შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 13] (18+)


31-05-2018, 20:14
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 317

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 13] (18+)

... ყველაფერი რძისფერი ნისლის მუქ საბურველში იყო გახვეული, რომელიც მას ყოველი მხრიდან შემორტყმოდა, ნელა მიდიოდა, ფრთხილად, ფეხაკრეფით, საბრძოლო პოზაში, ოდნავ წელში მოხრილი, მოჭუტული თვალებით, ყველაფერს აკონტროლებდა გარშემო, ყველა მოძრაობას, უმცირეს ხმაურს, ის ხომ მტაცებელი იყო, ყველაზე ძლიერი, ყველაზე სწრაფი, ყველაზე დაუნდობელი, როგორც სიკვდილი...
გვერდიდან რაღაც დაეტაკა და მოისროლა, ზურგზე არ დაცემულა, კატასავით მსუბუქად დახტა ოთხზე და ნადირივით მიმოიხედა, ვერავინ დაინახა, ვერც სუნი იგრძნო, სისხლის, ვერც ოფლის, ვერც შიშის, მაგრამ იგრძნო-ბრაზის, განრისხების, ეს ყველაფერი შინაგანად, სულიერად, ფიზიკურად კი-კუნთების დაძაგვრა, სხეულის ყოველი სანტიმეტრის დაჭიმვა, პირში დამდნარი ფოლადის გემო, ამღვრეული, წყვდიადივით ჩაშავებული თვალები, ენით შესაგრძნობი წვეტიანი ეშვები, მკვლელობის სურვილი, განადგურების სურვილი, გაქცევის სურვილი... გაქცევის, ყველასგან, ყველაფრისგან, ყველაზე მეტად კი საკუთარი თავისგან...
რძისფერი ნისლი კი ყოველი მხრიდან უტევდა, რაღაც იყო საშინელი ამ ნისლში, მასზე ძლიერი, მასზე სწრაფი, იყო რაღაც, რაც დარჩენას აიძულებდა, პასუხისმგებლობის აღებას აიძულებდა, ამ რაღაცამ უკვე შემოარტყა უწყვეტი ჯაჭვები, საიმედოდ დააბა, როგორც ნადირი, ამ ქალაქზე, ამ სიტუაციაზე, შოკოლადის ტბებზე...
მტანჯველი ბურანისგან მობილურის ზარმა გამოაფხიზლა. ხელი გაიწოდა და ტუმბოზე მოაფათურა, ეზარებოდა თვალების გახელა, თორემ არ დასჭირდებოდა ხელის ფათური, ის ხომ სიბნელეშიც ისევე ხედავდა, როგორც დღის სინათლეზე. როგორც იქნა იპოვა, ეკრანზე გამოსახულ ნომერს დააკვირდა და წამიერად გამოფხიზლდა, სწრაფად წამოჯდა და ფართო საწოლის მუხის თავს მიეყრდნო კუნთოვანი ბეჭებით.
ერთხანს ეკრანს დაჰყურებდა, ვერ იჯერებდა, ეს ნომერი თუ როდისმე დაფიქსირდებოდა მის ტელეფონში, მაგრამ ფაქტი სახეზე იყო, ის რეკავდა და რეკავდა განუწყვეტლივ.
- აშკარად შეუფერებელი დრო შეარჩიე, - ცინიკურად ჩასძახა.
- მართლა? - ტელეფონის მეორე მხრიდან გოგონას შემკრთალი ხმა გაისმა, - თუ არ გცალია, შემიძლია მოგვიანებით დაგირეკო..
- არა, არა, გისმენ, - უფრო მოხერხებულად მოეწყო.
- მინდოდა მარკზე გველაპარაკა, - გაისმა მცირე დუმილის შემდეგ.
გული წამიერად აემღვრა, მაგრამ სწრაფადვე შეძლო ემოციების მოთოკვა.
- რა ხდება?
- როგორ ფიქრობ, მისი დაბრუნება შესაძლებელია?
- არ მგონია.
- რატომ?
- რებეკას ასეთი რამ არასდროს გაუკეთებია, თან ვფიქრობ, მარკუსიც არ იქნება თანახმა, რომ ისევ დავაძინოთ, ხომ გესმის.
ამ სიტყვებს კვლავ დუმილი მოჰყვა.
- მესმის... კარგი, დაივიწყე, არ უნდა დამერეკა.
- არაუშავს, მეგობარს შეგიძლია ნებისმიერ დროს მიმართო, - სარკასტულად ჩაიცინა.
- ჰო.... ისე, შენს სიტყვებზე ვფიქრობდი და ერთი შეკითხვა დამებადა.
- დაკითხვა გრძელდება? - ამოიოხრა.
- არა... შეგიძლია არ მიპასუხო.
- რა გაინტერესებს? - წამოდგა, სამზარეულოში გავიდა, მაცივრის კარი გამოაღო, სისხლის პაკეტი გამოიღო, ხელის მოჭერით გამჭვირვალე ჭიქაში ჩამოასხა და მოსვა.
- შენ მითხარი, რომ აქ ჯერ არავინ მოგიკლავს..
- დიახ, გითხარი. მერე?
- მაინტერესებდა...
- რას ვჭამ? - ღიმილით შეაწყვეტინა სიტყვა, სწრაფი მოძრაობით ახტა ფანჯრის რაფაზე, ჩამოჯდა და ქალაქს გახედა, რომელიც დილის ტკბილ ძილს მისცემოდა.
- ჰო, - გაუბედავად დაუდასტურა გოგონამ.
- სისხლს, - მოკლედ უპასუხა.
- ეს უკვე ვიცი... ანუ ბოლოს როდის ჭამე?
- ამ წუთას, - კვლავ გაიღიმა.
- ამ წუთას? ახლა?
- ამ წუთას, - დაუდასტურა.
- ვინმე მოკალი? - შეშინებული ხმა გაისმა.
- ჰო, სისხლის პაკეტი, - გულიანად გადაიხარხარა.
- ცოტა სერიოზულად.
- მართლა პაკეტი მოვკალი.
- ანუ მასე იკვებები?
- ჰო, როდესაც ცოცხალი სისხლის დეფიციტია, - კვლავ გაიცინა.
- კარგი... უნდა წავიდე, ღამემშვიდობის.
- უკვე დილამშვიდობის, - ფანჯრიდან ამომავალ მზეს გახედა, - და თავს გაუფრთხილდი.
- კარგი, შენც, - ტელეფონი გაითიშა.
მობილური დაუდევრად მიაგდო ტუმბოზე, ფარდები გადაწია და მზის პირველ სხივებს შეეგება..

მიტოვებული ქარხნის ეზოში მუქი ყავისფერი "მერსედესი" იდგა. გარშემო წრედ შემორტყმოდნენ დაძაბული გამოხედვით მომზირალი მამაკაცები, ქარხანას და მიმდებარე ტერიტორიას ფრთხილი, ფხიზელი თვალით ჩხრეკდნენ. მანქანაში, უკანა სავარძელზე მამაკაცი იჯდა, მაგრამ მუქად ტონირებული შუშები მისი სახის ნაკვთების გარჩევას შეუძლებელს ხდიდა.
ქარხნის მიმდებარედ, ტყის ზოლში სუსტი ფაჩუნის ხმა გაისმა და ხეებიდან მაღალმა, მუქკანიანმა მამაკაცმა გამოაბიჯა, თმა გარშემო შემოეპარსა, კეფაზე კი ცოტა დაეტოვა, დაეწნა და ნაწნავი დაუდევრად გადმოეგდო მხარზე.
ის სწრაფი ნაბიჯით მიუახლოვდა "მერსედესს", კარი გამოაღო და ჩაჯდა.
- გამარჯობა, ბოგდან, - მიესალმა მანქანაში მჯდომს.
- გამარჯობა, - საპასუხოდ დაუბრუნა ალფა მაქციამ და დაკვირვებული მზერით შეათვალიერა.
- ალბათ ხვდები, რატომაც გთხოვე შეხვედრა.
- ვერ ვხვდები, - თავი გააქნია მგელკაცმა, - საიდუმლო შეკრებაზე ჩვენ თითქმის ყველაფერი განვიხილეთ, კონორ.
კონორმა სუსტად ჩაიღიმა და ნაწნავის ბოლოს გაეთამაშა.
- ჰო, თითქმის.
- რის თქმა გინდა?
- ჩვენ შევთანხმდით, რომ კოვაქსს ავიყვანდით.
- შევთანხმდით, - მიუგო ბოგდანმა, - მაგრამ შენი გეგმა კვლავ ჩავარდა, ვერც პირველყოფილები ავიყვანეთ და ჯარედიც სადღაც დაიკარგა, სავარაუდოდ, მათი მსხვერპლი გახდა.
კონორმა ჩაახველა.
- მართალია, მაგრამ არ მგონია, კოვაქსს ჯარედი მოეკლა.
- რატომ?
- ჯარედი კოვაქსის შხამით შეიქმნა, რა თქმა უნდა, ჯადოქრის დახმარებით.
- და ეს რას ცვლის?
- ბევრ რამეს, - მიუგო კონორმა, - ვიცით, რომ საერთოდ კოვაქსის მოქმედებები ძნელად პროგნოზირებადია, მაგრამ ვფიქრობ, მაინც არ მოკლავდა ჯარედს.
- იქნებ მას არც მოუკლია? იქნებ ეს ლუციუსმა გააკეთა?
- შესაძლებელია, - ჩაფიქრდა წითელკანიანი პირველყოფილი.
ბოგდანს კი უკვე მოთმინება ამოეწურა.
- აქ რისთვის მომიყვანე?
- მის დასაჭერად შენი მაქციები მჭირდება, - იყო პასუხი, - ბევრი, ალბათ თხუთმეტიოდე მაინც.
- გამორიცხულია, - იუარა ბოგდანმა.
- უარს მეუბნები? - თვალები დაუვიწროვდა კონორს, - იქნებ ისიც მითხრა, რომ საქმიდან გადიხარ?
ბოგდანს არაფერი უპასუხია.
- იქნებ შეგახსენო, რა მოჰყვება ამ ყველაფერს, თუ მათ არ შევაჩერებთ? ბოგდან, ისინი მთელ ქალაქს გაანადგურებენ, ნელ-ნელა, მეთოდურად... შენი შვილიც ამ ქალაქში ცხოვრობს, თუ არ ვცდები.
ბოგდანს სახეზე სიწითლემ გადაჰკრა, ყელზე ძარღვები დაებერა.
- მემუქრები?
- არა, ფაქტის კონსტანტაციას ვახდენ, - დამცინავად უპასუხა კონორმა.
ბოგდანი ჩაფიქრდა, აწონ-დაწონა სიტუაცია.
- რას გეგმავ?
კონორმა გაიღიმა, მოეწონა, როგორც იქნა, ალფამ ინტერესი გამოიჩინა, შვილის ხსენება საკმაოდ ძლიერი მოტივატორი აღმოჩნდა.
- მე დიდი ხანია მათ ვუთვალთვალებ, მას და იმ გოგოს.
- მია ჯეკსონს გულისხმობ?
- ჰო.
- მისი უნარი ნუ დაგავიწყდება, - გამაფრთხილებლად თქვა ბოგდანმა.
- მისმინე, - წინ გადმოიხარა და ჩურჩულით განაგრძო კონორმა, - ჩემმა ხალხმა თქვა, რომ მის ჯეკსონს და კოვაქსს შორის რაღაც კავშირია.
- რას გულისხმობ? - ვერ მიხვდა ბოგდანი.
- სადაც მის ჯეკსონია, იქ კოვაქსია, მიხვდი?
- ანუ?
- ანუ ეს გოგო გვჭირდება, რომ კოვაქსი ავიყვანოთ.
- ჩვენ უკვე ვცადეთ მსგავსი რამ, - დაცინვით თქვა ბოგდანმა, - თვითონაც იცი როგორც დამთავრდა ეს, ეს პირველყოფილი ნამდვილი გადარეული ნაბი*ვარია.
- ეს ჯარედის გეგმა იყო, - მშვიდად თქვა კონორმა, არ შეიმჩნია მაქციის დამცინავი ტონი, - ვფიქრობ, ის ხალხმრავალ ადგილას უნდა შემოვიტყუოთ... მაგალითად ბარში.
- ეს რას ცვლის? გგონია კოვაქსს ხალხი შეაჩერებს?
- ზუსტად მასე მგონია, - კონორმა პაუზა გააკეთა და გამარჯვებულის სახით შეხედა ბოგდანს, - ჩვენ უნდა ავიყვანოთ მის ჯეკსონი, უნდა გვყავდეს ბარში, დღისით-მზისით, ხალხის გარემოცვაში, შემდეგ კოვაქსი იგებს, რომ ჩვენ გოგო გვყავს და ბარში მოდის, დარწმუნებული ვარ, მას მის მიმართ გარკვეული ინტერესები და სიმპათიები გააჩნია, აქედან გამომდინარე, არ ეცდება ხალხის სიცოცხლე საფრთხეში ჩააგდოს და მის ჯეკსონის თვალში საკუთარი იმიჯი შელახოს, ჩვენ კი მას გავთიშავთ და დავიჭერთ, - შეაჯამა კონორმა და კმაყოფილი სახით გადაწვა სავარძელზე.
ბოგდანი ერთხანს უხმოდ შეჰყურებდა.
- ჯარედი და მასთან ერთად ის ორი სარიც დაიკარგა, რომლითაც მათ მოკვლას ვცდილობდით, მათ წინააღმდეგ ჩვენ არაფერი გაგვაჩნია, როგორ აპირებ ბარში მის დაჭერას, არ მგონია ასე უბრალოდ ჩაგვბარდეს.
კონორს თვალები აემღვრა, წინ გადაიხარა, მისი სახე სისასტიკეს გამოხატავდა.
- როდესაც მის ჯეკსონის ყელზე სისხლს შენიშნავს, დამიჯერე, ის თავისი ნებით ჩაგვბარდება, ეს პირველი ნაბიჯი იქნება მათ გასანადგურებლად. შემდეგ მას მეხსიერებას აღვუდგენთ, გავათავისუფლებთ და როდესაც უკვე ეცოდინება, თუ ვინაა მისი ნამდვილი მტერი, აი მაშინ კი დიდი სანახაობა გველოდება, ისინი თვითონ გაანადგურებენ ერთმანეთს.
ბოგდანმა კეფა მოიქექა და ტყეს გახედა, სიგარეტს მოუკიდა, ღრმა ნაფაზი დაარტყა და დაგვიანებით გასცა პასუხი.
- ყველაფერი გასაგებია, მაგრამ... რაღაც ძალიან მარტივად ეწყობა ყველაფერი... ერთი ეს მითხარი, თუ ასე მარტივად ხელში ჩასაგდებნი არიან, ამდენი საუკუნის განმავლობაში რატომ ვერავინ შეძლო ეს?
კონორმა მხრები აიჩეჩა.
- ისინი ყოველთვის სამნი იყვნენ, ლუციუსი, მარკუსი და კოვაქსი, და მაქციებს და საიდუმლო საბჭოს ებრძოდნენ, მათ წინააღმდეგ არასდროს გამოსულა ასეთი სერიოზული ძალა, როგორიც ჩვენ ვართ.
- კარგი, - ბოლოს მიუგო ბოგდანმა, - მე რა უნდა გავაკეთო?
- ჩვენთვის ცნობილია, რომ შენი შვილი და მის ჯეკსონი მეგობრები არიან.
ბოგდანს კვლავ დაეჭიმა კუნთები.
- ჩემს შვილს ამ ამბავში ვერ გავრევ, ეს კარგად დაიმახსოვრე.
- არც გაერევა, - უდარდელად მიუგო კონორმა, - შეგვიძლია ჯესიკას მობილური ტელეფონიდან მოკლე ტექსტური შეტყობინება გავუგზავნოთ და შეხვედრა ვთხოვოთ ბარში.
ბოგდანმა მოუთმენლად მიმოიხედა, მაინცდამაინც არ მოსწონდა საქმის ასე მოწყობა, როგორც კონორი სთავაზობდა.
- დამიჯერე, შენი შვილი ვერაფერს გაიგებს, - დარწმუნებით თქვა კონორმა, - ეს დღესვე უნდა გავაკეთოთ, ბოგდან, მის ჯეკსონი საღამოს შვიდ საათზე ბარში უნდა იყოს.
კონორი მანქანიდან გადავიდა, ბოგდანის მცველებს საზარელი ღიმილით გაუღიმა და წამის უსწრაფესად გაუჩინარდა ტყეში.

მიას სწრაფად მიჰყავდა მანქანა, სალემს გასცდა და "სტივის ბარისკენ" მიმავალ გზას დაადგა, ფიქრობდა და ვერაფრით მიმხვდარიყო, რა საქმე შეიძლებოდა ჰქონოდა ჯესიკას. შეტყობინებაში გარკვევით არაფერი იყო ნათქვამი, არანაირი მინიშნება, მხოლოდ ის ეწერა, რომ სასწრაფოდ სთხოვდა ბარში მისვლას, ძალიან სერიოზულ საკითხზე სურდა საუბარი.
მიამ ფიქრისგან ატკივებული თავი გააქნია, თითქოს ფიქრები მოიშორა, გზიდან გადაუხვია და გზისპირას მდებარე ბარის ავტოსადგომზე შეუხვია, ეჭვი არაფერზე აუღია, მანქანის კარი ჩაკეტა და ბარში შევიდა, შესასვლელშივე შესდგა და მაგიდებთან მსხდომ ხალხს თვალი მოავლო, ჯესიკა ვერსად დაინახა, ალბათ მოსვლა შეაგვიანდაო, გაიფიქრა და ამ დროს ბარმენიც მიუახლოვდა.
- მის ჯეკსონ, თქვენს სახელზე მაგიდაა დაჯავშნილი, გთხოვთ, აქეთ მობრძანდეთ, - თავაზიანად გაუღიმა მან და ფანჯარასთან მდგარ მაგიდაზე მიუთითა.
გოგონამ თავი დაუქნია, სწრაფი ნაბიჯით გადაკვეთა მაგიდებს შორის სივრცე და მითითებულ მაგიდას მიუჯდა. საათს დახედა, ჯესიკა იგვიანებდა.
მოპირდაპირე მაგიდასთან მჯდომი ორი შუახნის მამაკაცი ლუდს შეექცეოდა და დაჟინებით მიშტერებოდა, თითქოს საიდანღაც ეცნო მათი სახეები, მაგრამ ფიქრის ძაფი სკამის გამოწევის ხმამ გაუწყვიტა, მის წინ წითელკანიანი, უცნაური ვარცხნილობის მამაკაცი ჩამოჯდა და სასტიკი მზერით მიაჩერდა.
მიამ მაშინვე იცნო და ძარღვებში სისხლი გაეყინა.
- მის ჯეკსონ, მიხარია, რომ ისევ შევხვდით ერთმანეთს.
- მისტერ კონორ, - მიამ მიმოიხედა.
- შველას ნუ ელი, - თქვა კონორმა, - შენთვის რაიმეს დაშავებას არ ვაპირებ.
გოგონას გაუკვირდა.
- მაშინ, აქ რას აკეთებთ?
კონორმა ჩაიცინა და შემზარავი ეშვები გამოაჩინა, შემდეგ წამოდგა, მიას გვერდით სკამზე გადმოჯდა და მხარზე ხელი დაადო.
- კარგად მომისმინე, ახლა აქ კოვაქსი მოვა, უკვე იცის რომ აქ ხარ, ერთი არასწორი მოძრაობა და ამ ბარში შენი ჩათვლით ყველას დავხოცავ, - კონორმა ხალხზე მიუთითა, - აქ უამრავი მაქციაა გარეული, არ გირჩევ მათი მოთმინებიდან გამოყვანას, გასაგებია?
გოგონამ შეშინებული თვალებით შეხედა და სწრაფად დაუქნია თავი.
- კარგი გოგო ხარ, - გაიღიმა კონორმა, - ჩვენი სტუმარი მოსულა, - ის წამოდგა და იქედნური ღიმილით შეეგება შავგვრემან უკვდავს, რომელიც დაჭიმული სახით შესდგა მათ მაგიდასთან, მაგიდას ორივე ხელით დაეყრდნო, წინ გადაიხარა, ჯერ მია შეათვალიერა შეშფოთებული მზერით, შემდეგ კონორს შეხედა.
- აქ რა ჯანდაბა ხდება?
- მშვიდად, მშვიდად, - დაისისინა კონორმა, - ჩემს მოთმინებაზე ნუ ითამაშებ, კოვაქს, ის ჩემს გვერდით ზის, სულ რაღაც ათ სანტიმეტრში, ისე სწრაფად შემიძლია მოვკლა, შენც კი აღტაცებული დარჩები.
კოვაქსმა გამაფრთხილებლად დაიღრინა და მიმოიხედა.
- მაქციები, - თქვა ბოროტი ხმით, - აქაურობა ამ ბინძური ძაღლებით გაგივსია... რა გინდა?
- შენი სული, - იყო პასუხი.
- ბევრი გდომებია, - კვლავ დაიღრინა კოვაქსმა და მიას შეხედა, - როგორ ხარ, ხომ არაფერი დაგიშავა?
მიამ ხმის ამოღება ვერ გაბედა, მხოლოდ თავი გააქნია.
- შენ ჩემთან ერთად წამოხვალ, - თქვა კონორმა და წამოდგა, ბართან მჯდომ ორ მამაკაცს რაღაც ანიშნა, რომლებიც აქეთ-იქიდან შემოუჯდნენ მიას.
კოვაქსმა ბინძურად შეიგინა.
- ტელეფონი, თუ შეიძლება, - ხელი გაუწოდა კონორმა და როდესაც კოვაქსმა ხელში მობილური ჩაუგდო, ღიმილით ჩაუშვა ვისკით სავსე ჭიქაში, შემდეგ შუა ბარში დადგა და ხელები თეატრალურად გაშალა.
- მოგმართავთ ყველას, მეგობრებო..
ხალხმა სმას და საუბარს თავი ანება, შემობრუნდნენ და ამ უცნაურ კაცს მიაჩერდნენ.
- თქვენ არაფერი გაგიგიათ, არაფერი დაგინახავთ და არც არაფერი მომხდარა, - კონორმა არწივისებური, რენტგენისებური მზერა მოავლო ხალხს, - შეგიძლიათ მოლხენა განაგრძოთ, გმადლობთ.
- რას აკეთებს? - დაიჩურჩულა მიამ.
- მასობრივ შთაგონებას მიმართავს, - ასევე ჩუმად უპასუხა კოვაქსმა და მოახლოებულ კონორს შუბლშეკრული მიაშტერდა.
კონორი ღიმილით ამოუდგა გვერდით კოვაქსს.
- ერთი ზედმეტი მოძრაობა და გოგო მოკალით, - მიმართა მაქციებს და კოვაქსს ხის სარი გაუწოდა.
- ეს ვერ მომკლავს, - ცინიკურად თქვა კოვაქსმა, - ეს ხომ ვერცხლის ფიჭვის სარი არ არის.
- არც მინდა შენი მოკვლა, - მიუგო კონორმა და ამ სიტყვებით კოვაქსის აშკარა გაოცება გამოიწვია, - ამ სარით დროებით გამოგიყვან მწყობრიდან, შენთან დაკავშირებით გაცილებით შორს მიმავალი გეგმები მაქვს, ვიდრე შენი მოკვლაა.
კოვაქსი ერთხანს უხმოდ შეჰყურებდა წყვდიადივით შავი თვალებით.
- გოგო გაუშვი, - თქვა ბოლოს, - ის არაფერში გჭირდება.
კონორმა ნიკაპი მოიფხანა, თავი მოაჩვენა, ვითომ ორჭოფობდა, შემდეგ დიდსულოვნად გაიღიმა.
- კარგი, წავიდეს.
- წადი, - მიას მიუბრუნდა კოვაქსი, - სწრაფად.
მია წამოდგა და რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ კოვაქსმა არ დაანება.
- წადი, ახლავე, წადი, - და მრისხანე სახით მიაჩერდა.
უყურებდა, როგორ მიდიოდა გოგონა კარისკენ და როდესაც გავიდა, კონორს მიუბრუნდა, სარი ჩამოართვა და გულზე მიიბჯინა.
კონორმა გაიღიმა და ხელით ანიშნა, ნუ აყოვნებო. კოვაქსმა კიდევ ერთხელ შეიგინა ბინძურად, სარს დააწვა და როდესაც ხის იარაღი თითქმის ბოლომდე ჩაიმალა მკერდში, პირიდან სისხლი წასკდა და ბარის ხის იატაკზე უხმოდ დაეცა.
კონორმა ხალხს გახედა, რომლებიც ჩვეულებისამებრ, მხიარულად სვამდნენ და ერთმანეთს ელაზღანდარავებოდნენ.
- ჯაჭვებით შეკარით, - მიმართა მაქციებს კონორმა, - და საბარგულში მოათავსეთ, ის ყველაზე საშინელ კოშმარშიც კი ვერ წარმოიდგენს, რის ნახვა მოუწევს...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

გამოდის კოვაქსი ყველაფერს გაიხსენებს და ალბათ მასში უფრო მეტად საშინელი მხეცი გაიღვიძებს. მიას და კოვაქსის სატელეფონო საუბარზე გამეცინა, სადაც კოვაქსი მიას უმტკიცებს არავინ მომიკლავს ამ ქალაქშიო. ლამის მეც დავიჯერე კოვაქსის "პატიოსნება" :დდ უფრო და უფრო მომწონს კოვაქსი და უკვე მეცოდება იმ სიმართლისთვის რაც წინ ელის. ძალიან მაინტერესებს ლუციუსის ვამპირად გარდასახვა როგორ მოხდა, ის ხომ ჩვეულებრივი მოკვდავი იყო? ხო რაც შეეხება მიას და რებეკას, წინა თავზე დავაკომენტარე, მაგრამ შენი პასუხი არ მინახავს, არ ვიცი რატომ დავაკავშირე როგორც დედა-შვილი, ალბათ მათი ასეთი მსგავსების გამო. მაგრამ აქ ისეთებს აწყობ, ვერაფერს ვფიქრობ წინასწარ:დდ

 



№2  offline წევრი mirandaa31

აუ კარგი რაა ჩემ კოვაქს არაფერი დაუშვო რაა, არ ეყო რასაც გაბრიელი აწამებდა? ვგიჟდები როგორ ნერვიულობს მიაზე, ძაან საყვარელია ❤️ თან მინდა მეხსიერება რომ აღუდგეს და თან არ მინდა ჯერ, მეცოდება მაგ სიმართლისთვის. მოკლედ გელოდები ახალი თავით ძალოან მაინტერესებს რამოხდებაა ;)
--------------------
ხელმოწერა

 



№3  offline წევრი ჰაიკო

Chikochiko
გამოდის კოვაქსი ყველაფერს გაიხსენებს და ალბათ მასში უფრო მეტად საშინელი მხეცი გაიღვიძებს. მიას და კოვაქსის სატელეფონო საუბარზე გამეცინა, სადაც კოვაქსი მიას უმტკიცებს არავინ მომიკლავს ამ ქალაქშიო. ლამის მეც დავიჯერე კოვაქსის "პატიოსნება" :დდ უფრო და უფრო მომწონს კოვაქსი და უკვე მეცოდება იმ სიმართლისთვის რაც წინ ელის. ძალიან მაინტერესებს ლუციუსის ვამპირად გარდასახვა როგორ მოხდა, ის ხომ ჩვეულებრივი მოკვდავი იყო? ხო რაც შეეხება მიას და რებეკას, წინა თავზე დავაკომენტარე, მაგრამ შენი პასუხი არ მინახავს, არ ვიცი რატომ დავაკავშირე როგორც დედა-შვილი, ალბათ მათი ასეთი მსგავსების გამო. მაგრამ აქ ისეთებს აწყობ, ვერაფერს ვფიქრობ წინასწარ:დდ

მოვლენებს წინ ნუ გავუსწრებთ :))

mirandaa31
აუ კარგი რაა ჩემ კოვაქს არაფერი დაუშვო რაა, არ ეყო რასაც გაბრიელი აწამებდა? ვგიჟდები როგორ ნერვიულობს მიაზე, ძაან საყვარელია ❤️ თან მინდა მეხსიერება რომ აღუდგეს და თან არ მინდა ჯერ, მეცოდება მაგ სიმართლისთვის. მოკლედ გელოდები ახალი თავით ძალოან მაინტერესებს რამოხდებაა ;)

და რა იცი რომ მიაზე ნერვიულობს? იქნებ ეგოისტურად და აფერისტულად იქცევა? ;))
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№4  offline აქტიური მკითხველი La-Na

უარესად ნუ გვაინტრიგებ ჰაიკო.ისედაც ერთი სული გვაქვს გავიგოთ რა მოხდება.კარგია კოვაქსი ყველაფერს რომ გაიხსენებს, მაგრამ საინტერესოა მერე რა გაქვს ჩაფიქრებული
--------------------
ლანა

 



№5  offline წევრი mirandaa31

ეს ინტრიგა რაიყო ახლა :დდ კარგი რაა მე მგონია მიაზე ნერვვიულობს ეს სიმპათიური ვამპირი ❤️ ვნახოთ ვნახოთ
--------------------
ხელმოწერა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent