შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 5] (18+)


18-05-2018, 14:00
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 403

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 5] (18+)

ბოგდანის ტყისპირა სახლში სიჩუმე გამეფებულიყო, ისევე, როგორც ჩაბნელებულ ტყეში, სადაც ხანდახან ბუ თუ დაიკივლებდა ხოლმე მჭახე ხმით. ჩაბნელებულ ზეცას აქა-იქ მუქი ღრუბელი ფარავდა, რომელთა შორისაც დრო და დრო უზარმაზარი, სავსე მთვარე გამოანათებდა ხოლმე. სახლის ირგვლივ, ბუჩქნარში ხანდახან გაიელვებდა ხოლმე ყვითლად ანთებული თვალები-მაქციები სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე ოცდაოთხსაათიან მეთვალყურეობას აწარმოებდნენ და ერთგულად იცავდნენ კლანის მეთაურს.
სახლის მეორე სართულზე, კორიდორში, ჯესიკას ოთახის წინ კედელზე მიყრდნობილიყო მაქციათა კლანის მეთაური, მისი მოადგილე კასტორი კი შორიახლოს იდგა და დაძაბული მზერით აყურადებდა ოთახიდან გამომავალ ხმებს.
- თითქმის უკვე შუაღამეა, - ბოგდანმა საათი შეამოწმა და ნერვიულად გახედა ფანჯრიდან მომზირალ ღამის მნათობს.
- იქნებ შევსულიყავით? - შესთავაზა კასტორმა, მთელი სხეულით თრთოდა, მიუხედავად იმისა, რომ კლანის ბეტა მაქცია იყო, თავშეკავების უნარით ძალზედ ჩამორჩებოდა მეთაურს, გრძნობდა, როგორ ედებოდა შინაგანი ცეცხლი, გრძნობდა საოცარი ძალის მოზღვავებას და ცდილობდა ყველანაირად შეწინააღმდეგებოდა იმ ფენომენის შემოტევას, რასაც მგელკაცებისთვის სავსე მთვარეობა ერქვა, ეს ბუნებრივი მოვლენა თვეში ერთხელ ხდებოდა, რა დროსაც მგელკაცები უზომო ფიზიკური ძალით ივსებოდნენ და რომ არა ბოგდანის განუსაზღვრელი ავტორიტეტი, ყოველ სავსემთვარეობისას სალემი უბედურების და ხოცვა-ჟლეტის ასპარეზად იქცეოდა.
- არა, - თავი გააქნია ბოგდანმა, - მან თავად უნდა გააცნობიეროს და იგრძნოს პირველი ტრანსფორმაციის ტკივილი.
- მისი მარტო დატოვება ძალიან საშიშია, - შეეპასუხა კასტორი.
- ის საკმაოდ გამძლე ჯაჭვებითაა დაბმული, - უპასუხა მშვიდად ბოგდანმა, - ამ ჯაჭვებს ყველაზე ძლიერი მგელკაციც კი ვერ გაწყვეტს, დამშვიდდი, ეს მხოლოდ რამდენიმე საათს გაგრძელდება, სანამ მთვარე ბოლომდე შეივსება, მერე კი შევალთ.
კასტორმა უხმოდ დაუქნია თავი და კორიდორში გაიარ-გამოიარა. ოთახიდან საწყალობელი ყვირილი და ძვლების მტვრევის ხმა მოისმა.
- ბოლო სტადია, - თქვა ბოგდანმა.
ოთახიდან გამომავალი ძვლების მტვრევის და ყვირილის ხმა საშინელმა, ცხოველურმა ყმუილმა შეცვალა და კასტორმა შეშფოთებით გადახედა ბოგდანს.
- შენ ყველაზე ხნიერი მაქცია ხარ ჩვენს შორის, ასეთი რამ ოდესმე მოგისმენია?
- არასდროს, - შეფიქრიანებული ხმით თქვა ბოგდანმა და ჩარაზულ კარებს ფრთხილად მიუახლობდა, - როგორც წესი, ისინი ყვირიან, ტირიან და ა.შ. მაგრამ ყმუილი? მის პირველივე სავსე მთვარეობისას?
ბოგდანმა კარის შეღება ვერ მოასწრო, შიგნიდან რაღაცის მტვრევის და შუშის მსხვრევის ხმა მოისმა და ყველაფერი ჩაწყნარდა.
- ჯანდაბა, - იყვირა ბოგდანმა და მხრით დაეტაკა კარს. ხის კარმა მისი დარტყმის ძალას ვერ გაუძლო, ანჯამებიდან ამოვარდა და ბოგდანი და კასტორი ჯესიკას ოთახში შეიჭრნენ, მათ თვალწინ უჩვეულო სანახაობა წარმოუდგათ.
საწოლი, რომელზეც გოგონა იყო დაბმული, ერთიანად დალეწილიყო, იატაკზე ავეჯის ნამტვრევები და მსხვილი ჯაჭვების ნაწყვეტები ეყარა, ფანჯრის შუშა ჩამსხვრეული იყო. ბოგდანმა გაგლეჯილი ჯაჭვი ხელში აიღო და გაოგნებული დააკვირდა, ასეთი რამ არასდროს ენახა, შემდეგ სწრაფად გაჩნდა ფანჯარასთან და ტყეს გახედა.
- ის ტყეში გაიქცა, - თქვა კასტორმა, - წავალ, ბიჭებს შევკრებ.
- არა, მოიცა, - შეაჩერა ბოგდანმა, - აზრი არ აქვს, ეს უაზრო რისკი იქნება, მას ალფას გარდა ვერავინ შეაჩერებს, თქვენ აქ რჩებით, ყველა, - მან ბოლო სიტყვა გამოკვეთილად მბრძანებლური ტონით წარმოთქვა, ფეხზე გაიხადა, ქურთუკი სკამზე დაუდევრად მიაგდო და სწრაფი მოძრაობით გაქრა ფანჯარაში.
.... ბოგდანი ტყეში მიჰქროდა, ძალიან სწრაფად, ტრანსფორმაცია არ გასჭირვებია, ის, როგორც კლანის ყველაზე ძლიერი მაქცია, ამას მხოლოდ რამდენიმე წამს ანდომებდა. სწრაფად და უშეცდომოდ მიჰყვებოდა მგლის სპეციფიკურ სუნს, რომლის გარჩევაც მხოლოდ მგელკაცებს შეეძლოთ, ას წელზე მეტი იყო გასული, რაც ამ ტყეში უკანასკნელად ნახეს ნამდვილი მგელი, მგელკაცების მუდმივად აქ ყოფნის გამო ისინი თანდათანობით გადაშენდნენ, ამიტომ იყო დარწმუნებული ბოგდანი, რომ ზუსტ კვალს მიჰყვებოდა-საკუთარი ქალიშვილის სუნს.
მცირე ხნის შემდეგ ბოგდანი მცირე მდელოზე შესდგა, თავი ოდნავ მაღლა ასწია და ჰაერი ცხვირით ჩაისუნთქა, მაქციის სუნის კვალი აქ მთავრდებოდა. ბოგდანმა მიმოიხედა. გვერდიდან რაღაცამ გაიფაჩუნა, ბოგდანმა მოტრიალება ვერ მოასწრო, გვერდიდან გრიგალივით დაეტაკნენ და მოისროლეს. ბოგდანმა ჰაერში რამდენიმე ბრუნი გააკეთა, მიწაზე მსუბუქად დახტა და ყრუდ დაიღრინა. მის წინ ახალგაზრდა მაქცია იდგა, წითური თმა მხრებზე სცემდა, სახის ლამაზი ნაკვთები სისხლით, ოფლით და ტალახით მოსვროდა, გაღებული პირიდან ეშვები მოუჩანდა, საიდანაც მდორედ ჟონავდა დუჟი, ხელები ოდნავ განზე გაეწია, თითებს წამახული კლანჭები აბოლოვებდა.
- ჯეს, გაჩერდი, - ბრძანა ბოგდანმა და ყვითლად მოელვარე თვალებში მიაშტერდა.
წითურთმიანმა მაქციამ დაიღრინა და ოდნავ მოიხარა წელში, ბოგდანი მიხვდა, რომ ჯესიკა თავდასხმას აპირებდა და მოემზადა.
- ჯეს, ეს მე ვარ, - კვლავ მიმართა ბოგდანმა, - ვიცი, რომ ჩემი გესმის.
ჯესიკამ ეშვები გაახრჭიალა და შემპარავი ნაბიჯით წამოვიდა ბოგდანისკენ. ალფა მაქციამ თავი დანანებით გააქნია და ამოიოხრა, არც ისე ადვილი აღმოჩნდა მაქცია-ქალიშვილის მოთვინიერება, ამიტომ მას ერთი გზა რჩებოდა, ალფა მაქციის მისტიკური ზემოქმედების უნარი უნდა გამოეყენებინა.
ბოგდანმა თვალები დახუჭა. მისმა სხეულმა და სახემ ტრანსფორმაცია დაიწყო, მკერდიდან ყრუ, შემზარავი ღმუილი ამოსდიოდა, სახის ნაკვთები შეეცვალა, გაუუხეშდა, თვალები ჩაუყვითლდა, მხრებში კიდევ უფრო გაიშალა, მაისურმა ვერ გაუძლო მისი სხეულის საოცარ ზრდას და ხმაურით გაირღვა, ბოგდანს ლოყებზე ბალანი გამოეზარდა, პირიდან კი ეშვებმა იწყო ჩამოზრდა, ისინი ოდნავ ჩამოსცდა ქვედა ტუჩს, ბოგდანი თითქოს სიმაღლეშიც გაიზარდა. ზუსტად ეს იყო კლანის ალფა მაქციის საოცარი უნარი. ჩვეულებრივ, როდესაც მაქცია ტრონსფორმირდებოდა, არ იცვლიდა სხეულის ფორმას, ეცვლებოდა მხოლოდ თვალის ფერი, ეზრდებოდა ეშვები და ფრჩხილები. ალფა მაქცია კი იზრდებოდა სიმაღლეში, მისი სხეული ტრანსფორმაციას განიცდიდა, ეზრდებოდა სხეულის კუნთოვანი ქსოვილი, ეცვლებოდა სახის ნაკვთები, ეშვები კი ჩვეულებრივ მაქციასთან შედარებით თითქმის ორჯერ გრძელი და საშინელი ჰქონდა.
ბოგდანმა ტრანსფორმაცია დასრულება ძლივს მოასწრო, რომ ჯესიკამ ნახტომი გააკეთა მისკენ.
- სდექ, - ჩაბნელებულ ტყეში ექოდ გაისმა ალფას მრისხანე, შემზარავი ღრიალი, ეს ხმა აბსოლიტურად განსხვავებული იყო ყველა სხვა მაქციის ხმისგან, ამ ხმას თითქოს თან საოცარი ძალა მოჰყვებოდა, ეს ხმა ვიბრირებდა და წითურთმიანი მაქციის ტვინის ყოველ კუნჭულში აღწევდა, ხელ-ფეხს უბორკავდა, ძალას აცლიდა და წინააღმდეგობის გაწევის ყოველგვარი მცდელობის სურვილს უკარგავდა.
ჯესიკა ძალაგამოცლილი დაემხო დემონ მგლად ქცეული კლანის მეთაურის წინაშე, შიშისგან თრთოდა, მიწამდე ჩაეხარა თავი და ვერ ბედავდა თვალებში შეეხედა მისთვის. მისი ტრანსფორმაცია დასრულდა. ახლა ჩვეულებრივ აზროვნებდა და კვლავ თვალწინ ედგა სცენა, რამდენიმე წამის წინ როგორ იხილა მოსიყვარულე მამის ალფად ტრანსფორმირება.
- ადექი, - უბრძანა ალფამ და ჯესიკა წამსვე დაემორჩილა.
ალფა შებრუნდა და სახლისკენ მიმავალ გზას დაადგა ნელი ნაბიჯით. ჯესიკა თავჩაღუნული გაჰყვა რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით, კვლავ მისი ძალის ზემოქმედების ქვეშ იყო, გაუცნობიერებლად ემორჩილებოდა მის ყოველ ბრძანებას და უცნაურ, დამთრგუნავ აურას.
სახლს მიაღწიეს. კასტორი უმალ მათ წინ გაჩნდა და საწოლის გადასაფარებელი შიშველ მხრებზე მოახურა გოგონას. ჯესიკამ თვალებით გადაუხადა მადლობა და არეული ნაბიჯით მიაშურა კიბეს.
ბოგდანი წამიერად გარდაისახა, კასტორის მოტანილი ქურთუკი გადაიცვა და სიგარეტს მოუკიდა, შემდეგ კმაყოფილებით გახედა ბეტა მგელკაცს.
- დამთავრდა, - თქვა მან, - ის უკვე მაქციაა. ახლა ემოციების კონტროლი უნდა ვასწავლოთ, ამას კი შენს გარდა ვერავის ვანდობ.
კასტორს თვალები გაუბრწყინდა და სწრაფად დაუქნია თავი.
- მე მივხედავ, - აღუთქვა და სწრაფი ნაბიჯით მიაშურა სახლს.
....ჯესიკა ძილში შფოთავდა, ხანდახან შეხტებოდა ხოლმე. მის სიზმარში წინა დღეს მომხდარი მოვლენები ფილმის კადრებივით ცვლიდა ერთმანეთს.
....ის და მია ფიცრულ ფარდულში მიწაზე ისხდნენ, ზურგით მიყრდნობოდნენ კედელს, მიას თვალებში შიში ჩასდგომოდა. ჯესიკას მისთვის მაგრად ჩაეჭიდა ხელი და გოგონას დამშვიდებას ცდილობდა. უამრავი საშინელი სიახლე მოულოდნელად დაატყდათ თავს, მაგალითად ის, რომ ეს მომხიბლავი ქერა ბიჭი, ვინც მათ გასეირნება შესთავაზათ და შემდეგ გოგონები გაიტაცა, ვამპირი აღმოჩნდა, ასევე ვამპირი იყო კოლეჯის დამფინანსებელი მისტერ კოვაქსი. ჯესიკას საბედნიეროდ, ჯარედმა ბოგდანის და ჯესიკას კავშირი ვერ დაადგინა, ამიტომ ამაზე სიტყვა არ დაუძრავს. ჯარედი დამცინავი სახით შეეხო მარკსაც და კოვაქსსაც, მიას ირონიულად ჰკითხა, შენი ლამაზი ღიმილის მოსაპოვებლად ადამიანს უფრო მეტი შანსი აქვს თუ პირველყოფილ ვამპირსო. მიას თავში ათასი რამ უტრიალებდა, უჩვეულო რეალობის აღქმა უჭირდა, ვერ დაეჯერებინა, რომ ეს ყველაფერი მართლა ხდებოდა.
ყველაზე მოულოდნელი კი ის იყო, რომ ჯარედმა ჯესიკა გაათავისუფლა, მას მხოლოდ მია სჭირდებოდა. გოგონა სახლში დაბრუნდა, მაგრამ მომხდარზე სიტყვა არ დაუძრავს, პრობლემები და საფიქრალი ისედაც თავზე საყრელად ჰქონდა, მომდევნო ღამეს ხომ ის მაქცია უნდა გამხდარიყო...



******



დაცარიელებულ ბარში მაგიდას ლუციუსი, რებეკა და მარკი უჯდნენ. კოვაქსი იქვე ბოლთას სცემდა შეფიქრიანებული. საკუჭნაოში ბარის მფლობელი იწვა გაკოჭილი და პირაკრული.
- გაუგებარია, რატომ გაათავისუფლა ჯარედმა ჯესიკა, - თავისთვის თქვა ლუციუსმა.
- მის ჯეკსონი კი დაიტოვა, - უპასუხა რებეკამ, - ვფიქრობ, მან არაფერი იცის მარკუსის გამოღვიძებასთან დაკავშირებით ჩვენი გეგმები და არც ის იცის, რომ ჯესიკა ბოგდანის შვილია, ეს რომ სცოდნოდა, გაცილებით უარესად წავიდოდა საქმე.
კოვაქსი სასმელების ბარს მიუახლოვდა, ვისკის ბოთლს თავი მოხსნა და მოიყუდა. რამდენიმე მოზრდილი ყლუპის შემდეგ ტუჩები სახელოთი შეიმშრალა და მარკს გახედა.
- ასე უქმად ჯდომას და სასწაულის ლოდინს აზრი არ აქვს, - თქვა მან, - რამე უნდა მოვიფიქროთ...სწრაფად უნდა მიიღო გადაწყვეტილება.
მარკმა ნერვიულად მოისრისა საფეთქლები და სიგარეტს მოუკიდა.
- მას ასე ვერ მოვექცევი, - დაღლილი ხმით გაეპასუხა, - სანამ მარკუსად ვიქცეოდე, მიამ ყველაფერი უნდა იცოდეს...
- ჯანდაბა, - იყვირა კოვაქსმა და ვისკის ბოთლი კედელს შეახეთქა, - ჩვენი არსებობის საკითხს განვიხილავთ.
- კოვაქს, - ლუციუსი ელვის სისწრაფით დაუდგა წინ, როგორც კი კოვაქსის ემოციური მდგომარეობის ცვლილება შენიშნა, - ეს საკმაოდ რთული საკითხია..
- ვითომ? - შეეპასუხა შავგვრემანი პირველყოფილი, - ეშმაკმაც დალახვროს ეს დამპალი ქალაქი, ეს ბიჭიც და ის გოგოც, ლუციუს, რატომ უნდა გვადარდებდეს ეს ყველაფერი, როდესაც შეგვიძლია უბრალოდ ავდგეთ და აქაურობას გავეცალოთ?
- აზრი არ აქვს, - ლუციუსის მაგივრად უპასუხა რებეკამ, - ჩვენ ყველა, ამ ბიჭის გამოკლებით, ძალიან კარგად ვიცნობთ კონორს და მის ბუნებას, ის ვამპირებზე მონადირეა და არ მოგეშვებათ, ამიტომ რა მნიშვნელობა აქვს, დაპირისპირება აქ მოგიწევთ თუ სხვაგან? თან მარკს შეუძლია მარკუსის გამოღვიძებაში დაგვეხმაროს, მარკუსის გარეშე მათ ვერ დაამარცხებთ...
- ჩვენ ერთხელ უკვე დავამარცხეთ ისინი, - დაიღრინა კოვაქსმა და მაგიდას ბრაზით დასცხო მუშტი.
- რა თქმა უნდა, - არ დანებდა რებეკა, - მაგრამ მაშინ მარკუსი ცოცხალი იყო, თქვენზე კი პირველყოფილებზე დაგეშილი პირველყოფილი არ ნადირობდა.
ლუციუსმა შეატყო, რომ კოვაქსი ოდნავ დამშვიდდა, ამიტომ თავის სკამს დაუბრუნდა მაგიდასთან.
- ყველას უნდა გამოვემშვიდობო, - თქვა მარკმა უცებ, - არ ვიცი რად ვიქცევი, ამიტომ...
- ეს გამორიცხულია, - ცივად თქვა ლუციუსმა და მარკს თვალი თვალში გაუყარა.
- მაგრამ...
- არანაირი "მაგრამ", - დაიღრინა ლუციუსმა და მუქარით გადმოიხარა წინ, - ადამიანთა ის რაოდენობა, ვინც ჩვენს შესახებ და ამ ზებუნებრივ სამყაროზე იცის, საკმაოდ დიდია, საფრთხე იმისა, რომ ჩვენ გამოაშკარავების საფრთხის წინაშე დავდგებით-ძალიან დიდია, - ის კვლავ სკამის საზურგეს მიეყრდნო, - შენ თუ მაინც გააკეთებ ამას, იძულებული გავხდები ვამპირთა კოდექსის მიხედვით ვიმოქმედო.
მარკი შემკრთალი უსმენდა ქერა ვამპირს, მანამდე არასდროს გამოუცდია მისი დამთრგუნავი აურის ზემოქმედების უნარი, ახლა კი დაიჯერა, რომ პირველყოფილები მიზნის მისაღწევად არაფერს მოერიდებოდნენ.
- რას გულისხმობ? - ჩაეკითხა მარკი.
- რისკი საკმაოდ დიდია, - უემოციოდ უპასუხა ლუციუსმა და კოსტიუმის შიდა ჯიბიდან ამოღებული მოვერცხლილი სარი შეათვალიერა, - შენ შენს მშობლებს ეტყვი, ისინი თავიანთ მეგობრებს, მეგობრების მეგობრებს და ა.შ. ჩვენს შესახებ მთელ სალემს ეცოდინება, ასეთ შემთხვევაში კი, - მან პაუზა გააკეთა და მარკს გახედა, - იძულებული გავხდები ყველა მათგანი დავხოცო.
- რა? - მარკი გაოცებული წამოვარდა ფეხზე, - შენ...შენ ხომ ასეთი არ ხარ.
ლუციუსი ელვისებური მოძრაობით ყელში სწვდა მარკს, წამის შემდეგ კი ბარის შორეულ კუთხეში კედელზე ჰყავდა აკრული და ცივი, მრისხანე მზერით ბურღავდა.
- შენ არაფერი იცი ჩემს შესახებ, - დაიღრინა მან, - არ იცი რა მაქვს ჩადენილი ამდენი საუკუნის განმავლობაში, შენ ჩემი ნამდვილი სახე არ იცი...მე შენ გაგაფრთხილე, ამას კი მხოლოდ ერთხელ ვაკეთებ, დამიჯერე, არც შენზე ამიკანკალდება ხელი, გასაგებია? - მან მძლავრად შეანჯღრია მარკი, როდესაც პასუხი ვერ მიიღო, - გასაგებია?
კოვაქსმა ჩაახველა და ფრთხილად მიუახლოვდა მათ.
- ლუციუს, დამშვიდდი...
- უკან, - დაიღრინა ლუციუსმა, სარი მოიმარჯვა და ჩასისხლიანებული თვალებით გახედა კოვაქსს.
კოვაქსმა სწრაფად შეაფასა მდგომარეობა, უხმოდ ასწია ხელები და დამნაშავე ბავშვის სახით გადგა გვერდზე. მან იცოდა, იცნობდა ლუციუსს-ვამპირთა "კანონის წიგნის" მცველს და დამნაშავეთა მსაჯულს, იცოდა რაოდენ სასტიკი და უმოწყალო ხდებოდა ხოლმე მთელ რიგ სიტუაციებში...
ლუციუსი კვლავ მარკს მიუბრუნდა.
- გასაგებია რაც ვთქვი?
- გასაგებია, - ამოიხრიალა სუნთქვაშეკრულმა მარკმა, როდესაც ქერა ვამპირმა ხელი შეუშვა და ნახევრად გაგუდული მის ფერხთით დაენარცხა იატაკზე.
ერთხანს ბარში უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა.
- მარკ, - თქვა რებეკამ ბოლოს, - დრო არ ითმენს, გასაგებია, რომ გინდა ყველას დაემშვიდობო, მაგრამ...პასუხი ახლავე უნდა ვიცოდეთ.
- აქვე და ახლავე, - დაემოწმა კოვაქსი.
მარკმა დალურჯებულ ყელზე ხელი მოისვა, კვლავ მაგიდას მიუჯდა და სიძულვილით გახედა ლუციუსს.
- მეგონა, მათგან განსხვავდებოდი, - ბრაზით მიუთითა კოვაქსზე.
კოვაქსმა ჩუმად ჩაიცინა.
- მე პირველყოფილი ვარ, ვამპირი, - უემოციოდ თქვა ლუციუსმა, - როდესაც საფრთხე ჩემი და ჩემი რასის არსებობას ემუქრება, ემოციები უადგილოა, - მან მწუხარე სახით გახედა ფანჯრიდან ტყის ზოლს.
მარკმა ბინძურად შეიგინა და შემდეგ რებეკას მიუბრუნდა.
- კარგი, - თქვა მან და სამივეს მზერა შეავლო, - თანახმა ვარ, მარკუსი გამოვაღვიძოთ... ეს როდის მოხდება?
- ხვალ, - უპასუხა საქმიანი იერით ქალმა, - ზუსტად ღამის თორმეტ საათზე.
- უსაფრთხო ადგილი დაგვჭირდება, - თქვა კოვაქსმა.
- არის ასეთი ადგილი, - მიუგო ლუციუსმა, რომელიც საკუთარ მყუდრო ფიცრულ სახლს გულისხმობდა, - რებეკა, ყველაფერი მზად გაქვს?
- რა თქმა უნდა, - თავი დაუქნია ქალმა და მარკს გახედა შეწუხებული და თანამგრძნობი მზერით, - მხოლოდ მარკის სხეული მჭირდება...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი talia

Moutmenlad veli xvalindel dges.

 



№2  offline წევრი ჰაიკო

რატომ, რა ხდება? wink
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent