შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 19]


9-05-2018, 11:31
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 216

წყურვილი [თავი 19]

არცერთი ხმას არ იღებდა, მარკი დაძაბული ჩაფრენოდა საჭეს ორივე ხელით, ლუციუსი ზურგით მიყრდნობილიყო სავარძელს და თვალდახუჭული ჩაფიქრებულიყო, კოვაქსს კი ზოგადად არაფერი აღელვებდა, უდარდელად გასცქეროდა ტყის ზოლს და ხმადაბლა ღიღინებდა რომელიღაც მელოდიას.
"იაგუარი" ბარის ავტოსადგომს მიუახლოვდა და მარკმა დააპირა მანქანა შეეჩერებინა, მაგრამ მოულოდნელად უკნიდან ლუციუსმა დაადო მხარზე ხელი.
- არ შეჩერდე, იარე, - და მეორე ხელით ბარის წინ შეკრებილ ტყავისქურთუკიან მამაკაცებზე მიუთითა, რომლებიც მოტოციკლებს შორის ჯგუფ-ჯგუფად იდგნენ შეზარხოშებულნი და ხმამაღლა ყაყანებდნენ, ზოგს ლუდის ქილა ეჭირა ხელში, ზოგსაც უფრო მაგარი სასმლის.
- მაქციები, - მიხვდა მარკი, - მაგრამ რატომ უნდა ეშინოდეს ორ პირველყოფილს მათი?
- ჩვენ არ გვეშინია ამ ძაღლების ხროვის, - ზიზღით თქვა კოვაქსმა, - უბრალოდ, არ გვინდა პროვოკაციაზე წამოგვაგონ.
- რაც მათ ასე კარგად გამოსდით, - აუბა მხარი ლუციუსმა, - ტბასთან მივდივართ, იქ მშვიდად ვისაუბრებთ ყველაფერზე.
მარკმა უხმოდ დაუქნია თავი და გზა განაგრძო. სიტუაცია აშკარად საიდუმლოებით იყო მოცული და ბევრ კითხვის ნიშანს ბადებდა, პირველ ყოვლისა, მარკს სურდა გაეგო, თუ რა აკავშირებდა მას ამ ორ უძლიერეს უკვდავთან, რომლებიც ყველგან და ყოველთვის ლანდივით დაჰყვებოდნენ თან, ისინი თითქოს ერთმანეთს ვერ იტანდნენ, ერთმანეთს გაურბოდნენ და თან არც გაურბოდნენ, რატომ გადაარჩინა ლუციუსმა სიკვდილს? რატომ არ მოკლა კოვაქსმა? რა ესაქმებოდათ სალემში? ამ კითხვებზე სასწრაფოდ სურდა პასუხის მიღება მარკს, ორივე პირველყოფილი ახლა მის მანქანაში იჯდა, სალაპარაკოდ მიდიოდნენ და ამ შეხვედრიდან მარკი პასუხების გარეშე არაფრის დიდებით არ დაბრუნდებოდა.
"იაგუარმა" რამოდენიმე მილი გაიარა, მოასფალტებული გზიდან გადაუხვია, ტყის სიღრმეში შევიდა, ერთხანს ნელა მიჯაყჯაყებდა გრუნტიან გზაზე, შემდეგ ტბის გვერდით შეჩერდა.
ლუციუსი მანქანიდან გადმოვიდა და ტბის პირას მარკის და მიას საყვარელ ლოდზე ჩამოჯდა, კოვაქსი კი მის გვერდით მიეყრდნო ხეს და ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა. მარკმა ყურადღებით შეათვალიერა ისინი და შენიშნა, რომ ლუციუსი უცნაურად, თითქოს მწუხარებითაც კი შეჰყურებდა, კოვაქსს კი ირონიის ნიღაბი მოეხსნა და ახლა საქმიანი გამომეტყველება ჰქონდა.
წვიმა შეწყდა, ცა მოიწმინდა და ნამგალა მთვარემ გამოანათა.
- დავიწყოთ, - თქვა მარკმა და უცებ ძალიან შეეშინდა გაურკვეველი სიმართლის.
- ბევრი დრო არ გვაქვს, - თქვა ლუციუსმა, - მხოლოდ იმას გაიგებ, რაც აუცილებელია, დანარჩენი თანდათან გაგახსენდება დროთა განმავლობაში....დავიწყოთ ყველაზე მთავარით.
- კარგი, - თავი დაუქნია მარკმა.
- სანამ ლუციუსი სიმართლეს გეტყვის, - ჩაერთო კოვაქსი, - მინდა იცოდე, რომ ისეთ რეალობას გაიგებ, რაზეც ადრე გაიცინებდი, ალბათ, ყველა სიტყვა და ყველა ფაქტი სრული სიმართლეა და გაოცებული გამოხედვა და "არ მჯერა" დამოკიდებულება საჭირო არ არის, გასაგებია?
- გავიგე, - მიუგო მარკმა და ლუციუსს მიაპყრო მზერა.
- ჩამოჯექი, - ხის მორზე მიუთითა ლუციუსმა, - ჩვენი საუბარი დროს წაიღებს, კოვაქსი კი იზრუნებს, რომ ხელი არავინ შგვიშალოს.
კოვაქსმა თავი დაუქნია და წამის მეასედში გაუჩინარდა ტყეში.
- სად წავიდა? - ეჭვით გააყოლა თვალი მარკმა.
- გარემოს შეამოწმებს, - მიუგო ლუციუსმა, - დასაწყისისთვის, მინდა იცოდე, რომ ამჟამად, გარემოებათა გათვალისწინებით, არც მე და არც კოვაქსი შენი მტრები არ ვართ და არც ვინმეს მოკვლას ვგეგმავთ.
- ეს კარგია, - თავი დაუქნია მარკმა, - შეგიძლია მითხრა, რაც გაქვს სათქმელი.
ლუციუსმაც დაუქნია თავი საპასუხოდ, მარკის თავზემოთ სივრცეს გაუშტერა თვალი და წამიერად ჩაფიქრდა, თითქოს აზრებს აწყობსო.
- მე სრულ სიმართლეს გეტყვი და შენი გადასაწყვეტია, რას დაიჯერებ და რას-არა, მოკლედ, შენ მარკ კრამერი ხარ, სწავლობ კოლეჯში, გყავს შეყვარებული, დედა, მამა, ხომ ასეა?
- ასეა, - თავი დაუქნია მარკმა.
- მაგრამ, - განაგრძო ლუციუსმა, - ეს შენი პიროვნების მხოლოდ გარეგანი მხარეა...შინაგანი კი გაცილებით სხვაა, უფრო ძლიერი, უფრო ბნელი, - ლუციუსს თითქოს უჭირდა ლაპარაკი.
მარკმა ნერვიულად გადაყლაპა ნერწყვი, ღრმად ჩაისუნთქა და ამოისუნთქა რამდენჯერმე.
- განაგრძე, - ძლივს თქვა.
- შენ მარკუსი ხარ, უძლიერესი პირველყოფილი, პრიმუმთა ბეჭდის მატარებელი, - სწრაფად თქვა ლუციუსმა და გაჩუმდა, ყურადღებით დააკვირდა მარკის რეაქციას.
მარკის არარაციონალურმა რეაქციამ გაოცებაში მოიყვანა ქერა ვამპირი, მარკს ხმა არ ამოუღია, პირდაღებული და გაფართოებული თვალებით შესცქეროდა ლუციუსს, სახეზე ცისარტყელას ყველა ფერი ერთმანეთს სცვლიდა, ლუციუსს მისი გულისცემა ესმოდა, რომელიც ხან შენელდებოდა, ხან კი ისე აჩქარდებოდა, ლამის მკერდი გამოენგრია.
- რა...ეს რას ნიშნავს? ეს როგორ? - როგორც იქნა ლაპარაკის უნარი დაუბრუნდა მარკს.
- შენდა სამწუხაროდ, ეს სიმართლეა, - თქვა ლუციუსმა და ნაღვლიანად დაუქნია თავი, - არსებობენ ვამპირები და მაქციები, ისინი შენ საკუთარი თვალით გინახავს, არსებობს პრიმუმთა, ანუ პირველყოფილ ვამპირთა კლანი, ომი ჩვეულებრივი მოვლენაა ამ სამ ჯგუფს შორის, რამოდენიმე საუკუნის წინ ყველაზე სისხლისმღვრელი ბრძოლები მიმდინარეობდა, აქ, დღევანდელი სალემის ტერიტორიაზე, პრიმუმთა მხრიდან სამი პირველყოფილი იბრძოდა, სამი-კლანში ყველაზე ძლიერი ვამპირები, - ლუციუსი დადუმდა და ტბის ჩამუქებულ ზედაპირს გახედა.
- ლუციუსი, კოვაქსი და მარკუსი, - ჩაიჩურჩულა მარკმა და ნერვიულად, ხელების კანკალით მოუკიდა სიგარეტს.
- დიახ, - დაემოწმა ლუციუსი, - ამ ომში ამ სამმა პრიმუმმა თითქმის ყველა მოწინააღმდეგე გაანადგურა...გავიდა წლები, პრიმუმთა კლანში არეულობა დაიწყო, გაჩნდა მოწინააღმდეგეთა ჯგუფი, რომლებსაც კოვაქსი მეთაურობდა, მათ კლანის მეთაურის-გაბრიელის დამხობა უნდოდათ, ლუციუსი და მარკუსი გაბრიელის მომხრეთა ჯგუფს შეუერთდნენ და კოვაქსს დაუპირისპირდნენ, ბრძოლა დიდხანს არ გაგრძელებულა, ამის მიზეზი იყო მარკუსი-ყველაზე ძლიერი პირველყოფილი კლანში, მან ამბოხებულ პრიმუმთა განადგურება შეძლო, მხოლოდ ორი გადარჩა-კოვაქსი და კონორი....
- კონორი? - გააწყვეტინა მარკმა.
- მასზე მოგვიანებით ვისაუბრებთ, - უპასუხა ლუციუსმა და განაგრძო, - გაბრიელის გადაწყვეტილებით, კოვაქსს აპატიეს ამბოხება, კონორი კი კლანიდან მოკვეთეს, ამის შემდეგ კლანში მშვიდობა დამყარდა, მანამ, სანამ მეამბოხე სულმა თუ შურისძიების გრძნობამ კვლავ არ გაიღვიძა კოვაქსში, მან წითელ ვერცხლისწყალში ამოვლებული "ვერცხლის ფიჭვის" სარით მოკლა მარკუსი, მაგრამ ერთი რამ ვერ გაითვალისწინა...
მარკი კვლავ გაოგნებული უსმენდა ამ საოცრად დაუჯერებელ ისტორიას, მაგრამ ფაქტი სახეზე იყო, არსებობდა ლუციუსი, კოვაქსი, და აქედან გამომდინარე მის სიტყვებში ეჭვის შეტანა შეუძლებელი იყო.
- რა ვერ გაითვალისწინა? - მოუთმენლად ჰკითხა მარკმა.
- სიკვდილის მომენტში მარკუსი ტრანსში იყო, - თქვა ლუციუსმა და მთელი ამ დროის განმავლობაში პირველად გაიღიმა, - ანუ მარკუსის სული სხეულში არ იმყოფებოდა....დაუჯერებელია ხომ?
- დაუჯერებელია, - აღმოხდა მარკს, - ეს როგორ...
- გირჩევ, დაიჯერო, - ჩაიცინა ლუციუსმა, - არსებობენ ადამიანთა განსაკუთრებული კატეგორია, რომლებსაც ერთნაირად უფრთხიან და ერთნაირად პატივს სცემენ მაქციები, ვამპირები და პრიმუმებიც კი, დღევანდელ ფილმებს გადაავლე თვალი და მიხვდები რა კატეგორიაზეც მაქვს საუბარი.
მარკი მაშინვე მიხვდა.
- ჯანდაბა, ჯადოქრებიც არსებობენ?
- რა თქმა უნდა, - თავი დაუქნია ლუციუსმა, - მაგრამ როგორც ფილმებშია, მთლად ასეც არაა. სად შევჩერდით?
- მარკუსი ტრანსში იყო, - სწრაფად თქვა მარკმა.
- პრიმუმთა კლანს ჯადოქარი ჰყავს, მას რებეკა ჰქვია, მისი საშუალებით იყო მარკუსი ტრანსში, უფრო გასაგებ ენაზე რომ აგიხსნა, მარკუსმა რებეკას სთხოვა მისი სული რამოდენიმე საუკუნის უკან გაეგზავნა, რათა ზუსტად გაერკვია მაქციებთან ომის წარმომშობი მიზეზები და ამ მომენტში...
- და ამ მომენტში კოვაქსმა რებეკა გათიშა, - მხიარულად წარმოთქვა უჩუმრად მოპარულმა კოვაქსმა მარკის ზურგსუკან, - მარკუსის სხეულს კი სპირტი გადაასხა და დაწვა...მეგონა მე ის მოვკალი, მაგრამ თურმე ვცდებოდი.
- ანუ ის ცოცხალია?
- მეტნაკლებად, - ცინიკურად თქვა კოვაქსმა, კვლავ ლუციუსს ამოუდგა გვერდით და ხეს მიეყრდნო.
- ეს ყველაფერი გასაგებია, მაგრამ ერთი რამ ვერ გავიგე, - თქვა მარკმა, - მე რა როლს ვთამაშობ ამ ლამაზ ზღაპარში?
პირველყოფილებს პასუხი არ გაუციათ, მარკი ხან ლუციუსს შეხედავდა, ხან კოვაქსს, მაგრამ არცერთი არ ჩქარობდა პასუხის გაცემას, ღიმილით მისჩერებოდნენ, თითქოს მისგან ელოდნენ ამ კითხვის პასუხს.
- ჯანდაბა, - გაოცებით წამოისროლა მარკმა და სწრაფად წამოდგა ფეხზე, - ეს სრული სიგიჟეა...მე.. მარკუსი ვარ?
ორივე პირველყოფილმა ერთდროულად, სინქრონულად დაუქნიეს თავი.
- როდესაც ჩვენ გავიგეთ, რაშიც იყო საქმე, - განაგრძო ლუციუსმა, - რებეკას ვთხოვეთ, რამენაირად დაებრუნებინე, მაგრამ მან თქვა, რომ ეს შეუძლებელი იყო, მარკუსის სხეული განადგურებული იყო, ლოგიკურად, მისი სული სხეულში ვეღარ დაბრუნდებოდა, მან თქვა, რომ შეეძლო მისი სულისთვის ედევნებინა თვალი...
- და მან თქვა, - ჩაერთო კოვაქსი, - რომ მარკუსის სული აუცილებლად იპოვიდა სხვა სხეულს, სხეულს, რომელიც ფიზიკურად ძალიან ჰგავდა მარკუსის სხეულს, რამოდენიმე ხნის წინ კი მან გვაცნობა, რომ მისმა სულმა სხეული იპოვა, აქ, სალემში, მარკ კრამერის სხეული...
- მაინც გაუგებარია, - თავი გააქნია მარკმა, - თუ მარკუსის სული ჩემს სხეულში ჩასახლდა, რატომ ვარ ისევ მე-მე? ანუ...
- გასაგებია, რის თქმასაც ცდილობ, - შეაწყვეტინა ლუციუსმა, - გაინტერესებს, რატომ არ გაიღვიძა შენში მარკუსმა.
- ზუსტად, - დაუდასტურა მარკმა.
- რებეკას თქმით, ეს თავისთავად ვერ მოხდება, ეს რომ მოხდეს, ანუ შენში მარკუსმა რომ გაიღვიძოს, საჭიროა... - მან ლუციუსს გადახედა.
- საჭიროა, მარკ კრამერმა დაიძინოს, სამუდამოდ, - დაასრულა ლუციუსმა, - ორი სული ერთ სხეულში ვერ იარსებებს.
- ჯანდაბა, არა, - იყვირა მარკმა, - ანუ მე უნდა მოვკვდე?
- არა, - უარყო კოვაქსმა, - თუ შენ მოკვდები, სამუდამოდ მოკვდება მარკუსიც.
- ამიტომაც დაგდევდით ლანდივით, ამიტომაც ვცდილობდით შენს დაცვას, - დაბეჭდა ლუციუსმა, - იმედია ახლა ხვდები ჩვენი ამგვარი ქცევის მიზეზს.
მარკს გონება აერია, ერთდროულად ათას რამეზე ფიქრობდა, თავის ოჯახზე, მიაზე, პირველყოფილებზე.
- კარგი, - თქვა ბოლოს, - როგორც ვიცი, შენ მოკალი მარკუსი, უფრო სწორად, მისი სხეული, - მიმართა კოვაქსს.
კოვაქსმა თავი დაუქნია.
- ვფიქრობ, შენს ინტერესებში არ უნდა შედიოდეს მისი გაღვიძება.
- მას შემდეგ ძალიან დიდმა დრომ განვლო, - გაიკრიჭა კოვაქსი, - იმედი მაქვს, მარკუსი მაპატიებს ამ პატარა ანცობას, ბოლოსდაბოლოს მე ხომ ის არ მომიკლავს, მხოლოდ სხეული მოვკალი.
- ჰო... - გაწელა მარკმა და ლუციუსს გადახედა, - მაინც რატომ გადაწყვიტეთ მარკუსის გაღვიძება?
- ჩვენ საუკუნეების განმავლობაში ზავი გვქონდა მაქციებთან, - თქვა ლუციუსმა, - ახლა კი ომის ზღვარზე ვდგავართ...
- მაგრამ თქვენ პირველყოფილები ხართ.
- მართალია, - დაუქნია თავი ლუციუსმა, - ეს ომი შეიძლებოდა ჩვეულებრივ გავარჯიშებად მიგვეღო, მაგრამ არსებობს ერთი ფაქტორი, რაც გვაიძულებს, სიტუაციას სერიოზულად შევხედოთ...
- კონორი, - თქვა აქამდე ჩუმად მდგარმა კოვაქსმა.
- კონორი, რომელიც შენთან ერთად მონაწილეობდა ამბოხებაში? და რომელიც კლანიდან მოკვეთეს?
- დიახ, - თავი დაუქნია კოვაქსმა, - რომელიც კლანიდან მოკვეთეს გაბრიელმა, ლუციუსმა და მარკუსმა.
- ის რა როლს თამაშობს ამ მოსალოდნელ ომში?
- კონორი სავარაუდოდ მაქციებს შეეკრა, - თქვა ლუციუსმა, - არც ეს იქნებოდა პრობლემა, მაგრამ მან მოიპარა ერთადერთი რამ, რითიც პირველყოფილის მოკვლა შეიძლება..
- გასაგებია, - თქვა მარკმა, - და მარტივ არითმეტიკას თუ მოვიშველიებთ, სამი პირველყოფილი ომში გაცილებით უკეთესია, ვიდრე ორი.
- ჭკვიანი ბიჭუნა, - ღიმილით თქვა კოვაქსმა, - ჩვენ სამმა ერთ შავბნელ დროს თითქმის მთლიანად გავანადგურეთ მაქციათა კლანი.
- ალბათ სჯობდა, მაშინ ბოლომდე მიგეყვანათ საქმე, - თქვა მარკმა ნიშნისმოგებით.
- მე ყოველთვის მაგ აზრზე ვიყავი, - მიუგო კოვაქსმა, - მაგრამ მარკუსმა და ლუციუსმა არ დამანებეს ამის გაკეთება.
ერთხანს სიჩუმემ იმეფა, ლუციუსი მდუმარედ ეწეოდა სიგარეტს და ტბის ზედაპირს გაჰყურებდა, კოვაქსი დაფიქრებული მზერით ათვალიერებდა ჩაბნელებულ ტყეს.
- როგორ აპირებთ მარკუსის გაღვიძებას? - იკითხა მარკმა.
ლუციუსმა სიგარეტის ნამწვი ქუსლით გასრისა.
- შენი თანხმობის გარეშე რებეკა არ აპირებს ამის გაკეთებას, - ამოიოხრა მან.
- დიდი სიამოვნებით გავგლეჯავდი შუაზე მაგ კუდიანს, - ზიზღით დაიღრინა კოვაქსმა.
- რებეკა აქ არის? - გაუკვირდა მარკს.
- სალემშია, - დაუქნია თავი ლუციუსმა, - როგორც კი გიპოვეთ, მაშინვე დავუკავშირდით და ჩამოვიდა, ის ამბობს, რომ საჭიროა შენი თანხმობა და დარწმუნებულია, რომ შენს სხეულში მარკუსის სულს გააღვიძებს, ამისთვის შენი სიკვდილი სულაც არაა საჭირო, ის ტრანსში გადაიყვანს შენს სულს, მარკუსის სულს კი გამოიყვანს ტრანსიდან.
- ასე მარტივად? - დაეჭვდა მარკი.
- ზუსტად არც ჩვენ ვიცით, - მხრები აიჩეჩა კოვაქსმა.
- ვთქვათ დავთანხმდი თქვენს წინადადებას, - ლუციუსს მიმართა მარკმა, - როდესაც მარკუსის სული გაიღვიძებს, რა მოხდება შემდეგ, ანუ ვინ ვიქნები მე?
- შენ დიდი ალბათობით მხოლოდ მარკუსი იქნები, - ლუციუსი წამოდგა, მარკთან მივიდა და მხარზე ხელი დაადო, - შენი მოტყუება არ მინდა, ჩემი ვარაუდით, მარკი სამუდამოდ დაიძინებს და მარკუსი გაიღვიძებს... ამის შესახებ რებეკასთან არ გვისაუბრია, ეს მხოლოდ შენი გადასაწყვეტია.
მარკმა ჩაახველა, სიგარეტს მოუკიდა.
- უარი რომ გითხრათ, ამ შემთხვევაში რა მოხდება?
- ეს არაფერს ცვლის, - თავი გააქნია კოვაქსმა, - ომი ყველა შემთხვევაში იქნება, მაგრამ შენს გარეშე გამარჯვების მინიმალური შანსები გვაქვს...აქ, სალემში უბედურება დატრიალდება, ადამიანები დაიღუპებიან...შენთან ერთად კი, შევძლებთ ამ საქმის სწრაფად და თითქმის უმტკივნეულოდ დასრულებას...
- და მე სამუდამოდ დავრჩები მარკუსად, - ნაღვლიანად თქვა მარკმა.
- ასეა, - დაეთანხმა ლუციუსი, - ძალიან ვწუხვარ.
- სასწორზე ძალიან ბევრი რამ დევს, - შემპარავი ხმით თქვა კოვაქსმა, - შენი მშობლების სიცოცხლე, ახლობლების სიცოცხლე...ყველაზე ცუდი კი ის არის, რომ კონორი პირველ რიგში შენს მოძებნას შეეცდება, სანამ სუსტი ადამიანი ხარ და მანამდე მოგკლავს, სანამ კვლავ პირველყოფილი გახდები.
მარკმა ლუციუსს გახედა, ბოლომდე მაინც ვერ ენდობოდა კოვაქსს.
- ეს ასეა, - თქვა მისი მზერის საპასუხოდ ლუციუსმა, - კონორს ძალიან კარგად იცნობს, ის ვამპირებზე მონადირეა.
მარკმა ირგვლივ მიმოიხედა, ამ საღამოს მისი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა, ის გარდაუვალი არჩევნის წინაშე დააყენეს, ან მის სხეულში მარკ კრამერს უნდა ეცოცხლა და მისი ახლობლები შეეწირებოდნენ მაქციების და ვამპირების ომს, ან მის სხეულში უძლიერესი პირველყოფილი ვამპირი უნდა გაეღვიძებინათ და მისი საყვარელი ადამიანები გადარჩებოდნენ, მაგრამ ამ შემთხვევაში ის სამუდამოდ დაღუპული იქნებოდა ახლობლებისთვის, აღარ იარსებებდა მარკ კრამერი, მარკი ინტუიციით გრძნობდა, რა გადაწყვეტილებასაც მიიღებდა და შეძრწუნებული იყო, მაგრამ მზად იყო, საყვარელი ადამიანების დასაცავად ყველაფერზე წასულიყო...
- შენი წასვლის დროა, - გამოარკვია ლუციუსმა და ხელში სავიზიტო ბარათი ჩაუდო, - ეს ჩემი ტელეფონის ნომერია, გადაწყვეტილება სწრაფად უნდა მიიღო, მაქსიმუმ ერთ კვირაში პასუხი უნდა ვიცოდე.
მარკმა უხმოდ დაუქნია თავი, შებრუნდა და ნელა ჩაჯდა მანქანაში და დაძრა. პირველყოფილებმა მდუმარე მზერით გააცილეს.
მარკის წასვლის შემდეგ ლუციუსი ლოდზე ჩამოჯდა.
- ჩვენ სხვა გზა არ გვქონდა, ლუციუს, - მხარზე დაადო ხელი კოვაქსმა, - საქმე უბრალოდ ომს კი არა, ჩვენს არსებობას ეხება, ამის გულისთვის კი ნებისმიერ საშინელებაზე ვარ წამსვლელი.
- ვიცი, - ტბისთვის თვალის მოუშორებლად უპასუხა ლუციუსმა, - მიხარია, რომ ჩვენს შორის ყველაფერი მოგვარდა, კოვაქს..
კოვაქსმა ჯიბიდან პორტსიგარი ამოიღო, ერთი ღერი ლუციუსს გაუწოდა, მეორეს კი თვითონ მოუკიდა და ღრმად მოქაჩა...скачать dle 11.3




№1  offline წევრი ჰაიკო

მეგობრებო, მინდა რომ დაწეროთ თქვენი აზრი და შენიშვნები.
--------------------
????

 



№2 აქტიური მკითხველი Chikochiko

არ ველოდი ასეთ განვითარებას. მარკი მეგონა ვამპირი და ვფიქრობდი რაღაც მიზეზებით მასში მიძინებული იყო პირველყოფილი. მაგრამ მარკმა გამოდის თავი უნდა შესწიროს, რათა მარკუსი გააცოცხლოს. არ მინდა მარკი სამუდამოდ გაქრეს. კონორიც რა დროს გამოჩნდა. იმედია მოასწრებენ მარკუსის დაბრუნებას

 



№3  offline აქტიური მკითხველი La-Na

ოჰო აქ რაღაც სასწაულ ამბებს დაატრიალებ ხო? ძალიან კარგი იყო და ისიც გავიგეთ სინამდვილეში ვინაა მარკუსი.
--------------------
ლანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent