შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 2]


13-05-2018, 13:35
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 166

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 2]

ჩიხში მომხდარი ინცინდენტის შემდეგ მარკმა მია სასწრაფოდ მიაცილა სახლამდე, გამოემშვიდობა, მანქანაში ჩაჯდა და ტბის პირას გასწია, სადაც ლუციუსს დაუთქვა შეხვედრა, მაგრამ რადგან ტბა და მისი მიმდებარე ტყე ისტორიულად მაქციათა კლანის ტერიტორიად ითვლებოდა და საერთო სიტუაციაც ასე მოულოდნელად დაიძაბა, ლუციუსმა ტბასთან შეხვედრა გადაიფიქრა, მარკის გვერდით მოთავსდა სავარძელზე, საზურგეს მიეყრდნო, სიგარეტს მოუკიდა და ჩაფიქრდა.
- ტბა გამოვრიცხეთ, - მარკმა და ოდნავ შეანელა სვლა, - სად მივდივართ?
- ჩემთან, - თვალები არ გაუხელია, ისე მიუგო ლუციუსმა, მის მოღუშულ სახეს რომ ჰკიდა თვალი, მარკი მიხვდა, რომ სიტუაცია აშკარად საგანგაშო იყო. ნელ-ნელა აცნობიერებდა, როგორ სასწაულად გადაურჩნენ სიკვდილს და რაოდენ პარადოქსულადაც არ უნდა ჟღერდეს, ის და თავისი შეყვარებული სიკვდილს გადაარჩინა შეშლილმა დემონმა, პირველყოფილმა, რომელიც საკუთარ თავს კოვაქსს უწოდებდა, ძვირფასი კოსტიუმით დაიარებოდა და სალემის მოსახლეობის მდედრობითი ნაწილის თვალში თუ გულში ნელ-ნელა ბადებდა გარყვნილ გრძნობებს.
- შენთან? - მარკი შესამჩნევად აღელდა, წარმოიდგენელი რამ ხდებოდა, მას საკუთარ სახლში ეპატიჟებოდა ათასწლოვანი უკვდავი ვამპირი.
- გპირდები, კუბოები არ დაგხვდება და არც ადამიანთა გვამებს ვინახავ მაცივარში, - ღიმილით თქვა ლიციუსმა, რომელიც მშვენივრად მიხვდა მარკის ღელვის მიზეზს.
- კარგი, საით მივდივართ? - მარკმა დამშვიდება სცადა და "ქემელს" მოუკიდა.
ლუციუსის მითითებით, მარკი სალემს დაახლოებით ოცი მილით გასცდა, გზიდან გადაუხვია, ტყიან გორაკებს შორის მიმავალი დაკლაკნილი ვიწრო გზა გაიარა და მიადგა პატარა მდელოს, რომელსაც ყველა მხრიდან ტყე შემორტყმოდა, ხის კენწეროები ერთმანეთს იმდენად გადახლართვოდა, რომ მზის სხივი ძალიან ძნელად აღწევდა, ირგვლივ მხოლოდ სიმშვიდე, სიწყნარე და მყუდროება სუფევდა, ბუნების ამ იდილიას მხოლოდ შორიახლოს მოჩხრიალე პატარა ნაკადული არღვევდა. მდელოს შუაგულში პატარა ხის სახლი იდგა, ერთი შეხედვით ძალიან ძველი, კედლებს სურო მოსდებოდა და თითქმის ჭერამდე მიეღწია. ვერანდაზე, სადაც მიწის ზედაპირიდან სამსაფეხურიანი კიბით შეიძლებოდა მოხვედრა, თხილის წვრილი ტოტებისგან დაწნული სარწეველა სავარძელი იდგა. სახლის მთელი ექსტერიერი მხოლოდ სიმყუდროვეს და სისუფთავეს გამოხატავდა.
- სამოთხეში ცხოვრობ? - ირონიულად გახედა მარკმა ლუციუსს.
- არა, მე უკვე გამომაძევეს იქიდან, - ასევე დაცინვით უპასუხა ლუციუსმა.
საღმრთო წერილების თანახმად, როდესაც "განთიადის ვარსკვლავი"-ლუციფერი ღმერთს აუჯანყდა, ღმერთმა ის სამოთხიდან გამოაძევა, მას შემდეგ ლუციფერი-დაცემული ანგელოზი, კაცობრიობის მტერი გახდა, ჩვენ მას მრავალ სახელს ვეძახით-ლუციფერი, ეშმაკი, სატანა, ეს ერთიდაიგივე პიროვნებაა.
ლუციფერთან შედარებისას მარკს გაეცინა, ლუციუსის სახელი, თუ ისტორიის მკვლევართა გარკვეულ კატეგორიას ვენდობით, სწორედ ლუციფერიდან მოდის, სახელმა საუკუნეების განმავლობაში ფორმაცია განიცადა და "ლუციფერიდან" "ლუციუსად" ჩამოყალიბდა.
მარკი ნელა ავიდა ვერანდაზე და სარწეველა სავარძელს ხელი გადაუსვა, სავარძელზე გაცრეცილი და ყდაგაცვეთილი წიგნი იდო, მარკმა აიღო და დააკვირდა, ეს იყო სუნ ძის "ომის ხელოვნება". მარკმა მოწონებით დააქნია თავი, უფრო და უფრო მოსწონდა ეს ქერა ვამპირი, რომელიც გაცილებით ცივილიზებულად გამოიყურებოდა, ვიდრე მას ფილმებში ჰყავდა ნანახი.
- ომის სტრატეგია, - თქვა ლუციუსმა, - და ფილოსოფია, - ის ნელა ამოვიდა კიბეებზე და მარკს წიგნი ჩამოართვა, - სუნ ძის ოდნავ სახეშეცვლილ ტაქტიკას დღესაც იყენებენ, ოცდამეერთე საუკუნეში.
- დიახ, - თავი დაუქნია მარკმა და ვერანდაზე, სარწეველა სავარძლის მოპირდაპირედ მდგარ დივანზე ჩამოჯდა.
ამ დროს სახლის ხის კარი ჭრიალით გაიღო, გამოჩნდა შუახნის ქალი, შოკოლადისფერი თმით და ასეთივე ფერის თვალებით. ლუციუსს თავის დაქნევით ღიმილით მიესალმა, შემდეგ მზერა მარკზე გადაიტანა და რომ არა ლუციუსის ელვისებური რეაქცია, საინზე დაწყობილი ყავის ჭიქები ალბათ ხელიდან გაუვარდებოდა. ქალი თვალებგაფართოებული შესცქეროდა მარკს, ნელა მიუახლოვდა და ხელი ლოყაზე შეახო, შემდეგ შუბლზე და ნიკაპზე მიმოატარა, დაბლა ჩამოაცურა და მკერდს შეეხო, გარშემო შემოუარა, ყველა მხრიდან დაათვალიერა მარკი.
მარკმა უხერხულობა იგრძნო, მაგრამ არ განძრეულა, მაშინვე შეამჩნია ქალის მარცხენა ხელის არათითზე მბრწყინავი გვირგვინოსანი ბეჭედი.
ქალმა დაამთავრა მარკის დათვალიერება, ორი ნაბიჯი უკან გადადგა, კიდევ ერთხელ შემოხედა მარკს და კვლავ გაოცებით გადააქნია თავი.
- ჯანდაბა....ასეთი ფიზიკური მსგავსება? - თქვა მან, - წარმოუდგენელია, ყველაფერი ემთხვევა, გარეგნობა, სიმაღლე, აღნაგობა, თმის და თვალის ფერი...წარმოუდგენელია, - კიდევ ერთხელ გაიმეორა მან და მარკს ღიმილით გაუწოდა ხელი, - მე რებეკა მქვია, სასიამოვნოა შენი გაცნობა.
მარკმა ხელი ჩამოართვა, ქალს ძალიან თბილი და რბილი ხელისგული ჰქონდა, მისგან საოცარი სიმშვიდე მოდიოდა, მარკი უცნაურად მოითენთა.
- იმედია, ჩემს არყოფნაში არაფერი მომხდარა, - ტრადიციულად მაღალფარდოვნად მიმართა ლუციუსმა, უაღრესად დახვეწილი არისტოკრატული მანერებით მოიხარა წელში და ქალს ხელზე ეამბორა.
- რა თქმა უნდა, ლუციუს, - გაუღიმა ქალმა და ის და მარკი მომცრო მაგიდასთან მიიწვია.
ქალი როგორც კი ოდნავ მოშორდა, მარკმა მაშინვე იგრძნო გამოცოცხლება, სადღაც გაქრა სიმშვიდე და მოთენთილობა.
- ის... - გადაუჩურჩულა მარკმა ლუციუსს, როდესაც ქალი შაქრის გამოსატანად წავიდა.
- არა, - მიუხვდა ლუციუსი, - ის ვამპირი არ არის, არც პირველყოფილი და არც მაქცია.
- კარგი, - თავისუფლად ამოისუნთქა ქალის უცნაური აურით და გარეგნობით დაჰიპნოზებულმა მარკმა.
- სხვათაშორის, არც ადამიანია, - ჩაიცინა ლუციუსმა და ყავის ჭიქა აიღო, - ეს ქალი ზუსტად ისაა, ვინც მარკუსი სული ტრანსში გადაიყვანა.
- რებეკა, - მიხვდა მარკი, - მაგრამ...მოიცა, ჯადოქრებიც უკვდავები არიან?
- არა იმ დონის, როგორც ჩვენ, - დააზუსტა ლუციუსმა, - ჩემი გამოთვლებით და მათზე მრავალმხრივი დაკვირვებით, ყოველ ორას წელიწადში ისინი მხოლოდ ათი წლით ბერდებიან, ციფრები რათქმაუნდა ზუსტი არაა, მაგრამ არც დიდი ცდომილებაა.
- გასაგებია, - თავი დაუქნია მარკმა.
- ჩვენ კი, ვამპირები და პირველყოფილები, ფიზიკურ განვითარებას პირველივე ტრანსფორმირებისას ვწყვეტთ, ანუ ასე ვთქვათ ფიზიკურ დაბერებას ვწყვეტთ, მაგრამ გონებრივი განვითარება გრძელდება, ისევე, როგორც ადამიანში.
საუბარი გააწყვეტინათ ამ მოხდენილმა ქალმა, რომელმაც შაქარი მოიტანა და მარკის წინ ჩამოჯდა სარწეველა სავარძელზე.
- ლუციუს, - მიმართა ქერა ვამპირს, - ბიჭმა ალბათ ყველაფერი იცის, ხომ ასეა?
- დიახ, - ლუციუსს დაასწრო მარკმა, - ყველაფერი ვიცი და ისიც ვიცი, რომ მაქსიმუმ ზეგ გადაწყვეტილება უნდა მივიღო.
- ჩვენ არ გაჩქარებთ, - თქვა ლუციუსმა, - მაგრამ დრო არ ითმენს, კონორმა პირველი სვლა გააკეთა და როგორც მე და კოვაქსი ვვარაუდობდით, პირველი დარტყმა მარკუსზე იყო მიმართული.
- მარკ, - მიმართა რებეკამ, - მინდა იცოდე, რომ თუ შენ პირველყოფილების დახმარებას გადაწყვეტ, შენს სხეულში მარკუსის სულის გაღვიძება მომიწევს, ჩვენ უნდა მოვახდინოთ პირველყოფილის სულის და მოკვდავი ადამიანის სხეულის სინქრონიზაცია...
მარკმა ნერწყვი გადაყლაპა და ნერვიულად მოუკიდა სიგარეტს.
ქალი ხვდებოდა, თუ რამხელა ფსიქოლოგიური სტრესის ქვეშ იმყოფებოდა ბიჭი, ამიტომ ცდილობდა ისე ელაპარაკა, რომ არც ზედმეტად შეეშინებინა და თან სიმართლეც სრულად მიეწოდებინა.
- მარკუსი გარეგნობით ასე ძალიან მგავდა?
- წარმოუდგენლად, - თქვა ქალმა, - შენ მისი ზუსტი ასლი ხარ, ოღონდ დაახლოებით ათი წლით გაახალგაზრდავებული, დანარჩენი აბსოლიტურად ერთი ერთზე ემთხვევა ერთმანეთს..
- ალბათ ამიტომაც ამოირჩია მარკუსის სულმა მარკის სხეული, - ჩაურთო ლუციუსმა.
- ალბათ, - დაეთახმა რებეკა, - იდეალური შერწყმა ხომ ძლიერი სულის ძლიერ სხეულში ყოფნაა, თან როდესაც ეს სხეული გაჭრილი ვაშლივით ჰგავს შენს ყოფილ სხეულს.
- შემდეგ რა მოხდება? - იკითხა მარკმა, - ზუსტად მაინტერესებს.
ქალმა ლუციუსს გახედა, თითქოს თანხმობას სთხოვსო, უკვდავმა თავი ოდნავ დაუქნია.
- მარკ, პირველყოფილის გაღვიძების შელოცვები ძველ ეტრატებზე წერია, მაგრამ იქ არაფერია ნათქვამი კვლავ მათ დაძინებაზე, ანუ შელოცვით შეიძლება ადამიანის ცნობიერების და გულის გათიშვა, მაგრამ სამწუხაროდ პირიქით მოქმედება შეუძლებელია...პირველყოფილის დაძინება და ადამიანის კვლავ გამოღვიძება შეუძლებელია.
- ანუ მე სამუდამოდ მარკუსად დავრჩები, - თქვა მარკმა, თმები აიჩეჩა და ტყეს გახედა.
- სამწუხაროდ, - დაემოწმა ლუციუსი, - მაგრამ ჩვენ უკვე ვილაპარაკეთ ამაზე, პრიმუმთა კლანის ყოფნა-არყოფნას თავი რომ დავანებოთ, სასწორზე ძალიან ბევრი რამე დევს.
- ვიცი, - ჩუმად თქვა მარკმა, - ანუ ახლობლებს უნდა დავემშვიდობო...
- ეს ჯერ არ ვიცით, - თქვა რებეკამ.
- რას ნიშნავს, არ იცით?
- პირველყოფილის გამოღვიძების რიტუალს პირველად ვატარებ, - ყოყმანით თქვა რებეკამ.
ამ დროს მათ მშვიდ საუბარს ახალი მონაწილე შემოუერთდა.
- წვეულება უჩემოდ დაგიწყიათ, - გაისმა ცინიკური ხმა კიბეებთან, ლუციუსი, მარკი და რებეკა სწრაფად შებრუნდნენ ხმის მიმართულებით.
კიბეებზე ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი ამოდიოდა კოვაქსი, მან ლუციუსს გაუღიმა, მარკს ყურადღება არ მიაქცია, რებეკას კი მოლოდინით აღსავსე მზერით მიაჩერდა, და როგორც მარკს მოეჩვენა, თითქოს ოდნავ სიფრთხილითაც.
რებეკა ფეხზე წამოიჭრა, თვალებიდან ბრაზს აფრქვევდა, მან ორივე ხელი კოვაქსისკენ გაიწოდა და მარკისთვის უცნობ ენაზე წაიბუტბუტა რაღაც, რასაც მარკის გასაოცრად, უცნაური შედეგები მოჰყვა.
კოვაქსი მუხლებზე დაეცა, ხელები თავზე შემოიჭდო და დაიღმუვლა, შემდეგ გვერდულად დაეცა ვერანდის ფიცრულ იატაკზე, საფეთქლებიდან ხელები არ მოუშორებია, იკლაკნებოდა და მრისხანე ხმებს გამოსცემდა. მარკი თვალებგაფართოებული უცქერდა კოვაქსის უცნაურ მოქმედებებს და აზრადაც არ მოსდიოდა, რომ ამ ყველაფერს ქალი აკეთებდა.
- საკმარისია, რებეკა, - ჩაახველა ლუციუსმა და მშვიდად მოსვა ყავა, - შენი ძალის დემონსტრირება ამ სიტუაციაში შეუფერებლად მიმაჩნია.
რებეკას მრისხანე მზერა არ მოუშორებია ძირს დაცემული შავგვრემანი უკვდავისთვის, ხელებიც კვლავინდებურად ჰქონდა გაწვდილი.
- ის მე თავს დამესხა, ლუციუს, - თქვა მან, - და მარკუსის სხეული გაანადგურა.
- კარგით რა, - ძლივს ამოთქვა ტკივილისგან მოგრეხილმა კოვაქსმა, - მე ხომ ის არ მომიკლავს, რებეკა, შენთან მომხდარი შემთხვევა კი შეგვიძლია გაუგებრობად ჩავთვალოთ, შეგვიძლია ერთმანეთს ხელი ჩავკიდოთ და ბედნიერად ვიცხოვროთ, - კოვაქსი ასეთ მდგომარეობაშიც კი არ იშლიდა ირონიულ ტონს, რაც ლუციუსის ფართო ღიმილს იწვევდა.
- მე არ მითქვამს, რომ ის ამას არ იმსახურებს, - თქვა ლუციუსმა, - მაგრამ მან გააცნობიერა თავისი დანაშაული და ახლა ჩვენს მხარეზეა, - ლუციუსმა მხარზე დაადო ხელი ქალს, - რებეკა, შეგიძლია აპატიო მას?
ქალის სახეზე მრავალი ურთიერთსაწინააღმდეგო გრძნობა ებრძოდა ერთმანეთს, მაგრამ ბოლოს მაინც დაუშვა ხელები და ლუციუსს შეხედა.
- მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ მთხოვ ამას, - თქვა მან და უემოციოდ გადაწვა სარწეველა სავარძელზე.
- მადლობა, - უბრალოდ მიუგო ლუციუსმა და სიგარეტს მოუკიდა.
კოვაქსი სწრაფად წამოდგა, კოსტიუმი ჩამოიფერთხა, საყელო შეისწორა, რებეკას შუბლშეკრულმა გახედა და ლუციუსის გვერდით დაიკავა ადგილი დივანზე.
- აქ რა მოხდა ამ წამს? - იკითხა მარკმა გაოცებით.
- რებეკას უნარი აქვს ჩვენს გონებაზე მოახდინოს მანიპულაციები, - აუხსნა ლუციუსმა, - მაგრამ მისი უნარი შეუზღუდავი არ არის, მას არ შეუძლია ჩვენი აზრების კითხვა, მაგრამ შეუძლია როგორც სიმშვიდის, ასევე ტკივილის ილუზია შეგვიქმნას, ეს მხოლოდ ილუზიაა, შთაგონება. ჩვენს გონებაზე ზემოქმედებით მას შეუძლია იმდენად ძლიერი ტკივილი მოგვაყენოს, რომ სრულიად ვკარგავთ ჩვენს უნარებს.
- მართლა? - პირი დააღო მარკმა.
- მართლა, - დაუდასტურა ქალმა, - ეს შენ საკუთარი თვალით ნახე. მაგრამ მე მხოლოდ ვამპირების გონებაზე შემიძლია ზემოქმედება, რადგან ისინი თავიდან ბოლომდე, ასი პროცენტით ზებუნებრივები არიან, ადამიანზე ჩემი უნარი არ ვრცელდება.
- მაქციებზე? - მოუთმენლად შეეკითხა მარკი.
- არც მაქციებზე, - თავი გააქნია რებეკამ, - ისინი ნახევრად ადამიანები არიან.
კოვაქსმა უკმაყოფილოდ გააქნია თავი, აქამდე ჩუმად უსმენდა მარკის და რებეკას დიალოგს, მაგრამ ვეღარ მოითმინა.
- მომისმინეთ, მე კონორის გამოგზავნილი ვამპირები დავხოცე და იქვე ნაგვის ურნაში დავწვი, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ეს მხოლოდ დასაწყისია, მან ნიადაგი მოსინჯა.
- მართალი ხარ, - თავი დაუქნია რებეკამ, თითქოს აღარც ახსოვდა რამოდენიმე წუთის წინ კოვაქსს რომ სტანჯავდა, - სცენაზე ჯერ არ გამოჩენილან მაქციები, ქალაქის საიდუმლო საბჭო და თავად კონორი.
ლუციუსმა ყავის ჭიქა მაგიდაზე დადგა, ხელსახოცით ელეგანტურად შეიმშრალა ტუჩის კუთხეებჯ და ყურადღების მისაქცევად ჩაახველა.
- ჩემი აზრით, მას თავად მოუწევს მოქმედებებში ჩართვა.
- ასე გგონია? - მიუბრუნდა კოვაქსი, - კონორი ძალიან ცბიერია, ეს ჩვენ არ გვესწავლება.
- ის არავის ანდობს იარაღს, რითიც ჩვენი განადგურებაა შესაძლებელი, - დაბეჭდა მან და თითები გადააჯვარედინა, - მარკუსის გამოღვიძების შემდეგ, - მან ფრთხილად გახედა მარკს, - მარკუსის გამოღვიძების შემდეგ, თუ ის მანამდე ვერ მოახერხებს მის მოკვლას, ეცდება, რომ სათითაოდ და მოულოდნელად გამოგვიჭიროს, ერთდორულად სამის წინააღმდეგ მას შანსი არ აქვს.
კოვაქსმა კეფა მოიქექა, მოუთმენლად გაეთამაშა გვირგვინოსან ბეჭედს.
- ეს შეუძლებელია, - თქვა რებეკამ, - თქვენ სამნი ყოველთვის ერთად ვერ იქნებით, ეს უბრალოდ შეუძლებელია თქვენი და მარკის ცხოვრების განსხვავებული წესიდან გამომდინარე.
- გეთანხმები, - მიუგო ლუციუსმა, - ყველანაირად უნდა შევეცადოთ მარკის უსაფრთხოების უზრუნველყოფას, მანამდე მაინც, სანამ ის გადაწყვეტს და მარკუსი გახდება, - ისე თქვა, თითქოს მარკი იქ არ მჯდარიყო.
- ამას მე გავაკეთებ, - თქვა კოვაქსმა და მარკს მიუბრუნდა, - შენი გოგო უსაფრთხოდა, ახლა ზუსტად მისი სახლიდან მოვდივარ...
მარკი გაცეცხლებული წამოვარდა ფეხზე.
- შენ...შენ მასთან სახლში იყავი?
კოვაქსმა ცივი მზერით შეხედა.
- რა თქმა უნდა, არა, რა სისულელეა, მე მას და მის სახლს ვუთვალთვალებდი, მის სიმშვიდეს და უსაფრთხოებას ვიცავდი...ის ხომ შენი გოგოა და ვიფიქრე მარკუსის გამოღვიძებაზე არ დაგვთანხმდებოდი, ის თუ უსაფრთხოდ არ იქნებოდა.
- ჰო... - ნელა თქვა მარკმა, როდესაც შავგვრემანი ვამპირის სიტყვები გაიაზრა.
- მარკ, წამოდი, აქაურობას დაგათვალიერებინებ, - სიტუაციის განმუხტვა სცადა რებეკამ, მარკს ხელი ჩაჰკიდა და ტყის სიღრმეში მოჩხრიალე ნაკადულისკენ წაიყვანა.
პირველყოფილებმა უხმოდ გააყოლეს მათ თვალი, შემდეგ ლუციუსმა დაკვირვებით შეათვალიერა კოვაქსის მოღუშული სახე. კოვაქსმა მისი მზერა იგრძნო, მაგრამ არ შეიმჩნია, რებეკას ჭიქას დასწვდა და ყავა მოსვა, ტყეს გაჰყურებდა.
ლუციუსი დუმილს აგრძელებდა და კვლავ გაფაციცებით აკვირდებოდა კოვაქსის სახეს.
კოვაქსი კი თითქოს უდარდელად მიირთმევდა ყავას და ლუციუსის მზერის იგნორირების მიზნით ხმადაბლა ღიღინებდა რაღაცას.
ლუციუსის მზერა აუტანელი გახდა.
- ჯანდაბა... - ვეღარ მოითმინა კოვაქსმა, ყავის ჭიქა ხმაურით დადგა და მთელი ტანით შემობრუნდა ლუციუსისკენ.
ქერა ვამპირი თვალებმოჭუტული გამომცდელად უმზერდა.
- რა? - ჩაეკითხა კოვაქსი, - ასე რატომ მიყურებ? - და მზერა მაშინვე აარიდა.
- ესე იგი შენ მის უსაფრთხოებას იცავდი ხომ? - ირონიულად ჩაეკითხა ლუციუსი.
- რა თქმა უნდა, - მტკიცედ უპასუხა კოვაქსმა.
- შენ ის ბიბლიოთეკაში ნახე, მას მერე ყოველ დღე უთვალთვალებ, ლანდივით დაჰყვები, სიკვდილისგან იხსენი...ოღონდ ნუ მეტყვი, რომ ამ ყველაფერს ამ ბიჭის გულისთვის აკეთებ...შენ შეიცვალე კოვაქს, - განაჩენივით თქვა ლუციუსმა.
კოვაქსს პასუხი არ გაუცია, კვლავ ტყეს მისჩერებოდა.
- ყველაფერს ნუ გაართულებ, - ხელი მხარზე დაადო ლუციუსმა და მის ხმაში თანაგრძნობის ნოტმა გაიჟღერა.
- არ ვიცი, რა მემართება, - მოულოდნელად ჩუმად თქვა კოვაქსმა და ლუციუსის გასაკვირად ამოიოხრა, - თითქოს თავს ვერ ვანებებ...მინდა ყოველ წამს ვხედავდე, ვიცავდე და მასზე ვზრუნავდე...ჯანდაბა, გიკვირს ხომ ამის მოსმენა ჩემგან?
- არა, - თავი გააქნია ლუციუსმა, - პირიქით, მიხარია, რომ ამდენი საუკუნის შემდეგ შენში კვლავ ცოცხლდება გრძნობები.
კოვაქსმა უცნაურად შეხედა, აშკარად არ ელოდა ლუციუსისგან ამის მოსმენას.
- მე ურჩხული ვარ, - თქვა ტკივილით აღსავსე ხმით, ლუციუსისთვის თვალი არ მოუშორებია, - ის, როგორც კოლეჯის დამფინანსებელს, ისე მიცნობს, რეალურად კი.... - მან ხელი ჩაიქნია და ცის შორეთს გახედა, თვალის კუთხიდან გამჭვირვალე წვეთმა გამოაღწია, ლოყას ჩამოჰყვა და ნიკაპთან შეჩერდა. ეს ლუციუსს არ შეუმჩნევია. კოვაქსმა ლუციუსისგან მალულად თითით აიღო მბრწყინავი წვეთი და გაოგნებული დააშტერდა.
- ჯანდაბა, - გაიფიქრა მან, - ეს რაღაა? ნუთუ...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი La-Na

ანუ რა გამოდის კოვაქს მია შეუყვარდა?ახლა კი უფრო დამაინტერესა როგორ გაგრძელდება
ყოველ ახალ თავში ახალი კარტი იხსნება.ძალიან კარგია
--------------------
ლანა

 



№2 სტუმარი სტუმარი Chikochiko

ნუთუ? სად გაქრა ცინიკოსი კოვაქსი?:დდ გამოდის მიას მიმართ გრძნობები უჩნდება. მაგრამ მარკს რა მოუვა ეგ მაინტერესებს, ჯერ-ჯერობით ვერაფერს ვფიქრობ. ისეთი ისტორიაა, სადაც ვერ განსაზღვრავ რა შეიძლება მოხდეს შემდეგში და ინტერესიც მაგაშია. ველი უკვე ახალ თავს მოუთმენლად

 



№3  offline წევრი ჟიზელი

მე ვაფშე ის ვიფიქრე,რომ რებეკა და მია გარეგნობით ჰგვანან ერთმანეთს და კოვაქსის გრძნობებიც სწორედ ამასთაანაა კავშირში ^^ აქამდე სად ვიყავი და რატომ არ გკითხულობდი?!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent