შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 11)


17-05-2018, 01:33
ავტორი ლათინო
ნანახია 615

ბოლო სიტყვა ჩემია (თავი 11)

მისი გამოლანძღვა მინდოდა,ისიც მინდოდა ის გასიებული თავი ჩემი ხელით გამეტეხა მაგრამ საბარგულში ვიყავი არც თუ ისე სახარბიელო მდგომარეობაში.ბევრი ვიფართხალე მაგრამ არაფერი გამომივიდა,ამიტომაც დაძინება გადავწყვიტე,სხვა არჩევანი მაინც არ მქონდა.
თვალები რომ გავახილე მაშინვე გარემოს მოვავლე თვალი. მანქანის საბარგულში ნამდვილად არ ვიყავი,მასზე ბევრად კომფორტულ და რბილ ადგილას ვიწექი.
კედლები ხის იყო,აივანიც, აივანზე გასასვლელი კარები კი მთლიანად მინის. საკმაოდ მოზრდილი ოთახი იყო.
ჩემი ყურადღება კედელზე გაკრულმა სურათებმა მიიქცია.
ფეხზე წამოდგომა შევძელი,რადგან ისევ ისე გაკოჭილი არ ვიყავი. სურათებს მივუახლოვდი,ოჯახური ფოტო იყო. ოთხი ბედნიერი და გაბრწყინებული სახე იყო გამოსახული. პატარა ბიჭში,რომელსაც შავი თმა აბურძგვნოდა ალექსანდრე მაშინვე ამოვიცანი. მამაკაცს რომ დავაკვირდი მივხვდი რომ ის ალექსანდრეს მამა იყო,რადგან ახლანდელი ალექსანდრე მას ძალიან ჰგავს.
ქალბატონიც უმშვენიერესი იყო,სავარაუდოდ დედამისი. მაგრამ ეს პატარა გოგონა ვინ იყო? კიდევ უფრო დავაკვირდი,მაგრამ რატომღაც ყურადღება გამეფანტა,მივხვდი რომ ვიღაც მიყურებდა. მივტრიალდი და კარებში გახევებული,დანაღვლიანებული და სახეწაშლილი ალექსანდრე დამხვდა. თვალები კიდევ უფრო ჩაშავებოდა და ჩამუქებოდა,ერთი წამით ცრემლიც გაუკრთა.
მისი დანახვისთანავე ჩხუბს და აყალმაყალის მოწყობას ვაპირებდი,მაგრამ როცა ასეთ მდგომარეობაში მყოფი დავინახე მივხვდი რომ ზედმეტად უადგილო იყო.
-ალექსანდრე?
-ხოო ალექსანდრე,მე ვარ ვერ მხედავ?
გაიწელა და ირონიით გაჯერებული ღიმილიც მტყორცნა. არა რა! ამ ადამიანს ვერასოდეს გავუგებ! რამდენიმე წამის წინ სახეწაშლილი და ფერდაკარგული იდგა კარებში,ახლა კი ირონიული ღიმილით დამცქერის.
-ზედმეტად სასაცილოა!
არც მე დავაკელი ირონია და მობეზრებულმა გადავატრიალე თვალები.
-აქ საიდან გაჩნდი?
სერიოზული სახითა და ტონით მკითხა.
-რა?
-აქ საიდან გაჩნდი თქო.
-როგორ თუ საიდან?! შენ არ ჩამტენე მანქანაში ხელ-ფეხ შეკრული?
-ა უი! ეგ მე ვიყავი? რატო არ მომტყდა ეს გასახმობი ხელები?!
-არ მეცინება!
-არც მე!
-წამიყვანე აქედან!
-სად?
-სახლში!
-ახლა ტყეში ხარ?!
-ალექსანდრე მართლა არ ვარ სიცილის ხასიათზე!
-რას ვიზამთ....გშია?
-დავფიქრდები....კი!
-ხოდა სამზარეულოში ჩადი და რამე მოამზადე,მეც მშია!
-მე არ მშია,შეგიძლია მოიმზადო და ჩახეთქო!
ცხვირი ავიბზუე და აივანზე გავვარდი.ისიც უკან გამომყვა,გვერდით ამომიდგა,მუაჯირს დაეყრდნო და სახეზე დაკვირვება დამიწყო. მე წარბშეკრულმა გავხედე.
-რატომ მათვალიერებ?
-შენ გათვალიერებ? აბა მარჯვნივ გაიხედე,ნახე რა ლამაზად ქსოვს ობობა აბლაბუდას!
ცინიკური ღიმილიც მიბოძა და თვალით მანიშნა ობობაზე,რომელიც მართლაც ქსოვდა აბლაბუდას.
-იდიოტი ხარ!
-ბევრს უთქვამს! მაგალითად იმედგაცრუებულ გოგონებს,რომლებსაც კოცნა უნდოდათ და არ ვაკოცე...
-მოკეტე! ნამდვილად არ მაინტერესებს შენი და შენი გოგოების თავგადასავლები.
-არადა როგორი საინტერესო და მრავალფეროვანია იცი?
-მოკეტე მეთქი!
-ფერია გამიბრაზდა?!
დამთბარი ხმით მკითხა,რამაც ჩემი დაბნევა და გამოშტერება გამოიწვია.
-დიახ გაგიბრაზდა!
ცხვირი ისევ ავიბზუე.
-ხოდა ფერიას გადაეცი რომ არ მანაღვლებს! და ისიც უთხარი რომ ჩემი კბილი დამიბრუნოს,ბალიშის ქვეშ რომ დავუდე!
თვალი ჩამიკრა და გამეცალა,მე კი გამოშტერებული დამტოვა.
მართლაც რომ ძალიან მშიოდა,ამიტომ სამზარეულოში ჩავლასლასდი და მაცივარი გამოვაღე. უამრავი რამ იყო,თუმცა მე მაინც კარტოფილის შეწვა გადავწყვიტე. კარტოფილის თლაში კი გონება გამინათდა და გამახსენდა რომ ხვალ დაბადების დღე მაქვს. ზედმეტად აჟიტირებული ვიყავი და ეს ჩემს თითზეც აისახა,რომელზეც დანა დავისვი შემთხვევით. დანა დავგდე და წყალს შევუშვირე თითი,სერიოზული არაფერი იყო,ამიტომ მხოლოდ სპირტით დავიმუშავე და "სანტავიკი" დავიკარი. კარტოფილი მზად იყო და ის ის იყო თეფშზე უნდა გადმომეღო რომ უკნიდან ვიღაც ამომიდგა და მთელ ხმაზე დაიღრიალა.
შეშინებულმა ბოლო ხმაზე დავიკივლე და თეფშიც გავტეხე.
-ალექსანდრე სულ გამოშტერდი? კინაღამ გული გამისკდა!
-კარგი მაპატიე,რავიცოდი თუ ასე შეგაშინებდი?!
-მართლა იდიოტი ხარ!
-ბევრს უთქვამს! აი იმ გოგოებს....
-მოკეტე!
მანაც დანებების ნიშნად ხელები აწია და სიცილით გავიდა სამზარეულოდან. თეფში ნამსხვრევები ავკრიფე და სანაგვე ყუთში მოვათავსე,სხვა თეფშზე გადმოვიღე კარტოფილი და ჭამას შევუდექი.
-მე არ მინდოდა?
სამაზერეულოში თავი შემოყო ალექსანდრემ.
-არა!
-კიბატონო,დავრჩები მშიერი!
-მანაღვლე!
......
-მეჩვენება თუ ესენი ორივე ერთად გაქრნენ?
ცოტნემ ოთახშიმყოფთ მზერა მოავლო.
-აბა რა გეგონა? მართლა ასე ერთმანეთზე გადაბმულები დაგვხდებოდნენ?
შეუბღვირა ქეთიმ.
-რა ხდება ვაჩე არ გპასუხობს?
-არც ერთი და არც მეორე! რა ჯანდაბა გავიგო ახლა სად არიან? ამ დაბადების დღის წინა დღეს რომ არ ჩაეხრჩო ზღვაში არ შეიძლებოდა? გამხდარიყო ოცდაერთის და მოეკლა მერე!
-ვაჩე რას ბოდიალობ ეხლა?
შეუბღვირა ნინიმ.
-კარგით ხალხო მართლა ხო არ დახოცავდნენ ერთმანეთს? რა დაგემართათ?
-აუ რო არ მგავდე ეჭვს შევიტანდი შენში რომ ნაშვილები ხარ. სულ არ ნაღვლობ შენს დაზე?
-ჯერ ერთი უფროსი მე ვარ! ამიტომ მე კი არ გგავარ შენ,შენ მგავხარ მე! და კიდევ,სანერვიულო და სადარდებელი რომ იყოს აქ ვერ გამაჩერებდით რომც დაგებით!
-ვაჩე მართალია!არამგონია რომ მართლა დაეხრჩოთ ერთმანეთი. ყოველი შემთხვევისთვის თაკო ცოცხალი იქნება,აი ალექსანდრესი რა მოგახსენოთ!
სიტყვით გამოვიდა ანი.
-აი რეკავენ!
-ვაჩე!
-რა გინდა?
-რეკავენ თქო!
-რეკონ მერე რა გინდათ?
-უპასუხე!
-კაი კაცო?! როგორ უნდა ეგ,რომელ "კნოპკას" დავაწვე?
დაეჯღანა შეყვარებულს და ტელეფონს უპასუხა.
-რა ჯანდაბა არ გასვენებთ? რას მირეკავთ რა გინდათ? მალე ბიძია გავხდები და პამპერსები მოგიტანოთ თუ რა ვქნა?
-ეგ კარგი იდეაა მაგრამ ჯერ პამპერსები ადრეა, შენს დას უთხარი რომ მაჭამოს რამე! მთელი ტაფა კარტოფილი თვითონ შეჭამა.
-რა გეგონაბა აბა რომ მიარბენინებდი?
-მეც დაგირეკე რა!
-რას გიშველი აბა მე აქ რო მირეკავ? ისე სად წააბუნძულე ჩემი და?
-სად და ჩემთან აგარაკზე!
-აუ არ დაგეზარა? მაგისთვის მე აქედან ქობულეთში არ ჩავიდოდი!
-აუ იდი რაა!
-ცნობისთვის რომ იცოდე მანდ ჩემი დაა და რამე რომ დაემართოს ხო იცი?
-ვიცი ვიცი! არაფერი მოუვა.
-გირჩევნია! ის ოთხი წელიც ამყოფინე.
-კარგი წავედი,იმეტებს მემგონი რაღაცას!
გაიცინა და ვაჩეს ტელეფონი გაუთიშა.
-არა რა რო ვამბობ დებიალია თქო ესეიგი დებილია!
-რა გავიგოთ ეხლა?
-არაფერი ნინიკო,არაფერი! აგარაკზე აიყვანა,თავისთან.
-და რატო დაგირეკეო?
-ჩემი ნინიკო ძალიან ღელავს მულზე და უთხარი რომ თავს კარგად გრძნობს და აქეთ მაძრობს სულს შიმშილითო.
-აუ ჩემი დაა რა!
გაიბღინძა ცოტნე და დის საქციელით გახალისებული დივანზე დაეზღნართა.
-აუ გინდათ ხვალ თავზე დავადგეთ?
ისევ ცოტნემ წამოყო თავი.
-აქ დაეტიეთ!
კოპები შეკრა ვაჩემ და ოთახში გაუჩინარდა.
-უჟმური!
მიაძახა ნინომ.
-ეს გოგოც მომწონს მე.
თავით ანიშნა ნინოზე და დივანზე ისევ გაიშოტა.
......
-კაი რა,მართლა ესე მშიერი უნდა დამტოვო?
-მაცივარი სავსეა რაც გინდა აიღე და შეჭამე არავინ გართმევს.
-რა ვჭამო,კომბოსტო? თუ სალათის ფურცლები?
-რომელიც შენ გინდა,ორივე კარგია.
-კარგი რა თაკოო!
-რა?
-მშია.
-ჭამე მერე რაც გინდა!
-მაჭმევ?
-რას?
-კარტოფილს.
-ჩემი ხელით გაჭამო თუ შენით შეძლებ?
-ირინიულობა არ გიხდება!
-შენ ხო რას ამბობ, გხატავს!
-მე ყველაფერი მიხდება და მხატავს,ნუ შეგშურდება.
-აჰაჰაჰა ცუდად ვარ,როგორ ხუმრობ ასე?
-არც ეგ გამოგდის.
-ეგ მანაღვლე კიდე!
-დღეს რა რიცხვია?
-21 ივლისი,რამ გაგახსენა?
-ხვალ 22-ია ანუ...
-ხო მერე?
სკამიდან წამოვიწიე და ღიმილით მივაშტერდი.
-არაფერი ისეთი,ნუკის აქვს დაბადების დღე და მივულოცავ დღეს ღამით,თორმეტზე.
სახე შემეცვალა,გული დამწყდა,მეწყინა. ჩემი დაბადების დღე არ ახსოვდა,აღარ ახსოვდა...თუმცა რა საჭირო იყო? ჩვენ ხომ ყველაფერი დავამთავრეთ?!...........მგონი.
ყელში გაჩხერილი ბურთი გადავაგორე და ჩამქრალი თვალებით შევხედე. საკუთაფ თავზე მეშლებოდა ნერვები,მაგრამ რა ჩემი ბრალია თუ მეწყინა?!
-აქ რატომ მომიყვანე?
-სალაპარაკოდ!
მაშინვე დასერიოზულდა ისიც.
-რა თემაზე?
-იმ თემაზე,რომლის დასრულებაც გინდა,მაგრამ ვერ მოგართვი!
გამიღიმა და თვალი ჩამიკრა.
-ვერ გავიგე?!
-ხო,ჩემგან წასვლა გინდა მაგრამ ვერ წახვალ...მატარებელმა გაგასწრო თაკსი!
-ალექსანდრე დამთავრდა გესმის? დამთავრდა! აღარ ვართ ერთად,აღარ! რატომ არ გესმის?
-როგორ არ ვართ?!
შეიცხადა გაოცებულმა.
-ეხლა ერთად არ ვართ?
-და ვართ?!
-კი!
-საიდან გამომდინარე ამბობ მაგას?
-მტკიცებულებები გჭირდება?
-დიახ,ვითხოვ!
-აუცილებელია რომ შეგახსენო?
-რა უნდა შემახსენო?
-ის რომ ბოლო სიტყვა ჩემია თაკსონ,ჩემი!
-ეგ ადრე იყო,ახლა აღარ !
-კი,კი! ახლაც.
-არა მეთქი!
-კი მეთქი!
-არა.
-კი.
-ა-რა
-კი!
-არა!
-კი
-კი.
-ხო,ვიცი!
გამეღრიჯა და დივანზე მოკლათდა,მეც მობეზრებულმა გავხედე და ოთახისკენ ავიღე გეზი. საწოლზე დავეზღნართე და ალექსანდრეს ლანძღვას შევუდექი.
-იდიოტი!კრეტინი!შტერი!უგემოვნო! უგემოვნო რა შუაშია? კაი იყოს ჩემი რა მიდის?! მაჩვი!ზღარბი!კოღო!კიბოსებრი!კალია! სკლეროზიანი!
-პეპელა,ფუტკარი,ბზიკი,ჭიანეველა....მიამატე ეგენიც!
უკან გადავბრუნდი და კარებში მდგომი ალექსანდრე შევნიშნე,რომელიც სალანძღავს სიტყვებს მაშველებდა.
-ხო,ეგენიც ხარ!ყველაფერი ხარ რაც კი არსებობს დედამიწაზე!
-ოუუ თაკსი,პირდაპირ მეუბნები რომ შენთვის ყველაფერი ვარ?
-ალექსანდრე ისედაც ნერვებმოშლილი ვარ და შემშვი! ხვალ ჩემით წავალ,მაგრამ დღეს თავი დამანებე!
-რა გჭირს,ასე უცებ რატომ შეგეცვალა ხასიათი?
-არ შემცვლია,შემშვი!
-შემირიგდი რა!
-არ გავბრაზებულვარ თქო!
-ეხლა არა,მაგრამ...ადრე?
-მაგას ვერ დავივიწყებ.
-უბრალოდ მაპატიე,გთხოვ!შეეცადე.
-ალექსანდრე! ვერ ვივიწყებ ვერა! ჯანდაბა! რატომ არ გესმის? არ შემიძლია დავიწყება,ვცდილობ მაგრამ არ გამომდის! ასეთ დღეში იმ სისულელის გამო ვართ!
-და შენ ამ სისულელეს ვერ მპატიობ?
-....
-ამახსნევინე მაინც!
-არაფერია ალექსანდრე ასახსნელი,მესმისმის შენი! ვიცოდი,თავიდანვე ვიცოდი რომ წახვიდოდი!უბრალოდ ვერ შევეგუე! ასეთი ვარ,ვერ ვეგუები!
თავი ვერ შევიკავე და ავტირდი,ისიც მოვიდა და ჩამეხუტა.
-კარგი დამშვიდდი! კარგი რა,ნუღარ ტირი...ხომ იცი რომ ვერ გიყურებ ასეთს?
-არ არის ჩემი ბრალი! მინდა და ვერ გირიგდები!
-ანუ გინდა? გინდა რომ შემირიგდე?
ვიგრძენი რომ გაეღიმა,ხმაზეც დაეტყო.
-მინდა,აღარ შემიძლია!
-კარგი,თორმეტ საათს დაელოდე!
-რას?
-ნახავ!
ეს მითხრა და ოთახი დატოვა.
მეც საწოლზე წამოვგორდი და ისე ჩამეძინა რომ ვერ გავიგე.
ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა.
-გისმენ ცოტნე!
ამოვიზმუვლე და გავიზმორე.
-რომელი საათია იცი?
-არა...მეძინა რა იყო?
-თერთმეტი საათი და ორმოცდათვრამეტი წუთია. დაბადების დღე უნდა მოგილოცო მთელი ორი წუთით ადრე! მერე სხვამ უნდა მოგილოცოს და ხაზები გადატვირთული იქნება.
-აუუ აბლუყუნდა კიდე,მიულოცე და მიგვალოცინე ჩვენც.
თორნიკეს და ვაჩეს ბუზღუნი ჩამესმა,რასაცა გოგონების ხმაც მოჰყვა თან.
-ხო კაი უიმეე ამდენი უჟმური სად შეიკრიბა?! ხო კაი გილოცავ თაკსონ...ღმერთმა დიდხანს გიცოცხლოს შენი უსაყვარლესი ძმა ცოტნე ჯანმრთელად და ბედნიერად,აბა გკოცნი დასვი დანია! გათიშე ტელეფონი სწრაფად!
ჩამყვირა ყურში და გამითიშა,დარწმუნებული ვარ ბევრ მუშტს მიიღებდა რადგან მილოცვა არავის აცადა. მეც დავუჯერე და ტელეფონი გავთიშე. თვალები მოვისრისე და საწოლიდან წამოვდექი,თუმცა ფეხი თოკს წამოვკარი და იატაკზე გავიშოტე.
-ვაი ფეხი! ამივიკნავლე და მაღკა ავიხედე.
ალექსანდრე მადგა თავზე და მიღიმოდა.სათლი გადმოატრიალა და ვარდის ფურცლები დამაყარა თავზე.
გაოგნებული ვაკვირდებოდი მის საქციელს,ვიღას ახსოვდა ფეხის ტკივილი.
ალექსანდრეც გვერდით მომიწვა და ჯიბეში ქექვა დაიწყო.ბოლოს სახე გაუნათდა და ჩემკენ შემოაბრუნა თავი.
-თანახმა ხარ ხო?
-რაზე?
-კი თუ არა?
-რავიცი მე....კი!
სახე ღიმილმა გაუპო და ჯიბიდან ლამაზთვლიანი ბეჭედი ამოაძვრინა.
-ალექსანდრე...ეს?
-ჰო,ამ წამს დამთანხმდი ცოლობაზე!
-მაგრამ....
-ჩშშ! შენ უკვე დამთანხმდი!
-ხო მართალია!
გავუცინე,ბეჭედი თითზე მოვირგე და მაგრად ჩავეხუტე.
იმ ღამით სამი საინტერესო რამ აღმივჩინეთ.
-პირველი ის რომ ფეხი ვიღრძე.
-მეორე ის რომ ალექსანდრეს უკვე ყველაფერი ვაპატიე.
-და მესამე,ალექსანდრე მართალი იყო-ბოლო სიტყვა მისია!





......
მდაჰ! disappointed ვიცი, ისევ შემაგვიანდა მაგრამ ვეცადე ცოტა მოზრდილი და კარგი თავი დამედო,იმედი მაქვს გამომივიდა....თქვენს შეფასებებს და შენიშვნებს ველოდები heart_eyesскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი Natia

Malmale romdadot argindat?

 



№2 წევრი teengirllove

არ მითხრა ,რომ ეს დასასრული იყო ! მართლა კარგი იყო და საცემი ხარ იმისთვის ,რომ ასე გვალოდინებ..საყვარელია ალექსანდრე , თან როგორ თხოვა ხელი..იცოდე ქორწილს არ გამომაპარაო ,მეჯვარე უნდა ვიყოოო :)))

 



№3  offline წევრი blondeangel631

მომეწონა და შემდეგს ველოდები heart_eyes heart_eyes

 



№4  offline წევრი ლათინო

teengirllove
არ მითხრა ,რომ ეს დასასრული იყო ! მართლა კარგი იყო და საცემი ხარ იმისთვის ,რომ ასე გვალოდინებ..საყვარელია ალექსანდრე , თან როგორ თხოვა ხელი..იცოდე ქორწილს არ გამომაპარაო ,მეჯვარე უნდა ვიყოოო :)))

არა დასასრული არ ყოფილა,კიდევ იქნება რამდენიმე თავი თუ არა ერთი მაინც. რაიცი რა მომიფრენს ://
ხოიცი მე ბოლო თავებს როგორ ვწერ ხოლმე
კის უ...♥♥♥

 



№5 სტუმარი სტუმარი ანი

მომეწონა კარგია თავია შემდეგ ველოდები მალე დადე

 



№6  offline წევრი meocnebe avadmyopi

ვუიმე რა კაი თავი იყო გოგონი
კი გვალოდინე თუმცა ძალიან კარგი იყო
და გადაფარა წყენა
ძლივს დავაწყვილეთ ესენი ხელმეორედ
მითუმეტეს სამუდამოდ............მგონი
მაიც კიდევ გველოდება თავები
heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№7  offline წევრი ლათინო

blondeangel631
მომეწონა და შემდეგს ველოდები heart_eyes heart_eyes

მიხარია :))
ვეცდები აღარ დავაგვიანო

Natia
Malmale romdadot argindat?

მე კი მინდა,მაგრამ ვერ ვახერხებ წერას...ყველანაირად ვეცდები აღარ დავაგვიანო ასე ძალიან.
♥♥♥♥

meocnebe avadmyopi
ვუიმე რა კაი თავი იყო გოგონი
კი გვალოდინე თუმცა ძალიან კარგი იყო
და გადაფარა წყენა
ძლივს დავაწყვილეთ ესენი ხელმეორედ
მითუმეტეს სამუდამოდ............მგონი
მაიც კიდევ გველოდება თავები
heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes

ოოუ მადლკბა გოგონი,მადლობა! ♥♥ჰო აი თავებზე მეც არ ვიცი რას ვიზამ ალბათ მალე დავასრულებ,ერთ თავში თუ რამდენიმეში ეგ არ ვიცი :/

სტუმარი ანი
მომეწონა კარგია თავია შემდეგ ველოდები მალე დადე

ყველანაირად ვეცდები რომ მალე დავწერო და ავტვირთო ♥♥♥

 



№8  offline წევრი naniko mindia

Ki gamogivida kargi iyo, agar dagviano velodebi shemdegs tavs ❤️❤️❤️❤️❤️
--------------------
lomidze

 



№9  offline წევრი Kaxcha

ალექსანდრე ძაან საყვარელია...❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent