შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჰალუცინაცია (თავი პირველი)


12-05-2018, 11:35
ავტორი ანი ჩიხლაძე
ნანახია 351

ჰალუცინაცია (თავი პირველი)

მაინც სად იწყება და სად მთავრდება ურთიერთობებში ზღვარი?! რა არის წრფელი და რა ყალბი?! რა შეგვიძლია მივუტევოთ ერთმანეთს და რა არა?! ეს კითხვები მუდამ უპასუხოდ რჩება, ურთიერთობები რაღაც დონემდე იდეალურია, შემდეგ ჩნდება ბზარი, შეიძლება ეს იყოს ღალატი, თუნდაც ყურადღების მოდუნება, ან სხვა რამით დაინტერესება, რამაც შესაძლოა ურთიერთობაში ნეიტრალური ზონა შექმნას, აღმაფრენა, წამიერი სისუსტე და შესაძლებელია, წლების მანძილზე წამებით შექმნილი იდეალური ურთიერთობა, ფერფლად იქცეს. ისტორია, რომელიც მინდა მოგითხროთ, არც ისე დიდი დროა გასული რაც მე, თქვენს მონა- მორჩილს, ანა ნებიერიძეს გადამხდა თავს.
ოცდათხუთმეტი წელი სულ ახლახანს შემისრულდა, თუმცა უკვე მოვასწარი გამომევლო ისეთი რაღაცეები რაც სულიერად დამაჩოქებდა და ამდენივე წლის მოხუცად მაქცევდა, ჯერ კიდევ სიცოცხლით სავსე, თუმცა უსულო სხეულად და გაფერმკრთაელბული სულის უთავბოლოდ მატარებლად ჩამომაყალიბებდა..
ბავშობაში, როგორც ყველას, მეც მეგონა, რომ ცხოვრება ერთი ლამაზი ზღაპარი იყო, რომ გავიზრდებოდი, როგორც ყველა ქალი მეც გავთხოვდებოდი, გავაჩენდი შვილებს, ვიქნებოდი მოსიყვარულო ცოლი და დედა; თუმცა, საბოლოოდ, ყველაფერი არც ისეთი ზღაპრული აღმოჩნდა როგორიც, ერთი შეხედვით, ჩემმა მშობლებმა ჯერ კიდევ ბავშობაში ჩამინერგეს, ჯერ ისევ განუვითარებელ გონებაში. საკმაოდ უდარდელი ბავშობა მქონდა, ერთი განებივრებული გოგონა ვიყავი, რომელსაც ყველა ახირებას წამში უსრულებდნენ, ყველა თავს მევლებოდა და მეც ამ ყველაფერს ხან ბოროტად ვიყენებდი ხანაც კეთილად. მამაჩემი წამყვანი ტელეკომპანიის მთავარი აქციონერი იყო და შესაბამისად ფინანსურად უზრუნველყოფილნი ვიყავით. სკოლაში საკმაოდ კარგად ვსწავლობდი. მიუხედავად ფინანსური მდგომარეობისა, არასოდეს გამომიყენებია ბოროტად და ჩემთვის დაკისრებულ მოვალეობას, რაც საწყის ეტაპზე ჩემი მხრიდან სწავლას გულისხმობდა, დაუზარებლად ვასრულებდი. დედას სხვა არაფერი ევალებოდა გარდა იმისა, რომ ჩემთვის სათანადო ყურადღება დაეთმო და არაფერი მომკლებოდა. ასეც იყო, დავდიოდი ცეკვაზე, სიმღერაზე, აქტიურად ვმონაწილეობდი ამა თუ იმ შეჯიბრებაში, იქნებოდა ეს ინტელექტუალური თუ სპორტული აქტივობა. დამყოლი და მშვიდი ბუნების ბავშვი ვიყავი და არასოდეს შემიქმნია მშობლებისთვის რაიმე პრობლემა ჩემი ქცევებით. ყველაფერს წესისამებრ ვასრულებდი და ყველა ბედნიერი იყო.
სკოლა წარჩინებით დავამთავრე და უნივერსიტეტშიც საკმაოდ მაღალი ქულებით ჩავირიცხე, საუკეთესო ჯგუფში „ამოვყავი თავი“ და ასე გაგრძელდა ჩემი წარჩინებით სკოლის დამთავრება, კიდევ უფრო წარჩინებული საუნივერსიტეტო სწავლით. დაახლოებით ორი კვირის დაწყებული იქნებოდა უნივერსიტეტში სწავლა, როცა ჩვენს ჯგუფში სოფო გადმოვიდა. სწორედ მასზე მინდა გესაუბროთ დღეს, ჩემგან რადიკალურად განსხვავებულ ადამიანზე, რომელმაც იმდენი მოახერხა, რომ მთელი ცხოვრება თავდაყირა დამიყენა, ბავშვობიდან მოყოლებული ჩემი მშვიდი ცხოვრება, ერთ ღამეში, სრულ ქარცეცხლად აქცია.
სოფო საშუალო სიმაღლის, საოცრად გამხდარი გოგონა იყო, მუქი წაბლისფერი თმით და რაღაცნაირად სევდიანი თაფლისფერი თვალებით. ძალიან ნაზი სახის ნაკვთები ჰქონდა, თუმცა ვიზუალისაგან საპირისპიროდ, უხეში ქცევები ახასიათებდა. მისი სული კი სხეულის საპირისპიროდ იყო მოწყობილი, სხეული უფრო ნაზი და ბავშური ჰქონდა, სულიერად კი გაუწონასორებელი და უნებისყოფო იყო, ის იყო ადამიანი რომლის დანახვისას იფიქრებდით, რომ ის არის სათუთი, გულჩათხრობილი, რაღაც განსხვავებული, სინამდვილეში ის მოსიარულე ნაღმი იყო. პირველსავე შეხვედრისას უსიამოვნო დამოკიდებულება გამიჩნდა მის მიმართ, ის იყო სუსტი, თხელი აღნაგობის, მე ვიტყოდი, ავდმყოფური, ყოველგვარ სიღრმესა და მიმზიდველობას მოკლებული (პირადად ჩემთვის), არაფრით გამორჩეული ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებდა, აი ისეთი ერთს რომ შეხედავ, უმალ ზურგს შეაქცევ და წამსვე დაგავიწყდება... მაგრამ... მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს ჩავწვდი მისი პიროვნების არსს და მას მერე, მოსვენებას არ მაძლევდა, ნამდვილ აკვიატებად მექცა. ბობოქარ, გამუდმებით ინტერესის აღმძვრელ, ბრწყინვალე, ამოუწურავ ქალად აღვიქვამდი, ვაღიარებ სამუდამოდ გამომაწყვდია თავის „ბადეში“.
ზოგიერთი ადამიანი, არც მეტი არც ნაკლები ხაფანგია, რომელშიც შეუძლებელია არ გაება, მეც ერთ-ერთი მათგანი გახლდით, რომელიც გაება და სოფოს ტუსაღი გახდა.
ლექციაზე სულ უკან ჯდებოდა და კონტაქტშიც არავისთან შედიოდა. ლექციის დასრულებისთანავე კი ჩანთას ხელს დაავლებდა და აუდიტორიას ისევე უსიტყვოდ ტოვებდა როგორც მთელი ლექციის მსვლელობისას იქცეოდა. მას არასოდეს ეკითხებოდა არც ერთი ლექტორი არაფერს, თითქოს ყველამ იცოდა, რომ მისგან პასუხს ვერ მიიღებდნენ. ხშირად ვფიქრობდი, ალბათ რომელიმე პარლამენტარის შვილია, თორემ ამ ჯგუფში, ასეთი დაბალი დონის ინტელექტით ვერ მოხვდებოდა. მართალია მისი ინტელექტის შესახებ ინფორმაციას არ ვფლობდი, მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი, ხმა რომ ამოეღო, კიდევ მეტად წამიხდებოდა მის მიმართ წარმოდგენა. თითქოს ვერავის ამჩნევდა, საკუთარ სამყაროში გამოკეტილიყო და უკიდეგანო უფსრკულში გადაჩეხილიყო, რაც დრო გადიოდა მით მეტად დამაინტერესა მისმა გაუთავებელმა სიჩუმემ, თუმცა არასოდეს მიფიქრია გამოვლაპარაკებოდი.
ვინ იცის სადამდე გასტანდა მისი ეს სიჩუმე...
ერთ მშვენიერ, მზით განათებული დღის ფონზე, როცა გაზაფხული ახალი დამდგარი იყო და აუდიტორიაშიც სხვაგვარი სიხალისე და სითბო იღვრებოდა, ბოლო ფანჯრის მინასთან სოფო ისევ ისე, ჩუმად იჯდა და გარეთ იყურებოდა, თითქოს არც კი ისმენდა ლექციის მსვლელობას. ლექტორი კი ამ დროს თავისუფალ, არა ლექციისთვის დამახასიათებელ თემაზე გვესაუბრებოდა, კერძოდ, მისი მონოლოგი ცხოვრებასა და მის თანმდევ, ავბედით ქარტეხილებს ეთმობოდა. როლში ზედმეტად შესული, ოდნავ აღელვებული ტონით, აჩქარებულად, ერთმანეთის თანმიმდევრობით გვიხატავდა ამა თუ იმ საშინელებას, მთელი აუდიტორია სულგანაბული ვუცქერდით ლექტორს, რომელიც თითქოს აღგზნებულიც კი იყო ამ მონოლოგით. თითქოს ცდილობდა, ეჩვენებინა, თუ რა სასტიკ დროებაში ვცხოვრობდით და რომ ყველაფრისთვის მზად უნდა ვყოფილიყავით, იმ მომენტში, ალბათ უმრავლესობას შიშის ჟრუანტელმა დაუარა, ლექტორის მკაცრი მაგალითების გამო, თუმცა სოფო რომელიც ფანჯარაში იყურებოდა, ძველებური თავდაჯერებული სიმშვიდით, არაფრად აგდებდა ლექტორის ამ უეცარ აღგზნებას. როცა პატივცემულმა მკაცრი „ლექცია“ დაასრულა, შუბლზე ოფლი მოიწმინდა და სკამზე ჩამოჯდა. ისეთი სიჩუმე ჩამოდგა, აუდიტორიაში ბუზის გაფრენის ხმასაც გაიგონებდით.
- სულაც არ ვთვლი, რომ მართალი ხართ! გაისმა აუდიტორიის ბოლოდან ხმა და მოულოდნელად, გაოგნებულმა აუდიტორიამ, ერთი ამოსუნთქვით მივაბრუნეთ თავი იქით საიდანაც ხმა წამოვიდა. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ეს სოფომ წარმოთქვა, ჯერ ჩვენს გაოცებულ სახეებს შეავლო სევდიანი თვალები, შემდეგ ლექტორს გახედა, რომელიც სათვალიდან გაფართოებული თვალებით მისჩერებოდა ამ სიფრიფინა, თითქმის ფერდაკარგულ გოგონას. მან კი განაგრძო. - „ცხოვრების მოულოდნელობები და თავსატეხები, ის რაც კონკრეტულ მომენტში საშინელებად გეჩვენება, მერე მშვიდ გონებაზე აცნობიერებ, რომ სწორედ ეს "საშინელებები” ჰქმნის შენს ცხოვრებას და იმედს გისახავს სამომავლოდ. რაც უფრო მძიმე ქარტეხილი გატყდება თავს, მით უფრო არაფრად გეჩვენება უბრალო განსაცდელი, რომელიც ყოველ ნაბიჯზე გხვდება. ეგუები, რომ ცხოვრება ასეთია“. აუდიტორია ამ რამოდენიმე წინადადებამ მთლიანად მონუსხა.
- და ვინ თქვა ეს? იკითხა ლექტორმა, უკვე მერყევი ტონით.
- მე პატივცემულო...
- და თქვენ ვინ ხართ?
- სოფო გულაროვა.
- და მაინტერესებს, კონკრეტულად ეს სიტყვები ვინ თქვა - სოფო?
- გითხარით, მე პატივცემულო.
- ანუ შენ გინდა თქვა, რომ ეს შენი შეხედულებაა ცხოვრებაზე?! ასეა ხომ?
- დიახ...
- საინტერესო მსჯელობაა, თუმცა ყოველგვარ საფუძველს მოკლებული, როგორ შეიძლება ცხოვრება მიიღო ისეთი როგორიც არის.
- ეს თქვენი პრობლემაა...
- როგორ ბედავ?
- რას პატივცემულო?
- შემეწინააღმდეგო იმაში, რაც ასეთი ჭეშმარიტებაა.
- და ვინ ქადაგებს ამ ჭეშმარიტებას? თქვეენ? და რის საფუძველზე? განა რა იცით ცხოვრების შესახებ, გარდა იმისა რაც წიგნებში ამოგიკითხავთ, თავი ყველაზე ჭკვიანი „სნობი“ გგონიათ და გადაწყვიტეთ ახალგაზრდებს, რომლებიც ახლა ვიწყებთ ცხოვრებას, თქვენი შეხედულებები თავზე მოახვიოთ. თქვენი შეხედულება მეტად ძველმოდური მეჩვენება, რაც არ უნდა მკაცრი იყოს ცხოვრება, ჩვენ მისი შემადგენელი ნაწილები ვართ და ვერავინ გვაიძულებს მასზე ისე ვიფიქროთ, როგორც ჩვენ არ გვსურს.
- ახლავე დატოვე აუდიტორია! დღის ბოლოს, კი დეკანთან ერთად შევალთ, ჯერ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს განსახილვევლი, მაგრამ არა აქ, სადაც ჯანსაღი ცხოვრება სუფევს, შენ კი ამ საზოგადოებას აშკარად არ ეკუთვნი.
სოფო უხმოდ ადგა, ჩანთა აიღო და გასასვლელისკენ გაეშურა. ლექტორმა დაბალი ხმით რაღაც მიაძახა, თუმცა ვერ გავიგე რა უთხრა, სოფო უცებ გაჩერდა მისკენ შებრუნდა და გამომწვევად მიახალა.
- თქვენ თქვენი ცხოვრება ისე ვერ წარმართეთ, როგორც გსურდათ და ახლა ჩვენ, ახალგაზრდებს გვიწამლავთ გონებას თქვენი შეხედულებებით, შეიძლება ბევრი გეთანხმებათ, თუმცა მე არა! სიამოვნებით დავტოვებ აუდიტორიას, რადგან აქ ჩემთვის ყოვლად უინტერესო თემის შესახებ, ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულ, აზრთა კორიანტელის გულისგამაწვრილებელი აურა სუფევს.
ლექტორი იმდენად ანერვიულდა ხმა ვერ გასცა, სოფომაც ოთახი დატოვა. აუდიტორიაში ისევ სიჩუმე ჩამოწვა და არავის სურდა ხმის ამოღება.

იმ საღამოს სახლში უგუნებოდ მივედი და მშობლებმაც წამსვე დამაყარეს კითხვები მე კი პირველად, მართლა გულწრფელად, არ ვიცოდი რა მჭირდა და რატომ ვერაფერს ვამბობდი. ოთახში გამოვიკეტე და დიდხანს ვფიქრობდი გოგონაზე, რომელმაც ლექტორი თავისი მშვიდი და აუღელვებელი ხმითა და არგუმენტებით ასე გამოიყვანა წყობიდან. მეცინებოდა, თან ინტერესი მკლავდა, მაინტერესებდა რა მოხდებოდა როცა დეკანთან შევიდოდნენ, იმედი მქონდა რომ მეორე დღეს ყველაფერს შევიტყობდი.
მეორე დღეს სოფო პირველ ლექციაზე არ გამოჩენილა, არც მეორეზე, არც შემდგომ ლექციებზე. ისეთი შეგრძნება მეუფლებოდა, თითქოს რაღაც უნდა გამერკვია, თუმცა კერძოდ რა, ამას ვერ ვხვდებოდი. დღის ბოლოს კი, როცა დეკანის კაბინეტს ჩავუარე მივხვდი რისი გაკეთებაც მსურდა და ოთახის კარზე დავაკაკუნე, კარი ოდნავ შევაღე და დეკანთან შევედი.
- შეიძლება?
- შემოდი. გისმენ.
- მე ანა ნებიერიძე ვარ, თქვენი სტუდენტი, მინდოდა გუშინდელი ამბავი მეკითხა, რომელიც ერთ-ერთ ჩვენს ჯგუფელს ეხება.
- გისმენ, რა გაინტერესებს?
- მაინტერესებდა, გუშინ ბატონ ლევანსა და სოფოს შორის რაღაც უთანხმოება მოხდა, დღეს კი სოფომ პირველად გააცდინა ლექციები. გარიცხეთ?
- სოფო შენი მეგობარია?
- დიახ. დაბნეულად ვუპასუხე.
- იცოდი, რომ სერიოზული პრობლემები ჰქონდა?
- რა პრობლემები?
- კერძოდ ნარკოტიკები, დალევა, ციხე.
- არა! ამის შესახებ ინფორმაციას არ ვფლობ! ამ მოულოდნელი იმფორმაციის მოსმენით ძალიან შევშფოთდი.
- მაშინ ჩემი კეთილი რჩევა იქნება, მისგან თავი შორს დაიჭირო!
- კი მაგრამ...
- თუ ეს დაგამშვიდებს, არ გამირიცხავს, გამოჩნდება. მისთვის მოულოდნელი ეფექტები ყველაზე სახალისოა, ამაში გუშინ სავსებით უნდა დარწმუნებულიყავი.
- კარგით, უკაცრავად დრო დაგაკარგვინეთ.
- არაფერია. მე კარგად ვიცი ვინც ხარ, ეცადე სოფოსთან და მის მსგავსებთან საქმე არ დაიჭირო, არამგონია შენმა მშობლებმა მოგიწონონ.
- გმადლობთ და ბოდიში. აცახცახებული გამოვედი დეკანის კაბინეტიდან, ნეტავ რა მაკანკალებდა, მე ხომ სულ ახლახანს შევიტყვე, რომ ადამიანი, რომელიც თითქოს წამით მომეწონა კიდეც, თავისი განსხვავებულობით, სინამდვილეში შავი სამყაროს ტყვე ყოფილა. მოკლედ, ღრმად ამოვისუნთქე და იმ დღიდან სოფოს არსებობა საერთოდ დავივიწყე.

ცხოვრება გრძელდებოდა ისე, როგორც მანამდე. თითქმის ერთფეროვანი და ყოველგავრ ინტერეს მოკლებული. არც კი ვიცოდი რა უნდა მეკეთებინა, მეგობრები ბევრი მყავდა, თუმცა ესეც ერთფეროვნების ერთ-ერთი შემადგენელი და განუყოფელი ნაწილი იყო. როგორც ზემოთ მოგახსენეთ, ჩემს ოჯახს ფინანსურად არ უჭირდა, თუმცა ფული ნამდვილად ვერ მეხმარებოდა სულის სიმშვიდე მომეპოვებინა და სახეზე გულწრფელი ღიმილი ამსახვოდა. წარმოდგენა არ მქონდა რა მჭირდა.
ამ ამბებიდან არც ისე დიდი დრო იყო გასული, როცა სოფო კვლავ გამოჩნდა ასპარეზზე; ისევ ბოლო მაგიდასთან დაჯდა და ისევ დაუსრულებლად გასცქეროდა ჰორიზონტს, თუმცა ამჯერად ყველამ ვიცოდით, რომ ის ყველაფერს კარგად ისმენდა. უნივერსიტეტის ეზოში განცალკავებით ჯდებოდა და წიგნაკში რაღაცაეებს ხატავდა. ყურადღებას ყოველთვის იპყრობდა, თუმცა ახლოს მისვლას არავინ ცდილობდა. იმ დღეს, როდესაც, არც ერთი ჩემი მეგობარი არ იმყოფებოდა უნივერსიტეტში, მას შორიდან კარგა ხანს ვუცქერდი და ბოლოს გადავწყვიტე მივსულიყავი. დღემდე, როცა ამ დღეს ვიხსენებ, ვერაფრით გამიგია, თუ რამ მიბიძგა ამ საქციელისაკენ.скачать dle 11.3




№1  offline წევრი ანი ჩიხლაძე

მალე იქნება, ბევრს არ გალოდინებ ❤

 



№2 სტუმარი სტუმარი ნატალია

მომეწონა ძალიან????????ველი გაგრძელებას

 



№3  offline წევრი ანი ჩიხლაძე

სტუმარი ნატალია
მომეწონა ძალიან????????ველი გაგრძელებას

მადლობ <3

 



№4 სტუმარი სტუმარი ქეთი

ჩანახატები ძალიან კარგი იყო. ყველა მომეწონა. ახლა ამ ისტორიას ჩავუჯდები, ვხვდები რომ წინ ძალიან სასიამოვნო წუთები მელის

 



№5  offline წევრი ანი ჩიხლაძე

სტუმარი ქეთი
ჩანახატები ძალიან კარგი იყო. ყველა მომეწონა. ახლა ამ ისტორიას ჩავუჯდები, ვხვდები რომ წინ ძალიან სასიამოვნო წუთები მელის

იმედს ვიქონიებ, რომ მოლოდინს არ გაგიცრუებს ❤

 



№6  offline წევრი mirandaa31

ოჰოო დასაწყისი შესანიშნავი იყოო... ვნახოთ გაგრძელება... წარმატებები ❤❤
--------------------
ხელმოწერა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent