შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 14] (18+)


1-06-2018, 18:01
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 349

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 14] (18+)

... 1099 წელი, იერუსალიმი... ქალაქის ცენტრში იდგა ყველა შენობისგან გამორჩეული ნაგებობა, გარს უზარმაზარი გალავანი ერტყა, რომლის კუთხეებში დატანებულ საგუშაგო კოშკებზე გუშაგები მიმოდიოდნენ, ესენი იყვნენ წვერ-ულვაშიანი, ახოვანი აღნაგობის და ცხოვრების ქარტეხილთაგან სახეგაუხეშებული ჯარისკაცები, რომლებსაც ლურჯად მოელვარე აბჯრის ზემოდან თეთრი მოსასხამები მოეგდოთ, მოსასხამზე კი წითელი ჯვარი იყო გამოსახული, გუშაგები შეიარაღებულნი იყვნენ გრძელი, მძიმე შუბებით, ფარებით და გრძელი, ორლესული მახვილებით, რომელთა ტარსაც ასევე ჯვრის გამოსახულება წარმოადგენდა. სასახლის შიდა ეზო ერთობ თვალწარმტაც სანახაობას წარმოადგენდა, აქ ვერ მეფობდა გაუსაძლისი სიცხე, როგორც წმინდა მიწის სხვა ქალაქებში, ვერც ტრადიციულ, მტვრით გაჯერებულ ჰაერს შეისუნთქავდით. ციხესიმაგრის შიდა ტერიტორიაზე მწყობრად მიმოდიოდნენ საგანგებოდ სადღესასწაულოდ თუ განსაკუთრებული სტუმრის დასახვედრად შერჩეული ტანმაღალი მეომრები, მცირე რაოდენობა იმ მრავალთაგან, რომლებიც ევროპიდან გამოეშურნენ წმინდა მიწის და ქრისტეს საფლავის გასათავისუფლებლად, დაამხეს სარკინოზთა სისხლიანი ბატონობა და ქალაქის თავზე ქრისტიანული სიმბოლო-ჯვარი აღმართეს.
სასახლე ერთიანად სიმწვანეში ჩაფლულიყო, მარცხენა მხარეს მცირე ფანჩატური მდებარეობდა, სადაც იერუსალიმის მეფე ძირითად შემთხვევებში განსაკუთრებულ სტუმრებს, ელჩებს და სხვადასხვა სახელმწიფოების წარმომადგენლებს ღებულობდა ხოლმე, აი ახლაც, ეს ტანმაღალი, მძლავრი აღნაგობის ადამიანი, ვისაც ბედმა თვით იერუსალიმის აღება უბოძა, ფანჩატურში განმარტოებულიყო სტუმართან ერთად, ეს სტუმარი კი ერთობ შესანიშნავ შესახედს წარმოადგენდა, მაღალი, უკან გადავარცხნილი ქერა თმა მხრებზე დაჰყროდა, ზურმუხტივით მწვანე თვალებით სხარტად იცქირებოდა გარშემო, მეფის საუბარს ყურადღებით უსმენდა და დრო და დრო ხან თავის დაკვრით გამოხატავდა თანხმობას, ხანაც წარბებს შეჰყრიდა ხოლმე უარის და უკმაყოფილების ნიშნად. ტანთ შესანიშნავი ტანსაცმელი ემოსა, უძვირფასეს ლურჯ მოსასხამში გახვეულიყო, შავი შარვალი და რომელიღაც ცხოველის ტყავისგან დამზადებული წყალგაუმტარი მძიმე ჩექმები ეცვა, რომლებზეც პატრონის განსაკუთრებული სიმდიდრის ხაზგასასმელად კიაფობდა მძიმე ოქროს დეზები, ამ მომხიბლავ მამაკაცს იარაღი არ ჰქონდა, რაც მეფის და მეფის მხლებელთა აშკარა გაოცებას იწვევდა, ისეთ დროში უხდებოდათ ცხოვრება, რომ იარაღის გარეშე ქალაქში, მითუმეტეს ქალაქის კედლებს მიღმა სიარული საკმაოდ საშიში იყო, გარშემო, განსაკუთრებით შეღამებისას სარკინოზთა მცირე ჯგუფები დაძრწოდნენ, ისინი ეულ მგზავრებს, ადამიანთა მცირე ჯგუფებს და ქარავნებს თავს ესხმოდნენ და ძარცვავდნენ, ხშირად კი ამ თავდასხმებს ადამიანთა სიცოცხლეც მიჰქონდა.
- ეს საკმაოდ დიდი პრობლემაა, - ფიქრიანად თქვა მეფემ და ვერცხლის თასიდან ღვინო მოსვა და სტუმარსაც ანიშნა, დალიეო.
- ჩემო მეფეო, ამაღამ საკმაოდ დიდი გზა მიდევს წინ, - ზრდილობიანად დახარა თავი ზურმუხტისფერთვალება მამაკაცმა.
მეფემ გაიღიმა, ღვინო აღარ დაუძალებია.
- ჩემს ბიძაშვილს სალამი გადაეცით დიდი სიყვარულით, თუ შეიძლება.
- აუცილებლად გადავცემ, ჩემო მეფეო, - კვლავ თავი დახარა სტუმარმა.
ამ დროს ფანჩატურის შესასვლელთან ერთიანად მტვერში ამოგანგლული მამაკაცი შედგა, ეტყობოდა, რომ რამდენიმე წამის წინ ჩამომხდარიყო ცხენიდან, სახეზე ჩამონადენი ოფლი მტვერში იზილებოდა. ეს იყო ფრანსუა, მეფის პირადი შიკრიკი, მხოლოდ მას ჰქონდა უფლება ყველას დაუკითხავად შეეწუხებინა მეფე.
- რა მოხდა, ფრანსუა? - მშვიდად შეეკითხა მეფე.
- თქვენო ბრწყინვალებავ, - ფრანსუა მუხლებზე დაეცა და შუბლი მიწამდე დახარა.
- წამოდექი და მომახსენე, - უბრძანა მეფემ და თვითონაც სწრაფად წამოდგა ფეხზე, მიხვდა, რომ არც ისე სასიამოვნო ამბის მაუწყებელი უნდა ყოფილიყო შიკრიკი.
ფრანსუამ მეფის ბრძანება შეასრულა, წამოდგა და მოკრძალებით დახარა თავი.
- ილაპარაკე, - თქვა მეფემ.
- თქვენო ბრწყინვალებავ, როგორც მოგეხსენებათ, რომის პაპმა ურბან მეორემ იერუსალიმის აღების აღსანიშნავად რომიდან ძვირფასი საჩუქრები გამოგიგზავნათ..
- მერე? - მოუთმენლად შეეკითხა მეფე.
- მის მიერ გამოგზავნილ ჯგუფს პაპის გვარდიის უფროსი, ვინმე ლუციუს კორნელიუსი მეთაურობდა, წმინდა მიწამდე მშვიდობით და ყოველგვარი შემთხვევების გარეშე იმგზავრეს, აქ, იერუსალიმიდან რამდენიმე ლიეს მოშორებით კი ყაჩაღი სარკინოზები დაესხნენ თავს, ცხარე ბრძოლა გაიმართა...
- სარკინოზები? - მრისხანედ წარმოთქვა მეფემ და ქვეცნობიერად ხელი სარკინოზთა სისხლისმღვრელ მახვილს დაასვენა.
- დიახ, თქვენო უმაღლესობავ, - დაუდასტურა შიკრიკმა.
- ყველა დაიღუპა?
- არა, თქვენო ბრწყინვალებავ, მხოლოდ ჯგუფის მეთაური გადარჩა, მაგრამ ისეა დაჭრილ-დაჩეხილი, რომ არ მგონია გადარჩეს, ჩვენ ის წამოვიყვანეთ და ახლა ჩვენი მკურნალები მიხედავენ.
მეფემ თავი დაუქნია, ერთხანს ფიქრობდა.
- პაპის გვარდიის უფროსი, - თქვა ბოლოს, - როგორც კი გამომჯობინდება, მისი ნახვა მინდა.
- დიახ, თქვენო ბრწყინვალებავ, - შიკრიკმა თავი დაუკრა, წელში ოდნავ მოიხარა და ასე უკუსვლით გავიდა ფანჩატურიდან...
.... უკვე შუაღამე იყო, როდესაც ავადმყოფის სარეცელთან ჩრდილი აღიმართა, ის შავ მოსასხამში იყო გახვეული და სახეზეც მოსასხამის კაპიუშონი ჩამოეფარებინა, თითქოს ფრთხილობდა, ვინმემ არ დამინახოსო, ის ყურადღებით დააკვირდა სარეცელზე მწოლიარე მამაკაცს, რომელსაც, როგორც სჩანს, მაღალი სიცხე ჰქონდა, ოფლი ასხავდა, ბორგავდა და განუწყვეტლივ ბოდავდა.
სარეცელზე მწოლიარე იყო საკმაოდ მაღალი პიროვნება, ერთიანად კუნთოვან მასად ქცეული სხეულით, ქერა, აბურდული თმა ჭუჭყისგან და ოფლისგან მოსვრილ, სისხლშემხმარ სახეზე ჩამოშლოდა, ამ აბურდული თმიდან დრო და დრო სიცხისგან ავადმყოფურად აელვარებული ცისფერი თვალები გამოანათებდა ხოლმე, მთელი სხეული ჭრილობებს დაეფარა, რომელიც სარკინოზთა მრავალრიცხოვან მახვილებს მიეყენებინა, ზოგი მეფის მკურნალებს შეეხვიათ, ზოგგან კი ჭუჭყიანი ჩვრები დაეფარებინათ, საიდანაც შიგ და შიგ სისხლი მოწვეთავდა და ჩალაში იკარგებოდა, რომელიც დაჭრილისთვის ქვეშაგებად დაეგოთ.
- ძლიერი ხარ, - ჩაილაპარაკა ჩრდილმა და სისხლის დანახვაზე უცნაურად აემღვრა თვალები, - ძალიან ძლიერი, ამდენმა ჭრილობამაც კი ვერ მოგკლა, მაგრამ აქ აუცილებლად დაიღუპები, - ის ჩაფიქრდა და მბორგავ სხეულს მიაშტერდა.
გარეთ მთვრალი ჯარისკაცების უხამსი გინება და ხმამაღალი ხარხარი მოისმა.
- ვითომ გაუძლებ? - თვალებმოჭუტულმა ჩაილაპარაკა ჩრდილმა და ლუციუს კორნელიუსის დაჭრილი სხეული ყურადღებით შეათვალიერა.
სარეცელზე მწოლიარე წამიერად მოვიდა გონს, ბორგვა შეწყვიტა და ჩრდილს მიაჩერდა შიშჩამდგარი ცისფერი თვალებით.
- ვინ ხარ?
- მე გაბრიელი ვარ, ლუციუს.
- არ გიცნობ, - დაჭრილმა ოთახი მოათვალიერა, - ჩემი ხალხი სად არის, ჩემი ცხენი, ჩემი იარაღი, სად ვარ?
ჩრდილმა გაიღიმა.
- იერუსალიმში, შენ თავს სარკინოზები დაგესხნენ და ყველა ამოხოცეს, პაპის გამოტანებული საჩუქარი კი წაიღეს, შენ ცოცხალ-მკვდარი გიპოვნეს მეფის მსახურებმა.
დაჭრილი ეჭვით მიაცქერდა ჩრდილს.
- სახეს რატომ მალავ? - ჰკითხა ბოლოს.
ჩრდილმა ჩაიცინა, სწრაფი მოძრაობით კაპიუშონი გადაიძრო და დაჭრილის თვალწინ მისმა სიმპათიურმა სახემ და მწვანე თვალებმა საოცარი ტრანსფორმაცია დაიწყო...პაპის პირადი გვარდიის უფროსი ლუციუს კორნელიუსი თვალებდაჭყეტილი მისჩერებოდა ამ საშინელ სანახაობას, სიტყვის თქმას ვერ ახერხებდა..
მწვანეთვალება დემონმა გაიღიმა, საზარელი ეშვები დაკრიჭა და დაჭრილისკენ დაიძრა, საზარელმა ყვირილმა მთელი ლაზარეთი შეარყია, გარეთ გამოიჭრა და ღამის იერუსალიმის მშრალ და ცხელ ჰაერს შეერია...
მეორე დილას კი მეფეს აცნობეს, რომ მისი სტუმარი და პაპის გვარდიის დაჭრილი უფროსი უგზო-უკვლოდ გაუჩინარდნენ, მეფემ ძებნა ბრძანა, მაგრამ ორი დღის უშედეგო ძებნის შემდეგ დაღლილ-დაქანცული მაძებრები იერუსალიმში დაბრუნდნენ, მათი კვალი ვერ იპოვეს, თითქოს მიწამ ჩაყლაპა..


******


ამ დილას კოლეჯში მშობელთა კრება იმართებოდა, სტუდენტების მშობლები მიწვეულნი იყვნენ კოლეჯის რექტორის მიერ. მიწვეულთაგან მხოლოდ მია ჯეკსონის მშობლები არ იყვნენ, დედამისი, გასაგები მიზეზების გამო ვერ ესწრებოდა კრებას, მამა კი მუშაობდა და ვერ შეძლო ჩამოსვლა.
კრების შემდეგ მია ნელა მისეირნობდა კოლეჯის მწვანე გაზონზე, ჩანთა მხარზე მოეგდო და თვალს აყოლებდა სტუდენტთა ჯგუფებს, რომლებიც მხიარულად მიიჩქაროდნენ სადღაც, ზოგი ბარში, ზოგიც წვეულებაზე.
კოლეჯის ეზოს შესასვლელთან შერიფის მანქანა დალანდა და ამოიოხრა, ეს როხროხა და დათვივით კეთილი კაცი ვერ ეგუებოდა მარკის უცაბედ გაუჩინარებას, ყველანაირად ცდილობდა სიმართლის დადგენას, მაგრამ ყველაფერი გაუგებრად იხლართებოდა, მიამ რასაკვირველია ყველაფერი იცოდა, მაგრამ ხმას რა ამოაღებინებდა? სულაც არ უნდოდა დარჩენილი სიცოცხლე საგიჟეთში გაეტარებინა, სიმართლის გაგება კი უკიდურესად საშიში იყო ყველასთვის, ვინც ჯერ არ იყო გათვითცნობიერებული სალემში მიმდინარე ზებუნებრივ მოვლენებზე. მიამ ამოიხვნეშა, ეზოს კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი და უცებ ქერა უკვდავი შენიშნა, რომელიც გზის გადაღმა მანქანას მიყრდნობოდა და დაძაბული მზერით ადევნებდა თვალს, მია სწრაფად შემობრუნდა საპირისპირო მიმართულებით, არ სურდა მასთან შეხვედრა, მაგრამ წამის უსწრაფესად ქერა პირველყოფილი მის წინ გაჩნდა.
- ლუციუს, - უკან დაიხია გოგონამ.
- მის ჯეკსონ, გთხოვთ, თქვენთან საუბარი მსურს, - ლუციუსი როგორც ყოველთვის, უზადოდ გამოიყურებოდა, ამ ეფექტს კი მისი არისტოკრატული საუბრის სტილი აძლიერებდა.
მიამ უცებ გაიაზრა, რომ ლუციუსის თხოვნას მოთხოვნის ელფერი უფრო დაჰკრავდა, გულში გაივლო, რომ როდესაც პირველყოფილი ვამპირი რამეს გთხოვს, ჯობია მის ნებას დაჰყვე.
- რა გნებავთ? - ოფიციალური ტონით შეეკითხა მია.
ლუციუსმა გვერდით ჩავლილ სტუდენტებს თვალი გააყოლა, შემდეგ გოგონას ანიშნა, გამომყევიო და ეზოს დასასრულს ჩაყოლებული დეკორატიული ბუჩქნარისკენ გაიწია.
- კოვაქსის შესახებ მინდა საუბარი, - თქვა, როდესაც უცხო თვალთა მზერას მოეფარნენ.
- მართლა? - თვალთმაქცურად გაიკვირვა გოგონამ, - მასზე რატომ უნდა ვილაპარაკოთ?
- ამდენი დრო არ მაქვს, მის ჯეკსონ, - მკაცრად თქვა ლუციუსმა და მიამ გაიფიქრა, რომ ქერა ვამპირი უფრო ჰგავდა ვამპირს, ვიდრე კოვაქსი.
მიას არაფერი უთქვია, მხოლოდ კითხვის გამომხატველი მზერით შეხედა.
- ნუ მაიძულებ, სიმართლის თქმა შთაგაგონო, - ცივად თქვა ლუციუსმა, - სად არის კოვაქსი, ბოლოს როდის ნახე ის?
გოგონამ სარკასტულად ჩაიცინა.
- მე ჯადოქარი ვარ, ჩემი გონებით მანიპულაცია შეუძლებელია, ლუციუს.
ლუციუსმა შუბლი შეკრა, ერთხანს მრისხანედ, თვალებმოჭუტული აკვირდებოდა, შემდეგ ჩაახველა.
- მომისმინე, ის სამი დღეა არ გამოჩენილა, სახლში არ არის, ზარებს არ პასუხობს, მეგონა, შენ მაინც გეცოდინებოდა რამე.
- ასე რატომ ნერვიულობ მასზე? - ჰკითხა მიამ და ბეტონის ბორდიურს მიეყრდნო.
ლუციუსმა გაოცებით შეხედა.
- მე და კოვაქსი მრავალი საუკუნეა ერთმანეთს ვიცნობთ, მის ჯეკსონ, ამიტომ ბუნებრივია, თუ მასზე ვნერვიულობ.
მიამ ამოიოხრა და თმები მსუბუქად აიწეწა, ამას მაშინ აკეთებდა ხოლმე, როდესაც რამეზე ნერვიულობდა ხოლმე, მიხვდა, რომ შეცდა, როდესაც ლუციუსს მაშინვე არ დაუკივშირდა, როგორც კი კონორმა და მაქციებმა კოვაქსი აიყვანეს, ეგონა თუ ამას გააკეთებდა, კონორი მოკლავდა კოვაქსს.
- ის კონორს ჰყავს, - თქვა და სირცხვილისგან გაწითლებულმა თვალი აარიდა ქერა უკვდავს.
ლუციუსმა პირი დააღო გაკვირვებისგან, თავით-ფეხებამდე შეათვალიერა გოგონა და ნელა გააქნია თავი.
- და შენ ამას ახლა მეუბნები? წარმოგიდგენია მაინც, რა ტანჯვაშია ის მთელი ეს დრო?
მიამ თავი ჩაღუნა და ჯინსის ქურთუკის ღილს დაუწყო წვალება.
- მეგონა ასე უკეთესი იქნებოდა...
- სულ ტყუილად გეგონა, - მკაცრად ჟღერდა ლუციუსის პასუხი, მან ტელეფონი მოიმაჯვა და სწრაფად აკრიფა ნომერი, მიას ზურგი შეაქცია, - რებეკა.. მე ვარ.
- რა ხდება, ლუციუს, - გაისმა ტკბილი ხმა ტელეფონის მეორე მხრიდან.
- კონორს კოვაქსი ჰყავს, - თქვა ლუციუსმა, - ამიტომ არ ჩანდა სამი დღე...უნდა მოვძებნოთ, შეგიძლია ამის გაკეთება?
- როგორ?
- რა ვიცი აბა, სისხლის შელოცვა ან რამე ასეთი..
პასუხად ტელეფონიდან ხმამაღალი სიცილი მოისმა.
- რა გაცინებს? - მოიღუშა ლუციუსი.
- ლუციუს, ეს ყველაფერი სისულელეა, ასეთი რამ არ არსებობს, ასეთი ძებნის შელოცვა არასდროს გამიგია.
- მაგრამ ხომ ამბობენ რომ შეიძლებაო? - ამ ნებდებოდა ლუციუსი.
- იმასაც ამბობენ, ბეჭდის გარეშე ვამპირი მზეზე დაიწვებაო, - მიუჰო რებეკამ და დასერიოზულდა, - ვიცი, რომ გულით გინდა მისი მოძებნა, ლუციუს, მაგრამ დამიჯერე, მისი ძებნის შელოცვა არ არსებობს, ასეთი რამ არარეალურია...დაველოდოთ, იქნებ კონორი თვითონ დაგვიკავშირდეს.
- ასე უქმად ვერ ვიჯდები, - მიუგო ლუციუსმა, ტელეფონი გათიშა, ჯიბეში ჩაიდო, მიას თავი დაუკრა და მანქანას მიაშურა.
- მოიცა, - წამოხტა გოგონა, - სად მიდიხარ.
- კოვაქსი უნდა მოვძებნო, - იყო პასუხი.
- სად?
ერთხანს სიჩუმემ იმეფა.
- არ ვიცი, - მიუგო ბოლოს ლუციუსმა და სახეზე სასტიკი გამომეტყველება აღებეჭდა, - მაგრამ რატომღაც მგონია, რომ ბოგდანს ეცოდინება.
მიას ერთბაშად მუხლები მოეკვეთა მღელვარებისგან, ბორდიურს ჩაეჭიდა.
- ლუციუს, ის ჩემი საუკეთესო მეგობრის მამაა.
- ვიცი და ვწუხვარ, თუ სიმართლეს არ მეტყვის, მე მას მოვკლავ, - ცისფერი თვალებიდან ცეცხლი დააკვესა ლუციუსმა და წასასვლელად შებრუნდა.
- გთხოვ...
- ნუ მთხოვ, - ბოროტი ხმით დაუბრუნა ქერა ვამპირმა, - მე ამ დროის განმავლობაში ძალიან ბევრი რამ და ბევრი ვინმე გავითვალისწინე...ახლა მოქმედების დროა.
ლუციუსი ისე სწრაფად გაქრა, მიამ თვალის შევლება ვერ მოასწრო, გოგონამ საკუთარი უძლურების შეგრძნებით ამოიოხრა და ჯიბეში სწრაფად მოძებნა ტელეფონი, მაგრამ თავისდა გასაოცრად აღმოაჩინა, რომ ჯესიკას ნომერი აღარ ეწერა..



******



სახენაიარევი მოხუცი რამდენიმე სანტიმეტრის დაშორებით იდგა კედელში ჩასმულ რკინის რგოლებზე ჯაჭვებით მიბმულ შავგვრემან უკვდავთან, რომელიც ჯერ არ მოსულიყო გონს, სახეზე ნაცრისფერი დასდებოდა, ოდნავ ღიად დარჩენილი პირიდან წვეტიანი ეშვები მოუჩანდა, თვალები დაეხუჭა და თავი მკერდზე ჩამოვარდნოდა, წელზევით გაეშიშვლებინათ, კონორის განკარგულებით, ფეხები საკმაოდ მსხვილი ჯაჭვით შეებორკათ.
მოხუცმა ხელი ფრთხილად გაიწოდა, ტუჩის კუთხე აუწია და გაოცებული სახით დაუთვალიერა ეშვები, შემდეგ ნიკაპში მოჰკიდა ხელი, თავი ააწევინა და სახის ნაკვთებზე დააკვირდა, შემდეგ ობმოდებულ ძველ წიგნს ჩახედა, უცნობი ავტორის მიერ ფანქრით ნაჩქარევად დახატულ პორტრეტს შეადარა და გაოცებულმა მოავლო თვალი დარბაზში შეკრებილ საიდუმლო საბჭოს.
- ჯანდაბა... ნამდვილად ის არის, ჩვენმა წინაპრებმა მისი სახე ერთ-ერთი ბრძოლის დროს დაიმახსოვრეს და შემდეგ ამ წიგნში ჩახატეს, ნამდვილად ისაა, თუმცა ოდნავ შეცვლილია, წიგნის ჩანახატის მიხედვით გრძელი თმა აქვს..
- ეგ ნახატი დაახლოებით სამი საუკუნისაა, - გააწყვეტინა კონორმა, - ახლა აღარავინ ატარებს მსგავს ვარცხნილობას, მით უმეტეს, კოვაქსი, რომელსაც ყოველთვის უყვარდა თავის მოწესრიგება.
მოხუცმა თავი დაუქნია, კედელზე მიჯაჭვულ პირველყოფილს მოშორდა და მაგიდასთან დაიკავა ადგილი.
- ახლა რას ვუპირებთ მას?
კონორმა ჩაახველა და წამოდგა, ხელები ზურგზე დაიწყო და მაგიდის გარშემო ბოლთის ცემას მოჰყვა.
- ბატონებო, პირველყოფილის დასასუსტებლად საჭიროა, რომ მას რამდენიმე დღის განმავლობაში კვება შეუწყვიტოთ, - კონორი შედგა და კოვაქსზე მიუთითა, - ის უკვე სამი დღეა ამ მდგომარეობაშია, მას არცერთი წვეთი სისხლი არ მიუღია და აქედან გამომდინარე, მისი სხეული გამოფიტულია...
ამ სიტყვებს დარბაზში მოწონების შეძახილებით შეხვდნენ.
- თუ პირველყოფილის სხეული გამოფიტულია, - განაგრძო კონორმა, - ძალიან ადვილად შეიძლება მას შთაგონება მოვუხსნათ, ანუ მეხსიერება აღვუდგინოთ... ხოლო მისი მეხსიერების აღდგენას რა მოჰყვება, უკვე იცით.
საბჭოს წევრებმა ერთმანეთში სჯა-ბაასი გამართეს, ბოლოს რღაცაზე შეთანხმდნენ და კონორს მოუბრუნდნენ, რომელიც აუჩქარებლად ექაჩებოდა სიგარეტს.
- ჩვენ არ გვაქვს სრული გარანტია, რომ თუ მას გავუშვებთ, უკან არ მოგვიბრუნდება.
- მე ამის სრულ გარანტიას გაძლევთ, ბატონებო, - გაიღიმა კონორმა, - გარწმუნებთ, ის ეშმაკს სულს მიჰყიდის შურისძიებისთვის.
მოხუცმა, რომელიც საიდუმლო საბჭოს მეთაურობდა, წვერი მოიწიწკნა და ერთადერთი საღი თვალი კონორს მიაპყრო.
- ლუციუსს რას ვუპირებთ?
- ჯერ კოვაქსის მოქმედებებით დავტკბეთ, - მიუგო კონორმა, - მერწმუნე, კოვაქსის დაბრუნების შემდეგ ლუციუსს ჩვენთვის დრო აღარ დარჩება, ისინი ერთმანეთს გაანადგურებენ.
- და გაბრიელი?
- ოო... გაბრიელი, - თვალები მრისხანებით აევსო კონორს, - ლუციუსს არ ეცოდინება, კოვაქსმა რომ ყველაფერი იცის, ამიტომ მოულოდნელობის ეფექტის გამოყენებით ლუციუსს მოკლავს, შემდეგ კი ყველა ერთად იმ სატანის მოციქულს გავანადგურებთ...
- მასზე ბევრი მსმენია, - თქვა მოხუცმა, - მართლაც ასეთი საშინელი არსებაა?
კონორმა ბოროტად ჩაიცინა.
- ვერც კი წარმოიდგენთ, ის რამდენად ბოროტი და უმოწყალოა, ის თვით სატანაა. მისი დანდობა არ შეიძლება.
მოხუცმა თავი დაუქნია და იმწამსვე მათი ყურადღება ყრუ ღრენამ მიიპყრო, კოვაქსი გამოფხიზლებულიყო და ამაოდ ცდილობდა ჯაჭვების გაწყვეტას...



******


შებინდებული იყო, როდესაც ბოგდანმა კიბეები სწრაფად ჩამოირბინა, მანქანას მიაშურა, სანამ ჩაჯდებოდა, შემობრუნდა, რომ ჯესიკასთვის ხელი დაექნია, იცოდა, მეორე სართულის ფანჯრიდან ადევნებდა თვალს და ამ დროს უჩვეულო შეგრძნება დაეუფლა, მანქანის ნახევრად გამოღებული კარი ფრთხილად, უხმაუროდ მიხურა და ეზოს თვალი მოავლო, მისი მცველები არსად ჩანდნენ, მხოლოდ სახლის გვერდით მდგარი ტანმსხვილი ხის უკნიდან ისმოდა სუსტი ფაჩუნი, ბოგდანი ფეხაკრეფით დაიძრა ხისკენ, ნელა შემოუარა მეორე მხრიდან და ადგილზევე გაიყინა, მისი კლანის ერთ-ერთი ახალგაზრდა მაქცია მუხლებზე იდგა, პირიდან სისხლი მოსდიოდა, აშკარად სასიკვდილო აგონიაში იყო, ხელები მოტეხილი ტოტებივით ჩამოვარდნოდა, მის ზურგსუკან ელეგანტურად ჩაცმული მამაკაცი იდგა, დემონურად მოელვარე ცისფერი თვალებით, მარცხენა ხელი დაბლა ჩამოეშვა, მარჯვენა კი მუხლებზე დაცემული ახალგაზრდა მაქციის ზურგში ჩაემალა და ფოლადისმაგვარი თითები ჯერ კიდევ მფეთქავი გულითვის შემოეჭდო.
- ლუციუს, - ბოგდანმა წამში გაიაზრა ყველაფერი, - არ გინდა..
უკვდავმა ბოროტად გაიღიმა და მოელვარე, წვეტიანი ეშვები გამოაჩინა.
- რატომ? თქვენ გგონია კოვაქსის სახით უკვე ნახეთ საშინელება? ცდები, ბოგდან, საშინელება ჯერ არ გინახავთ, - ამ სიტყვებთან ერთად პირველყოფილმა სწრაფი მოძრაობა გააკეთა და გაქრა.
თვალებგაფართოებული ბოგდანის ფეხებთან კი უსულო მაქციის სხეული გაიშხლართა, ხოლო სისხლით მოსვრილი გული ბალახზე გაგორდა..
ბოგდანმა საშინელი ღმუილი ამოუშვა მკერდიდან, წამში გარდაისახა, ეშვები გააელვა და გარემოს მაქციის დაკვირვებული თვალი მოავლო, მას მრავალჯერ დაუმარცხებია ვამპირები პირისპირ ბრძოლაში, მაგრამ მხოლოდ ერთხელ შეხვედროდა პრიმუმს-მარკუსს, და ეს ერთადერთი შეხვედრა დღესაც მტკივნეულად ახსოვდა.
ბოგდანი ნელი ნაბიჯით ბრუნავდა და გარემოს ზვერავდა, იცოდა, ლუციუსი სადღაც აქ იყო, მაგრამ თვითონ ბევრად ჩამორჩებოდა პირველყოფილს სისწრაფეში და ძალაში.
მარცხნივ ჩრდილი დალანდა, მაგრამ მობრუნება ვერ მოასწრო, ვამპირი წამის უსწრაფესად დაეტაკა და სახლის მიმართულებით მოისროლა, ბოგდანი მოაჯირს დაეჯახა და სწრაფად წამოიმართა ცალ მუხლზე.
ქერა ვამპირმა საშინელი ღიმილით გაიღიმა და ნელა დაიძრა მისკენ.
ამ დროს საიდანღაც ბოგდანის კიდევ ერთი მაქცია გამოვარდა, ლუციუსს გზა გადაუჭრა და ეშვებდაღრენილი მიაჩერდა წელში ოდნავ მოხრილი.
- უკან, - უბრძანა ბოგდანმა.
მაგრამ მაქციას მისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, ის თავის მოვალეობას ასრულებდა, ის ალფას იცავდა და თუ საჭირო გახდებოდა, სიცოცხლესაც უყოყმანოდ გასწირავდა.
- გამეცალე, - ცივად თქვა ლუციუსმა და თვალები ჩაუსისხლიანდა.
მაქციამ ღმამაღლა დაიღრინა და უარის ნიშნად თავი გააქნია.
- როგორც გინდა, - ლუციუსმა სწრაფი ნახტომი გააკეთა და გზა განაგრძო, მის უკან კი მაქციის უთავო სხეული უხმოდ, ბელტივით დაემხო მიწაზე.
ლუციუსს მაქციის მოგლეჯილი თავისთვის თმაში ჩაევლო ხელი, ის წამის უსწრაფესად გაჩნდა ბოგდანის წინ, თვალებგაყინული თავი გვერდზე მიაგდო და ბოგდანს ყელში სწვდა, ბოგდანი შეეწინააღმდეგა, მაგრამ პირველყოფილის უზომო ძალას ვერ აჯობებდა.
ლუციუსმა გამსჭვალავი მზერით ჩახედა თვალებში და მარჯვენა მოიქნია, ელვისებური დარტყმით შეუნგრია მკერდის ძვალი, ბოგდანის ძალუმად მფეთქავი გული მტკიცე თითებში მოიქცია და თვალები გააკვესა.
- სად არის კოვაქსი?
ბოგდანმა დაიხრიალა, პირიდან და მკერდიდან სისხლი წასკდა და პირველყოფილის წინ მუხლებზე დაეცა.
- სად არის კოვაქსი? - გაიმეორა ლუციუსმა.
- იქ... მიტოვებულ სახლში... კონორთან, - დაიხრიალა ბოგდანმა.
უცებ მაღლიდან შუშის მსხვრევის ხმა გაისმა, მეორე სართულიდან რაღაცამ გაიელვა და ოდნავ გაკვირვებული ლუციუსის წინ მაქციად გარდაქმნილი წითურთმიანი გოგონა ოთხზე დახტა, შემდეგ სწრაფად წამოიმართა და ლუციუსს ყვითელი, მოელვარე თვალებით მიაშტერდა, ყრუდ იღრინებოდა, წელში ოდნავ მოხრილიყო, ხელები განზე გაეშალა, თავდასხმისთვის ემზადებოდა.
ლუციუსმა დამცინავად ასწია წარბი და თვალები ჩაუსისხლიანდა, პირიდან კი წამიერად ჩამოეზარდა ალესილი ეშვები....скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი lana

აი ახლა კი საერთოდ ვერ ვხვდები რა გაქვს ჩაფიქრებული,თუმცა საინტერესო რომ იქნება ეჭვიც არ მეპარება.ყველაზე მეტად ახლა კოვაქსის რეაქცია მაინტერესებს მეხსიერების აღდგენის შემდეგ

 



№2  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ჩემი კონენტარის პასუხს ასე მალე თუ მივიღებდი რა ვიცოდი?, ალბათ წინათგრძნობის ბრალია:დდ ლუციუსს ვგულისხმობ. ბოგდანი და ჯესიკა მაინც არ მემეტება სასიკვდილოდ. აი გაბრიელი რომ არ ერქვას იმ სატანას უკეთესია, ეს სახელი არ უხდება საშინლად. მომდევნო თავში ისიც აქტიურად ჩაერთვება როგორც ჩანს. აღარ დავსვამ კითხვებს, პასუხებს ნელ-ნელა ვიღებ :დდ ასე რომ დაველოდები მომდევნო თავს.

 



№3  offline წევრი mirandaa31

ისევ გაბრიელი. გავიგეთ კოვაქსი და ლუციუსი როგორ გახდნენ პრიმუმები. ისე რა ძალიან ბოროტი ეგ კაცი. მაგის ამბავიც მაინტერესებს რატოა ასეთი. კოვაქსს დაიხსნის ლუციუსი ალბათ. გელოდები ახალი თავით ❤️
--------------------
ხელმოწერა

 



№4  offline წევრი ჰაიკო

lana
აი ახლა კი საერთოდ ვერ ვხვდები რა გაქვს ჩაფიქრებული,თუმცა საინტერესო რომ იქნება ეჭვიც არ მეპარება.ყველაზე მეტად ახლა კოვაქსის რეაქცია მაინტერესებს მეხსიერების აღდგენის შემდეგ

კარგია რომ ჯერ ვერაფერს ხვდები, ესე იგი მიზანი მიღწეულია ;))

Chikochiko
ჩემი კონენტარის პასუხს ასე მალე თუ მივიღებდი რა ვიცოდი?, ალბათ წინათგრძნობის ბრალია:დდ ლუციუსს ვგულისხმობ. ბოგდანი და ჯესიკა მაინც არ მემეტება სასიკვდილოდ. აი გაბრიელი რომ არ ერქვას იმ სატანას უკეთესია, ეს სახელი არ უხდება საშინლად. მომდევნო თავში ისიც აქტიურად ჩაერთვება როგორც ჩანს. აღარ დავსვამ კითხვებს, პასუხებს ნელ-ნელა ვიღებ :დდ ასე რომ დაველოდები მომდევნო თავს.

რატომ, ჩემი აზრით გაბრიელს სრულად შეესაბამება საკუთარი სახელი, ზუსტად ეს მქონდა ჩაფიქრებული, სახელი წმინდანის, მაგრამ სრულიად საწინააღმდეგო პიროვნება :)

mirandaa31
ისევ გაბრიელი. გავიგეთ კოვაქსი და ლუციუსი როგორ გახდნენ პრიმუმები. ისე რა ძალიან ბოროტი ეგ კაცი. მაგის ამბავიც მაინტერესებს რატოა ასეთი. კოვაქსს დაიხსნის ლუციუსი ალბათ. გელოდები ახალი თავით ❤️

ზუსტად, ისევ გაბრიელი!!! მირა ვერ ვხვდები ასე აგდებით რატომ უყურებთ მას, ბოლოსდაბოლოს ის პრიმუმთა კლანის მეთაურია :) ლუციუსის და კოვაქსის შემქმნელი და კიდევ სხვების ;))
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№5  offline წევრი mirandaa31

არა აგდებით სულაც არ ვუყურებ. ბოდიში თუ შემომელანძღა გაბრიელი.:)
--------------------
ხელმოწერა

 



№6  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

Chikochiko
ჩემი კონენტარის პასუხს ასე მალე თუ მივიღებდი რა ვიცოდი?, ალბათ წინათგრძნობის ბრალია:დდ ლუციუსს ვგულისხმობ. ბოგდანი და ჯესიკა მაინც არ მემეტება სასიკვდილოდ. აი გაბრიელი რომ არ ერქვას იმ სატანას უკეთესია, ეს სახელი არ უხდება საშინლად. მომდევნო თავში ისიც აქტიურად ჩაერთვება როგორც ჩანს. აღარ დავსვამ კითხვებს, პასუხებს ნელ-ნელა ვიღებ :დდ ასე რომ დაველოდები მომდევნო თავს.

მეც ზუსტად ეს ვიგულისხმე, რომ წმინდანის სახელია. ის ყველაზე დაუნდობელია, კლანის ინტერესების გამო ყველაფერზეა წამსვლელი და ყველაზე დიდი სატანაა. რაც კოვაქსს გაუკეთა, მის შემდეგ ვერ ვიტან გაბრიელს

 



№7  offline წევრი ჰაიკო

Chikochiko
Chikochiko
ჩემი კონენტარის პასუხს ასე მალე თუ მივიღებდი რა ვიცოდი?, ალბათ წინათგრძნობის ბრალია:დდ ლუციუსს ვგულისხმობ. ბოგდანი და ჯესიკა მაინც არ მემეტება სასიკვდილოდ. აი გაბრიელი რომ არ ერქვას იმ სატანას უკეთესია, ეს სახელი არ უხდება საშინლად. მომდევნო თავში ისიც აქტიურად ჩაერთვება როგორც ჩანს. აღარ დავსვამ კითხვებს, პასუხებს ნელ-ნელა ვიღებ :დდ ასე რომ დაველოდები მომდევნო თავს.

მეც ზუსტად ეს ვიგულისხმე, რომ წმინდანის სახელია. ის ყველაზე დაუნდობელია, კლანის ინტერესების გამო ყველაფერზეა წამსვლელი და ყველაზე დიდი სატანაა. რაც კოვაქსს გაუკეთა, მის შემდეგ ვერ ვიტან გაბრიელს

ჩემი აზრით საკმაოდ საინტერესო პერსონაჟია, ჯერ ხომ არ ვიცით რისი გამკეთებელია wink
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№8  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ჰაიკო
Chikochiko
Chikochiko
ჩემი კონენტარის პასუხს ასე მალე თუ მივიღებდი რა ვიცოდი?, ალბათ წინათგრძნობის ბრალია:დდ ლუციუსს ვგულისხმობ. ბოგდანი და ჯესიკა მაინც არ მემეტება სასიკვდილოდ. აი გაბრიელი რომ არ ერქვას იმ სატანას უკეთესია, ეს სახელი არ უხდება საშინლად. მომდევნო თავში ისიც აქტიურად ჩაერთვება როგორც ჩანს. აღარ დავსვამ კითხვებს, პასუხებს ნელ-ნელა ვიღებ :დდ ასე რომ დაველოდები მომდევნო თავს.

მეც ზუსტად ეს ვიგულისხმე, რომ წმინდანის სახელია. ის ყველაზე დაუნდობელია, კლანის ინტერესების გამო ყველაფერზეა წამსვლელი და ყველაზე დიდი სატანაა. რაც კოვაქსს გაუკეთა, მის შემდეგ ვერ ვიტან გაბრიელს

ჩემი აზრით საკმაოდ საინტერესო პერსონაჟია, ჯერ ხომ არ ვიცით რისი გამკეთებელია wink

ისე დამაინტრიგე, სხვა რაღა დამრჩენია, გარდა იმისა მოუთმენლად დაველოდო მომდევნო თავს

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent