შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 9] (18+)


23-05-2018, 21:01
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 222

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 9] (18+)

ციხე-სიმაგრის ტიპის შენობას გარს ბაღი ეკრა, დეკორატიული ბუჩქები და მარადმწვანე მცენარეულობა თვალისთვის სასიამოვნო დასანახ პეიზაჟს ქმნიდა. ირგვლივ მხოლოდ ჩიტების ჭიკჭიკი და მერცხლების ჟრიამული ისმოდა. გამწვანებულ ბაღს კვეთდა წითელი აგურის ფხვნილით მოხრეშილი ბილიკი, რომელიც უზარმაზარ ალაყაფთან მთავრდებოდა. ამ ბილიკს ზურგზე ხელებდაწყობილი დინჯი ნაბიჯით მიუყვებოდა მამაკაცი, ქალს კი მარაო მოემარჯვებინა და მზის მცხუნვარე სხივებს მისი მშვენიერი სახის ამბორის და შოკოლადისფერი თმით თამაშის საშუალებას არ აძლევდა.
- მოხარული ვარ, რომ ყოველგვარი გაუგებრობა წარსულს ჩაბარდა, - ამბობდა მამაკაცი.
- თუ ღმერთი გწამს, გაბრიელ, - ირონიულად მიუგო ქალმა, - რა საჭიროა თვალთმაქცობა, მაშინ მარკუსი რომ არ გამომქომაგებოდა, ალბათ ახლა სისხლისგან დაცლილი ვეგდებოდი სადმე...
- მხოლოდ წამიერად დავკარგე კონტროლი, - თავი იმართლა გაბრიელმა, - მადლობას გიხდი მისი მოქცევისთვის.
ქალი შეჩერდა და გაბრიელს მწვანე თვალებში ჩააჩერდა.
- გაბრიელ, - მან პაუზა გააკეთა, - არ გეშინია, რომ მას ერთხელაც ყველაფერი გაახსენდეს?
გაბრიელმა დაუდევრად ჩაიქნია ხელი.
- არ გაახსენდება, - თქვა დარწმუნებით, - ნათანიელმა სამუდამოდ წაუშალა მეხსიერება.
- შენს ადგილას ასე დარწმუნებული არ ვიქნებოდი, - ჩაილაპარაკა ქალმა და გზა განაგრძეს.
- რას გულისხმობ?
- შენ იცი რასაც ვგულისხმობ, ნებისმიერ პირველყოფილს შეუძლია მას მეხსიერება აღუდგინოს, ამისთვის ნათანიელი სულაც არაა საჭირო.
გაბრიელმა წარბები შეჭმუხნა და ჩაფიქრდა. აწონ-დაწონა ქალის სიტყვები და სიტუაცია სწრაფად შეაფასა.
- შენი ვარაუდი, ვჰგონებ, არ უნდა იყოს საფუძველს მოკლებული, - მან გალავანს მიღმა ჩამუქებულ ტყეს გახედა, - მაგრამ თითოეული მათგანი რომ განვიხილოთ, ვინ შეიძლება წავიდეს კლანის ინტერესთა საწინააღმდეგოდ?
ქალს არაფერი უპასუხია, ოქროს წვრილ და გრძელ მუნდშტუკში ელეგანტურად მოათავსა სიგარეტი. გაბრიელმა მაშინვე მოუკიდა, რამოდენიმე კვირის წინ მომხდარის გამო ცდილობდა ქალთან ურთიერთობა გამოესწორებინა, ეს ქალი მხოლოდ მას კი არა, კლანსაც ჰაერივით სჭირდებოდა, გაბრიელი კი, უპირველეს ყოვლისა, სწორედ კლანის წინაშე აგებდა პასუხს.
- ლუციუსი ჩვენს წინააღმდეგ არ წავა, - თავისსავე კითხვას გასცა პასუხი გაბრიელმა, - ის უაღრესად კეთილშობილია, ის "კანონის წიგნის" მცველია და მისი ვალია კლანს ემსახუროს...მარკუსი კი.. - გაბრიელმა სიძულვილით წარმოთქვა ეს სახელი, - ყოველთვის ლუციუსის მხარეს იქნება, ასე რომ, - მან ღიმილით მოიფშვნიტა ხელები, - ამ ძაღლისშვილს ჩვენს წინააღმდეგ ძალა არ ეყოფა.
ქალი შეჩერდა და გაბრიელს შეხედა.
- ასე რატომ გეზიზღება კოვაქსი? მას შენთვის არაფერი დაუშავებია, პირიქით-შენ მას ოჯახი ამოუხოცე, მეხსიერება წაუშალე და პირველყოფილ ვამპირად აქციე.
- დიადი მიზნისთვის ნებისმიერის გაწირვა ღირს და ნებისმიერი საშუალება ამართლებს, - ავად დაისისინა გაბრიელმა, პირში დამდნარი ფოლადის გემო იგრძნო, მაგრამ მარკუსის გაფრთხილება გაახსენდა და ბრაზს წამსვე ამოსდო ლაგამი, ისევ ჩვეული-კეთილხმიერი და მოწყალე მმართველის ნიღაბი აიფარა.
ერთხანს უხმოდ მიუყვებოდნენ ბილიკს, შემდეგ გაბრიელი შეჩერდა, ქალს მკლავში გამოსდო ხელი და ბაღის სიღრმეში მდებარე პატარა შენობისკენ წაიყვანა.
- წამოდი, რაღაც მინდა გაჩვენო.
მათ თვალწინ გადაიშალა სურათი, რომელმაც სულით-ხორცამდე შესძრა ქალის ნაზი არსება.
უსახურავო შენობაში, რომლის კედლებსაც მსხვილი გისოსები წარმოადგენდა, ძალზედ მსხვილი ჯაჭვით იატაკში ჩასმულ რკინის რგოლებზე მიბმული იყო მაღალი, შავგვრემანი მამაკაცი, ის ცოფმორეულივით აბრიალებდა სასტიკ, წყვდიადივით შავ თვალებს, თმა სისხლით მოსვრილ სახეზე ჩამოშლოდა, ისევ ის თეთრი ტანისამოსი ეცვა, ალისფერი ლაქებით დამშვენებული. მამაკაცი გალიაში დამწყვდეული მხეცივით მიმოდიოდა ვიწრო საკანში და თვალებს შეშლილივით აბრიალებდა. ქალმა იცნო ბედკრული არსება, რომელიც მცირე ხნის წინ კლანის ულმობელი მეთაურის ბრძანებით პირველყოფილად აქცია.
- შეხედე, - სიამაყით მიუთითა ქალს გაბრიელმა, - ეს არსება მე შევქმენი, მე უნდა მიმადლოდეს თავის საცოდავ არსებობას მთელი თავისი დარჩენილი სიცოცხლის განმავლობაში.
ქალს არაფერი უთქვია, უფრო ახლოს მიიწია გისოსთან და მამაკაცი სიბრალულით შეათვალიერა.
- შენ მას ყველაფერი წაართვი, გაბრიელ.
- მე მას გაცილებით მეტი ვუბოძე, ვიდრე ოცნება შეეძლო, - მიუგო გაბრიელმა და საკნის შესასვლელთან მდგარ მზერაგაყინულ მცველს რაღაც ანიშნა.
მცველმა არბალეტი მოიმაჯვა, მამაკაცს დაუმიზნა და გაისროლა. ისარმა ოთახი გადაკვეთა და მამაკაცს ბარძაყში ჩაესო, იმავდროულად მცველმა საკანში სამი, შიშისგან სახეშეშლილი მამაკაცი შეაგდო.
- ვამპირები, - თქვა ქალმა.
გაბრიელმა ღიმილით დაუქნია თავი და საკანში გამომწყვდეულ მამაკაცს მიუბრუნდა.
- კოვაქს, მათ ჩვენი კლანის დამხობა განიზრახეს, - და ვამპირებზე მიუთითა, - მე გაძლევ იმის პრივილეგიას, რომ ისინი დასაჯო.
კოვაქსმა ყურადღებით მოუსმინა გაბრიელის თითოეულ სიტყვას, შემდეგ თავი ოდნავ დახარა, მკერდიდან შემზარავი ღმუილის ხმა ამოსდიოდა, ტუჩის კუთხეებიდან წვრილ ნაკადულებად ჩამომავალი სისხლი ნიკაპთან შეხმობოდა.
ვამპირების საწყალობელ ყვირილს კოვაქსის მხეცური ხარხარის ხმა შეერია, რასაც ძვლების მტვრევის და ხორცის გლეჯვის ხმა მოჰყვა....
- ასე დაემართება ყველას, ვინც კლანის ინტერესების წინააღმდეგ წავა, - განგებ ხმამაღლა და დამარცვლით წარმოთქვა გაბრიელმა და ფარული მუქარით გახედა ქალს...



******



კოვაქსმა სული მოითქვა, სწრაფი ნახტომით წამოიჭრა ფეხზე და ტანსაცმელი ჩამოიბერტყა.
- ფეხი არ მოიცვალო, - უბრძანა მიას და წამის უსწრაფესად ოთახის შორეულ კუთხეში გაჩნდა. გამჭრიახი მზერით ჩხრეკდა ოთახის ყოველ კუთხე-კუნჭულს, მაგრამ კონორის და ჯარედის კვალი არსად ჩანდა. მხოლოდ ერთი სხეული ეგდო ნანგრევებს და შემუსრული ავეჯის ნამსხვრევებში. კოვაქსმა კისერში ხელი ჩაავლო და ოთახის ცენტრში გამოათრია. ფეხზე წამოაყენა, მარცხენა ხელი ყელში ჩაავლო და ყინულივით ცივი მზერით მიაშტერდა.
- ბოგდან, მუხანათური თავდასხმა ყოველთვის არ იძლევა სასურველ შედეგს, - მან მარჯვენა ხელი მოიმარჯვა და თვალები წამიერად ექცა სისხლის ტბებად, - ამ ომის დასასრულს სამწუხაროდ შენ ვეღარ იხილავ.
- არა, - გაისმა გოგონას ყვირილი და კოვაქსს სასიკვდილოდ მოქნეული მარჯვენა ჰაერში გაუშეშდა.
გოგონა ფრთხილად მიუახლოვდა კოვაქსს ზურგიდან და ზურგზე ხელი დაადო. კოვაქსს გააჟრჟოლა და გული გაუცხელდა. მან ნელა დაუშვა ხელი, ბოგდანისთვის თვალი არ მოუშორებია.
- მის ჯეკსონ, ერთი მიზეზი მაინც მითხარით, რატომ არ უნდა მოვკლა.
- ის ჩემი საუკეთესო მეგობრის მამაა, - მავედრებლად ჟღერდა მიას ხმა, მან უცებ საკუთარ თავში აღმოაჩინა, რომ სულაც არ ეშინოდა ამ შავგვრემანი პირველყოფილის.
- არ გცოდინიათ მეგობრების არჩევა, მის ჯეკსონ.
- გთხოვ, - მიას კოვაქსის ზურგზე დადებული ხელი აუთრთოლდა, - გთხოვ, ნუ მოკლავ...
კოვაქსმა კბილები ბრაზით გაახრჭიალა, ბოგდანი სწრაფი მოძრაობით მოისროლა კედლისკენ და მიასკენ შემობრუნდა, მონუსხული ჩააჩერდა თბილ, შოკოლადისფერ თვალებში.
- მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ მთხოვე, - ყრუდ უთხრა გოგონას, - აქედან უნდა წავიდეთ.
მიამ თავი დაუქნია და უკან გაჰყვა მანქანისკენ მიმავალ უკვდავს.
ეზოში გასულმა კოვაქსმა ფრთხილად მოათვალიერა გარემო, შემდეგ დაელოდა, სანამ მია მანქანაში ჩაჯდებოდა, თვითონ საჭეს მიუჯდა და საბურავების წივილით დასძრა ადგილიდან, ტრასაზე გავარდა და სალემისკენ მიმავალ გზას დაადგა.
არცერთი ხმას არ იღებდა, მია შიგ და შიგ შეფარული მზერით შეათვალოერებდა ხოლმე, მტკიცე, სასტიკი გამომეტყველების უკვდავს, რომელიც დაძაბული ჩაფრენოდა საჭეს, აშკარად რაღაცაზე ფიქრობდა.
- კარგი, - თქვა ბოლოს და სვლა შეანელა, შემდეგ გზიდან გადავიდა და შეჩერდა, - პასუხები მჭირდება.
- პასუხები? - მია დაიბნა.
- ჰო, - კოვაქსის ხმა მბრძანებლურად ჟღერდა, - ვინ ხარ?
- ასეთი ტონით ნუ მელაპარაკები, - აღშფოთდა გოგონა.
კოვაქსმა ამოიოხრა, რაც დაახლოებით "ღმერთო მომმადლე მოთმინება"-ს ნიშნავდა.
- ვიცი, რომ მია ჯეკსონი გქვია, მაინტერესებს რა ძალას ფლობ, ორი პირველყოფილი და ალფა მაქცია მიწასთან რომ გაასწორე, - ირონიულად თქვა კოვაქსმა და სიგარეტს მოუკიდა.
მიამ ნაღვლიანი მზერით გახედა ტყეს, რომელიც მაგისტრალს ორივე მხრიდან ჩასდევდა.
- არ ვიცი, - თქვა მან, - ასეთი რამ არასდროს გამიკეთებია...მე ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ.
კოვაქსმა უხამსად ჩაიცინა.
- ისეთივე ჩვეულებრივი, როგორც მე.
მიამ ტკივილით აღსავსე თვალები მიაპყრო, რომლებშიც მარგალიტებივით უბრწყინავდა ცრემლები, კოვაქსმა თვალი აარიდა...
- არ ვიცი ეს როგორ გავაკეთე..
- კარგი, - კოვაქსი მიხვდა, რომ გოგონა ნერვული აშლილობის ზღვარზე იმყოფებოდა, - უნდა დაწყნარდე, - მან კვლავ ჩართო ძრავი და ნელი სვლით დასძრა მანქანა.
- მარკი სად არის? - მცირე ხნის შემდეგ იკითხა გოგონამ, - მეგონა ის მოვიდოდა ჩემთან...
კოვაქსს ყბებზე კუნთები აუთამაშდა, მაგრამ თავს სძლია.
- მარკს და ლუციუსს მცირე შეფერხება შეექმნათ, - თავი აარიდა პირდაპირ პასუხს.
- გასაგებია, - გულნატკენმა თქვა მიამ და ტყეს გახედა, შემდეგ კვლავ შემობრუნდა, - შენ...სისხლით იკვებები?
კოვაქსს გაეღიმა.
- ადამიანის და ვამპირის სისხლით.
- ვამპირის? - გოგონა აშკარად გაოცებული ჩანდა.
- რა თქმა უნდა, - კოვაქსმა გამოხედა და გაუღიმა, შემდეგ ცინიკურად დასძინა, - მეგონა საკმარისი მოვიმოქმედე, ეს რომ შეგემჩნია.
მიას ავეჯის ქარხანაში კოვაქსის მიერ მოწყობილი ხოცვა-ჟლეტის კადრები გაახსენდა და გააჟრჟოლა.
- ერთმანეთის სისხლს როგორ სვამთ?
- ერთმანეთის სისხლს არ ვსვამთ, მე პირველყოფილი ვარ, მათი სისხლი ჩემთვის იგივეა, რაც ადამიანებისთვის ენერგეტიკული სასმელი, სტიმულატორი, - კოვაქსს საკუთარ სიტყვებზე გაეცინა.
გოგონამ ფიქრიანად დაუქნია თავი.
- მათგან კიდევ იმით განვსხვავდებით, რომ ძალიან ძლიერი თვითკონტროლი გაგვაჩნია, - კოვაქსმა პაუზა გააკეთა, - მაგრამ მე მაინც ვფიქრობ, რომ ეს ინდივიდუალურია.
- რატომ გადამარჩინე? - არასასურველი შეკითხვა დასვა გოგონამ.
კოვაქსმა ერთბაშად შეაჩერა მანქანა და გაკვირვებული მზერით მოტრიალდა.
- არ უნდა გადამერჩინე?
- როგორ არა, უბრალოდ, შეგეძლო არ გადაგერჩინე, შენ ხომ მათზე გაცილებით სწრაფი ხარ, შეგეძლო ქარხნიდან წამოსულიყავი..
- შემეძლო, - დანებების ნიშნად ამოიხვნეშა კოვაქსმა.
- და რატომ არ წამოხვედი?
კოვაქსი შოკოლადისფერ თვალებში ჩააშტერდა, ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ ეხილა ასეთი ლამაზი თვალები, ახლა კი მეორედ ხედავდა. გოგონა უტეხი მზერით შეჰყურებდა, კოვაქსმა თავი გააქნია და გზას გახედა.
- ძალიან ბევრ შეკითხვას სვამ, არ მიყვარს, როცა ბევრ კითხვებს მისვამენ.
გოგონამ თავი ნელა დაუქნია.
- უბრალოდ, შენზე სხვანაირი წარმოდგენა მქონდა..
- სხვანაირი როგორი, კარგი? ვწუხვარ, თუ იმედები გაგიცრუე, - ცინიკურად ჟღერდა უკვდავის ხმა.
- არა, კარგი წარმოდგენა ეხლა მაქვს.
კოვაქსს პასუხი არ გაუცია, შეუმჩნევლად ჩაიღიმა და მანქანის მართვა განაგრძო..



******



კოვაქსი მობილურით დაუკავშირდა ლუციუსს.
- რა ხდება? - მოუთმენლად იკითხა ქერა ვამპირმა.
- ყველაფერი რიგზეა, გოგო უსაფრთხოდაა, - კოვაქსმა ცალი თვალით გახედა მიას, რომელსაც მშვიდად ჩასძინებოდა გვერდით სავარძელზე.
- კარგია. მარკუსმა გამოიღვიძა...
კოვაქსმა აპარატს ხელი მოუჭირა.
- ჰმ, მეგონა ცოტა დიდხანს ვიცოცხლებდი.
- შენ საფრთხე არ გემუქრება.
- რას გულისხმობ? - გაუკვირდა კოვაქსს.
- როგორ გითხრა, - შეყოვნდა ლუციუსი, - მარკუსს ვუთხარი, რომ მე მოვკალი, შენზე არაფერი იცის და იცი რა? ის თითქოს... სხვანაირია, რაღაცნაირად.
- თითქმის მანდ ვარ, - კოვაქსმა ტელეფონი გათიშა, მანქანა ლუციუსის საცხოვრებლის ეზოში შეიყვანა და მანქანა გააჩერა. გადმოსვლისთანავე შენიშნა ლუციუსი და მარკუსი, ისინი ვერანდაზე იჯდნენ და რაღაც სასმელს შეექცეოდნენ.
კოვაქსი ფრთხილი, შემპარავი ნაბიჯით მიუახლოვდა მათ, კიბეზე ავიდა და ვერანდის სვეტს მიეყრდნო, ყურადღებით დააკვირდა მარკუსს.
- გვიხარია, რომ მშვიდობით დააღწიე მათ თავი, - ლუციუსი წამოდგა და გაიღიმა, შემდეგ მარკუსს გახედა, - მარკუს...კოვაქსი ხომ გახსოვს?
მარკუსი წამის უსწრაფესად გაჩნდა კოვაქსის წინ, შეათვალიერა, მცირე ხანს თვალებში უყურებდა...ლუციუსს სხეული დაეჭიმა, ყოველ წამს მზად იყო, შუაში ჩახტომოდა მათ, მაგრამ...
მარკუსმა ხელები გაშალა და კოვაქსს მხრებზე წაავლო.
- რა თქმა უნდა, მახსოვს, - თქვა მან შემპარავი ღიმილით.
- ჩვენ ერთად ვართ, - მრავალმნიშვნელოვნად წარმოთქვა ლუციუსმა და მარკუსს თვალი-თვალში გაუყარა, შემდეგ კოვაქსს მიუბრუნდა, - გოგონა სად არის?
კოვაქსმა ხელით ანიშნა მანქანაზე.
- ცოცხალი სისხლი, - მარკუსს მზერაში სისასტიკე შეეპარა და კიბეებზე ჩასვლა დააპირა, მაგრამ კოვაქსმა ელვის სისწრაფით გადაუღობა გზა და მკერდზე ხელი მიადო.
- ეს რას ნიშნავს? - მუქარით დაიღრინა მარკუსმა.
- ის საკვები არ არის, - პასუხად დაუღრინა კოვაქსმა და საზარელი ეშვები გამოაჩინა, - უკან დაიხიე.
მარკუსს გაოცება გამოეხატა სახეზე, როდესაც კოვაქსის ასეთი სითამამე იხილა.
- არ მინდოდა, ჩვენი შეხვედრა ასეთი ყოფილიყო, - ის ყელში სწვდა კოვაქსს და მაღლა ასწია, მაგრამ ამ დროს ლუციუსის მძიმე ხელი იგრძნო მხარზე.
- მარკუს, ჩვენ ერთად ვართ, - გაიმეორა მან, - ეს გოგო ჩვენ გვეხმარება.
მარკუსმა რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ სიტყვა ჩანასახშივე გაუქრა, როდესაც დაინახა იშვიათი სილამაზის გოგონა, რომელიც თვალებგაფართოებული მიყრდნობოდა მანქანას და მათ უცქერდა.
- ჯანდაბა, - ჩაილაპარაკა ლუციუსმა და უკან აედევნა მარკუსს, რომელმაც კოვაქსს ხელი უშვა და გოგონასკენ გაემართა.
კოვაქსი მათ ვერანდიდან ადევნებდა თვალს.
მარკუსი და ლუციუსი მიას წინ შესდგნენ. ლუციუსი გაფაციცებული აკვირდებოდა მარკუსის ემოციებს, მაგრამ ჯერჯერობით ვერაფერს ამჩნევდა.
- მარკ, - წარმოთქვა გოგონამ და მისი უჩვეულო გარეგნობით გაოცებულმა ფრთხილად წარსდგა წინ ნაბიჯი.
მარკუსმა ლუციუსს გახედა, შემდეგ მზერა კვლავ გოგონაზე გადაიტანა.
- უკავრავად, ჩვენ ვიცნობთ ერთმანეთს?
- რა თქვი? - გაოგნებული ჩაეკითხა გოგონა, - ასე რატომ იქცევი, ან...
- მის ჯეკსონ, - სასწრაფოდ ჩაერია ლუციუსი, - სიტუაცია სერიოზულია, თანდათანობით აგიხსით ყველაფერს.
- მინდა, რომ აქვე და ახლავე ამიხსნათ, - კერპად იქცა გოგონა.
- მოკლედ, - გოგონა შეხტა, როდესაც უკნიდან კოვაქსის ხმა გაიგო, ის შეუმჩნევლად ამოსდგომოდა ზურგში, - მარკ კრამერი აღარ არსებობს, მის ჯეკსონ, თქვენს წინაშე მდგარი პიროვნება მარკუსია, ის პირველყოფილია, ისევე, როგორც მე, - მიაყარა კოვაქსმა.
- მაგრამ... - ცრემლებმა თავისით იპოვა გზა და გოგონას ხმა აუკანკალდა, - მას რა გაუკეთეთ, - გოგონა მთელი სხეულით აცახცახდა, მოიბუზა და ყვირილი დააპირა.
- ჯანდაბა, - იყვირა კოვაქსმა, - ოღონდ აქ არა მის ჯეკსონ, ოღონდ აქ არა..скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი pawu

აუუუ ხშირად დადე რა,დავიღალე ლოდინით

 



№2  offline წევრი mirandaa31

აუ რაა მაგარიააა... ძალიან მაგაარია უმაგრესი. დღეში ათჯერ შემოვდიოდი ხოლმე და ვამოწმებდი დაიდო თუარა. მოკლედ კოვაქსს როგორც გაბრირლი ექცეოდა საშინელებაა. გაბრიელი ვაფშე ნერვებს მიშლის. ან სადაა როარ ჩანს. ასეთი კოვაქსი ძალიან მომწონს ❤️ ძაან საყვარელია ❤️ ველოდები ახალ თავს
--------------------
ხელმოწერა

 



№3  offline წევრი ჰაიკო

სტუმარი pawu
აუუუ ხშირად დადე რა,დავიღალე ლოდინით

ხშირად ვერ ვდებ, ჩემი სტატუსიდან გამომდინარე დღეში ერთი თავის დადება შემიძლია.

mirandaa31
აუ რაა მაგარიააა... ძალიან მაგაარია უმაგრესი. დღეში ათჯერ შემოვდიოდი ხოლმე და ვამოწმებდი დაიდო თუარა. მოკლედ კოვაქსს როგორც გაბრირლი ექცეოდა საშინელებაა. გაბრიელი ვაფშე ნერვებს მიშლის. ან სადაა როარ ჩანს. ასეთი კოვაქსი ძალიან მომწონს ❤️ ძაან საყვარელია ❤️ ველოდები ახალ თავს

მადლობა მირანდა, მიხარია რომ მოგწონს. გაბრიელს რაც შეეხება, ალბათ მალე გამოჩნდება ;)
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent