შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჰალუცინაცია (თავი მეორე)


14-05-2018, 09:38
ავტორი ანი ჩიხლაძე
ნანახია 211

ჰალუცინაცია (თავი მეორე)

ამ ამბებიდან არც ისე დიდი დრო იყო გასული, როცა სოფო კვლავ გამოჩნდა ასპარეზზე; ისევ ბოლო მაგიდასთან დაჯდა და ისევ დაუსრულებლად გასცქეროდა ჰორიზონტს, თუმცა ამჯერად ყველამ ვიცოდით, რომ ის ყველაფერს კარგად ისმენდა. უნივერსიტეტის ეზოში განცალკავებით ჯდებოდა და წიგნაკში რაღაცაეებს ხატავდა. ყურადღებას ყოველთვის იპყრობდა, თუმცა ახლოს მისვლას არავინ ცდილობდა. იმ დღეს, როდესაც, არც ერთი ჩემი მეგობარი არ იმყოფებოდა უნივერსიტეტში, მას შორიდან კარგა ხანს ვუცქერდი და ბოლოს გადავწყვიტე მივსულიყავი. დღემდე, როცა ამ დღეს ვიხსენებ, ვერაფრით გამიგია, თუ რამ მიბიძგა ამ საქციელისაკენ.
---------------

-მშვენიერი ნახატია, ვუთხარი როცა დავხედე. ბლოკნოტი ნელა დახურა და ამომხედა. ასე ახლოდან არასოდეს ჩამიხედავს მის თვალებში, რომელიც ისეთი უძირო და სასოწარკვეთილი იყო, რომ სისხლი გამეყინა. თითქოს ცივი მზერა, სინამდვილეში კი საოცრად სევდიანი თავლები ჰქონდა. ხმა არ გამცა, თავი ჩახარა. - მე ანა ვარ, განვაგრძე. თუმცა უცებ გამაჩერა...
- ვიცი ვინც ხარ.
- ხოო? მაინც ვინ ვარ?
- ჩემი ჯგუფელი, რომელსაც დღეს არც ერთი მეგობარი გვერდით არ ჰყავს და გადაწყვიტა გამომელაპარაკოს.
- გულთმისანი ხარ?
- არა, პირდაპირი. გულწრფელად ჩამეცინა და შევატყვე, მასაც როგორ გაეღიმა.
- რა მოხდა მაშინ დეკანთან?
- არაფერი, ისაუბრეს, მე თამაშგარე ვიყავი.
- ეგ როგორ?
- არ გეწყინოს, არ მიყვარს საუბარი.
- ეგ ვიცი, მაგრამ მინდა გაგიცნო.
- რისთვის?
- უბრალოდ ინტერესი დაარქვი, არ ვიცი, რაც გინდა.
- დარწმუნებული ხარ?
- მგონი კი.
- კარგი წამოდი.
- სად?
- ჩემს თავს გაჩვენებ.
- ახლა? ლექცია გვეწყება ათ წუთში.
- შემიძლია ეგ ლექცია მე ჩაგიტარო. მგონი ხვდები, აქაური ლექტორები ჩვენს დონეს დიდად ვერ აღემატებიან.
- კარგი და სად მივდივართ?
- თითო ჭიქა დავლიოთ.
- მე არ ვსვამ.
- მაშინ შენს წილსაც მე დავლევ.
- იცი, არ მინდა ცუდად გამიგო, მაგრამ...
- ანა წამოდი! არ ვიცი რატომ, მაგრამ საკუთარ თავს, რომელსაც წასვლა უნდოდა და ჩემს შინაგან მეს, რომელიც დარჩენას მთხოვდა, ყურადღება აღარ მივაქციე, გონებიდან ამოვიგდე ომი, რომელიც გააჩაღეს... და სოფოს გავყევი...
ორი კვირაც არ გასულა იმ დღიდან, როცა სოფოს დამსახურებით სახლში პირველად მივედი ნასვამი. მშობლები გაოცებულნი მიცქერდნენ. მე, რომელსაც არასოდეს დამილევია, ერთ მშვენიერ დღეს, წაქცევამდე მთვრალი, ძლივს „ავიტანე“ საკუთარი თავი სახლში. აღარც კი მახსოვს იმ დღეს რამდენი დავლიეთ, მან თავისთან ამიყვანა. სახლი, რომელიც იმდენად უბრალო იყო, მახსოვს კარის ზღურბლთან როგორ შევჩერდი, ჩემთვის ვფიქრობდი, ნუთუ ეს გოგო აქ ცხოვრობს. მართალი ვიყავი, როცა მდიდარი მშობლების შვილი მეგონა, თუმცა აღმოჩნდა, რომ ოჯახიდან ჯერ კიდევ მაშინ წამოვიდა, როცა მამა გარდაეცვალა. ძლივს გამომიტყდა, დედამის მამის გარდაცვალების შემდეგ საყვარელი გაუჩენია, რომელიც სოფოზე ძალადობას ეცადა, თუმცა დედამ ეს არ დაუჯერა და სოფოც იძულებული გახდა დედისგან მოშორებით ამ „ჯურღმულში“ ეცხოვრა. წარმატებული დედის წარუმატებელ შვილს უწოდებდა საკუთარ თავს. აღმოჩნდა, რომ დედა საერთოდ არ ზრუნავდა მასზე, თუმცა ეს ფაქტი მას დიდად არ აღელვებდა, მიჩვეული იყო დამოუკიდებლად თავის გატანას. ბინა, რომელშიც ქირით ცხოვრობდა, ერთ პატარა ოთახს შეადგენდა, სადაც ერთი საწოლი, მაგიდა და რამოდენიმე სკამი იდგა, პატარა ფანჯარა ზედ გზის პირას გადიოდა და რადგანაც ეს ოთახი საერთო საცხოვრებლის სარდაფს უფრო გავდა ვიდრე ბინას, საკმაოდ ცივი და ნესტიანი იყო. კუთხეში გიტარა იდო, რომელზეც, როგორც შემდგომ აღმოჩნდა ფანტასტიურად უკრავდა; მაგიდაზე ფურცლები ეყარა, რაღაც უცნაური ნახატებით აჭრელებული. ოთახის ერთ კუთხეში, იატაკზე ეყარა უამრავი წიგნი. კარადა გამოაღო და თვალი მხოლოდ სასმლის ბოთლებს მოვკარი, ფანჯრის რაფაზე კი სიგარეტის ცარიელი კოლოფები ეწყო. კედლებზე თავისივე ნახატები ჩამოეკიდებინა და ასე, ერთ პატარა ოთახში გამოკეტილი, ატარებდა დროის უმეტეს ნაწილს. ძალიან ბევრი დავლიეთ და ნამდვილად არ მახსოვს რაზე ვსაუბრობდით, მხოლოდ ის მახსოვს, რომ დროის შეგრძნება სრულებით დავკარგე და როცა გონს მოვედი, უკვე შებინდებული იყო. ამ უცნაურ ადამიანს დავემშვიდობე და სახლში წავედი.
გათენდა თუ არა, უჩვეულო სიხალისით წამოვხტი, რაღაც გაცისკროვნებული სახე მქონდა, ღიმილი მომეფინა, ისე როგორც არასდროს, მიხაროდა სიცოცხლე, მიხაროდა გათენება, მიხაროდა მზე, მიხაროდა ყველაფერი რაც ხდებოდა. დედასაც, კი რომლისთვისაც ალბათ მეხუთე კლასის შემდეგ არ მიკოცნია, თბილად მოვეხვიე და ვაკოცე. გაოცებული და თვალცრემლიანი შემომციცინებდა და სიტყვა ვეღარ დაეძრა. მე, რომელიც ყოველ დილით ბუზღუნით გამოვდიოდი საძინებლიდან, დღეს უეცრად ასეთმა ლაღმა და სრულიად სხვა ადამიანმა გავიღვიძე. მიყვარდა ყველა და ყველაფერი, რაც კი ირგვლივ მოძრაობდა. დედასთან ერთად ყავა მხიარულად დავლიე და უნივერსიტეტში წავედი. სახლიდან გამოსვლისას გავიგონე, დედაჩემმა როგორ უთხრა მამაჩემს. - მგონი ანა შეყვარებულია. გამეღიმა, არ შევიმჩნიე და კარი გავიხურე. უნივერისტეტში მივედი თუ არა სოფო თვალებით მოვძებნე. ის ისევ აუდიტორიის ბოლოში მოთავსებულიყო. მასთან მივედი, თავი არ აუწევია ისე მითხრა: - გუშინ კარგი იყო, თუმცა შენთვის ამდენი რამ არ უნდა მომეყოლა. ვერ აღვწერ რა გრძნობამ შემიპყრო, თითქოს მოხუცი ვიყავი, რომელსაც ქარმა ყავარჯენი ააცალა და ეხლა სადაცაა წაიქცეოდა. უხმოდ გავეცალე და ჩემს ადგილს მივუბრუნდი. ლექციის მსვლელობისას არც ერთი სიტყვა არ მესმოდა, რამოდენიმეჯერ გავხედე სოფოს, რომელიც ისევ ისე, უკიდეგანოდ გასცქეროდა ჰორიზონტს, თვალიც კი გავაპარე იქითკენ, საითაც იყურებოდა, თუმცა ღრუბლების გარდა ვერაფერი დავინახე. დილის უეცარი სიხალისე წამებში დაიმსხვრა, ვერ მივხვდი რა დამემართა, ორი დღის შემდეგ თავი დავანებე სოფოზე ნერვიულობას და რეალურ ცხოვრებას დავუბრუნდი.
ერთ საღამოს, მე და ჩემი მეგობარი ბიჭი, გურამი თავისთან სახლში ვისხედით, (ჩვენ რაღაც სიმპატიის მაგვარი გვქონდა ერთმანეთის მიმართ, თუ სიმართლეს თვალებში ჩავხედავთ, ჩვენი მომავალი ჯერ კიდევ ბავშვობაში იყო გადაწყვეტილი. ეს ურთიერთობა ორი წარმატებული ოჯახის დაზავებას და კარგ გარიგებას უფრო ჰგავდა, ვიდრე ახალგაზრდა წყვილის თავაშვებულ სიყვარულს. მაგრამ ვერც იმას ვიტყვი, რომ მე და გურამს ერთმანეთი არ გვიყვარდა. გვიყვარდა, ძლიერადაც კი, მაგრამ არჩევანის უფლება რომ გვქონოდა, შესაძლოა ერთმანეთი არც არასდროს აგვერჩია.) ერთი სიტყვით მასთან ვისხედით, როდესაც ჩემს ტელეფონზე უცხო ნომრიდან ზარი შემოვიდა, რაოდენ უცანურიც არ უნდა იყოს, ეს სოფო იყო, მთხოვდა მასთან მივსულიყავი. დამაბნია მისმა სასოწარკვეთილმა ხმამ და გურამს ვთხოვე გავეყვანე, რადან უკვე გვიანი იყო. ისიც გამყვა და სოფოსთან მივედით. არასდროს დამავიწყდება ის კადრი, რომელიც მასთან დამხვდა, იატაკზე მუხლებით იდგა და გულამომჯდარი ტიროდა, თმები აწეწვოდა, თვალები ჩასისხლვოდა, იატაკზე წამლის რამოდენიმე ცარიელი ფლაკონი ეგდო, მოცელილივით დავეშვი მის წინ მუხლებზე და გულწრფელად ამატირა მისმა სასოწარკვეთამ. „არავინ მყავდა, რომ დამერეკა“, ძლივს ამოილუღლუღა ეს სიტყვები და ჩამეხუტა, სისხლი გამეყინა, მკლავები მაგრად მოვხვიე და როგორც უმწეო ბავშვი ისე ჩავიკარი გულში, საავადმყოფოში წავიყვანოთ, ჩამესმა გურამის ხმა, როგორც ჩანს საკმაოდ ბევრი აბი აქვს მიღებული. გურამმა მისი სიფრიფანა სხეული ხელში აიტაცა და მანქანის უკანა სავარძელზე თითქმის ნახევრად მკვდარი დაასვენა. იმ ღამით ექიმებმა სოფოს თავი სასწაულით გამოგლიჯეს სიკვდილს ხელიდან.

- დილამშვიდობის!
- აქ რას აკეთებ?
- როგორ ფიქრობ, მას შემდეგ რაც შენს გამო წუხელ გამოვიარე, აქ მარტოს დაგტოვებდი?
- მთელი ღამე აქ იყავი?
- მთელი ღამე გდარაჯობდი.
- რატომ?
- რომ არ გაგღვიძებოდა და ისევ არ გეცადა .
- არც მინდოდა.
- აბა რატომ დალიე ამდენი გამაყუჩებელი?
- არ გინდა წახვიდე და დაისვენო? გამოუძინებელი და დაღლილი სახე გაქვს.
- არ მინდა მარტო დაგტოვო სოფო.
- არაფერი მიჭირს, წადი.
- თუ დაგჭირდები დამირეკავ?
- აუცილებლად და მადლობა რომ წუხელ მოხვედი...
- თავს გაუფრთხილდი, ჯერ ადრეა სიცოცხლის ასე დასრულება!
- ხომ გითხარი არც მიფიქრია.
- კარგი, წავალ და მოგვიანებით მოვალ, ექიმმა თქვა, რომ რამოდენიმე დღე აქ უნდა გაატარო.
- არავითარ შემთხვევაში, სანამ წახვალ ექიმს დაუძახე.
- სოფო...
- კარგი, მხოლოდ ერთი დღე.
- შევთანხმდით!

ამ დღის შემდეგ, სოფოს მიმართ საშინლად შემიპყრო მზრუნველობის სურვილმა. მას გვერდიდან აღარ ვშორდებოდი, მიუხედავად იმისა, რომ ამის წინააღმდეგი იყო. მინდოდა მის გვერდით ვყოფილიყავი, მისი ცხოვრების თანამონაწილე გავმხდარიყავი, სულ მასზე ვფიქრობდი, მაშინაც კი მენატრებოდა, როცა ჩემთან არ იყო. რატომღაც მისით მოვჯადოვდი და მის გარდა ვერავის ვამჩნევდი. თავიდან ბედნიერებამ მოიცვა მთელი ჩემი სხეულიც და გონებაც, თუმცა დროთა განმავლობაში სიხარული ტანჯვად მექცა, რადგან მის გარეშე წამითაც კი ცუდად ვგრძნობდი თავს. როგორც კი ჩემგან წავიდოდა, საშინელი სიცარიელე და მარტოობა მიპყრობდა; გურამსაც ვეღარ ვაქცევდი სათანადო ყურადღებას, იმდენად ვიყავი სოფოს არსებობით დატყვევებული; მისი ცქერისას სინაზესა და რაღაც უცნაურ განცდას შევიგრძნობდი, ეს იყო ენით აღუწერელი, არაამქვეყნიური ნეტარება. მასზე ფიქრისას ჭიანჭველებიც კი დამირბენდნენ მთელ სხეულში, ასეთი რამ არასოდეს განმეცადა. როცა სოფო საუბრობდა, სულგანაბული ვუსმენდი, არ მინდოდა შემეწყვეტინებინა. ხან საოცარ რამეს იტყოდა, ხანაც სულელურს, თუმცა მე მაინც ვგიჟდებოდი მის ბავშურ, გულწრფელ ტიტინზე. ზოგჯერ თვალები აუციმციმდებოდა, ეს ძირითადად მაშინ, როცა რამე ძალიან გაახარებდა. ამ დროს, მე საერთოდ მავიწყდებოდა ვინ ვიყავი, მხოლოდ მისი ბედნიერება მანიჭებდა ამგვარ განცდას; თუ ოდნავ მოიღუშებოდა, წამსვე მთელი სხეული მეყინებოდა, აღარ ვიცოდი რა მეღონა, რომ ის ბედნიერი ყოფილიყო, ის ხვედრი შემემსუბუქებინა, რაც მკაცრმა ცხოვრებამ მას არგუნა.
სოფო ნიჭიერი იყო; თავის ასაკთან შედარებით გაცილებით მეტი იცოდა, მე მას თითქმის ყველაფერში ვესადაგებოდი გარდა ერთისა, ის მეტად თავაშვებული ცხოვრებით ცხოვრობდა, მისთვის ნარკოტიკი და მამაკაცები დღის ჩვეულებრივი შემადგენელი ნაწილი იყო. ბევრს ვკამათობდით ამ თემასთან დაკავშირებით, თუმცა იშვიათად თუ დამითმობდა და ერთი ორი დღით ამ ყველაფერზე უარს იტყოდა, მერე ისევ აიშვებდა. ცოტა დრო დაგვჭირდა, რათა ჩვენ ორნი ვქცეულიყავით ერთ განუყოფელ ნაწილად, მე მისი გავხდი, ის ჩემი, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით. ერთმანეთის გარეშე ცხოვრებას აზრი აღარ ჰქონდა. ის იყო ადამიანი, ვინც მე მჭირდებოდა, მე კი ის ვიყავი, ვინც მას სჭირდებოდა, რათა ეცხოვრა. მე ის საკუთარი ცხოვრებისაგან უნდა დამეცვა. მას ნამდვილად გააჩნდა უნარი, რაიმე საოცარი შეექმნა, ამისათვის კი ბიძგი და გვერდში დგომა სჭირდებოდა.
მახსოვს ერთხელ ისე დათვრა, ქუჩაში ერთ-ერთი მაღაზიის ვიტრინა ჩაამსხრია, მერე მეორე და სანამ უბნის პოლიციამ არ დააკავა არ მოისვენა. განყოფილებაში წაიყვანეს, მე ვეცადე გირაო გადამეხადა, თუმცა მშობლის ხელმოწერა მოითხოვეს და მეც იძულებული ვიყავი სოფოს დედისთვის დამერეკა. სიმართლე უნდა ვთქვა და ბევრი ხვეწნა-მუდარა არ დამჭირვებია, მალევე მოვიდა დედამისი, გირაო გადაიხადა, საბუთებს ხელი მოაწერა და სოფოს მანამ დაელოდა სანამ არ გამოუშვეს. მეც იქვე ვიცდიდი, სოფო განყოფილებიდან გამოვიდა და დედას მიუახლოვდა; ამ უკანასკნელმა კი სახეში გაარტყა, მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა. მახსოვს თუ როგორ ამიტანა სიცივემ, ერთიანად მოვწყდი, მოვიცელე და ლამის ჩავიკეცე; ნაბიჯი ვერ გადავდგი ატირებული სოფოსაკენ, რომელიც მუხლებზე დაცემულიყო, თავი ხელებში ჩაერგო და გულამომჯდარი ტიროდა. ბოლოს კი გამწარებულმა მომახალა: „-იცი რატომ გავაკეთე ეს? იცი რატომ ჩავლეწე მინები? იცი რატომ დავაჭერინე პოლიციას ჩემი თავი? იმიტომ, რომ დედა მომენატრა და მინდოდა მენახა, მე ხომ სხვაგვარად ის თავისთან არ მიშვებს“. ამ სიტყვების გაგონება და ჩემი ატირება ერთი იყო, მაშინ გავიფიქრე, რა უნდა მოხდეს, რომ ეს გოგო ბედნიერი იყოს-მეთქი. რა შეიძლებოდა ყოფილიყო ის, რაც მას შეავსებდა, იმ სიცარიელეს შეუვსებდა რასაც დაემონებინა. თითქოს მისი სული ბნელ ჭაობად ქცეულიყო და ხავსი მთლიანად ფარავდა, თითქოს დემონი ჩასახლებოდა, რომელიც საღად აზროვნების უნარს უკარგავდა. სისხლის მაგივრად მჟავე, აქოთებული მდინარე მიედინებოდა მის ძარღვებში, ის ვერ ამჩნევდა ვერაფერს კარგს, თუმცა კი მის ირგვლივ კარგი ნამდვილად არაფერი ხდებოდა. მე ის შემებრალა, ვაღიარებ მე თავდაპირველად მის მიმართ სიბრალული ვიგრძენი და არა სიყვარული, შემებრალა და რატომღაც ჩემთვის სულერთი არ იყო მისი ცხოვრება. შემებრალა თუმცა მისი გაცნობა საკმარისი აღმოჩნდა ისე შემყვარებოდა მხოლოდ მისით მეარსება, უსუსურ, დაუცველ ბავშვს გავდა. მე დედა არ ვიყავი, თუმცა მისთვის საყრდენი და იმედი გავხდი.
- რამე მოხდა?
- არა, რატომ მეკითხები?
- მითხრეს რომ გონება დაკარგე.
- არაფერია, კარგად ვარ.
- დარწმუნებული ხარ?
- კი ანა, აბსოლუტურად.
- და არ გინდა ყოველი შემთხვევისათვის ექიმს გაესინჯო? მე გაგყვები.
- ხომ გითხარი კარგად ვარ, არაფერი მჭირდება მართლა, ალბათ გადავიღალე.
- ამაში გეთანხმები, რაც შენ ნარკოტიკებს იყენებ და...
- აღარ გააგრძელო, საჭირო არაა, თუ ვერ შეამჩნიე გეტყვი, რომ ორი კვირაა არავისთან ვყოფილვარ.
- სიმართლე გითხრა, ეგ უფრო მაშინებს...
- კარგად ვარ, დამიჯერე.

გარკვეული პერიოდის შემდეგ სოფოს ცვლილება შევატყე. ეს მის ხასიათსა და ვიზუალზე მძაფრად აისახა, თითქოს გამოიფიტა, უფრო მეტად გაუფერულდა, გახდა, თვალებიც ჩაუშავდა, რაღაც გარდაიქმნა მასში და ვერაფრით ავხსენი რა, ხასიათიც საშინლად შეეცვალა, უფრო მეტად დანაღვლიანდა, თავსაც მარიდებდა, კონტაქტს გაურბოდა, ლექციებს აცდენდა, აღარც ჩემთან რჩებოდა, ზარებზეც იშვიათად მპასუხობდა, ძალიან შევშფოთდი, ამას შეშფოთებას ვერც ვუწოდებ, ეს უფრო სიკვდილთან მიახლოვებას გავდა, რადგან როგორც მან დაკარგა საკუთარი თავის კონტროლი, ასევე ვიყავი მეც. ვფიქრობდი, რომ მის თავს რაღაც ამბავი იყო, მთელი ერთი კვირა ვიტანჯებოდი. მერე საგონებელში ჩავარდი, როგორ სჯობდა _ ჩემი ეჭვები გამეზიარებინა, თუ ისე დამეჭირა თავი თითქოს არაფერი ხდებოდა. მე გაურკვევლობის გრძნობამ შემიპყრო და მანამ ვერ ამოვისუნთქებდი, სანამ მის შესახებ სრულ სიმართლეს არ შევიტყობდი.
ერთმანეთის მიყოლებით, ზედიზედ, ხუთი დღე, უნივერსიტეტში არ გამოცხადდა. არც ტელეფონს პასუხობდა, მხოლოდ ერთი შეტყობინება დამიტოვა, რომელშიც ბოდიშს მიხდიდა და პატიებას მთხოვდა. ასევე მთხოვდა, ცოტა ხნით მარტო დარჩენის უფლება მიმეცა. ხუთი დღე, ეს იყო სიგიჟის ბოლო მწვერვალი, მეტს ვეღარ გავუძლებდი. ამიტომაც, ხუთი დღის შემდეგ, სახლში ისე დავადექი წარმოდგენაც არ ჰქონდა ჩემი ვიზიტის შესახებ. გასაკვირია, მაგრამ სოფოს ბინა გამოუცვლია, ახალი მისამართი კი ძველმა მეზობელმა არ იცოდა, მისი ნომერი გამორთული იყო. თავდაპირველად შიშმა ამიტანა, რა არ ვიფიქრე, თუმცა ბოლოს ბრაზი მომერია მისი ასეთი საქციელის გამო, მე ხომ ამას არ ვიმსახურებდი. სახლში წავედი, ოთახში შევიკეტე და არავის დანახვა არ მინდოდა. უძილობა დამეწყო, ჰალუცინაციები; ამ გოგოს არსებობა ერთიანად მანადგურებდა, უბრალოდ სატანა იყო, რომელმაც ჩემი გონება მოწამლა და დაიმონა, არაერთხელ ვეცადე მასზე ინფორმაციის შეგროვებას, თუმცა ვერაფერს გავხდი. მის შესახებ არავინ არაფერი იცოდა. თითქოს მიწამ ჩაყლაპა. ერთ მშვენიერ დღესაც უბრალოდ ადგა და გაუჩინარდა, ყველაფერი რაც იყო, წამში, დაუფიქრებლად მოისროლა სანაგვეზე და ვინ იცის, იქნებ თვითონაც სანაგვეზე ამოყო თავი, ამის გაფიქრებაზეც კი გული მიწვრილდებოდა, მიუხედავად სიბრაზისა ძალიან ვღელავდი, უბრალოდ მინდოდა გამეგო, რომ კარგად იყო, რომ ცოცხალი იყო და არაფერი უჭირდა. მერე კი, თუ უნდოდა ჯანდაბაშიც წასულიყო, მე ხომ მეცოდინებოდა, რომ მისთვის ყველაფერი გავაკეთე. ასე გავატარე მტანჯველი ერთი თვე, სრულიად არაადეკვატური გავხდი, საკუთარი სუნთქვაც კი მაღიზიანებდა, ვერავის ვიტანდი და მეგონა ყველა რაღაცას მატყუებდა.
სოფოს გაუჩინარებიდან თვეზე მეტი გავიდა, ერთ დილას, რაღაც სხვაგვარი განწყობით გავიღვიძე, თითქოს სოფო დამვიწყებოდა, თითქოს გული თავისუფლად ცემდა, სისხლიც უფრო გამალებით მოძრაობდა შეშუპებულ ძარღვებში, ფანჯარაში შემოჭრილი მზის სხივებიც აღარ მაღიაზიანებდა, პირიქით, სახე მივუშვირე ღია ფანჯრიდან მზის მწველ სხივებს და წამიერად მთელი სხეული გამითბა. ჩიტების ხმა, რომლებიც მუდამ მაღიზიანებდა, იმ დილას, რატომღაც საოცრად ჰარმონიულად ჩამესმა ყურში, სულში მწვდებოდა და თითოეულ კიდურს მითრთოლებდა. სოფო არც კი გამხსენებია... უეცრად ვიგრძენი, სიყვარული მომწყურებია, იმ ჩიტებივით მომინდა ფრენა, რომლებიც ჩემ წინ ასე ლაღად დაფრიალებდნენ. ვიგრძენი, მომინდა გურამის სუნთქვა შემეგრძნო, მისი ტუჩები შემხებოდა და მისი ძლიერი მკლავები ჩემს სხეულზე ისე ლაღად ამოძრავებულიყო, როგორც ფრინველები მოძრაობდნენ ჰაერში. ტანზე ჩავიცვი და ღიმილიანი სახით მასთან წავედი, ვგრძნობდი როგორ მსურდა და მზად ვიყავი ამ სურვილის მისაღებად.
- აქ რას აკეთებ?
- მომენატრე, რამდენი დღეა სახლიდან არ გავსულვარ, შენი ნახვა მომინდა.
- რატომ არ დამირეკე?
- რამე მოხდა? მეგონა ჩემი ნახვა გაგახარებდა, სახლში არ შემომიშვებ?
- სჯობს გავიდეთ, მოსახურს ავიღებ.
- რატომ? რა ხდება?
- დედაჩემია სახლში.
- მერე რა, როდის აქეთაა დედაშენთან მმალავ, გამატარე. მიუხედავად გურამის წინააღმდეგობისა სახლში მაინც შევედი, იქ კი დედამისი არ დამხვდა... მეგობარი, რომელსაც ამდენი ხანი დავეძებდი... მაგობარი, რომელსაც ამდენი რამ გავუკეთე, მეგობარი, რომლის გამოც ამდენი ვიტანჯე, მეგობარი, თუ მას ეს სიტყვა კიდევ შეეფერება ჩემი საქმროს საწოლში, მშვიდ ძილს მისცემოდა.скачать dle 11.3




№1  offline წევრი mirandaa31

ამას ნამდვილად არ ველოდი.. არვიცი რა ვთქვა.. მოღალატე ხალხს ვერ ვიტან! თუმცა ეინასწარ არ გამოვიტან დასკვნას ვნახოთ შემდეგ თავში რა მოხდება დაველოდები..
--------------------
ხელმოწერა

 



№2 სტუმარი ❤❤❤

mirandaa31
ამას ნამდვილად არ ველოდი.. არვიცი რა ვთქვა.. მოღალატე ხალხს ვერ ვიტან! თუმცა ეინასწარ არ გამოვიტან დასკვნას ვნახოთ შემდეგ თავში რა მოხდება დაველოდები..

 



№3  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ეს ის არის რაც ვიფიქრე? გავოგნდი. არადა ძალიან მინდა ახსნა მოვუძებნო. მე სხვა მიზეზი მეგონა სოფოს გაუჩინარების, მაგრამ წინასწარ ვერაფერს დავასკვნი. დაველოდები მომდევნო თავს

 



№4 სტუმარი პასუხი

Chikochiko
ეს ის არის რაც ვიფიქრე? გავოგნდი. არადა ძალიან მინდა ახსნა მოვუძებნო. მე სხვა მიზეზი მეგონა სოფოს გაუჩინარების, მაგრამ წინასწარ ვერაფერს დავასკვნი. დაველოდები მომდევნო თავს



ხო დაველოდოთ ????

 



№5  offline წევრი ანი ჩიხლაძე

Chikochiko
ეს ის არის რაც ვიფიქრე? გავოგნდი. არადა ძალიან მინდა ახსნა მოვუძებნო. მე სხვა მიზეზი მეგონა სოფოს გაუჩინარების, მაგრამ წინასწარ ვერაფერს დავასკვნი. დაველოდები მომდევნო თავს



ხვალ იქნება ახალი თავი ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent