შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [თავი 20] პირველი ნაწილის დასასრული.


10-05-2018, 20:35
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 252

წყურვილი [თავი 20] პირველი ნაწილის დასასრული.

ჯესიკას, მიუხედავად იმისა, რომ მამის სახლში იყო და წესით საფრთხისგან დაცულად უნდა ეგრძნო თავი, მთლად ასეც არ იყო. ბოგდანმა ყველაფერი უცებ მოაგვარა, კოლეჯში ლექტორებს შეხვდა და აუხსნა, რომ გოგონა პირველად იწყებდა ცხოვრებას ასეთ პატარა ქალაქში და სთხოვა მაქსიმალურად შეეწყოთ მისთვის ხელი. მან საცხოვრებლად გოგონას თავისი ხის სახლის მეორე სართულზე, მშვენივრად მოწყობილი პატარა და კოხტა ოთახი გამოუყო, ოთახის ფანჯრები ტყის კორომს გადაჰყურებდა და შესანიშნავი ხედი იშლებოდა წელიწადის ნებისმიერ დროს. გოგონას რომ არ მოეწყინა, ბოგდანის დავალებით, მისმა მაქციებმა სასწრაფოდ გამართეს ტელევიზორი და პერსონალური კომპიუტერი, რაც ბოგდანის აზრით, დღევანდელი მოზარდისთვის განვითარების აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა.
ბოგდანს არაფერი უთქვამს ჯესიკასთვის სალემში მიმდინარე მოვლენებზე, გამოუვალ მდგომარეობაში იყო, სავსე მთვარე რამდენიმე დღეში უნდა ყოფილიყო, აქედან გამომდინარე, დასაწყისშივე გამორიცხა ჯესიკას დაბრუნება დედამისთან, სადაც მეთვალყურეობის და საქმეში ჩახედული პიროვნების დახმარების გარეშე გოგონა თავისდაუნებურად რაიმე საშინელებას ჩაიდენდა და სამყაროს აბსოლიტურად განსხვავებულ ვერსიას საჯაროდ ახდიდა ფარდას, ამიტომ იძულებული გახდა, ჯესიკა დაეტოვებინა და მას, როგორც ალფა მგელკაცს და ჯესიკას მამას, თავად გაეკონტროლებინა სიტუაცია. მაგრამ ადრე თუ გვიან ჯესიკასთვის რა თქმა უნდა ყველაფერს ფარდა აეხდებოდა და ისიც სალემში მიმდინარე ომში თავისდაუნებურად იქნებოდა ჩართული, ჯესიკა ბოგდანის შვილი იყო, ეს ფაქტორი კი მას ამ ომში უპირველეს სამიზნედ აქცევდა, სწორედ ამის ეშინოდა ბოგდანს, ამიტომ კლანის სამ მგელკაცს გოგონას განუწყვეტელი მეთვალყურეობა დაავალა.
გოგონა მშვენივრად შეეწყო ახალ გარემოს, ის ხომ შინაგანად მგელი იყო და მგლის გენი კი ყოველთვის ველური ბუნებისკენ მიილტვოდა. კოლეჯიც მოეწონა, ხალხმრავალ მეგაპოლისში გაზრდილი გოგონა ყველაფერს მძაფრად და მკვეთრად აღიქვამდა, ის ბუნებით თბილი და კონტაქტური ადამიანი იყო და მალევე დაამყარა ურთიერთობა კოლეჯის სხვა სტუდენტებთან, განსაკუთრებით მია ჯეკსონს დაუახლოვდა, თავიდანვე მოეწონა ჩუმი და თითქოს მელანქოლიური გოგონა, რომლის შოკოლადისფერი თვალებიდან ნაღველი გამოსჭვიოდა, არადა თვითონ მია ჯეკსონის აბსოლიტურად საპირისპირო ტიპაჟს წარმოადგენდა, მხიარული და ენაწყლიანი იყო. კოლეჯში, სტუდენტების კატეგორია დიდი აღფრთოვანებით არ შეხვედრია ახალი სტუდენტის მოსვლას, ვანესამ კი-მხარდამჭერ გოგონათა გუნდის ლიდერმა საერთოდაც აითვალწუნა, ვერ იტანდა შავ "იამაჰას" მოტოციკლზე ამხედრებულ წითურ მზეთუნახავს, რომელმაც მოკლე ხანში დაიპყრო კოლეჯის სტუდენტი ბიჭების გულების უმრავლესობა. თვით ლექტორებიც კი გაოგნებულები ათვალიერებდნენ მის პატარა კორტეჟს-სამ დაკუნთულ და მრისხანე გამოხედვით მომზირალ ბიჭებს-მაქციებს, რომლებიც ჯესიკას უდიდესი წინააღმდეგობის მიუხედავად მცველებად დაუნიშნა ბოგდანმა, ლექციების დროს ისინი ფართო დერეფანში იცდიდნენ, ლექციებს შორის შესვენების დროს კი ისინი მცირე მანძილის დაშორებით წრიულად ლაგდებოდნენ დასაცავი ობიექტის გარშემო და ყოველ შემხვედრს დაძაბული მზერით ზომავდნენ. ჯესიკა-როგორც თანამედროვე, მეამბოხე სულის მოზარდი, არ ეთანხმებოდა მზრუნველი მამის გადაწყვეტილებას და თავის პირად დაცვას არათუ სრულ იგნორირებას უკეთებდა, საერთოდაც არ ამჩნევდა მათ, მაგრამ მაქციებს ეს სრულიად არ ადარდებდათ, მათ კლანის მეთაურისგან ზუსტი ინსტრუქციები ჰქონდათ მიღებული და ამ ჭირვეული გოგონას ხუშტურებზე სულაც არ აპირებდნენ სიარულს.
ეზოში ჯერ მანქანის ძრავის ღმუილი გაისმა, შემდეგ ვიღაცამ ხმაურით დახურა კარი და ჯესიკას მობილურიც აწკრიალდა.
- მოვდივარ, - ჩასძახა ტელეფონს, მაისურზე ჯინსის ქურთუკი შემოიცვა და კიბეებზე დაეშვა.
პირველ სართულზე, მისაღებ ოთახში მდგარ მაგიდას ოთხი ახალგაზრდა მამაკაცი შემოჯდომოდა, ფართო მაგიდაზე უწესრიგოდ ეყარა სიგარეტის კოლოფები, ლუდის ქილები და ბანქოს ქაღალდი.
ჯესიკას დანახვისთანავე, კასტორმა-მაქციათა კლანის ბეტა მგელკაცმა ფარულად ჩაიღიმა და წამოდგა.
- მის ო'ნილ, საით გაგიწევიათ?
ჯესიკა შეჩერდა, კასტორს ბრაზით გადახედა და ბავშვივით გამობუშტა ტუჩები.
- სადაც ვინებებ წასვლას, - გაურკვეველი პასუხი გასცა, - კასტორ, ხომ არ შეგახსენო, ვინ ვარ? იმედია არ დაგვიწყებია.
კასტორმა მოხდენილად ჩაიცინა.
- არ დამვიწყებია, ამიტომაც გეკითხებით, მის ო'ნილ.
ჯესიკა ბრაზისგან აილეწა და რაღაც მწარე სიტყვების თქმა დააპირა, მაგრამ გაახსენდა, რომ მაქციები მამამისის განუზომელ ავტორიტეტს ემორჩილებოდნენ, ამიტომ კასტორის გამოლანძღვა გადაიფიქრა და კუშტი სახე მიიღო.
- მე და ჩემი მეგობარი ტბის პირას ვაპირებთ გასეირნებას, - მიუგო მკვახედ, - იმედია შენ და ეს ბატონები წინააღმდეგი არ იქნებით.
- რა თქმა უნდა, არა, მის, როგორ გეკადრებათ, - ღიმილით ასწია ხელები მომხიბლავმა მგელკაცმა და დანარჩენ სამ მაქციას ფარულად ანიშნა რაღაც.
ჯესიკამ უკმაყოფილოდ გააქნია თავი, ზურგსუკან ადევნებულ მაქციებს ყურადღება არ მიაქცია, ვერანდის კიბეები ჩაირბინა და მანქანაზე მიყრდნობილ შავგვრემან გოგონას ლოყაზე აკოცა.
- მია, ვწუხვარ, დღესაც ამ ვაჟბატონების მეთვალყურეობის ქვეშ მოგვიწევს ყოფნა.
- ეცადე ყველაფერს იუმორით შეხედო, - გაიღიმა მიამ, - წარმოიდგინე, რომ შენ გავლენიანი არაბი ნავთობმაგნატი ხარ და...
მიას სიტყვა ჯესიკას ხმამაღალმა სიცილმა შეაწყვეტინა, მანქანას შემოუარა და წინა სავარძელზე გამოიჭიმა, მიამაც დაიკავა საჭესთან ადგილი.
- აბა, სად მივდივართ? - გადაულაპარაკა მეგობარს, გასაღები გადაატრიალა და უკანა ხედვის სარკეში "ფორდის" პიკაპი შეათვალიერა, რომელშიც უკვე დაეკავებინათ ადგილი ჯესიკას პირად მცველებს.
- ტბასთან, - თქვა ჯესიკამ, - კეიმ მითხრა, რომ თვითონ და მარკი იქ დაგვხვდებიან, მარკს უთქვია, მია თავად მიხვდება, სადაც უნდა მოხვიდეთო, - ჯესიკამ ეშმაკურად გადახედა.
მიას მარკის ხსენებაზე თვალები გაუბრწყინდა, გული აუჩქარდა და სხეულში ცეცხლმა დაუარა, ყოველთვის ასე ემართებოდა, როდესაც მარკს ელაპარაკებოდა, ჰკოცნიდა, ეხებოდა ან თუნდაც ვინმე ახსენებდა მას, უცნაურად იყო მიჯაჭვული მასზე და ხვდებოდა, რომ ეს უბრალო თინეიჯერული გატაცება კი არ იყო, არამედ ნამდვილი, ყოვლისმომცველი სიყვარული.
- ცუდად ექცევი მათ, - თქვა მიამ, როდესაც მანქანა დასძრა და "ფორდი" კუდში აედევნათ, - მათ მხოლოდ შენი დაცვა უნდათ.
- ვიცი, - ამოიოხრა ჯესიკამ, - ისინი მამაჩემის ბრძანებას ასრულებენ.
- მაინც ვერ ვხვდები, რა საჭიროა ასეთ მშვიდ პატარა ქალაქში პირადი დაცვით სიარული, - თავი გააქნია მიამ.
- არ ვიცი, ეს მამაჩემს უნდა ჰკითხო, - პირდაპირ პასუხს თავი აარიდა ჯესიკამ, ბოგდანისგან უმკაცრესად იყო გაფრთხილებული, მეგობრებთან მაქსიმალურად შეეკავებინა თავი ზებუნებრივ მოვლენებზე და არსებებზე საუბრისგან, ამიტომ ჯესიკას მთელი სამეგობრო მას იცნობდა, როგორც ფულიანი მამიკოს გოგოს, რომელსაც ხელის გულზე დაატარებენ და პირადი დაცვის გარეშე მამამისი გარეთ არ უშვებს.
- მისტერ ო'ნილთან გასაუბრებას არ ვაპირებ, - სიცილით თქვა მიამ, - შენს და კეის შორის რა ხდება? არ მინდა ისე ჩათვალო, თითქოს გითვალთვალებთ, მაგრამ თქვენს შორის რომ რაღაც ხდება ამას ჩემს გარდა სხვებიც ამჩნევენ.
ჯესიკამ მხიარულად გადაიკისკისა.
- ის ისეთი საყვარელი და ისეთი მორცხვია, - თქვა მან, - არ ვიცი, ვერ გავრკვეულვარ, შეიძლება მომწონს, შეიძლება-არა, ძალიან მხიარული და დადებითი ადამიანია, მომწონს მასთან ყოფნა.
- მე და მარკსაც მოგვწონს ერთმანეთთან ყოფნა, - ორაზროვნად თქვა მიამ და გოგონებს კვლავ სიცილი აუტყდათ.
ამ დროს კი მათ პატარა კოლონას მოასფალტებულ გზაზე გასვლისას კიდევ ერთი მანქანა შემოუერთდათ, ეს იყო შავი ფერის "პონტიაკი", მუქად ტონირებული შუშებით. მანქანა ორმოცდაათიოდე იარდის დისტანციით მიჰყვებოდა მაქციების "ფორდს", რაც მგელკაცთა დაკვირვებულ მზერას არ გამოჰპარვია.
ერთი საათის შემდეგ მიას მანქანამ და მაქციების "ფორდმა" მთავარი გზიდან გადაუხვია და გრუნტიან გზას შეჰყვა ტყეში, "პონტიაკმა" კი ოდნავ შეანელა, მანქანაში მჯდომმა დაკვირვებით შეათვალიერა ტყეში შესასვლელი გზა, შემდეგ სისწრაფეს მოუმატა და მოსახვევში გაუჩინარდა.
- რას ფიქრობთ? - თქვა ერთ-ერთმა მაქციამ, - აშკარაა, რომ ჩვენ აგვედევნა, მაგრამ ტყეში შემოყოლა გადაიფიქრა.
- არ ვიცი რა ვიფიქრო, - თქვა მეორემ, - ვამპირებისთვის ჯერ ომი არ გამოგვიცხადებია, რატომ უნდა გვითვალთვალებდნენ ისინი?
- იქნებ ბოგდანის და იმ პირველყოფილის შეთანხმებას შეესწრნენ? - ივარაუდა მესამემ, - ამ შემთხვევაში საქმე რთულდება, ისინი დიდი ალბათობით ვერ გაბედავდნენ ალფაზე და პირველყოფილზე თავდასხმას, მაგრამ რატომაც არ დაესხმებოდნენ თავს სამ მაქციას? თან თუ ჩვენ რიცხვობრივ უმცირესობაში აღმოვჩნდებოდით?
- მართალი ხარ, - კეფა მოიქექა საჭესთან მჯდომმა მგელკაცმა, - მაგრამ თუ იმ მანქანაში ისინი იყვნენ, რატომ არ დაგვესხნენ თავს?
- ლოგიკაში არ ჯდება, - თქვეს დანარჩენებმა, - ყურადღება გვმართებს, მის ო'ნილს ერთი ღერი თმაც რომ ჩამოუვარდეს იმ მშვენიერი თავიდან, ბოგდანი არ გვაცოცხლებს.



*****


ლუციუსი ქალაქგარეთ, "სტივის ბარში" განმარტოებულ მაგიდასთან იჯდა, წინ ჭიქით წყალი და საფერფლე ედგა, საფერფლეში არსებული ნამწვების რაოდენობა ცხადყოფდა, რომ აქ შეხვედრაზე მოსულიყო, ამას მოწმობდა მისი მზერაც, რომელსაც დრო და დრო მოუთმენლად სტყორცნიდა ხოლმე შემოსასვლელ კარს.
- შეცვლილხარ, - წარმოთქვა ქალის ხმამ მის ზურგსუკან.
- როგორც ყოველთვის, ეფექტურად გამოჩნდი, რებეკა, - ჩაიცინა ლუციუსმა უკანმიუხედავად და ხელის აწევით მიმტანი მიიხმო.
რებეკამ მაგიდას შემოუარა და მის პირისპირ ჩამოჯდა, ეს იყო საკმაოდ ლამაზი შუახნის ქალი, ასაკით ალბათ ორმოცი-ორმოცდახუთი წლის იქნებოდა, მუქი შოკოლადისფერი თვალები და ასეთივე ფერის თმა ჰქონდა, რომელიც მხრებზე დაუდევრად დაჰყროდა, მსხვილი ტუჩები და თეთრი კბილები ჰქონდა, თითზე კი კარგად ნაცნობი გვირგვინოსანი ბეჭედი იწონებდა თავს.
ლუციუსმა უცებ საოცარი მსგავსება აღმოაჩინა რებეკას გარეგნობაში, მაგრამ ამაზე ბევრი არ უფიქრია, წამოდგა, ქალის ხელი მარჯვენა ხელით აიღო, ოდნავ მოიხარა წელში და მსუბუქად ეამბორა.
- ძალიან მიხარია შენი ხილვა, რებეკა, - გაუღიმა ქალს.
ქალმა ოდნავ დაუქნია თავი.
- შენი მანერები კვლავ შეუდარებლად არისტოკრატულია, ლუციუს, - თქვა მან, - პირველყოფილებიდან შენ ხარ ერთადერთი, ვისთანაც საქმიან ურთიერთობას ვისურვებდი.
ამ დროს მიმტანმაც მოირბინა მათ მაგიდასთან, პატარა ჭიქაში ერთი ცალი წითელი ვარდი ჩადო, რამაც რებეკას ღიმილი გამოიწვია.
- რას ინებებთ, სერ?
- არჩევანი ქალბატონისთვის დამითმია, - გაიღიმა ლუციუსმა.
რებეკამ ჩაიცინა, მენიუს თითი გააყოლა.
- მმმ...სტეიკი, მექსიკური ჩილით და ლიმონით, თუ შეიძლება.
მიმტანმა პატარა წიგნაკში ჩაიწერა, შემდეგ ლუციუსს გადახედა.
- ჩემთვის სისხლიანი ბიფშტექსი, - ღიმილით გაუყარა თვალი-თვალში რებეკას, - და რა თქმა უნდა, თეთრი, მშრალი ღვინო, ყველაზე ძველი, რაც კი სარდაფში მოგეპოვებათ.
- გასაგებია, სერ, - მიმტანმა თავი დაუკრა და გაშორდა მათ მაგიდას.
- ლუციუს, - მიმართა ქალმა, - იმედია, ეს შეხვედრა მხოლოდ ჩემს გასამასპინძლებლად არ მოგიწყვია.
- არა, რა თქმა უნდა, - მიუგო ქერა ვამპირმა და სიგარეტს მოუკიდა, - სიტუაცია უაღრესად დაძაბულია, ბიჭი გაურკვევლობაშია, ჩემს მიერ მიცემულ მოსაფიქრებელ დროს ორ დღეში გასდის ვადა, მანამდე კი მინდოდა მე და შენ დეტალები დაგვეზუსტებინა.
მიმტანმა შეკვეთა მოიტანა, თავი დაუკრა და წავიდა.
ლუციუსმა ღვინის ბოთლი გახსნა, მაღალ სირჩებში თანაბრად ჩამოასხა და ქალს მიაწოდა.
- მადლობა, - გაუღიმა ქალმა.
ლუციუსმა უხმოდ დაუქნია თავი.
- რომელ დეტალებზე გინდა საუბარი? - ჰკითხა რებეკამ.
- მინდა რაღაც-რაღაცეები დავაზუსტო, - უპასუხა ლუციუსმა, - შენ მე მიცნობ და იცი, რომ ყოველგვარი იძულების წინააღმდეგი ვარ, მაგრამ როდესაც საქმე ჩვენს არსებობას ეხება...
- თქვენს არსებობას, - ღიმილით შეაწყვეტინა ქალმა.
- დიახ, პრიმუმთა არსებობას, - შეასწორა ლუციუსმა, - როცა საქმე პრიმუმთა არსებობას ეხება, მცირე ძალადობის წინააღმდეგი არ ვიქნები, ეს ბუნებრივია.
- გასაგებია, - თქვა რებეკამ, - შეგიძლია ბიჭს თქვენთვის მისაღები გადაწყვეტილება შთააგონო, მაგრამ ერთი სირთულე არსებობს.
- რაზე ლაპარაკობ?
- ლუციუს, მასში მარკუსის სულია, მართალია მას სძინავს, მაგრამ ის მაინც ცოცხალია, როგორ ფიქრობ, პირველყოფილს შეუძლია რამე შთააგონოს მეორე პირველყოფილს? - ის ნიშნისმოგებით გადაწვა სავარძელზე და სიამოვნებით მოსვა ღვინის პირველი ყლუპი.
- ამაზე არ მიფიქრია, - უკმაყოფილოდ თქვა ლუციუსმა, - შენ რას მთავაზობ?
ქალი წინ გადმოიხარა და ლუციუსს თვალებში ჩააჩერდა.
- ამ ომში მე მხოლოდ შენს ბედზე ვღელავ, ლუციუს, - თქვა მან, - შენ ერთადერთი ხარ ამ დაწყევლილ სამეფო ოჯახში, ვისაც მცირედი ადამიანური გრძნობები გაგაჩნია, ამიტომ დაგთახმდი დახმარებაზე, არც მარკუსის, არც კოვაქსის, არც გაბრიელის და არც რომელიმე პირველყოფილის ბედი არ მანაღვლებს, ჩვენ ორივემ ვიცით, რითიც დასრულდება ეს ომი, თუ მარკუსი არ გაიღვიძებს, მაგრამ მინდა ამას მეორე მხრიდანაც შეხედო, გიღირს მარკუსის გაღვიძება, ნუ დაგავიწყდება მისი შესაძლებლობები, არ მინდა დაგავიწყდეს, რომ მარკუსთან შედარებით შენ და კოვაქსი მხოლოდ სკოლის ბავშვები ხართ და მეტი არაფერი.
- ამიტომაც მოგიწვიე აქ, - მიუგო ლუციუსმა, - ზუსტად უნდა ვიცოდე, რა იქნება ის გამოღვიძების შემდეგ.
ქალი ჩაფიქრდა.
- ზუსტად ვერაფერს გეტყვი, - თქვა შემდეგ, - არასდროს მქონია ასეთი შემთხვევა, პირველყოფილი არასდროს გამიღვიძებია, თან სხვის სხეულში, მაგრამ რაღაც-რაღაცეები შემიძლია ვივარაუდო.
- კერძოდ? - მოუთმენლად შეეკითხა ლუციუსი.
რებეკამ თვალები დახუჭა, თითები ერთმანეთს გადააჭდო და დადუმდა, ლუციუსი მიხვდა, რომ ქალი კონცენტრირებას ცდილობდა, ამიტომ მოთმინებით ელოდა, ამასობაში სიგარეტი ფილტრამდე ჩაიყვანა და მეორეს მოუკიდა.
რებეკამ ნელა გაახილა თვალები.
- მისი გაღვიძება სავსე მთვარის მეორე ღამეს, ზუსტად ღამის თორმეტ საათზე უნდა მოხდეს, მე მის გულს გავაჩერებ რამდენიმე წუთით და ამით მას ტრანსში გადავიყვან, ანუ მის კლინიკურ სიკვდილს გამოვიწვევ, დამჭირდება შენი და კოვაქსის სისხლი, "ვერცხლის ფიჭვის" ნაცარი და დანა...რიტუალის შემდეგ ბიჭი გაიღვიძებს, მაგრამ ის უკვე პირველყოფილი მარკუსი იქნება, მთელი თავისი შესაძლებლობებით.
ლუციუსმა ჩაახველა და ჟღალი წვერი მოიწიწკნა, ერთხანს ჩაფიქრებული გაჰყურებდა ფანჯარაში ტყის ზოლს.
- გაღვიძების შემდეგ მის ემოციურ მდგომარეობაზე რას მეტყვი?
- არ ვიცი მარკუსში რამდენად დარჩება მარკის ემოციები და ცნობიერება, როგორც აღვნიშნე, პირველყოფილის სხვა სხეულში გაღვიძების რიტუალი არასდროს ჩამიტარებია, ეს წინაპრებიდან ვიცი და ისიც ვიცი, რომ უკიდურესად სახიფათო რიტუალია, დიდი შანსია, რიტუალის დროს ბიჭი დაიღუპოს და მასთან ერთად მარკუსის სულიც.
- არის იმის შესაძლებლობა, რომ გამოღვიძების შემდეგ ის სრულიად ახალი მარკუსი იყოს, ვგულისხმობ მის ცნობიერებას, მეხსიერებას, ანუ...
- ანუ შესაძლებელია თუ არა, რომ მარკუსში ერთდროულად იყოს მარკუსის მეხსიერება და ამასთანავე მარკის ცნობიერების რაღაც ნაწილიც შენარჩუნდეს? - მიხვდა ქალი.
- დიახ, ზუსტად მაგის თქმა მინდოდა, - თავი დაუქნია ლუციუსმა.
- არ ვიცი, არ მგონია, - თავი გააქნია რებეკამ.
- უნდა გავრისკოთ, - თქვა ლუციუსმა, - რადაც არ უნდა იქცეს მარკუსი გამოღვიძების შემდეგ, ეს ამად ღირს.
- მე გაგაფრთხილე, - მიუგო ქალმა, - ნუ გექნება იმის მოლოდინი, რომ ისევ ძველ მარკუსს იხილავ.
- გასაგებია, - თქვა ლუციუსმა, - რიტუალის დროს ვისი დასწრებაა არასასურველი?
- რიტუალს მხოლოდ მე, შენ და კოვაქსი დავესწრებით, გაითვალისწინე, გაღვიძებისას ის ძალიან, ძალიან მშიერი და ემოციურად დატვირთული იქნება, აქედან გამომდინარე-ძალიან საშიში, კოვაქსი არ მადარდებს და გამიხარდება კიდეც, გაღვიძებისას პირველი კოვაქსი თუ მოხვდება ხელში, მაგრამ შენზე კი ნამდვილად ვღელავ, - რებეკამ თბილად გაუღიმა ლუციუსს.
ლუციუსს პასუხი არ გაუცია, ერთი მოყუდებით დაცალა სირჩა და ხელმეორედ შეივსო, სხარტ გონებაში წონიდა ყველაფერს და ხვდებოდა, რომ პრიმუმთა კლანის მრავალსაუკუნოვან ისტორიაში უძლიერესი პირველყოფილის გაღვიძებას მართლაც არ მოჰყვებოდა სასურველი შედეგები, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ძალიან საინტერესო ფაზაში გადადის ეს ისტორია და იმედია გაგრძელება მალე იქნება. ყველაზე მეტად მაინტერესებს მარკუსის გაღვიძებას რა მოჰყვება და მარკს რა დაემართება

 



№2  offline წევრი ჰაიკო

ალბათ ხვალ დავდებ მეორე ნაწილის პირველ თავს.
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№3 სტუმარი სტუმარი ლიკკა

ჰაიკო
ალბათ ხვალ დავდებ მეორე ნაწილის პირველ თავს.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent