეიძლება პრიმუმები შეაჩეროს, ეს ჩვენი სისხლია, რომელიც სავსე მთვარის დროს მათთვისაც კი მომწამვლელი ხდება.
- კარგი, ყველაფერს გავაკეთებ, - თავი დაუქნია კასტორმა, სწრაფად შებრუნდა და სახლისკენ გაემართა.



*****


ამ ღამეს სალემში უძლიერესი ქარი ქროდა, ხეების კენწეროები გაშმაგებით ეხეთქებოდნენ ერთმანეთს და თითქოს ერთმანეთის განადგურებას ლამობდნენ. ცაზე ღრუბლის ნაფლეთიც კი არ მოიძებნებოდა, მთელი ქალაქი უზარმაზარ თეთრ ბურთს გაენათებინა, რომელიც ამაყად ეკიდა ცის კაბადონზე, ქარიშხალი არ ცხრებოდა, უფრო და უფრო ძლიერდებოდა, ქალაქის მოსახლეობა მაქსიმალურად იკავებდა თავს სახლიდან გასვლისგან, სახლების სახურავებს ჭრიალი გაუდიოდა, რასაც ფანჯრების შუშები ზრიალ-წკარუნით პასუხობდნენ.
შუაღამემ მოაწია, თითქოს მთვარე გაიზარდა, უფრო ახლოს ჩამოწვა დედამიწასთან, თითქოს შეიძლებოდა ხელით შეხება, მისი კრატერების და უსწორმასწორობების შეუიარაღებელი თვალით გარჩევა.
დედაბუნების ამ შემოტევას ამაყად და მედგრად უძალიანდებოდა სალემის აღმოსავლეთით მდგარი ავადსახსენებელი სახლი, რომელიც როგორც თითქმის ყველა შემთხვევაში, ახლაც ჩაბნელებულიყო, ირგვლივ მხოლოდ სიცარიელე და შიშის გამომწვევი ერთფეროვნება სუფევდა.
სახლში, მეორე სართულზე, ოთახის ცენტრში მდგარ მაგიდას გარს შემოსხდომოდნენ ქალაქის საიდუმლო საბჭოს წევრები, მაგიდის თავში, ჩვეულებისამებრ, სახენაიარევი მოხუცი იჯდა და ჩაფიქრებული სახით ათვალიერებდა სქელ კონვერტს, მაგიდის გარშემო მჯდომნი ინტერესით და მოლოდინით შეჰყურებდნენ.
- ძმებო, საკმაოდ უცნაური და იდუმალი შემთხვევაა, - დუმილი დაარღვია მოხუცმა, - ვიღაც უცნობმა აქ მოგვიწვია, აქ, ჩვენი საბჭოს შეკრების ადგილზე...მე უკვე გაგაცანით წერილის შინაარსი, მაგრამ არ ვიცით, აქ ვინ მოვა ჩვენთან შესახვედრად, ეს რა თქმა უნდა, არ იქნება ვამპირი, ისინი აქ ვერ შემოვლენ, ბოგდანიც არ მგონია, წერილის გამომგზავნის ინიციალი არ ემთხვევა მის ინიციალს...
სიტყვა პირველ სართულზე ატეხილმა ხმაურმა შეაწყვეტინა, საბჭოს წევრები ფეხზე წამოიჭრნენ, იარაღი მოიმარჯვეს და დაძაბული სახით ფრთხილად მიუახლოვდნენ პირველ სართულზე ჩამავალ კიბეს.
საბჭოს წევრებმა კიბე ჩამოათავეს და ოთახში წრიულად განლაგდნენ, ერთ-ერთმა ჩამრთველი გადაატრიალა და ოთახი ნათურის შუქმა გააჩახჩახა.
კართან, სახლის კედელზე მიყრდნობილი იყო მამაკაცი და ფრთხილი მზერით აკვირდებოდა საბჭოს წევრების მოქმედებებს.
- ბოგდან, - მკაცრად მიმართა მოხუცმა მამაკაცს, - ჩვენ ზავი გვაქვს და გირჩევ რაიმე სისულელე არ ჩაიდინო..
- დამშვიდდი, - ხელები ასწია ბოგდანმა, - აქ ხომ რომელიღაც თქვენგანმა დამპატიჟა, აი წერილიც, - მან მოხუცს წერილი გადაუგდო.
სახენაიარევმა მოხერხებულად დაიჭირა წერილი, გახსნა და სწრაფად გადაიკითხა, შემდეგ საბჭოს წევრებს გადახედა და ბოგდანს დააკვირდა.
- ბოგდან...ზუსტად ასეთი წერილი ჩვენც მივიღეთ.
მაქციათა კლანის მეთაურს სახეზე უკიდურესი გაოცება გამოეხატა, მოხუცს მიუახლოვდა და ერთადერთ გადარჩენილ თვალში ჩახედა.
- რას მეუბნები, - დაიღრინა მან, - თქვენ რა...დამცინით?
საბჭოს წევრებმა შიშით დაიხიეს უკან, იცოდნენ, რა შეეძლო გაეკეთებინა განრისხებულ მგელკაცს, რომელსაც ტრანსფორმაციისთვის სულაც არ სჭირდებოდა ბრაზის ამოხეთქვა, მას ეს ნებისმიერ დროს შეეძლო.
- ჩვენც ასეთივე წერილი მივიღეთ, - უტეხად გაიმეორა მოხუცმა, - თქვენც და ჩვენც ერთიდაიგივე ადამიანისგან ერთიდაიგივე წერილი მივიღეთ, მას ამ სახლში ჩვენი ერთად შეკრება სურდა, ესაა მხოლოდ ლოგიკური.
ბოგდანი დაწყნარდა, სახლს თვალი მოავლო.
- კარგი, დაველოდოთ მოვლენების განვითარებას, - თქვა მან და მოხუცს თითი დაუქნია, - მაგრამ თუ რამე არასასიამოვნოს გეგმავთ, გაითვალისწინეთ, ახლა სავსე მთვარეა და ეს სახლიც ალყაშია.
- ჩვენი მიზეზით არაფერი მოხდება, - თავი გააქნია მოხუცმა და კიბეს აუყვა, საბჭოს წევრები უკან მიჰყვნენ, ბოგდანმა შეიცადა, სანამ საბჭოს ბოლო წევრიც გაუჩინარდებოდა მეორე სართულზე, შემდეგ ფანჯრიდან ჩაბნელებულ ტყეს გახედა და თვითონაც დიდ მაგიდასთან შეკრებილებს შეუერთდა.
- ვნახოთ, მოიღებს თუ არა მოწყალებას ჩვენი იდუმალი მასპინძელი, - ირონიულად თქვა ბოგდანმა და სავარძელში მოხერხებულად მოეწყო.
მოხუცი შუბლშეკრული მისჩერებოდა, ბოლოს ვეღარ მოითმინა.
- მაოცებს შენი თავდაჯერება, ეს ქალაქი ჩვენ გვეკუთვნის, ჩვენ-ადამიანებს და მგელკაცებს...
ბოგდანი ფეხზე წამოიჭრა, მაგიდას დაეყრდნო და მოხუცს სასტიკი მზერით მიაშტერდა.
- მიწევს იმის შეხსენება, - დაიღრინა მან, - რომ ოდესღაც ადამიანთა მოდგმამ დედაჩემი ჯადოქრობის ბრალდებით სიკვდილით დასაჯა, მე და ჩემი ძმები კი სამათხოვროდ გაგვწირა...და მაშინ ჩვენც ადამიანები ვიყავით.
- შეცდომებს ყველა უშვებს, - არ დაუთმო მოხუცმა, - მაგრამ ახლა ამ თემაზე სასაუბროდ შესაფერისი სიტუაცია არ არის, არ მეთანხმები ბოგდან?
ბოგდანი კვლავ სავარძელში ჩაეშვა, იდაყვები მუხლებზე დაიწყო, თითები შეაერთა, მოხუცისთვის თვალი არ მოუშორებია.
- საზღვრების გავლება აუცილებელია, - თქვა მან, - თქვენ ხომ არ გინდათ, რომ რომელიმე ახალგაზრდა მაქცია, რომელიც ტრანსფორმაციას ვერ აკონტროლებს, სადმე ხალხმრავალ ადგილას აღმოჩნდეს?
- ეს მუქარაა? - თვალი თვალში გაუყარა მოხუცმა.
- არა, მეგობრული რჩევა, - გაიღიმა ბოგდანმა.
- მოხარული ვარ, რომ თქვენს მეგობრულ საუბარს შევესწარი, - სულ სხვა, მაღალი და მტკიცე ბარიტონი გაისმა ოთახში, რომელიც არც ბოგდანს, არც საბჭოს წევრებს და არც სახენაიარევ მოხუცს არ ეკუთვნოდა.
ოთახში შეკრებილნი მკვეთრად შეტრიალდნენ ხმის მიმართულებით და გაკვირვებულები მიაჩერდნენ მაღალ, მძლავრი აღნაგობის მამაკაცს, რომელიც შავი ტყავის ქურთუკსა და ასეთივე შარვალში გამოწყობილიყო, თმა სამხედრო ყაიდაზე გარშემო შემოეპარსა, მხოლოდ კეფაზე დაეტოვებინა, დაეწნა და ეს ნაწნავი დაუდევრად გადმოეგდო მხარზე, სახეზე მუქი სპილენძისფერი გადაჰკრავდა, მტკიცე, არწივისებური გამოხედვა ჰქონდა, შავი თვალები, სწორი ცხვირი, ოდნავ კუთხოვანი ნიკაპი, ორივე ყვრიმალზე შავი სვირინგები ამშვენებდა, რაც მას დიდებულ და ველურ იერს აძლევდა.
- ინდიელთა შთამომავალია, - ერთდროულად გაიფიქრეს ოთახში შეკრებილებმა, როდესაც მის სპილენძისფერ სახეს შეავლეს თვალი.
- შენ ვინ ჯანდაბა ხარ? - უხეშად გაიჟღერა ბოგდანის ხმამ.
უცნობმა ოთახი თავისი მძიმე, უხეშქუსლიანი ჩექმებით გადმოკვეთა და მაგიდასთან შედგა. თვალი მოავლო მაგიდის გარშემო მსხდომთ და ოდნავშესამჩნევად გაიღიმა.
- მე ის ვარ, ვინც წერილები გამოგიგზავნათ, - მარცხენა ხელისგული მკერდზე დაიდო და ოთახში მყოფთ არ გამოჰპარვიათ მის არათითზე გაელვებული სამეფო გვირგვინოსანი რკინის ბეჭედი.
ამ აღმოჩენას სხვადასხვანაირი რეაქცია მოჰყვა. საბჭოს წევრები ფეხზე წამოხტნენ და იარაღი დაუმიზნეს, ბოგდანი კი ოდნავ წინ გადაიხარა, დაიძაგრა და თავდასხმისთვის მოემზადა. ეს ყველაფერი წამის მეასედში შეამჩნია უცნობმა მამაკაცმა.
- მშვიდად, ბატონებო, მშვიდად, - ცივი ხმით მიმართა და ხელები გაშალა, - მე აქ მოსალაპარაკებლად და წინადადების მოსაცემად მოგიწვიეთ, მაგრამ არც ძალისმიერი მეთოდების წინააღმდეგი ვიქნები... წინასწარ გაფრთხილებთ, ეს საცოდავი იარაღი მე ვერ მომკლავს, - ღიმილით მიუთითა პისტოლეტებზე, - და რაც პრიმუმს კლავს, ეს თქვენ არ გაგაჩნიათ, - მან მრავალმნიშვნელოვანი პაუზა გააკეთა, - თქვენთან შემოთავაზება მაქვს.
კრება დუმდა, ყველა ცდილობდა გაერკვია უცნობის მიზანი, უცნობის, რომელიც ვამპირი აღმოჩნდა, თანაც პრიმუმი, და რომელმაც სასწაულის ძალით მოწვევის გარეშე შეძლო სახლში შემოღწევა.
- დაჯექი, - მიმართა სახენაიარევმა.
- გმადლობთ, - პირველყოფილმა მიწვევა მიიღო და ჩამოჯდა, შემდეგ თვალი მოავლო კრებას, - მოკლედ ვიტყვი ყველაფერს და კარგად გაიაზრეთ ჩემი ნათქვამი.
- გისმენთ, - ჩაერთო ბოგდანი.
- პირველყოფილებზე უცხო სახლის შელოცვა არ მოქმედებს, ასე რომ, სულ ტყუილად გგონიათ, რომ აქ დაცული იქნებით, - მოხუცს მიმართა პრიმუმმა.
- ამას უკვე მივხვდით, - თავი დაუქნია მოხუცმა, - განაგრძე.
- მე პირველყოფილი ვამპირი ვარ, პრიმუმი, ისეთივე, როგორც სხვა პრიმუმები, ორი მათგანი აქ არის, სალემში, და მე ვიცი ვინც არიან ისინი, უფრო მეტიც, ერთ დროს ჩვენ ერთი ოჯახი ვიყავით...
- მეგობარო, - შეაწყვეტინა ბოგდანმა, - თქვენი ოჯახური ისტორიები ნაკლებად გვაინტერესებს, მთავარზე გადადი.
- კარგი, - დაეთანხმა პრიმუმი, - წარსულში რაღაც მოხდა და მათ კლანიდან მომკვეთეს, მე შურისძიება მინდა, მინდა რომ თქვენთან გავერთიანდე და ისინი გავანადგურო, პირველყოფილები, უკლებლივ ყველა, - მან კვლავ მოავლო თვალი კრებას, - მე მაქვს იარაღი, რითიც პირველყოფილის მოკვლა შეიძლება, მაგრამ მარტო მათ ვერ გავუმლკავდები, ამიტომ მე თქვენ მჭირდებით, თქვენ კი მე გჭირდებით....
- რა დრამატიზმია, - შეაწყვეტინა ბოგდანმა ირონიულად.
- ერთი პრიმუმი ქალაქში, ეს ძალიან ცუდია, - მიუგო პირველყოფილმა, - მაგრამ ორი, ეს უკვე უბედურებაა, ამიტომ გირჩევთ დროულად მიიღოთ გადაწყვეტილება, - ის ფეხზე წამოდგა, მაგიდაზე სავიზიტო ბარათი დააგდო და ელვის სისწრაფით გაუჩინარდა.
საბჭოს ზოგიერთ წევრს, რომლებმაც პორველად იხილეს პირველყოფილის სისწრაფე, გაოგნების შეძახილი აღმოხდათ, ბოგდანს კი ამისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, ხელი სტაცა სავიზიტო ბარათს და ხმამაღლა, მთელი კრების გასაგონად წარმოთქვა უცნობი პირველყოფილის სახელი.
- კონორი....


P. S. მეგობრებო, ბოდიშს გიხდით, ბოლო დღეები ინტერნეტთან წვდომა არ მქონდა და ამიტომ ვერ დავდე ეს თავი. ამის შემდეგ ჩვეულებრივ გაგრძელდება. ჰაიკოскачать dle 11.3




№1  offline აქტიური მკითხველი La-Na

გამიხარდა ახალი თავი.როგორც მივხვდი მან მოპარა ლუციუს ის ისრები.მიხარია ისევ ჩვეულ რიტმში რომ გააგრძელებ ისტორიის ახალი თავების დადებას
--------------------
ლანა

 



№2  offline წევრი talia

Zaan gamixarda ro Dade,ogon gtxov didi tavi dawere fliz.

 



№3 სტუმარი სტუმარი ჰაიკო

გავითვალისწინებ თქვენს თხოვნებს აუცილებლად ????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent