შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 6]


19-05-2018, 14:21
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 237

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 6]

ვრცელ დარბაზში, რომელსაც ბრწყინვალედ მორთულ-მოკაზმული მარმარილოს სვეტები ამშვენებდა, საკმაოდ მრავალრიცხოვანი პუბლიკა შეკრებილიყო. უძვირფასესი ხისგან დამზადებული სავარძლები წრიულად იდგა, ასევე ლურჯი მარმარილოს ფილებით მოპირკეთებულ იატაკზე სქელი, მუქი შინდისფერი ნოხი ეფინა. დარბაზის ერთ მხარეს, ოდნავ შემაღლებულ ადგილზე ერთმანეთის გვერდით იდგა სამი სავარძელი, დარბაზში მდგართაგან განსხვავებული, უფრო მდიდრული, უფრო სრულყოფილი, ამ სამი სავარძლიდან შუა სავარძელს შავი ხავერდით გაწყობილი საზურგე და უცნაური იეროგლიფებით მორთული ფეხები ამშვენებდა.
დარბაზში შეკრებილნი ჯგუფ-ჯგუფად იდგნენ, ესენი იყვნენ უკიდურესად დახვეწილი მანერების, ელეგანტურად ჩაცმული მამაკაცები და ქალები, რომლებიც მშვიდად საუბრობდნენ და მაღალწელიანი სირჩებიდან ალისფერ, ბლანტ სითხეს მიირთმევდნენ.
უცებ საზოგადოების ყურადღება მეორე სართულიდან ჩამომავალ ხვეულ კიბეზე ნელი ნაბიჯით მომავალმა მამაკაცმა მიიპყრო, დარბაზში შეკრებილნი ერთდროულად, სინქრონულად შებრუნდნენ ყურადღების ობიექტის მიმართულებით და მამაკაცები ამაყად, ქალები კი აღტაცებით მიაჩერდნენ. ეს იყო მაღალი, ახოვანი მამაკაცი, დაახლოებით ორმოციდან ორმოცდაათ წლამდე, უკან გადავარცხნილი შეჭაღარავებული თმა მხრებზე ეყარა, სხარტი, მწვანე თვალებით ამაყად იცქირებოდა, შევერცხლილი წვერი სოლიდურ იერს სძენდა მის ისედაც თვალშისაცემ გარეგნობას, მაგრამ....მისგან თითქოს საოცარი სისასტიკე და ენერგია მოდიოდა, დამთრგუნველი ძალა, რომელსაც როგორც მზე, ისე ასხივებდა. მარჯვენა ხელში უძველესი სიმბოლოებით მოჩუქურთმებული ხის კვერთხი ეპყრა, მარცხენა ხელის არათითს კი მსხვილი ოქროს ბეჭედი უმშვენებდა, რომელზეც სამეფო გვირგვინის გამოსახულება იყო ამოკვეთილი...უკან მოჰყვებოდა შავ ტანისამოსში გამოწყობილი საშუალო სიმაღლის მამაკაცი, მათ კიბე ჩამოათავეს, დარბაზში შეკრებილი საზოგადოების მიერ უნებურად შექმნილი ცოცხალი დერეფანი გაიარეს და შემაღლებულ ადგილას მდგარ სავარძლებზე დაიკავეს ადგილი. მწვანეთვალება შუა სავარძელში ჩაეფლო, შავებში გამოწყობილი მამაკაცი კი-მისგან მარჯვნივ.
პუბლიკამ დარბაზში წრიულად მდგარი სავარძლები შეავსო და სიჩუმე ჩამოვარდა.
- ბატონებო, - თქვა მწვანეთვალებამ და დარბაზს თვალი მოავლო, მისი ხმა მტკიცედ და ფოლადივით ჟღერდა, - დღეს წარმოგიდგენთ ადამიანს, რომელიც ხვალ ჩვენს კლანს შემოუერთდება, მას განსაკუთრებული შინაგანი ძალა და შეუპოვრობა ახასიათებს, რაშიც სულ მალე თავად დარწმუნდებით.
შავტანისამოსიანმა კართან მდგომ მცველს ანიშნა, მანაც დარბაზის უზარმაზარი, ორფრთიანი კარი გაჭირვებით გააღო და გამოჩნდა მაღალი, შავგვრემანი, შავთვალა მამაკაცი, შავი თმა მხრებზე ტალღებად დაჰფენოდა, უჩვეულოდ სიმპათიური სახე და მტკიცედ მოკუმული ტუჩები ჰქონდა, რაც მის ურყევ ხასიათზე მიუთითებდა, გადაყვლეფილ მაჯებზე ბორკილი ედო, რომელიც ჭრილობებიდან გამონადენი სისხლით ალისფრად იყო შეღებილი, ტანთ თეთრი, დაფლეთილი სამოსი ეცვა, რომელსაც აშკარად ეტყობოდა სისხლის ლაქები, რომლებიდანაც ზოგი ძველი იყო, ზოგიც-სრულიად ახალი, ნახევრადშიშველი დაკუნთული სხეული ერთიანად ჭრილობებით და ნაიარევებით დაფარვოდა. აქეთ-იქიდან ორი მცველი ედგა, კარის გაღებისთანავე მათ ხელი უხეშად ჰკრეს საცოდავ ტყვეს და დარბაზში შეაგდეს, ტყვემ ინერციით გაიარა რამდენიმე ნაბიჯი და დარბაზის მარმარილოს იატაკზე დაეცა, ხმა არ ამოუღია, არც უყვირია, კვნესაც კი არ გაუგია დარბაზში შეკრებილ ბრწყინვალე პუბლიკას, რომელთა თვალებში თანაგრძნობის ნატამალსაც კი ვერ იპოვიდით, მათი მზერიდან მხოლოდ სიამაყე და ცივი ქედმაღლობა გამოსჭვიოდა, ისინი ზიზღით ათვალიერებდნენ სისხლით და ჭუჭყით მოთხვრილ მამაკაცს, რომელიც ჯერ ცალ მუხლზე წამოიმართა, შემდეგ გაჭირვებით წამოდგა ფეხზე და დარბაზს გამანადგურებელი მზერა მოავლო.
- გაბრიელ, - გადაულაპარაკა შავტანისამოსიანმა მწვანეთვალებას, - ვერ ვხვდები, რა საჭიროა ეს მასკარადი...
- ცოტაც მოიცადე, ნათანიელ, ცოტაც, - ღიმილით მიუგო გაბრიელმა, - ნუ იქნები სულსწრაფი.
დარბაზში შეკრებილთაგან რამდენიმე მამაკაცი და ქალი გარს შემოეხვია ბორკილდადებულ ტყვეს, ისინი ხელით ეხებოდნენ სახეზე, ტანზე, დამცინავ სიტყვებს არ იშურებდნენ და ისე აფასებდნენ მის ფიზიკურ ღირსებებს, როგორც გასაყიდი ნივთისას, ტყვე ყველანაირად ცდილობდა მათ მოშორებას, მაგრამ შებორკილი ხელები ამის საშუალებას არ აძლევდა, გული ტკივილით, შეურაცხყოფის გრძნობით და ზიზღით ავსებოდა თავისი მტანჯველებისადმი, მაგრამ ის უბრალოდ ადამიანი იყო, უსუსური, და ამ ზებუნებრივ არსებებთან გამკლავება არ შეეძლო.
მისი ღია ჭრილობებიდან მომდინარე სისხლი კიდევ უფრო ახელებდათ გაბრიელის აზარტში შესულ სტუმრებს, ისინი ტყვეს ხელს ჰკრავდნენ და ათასგვარი შეურაცხმყოფელი ეპითეტებით ამკობდნენ.
- აი, - ამბობდნენ ისინი, - ადამიანი, ყოვლად უძლური და დაუცველი, ისინი ისე ადვილად შეგვიძლია გავსრისოთ, როგორც მატლები, ისინი არაფერს წარმოადგენენ, ისინი უკანასკნელი არსებები არიან...
ერთ-ერთმა ვერ მოითმინა და მკერდში ძლიერად დაარტყა, ტყვე დარბაზის მარმარილოს სვეტს ზურგით შეეჯახა და პირქვე დაეცა, მისი პირიდან ამოხეთქილმა სისხლმა წითლად შეღება იატაკის მარმარილოს ფილები.
მამაკაცი გაჭირვებით წამოდგა ფეხზე, ხელით მოიწმინდა სისხლი და დაბინდული მზერით მოათვალიერა თავისი მტანჯველნი.
- მე თქვენ ყველას დაგხოცავთ, - შეშლილი ხმით დაიღრიალა მან, - ვერ დამიმონებთ...
მის სიტყვებს დარბაზში ხარხარით შეხვდნენ.
- ხედავთ? - დარბაზს მიმართა გაბრიელმა და თავი მოწონებით დააქნია, - მისი სულიერი გატეხვა შეუძლებელია, ის ჩვენ გვგავს და ჩვენიანი უნდა გახდეს, შეგვიძლია ეს ძალიან მარტივად გავაკეთოთ, მაგრამ მინდა, რომ მან ჩვენს წინაშე დაიჩოქოს და ერთგულება შემოგვფიცოს, როგორც მონამ, - გაბრიელი სასტიკი მზერით დააშტერდა ტყვეს.
- არასოდეს, - ამოიხრიალა მამაკაცმა და მისი პირიდან კვლავ იფეთქა სისხლმა, - მე თქვენ ყველას დაგხოცავთ....
გაბრიელმა ლურჯი მოსასხამი აიკეცა, წამიერად ძირს დაცემულის გვერდით გაჩნდა, თმაში ხელი ჩაავლო, მაღლა ააწევინა და ტუჩები ყურთან მიუტანა.
- ბატონო კოვაქს, მხოლოდ ერთი სიტყვაა საჭირო და თქვენი ტანჯვა დასრულდება, მხოლოდ ერთი სიტყვა, შემოგვფიცე.
მამაკაცმა რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ პირიდან მომდინარე სისხლის ნაკადი უშლიდა ხელს.
- მას რაღაცის თქმა სურს, ბატონებო, - წელში გაიმართა გაბრიელი და მცველებს ანიშნა, წამოაყენეთო.
მცველებმა იღლიებში ხელი გაუყარეს, ფეხზე ააყენეს ერთიანად დაუძლურებული ადამიანი და დარბაზისკენ შეაბრუნეს.
მამაკაცმა პირიდან სისხლი გადმოაფურთხა, დაუძლურებული ხელით სახეზე ჩამოშლილი თმა გადაიწია და გაბრიელს უტეხი მზერა მიაპყრო.
- არასოდეს, ეშმაკის მოციქულო, - ძლივს, გაჭირვებით ამოთქვა, შემდეგ ცნობიერება დაკარგა, მუხლები აუთრთოლდა და მარმარილოს იატაკზე მოწყვეტით დაეცა.
- ბატონ კოვაქსს არ სურს შემოუერთდეს უკვდავთა საზოგადოებას, - დანანებით, თვალთმაქცურად მიმართა ხალხს გაბრიელმა, - რა გაეწყობა, ამის გაკეთება მისი სურვილის საწინააღმდეგოდ მოგვიწევს, - და მცველებს ანიშნა, გაიყვანეთო.



******
მარკი ლოდზე იჯდა, ტბის პირას, თავისი და მიას საყვარელ ადგილას და ტბას გასცქეროდა ნაღვლიანი მზერით, ყველაფერი დასრულდა, მისი ადამიანები ცხოვრება, ამ ღამეს ის პირველყოფილი ვამპირი უნდა გამხდარიყო, ისეთივე შეუბრალებელი-როგორც ლუციუსი, ისეთივე სასტიკი და სისხლმოწყურებული-როგორც კოვაქსი...აღარ იარსებებდა შოკოლადისფერთავლება ულამაზესი გოგონა, რომელსაც ყოველ სასწავლო დღეს მოუთმენლად ელოდებოდა კოლეჯის შესასვლელთან, აღარც დედა იარსებებდა მისთვის-ყოველთვის თბილი და მზრუნველი, აღარც კეი-მხიარული, მუდამ დაბნეული, რომელსაც ყოველთვის სადღაც აგვიანდებოდა...მარკმა უნებურად აღმოაჩინა, რომ მის მოგონებებში აღარც მამა იქნებოდა, რომელთანაც ასე თუ ისე, შეძლო ურთიერთობის დალაგება, ყველასგან დაუმშვიდობებლად და სიტყვის უთქმელად მიდიოდა, სიმართლე მხოლოდ კეიმ იცოდა, მაგრამ მარკი დარწმუნებული იყო, რომ ბიძაშვილს არაფერი დასცდებოდა, ყველაზე მეტს კი საკუთარ მომავალზე ფიქრობდა, არ იცოდა ვინ გაიღვიძებდა მის სხეულში, ემახსოვრებოდა თუ არა რამე, თუნდაც მშობლიური ქალაქი, პრიმუმთა კლანის ჯადოქარი გარკვევით ვერაფერს ამბობდა, ან იქნებ იცოდა, რაც მოხდებოდა და ამიტომაც არაფერს ამბობდა?
მარკი ნაბიჯების ხმამ გამოარკვია. რებეკა მის გვერდით ჩამოჯდა ქვაზე, კენჭი აიღო და ტბაში მოისროლა.
- ერთ დროს მეც ჩვეულებრივი ადამიანი ვიყავი, - თქვა მან, - და ძალიან ბედნიერად ვგრძნობდი თავს ადამიანური ყოველდღიურობით, მაგრამ ერთხელაც ყველაფერი დასრულდა, ეს მაშინ მოხდა, როდესაც ჩემი უნარების და შორეული წინაპრების შესახებ გავიგე...
მარკს არაფერი უთქვია, კვლავ ტბას გასცქეროდა.
- მარკ, - გაისმა ხმა გვერდიდან.
მარკი და რებეკა შეხტნენ მოულოდნელობისგან, ტყიდან წითურთმიანმა გოგონამ გამოაბიჯა და როგორც კი რებეკას ხელზე ავბედით ბეჭედს მოჰკრა თვალი, მაშინვე შესდგა.
- ეს მაქციების ტერიტორიაა, - თქვა გოგონამ და ზიზღით მიაჩერდა, - აქ სისხლისმსმელების ადგილი არაა.
- მე ვამპირი არ ვარ, - ნაწყენი ხმით თქვა რებეკამ, წამოდგა, შუბლშეკრულმა გახედა ჯესიკას და მარკს მიუბრუნდა, - მარკ, იცი სადაც უნდა მოხვიდე.
მარკმა უხმოდ დაუქნია თავი. ჯესიკამ შეიცადა, სანამ რებეკა წავიდოდა, შემდეგ მარკს გვერდით მიუჯდა.
- მადლობელი ვარ დახმარებისთვის, - თქვა ბიჭმა.
- არაფრის, - გოგონას შეწუხებული ხმა ჰქონდა, - ვინ არის ის ქალი?
- ის პირველყოფილებს ეხმარება, - მიუგო მარკმა, - ალბათ უკვე იცი ამის შესახებ.
- ჰო, - თავი დაუქნია ჯესიკამ, - მამამ ყველაფერი მიამბო და ისიც ვიცი, რომ ომი თითქმის დაწყებულია, რა როლს თამაშობს აქ ჯარედი?
- არ ვიცი, - თავი გააქნია მარკმა, - მას არასდროს მქონია ურთიერთობა, მეც ჩვეულებრივი სტუდენტი მეგონა, ისევე, როგორც ყველას.
დუმილი ჩამოვარდა.
- ჯეს, - თქვა ბიჭმა და შემობრუნდა, - დღეს ყველაფერი დამთავრდება..
- რას გულისხმობ? - ვერ მიხვდა გოგონა.
- ამ ღამეს პირველყოფილები აპირებენ, რომ ჩემს სხეულში მარკუსი გააღვიძონ...
- რა? - გოგონა გაფითრებული წამოხტა ფეხზე და შეშფოთებულმა შეხედა მარკს, მას მამამისისგან მოსმენილი ჰქონდა დიდი ხნის წინ მომხდარი ომის შესახებ და იცოდა, ვინ იყო და რასაც წარმოადგენდა იდუმალი პირველყოფილი.
- ასეა, - თავი ჩაღუნა მარკმა.
- როგორ?
- რებეკა, - თქვა მარკმა, - ქალი, რომელიც აქ იყო, ჯადოქარია, მას შეუძლია მარკუსის სული ჩემს სხეულში გამოაღვიძოს.
- და შენ დასთანხმდი? შენ... შენ... - რებეკა სიტყვებს ვერ პოულობდა, - მიაზე არ გიფიქრია, ან მშობლებზე, ან მეგობრებზე...
- გამოსავალი არ მაქვს, - ამოიოხრა მარკმა, - ეს რომ არ გავაკეთო, ეს არსებები მთელ სალემს გაანადგურებენ, ყველას.
- ჯანდაბა, - თქვა გოგონამ, - ახლა გასაგებია....
- გთხოვ, არავის არაფერი უთხრა, არც მაქციებს, თორემ ლუციუსი და კოვაქსი მოვლენ და ყველას დახოცავენ, კარგი?
- არც მამაჩემს? - ეჭვით ჰკითხა ჯესიკამ.
- თუ მამაშენის სიკვდილი არ გსურს, ეს საიდუმლოდ უნდა შეინახო.
- კარგი, - დაუქნია თავი გოგონამ.
- და კიდევ, - განაგრძო მარკმა, - როდესაც ყველაფერი დასრულდება და მიას ნახავ, გადაეცი, რომ მე ის ძალიან, ძალიან მიყვარდა, და რომ მე სხვა გზა არ მქონდა, ყველაზე მეტად ამას მისთვის ვაკეთებ...
- აუცილებლად ვეტყვი, - აღუთქვა ჯესიკამ და მარკს თანაგრძნობით მოუთათუნა ხელი მხარზე, - მაგრამ ჯერ წინასწარ არაფერი ვიცით, მჯერა, რომ შენში ძველი მარკის რაღაც ნაპერწკალი მაინც დარჩება, მჯერა, რომ მიას იცნობ და თვითონ ეტყვი ამ ყველაფერს, და ისიც გაგიგებს, მას ხომ უზომოდ უყვარხარ.
მარკს ტკივილით აღსავსე ღიმილი გამოესახა სახეზე.
- ყველაზე მეტად ამაზე ვოცნებობ, არ მინდა მისი დაკარგვა, არ შემიძლია.
- არ დაკარგავ, - არწმუნებდა ჯესიკა, - შენ ხომ ისევ ის იქნები...უბრალოდ რაღაც-რაღაცეების გახსენება მოგიწევს.
- რებეკა ასეთი დარწმუნებული არ არის, - თავი გააქნია მარკმა, - ის ამბობს, რომ ჩემი სული სამუდამოდ გაქრება, რადგან ორი სული ერთ სხეულში ვერ იარსებებს, ეს მისი სიტყვებია.
ჯესიკას აღარაფერი უთქვია, ღრმად ამოისუნთქა და ტბას გახედა, სწუხდა, რომ ვერაფრით შველოდა მეგობარს, შეეძლო ბოგდანისთვის ეთქვა, მაგრამ მამის საფრთხეში ჩაგდება არ სურდა.
მარკი მიხვდა ჯესიკას წუხილის მიზეზს, თმა მხიარულად აუწეწა და გაუღიმა.
- ნუ დარდობ, იმედი დავიტოვოთ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, ბოლოსდაბოლოს, თავიდან გაგიცნობთ ყველას.
ჯესიკამაც გაიღიმა, ის მიაზე ფიქრობდა, ამ სუსტ არსებაზე, ერთადერთ ადამიანზე, რომელიც ამ ზებუნებრივი არსებების შეტაკებაში აღმოჩნდა ჩართული.
- ყველაფერი არა, - თქვა გოგონამ, - შენ პირველყოფილი ვამპირი გახდები, - მაქციების მტერი, ჩემი მტერი, ჩვენ ვეღარ ვიმეგობრებთ, მარკ...
მარკი ჩაფიქრდა, ჯესიკა ლოგიკურად აზროვნებდა, ვამპირები და მაქციები ხომ ისტორიულად მოსისხლე მტრები იყვნენ.
- მარკ, - სიჩუმე დაარღვია ჯესიკამ, - იქნებ შენ მაინც შეძლო ისტორიის გადაწერა, იქნებ დასრულდეს ეს საუკუნობრივი მტრობა.
- არ ვიცი, ეს რამდენად შესაძლებელი იქნება, - მიუგო მარკმა, - ჯერჯერობით კი მხოლოდ ერთ რამეზე ვნერვიულობ..
- მია, - თქვა გოგონამ.
- ჰო, - დაუდასტურა მარკმა, - ვცდილობ მომავალში გავიხედო და განვსაზღვრო, რამდენად მიიღებს მია ამ ყველაფერს, მაგრამ ვერაფერს ვფიქრობ.
- ყველანაირად უნდა ეცადო, - ხელზე ხელი დაადო გოგონამ, - ხომ იცი, შენი და მიას პირველი გულშემატკივარი მე ვარ და თუ თქვენ ერთმანეთს არ დაშორდებით, ძალიან გამიხარდება.
- ვეცდები, - თქვა მარკმა და სიგარეტს მოუკიდა, - მარკუსის გამოღვიძების შემდეგ თქვენი დახმარება დამჭირდება....
თორმეტს დაახლოებით თხუთმეტი წუთი აკლდა, როდესაც მარკმა ლუციუსის განმარტოებულ საცხოვრებელს მიაღწია და მაშინვე შენიშნა სახლის მიმდებარე ტერიტორიის სახეცვლილება. სახლის წინ ჩაბნელებულ, წრიულ, პატარა მდელოს ჩირაღდნების შუქი ანათებდა, რომლებიც მდელოს კონტურების გასწვრივ ასევე წრიულად იყო განლაგებული, წრის შიგნით პატარა სადგამებზე დამაგრებული სანთლები პენტაგრამის გამოსახულებას ქმნიდა, ხუთკუთხა ფიგურის ცენტრში ადამიანის საშუალო სიგრძის და დაახლოებით ერთი ფუტის სიმაღლის ბრტყელი ლოდი დაედოთ, ქვასთან რებეკა იდგა, მასაც უჩვეულო, მისტიკური ელფერი გადაჰკრავდა. გრძელი, კოჭებამდე დაშვებულ შავ მოსასხამში გახვეულიყო, ხელებზე და კისერზე უამრავი სამკაული აეხორხლა, შოკოლადისფერი თმა გაეშალა, თავზე უცხო ქვებით მოოჭვილი დიადემა ედგა, რომლის წინა ნაწილსაც წითლად მოელვარე პენტაგრამის გამოსახულება ამშვენებდა, ხელში ობსიდიანის შუშისგან დამზადებული დანა ეჭირა.
რებეკას მარცხნივ კოვაქსი იდგა, ტრადიციულად შავებში გამოწყობილი, წყვდიადივით შავი თვალებით და კობრასავით მომაკვდინებლად მომხიბლავი, მარჯვენა მხარე ლუციუსს ეკავა, რომლის მკაცრ სახეზე ვერანაირ ემოციებს ვერ ამოიკითხავდით, ცეცხლის შუქი სახეზე დასთამაშებდა და ცივ ცისფერ თვალებს შუშასავით უპრიალებდა, მას ზურგზე დაეწყო ხელები და მარკს მწუხარე სახით მისჩერებოდა.
მარკი დაჰიპნოზებულივით შესცქეროდა ამ მისტიკურ სურათს და ხმის ამოღებას ვერ ახერხებდა, ბოლოს, სიჩუმე კვლავ კოვაქსმა დაარღვია, როგორც ყველაზე მოუთმენელმა.
- დრო არ ითმენს, რებეკა, - მიმართა ქალს, - რამდენიმე წუთში თორმეტს გადასცდება.
რებეკამ უხმოდ დაუქნია თავი და მარკი ხელის ქნევით მიიხმო თავისთან, თითქოს შემკრთალი ჩანდა.
- არ მინდა წინასწარ რაიმეს იმედი მოგცე, - თქვა ქალმა, - არავინ იცის რიტუალის დროს რა მოხდება, ასეთ რამეს პირველად ვაკეთებ.
- ვიცი, - მარკს ხმა უთრთოდა.
- შენ ძალიან მამაცი ხარ, - ჩვეულებისამებრ, მაღალფარდოვანი ტონით მიმართა ლუციუსმა, - ვაფასებ შენს საქციელს, ამით ბევრ სიცოცხლეს გადაარჩენ.
- იმედია, - პასუხი დაუბრუნა მარკმა.
- გამოღვიძების შემდეგ, - ჩაურთო რებეკამ, - პირველი, ვისაც დაინახავ, ეს ლუციუსი იქნება, მასთან შენ არანაირი მტრობა და ცუდი მოგონებები არ გაკავშირებს, მე მართალია ჯადოქარი ვარ, მაგრამ მაინც ადამიანი ვარ, ამიტომ აქ ყოფნას არ გავრისკავ, აი კოვაქსმა კი თავის საქმისა თვითონ იცის...
- მე აქ ვრჩები, - კატეგორიული ტონით თქვა კოვაქსმა.
- დარწმუნებული ხარ? - ჩაეკითხა ლუციუსი, - არ მგონია, მარკუსს შენზე კარგი მოგონებები ამოუტივტივდეს.
- ეს თემა დახურულია, - მტკიცედ განაცხადა კოვაქსმა.
ლუციუსმა მხრები აიჩეჩა და მარკს მიუბრუნდა.
- სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა მარკ, - და ხელი გაუწოდა.
მარკმა ხელი ჩამოართვა და კოვაქსს გახედა, რომელსაც ხელის გაწვდა აზრადაც არ მოსვლია, მხოლოდ ძლივსშესამჩნევი ღიმილით დაკმაყოფილდა.
- დაწექი და ხელები გულზე დაიწყე, - უთხრა ქალმა.
მარკი გრილ ქვაზე წამოწვა, ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა და თვალები დახუჭა.
რებეკამ ობსიდიანის დანა ლუციუსს გადასცა, თვითონ გაცრეცილი, მრავალი სუკუნის ქარცეცხლგამოვლილი წიგნი მოიმარჯვა და შელოცვის კითხვა არამეულ ენაზე დაიწყო....скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი ჰაიკო

წამოვიდა კომენტები და ჯანსაღი კრიტიკა sunglasses
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№2  offline წევრი talia

Shen xar cemi sicocxlis mtavari azri.miyvatxar.shen cemi ert-erti sayvareli mwerali xarr. heart_eyes

 



№3  offline წევრი ჰაიკო

talia
Shen xar cemi sicocxlis mtavari azri.miyvatxar.shen cemi ert-erti sayvareli mwerali xarr. heart_eyes


რა საყვარელი ადამიანი ხარ და როგორი თბილი, დადებითი kissing_heart
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№4  offline აქტიური მკითხველი La-Na

კარგი რა ასეთ დროს იქნებოდა ახლა ისტორიის გაწყვეტა pensive საინტერესოა როგორი მარკი გამოიღვიძებს,უფრო სწორად მარკუსი
--------------------
ლანა

 



№5 სტუმარი ჰეილი

მოკლეედ ძალიან მომწონს შენი მოთხრობა❤საერთოდ ამ ჟანრზე ვგიჟდები, კოვაქსი რაღაცით კლაუსს მაგონებს????ერთი სული მაქვს ახალს როდის დადებ????

 



№6  offline წევრი ჰაიკო

ახალს ხვალ დავდებ wink დიდი მადლობა ყველას, მიხარია რომ ინტერესს არ კარგავთ.

La-Na
კარგი რა ასეთ დროს იქნებოდა ახლა ისტორიის გაწყვეტა pensive საინტერესოა როგორი მარკი გამოიღვიძებს,უფრო სწორად მარკუსი

ლანა მაპატიე, მაგრამ არ მინდა ინტრიგა მოვკლა laughing
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent