შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კირა კანდელაკის ცხოვრება სრულად


3-06-2018, 21:56
ავტორი gogona migraciidan
ნანახია 2 524

კირა კანდელაკის ცხოვრება სრულად

ისევ ისე როგორც ყოველთვის სკოლიდან სახლში ვბრუნდები, მამა ჯერ კიდევ არ დაბრუნებულა თბილიში გამოკვლევებზე ჰყავთ. ჰო მართლა მე კირა ვარ კანდელაკი .
მამაჩემი გიორგი კანდელაკი უბრალო ადამიანია, ჯანმრთელობის პრობლემების გამო სამსახურიდან წამოსვლა მოუწია, მამა შეფ-მზარეული გაახლდათ.  ერთი წლის წინ სახლში ცუდად გახდა, სიარული უჭირდა ვეღარ დადიოდა ექიმთან ჩემმა მეზობელმა წაიყვანა. იქ კი დაუდგინეს რომ უკურნებელი დაავადება ჰქონდა, ზურგის ტვინის გაფანტული სკლეროზი. როგორც შემდეგ გავიგე ხშირი მკურნალობა სჭირდება, ჩვენ კი საშუალება არ გვაქვს. მამაჩემის რძალმა დაფარა ყველა ხარჯი და თბილიშიც მან წაიყვანა.
დედა, დედა კარგად არ მახსოვს 9 წლის ვიყავი საზღვარგარეთ სამუშაოდ წავიდა. ჩემი უფროსი დაც მასთანა, კიდევ მყავს პატარა და რომელიც ბებია ბაბიასთან იზრდება ქუთაისში. მე კი მამასთან ყოფნა ვარჩიე და აქ დავრჩი სოფელში.
სკოლიდან სახლამდე მანძილი მალევე დავფარე, ხმააურით გავხსენი დაჟანგული ჭიშკარი
და ეზოში შევაბიჯე. ივნისის ათი რიცხვია თუმცა ჩემს მსხლის ხეს ნაყოფი ნაადრევად მიესხა, სახლში შევედი ზურგჩანთა მოვიხსენი, სასკოლო ფორმა გამოვიცვალე და უკან ეზოში დავბრუნდი. მსხლის ასაკრეფათ რათლა ჩემს ღუტუნიას ანუ ღორს მსხალი დავუყარო. მალევე გავავსე რკინის თასი და მასაც დავუყარე თავის კუთვნილი საჭმელი. შემდეგ ისევ სახლში დავბრუნდი, ხელები დავიბანე და ჩემთვის კვერცხი შევიწვი. ჭამას მალევე მოვრჩი იქაურობა მივალაგე და სამეცადინოდ დავჯექი. მართალია მიჭირდა მამას გარეშე მეცდინეობა თუმცა თავს ძალას ვატნევდი. ყველაფერს მოვრჩი მხოლოდ ისტოორის ერთხელ  გადამეორება დამჭირდება დილით და ეგაა. ხელებს ერთმანეთს ვუხახუნებ და ფეხზე ვდგები, ტელევიზორის ჩრთვას ვაპირებდი როდესაც ჩემმა მეგობარმა სოსომ დამიძახა.
- შემოდი აქ ვარ. გავძახე ოთახიდან და ისიც უმალ შემოდის.
- რაშვები არ მოდიხარ? მეკითხება ინტერესით.
-  სად? დაბნეული ვეუბნები მე.
- " ბირჟაზე" ყველანი ჩვენ გველოდება.
- კარგი რა ხომ იცი არ წამოვალ. მობეზრებით ვეუბნები მე..
-კირა, ვალერიმ თქვა თუ არ ჩამოვა ჩვენ ავაკითხავთ ყველაო.
 გადმომცა ჩემი მეგობრის დანაბარები.
- სოს ხომ იცი არა, იმ ამბის შემდეგ მათთან ურთიერთობა არ მინდა. ვიცი ჩემზეც იგივეს ამბობენ, ბევრჯერ გამიგია როგორ ამბობდნენ, ეს მის დაზე უარესი იქნებაო. ტირილით ვეუბნები მე.
- კარგი რა ნუ ტირიხარ, ხომ იცი მათ როგორ უყვარხარ არა? ჩემს დამშვიდებას ცდილობს და თბილად მეხვევა.
- იცოდე თუ რამე ისეთი ვიგრძენი, იმათთან აღარასოდეს ჩავალ გესმის? გამაფრთხილებლად ვუქნევ ხელს.
- კარგი ხო როგორც მეტყვი.
- გამოვიცვლი და გამოვალ. ვეუბნები მე ის კი სახლიდან გადის.
ჯინსის მოკლე შორტს, მის შესაფერის ლურჯ მაისურს და შავ ბათინკებს ვიცვამ. წელზე ჩამს საყვარელ კუბიკებიან პერანგს ვიკრავ, კეპს შებრუნებული ვიფარებ და სახლიდან გავდივარ.
- წავედით. ვეუბნები სოსოს რომელიც უკვე გასულა დიდი კარიდან.
- შენზე ვერავინ ვერ იტყვის რომ გოგო ხარ. მეუბნება სოსო თან იცინის.
- შენღა მაკლდი რა, თამარა და სულიკო არ მყოფნიდა შენ დაემატე. თამარა სოსოს ბებოა ხოლო სულიკო მამაჩემის ბიცოლა, სოფლის ჭორიკნები, ეზოში ჩიტი ვერ გადაგრინდება მათმა რომ არ გააშუქონ. დარწმუნებული ვარ სულიკო ახლა მისი ღობიდან მითვალთვალებს და მაკვირდება რა მაცვია. ნეტა ახლა რამე კეტი მქონდეს ხომ დავთხრიდი იმ თვალებს. ჩემს ოინებზე მე თვოთონვე მეცინება და ნაბიჯს ვუჩქარებ.
- სად არიან? ჩიხთან მჯდომი ბავშვები რომ ვერ ვნახე სოსოს ვეკითხები.
- ქვემოთ ცენტრში.
- კარგი. ვეუბნები მე და ლამპიონით განათებულ გზას მივყვები, მიყვარს ჩემი სოფელი ყველანაირ ქალაქს მირჩევნია. მიყვარს სურნელი რომელიც ამ სოფელში ტრიალებს, მართალია ბევრი ცუდის მომსურვე ცხოვრობს თუმცა მე სოფელი მიყვარს და არა ის ხალხი ვინც აქ ცოვრობს. ადრე აქ ხალხიც კარგი იყო თუმცა წლებმა თვისი ქნა და ყველა შეიცვალა. ჩემი ოჯახიც ერთიანი, შეუცვლელი იყო თუმცა ისიც შეიცვალა და დაიშალა.  9წლისვიყავი ჩემი ცხოვრება რომ შეიცვალა, დედას წასვლის შემდეგ ქუთაიში მის მშოვლებთან ვიზრდებოდით, თუმცა შემდეგ მე და ჩემი უფროსი და უკან დავბრუნდით მამასთან  ის 15-ის იყო მე 12-ის. მას აქ შეყვარებული ჰყავდა დიდი ხანი უყვარდათ ერთმანეთი, თუმცა სოფელი ამის წინააღმდეგი იყო, მარტო სოფელი არა ოჯახებიც. მთელი მამაჩემის საძმო იმ ბიჭს დასდევდა. ის ბიჭი ბებიაჩემის მეგვარე იყო თან მეორე ჩიხში ცხოვრობდა, ნათესავები გამოვდიოდით და როგორ შეიძლებოდა მათი კავშირი.
ერთხელ სახლში ვბრუნდებოდით ჩემს დას ვეუბნები სანამ მე ცოცხალი ვარ მას ცოლად ვერ გაყვები თქო. მან კი იროონიით გამიღიმა და.
- მაგასაც ვნახავთ კირა. მხოლოდ ეს მითხრა, ვერ მივხვდი რას ნიშნავდა მისი ეს გამოთქმა, ყურადღება არ მივაქციე თუმცა. მან მისი გაიტანა მართალია იმ ბიჭს ცოლად ვერ გაჰყვა თუმცა მასთან ურთიერთობა ჰქონდა. შელახული ღირსების გამო დედამ მასთან წაიყვანა, ჩემზე არვის უფიქრია ან მამაზე. სოფელში ყველამ ყველაფერი გაიგო, მე ერთი წლით ქალაქში წამიყვანეს, მამა სახლში ჩაიკეტა მხოლოდ მისი მეგობრების წყალობით გამოვიდა მდგომარეობიდან. მე კი ისევ უკან დავბრუნდი, ბევრჯერ გავმხდარვარ თითით მისათითებელი, ბევრჯერ უთქვამთ რომ მე უარესი ვარ. თუმცა იმ დღეს დავიფიცე მე ისეთი პიროვნება გავხდები ჩემი ყველას შეშურდებათ თქო.
- კირა აქ ხარ? ფიქრებიდან სოსიკოს ხმას გამოვყავარ.
- ჰო, კი რახდება?
-რამდენი ხანია ამ ჯვართან ხარ წავედით გველოდებია. ჯვარს მოვშორდი და მას გავყევი. დავინახე სკვერთან ბავშვების ხრივა და მეც იქეთკენ წავედი, თუმცა გვერდით მაღაზიასთან მამის მეგობრები ისხდნენ ლუდის ბოთლებით ხელში. უკან მოვბრუნდი და ახლა მათკენ ავიღე გეზი.
- კირას გაუმარჯოს. ლაშა ფეხზე დგება და მეხვევა. - ესე უნდა დაიკარგი.
-როგორ ხართ ბიჭებო?
- ჩვენ რა გვიჭირს შენ როგორ ხარ? ახლა პოლიციელი გიგა მეუბნება.
- კარგად რასვიზავ. მორცხვად ვეუბნები მე.
- ლუდი არგინდა მოგიტან? ჩემი ბიძაშვილი ვანო მეკითხები.
- იყავი მე გამოვიტან. ვამბობ და მაღაზიაში შევდივარ, ლუდის ერთ ქილას მაცივრიდან ვიღებ და უკან ვბრუნდები.
- მამა როგორა? ახლა მათზე უფროსი მამას ძმაკაცი ნუგზარი ძია მეკითხება.
- კარგად არის გმადლობთ, ერთ კვირაში ბრუნდება.
- მოიცა და შენ ერთი კვირა სახლში მარტო იქნები? გაკვირვებული მეუბნება ლაშა.
- ჰო რაიყო, იმედია კართან ყარაულობას არ დამიწყებთ.
- კირა რა უნდა 17 წლის გოგოს მარტო სახლში? მას მისი ძმა გიგაც აყვა.
- კარგით რა 17 ის ვარ ათის ხომ არა. გაბრაზებული ვამბობ მე.
- თან თუ ვინმე შემოვა, აი მამუკამ დაარტყმა მასწავლა ისეთს დავარტყავ. პატარაა ბავშვივით ვიქნევ ხელს და ყველას ეცინება.
- ფრთხილად იყავი იცოდე. ლაშა ბავშვივით მაფრთხილებს და თავზე ხელს მისვამს. ოჰ ამათი ზრუნვა, თუმცა ძალიან მიხარია მამაჩემის სამეგობრო ყურადღებას რომ მაქცევს, მათი წყალობით ზედმეტს ვერავინ ვერაფერს მეუბნება.
- წადი ახლა თორემ იმათ შეხედე. ბავშვებისკენ მახედებს ვანო. -გაადმოცვივდათ თვალები.  მეუბნება სიცილით მეც ყველას ვემშვიდობები და მათკენ მივდივარ ლუდის ბოთლით ხელში. იქ მისულს ყველას უხეშად ვესალმები და სოსოს გვერდით ვიკავებ ადგილს.
- კირა როგორ ხარ? მეკითხება ჩემი ბავშვობის მეგობარი ვალერი.
- კარგად შენ? ცივად ვუბრუნებ პასუხს და სოსოს-კენ ვბრუნდები.
- რამე გამოვტოვე? ვეკითხები ინტერესით.
- არა არაფერი. იმათ რა უნდოდათ?  მეკითხება თან ბიჭებისკენ მითითებს.
- ისეთი არაფერი პროსტა "ვბაზრობდით" რა. ჩვეული ინტონაციით ვეუბნები და ტელეფონზე მოსულ ესემეს ვკითხულობ.
- ვინ არის? ინტერესით მეკითხება სოსო.
- ლიკამ მომწერა. ტელეფონს ისევ ჯიბეში ვიბრუნებ და მხოლოდ ახლა ვავლებ ბავშვებს თავს, ზოგი მეცნობოდა ზოგიც არა.
- შენ ახალი ხარ? მეკითხება კუთხეში მჯდომი ბიჭი რომლის სახესაც ვერ ვხედავდი.
- მე მეკითხები?
- ხო შენ, აქ პირველად გხედავ?
- ჰო ბოროტმა მამიკომ კოშკში გამომკეტა, ცოტახნით დრო ვიხელთე და გამოვიქეცი სანამ დაბრუნდება უნდა დავბრუნდე. ბავშვურად ვეუბნები მე რაზეც ყველას ეცინება.
- კირა ჩვენი ბავშვობის მეგობარია რატი. მას პასუხს ანრი სცემს.
- არ აარსებობს კირა შენ ხარ? მესმის ზურგს უკან ხმა და შებრუნებაც არ მჭირდება უკვე ვიცი ვინც არის.
- თორნიკე შენღა მაკლდი ამ შუაღამისას. ფეხზე სასწრაფოდ ვდგები რათა არ მომოახლოვდეს.
- კარგი რა კირა, ამას რატომ მიკეთებ?
როგორ მეშლება ნერვები როცა მისი იდიოტური ხმა მესმის.
- თუ ახლა თავს არ დამანებებ, იცოდე ლაშას დავუძახებ და ვეტყვი რომ მაწუხებ  მუქარით ვეუბნები მე და ისიც სასწრაფოდ ცილდება იქაურობას.
- ეს ვინ იყო? ისევ ის ბიჭი კითხულობს.
- კირას თაყვანისმცემელი. სიცილით ამბობს ვალერი.
- თაყვანისმცემელი იქნება თუ გხეთქე ახლა მაგ თავში რამე, ისეთი ორი თაყვანისმცემელი გყავდეს შენ. სიცილით ვეუბნები მე და ლუდის სმას ვაგრძელებ.
- დამალევინებ? თავზე ის ბიჭი რატი დამადგა და მეკითხება.
- ჩემი დანალევი რომ არის?

- არაიშავს დავლევ. ბოთლს ვუწვდი და ისიც ერთი ამოსუნთქვით სვამს. ახლა ნათლად ვხედავ მის თაფლისფერ თვალებს, კურნოსავეთ პატარა ცხვირს და ოდნავ დიდ ტუჩებს, სახეზე ოდნავ წამოზრდილ წვერი ძალიან უხდებოდა. სიმაღლით ჩემზე მაღალი იქნებოდა, ნუ არც მე ვარ ძაან პატარა მაგრამ მაინც.
- მადლობა. მეუბნება ის და შემდეგ ადგილს იკავებს.
-რატი შენ იცი კორამ მე რა მიქნა? ინტერესით ეკითხება
რამაზი. ამან თუ ახლა ის მოყვა მოვკლავ.
- რა? ისიც ინტერესით ეუბნება.
- პატარები ვიყავით ორივენი, რაღაცაზე გაავაბრაზე **ილი ვიყო, არ გადმომიგდო და დამაგდო ბეჭებზე, არადა ისეთი პატარა იყო რას ვიფიქრებდი.
- მართლა შეჩ*მა? გაკვირვებული ეუბნება რატი.
- კირა რამდენი წლის ხარ? ახლა სულ სხვა მეკითხებ.
- 16- ის სამთვეში ჩვიდმეტის ვხდები.
- მოიცა თექვსმეტი წლის ბავშვი, მეთორმეტეში როგორ გადადიხარ? ეხლა ამას უხსენი რა. ან რა იცის რომელ კლაში ვარ?
- სკოლაში შესვლა ისე მინდოდა კივილით ავიღე მთელი სოფელი. შემდეგ დირექტორმა საცდელი ვადა ერთი კვირა მომცა და კი დავრჩი.
- კირა ხუთი წლის იყო სკოლაში რომ შეიყვანეს. მოკლედ ეუბნება სოსიკო.
კიდევ ბევრი ილაპრაკეს უაზრო თემებზე. მე ძალიან დაღლილი ვიყავი ამიტომ გადავწყვიტე სახლში წასვლა. სოსოს ხელი მოვკოდე იქ მსხდომებს დავემშვიდობე და სახლისკენ წავედი.
- კირა შენ არასოდეს არაფრის არ გეშინია? ნახევარი გზა გვქონდა გავლილი სოსომ რომ მკითხა.
- კი როგორ არა.
-და რისი გეშინი?
- უმამობის სოსო, მამის გარეშე ცხოვრების გაგრძელების მეშინია. მე მხოლოდ უმამობის მეშინია, მამა ჩემთვის განსაკუთრებული ფენომენია. მხოლოდ ეს ვთქვე მეტი არაფერი. სახლში შევედი კარები ჩავკეტე, შემდეგ ვიბანავე და საწოლში შევწექი.
დილით ადრიანად გამეღვიძა, დილის პროცედურებს მივრჩი პირუტყვს საჭმელი დავუყარე კაკაო დავლიე და სკოლაში წავედი.
კლასელებს უღიმღამოდ ვესალმები და ქიმიის გაკვეთილზე შევდივარ.
- ბავშვებო დღეს ამ წლის ბოლო გაკვეთილი გვაქვს, ამიტომ დღევანდელი დღე საგრძნობლად იმოქმრდებს ნიშანზე. ამბობს ჩემი საყვარელი ეკა მასწავლებელი.
- დაფასთან ვინ გამოვა? ბავშვებს თვალს ავლებს და მზერას ჩემზე აჩერებს.
- კირა შეგიძლია გამოხვიდე?
- დიახ როგორ არა. ფეხზე ვდგები და დაფასთან გამოვდივარ, მასწავლებელი მაგალითს მკარნახობს დასრულებული არ ჰქონდა წინადადება მე უკვე ყველაფერი მეწერა, კიდევ მეორე მითხრა ისიც მალევე გამოვიყვანე.
- ყოჩაღ შენ წელს ნამდვილად დაიმსახურე მაღალი ნიშანი.
გახარებული მეუბნება ის და მეც ჩემს ადგილს ვუბრუნდები.
- ყოჩაღ გენიოს. უაზრო რეპლიკას ისვრის ჩემი მიმართულებით შაკო.
- შაკო თუ ენას არ გააჩუმებ, აი იმ დაფას ხომ ხედავ. თითით დაფისკევ ვანიშნებ.
- ხო ვხედავ მერე?
- თუ ჩაგავლე ხელი მაგ ქეჩოში, იმ დაფის ადგილას შენ აგაკრავ. ახლა კი ენა გააჩუმე და ჩახედე მაგ წიგნს. არც კი შემიხედავს მისთვის ისე ვეუბნები სათქმელს.
- გენიოსა. მესმის ისევ უაზრო რეპლიკა თუმცა ყურადღებას არ ვაქცევ.
სკოლა წარმატებით დავასრულე, ყველა საგანში უმაღლესი შეფასება მივიღე, უკვე თამამად შემიძლია მეთქვა რომ მეთორმეტე კლასელი ვარ.
სკოლიდან სახლში მივდიოდი როდესაც ჩემი კლასელი ტატო წამომეწია.
- კირა სად აპირებ ჩაბარებას, როდესაც სკოლას დაამთავრებ? ინტერესით მეუბნება სკოლაში ჩემი საუკეთესო მეგობარი.
- ტატ შენც ხომ კარგად იცი, ხატვა ბავშვობიდან მეხერხება. მინდა
თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში ვისწავლო არქიტექტურის ფაკულტეტზე, თუ რათქმაუნდა დაფინანსება მივიღე. ხომ იცი მე საკმარისი რესურსები არ გამაჩნია. მოწყენილი ვეუბნები მე.
- ნუ ნერვიულობ ყველაფერი კარგად იქნება. მხარზე ხელს მისვამს და თბილად მიღიმის.
- შენ სად გინდა ჩაბარება? ახლა მას ვეკითხები.
- მე არსად აქ უნდა დავრჩე დედასთან, მარტო ვერ დავტოვებ.
- გასაგებია. მოკლედ ვეუბნები მე და ნაბიჯს ვუჩქარებ, რათა სხვა კლასელები არ წამომეწიონ. ჩემს ჩიხს რომ გავცდი მხოლოდ მაშინ შევანელე სვლა, გეზი როგორც ყოველთვის სასაფლაოსკენ ავიღე. ჩემი უაზრო კლასელების რეპლოკას ყურადღებას არ ვაქცევ, თუმცა ნერვები მხოლოდ მაშინ მომეშალა როდესაც შაკომ დამიძახა.
- სასაფლაოს გოგონა სასაფლაოსკენ მიდის.  უკან გაბრაზებული ვბრუნდები და მის წინ ავისვეტე.
- თუ კიდევ ერთხელ მეტყვი მაგ სიტყვას, გეფიცები თვალის დახამხამების გარეშე აგახევ მაგ უშნო სახეს. სჯობს შენს ტრ**ს  მიხედო და სხვის დამცირებას თავი დაანებე, მე შენი უაზრო რეპლიმებით ვერაფერს მავნებ. მაგრამ თუ კიდევ ერთხელ დამიძახებ სასაფლაოს გოგონას, ოთიკოს სულს გეფიცები მის მაგივრად შენ დაგმარხავ, შე აყლაყუდა მაიმუნო.
უკან ვბრუნდები და გზას ვაგრძელებ. გზაში ისევ მამაჩემის მეგობრები შემხვდნენ, მშრალად მივესალმე ყველას და ოთოს სასაფლაოსკენ შევუხვიე. იქ მისულს დედამისი იქ დამხვდა დალი დეიდა ისევ ისე შავებში ჩაცმული ქვითინებდა შვილის საფლავთან ჩემი მისვლა ძალიან გაუხარდა და გადამეხვია. მას მოვცილდი თუ არა ოთოს საფლავთან ჯერ პირჯვარი გადავსახე შემდეგ მის სურათს ვაკოცე. ეს ბავშვობიდან ჩვევად მქონდა, დალი დეიდამ მასწავლა რომ მას ესე უნდა მივსალმებოდი.
- როგორ ხარ კირა შვილო? თბილად მესალმება ჩემი მეორე დედა.
- კარგად ვარ დე, შენ როგორ ხარ?
- როგორ ვიქნები შვილო. მაღვლიანად მეუბნება ის.
- ბიჭებმა მითხრეს ყოველ დღე დადისო.
- ჰო მართალია, დღეს სკოლა დავამთავრე. აქ მოვედი რათა პირველად ჯერ ოთოსთვის მეთქვა ჩემი წარმატება. უკვე მეთორმეტე კლასელი ვარ.
- გილოცავ საყვარელო.  თბილად მიღომის ქალი. მხოლოდ მე ვიცოდი რა ტკივილსაც მალავს იმ ღიმილის უკან. 5 წლის ვიყავი ოთო რომ გარდაიცვალა, მახსოვს 24 სექტემბერს ერთად ქორწილში ვიყავით, იმ დღეს ძალიან კარგი დრო გავატარეთ.  ქორწილის მეორე დღეს ოთოს კალთაში ვეჯექი  ის ისე თბილი და საყვარელი იყო, ძალიან უყვარდა ჩემი თვალები, სულ ფოტოებს მიღებდა და ლექსებს წერდა ჩემს თვალებზე. სწორედ იმ დღეს თქვა
- თუ ჩემს შვილს ესეთი თვალები არ ექნება, ჩემს ცოლს სახლიდან გავაგდებო.  მეგობრები ბევრს აწვალებდნენ. ერთმაც ისიც შესთავაზა თუ ესეთი თვალება შვილი გინდა, შენი ქალი მამამის მიუყვანე და შენს შვილს დიდი ლურჯი თვალები ექნებაო. ბევრი იხალისეს, ბევრიც იცინეს. ჩემი ასაკის მიუხედავად ძალიან მიყვარდა ოთო, ბავშვებთან თამაშს სულ მასთან ყოფნა მერჩივნა. მეორე დღეს კი გავიგე რომ ოთო ავტოკატასტროფაში დაიღუპა, იმ დღეს დაიმსხვრა ჩემი ოცნებები. ოთო ჯარის კაცი იყო, იმ დღესაც ჯარში მიდიოდა და ხრამში გადაცვივდნენ. დალი დეიდა მაგ დროს მოსკოვში იყო, მოტყუებით ჩამოიყვანეს და აქ გარდაცვლილი შვილი დაახვედრეს. იმ დღის მერე ყველამ გაიგო ჩემზე, ყველამ იცოდა ვინ იყო ლამაზ თვალება ბავშვი, ვისი თვალებიც ოთოს ესე უყვარდა. მის მერე დალი დეიდა გვერდიდან არ მიცილებს, თითქოს ოთოს ნაწილი ჰყავს გვერდით.
- მე ის დამესიზმრა. ოთოს სურათისთვის თვალი არ მომიშორებია ისე ვეუბნები.
- ვინ საყვარელო? დაბნეული მეკითხება ქალი.
- ოთო, ოთო დამესიზმრა. აქ ვიყავი ვთხოვე მხოლოდ ერთხელ დამესიზმრე და მეტი არ მინდა თქო.
- მერე? ინტერესით მეკითხება ის.
- მას ცოლო ჰყავს დე, მე ისევ მის კალთაში ვიჯექი როგორც იმ დღეს. ის ვიღაც გოგოსთან ერთად იყო, ოთო კი ისევ ჩემს თვალებზე საუბრობდა. დარწმუნებული ვარ ის გოგო მისი ცოლია, მჯეროდა რომ იქაც არსებობდა ცხოვრება, ახლა კი საბოლოოდ დავრწმუნდი.
- რაო რა გითხრა?
- არაფერი უბრალოდ ჩემს თვალებზე საუბრობდა, ის გოგო კი ეჭვიანი თვალებით მიყურებდა. ის კარგად არის ვიცი.
 იმედიანი ხმით ვეუბნები მე.
- აქ ვერ ნახა ბედნიერება ჩემმა ბიჭმა, იქ მაინც იყოს ბედნიერი. ამბობს დალი დეიდა და ცრემლს იწმენდს. ამის შემდეგ ხმა არცერთ ამოგვიღია, მე ოთოს ლექსებს ვკითხულობდი. შემდეგ დალი დეიდას დავემშვიდობე და სახლში წამოვედი.

დიდი დრო გავიდა მას შემდეგ. საატესტატო გამოცდები წარმატებით ჩავაბარე, მას მოყვა ეროვნული გამოცდებიც ისიც წარმატებით ჩავაბარე. თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადეემის ნაცვლად, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტში ჩავაბარე, 100% დაფინანსებით. ძალიან ბედნიერი ვიყავი რადგან, არ მომიწევდა სწავლის საფასური შოვნა. სწავლის დაწყებამდე ერთი თვით ადრე თბილიში გადავედი, ბინა ჩემს მეზობელლთან ერთად ვიქირავე, თამარასაც აქ უნდა ესწავლა და ბინის ქირას გავიყოფდით. სანამ სწავლა დაიწყებოდა სამსახურის ძებნა დავიწყე, მინდოდა ბინის ქირა მე გადამეხადა, არ მინდოდა ოჯახს კისერზე დავწოლოდი. ძალიან ბევრი ვიარე, ყველგან უარით მისტუმრებდნენ, სამუშაო გამოცდილება არ მქონდა და ისე არავის არ ვჭირდებოდი. იმედ გადაწურული შევედი აღმაშენებელზე ერთ-ერთ ბარში. როგორც გავიგე ვაკანსია ქონდათ მიმტანის თაობაზე.
- უკაცრავად, სად შემიძლია მენეჯერის ნახვა? ინტერესით ვეკითხები ბარმენს.
- აი ეს არის. ჩემს გვერდით მდგომ მღალ სილუეტზე მიმითითა.
- სალო შენ გკითხულობენ. ბარმენი იმ გოგოს ეუბნენა რომელზეც მე მიმითითა.
- დიახ გისმენთ? თბილად მიღიმის გოგონა.
- იცით მე ვაკანსიის თაობაზე მოვედი.
- დიახ რათქმაუნდა, მიმტანი სასწრაფოდ გვესაჭიროება. სამუშაო გამოცდილება გაქვთ?
- არა არსად მიმუშავია, იცით მე სტუდენტი ვარ პირველ კურსელი.
- გასაგებია, ჩემთან ერთად წამოდი. ქუსლების კაკუნით გაუყვა ჩაბნელებულ დერეფანს და მეც უკან ავეკიდე. დერეფნის ბოლოს დიდი კარი შეხსნა და შიგნით შემიპატიჭა.
- მოდი აქ უფრო უკეთ ვისაუბრებთ. მეც უკან მივყევი და  მის წინ სავარძელთან ჩამოვჯექი.
- შენი სახელი?
- კირა კანდელაკი.
- სასიამოვნოა მე სალომე ვარ, ამ ბარის მეპატრონის ცოლი.
- ჩემთვისაც სასიამოვნოა.
- აქ ძირითადად უცხოელები შემოდიან, ჩემი მეუღლე თურქია და შესაბამისად აქ მისი მეგობრები მოდიან. თუ შენ რაიმე პრობლემა არ გექნება შეგიძლია დაიწყო მუშაობა. ხელფასი 700 ლარი გექნება.
- იცით მე სამსახური ძალიან მჭირდება, მაგრამ არ მინდა აქ.
- აქ ვერავინ შეგეხება. სათქმელს არ მამთავრებიებს ისე მეუბნება.
- თუ ეგრეა თანახმა ვარ. როდიდან შემიძლია დავიწყო?
- წამოდი დღეს ყველაფერს აგიხსნი და ხვალიდან შეუდექი საქმეს.
ყველაფერში გამარკვია, ჩემი ტანსაცმლის კარადაც მაჩვენა, ასევე კარადის გასაღები ჩამაბარა, მითხრა რომ ხვალ საღამოს უნდა მივსულიყავი. შემდეგ დავემშვიდობე და სახლში წამოვედი.  ყვითელ სამარშუტო ტაქსში ვჯდები და სახლში მივდივარ.
სახლის კარები ხმაურით შევაღე, არც ისე დიდი ბინა გვაქვს ორი საძინებლით, დიდი მისაღებით, ერთი სააბაზანოთი და ერთი სამზარეულოთი. მისაღებიდან ხმები მესმოდა და მეც პირდაპირ იქეთკენ წავედი. თვალები შუბლზე ამივიდა როდესაც თამუნა ვიღაც ბიჭის კალთაში მოკალათებულიყო, არადა ეს მისი შეყვარებული ნამდვილად არ იყო. მათ გარდა კიდევ ორი გოგო და სამი ბიჭი იყო.
- კირა მოხვედი? თამუნა ჩემკენ იხედება და ისე მეუბნება.
- არა თამრი ჯერ კიდევ გზაში ვარ, უბრალოდ ჩემს სხეულს ისე უნდოდა სახლში მოსვლა გამომასწრო. ირონიით ვეუბნები მე და ჩანთას საკიდთან ვდებ.
- კარგი ხო რაგჭირს?
- არაფერი უბრალოდ დავიღალე.
- გაიცანი ესენი ჩემი მეგობრები არიან, ეს თეოა..
- თავს ნუ იღლი მაინც ვერ დავიმახსოვრებ.
- რა უჟმური ხარ. მის ლაპარაკს ყურადღებას არ ვაქცევ სამზარეულოში გავდივარ, ცხელი შოკოლადის გასაკეთებლად. ფიქრებიდან ჩახველების ხმას გამოვყავარ.
- როგორც მივხვდი ჩვენი ნახვა არ გაგიხარდა? მეუბნება უცნობი.
- უიი ძალიან მიხვედრილი ხარ. ირონიით ვეუბნები მე.
- გინდა წავიდეთ?
- ეს სახლი მარტო ჩემი არ არის, წილში თამარაცაა ასე რომ მისი სტუმრები წესით მე არ უნდა მაწუხებდნენ არა? ისევ ირონიით ვამბობ და უკვე გამზადებულ შოკოლადს ფინჯანში ვასხამ, და იქაურობას ვეცლები.
-მე იოანე ვარ. მესმის ზურგს უკან მისი ხმა.
- ჩემი სახელი უკვე იცი. უკან არ ვბრუნდები ისე ვეუბნები და ჩემს ოთახში შევდივარ. ლეპტოპს ვხსნი და დედასთან ვრეკავ სკაიპით რამოდენიმე ზარის შემდეგ ისიც მპასუხობს.
- დე როგორ ხარ?
-კარგად ვარ საყვარელო შენ? თბილად მეუბნება დედაჩემი.
- ეკუ იცი დღეს სამსახური ვიშოვე. გახარებული ვეუბმები მე.
- გილოცავ საყვარელო, მაგრამ ხომ გითხარი მე გამოგიგზავნი თქო? რათ გინდოდა სამსახური?
- კარგი რა დე ხომ იცი არა, მე ჩემი ფული მინდა ეგ ფული ნიტას და მამას გაუგზავნე.
- კარგი, კარგი მაქ რა ხმები ისმის რა ხდება?
- თამარას სტუმრები ჰყავს. გაბრაზებული ვამბობ მე.
- კარგი რა დე ხომ იცო არ უყვარს თამარას რომ ეძახი. წყენით მეუბნება დედა.
- ეგრე ქვია და რა ვქნა.
 - კარგი საყვარელო მე უნდა წავიდე უფროსი მოვიდა შემდეგ დაგირეკავ, გაკოცე მიყვარხარ. სათქმელს ვერ ვეუბნები ისე მითიშავს.
მივხვდი ჩემი და მივიდა და იმიტომ გამითიშა, დიდხანს არ მიფიქრია ამ ყველაფერზე. სააბაზანოში შევედი წყალი გადავივლე, ჩემი საღამურები ჩავიცვი და საწოლში შევწექი. თუმცა ესეთ ამბავში როგორ უნდა დავიძინო, იმხელა ხმაზე ლაპარაკობენ და იცინიან აქ ვერ დავიძინებ. ფეხზე წამოდგომას ვაპირებდი როდესაც გავიგე კარზე გამბული ზარი, ყველანი გაისუსენ და მეც მისაღებში გავედი.
- თამარა არ აპირებ კარის გაღებას? ვეკითხები თამროს რომელიც წამოდგომას არ აპირებს, სხვა გზა არ მქონდა კარის გასაღებად მე წავედი, კარი გამოვაღე და იქ ჩემი გვერდითა მეზობელი ქალი დამხვდა.
- საღამო მშვიდობისა კირა შვილი. თბილად მიღიმის ქალი.
- საღამო მშვიდობისა ქალბატონო.
- ეთერი, ეთერი მქვია.
- დიახ ქალბატონო ეთერი.
- კირა შვილო, შვილიშვილის დაძინებას ვაპირებდი თუმცა ძალიან ხმაური გამოდის თუ შეგიძლიათ ცოტა ჩუმად რომ იყოთ?
- სტუმრები თამარას ჰყავს, მე არაფერ შუაში ვარ თუმცა გპირდებით გავაჩუმებ ამათ, მე გიხდით ბოდიშს.დარცხვენით ვეუბნები ქალს.
- ბოდიში რომ შეგაწუხეთ. მეუბნება ქალი და კარში უჩინარდება.
უკან გაცეცხლებული ვბრუნდები და პირდაპირ თამარას მივარდი.
- რატომ უნდა მოვიგერიო მე შენი გაბრაზებული მეზობლები, უკვე თერთმეტი საათია არ შეგიძლია ცოტა ჩუმად იჭიხვინოთ შენც და შენმა მეგობრებმა?
- რა მოგივიდა კირა? ვითომც არაფერიო ისე მეუბნება.
- რა რა მომივიდა, შენ რომ დაძინებას დააპირებ დავდგები და ბოლო ხმაზე ვიჭიხვინებ თუ დაგეძინება, მოსულა? გაბრაზებული ვეუბნები მე.
- კარგი ხო ბოდიში.
- ახლა კი თუ შეიძლება ცოტა ჩუმად, ხალხს ძილი უნდათ.
- კარგი ჰო. არ გინდა ჩვენთან ერთად დაჯდე?
- სხვა გზა მაქვს? გაკვირვებული ვამბობ მე და იქვე პუფში ვჯდები.
- შენ რა ნერვიული ხარ? მეუბნება ბიჭი რომლის კალთაშიც თამარა არის მოკალათებული.
- შენი სახელი? ვეკითხები მას.
- ალეკო.
- ჰოდა ჩემო ალეკო, არავის უთხოვია შენთვის მოუსმინო ჩემ ნერვულ საუბარს, აი კარებს ხომ ხედავ, შეგიძლია გამოაღო და წახვიდე. ირონიით ვეუბნები მე, ის კი გაბრაზებული სახით მიყურებს, თუმცა წასვლას არ აპირებს.
- თამარა შენი სიყვარული სად არის? ეხლა თამროს მივუბრუნდი.
- ჯარში. მშრალად მეუბნება ის.
- მერე ესე ერთგულად როგორ შეგიძლია დაელოდო მას.
- კირა გეყოს. ხმამაღლა მეუბნება თამარა.
- კარგი ჰო ვჩუმდები.
- კირა რამდენი წლის ხარ? იმ ორი გოგოდან ერთერთი მეკითხება.
- 18-ის ვხდები ერთ თვეში.
- ჯერ პატარა ყოფილხარ. და რაზე ჩააბარე? ისევ ის გოგო მეკითხება.
-  კირას არქიტექტორობა უნდა. ჩემს მაგივრად პასუხს თამარა სცემს.
- ძალიან კარგი პროფესიაა. შენ სად ჩააბარე თამო? ეხლა თამარას ეუბნება.
- ეგ ბიჭების კერვის ინსტიტუტში მოხვდა, შენ არ გეცოდინება ახალი გახსნილია, სპეციალურად თამარასთვის გახსნეს. სერიოზულად ვამბობ მე რაზეც ყველას ეცინება.
- მე სამსახიობოზე. გაბრაზებული ამბობს თამარა და თვალებს მიქაჩავს.
- ზუსტად შენი პროფესია აგირჩევია. ისევ იროონით ვამბობ მე.
- არქიტექტურა რატომ აირჩიე? ახლა ის ბიჭი მეკითხება თუარვცდები იოანე.
- ბაბუაჩემი არქიტექტორი იყო, მინდა მეც მის პროფესიას გავყვე.
- გასაგებია ოჯახის საქმიანობას აგრძელებ.
- როგორ თუ ოჯახის საქმიანობას, მამამისი არ არის არქიტექტორი. მამამისი უბრალო მზარეულია. როგორ ცდილობს თამარა ნერვები მომიშალოს.
- თამრი მამაჩემს პროფესია მაინც აქვს, ის უბრალო კი არა ერთ-ერთი საუკეთესო მზარეულია, სხვების მამებისგან განსხვავებით. ნერვიც არ შემტოკვია ისე ვამბობ.
- თამო შენ რომელ კურსზე ხარ? სიტუაცის გამოსწორებას  შეეცადა ისევ ის გოგო.
- როდის მერე გახდა თამარა, თამო. ისევ ირონიით ვამბობ მე, თუმცა თამრომ ვეღარ მოითმინა და ფეხზე წამოხტა.
- ნუ მეძახი თამარას, შე მზარეულის შვილო. გამწარებული მიკივის ის ხმისთვის არც კი ამიწევია ისე ვეუბნები.
- თუ კიდევ ერთხელ შეეხები მამაჩემს, გეფიცები ფეხებით დაგკიდებ აივნის მოაჯირზე, გასაგებია შე პუტ*ნკავ.
 მის პასუხს არც დავლოდებივარ ფეხზე ცამოვდექი და ოთახში შევედი.
დილით როგორც ყოველთვის ადრიანად გემეღვიძა, საწოლოდან ძვლივს წამოვდექი თავი საშინლად მტკიოდა. თითქოსდა დიდმა ტრაილერმა გადამიარა. ოთახიდან გამოვედი და პირდაპირ სააბაზანოში შევედი. დილის პროცედურებს მალევე მორჩი და სამზარეულოსკენ წავედი ყავისთვის. თამარას უკვე გაუღვიძია და აქ დამხვდა, ნეტა რაეტაკა ესე ადრე რომ ადგა.
- დილამშვიდობის. უღიმღამოდ ვეუბნები მე.
- დილამშვიდობის კირა. მოწყენილი ხმით მეუბნება ის.
- რა გჭირს თამრი?
- გუშინ ძალიან ცუდად მოგექეცი, ბოდიშს გიხდი. დარცხვენილი მეუბნება და მეხვევა.
- კარგი არაუშავს.  მის ხელებს მალევე ვიშორებ და ყავის გასაკეთებლად მივდივარ.
- შენ დაჯექი მე გაგიკეთებ.
- კარგი. ჩვეულებრივი ინტონაციით ვამბობ და იქვე ვჯდები.
- გუშინ რა ქენი სამსახურზე? ინტერესით მეუბნება ის და უკვე გამზადებულ ყავას წინ მიდებს.
- აღმაშენებელზე ერთ-ერთ ბარში მინტანანი სჭირდებოდათ და ამიყვანეს დღეს ვიწყებ.
- ძალიან კარგი გილოცავ. გახარებული მეუბნება ის.
- შენ რას აპირებ? ახლა მე ვეკითხები.
- რავიცი მოვძებნი რამეს.
- თამრი ის ბიჭი ვინ იყო გუშინ, ვის კალთაშიც იჯექი?
- მეგობარია კირა, მხოლოდ მეგობარი.
- არ მომწონს ეგ ბიჭი, გთხოვ აქ რაც უფრო იშვიათად ვნახამ მით უკეთესი.
- კარგი აღარ მოვიყვან. თბილად მეუბნება და ტორტის ნაჭერს ჭამს.
- არ გინდა დღეს სადმე გავისეირნოთ? მეკითხება თამარა, ნეტა რა ეტაკა დღეს ამ გოგოს ჩემს მიმართ ესეთი თბილი არასოდეს ყოფილა.
- არა ცოტას დავისვენებ და სამსახურში წავალ. დაბნეული ვეუბნები მე და ტელეფონს ვპასუხობ რომელიც ესწუთია აწრიპინდა.
- კირა შვილო როგორ ხარ? თბილად მკითხულობს მამა.
- კარგად ვარ მა შენ? ნიტა როგორ არის ხომ არ გაწვალებს?
- კარგად არის რასიზამს. შენ მარტო ხარ შეიძლება გელაპარაკო? სამზარეულოდან გამოვედი და ოთახში შევედი.
- კი ახლა მარტო ვარ, რაახდება მა?
- შვილა ფრთხილად იყავი, მაგ გოგოს არ ენდო კარგი?
- ნუ გეშინია მა თავს არავის დავაჩაგრინებ. ვიცი მამა რაღაცას გრძნობს და სწორედ იმიტომ მაფრთხილებს, მამა ყოველთვის პირველი ხვდებოდა ჩემს ყალბ მეგობრებს.
- კარგი საყვარელო ფრთხილად იყავი, მიყვარხარ პატარავ.
- მეც მიყვარხარ მა. ტელეფონს ვთიშავ და საწოლზე ვემხობი, ნეტა რა შეამჩნია მამამ ესეთი ინტერესი მკლავს თუმცა აზრი არ აქვს მაინც არ მეტყვის. გადავწყვიტე ცოტა კიდე წამეძინა  ექვსი იქნებოდა რომ გავიღვიძე გავემზადე და სამსახურში წავედი. ჩემი ფორმა მოვირგე, მომსახურე პერსონალი გავიცანი  და სალომეს მითითებულ მაგიდების მომსახურება დავიწყე.
- რას ინებებთ? ვეკითხები მაგიდასთან მჯდომ სამ ბიჭს.
- სამი ფორთოხლის წვენი და ვისკი. იქაურობას ვცილდები და ბარმენთან მივდივარ, შეკვეთას ვეუბნები და ვემზადები როდესაც ერთი მიმტანი გვიახლოვდება.
- ჯეკო ჩემს მაგიდასთან ორი ბერძენი არის, რაღაცეებს მეუბნებიან და ვერ ვგებულობ. დაბნეული ამბობს გოგო.
- მე ვიცი ცოტა ბერძნული დაგეხმარები.
- შენ გაიხარე. გახარებული მეუბნება გოგო და მეხვევა.
- ოღონდ შენ ჩემს მაგიდასთან ეს შეკვეთა მიიტანე.
- კარგი არა პრობლემა. მეუბნება ის და მეც მისი მაგიდისკენ მივდივარ.
- საღამო მშვიდობის. წყვილს ბერძნულად ვესალმები.
- რას ინებებთ.
- ერათი მარწყვის წვენი, ერთი ლუდი და ორი ცივი ყავა. ისინიც ბერძნულად მკარნახობენ, შეკვეთას ვიწერ და უკან ვბრუნდები. ჯეკოს შეკვეთას ვაძლევ და უკვე გამზადებული მაგიდასთან მიმაქვს.
- kali orexi. ვეუბნები მათ და იქაურობას ვცილდები.
-კირა საიდან იცი ბერძნული? ინტერესით მეკითხება ჯეკო.
- დედაჩემი საბერძნეთშია და რაღაცეებს მასწავლის, ბევრი არაფერი ვიცი თუმცა, როგორც ამბობენ "გაქცეულს მოვაბრუნებ" სიცილით ვეუბნები მე.
პირველმა სამუშაო დღემ კარგად ჩაიარა, უკვე თერთმეტი იქნებოდა სამსახურიდან რომ გამოვედი, ფეხით გავიყევი აღმაშენებელს. გადავწყვიტე აღმაშენებლიდან დადიანის ქუჩამდე ფეხით მევლო, არ ვიცი რამ მომიარა თუმცა ფეხით გავლა ძალიან მიმინდა.
ვსეირნობდი თბილოსის ქუჩებში და მივხვდი რომ ჩემი სოფელი ყველაფერს მერჩივნა. საკმაოდ გვიან დავბრუნდი სახლში, კარების გაღების თანავე გავიგე ხმები რომლებიც თამარას ოთახიდან მოდიოდა. ვერ გამეგო კრუსუნებდა, ტიროდა თუ რას აკეთებდა ნელი ნაბიჯებით წავედი მისი ოთახისკენ, ნახევრად შეხსნილი კარები მთლიანად შევაღე და აქ ნამდვილად შოკი მივიღე. საწოლზე მთლიანად შიშველ თამარას ვიღაც ბიჭი უკნიდან ხმა*ობდა ბიჭის სახეს ვერ ვხედავდი თუმცა, როგორც კი ჩემი არანორმალური ყვირილი გაიგეს ერთმანეთს მოსცილდნენ.
- შენთუ აქ ბორ*ელის გახსნას აპორებ სჯობს წახვიდე. გაბრაზებული ვბობ მე და იქაურობას ვცილდები.
- ეს ორპირი მაიმუნი, ეს მუტანტი, ეს ეს მართლა ცხოველი ესა. გაბრაზებული ბოთლსა ვცემდი ჩემს ოთახში. ხომა ღირსი დავურეკო მის შეყვარებულს და სიმართლე ვუთხრა, თუმცა მაინც არ დამიჯერებს. ისიც კაი დებილია ესეთს როგორ უმდა ენდო. ბოლოს გადავწყვიტე გავჩუმებულიყავი, მაინც არ დამიჯერებდა და აზრი.
ტყუილად უნდა მეშალა ნერვები ამათ გამო.

იმ დღის მერე თითქმის ერთი თვე გავიდა, თამარა დილით გადიოდა და საღამოს ბრუნდებოდა. მისთვის ხმა არ გამიცია, არ ვაპირებდი მასთან ლაპარაკს. დღეს უნივერსიტეტიში პორველი დღე მაქვს, თავაწული  შევდივარ აუდიტორიაში იქ მყოფებს ყურადღებას არ ვაქცევ ისე
  მივიწევ ჩემი ადგილისაკენ.  მალევე ლექტორიც შემოდის და იწყებს გაცნობას.
- მოგესალმებით ყველას, მინდა პირველი დღე გაცნობით დავიწყო. მე თქვენი ლექტორი დათო ძიძიგური ვარ. გვესალმება აწ უკვე ლექტორი დათო.
- პირველი ვინ გაგვეცნობა? ინტერესით ავლებს აუდიტორიას თვალს. - მოდი შენ იყავი პირველი. თითს ჩემკენ იშვერს, დაბნეული ვდგები ფეხზე. ბედი არაფერში მაქ ჩემთვის ვამბობ და ლექტორს ვუღიმი.
- აბა გაგვეცანი.
-კირა კანდელაკი. დაბნეული ვეუბნები მას.
- სასიამოვნოა. ამ ცხოვრებაში რისი მიხწევა გსურს კირა.
- ისეთის არაფრის პატივცემულო,  როგორც ყველას მეც მსურს სასურველი პროფესია მქონდეს.
- და რატომ მაინდამაინც არქიტექტურა? ინტერესით მეკითხება კაცი.
- ბაბუაჩემი არქიტექტორი იყო, ძალიან მომწონდა მისი შექმნილი პროექტები. მას სურდა მეც მისი პროფესია გამეგრძელებინა.
- ანუ ბაბუის ანდერძს ასრულებ?
- არამარტო, ვერავინ ვერ მიმითითებს რა გავაკეთო. მკაცრად ვამბობ.
- უბრალოდ მე ამ პროფესიაში ვხედავ ჩემს თავს, მინდა იმ ხალხს ვინც უსახლკაროდ რჩებიან, ჩემი კეთილი ნებით უსასყიდლოდ დავუპროოქტო სახლები.
- ხატვა გიყვარს?
-ძალიან. ხატვა ჩემი ცხოვრება, როდესაც ვხატავ თავს მხოლოდ მაშინ ვგრძნობ სრულყოფილად.
- გასაგებია შეგიძლია დაჯდე. შემდეგ ჩემს გვერდით მჯდომი გოგონა წამოდგა ფეხზე.
- ანჩო ბურდული, როგორც კირას მეც ძალიან მინდა ხალხის დახმარება, მეც მინდა მათ ცხოვრებაში პატარა წვრილი შევიტანო. ამბობს ის და ლექტორს არ ელოდება, ისევ თავის ადგილს უბრუნდება.
- სასიამოვნოა შენი გაცნობა კირა. თბილად მიღიმის გოგონა და ხელს მიწვდის.
- ჩემთვისაც ანჩო. ხელი ჩამოვართვი და ლექტორის მოსმენა განვაგრძე.
- იმედია დავმეგობრდებით.
- იმედია.
ამის შემდეგ ბატონმა დავითმა ბევრი ილაპარაკა, ლექციის დასრულების შემდეგ გარეთ გამოვედი სახლში წასვლას ვაპირებდი როდესაც ანჩო წამომეწია.
- კირა ერთი წუთით დამელოდე.
- რა ხდება? ინტერესით ვეკითხები.
- იცი მე რაიონიდან ვარ, დღეს ბინის თაობაზე უნდა გავიარო და შენ ხომ არ იცი სადმე კარგი ბინა? დიდიხანია ვეძებ თუმცა ვერაფერი ვიპოვე.
- მეც არ ვარ აქაური, ჩემთან ერთად ბინაში ერთი გოგოა მგონი პრობლემა არ ექნება ჩვენთან თუ იცხოვრებ, თან ბინის ქირასაც გავიყოფთ. რასიტყვი?
- დიდი სიამოვნებით, მადლობა რომ დამეხმარე. თბილად მეხვევა ის, მეც ვხვევ ჩემს ხელებს. ოღონდ თამარას სახეს არ შემახედა და  ნებისმიერ გამვლელს წავიყვანდი სახლში, ჩემს ბოროტულ ფიქრებზე გამეცინა და ანჩოს მოვშორდი.
-სად არის შენი ბარგი?
- მანქანაში მაქვს, გარეთ ჩემი ძმა მელოდება.
- გასაგებია მაშ წავედით. ხელკლავს ვუკეთებ და უნივერსიტეტიდან გავდივართ.
- აი იქ. ხელს იშვერს შავი ფერის BMW X6-თან მდგომი სიმპატიური ბიჭისკენ. ხელზე მქაჩავს და იქეთკენ მივყავარ.
- ბექა გაიცანი ეს კირაა ჩემი კურსელი და ჩემი ახალი მეზობელი.
- სასიამოვნოა. მომაჯადოვებელი ღიმილით მიღიმის, ისე უხდება ღიმილი ნეტა სულ იღიმოდეს. რა იდიოტი ხარ კირა, რა იცი სულ იცინის თუ ტირის. ორაზროვნად ამომძახა ჩემმა მეორე მემ.
- ჩემთვისაც. მის ხელს ჩემსას ვაშველებ.
- ბინა ვიშოვე, დღეიდან კირასთან ვიცხოვრებ. ბედნიერად ამბობს ანჩო.
- ძალიან კარგი მიხარია. ისევ ისე მიღიმის და მანქანის კარს აღებს. ოჰ ჯელტმენიც ყოფილა ისევ ეს ჩემი იდიოტი მეორე მე.
- სად მივდივართ? სარკიდან მიყურებს და ისე მეკითხება.
-  დადიანის 47 
- გასაგებია. ამის შემდეგ ხმა არცერთს არ ამოგვიღია. ვგრძნობდი მის დაჟინებულ მზერას თუმცა მისკენ არც ვიხედებოდი.  ჩემი თავის ამბავი რომ ვიცი ახლა ნამდვილად აღდგომის კვერცხს ვგავარ.
- აი აქ გააჩერე. მანქანას აჩერებს და მეც სასწრაფოდ გადავდივარ, ლიფტში სამივენი ერთ დროულად შევდივართ, ხუთ ნომერ ღილაკს ხელს ვაჭერ და ლიფტიც იძვრის, ისიც მალევე ჩერდება ჩანთიდან გასაღებს ვიღებ და კარს ვაღებ.
- მობრძანდით. სახლში ვეპატიჟები ორივეს.
- ანჩო აქ ორი ოთახია, მე ჩემს ოთახს გაგიყობ.
- ძალიან კარგი. მეუბნება ის და მისაღებში შევდივართ სადაც თამარას ისევ სტუმრები ჰყავს.
- ესენი ვინები არიან, ყველა აქ ცხოვრობს?
დაბნეული მეუბნება ბექა.
- არა ესენი თამარასთან არიან.
- კირა რა ხდება?
- თამარა გაიცანი ეს ანჩოა ჩვენი ახალი მეზობელი, ჩემთან ერთად იცხოვრებს.
- ეს სიმპატიური ბიჭიც აქ იცხოვრებს? გაბრწყინებული თვალებით მეუბნება ის.
- ბექა ცოლიანია. არვიცი რატომ მაგრამ უეცრად წამომცდა.
- სამწუხაროა. ამბობს
ის და ისევ მის ადგილს უბრუნდება.
- საიდან მოიტანე რომ ცოლი მყავს? ჩუმად მეჩურჩულება ბექა.
- ეგ რომ არ მეთქვა აქვე გიხ**რდა და გინდოდა შენ ეგ, თუ გინდა ვეტყვი არამაქ პრობლემა.
- არა, არა იყოს მადლობა. სიცილით მეუბნება ის.
- ეს ჩვენი ოთახია. ვეუბნები ანჩოს.
 - ამ კარადაში შეგიძლია შენი ტანსაცმელი შეაწყო.
- მე სად ვწვები? მეკითხება ბექა.
- იცი ანჩოს არ უთქვამს რომ შენც. დაბნეული ვეუბნები ბექას.
- მხოლოდ ერთი დღით. ისევ ისე მომაჯადოებლად მიღიმის ის.
- თამარას ვეტყვი და გაგიყოფს ერთი დღით სარეცელს.
- არა არმინდა მადლობა, მირჩევნია მანქანაში დავიძინო.
- ისინი რომ წავლენ შეგიძლია მდივანზე მოთავსთე.
- კარგი.
- ანჩო მე ექვსზე გავდივარ ხოლმე და თორმეტზე ვბრუნდები.
- სად მიდიხარ? ინტერესით მეკითხება ანჩო.
- ბარში ვმუშაობ მიმტანად.
- მეც მინდა სამსახური. მოწყენილი ამბობს ის.
- ჩვენ ხომ შევთანხმდით შენ არ იმუშავებ. გაბრაზებული ეუბნება ძმა.
- კარგი რა ბექ გთხოვ. მუდარით ეუბნება ის.
- იცი ჩემთან არის ერთი ადგილი, მიმტანი სჭირდებათ თუ გინდა უფროს ვეტყვი.
- როგორი სიტუაციაა? დაინტერესდა ბექა.
- ძალიან კარგი სიტუაციაა, ხშირად უცხოელები შემოდიან ჩვენი მენეჯერი უფროსის ცოლოა და ძალიან კარგი გოგოა.
- კარგი თუ ეგრეა იმუშავე, ოღონდ თუ რამე ისეთი გავიგე. გამაფრთხილებლად უკრავს თითს პატარა დას.
- გპირდები ჭკვიანად ვიქნები. კისერზე ეკიდება ბიჭს. საუბარს კარზე კაკუნი გვაწყვეტინებს, კარი გამოვაღე და იქ თამარა დამხვდა.
- კირა გამოიყვანე შენი მეგობრები, ჩემს მეგობრებს გავაცნობ.
- რა ხეირი მაგათ თუ გააცნობ.
- რამე მითხარი? დაბნეული მეუბნება ის.

- არა არაფერი ახლავე გამოვალთ.
ანჩოსთან და ბექასთან ერთად მისაღებში შევედი, იქ გაჩერებას არ ვაპორებდი ამიტომ სამზარეულოში გავედი ცხელი შოკოლადის დასალევად.
- როგორც ჩანს თამუნა არ გევასება? მესმის ზურგს უკან ხმა.
- თამარა, მას თამარა ჰქვია. სიცილით ვეუბნები ბექას.
- ხო არ მევასება მაგრამ სხვა გზა არმაქვს უნდა ავიტანო.
- გინდა შენ და ანჩო ცალკე გადახვიდეთ?
-დიდი სიამოვნებით მაგრამ, დედამისმა ძალიან მთხოვა თამარა მარტო არ დამეტოვებინა. კაცების მოყვანით მის თავს უშავებს მე კი არა. სიცილით ვამბობ მე.
- ყავას დალევ?
- დიდი სიამოვნებით. რამდენი წლის ხარ კირა?
- 18-ის ვხდები თორმეტ დღეში შენ?
- მე 23 ვხდები ცხრა ოქტომბერს.
- სასწორო ხარ? გახარებული ვყვირი მე.
- ჰო.
- მეც. ბედნიერი ვამბობ.
- გჯერა ჰოროსკოპის? სიცილით მეკითხება.
- ძალიან ბევრი რამ ემთხვევა, კი ზოგადად მჯერა ჰოროსკოპის. მაგრამ ყველაფერში არ ვეთანხმები.
- გასაგებია. მისი ეს მომაჯადოვებელი ღიმილი არ ავიწყდება და ისე მიღიმის.
- გიხდება სიცილი.
- შენც გიხდება, მომწონს როდესაც იცინი და აი აქ. ლოყაზე ხელს მადებს და ისე მეუბნება.
- აი აქ ნაჩხვლეტი რომ გიჩნდება ძალიან მომწონს. სწორედ იმ ადგილას მკოცნის, მე კიდევ არვიცი რა დამემართა მთელს სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა, ელდანაკრულივით მოვცილდი მას და სამზარეულოდან გავედი.
- რა მოგივიდა? დაბნეული მეკითხება ბექა.
- არაფერი.
- არ მინდა სხვანაირად გაიგო, უბრალოდ ძალიან მომეწონე.
- მოწონება არ გაძლევს უფლებას მაკოცო. ირონიით ვეუბნები მე და ანჩოს გვერდით ვიკავებ ადგილს.
- ამას როგორ უძლებ? გაოგნებული მეკითხება ანჩო.
- რა ხდება? გაკვირვებული ვკითხულობ .
- ნახე პროსტა როგორ იქცევა, ლამის თავზე გადამაჯდა. სიცილით ამბობს ის და მეც მეცინება. ტელეფონის საათს დავხედე და ფეხზე გიჟივით წამოვარდი.
- რა მოგივიდა? შეშინებული მეკითხება ანჩო.
- სამსახურში დამაგვიანდა. ოთახში სასწრაფოდ შევდივარ რაც ხელში მხვდება იმას ვიცმევ და უკან ვბრუნდები.
- მე უნდა წავიდე ანჩო გვიან დავბრუნდები, უფროს დაველაპარაკები დღეს შენზე. მის პასუხს არ ველოდები სახლიდან გავდივარ, ლიფტის ლოდინის თავი არ მქონდა ამიტომ კიბეებზე ჩავრბივარ. სადარბაზოდან როგორც კი გავედი გაჩერებაზე მივდიოდი, როდესაც ბექამ დამიძახა და მეც მისკენ მივბრუნდი.
- დაჯექი გაგიყვან. ისევ ისე მომაჯადოვებლად მიღიმოდა.
- არა იყოს ჩემით წავალ. შებრუნებას ვაპირებდი თუმცა ისევ დამიძახა.
-გთხოვ მხოლოდ გაგიყვან. სხვა გზა არ მქონდა შემოვბრუნდი და დავჯექი.  მისამართი ვუკარნახე და მის მერე ხმაც არ ამომიღია.
- კირა ნაწყენი ხარ? ინტერესით მეკითხება და ჩემსკენ აპარებს მზერას.
- არა. ჩუმად ვამბობ მე.
- მაპატიე თუ რამე გაწყენინე. სამსახურამდე ისე მიმიყვანა ხმა არ გამოცია, გადმოსვლისას არც მადლობა მითქვამს ისე შევედი ბარში. რა გჭირს კირა რა პატარა ბავშვივით იბუტები? როგორც ყოველთვის ჩემი მეორე მე თავს მახსენებს.
რა შენი საქმეა, გააჩუმე ენა. გაბრაზებული ვეუბნები მე.
- სალო ბოდიში ცოტა დავაგვიანე. დარცხვენით ვეუბნები სალომეს.
- არაუშავს საყვარელო. თბილად მიღიმის ის, სასწრაგოდ ვიცვლი ფორმას და ჩემი მაგიდების მომსახურება დავიწყე.დღეს საკმაოდ დავიღალე, ეხლა მხოლოდ სახლში მისვლა და დასვენება მინდა.
სალომეს, ანჩოზე დაველაპარაკე ყველაფერი ავუხსენი და დამთანხმდა მომეყვანა.
 სამსახურიდან გვიან გამოვედი, ამ დროს არანაირი ტრანსპორტი არ მუშაობს ტაქსის გაჩერება გადავწყვიტე, როდესაც ჩემს  ფეხებთან მანქანა გაჩერდი, იქედან კი ყურებამდე გაღიმებული ბექა მიყურებდა.
- აქ რას აკეთებ? გაბრაზებული ვეუბნები.
- შენ მოგაკითხე, ვიფიქრე დაღლილი იქნება და სახლში მივიყვან თქო.
- ჩემითაც შემიძლია წასვლა.
- კარგი რა კირა, რა მოხდება რომ გაგიყვანო.
- არ მინდა, მირჩევნია გავისეირნო.
- ერთად გავისეირნოთ?
- არგინდა მიხვდე თუ ვერხვდები, არ მინდა შენთან ერთად წამოსვლა. ისეთი გაბრაზებული ვამბობ მალე თვალებოდან ცეცხლს გამოვუშვებდი.
- მხოლოდ დღეს და გპირდები მეჯერ აღარ გთხოვ. ისეთი საწყალი თვალებით მიყურებდა, ახლა რომ უარი მეთქვა სულ დამესიზმრებოდა მისი თვალები.
- მხოლოდ დღეს. გამაფრთხილებლად ვამბობ მე და ადგილს ვიკავებ.
- სად წავიდეთ?
- ტრაპიზონში სად უნდა წავიდეთ სახლში წამოყვანე, დაღლილი ვარ უნდა დავისვენო.
- კარგი ჰო, ოღონდ არ გამლახო და თუ გინდა ჩემი ხელით აგიყვან სახლში.
- კარგი იქნებოდა. უნებურად წამომცდა და ენას კბილები დავაჭირე.
- ანუ თანახმა ხარ? სიცილით მეუბნება.
- შენ გირჩევნია წინ იყურო, არ მინდა შენთან ერთად დავიმტვრე. გაბრაზებული ვეუბნები.
სახლში მისულს მხოლოდ ანჩო მხვდება, თამარა ალბათ მის ოთახში ბრძანდება.
- მოხვედით მოვკვდი მოწყენილობით.
- სად არის თამარა?
- თავის ოთახში, დაიბარა ის სიმპატიური ბიჭი რომ მოვა გამაღვიძეო და რა ვქნა გავაღვიძო? ინტერესით მეკითხება.
- მე რას მეკითხები თუ შენს ძმას უნდა დააღვიძე. გაბრაზებული შევდივარ ჩემს ოთახში, გამოსაცვლელ ტანსაცმელს ვიღებ და სააბაზანოში შევდივარ, იქედან ხალათის ამარა გამოვდივარ და პირდაპირ საწოლზე ვემხობი.
- ანჩო ჩემი კარადის ზემოთ გადასაფარებელი და ზეწარია, შენს ძმას მიეცი და მისაღებში დაიძინოს, თამარას უყარულოს ვინმემ არ მოიტაცოს.
ბალიშიდან თავს არ ვწევ ისე ვეუბნები.
- ჰო მართლა სამსახურში მიღებულო ხარ, ხვალ ჩემთან ერთად შეგიძლია წამოხვიდე. ცოტახნიანი დუმილის შემდეგ თავზე მახტება და ბედნიერი მადლობებს მიხდიდა.
-კარგი ახლა დამაძინე. ზურგს ვაქცევ და ვცდილობ როგორმე დავიძინო, თუმცა ის სცენა სამზარეულოშო დაძინების საშუალებას არ მაძლევს. თავს ძალას ვატნევ, თვალები ძალით დავხუჭე და მალევე გადავეშვი მორფეოსის სამყროში.
დილით რაღაცის ფხაკური მაღვიძებს, თავი ზანტად ცამოვწიე და საწოლიდან წამოვდექი. ხალათს მჭიდროდ ვიკრავ და მისაღებში გავდივარ, თუმცა ბექა იქ არ მხვდება. სამზარეულოდან ხმები ისმოდა ამიტომ იქეთკენ წავედი, სადაც მოფუსფუსე ბექა მხვდება.
- დილამშვიდობის. მესალმება როგორც კი სამზარეულოში ფეხს ვდგამ.
- დილამშვიდობის.
- ვოფიქრე სანამ უნივერსიტეტში წავლენ რამეს გავუკეთებ თქო. დაბნეული მეუბნება.
- როგორც ჩანს ფიქრი ძალიან გიყვარს. ისევ ჩემი ირონია.
- კირა ამ ტელეფონმა არ დამაძინა უპასუხე რა. ოთახში ანჩო შემოფარფატდა, ტელეფონს მაწვდის.
- დილამშვიდობის მამიკოს პრონცესავ. მესმის მამჩემის თბილი ხავერდოვანი ხმა.
- როგორ ხარ ჩემო სიყვარულო?
- კარგად ვარ შვილო შენ?
- მეც კარგად. ჩემს იუბილეზე ხომ ჩამოხვალ, არ მინდა ეს დღე შენს გარეშე გავატარო.
- აუცილებლად ჩამოვალ ჩემო პატარავ.
- ძალიან კარგი ნიტა წამოიყვანე, ზურა და ლუკაც იქნება.
- კარგი მაშ ჩვენც ჩამოვალთ. კარგი ახლა წავედი ძალიან მიყვარხარ. თბილად მემშვიდოდება მამა.
- მეც მიყვარხარ. ტელეფონს ვთიშავ და უკან ვბრუნდები სადაც გაბრაზებული ბექა მხვდება.
- ვინ იყო?
- რა შენი საქმეა ბექა.
- შეყვარებულს ელაპარაკე? ისევ ისეთი გაბრაზებული მეუბნება.
- კირა რაო მამაშენმა? ოთახში ანჩო შემოვიდა და ბექაც დამშვიდდა.
- რაო და ჩემს დაბადების დღეზე მოდის,  შენ თუ მამაჩემის შემოწმება გაიარე ამ სახლში რჩები, თუარა და თამარასთან ერთად მოგიწევს წასვლა. სიცილით ვეუბნები მეგობარს.
- ეგრე არა? შენ რომ ჩემთან წაგიყვან თუ ბებიაჩემის შემოწმებას გაივლი, ესეიგი გეკუთვნის გახდე ბურდულების რძალი. ორაზროვნად მეუბნება ის რაზეც ბექას ეცინება.
- რამითხარი? გაბრაზებული ვეუბნები.
- აა არაფერი, მოდი ვისადილოთ. სუფრას სამივენი ერთად ვუჯდებით.
- ეს ბლინი კვერცხით გააკეთე? ვეკითხები ბექას და იქვე დადებულ ბლინზე ვანიშნებ.
- ჰო აბა რითი გავაკეთებდი?
- ალერგია მაქვს მე.
- არვოცოდი. დაბნეული მეუბნება ის.
- წავალ თამარას გავაღვიძებ. ფეხზე ადგომას ვაპირებდი ბექამ გამაჩერა.
- წავიდა უკვე.
- მართლა სად?
- არ ვიცი არ მიკითხავს?
- მაგ გოგომ ხომ მომკლა რა. ტელეფონზე თამარას ნომერს ვკრეფ და ველოდები როდის მიპასუხებს.
- სად ხარ თამრი?
- რომელი ხარ? მესმის ბიჭის ხმა.
- შენ რომელი ხარ? ინტერესით ვეკითხები.
- გუგა ვარ.
- გუგა ჩამოხვედი, კირა ვარ მე ვერმიცანი?
- თამარას სატრფო ჩამოსვლია. ჩუმად ვეუბნები ანჩოს.
- კირ კი, კი დღეს ჩამოვედი. თამო ჩემთანა არ ინერვიულო.
- ხო ისე ვინერვიულე სახლში რომ არ დამხვდა, ერთ ადგილზე ვერ ვისვენებდი.
ირონიით ვეუბნები მე თუმცა ეს რას მიხვდება ირონიას.
- ცოტახნით აქ იქნება.
- გასაგებია, აბა კარგად გუგა. მის პასუხს არ ველოდები ტელეფონს ვთიშავ.
- ცოტა ხნით დავისვენებ თამარასგან. გახარებული ვყვირი.
- კირა სად გაიცანი თამუნა? ინტერესიანი თვალებით მიყურებს ანჩო.
-ჩემი მეზობრლია სოფელში.
- სოფელი სად დაქვს. 
- იმერეთში შენ?
- გორში. დაჭყანვით მეუბნება ის.
- გორში ბევრი ვაშლი იცისო მართალია?
- იცის რა, მაგრამ მამას მანდარინების პლანტაცია აქვს. პასუხს ბექა მცემს.
- კარგია მანდარინი. ბედნიერებით მენთება თვალები.
- გიყვარს მანდარინი? ისევ ბექა მეკითხება
- მიყვარს რომელია ვგიჟდები.
- კირა დედმამიშვილი გყავს? ახლა ამჩო მეკითხება.
- კი ორი. მოწყენილი ვამბობ.
- თქვენ?
-კი სამი წლის ლაზარე.
-რა კარგია. მეც სულ მინდოდა ძმა მყოლოდა, თუმცა ლუკა და ზურა მყავს სამაგიეროდ ჩემი ბიძაშვილები.
სუფრა მე და ბექამ ავალაგეთ, ჭურჭელი დავრეცხე და სააბაზანოში შევედი, წყალი გადავივლე და უნივერსიტეტში წავედით.
ლექციებმა ჩვეულებრივად ჩაიარა.
საინტერესო არაფერი ხდებოდა, გარდა იმისა რომ ერთი კურსელი გავიცანი მარიამი.
სხვათაშორის ძალიან კარგი გოგო აღმოძნდა.
 ხუთ საათზე გამოვესით უნივერიტეტიდან, ამიტომ პირდაპირ სამსახურში წავედით. სალომეს ანჩო გავაცანი , ავუხსენი რა როგორ უნდა გაეკეთებინა და შევუდექით მუშაობას.
-უკაცრავად. მესმის ზურგს უკან ხმა და მეც იქეთკენ ვბრუნდები.
- გისმენთ რას ინებებთ? თავაზიანად ვეკითხები მაგიდასთან მსხდომ გოგოებისა და ბიჭების ჯგუფს.
- ერთი კაი ნაშა თუ შეიძლება? ირონიულად მეუბნება მათგან ერთ-ერთი და თავიდან ფეხებამდე მათვალიერებს. მის ამ საქციელზე ყველას ეცინება.
- მისამართი შეგეშალა საყვარელო. მეც იგივე ირონიით ვპასუხობ.
 - თუ რამის შეკვეთა გსურს მითხარი, თუარადა შეგიძლია ახლავე დატოვო ბარი.
მხოლოდ ეს ვუთხარი შემდეგ იქაურობას მოვცილდი და ჯეკოსთან მივედი.
- რა ხდება კირა რა გითხრა?
- ნაშებს ეძებს.
- გაწყენინა გინდა დაცვას ვუთხრა?
- არა ჯეკ იყოს არაუშავს.
იმ მაგიდას სხვა ემსახურებოდა მათკენ არც გამიხედავს, ჩემს საქმეს ვაკეთებდი. სამსახურის დასრულების შემდეგ მე და ანჩო ერთად გამოვედით.
- დღეს ბექა სოფელში წავიდა, ხვალ ისევ ჩამოვა. ინტერესით აკვირდება ჩემს რეაქციას ანჩო თუმცა მე ნერვიც არ შემტოკვია.
- მეტროთი წავიდეთ ხო?
- კარგი რა, ნუთუ ბექა საერთოდ არ მოგეწონა.
- ფეხი გამოადგი თორემ მეტრო დაიკეტება. მის ლაპარაკს ყურადღებას არ ვაქცევ ფეხს ვუჩქარებ. სახლში მისული პირდაპირ საწოლზე ვემხობი და ვიძინებ.
მეორე დღეს დილოთ ადრე კარზე ზარის ხმა მაღვიძებს, საღამურის ამარა წამოვდექი არც გამიხედავს კარი ისე გავაღე იქ კი ბექა დამხვდა.
- გაგაღვიძე. ხარბად ათვალიერებს ჩემს სხეულს
და ისე მეუბენება.
- არაუშავს. ვითომც არაფერი კარს ფართოდ ვაღებ და სახლში ვუშვებ.
- ანჩოს სძინავს?
-ჯერ ადრეა არ გაუღვიძია, ყავას დალევ. სამზარეულოსკენ მივდივარ და ისე ვეკითხები.
- კი დავლევ. ისიც მთანხმდება და უკვე გამზადებულ ყავას ფინჯანში ვასხავ.
- ამ დილა ადრიან რამ ჩამოგიყვანა?
- აქ კაფის გახსნას ვაპირებ და მინდა დილიდან დავათვალიერო ფართი, აღმაშენებელზე ერთი ვნახე შეგიძლია წამომყვე, შენი თვალით დანახული უფრო სხვანაირი იქნება. ისევ ისე მომაჯადოებლად მიღიმის ის.
- ანჩო რომ წაიყვანო?
- მე შენ გთხოვე და არა ანჩოს.
- კარგი გავემზადები. დანებების ნიშნად ხელებს ვწევ.
ნახევარ საათში უკვე ადგილზე ვიყავით.
- მომწონს კარგი ფართია. ვეუბნები ბექას.
- ანუ ავიღო?
- შენ თუ მოგწონს აიღე.
- შენ თუ მოგწონს ანუ მეც მომწონს.
- თუ ეგრეა აიღე. რაღაცნაირად გამიხარდა ჩემი არჩეული ფართი რომ მოეწინა, პატარა ბავშვივით ამიჩქარდა გული.
- დღეს ლექციები არ გაქვთ და არ გინდა სადმე გავისეირნოთ?
- რა იცი რომ არ მაქვს? გაბრაზებული ვამბობ.
- ანჩომ მითხრა.
- ანჩოს იმ ენას მოვაჭრი, მერე ვნახოთ რას გეტყვის. სიცილით ვეუბნები მე და მასთან ერთად ვჯდები მანქანაში. ცოტახანში მანქანას კუს ტბასთან აჩერებს.
- აქ რა გვინდა? ინტერესით ვეკითხები მე.
- უნდა ვირბინოთ. სერიოზული ხმით ამბობს ის.
- ესეთმა ჩაცმულმა სად უნდა ვირბინო. მზერით ჩემს მოკლე კაბაზე ვანიშნე.
- გეხუმრე. სიცილით ამბობს ის.
-რა სასაცილოა.
- ძალიან.

- ლამაზია. სეირნობის დროს ვამბობ.
- ძალიან მიყვარს აქ სეირნობა. ბედნიერი ამბობს.
- წარმომიდგენია რამდენი გოგო ამოგყავს აქ. ეჭვნარევი ტონით ვეუბნები მე.
- შენ წარმოიდგინე და აქ ყოველთვის მარტო მოვდიოდი, შენ პირველი და უკანასკნელი ხარ ვისთან ერთადაც აქ მოვედი. აწი მხოლოდ შენთან ერთად მოვალ აქ. გამიხარდა მის საყვარელ სდგილას მე რომ მომიყვანა თუმცა არ შევიმჩნიე.
- ვინ გითხრა რომ შენთან ერთად სეირნობას ვაპირებ?
- ეჰ კირა, კირა ნუთუ არ შეგიძლია ერთი დღით მაინც მოიშორო ეგ ირონია.
- მე ირონიის გარეშე ეგ შეუძლებელია.
- რატომ გაქვს ვითონ უგულო გოგოს იმიჯი? უეცრად ჩერდება და თვალებში მაშტერდება.
- ოდესმე ვინმეს უთქვამს რომ შენი თვალები, აღელვებულ ზღვას გავს. თითქოსდა ბობოქარია, თუმცა ის ისეთი ნაზი და საყვარელია. ულამაზესი თვალები გაქვს.
- კი უთქვამთ.
- ანუ დამასწრეს ცუდია. არადა არასოდეს არავის შეუდარებია ჩემი თვალები ზღვასთან, ოთო სულ ამბობდა რომ ჩემი თვალები ცასავეთ სუფთა და კამკამა იყო.
- რაზე ფიქრობ?
- წარსულზე. უნებურად ვეუბნები მე.
- ხშირად ფიქრობ წარსულზე?
- ძალიან.
- ვინ არის ესეთი ვის გამოც წარსულს იხსენებ? ჩემს თვალებს მზერას არ აცილებს ისე მეუბნება.
- ის უბრალოდ აღარ არის, მარტო დამტოვა ამ ცოდვიან საქართველოში და ცაში ანგელოზად გაფრინდა. სევდიანად ვეუბნები მე, თვალზე მომდგარ ცრემლს ვიშორებ და ჰორიზონტს გავსცქერი.
კიდევ დიდხანს ვისეირნეთ თუმცა ერთმანეთისთვის არაფერი გვითქვამს.
ბექა ყოველ დილით მოდიოდა ჩვენთან, უნივერსიტეტში წაგვიყვანდა შემდეგ სამსახურში და ესე გადიოდა დრო და მოვიდა ჩემი დაბადების დღეც. დღევანდელი დღე მინდოდა ვიწრო წრეში ამეღნიშნა, საღამოს ყველანი რესტორანში შევიკრიბეთ. ჩვეულებრივი მუხლებამდე შავი კაბა მეცვა, თმა დავისწორე და ცხენის კუდად შევიკარი, მკვეთრი მაკიაჭი გავიკეთე და ფეხზე ბალეტკები ამოვიცვი. ძალიან კარგ დროს ვატარებდით, მე და ჩემი ბიძაშვილი ზურა ვალს ვცეკვავდით, როდესაც დავინახე როგორ გადაეხვია ჩემი ბიძაშვილი ლუკა იმ წამს შემოსულ ბექას. ზურას მოვშორდი და მათკენ წავედი.
- დაბადების დღეს გილოცავ კირა. ლოყაზე ხმაურით მკოცნის და ვარდების დიდი თაიგულს მაწვდის.
- მადლობა, გამიხარდა რომ მოხვედი. თბილად ვეუბნები.
- აი ესეც შენ. ხელში კონვერტს მაწვდის იქ კი ორი ბილეთი დევს ესპანეთის მიმართულებით.
- ეს რა არის? დაბნეული ვეუბნები.
- მინდა ჩემთან ერთად ესპანეთში წამოხვიდე.
- მაპატიე მაგრამ არ შემიძლია. ჯერ იმდენად კარგადაც არ გიცნობ შენთან ერთად სადმე დავისვენო. უარის ნიშნად თავს ვაქნევ და ბილეთებს უკან ვაძლევ.
- კარგი. ნაწყენი ხმით ამბობს ის.
-შევინახავ.
- ლუკ საიდან იცნობ ბექას? ინტერესით ვეკითხები ჩემს ბიძაშვილს.
- მე და ლუკა დიდიხანია ვმეგობრობთ.
- გასაგებია. მშრალად ვეუბნები მე და ჩემს ადგილას ვჯდები.
- კირა შვილო. თბილად მეხვევა მამა და მკოცნის
- ჰო მა.
- მომეწონა შენი მეგობარი ანჩო კარგი გოგოა.
- მიხარია რომ მოგეწონა მა. მამას ვშორდები და ქოქოსის წვენს ვსვავ.
- კირა იმათ შეხედე. უკან მახედებს ანჩო სადაც მოცეკვავე წყვილებს შორის, ბექას და თამარას ვხედავ. წვენის ჭიქა ხელიდან მივარდება და სითხე პორდაპირ კაბაზე მეღვრება, დაფეთებული წამოვდექი ფეხზე და საპირფარეშოში შევედი. კაბის გასუფთავრბას ვცსილობდი როდესაც კარი გაიხსნა და თამარა შემოვიდა.
- რას აკეთებ? ინტერესით მეკითხება ის.
- ვცეკვავ თამრი, იქ შემრცხვა და აქ გადავწყვიტე მეცეკვა. ირონიით ვეუბნები მე.
- რაღაც უნდა გითხრა.
- რა ხდება? კაბის გასუფთავებას მოვრჩი და თამარას შევხედე.
- ძალიან დავიღალე.
- საინტერესოა რამ დაგღალა?
- დამღალა შენმა ირონიამ, დამღალა შენმა სისუფთავემ, შენმა კონტროლმა. იმანაც დამღალა რომ ჩემს ჭკუაზე ვერაფერს ვაკეთებ, შენ ორპირი და უნამუსო ადამიანი ხარ. შენ ხარ ყველაზე აუტანელი და უზრდელი გოგო. მე მივდივარ იმ სახლიდან და აღარასოდეს დავბრუნდები, არ მინდა შენნაირთან საერთო მქონდეს.
- იმედია არ დაგვიწყებია სად არის კარი, დღესვე ჩაალაგე შენი ბარგი და წადი ჩემი სახლიდან. მე თვითონ მიკვირდა როგორ შემეძლო, ესეთ დროს სიმშვიდის შენარჩუნება. კარი ხმაურით გამოვაღე და იქაურობას გავცილდი. ჩვენი დიალოგის მიუხედავად თამარა არ წასულა, ვხედავდი როგორ ეპრანჭებოდა ლუკას, თუმცა ჩემი ბიძაშვილი თავიდან იცილებდა. როდესაც ლუკა აივანზე გავიდა თამარაც უკან გაჰყვა. არ ვიცი იქ რა მოხდა მაგრამ, მალევე ლუკა მობრუნდა და ანჩოს გვერდით მიუჯდა. კარგად მესმოდა მათი დიალოგი.
- არ ვიცოდი ბექას ესეთი ლამაზი და თუ ჰყავდა.
- მართლა? დარცხვენით ეუბნება ანჩო.
- ჰო მართლა, შეგიძლია შენი ნომერი ჩამაწერინო დაგირეკავ ხოლმე.
 ოჰ ამათ უყურე ნომრები გაცვალეს და კიდევ გააგრძელეს საუბარი. ჩემთან ბექა მოვიდა და საცეკვაოდ გამიწვია, წყნარ მელიდიაზე ვცეკვავდით მე თავი მის გულზე მედო ის კი ნაზად დაასრიალებდა ჩემს მხარზე ხელებს. ერთმანეთისთვის არაფერი გვითქვანს, დუმილიც ყველაფერს ამბობდა. გვიანი იყო რომ დავიშალეთ, მამა და ნიტა სოფელში დაბრუნდნენ ზურასთან ერთად. ლუკა არ წასულა არც მიკვირს, სახლში ძალიან დაღლილი მივედი, ხვალ კვირა იყო ამოტომ ვისვენებდი, არც ლექციები მქონდა არც სამსახურში მივდიოდი.
 შუადღის სამ საათამდე მეძინა, როგორც კი გავიღვიძე ეგრევე სააბაზანოში შევედი. იქედან გამოსულს კი სახლში ბექა, ანჩო და ლუკა დამხვდნენ, ლუკა დროს არ კარგავდა და ანჩოს ეფლირტავებოდა. მათ შორის რაღაც რომ იქნებოდა მივხვდი, უნებურად გამეღიმა და სამზარეულოში გავედი ყავის დასალევათ.
- მეც გამიმზადე რა? მუდარით მეუბნება ბექა და ჩემს უკან იკავებს ადგილს.
- თამუნა სად არის? ინტერესით მეკითხება.
- წავიდა.
- სად წავიდა? გაკვირვებული მეუბნება.
- არ ვიცი, მითხრა უნდა წავიდეო და წავიდა.
- გასაგებია. მხოლოდ ამას ამბობს და ყავას სვამს.
- გახსენი კაფე?
- კი ძალიან ლამაზი გამოვიდა.
- რა სახელი შეურჩიე? ინტერესით ვეუბნები მე და ყავის წრუპვას ვაგრძელებ.
- ზღვისფერი თვალები. ამის გაგებისას ყავა გადამცდა და ხველება ამიტყდა.
- რა დაარქვი? ისევ ვუმეორებ კითხვას.
- ზღვისგერი თვალები. ისევ მიმეორებს სახელს.
- რა იყო არ მოგწონს? გაკვირვებული მეკითხება ის.
- არა კი, კარგი სახელია.
დაბმნეული ვეუბნები.
- მიხარია რომ მოგეწონა. ბედნიერად მიღიმის ის, სწორედ ისეთი ღიმილით მე რომ ესე მიყვარს. მოიცა რა ვთქვი მიყვარსო, არა რა სისულელეა ბექა კი არა მე მისი ღიმილი მიყვარს. ჩემს ფიქრებზე მეღიმება და მას ვუყურებ.
- რაზე ფიქრობ? ინტერესით მაჩერდება თვალებში, თითქოს იქ ეძებდა პასუხს.
- აა არაფერი რაღაც გამახსენდა. არ ვაპირებდი მისთვის ჩემი ფიქრების გამხელას.
- გინდა გავისეირნოთ?
- კარგი გავისეირნოთ. მესიამოვნა მისგან ყურადღება თუმცა არ შევიმჩნიე.
ისევ კუს ტბა, ისევ მე და ბექა. მხოლოდ ჩვენ ორნი და მეტი არავინ.
- მიყვარს აქ შენთან ერთად სეირნობა. დიდხნიანი პაუზის შემდეგ, სიმყუდროვე მისმა ხმამ დაარღვია.
- ჩემთვის არ აქვს მნიშვნელობა ვისთან ერთად ვისეირნებ, მთავარია გავისეირნო. გველივით ვჩხრიალებ.
- არ შეგიძლია ეთხელ მაინც არ იყო ეგეთი კატეგორიული?
- არ შემიძლია. კატეგორიული ვარ.
- რატომ, რატომ არ შეგიძლია ერთხელ მაინც თბილად მესაუბრო?
- მე ესეთი ვარ ბექა, შენ თუ არ შეგიძლია ჩემი ატანა შეგიძლია წახვიდე.
- მე შენ ყველანაირს აგიტან კირა. თბილი ხმით მეუბნება ის. მხოლოდ ახლა ვაკვირდები მის თითქოსდა შავ თვალებს, თუმცა არა ყავისფერს უფრო გავს. ისეთი თვალის ფერი აქვს ვერ გაიგებ შავიაა თუ ყავისფერი.
როგორც ჩანს მისი ქერა თმა თვალის ფერს უცვლის.
- შენი თვალები თითქოსდა შავია თუმცა, მე მგონია რომ უფრო ყავისფერია. სახეზე ხელს ვუსმევ და ისე ვეუბნები - მე მინდა რომ ის ყავისფერი იყოს. მეც იმ ადგილას ვკოცნი სადაც პირველად თვითონ მაკოცა.
- მიყვარხარ. ამ ერთ სიტყვას მთელი გრძნობით მეუბნება.
- მადლობა. ღიმილით ვეუბნები
. რა დებილი ხარ კირა ბიჭმა მიყვარხარო და შენ მადლობას უხდი. ამომძახა ჩემმა ექომ, მოკეტე რა აბა ხომ არ ვეტყვი მეც მიყვარხარ თქო.
შენ ის გიყვარს და აღიარე. როგორ მიმდა რამე ჩაგარტყა.  გაბრაზებული ვეუბნები ჩემმ მეორე მეს და ბექას უკან ავეკიდე.
- წავიდეთ უკვე აცივდა, თან ძალიან თხლად გაცვია. მის თხელ მოსაცმელს იხდის და მე მაფარებს.
- შენ რომ შეგცივდება? მზრუნველად ვეუბნები.
- მე შენთან ყოფნაც მათბობს. მისი სურნელით გაბრუებულს მთელი გზა ხმა არ ამომიღია, სახლში მისულებს ლუკა და ანჩო ისევ ისე დაგვხვდნენ. მგონი ჩვენი წასვლა ვერც კი გაიგეს.
- ჰეი გვრიტებო მოვედით.
- სად იყავით? ინტერესით მეკითხება ანჩო.
- გავისეირნეთ.
- კირა სახლში ძალიან ცხელა, გაიხადე ეგ ჯაკეტი მოკვდები. ისე თბილად ვიყავი გახდის სურვილი არ მქონდა.
- იყვეს ესე უფრო თბილად ვარ. დავინახე როგორ ჩატეხა ბექამ ტუჩის კუთხე და მზერა ჩემსკენ გამოაპარა. რაღაცის თქმას ვაპირებდი როდესაც ჩემი ტელეფონი აწრიპინდა, უცხო ნომერი იყო პასუხს არ ვაპირებდი თუმცა რატომღაც ვუპასუხე.
- ჰოუ.
- კირა შენ ხარ? მესმის ბიჭის ხმა.
- კი რომელი ხარ?
- იოანე ვარ.
 - იოანე, რომელი იოანე? დაბნეული ვეუბნები.
- აი ის თამარას მეგობარი. სიცილით მეუბნება.
- აა ჰო რა ხდება?
- ორი დღეა თამოს ვერ ვუკავშირდები, თუ სახლშია შეგიძლია დამალაპარაკო.
- აქ აღარ ცხოვრობს წავიდა.
- სად წავიდა?
- მე რა ვიცი მისი ძიძა კი არ ვარ, თუ ძაან გაინტერესებს სადმე ბარში იქნება ან იმ ბიჭთან. ტელეფონს ვთიშავ და სამივეს მზერა ჩემკენ იმართება.
- თამარას მეგობარი იყო, ნერვიულობდა ბიჭი. ირონიით ვამბობ მე და მოსაცმელს უფრო მჭიდროდ ვიკრავ, თავს ვრგავ და ერთიანად ვისრუტავ მის სურნელს.
ფეხებს გაზეთის მაგიდაზე ვაწყობ და ხმამაღლა ვყვირი.
- ლუდი მინდა.
- რა გაყვირებს ყრუ კი არ ვარ. მხარს მკრავს ანჩო.
- მიდი რა ანჩო შენს გაზრდას, შენ და ლუკამ ლუდი ამოაცუნცულეთ. ბედნიერი ვამბობ მე და თავს უკან ვწევ.
- მეზარება. ამბონს ანჩო.
- ეხლავე თუ არ ადგები, პირს გავაღებ და ყველაფერს ვიტყვი. მუქარით ვეუბნები მე ის კი ეგრევე დგება და გასასვლელ კართან დგება.
- რას დალევ?
- ლუდი და რაიმე ენერგიული. მხოლოდ ამას ვამბობ და თვალებს ვხუჭავ.
- რა უნდა გეთქვა? ინტერესით მეკითხება ბექა როდესაც ანჩო და ლუკა სახლიდან გავიდნენ.
- ისეთი არაფერი.
- როგორ თუ არაფერი, ანჩო ისე გავარდა უეჭველი რაღაც იცი.
- არ გეტყვი. თვალებს ვახელ და ენას ვუყოფ.
- ეგრე ხო. წამში ჩემთან ჩნდება და მიღიტინებს.
- არა, არა გთხოვ ოღონდ ეგ არა. სიცილით ვამბობ.
- მითხარი თორემ არ გავჩერდები.
- ეგრე მოვკვდები, გაჩერდი გთხოვ. სიცილისგან ძვლივს ვამბობ.
 - კარგი ჰო გეტყვი, ანჩოს ლუკა მოწონს.
- მართლა. მშორდება და ისე მეუბნებ.
- გთხოვ ოღონდ არაფერი შეიმჩნიო.
- ერთი პირობით?
- რა პირობით? ინტერესით ვეუბნები.
- ხვალ ჩემთან ერთად, ჩემს კაფეში წამოხვალ.
- არა. კატეგორიულად ვამბობ მე.
- მაშინ ვიტყვი.
- კარგი ჰო წამოვალ. დანებების ნიშნად ხელებს ვწევ.
- თუ ეგრე მოგწონს ჩემო მოსაცმელი გაჩუქებ? ანთებული თვალებით მეუბნება.
- ძალიან კარგი. გახარებული ვეუბნები.
- მიყვარს ესეთ ბედნიერს რომ გხედავ.
- ბედნიერება წვრილმანებშია.
- გეთანხმები.
- ესენი ლუდს ახლა ხარშავენ მგონი. ჩემი თქმა და მათი შემოსვლა ერთი იყო.
- სად იყავით ამდენ ხანს? მკაცრ იმიჯს ვიკრავ და ისე ვეუბნები.
- ძალიან დიდი რიგი იყო. დაბნეული ამბობს ანჩო და ლუდის ქილას მაწვდის.
- ჰო, ჰო დიდი რიგი იყო. მას ლუკაც ეთანხმება.
- გავიგე. მომაბეზრებლად ვატრიალებ თვალებს. უკვე მესამე ქილა ლუდო დავლიე და ნელ-ნელა  ძილიც მეკიდებოდა, ბექას მხარზე თავს ვადებ და ვხვდები როგორ მხვევს ხელს.
- კლეოპატრას ეძინება. ჩუმად ამბობს ლუკა მესმის თუმცა პასუხის გაცემის თავი არ მაქვს. შემდეგ ვიგრძენი როგორ ამიყვანა ხელში ბექამ და ოთაახში გამიყვანა, საწოლზე დამაწვინა. შუბლზე მაკოცა და გასვლას აპირებდა.
- დარჩი ჩემთან.
უნებურად წამომცდა და ისიც მალევე მომიწვა, ვიგრძენი როგორ ამაწევინა თავი და მის გულზე დამაგებინა. შემდეგ, შემდეგ აღარაფერი მახსოვს და გადავეშვი მორფეოსის სამყროში.
დილით ბექაზე აკრულს გამეღვიძა, გუშინდელი ჩემი თხოვმა რომ გამახსენდა საშინლად გავწითლდი და საწოლოდან წამოვარდი, სააბაზანოში შევედი მოვწესრიგდი და უკვე გაწყობილ სუფრას მივუჯექი. ვგრძნობდი ბექას მწველ მზერას თუმცა თვალს ვარიდებდი, მრცხვენოდა გუშინდელი დღის. მართალია გუშინ არაფერი მომხდარა მაგრამ, მაინც დამნაშავედ ვგრძნობდი თავს. ფეხზე წამოვდექი ყველას დავემშვიდობე, ლუკას ხმაურით ვაკოცე და სახლი დავტოვე. უნივერსიტეტში წასვლა არ მინდოდა ამიტომ უაზროდ დავხეტიალობდი ქუჩებში, ვერ მივხვდი როგორ აღვმოჩნდი კუს ტბაზე.
ერთ-ერთ კაფეში ვიჯექი და გავსცქეროდი ულამაზეს ხედს.
- თავს რატომ მარიდებ? მესმის ზურგს უკან ხმა, ვიცოდი ის იყო ამიტომ შებრუნებას არ ვაპირებდი.
- არ გარიდებ საიდან მოიტანე?
- აბა რას ნიშნავდა შენი საქციელი დღეს?
- უბრალოდ მარტო ყოფნა მინდოდა. ცივი ხმით ვამბობ.
- კირა კარგად ხარ? შეშინებული მეუბნება ის და ჩემს პირდაპირ ჯდება.
- კი კარგად ვარ. როგორ მომაგენი? ხედს თვალს ვაცილებ და ბექას ვუყურებ.
- მივხვდი აქ რომ იქნებოდი. მხოლოდ ამას ამბობს შემდეგ ხმას არცერთი ვიღებთ.
იმ ამბის შემდეგ დიდი დრო გავიდა. დღეს 9 ოქტომბერია ლუკას დაბადების დღე, როგორც ანჩომ მითხრა რესტორანში იხდის, მეც დამპატიჟა ამიტომ დილიდან საჩუქარს ვარჩევ. ბოლოს არჩევანი ძალიან ლამაზ საათზე გავაკეთე რომელსაც უკან მიყვარხარ აწერია.
 ლამაზად შევაფუთინე და უკვე გამოწყობილი რესტორანში წავედი. განსაკუთრებულად არ გამოვწყობილვარ, შავი კლასიკური შარვალი, თეთრი ფერის მაისური და მუხლამდე მანტო მეცვა. იმ განსხვავებით რომ ფეხზე დაბლების ნაცვლად მაღლები მეცვა. მთლიან ჯამში მომწონდა ჩემი ჩაცმულობა. ტაქსმა რესტორანთან გააჩერა და მეც გადმოვედი, დიდი შუშუს კარი შევაღე და შიგნით შევედი. უეცრად ყველას მზერა ჩემსკენ მოიმართა, უკან მივიხედე ვიფიქრე სხვას უყურებდნენ თქო თუმცა არა, ყველა მე მომშტერებოდა. მათ რეაქციას ყურადღებას არ ვაქცევ და პირდაპირ ბექასკენ მივდივარ.
- გილოცავ. ლოყაზე ხმაურით ვკოცნი და საჩუქარს ვაწვდი.
- მადლობა. მეუბნება ის და ისიც ხმაურით მკოცნის.
- კირა აქეთ. ხელს მიქნევს ანჩო და მეც მისკენ მივდივარ.
- როგორ ხარ?  თბილად მკითხულობს მეგობარი.
- კარგად საყვარელო შენ?
- მეგონა არ მოხვიდოდი.
- რატომ? ინტერესით ვეკითხები.
- რავიცი. მხრებს იჩეჩს.
- შეცდი საყვარელო. ანჩოსთან ლაპარაკში ისე გავერთე, ვერ მივხვდი როგორ მომიახლოვდა ბექა.
- ძალიან ლამაზი ხარ. ჩუმად მეჩურჩულება. რაღაცის თქმას ვაპირებდი როდესაც ბექასთან ვიღაც გოგო მოვიდა.
- ბექ საყვარელო არ ვიცეკვოთ? იმ  ადგილას კოცნის სადაც წუთის წინ მე ვაკოცე, ზიზღით აღსავსე თვალებით გავხედე, როგორც კი მომშორდნენ ფეხზე წამოვდექი, გარეთ გამოვარდი და ტაქსში ჩავჯექი. თვალებიდან ცრემლებმა იწყეს დენა, არ ვიცი რატომ მაგრამ გული ძალიან მეტკინა. რატომ ვტირი მე ხომ ის არ მიყვარს? თავს ვამშვიდებდი თუმცა ძალიან კარგად ვიცოდი რომ მე ბექა მიყვარდა.
სახლში მოსულმა ორი აბი დამაძინებელი დავლიე, რადგან თავი საშინლად  მტკიოდა თვალები დავხუჭე და ეგრევე გავითიშე.
ღამის სამი საათი იქნებოდა კარების შემოგლეჯვის ხმა გავიგე, თვალები ნელ-ნელა გავახილე და კარში მდგომი ბექა დავინახე.
- მადლობა ღმერთს კარგად ხარ, მე მეგონა რამე დაგემართა.
- რა უმდა დამმართოდა? ნამძინარევი ხმით ვპასუხობ.
- იმდენჯერ დაგირეკე და არ მიპასუხე შემეშინდა. ანერვიულებული მეუბნება.
- ჰო გეტყობა ძაან ინერვიულე. ასეთ დროს აქ რა გინდა?
- შენნ რა ტიროდი? ჩემს საწოლთან ჯდება და ისე მეკითხება.
- რატომ უნდა მეტირა?
- ანჩომ მითხრა რესტორნიდან გაიქცაო და ვინერვიულე.
- ჰო დამირეკეს და წამოვედი.
- ვინ დაგირეკა?
- ბექა ის არ გეყო რომ გამაღვიძე, ახლა დაკითხვა უნდა მომიწყო? გაბრაზებული ვეუბნები მე და ფეხზე ვდგები, სულ დამავიწყდა მოკლე საღამური რომ მეცვა, როგორც კი მისი მწველი მზერა ვიგრძენი ხალათს დავწვდი და მჭიდროდ შემოვიხვიე.
- არა უბრალოდ მაინტერესებდა. დაბნეული მეუბნება.
- ჰოდა ნუ გაინტერესებს. ირონიით ვამბობ მე და სამზარეულოსკენ მივდივარ, ახლა ვეღარ დავიძინებ არა რა უნდოდა ხომ მეძინა კარგად. გაბრაზებული მადუღარაში წყალს ვასხამ და ფინჯანში ყავას ვყრი.
- ამ დროს ყავას რა გასმევს? გაკვირვებული მეკითხება ბექა.
- აბა რომ გამაღვიძე რა გეგონა, ახლა ვერაფრით ვერ დავიძინებ. გაბრაზებული ვუყვირი და წყალს ფინჯანში ვასხამ.
- მაპატიე არ მინდოდა.
- ვერაფერს შეცვლი. ჰო მართლა ის ლამაზმანი სად დატოვე? როგორ გითხარ ბექ საყვარელო არ ვიცეკვოთ. სიტყვებს ვწელავ და ზუსტად ისე ვეუბნები როგორც იმ გოგომ უთხრა.
- შენ რა იეჭვიანე? ინტერესით მაჩერდება თვალებში.
- მე ვიეჭვიანე თან შენზე რა სისულელეა, რამხელა წარმოდგენა გაქვს შენს თავზე. რატომ უნდა ვიეჭვიანო მე შენზე, ვისაც გინდა იმას აკოცე და ეფლირტავე. არადა როგორ მინდოდა მეთქვა რომ ვეჭვიანობდი, არ მინდა მას ჩემს გარდა ვინმე ეხებოდეს, თუმცა ჩემს სიამაყეს ვერ ვაბიჯებდი. ჯანდაბა კირა რა იდიოტი ხარ, ჩემს თავს ვეუბნები და ცხელ სითხეს ვსვავ.
- თუ ესე გაინტერესებს არ მიკოცნია. სიცილით მეუბნება.
- საერთოდაც არ მაინტერესებს. გაბრაზებული ვამბობ და სამზარეულოს აივანზე გავდივარ.
- ისე ლუკა მართალს ამბობს, ნამდვილი კლეოპატრა ხარ. მესმის ზურგს უკან ბექას სიცილი.
- მე თუ კლეოპატრა ვარ შენ, შენ იცი რა ხარ?
- რა? ისევ სიცილით მეუბნება.
- ტირანი აი რა ხარ შენ. მეც სიცილით ვუბრუნებ პასუხს.
- და ტირანი რატომ ვარ? უფრო ახლოს იწევა ისე რომ მისი სუნთქვა სახეზე მეფრქვევოდა.
- უბრალოდ ხარ. მოკლედ ვეუბნები და უკან ვიხევ.
- რატომ გამირბიხარ?
- მე რა სისულელეა საერთოდ არ გაგირბივარ. კიდევ მიახლოვდება და ტუჩებში მთელი გრძნობით მკოცნის, მინდოდა ავყოლოდი თუმცა უცებ მოვშორდი და პორდაპირ ჩემს ოთახში შევარდი, კარი საკეტით ჩავკეტე და ლოგინზე დავემხე. რა იდიოტი ხარ კირა. ისევ ეს ჩემი მეორე მე. რატომ არ აყევი კოცნაში შენ ხომ ეს გინდოდა. არაფეროც არ მონდოდა, გაბრაზებული ვეუბნები მე. შენ მე მატყუებ, თუ საკუთართავს.
დილით ადრიანად გავედი სახლიდან ლექცია ადრე მეწყებოდა, ამიტომ პირდაპორ უნივერსიტეტში წავედი. აუდიტორიაში შესვლისას ჩემი კურსელი გიორგი გამომელაპარაკა.
- კირა როგორ ხარ?
- კარგად გიო შენ?
- რავი ვარ. შენთან საქმე მაქვს შეგიძლია დღეს ლექციების შემდეგ სადმე დავჯდეთ?
- ხო მშვიდობა? გაკვირვებულო ვეკითხები რადგან მასთან არც ისე კარგი ურთიერთობამქონდა, ჩვენი "ურთიერთობა" მხოლოდ მისალმებით შემოიფარგლებოდა.
- კი, კი უბრალოდ საქმე მაქვს.
- კარგი.  ვეუბნები მე და ჩემს ადგილას ვჯდები. ლექციის შემდეგ უნივერსიტეტი გიოსთან ერთად დავტოვე, მანქანაში ხმა არცერთს არ ამოგვიღია. მანქანა რომ გააჩერა მხოლოდ მაშინ მოვავლე თვალი იქაურობას, როდესაც წარწერა წავიკითხე გულმა გაორმაგებით იწყო ფეთქვა. ჰო კარგად მიხვდით მან ბექას კაფეში მიმიყვანა. მანქანიდან ისე გადმოვედით ხმა არცერთს არ ამოგვიღია, ადგილი კუთხეში მდგომ მაგიდასთან დავიკავეთ.
- რას მიირთმევთ? თავზე მიმტანი დაგვადგა.
- ქოქოსის წვენი. მოკლედ ვამბობ მე და თვალს ვავლებ იქაურობას.
ძალიან მყუდრო და საყვარელი კაფეა, კედლების უმეტესობა ლურჯ ფერშია შეღებილი ნახევარი კი ცისფერად.
ჩემს პირდაპირ წიგნების დიდი კარადა,  მარჯვნივ პატარა ბუხარი მის წინ კი სამი ცალი პუფი მოუთავსებიათ.
- მე ყავა თუ შეიძლება. ახლა გიო სცემს პასუხს.
- აბა რა ხდება გიო? ინტერესით ვეკითხები კურსელს.
- შენი დახმარება მჭირდება. დაბნეული მეუბნება ბიჭი.
- რაში?
- ჩვენი კურსელი რომ არის მარიამი ხომ იცი? შენთან მეგობრობს ეგ.
- ჩვენი მარიამი, კი როგორ არა რამე პრობლემა გაქვს მასთან?
- არა რა პრობლემა, უბრალოდ ძალიან მომწონს და ვერანაირად დავუახლობდი.
- აჰა გასაგებია. მე რით შემიძლია დაგეხმარო?
- როგორმე მასთან უნდა დამაახლოვო.
- რაა? მის ნათქვამზე მთელ ხმაზე ვიცინი და ყველა მე მიყურებს.
- მე როგორ უნდა დაგაახლოვო ხომარ "გიმაშვლო" სიცილით ვეუბნები.
- კარგი რა კირა, ბიჭი სიყვარულით ვიწვი და შენ დამცინი. სიცილით მეუბნება
- რა გწვავს ამ სიცივეში? მეც სიცილით ვეუბნები. კიდევ დიდხანს ვისაუბრებდით რომ არა ჩვენ მაგიდასთან მოახლოვებული განრისხებული ბექა.
- როგორ ხარ კირა? სიმწრით მეუბნება.
- კარგად შენ? მის დაბერილ ძარღვებს ყურადღებას არ ვაქცევ ხალისით ვეუბნები.
- ეს ვინ არის? თვალებით გიოსკენ მანიშნებს.
- გიოა ჩემი მეგობარი, გიო გაიცანი ეს ბექაა ანჩოს ძმა.
- სასიამოვნოა. ჩუმად ამბობს გიო.
- მე რომ გთხოვე აქ მოსვლა უარი მითხარი. ჩემსკენ იხრება და ისე მეუბნება.
- კარგი გიო დაგეხმარები. მის ნათქვამს ყურადღებას არ ვაქცევ და გიოს ვეუბნები.
- მადლობა კირა, შენ თუ მარიამთან დამაახლოვებ შენზე უკეთესი არავინ მეყოლება. გახარებული მეუბნება ის და ფეხზე დგება.
  - კარგი მე წავალ, კიდევ ერთხელ მადლობა. ფულს მაგიდაზე დებს და იქაურობას ეცლება.
- მეც უნდა წავიდე. ვეუბნები ბექას და ფეხზე ვდგები.
- ნუ გეშინია აქ არ შეგჭამთ. სიცილით მეუბნება.
- სახლში უნდა წავიდე ცოტას დავისვენებ და შემდეგ სამსახურში წავალ.
- მე გაგიყვან.
- არა ჩემით წავალ. უცებ წამოვიყვირე.
- გაგიყვან. გადაჭრით ამბობს ის, შეკამათებას აზრი არ ჰქონდა ამიტომ დავნებდი.
- კარგი. ჩუმად ვამბობ და ბექას უკან ავეკიდე. მანქანაში სიჩუმეს მხოლოდ
Otiko andriadzis - Chemi iqnebi არღვევს თვალები დავხუჭე და სავარძელს მივეყრდენი.
- ჩემი იქნები. მესმის ბექას ხმა თუმცა პასუხის გაცემას არ ვაპირებდი, ის კი ისევ იმეორებს.
- ჩემი იქნები.
- მაგაში მასე დარწმუნებული ნუ იქნები. გველივით ვსისინებ მე.
- მაგასაც ვნახავთ. ორაზროვნად ამბობს და ნელა აპარებს ჩემკენ მზერას, მე კი მის საქციელზე მეღიმება. სახლამდე ხმა არცერთს არ ამოგვიღია.
მანქანა სადარბაზოსთან გააჩერა და მეც გადმოვედი, მადლობა არ მითქვამს რადგან მე არ მითხოვია მისთვის სახლში წამიყვანე თქო.

ნოემბრის შუა რიცხვები იქნებოდა ძალიან ციოდა, სამსახურიდან სახლში ვბრუნდებოდი ფეხით ავუყევი კიბეებს სახლში შესულს ბექა, ლუკა და ანჩო დამხვდა.ანჩომ ცუდად ყოფნა მოიმიზეზა და სამსახურში არ წამოვიდა, მე კი ვიცოდი რა იყო მისი ცუდად ყოფნის მიზეზე.
- როგორც იქნა მოხვედი. გახარებული მეუბნება ანჩო თან მეხვევა.
- მოგენატრე? სიცილით ვეუბნები.
- ძალიან, მიდი გამოიცვალე უნდა დავლიოთ.
- როგორ ხარ ლუკ?  _ანჩოს ლაპარაკს ყურადღებას არ ვაქცევ ლუკას ვეუბნები.
- კარგად კლეოპატრა შენ?
- ნუ მეძახი ეგრე შე დეგენერატო. მის პასუხს არ დავლოდებივარ ოთახში შევედი გამოსაცვლელად, უკან მალევე დავბრუნდი.
- რას ავღნიშნავთ? ინტერესით  ვკითხულობ.
- ჩვენს გაცნობას გაუმარჯოს. ლუკა ერთი ამოსუნთქვით სვავს არაყს.
- მე მაგს ვერ დავლევ. შეცვლილი სახით ვამბობ.
- შენ წითელი ღვინო დალიე. მეუბნება ბექა, ღვინო დიდად არ მიყვარს ამიტომ ცოტ-ცოტას ვწრუპავდი.
- ამ ჭიქით სიყვარულს გაუმარჯოს, ნამდვილ სიყვარულს რომელსაც გულით გიყვარს და გამოხატვა არ გინდა, იმ სიყვარულს გაუმარჯოს გულში რომ გაქვს და გამხელის გეშინია, რადგან შენს თავმოყვარეობას ვერ აბიჯებ. თვალებში მაჩერდება ბექა და ისე მეუბნება, ამ ბიჭმა სულ იცის ნერვები როგორ უნდა მომიშალოს. 
- შენი ჯერია კირა. ფიქრებიდან ანჩოს ხმას გამოვყავარა.
- კირა სიყვარულის სადღეგრძელოს არ სვავს. ამბობს ლუკა, ბექა რაღაცის თქმას აპირებდა, ამდროს კარზე ზარის ხმა გაისმა გასაღებად მე წამოვდექი, იქ კი თამარა დამხვდა.
- აქ რას აკეთებ? რამე დაგრჩა?
 გაკვირვებული ვეკითხები.
- უი ჰო შენი ბი*ინი, ოთახშია გამოგიტანო?
- ბოდიშის მოსახდელად მოვედი.
- უი მართლა, არ ფიქრობ რომ შენი ბოდიში დაგვიანებულია?
- კირა მაპატიე გთხოვ, წასასვლელი არსად მაქვს შეგიძლია დამაბრუნო?
- თამარ შენ ბოდიშის მოხდა კი არა, საცხოვრებლის სათხოვნელად მოხვესი ხო?
- მაპატიე გთხოვ.
- მე ორპირი, უნამუსო და უზრდელი გოგო ვარ, ამიტომ ჩვენთან ადგილები აღარ არის შეგიძლია მიბრძანდე. კარს ხმაურით ვკეტავ და უკან ვბრუნდები.
- ვინ იყო? ინტერესით მეკითხება ანჩო.
- თამარა ბოდიში მომიხადა, დაბრუნება უნდა.
- მერე?
- არ შემოვუშვი. მხრებს ვიჩეჩ და ჩემს ადგილს ვუბრუნდები.
- ამ სიცივეში გარეთ გააგდე? გაკვირვებული მეუბნება ბექა.
- მე უზრდელი, ორპირი და უნამუსო ვარ ამიტომ არ მაინტერესებს რას იზავს თამარა. ჩვეულებრივი ინტონაციით ვამბობ მე და საზურგეს ვეყრდნობი.
- კირა ესე არ შეიძლება, უნდა შემოგეშვა.
- ბექა თუ ესე  გეცოდება ის შეგიძლია შენთან წაიყვანო. გაბრაზებული ვამბობ მე და ფეხზე ვდგები.
- ჰოდა წავიყვან. 
- წაიყვანე მე გითხარი არ წაიყვანო თქო? ვყვირი წყობიდან გამოსული და აივანზე გავდივარ, ისიც ფეხდაფეხ უკან მომყვება.
- რა გჭირს?
- არაფერი რა უნდა მჭირდეს. მისკენ არც შევბრუნებულვარ ისე ვეუბნები.
- კირა ადამიანს დახმარება სჭირდება არ დავეხმარო?
- მე შენ გითხარი თუ გინდა სახლში წაიყვანე თქო, რაც გინდა ის ქენი.
- არ შეიძლება ეგრე, იქნებ რა უჭირს?
- ბექა მე არ მაინტერესებს. გაბრაზებული ვამბობ და ოთახში შევდივარ, მოსაცმელს ვიცმევ.
- კირა სად მიდიხარ?
- მაღაზიაში.
- ლუდები წამოიღე რა. ლუკა ფულს მაწვდის თუმცა არ ვართმევ.
- არ მინდა მაქვს. კარს ვაღებ და გარეთ გავდივარ, თამარა ისევ აქ არის კიბეზე ზის მას ყურადღებას არ ვაქცევ ისე ჩავრბივარ კიბეზე. კარის გამოღების ხმა მესმის და შემდეგ ლაპარაკი.
- შემიძლია რამით დაგეხმარო? მესმის ბექას ხმა.
- წასასვლელი არსად მაქვს თუ შეგიძლია დამეხმარე?
- რამეს მოვიფიქრებ. მაბიჯების ხმა გავიგე და მეც მოვიჩქარე ფეხს.
- კირა დამელოდე. სადარბაზოდან გასულს მეძახის ბექა.
- ნუ მომყვები წადი მას დაეხმარე, მე შენი გამოყოლა არ მჭირდება. ირონიულად ვამბობ და ფეხს ვუჩქარებ.
- შენ მე გიყვარვარ და ეჭვიანობ. მესმის მისი სიცილნარევი ხმა.
- არ მიყვარხარ არა, წადი და მას დაეხმარე ხომ დაპირდი დახმარებას.
- კირა აღიარე რომ გიყვარვარ.
- არ მიყვარხარ. მაღაზიაში შევდივარ და პირდაპირ ლუდების მხარეს შევედი, ყველაფერი რომ ავიღე ტამიოსთან დავბრუნდი გადასახდელად.
- თქვენი გადახდილია. მეუბნება გოგონა როდესაც ყველაფერს მილაგებს.
- მე არ გადამიხდია. გაკვირვებული ვეუბნები.
- თქვენმა შეყვარებულმა გადაიხადა. ღიმილით მეუბნება ის, მეც ბექასკენ ვიხედები და ტუჩის კუთხეს ვტეხავ.
- წაგაღებინებ. მეუბნება ბექა როდესაც მაღაზიიდან გამოვდივარ.
- არ მინდა.
 უკან დაბრუნებულს თამარა ისევ იქ დაგვხვდა.
- რამდენჯერ უნდა გითხრა რომ არამაქვს ადგილი წადი. გაბრაზებული ვამბობ და სახლში შევდივარ.
- სიგარეტი წამოიღე? მეკითხება ლუკა.
- არა ლუკ არ გითქვამს და მე რა ვიცოდი.
- მე ამოვიტან. ამბობს ბექა და გარეთ გადის მეც უკან მივყევი ნახევრად შეხსნილი კარიდან მესმის მათი დიალოგი.
- ძალიან ცივა შეგიძლია სადმე გამიყვანო? ეკითხება თამარა.
- კი რა პრობლემაა წამოდი. ეუბნება ბექა მე კი ამდროს კარს ვხსნი.
- ჩვენ სასეირნოდ მივდივართ. ბექას ხელს ვკიდებ და ქვემოთ მიმყავს ის კი გაკვირვებული მიყურებს. გარეთ გასული კი მეკითხება.
- მართლა გინდა გასეირნება?
- არა მაგრამ არ მინდოდა ის გაგეყვანა.
- ახლა უკან რომ ავბრუნდეთ სირცხვილი არ არის, ის ხომ ყველაფერს მიხვდება?
- კარგი მაშ გავისეირნოთ.
- რატომ არ გინდა სიმართლე მითხრა? სეირნობის დროს მეუბნება ბექა.
- რა სიმართლე? გკვირვებული ვეკითხები.
- შენ მე გიყვარვარ კირა.
- რას ამოიჩემე მიყვარხარ, გიყვარვარ არ მიყვარხარ.
- აბა რატომ არ მომეცი უფლება ის გამეყვანა.
- წადი და გაიყვანე თუ ესე ძალიან ნერვიულობ.
- ჰოდა გავიყვან. ამბობს ის და მანქანას აბრუნებს, მაღაზიაში შედის და შემდეგ მანქანას სახლთან აჩერებს. გაჩერების თანავე გადმოვდივარ და სახლში ავდივარ თუმცა თამარა იქ აღარ დაგვხვდა.
- უპს წასულა ახლა რას იზავ? სახლში შევდივარ და ისე ვეუბნები.
- წავალ მოვძებნი სადმე აქვე იქნება.  კარს აღებს და გარეთ გადის.
- მართლა მიდიხარ?
- ჰო კირა მოვძებნი ცოდოა ამ სიცივეში გარეთ.
- იცოდე თუ წახვა შეგიძლია უკან აღარ დაბრუნდე.
 კარებს მთელი ძალით ვაჯახუნებ და მისაღებში შევდივარ.
- რა მოხდა? შეშინებული მეკითხება  ანჩო.
- არაფერი უბრალოდ ქარმა მიაჯახუნა, აი შენ სიგარეტი. ლუკას სიგარეტს ვაწვდი და აივანზე გავდივარ, მართლა წავიდა.
 უკვე ერთი საათია ველოდები, აივანზე წინ და უკან დავდივარ თმცა ის არ მოდის. ნეტა რას აკეთებენ? ნახა თამარა ალბათ სახლში წაიყვანა. გონებაში ყველა შესაძლო ვარიანტი ამომიტივტივდა, ისევ გადავიხედე და მისი მანქანაც სადარბაზოსთან გაჩერდა, სახლში შემოვარდი და სავარძელში ჩავესვენე, ლუკა და ანჩო გაკვირვებულები აკვირდებოდნენ ყველა ჩემს მოძრაობას, უკვე ათი წუთია რაც მოვიდა თუმცა ზემოთ არ ამოსულა. ცოტახანში ტელეფონზე ესემესი მომდის.
*აივნიდან გადმოიხედე*
*იმათ ვინც ჩემს წინააღმდეგ მიდიან და თამარას ეკიდებიან მე აივნიდან არ გადავხედავ*
 წამსვე უბრუნებ პასუხს.
*გთხოვ მხოლოდ ორი წუთით*
დამაინტერესა რა უნდოდა ამიტომ გავიხედე, გიჟივით წამოვიყვირე როდესაც იქ დიდი ასოებით მიყვარხარ კირა ეწერა, ეს ყველაფერი კი წითელი ვარდებით იყო მორთული.
- რა გაყვირებს? აივანზე ლუკა და ანჩო გამოვარდნენ.
- ქვემოთ ჩაიხედე. გახარებული ვყვირი.
- ვაუუ. გაოგნებულს აღმოხვდა ლუკას
- ყოჩაღ ძმაო. ყვირის ანჩო, როდესაც დავინახე ბექა სადარბაზოში შემოვიდა კარისკენ გავიქეცი .
- შენ თამარასთან არ წასულხარ? ინტერესით ვეკითხები კარში შემოსულს.
- როგორც ხედავ არა.
მისი პასუხის გაგებისას გავიქეცი და ჩავეხუტე.
- მიყვარხარ კირა. თბილად მეუბნება ის.
- მადლობა. სიცილით ვპასუხობ.
- ნეტა მოვესწრები, შენი პირიდან ამოსულ მეც მიყვარხარს.
 მე და ბექა უკვე წვილი ვიყავით თუმცა მისთვის სიმართლის თქმას ჯერ არ ვაპორებდი. არ ვაპირებდი მისთვის გამემხილა ჩემი გრძნობები მინდოდა კიდევ ცოტა დამეტანჯა. უკვე დეკემბრის შუა რიცხვები იყო ანჩომ შვებულებაა აიღო და სოფელში წავიდა ლუკაც მას მიჰყვა ოღონდ ლუკა თავის სახლში წავიდა, მხოლოდ მე დავრჩი თბილოში. ახალი წლის შეხვედრა აქ მომოწევდა. უნივერსიტეტიდან დაგვითხოვეს თუმცა სამსახურიდან შვებულებას ვერ ავიღებდი, ფული მჭირდებოდა მამის მკურნალობისთვის. დეკემბრის 26 რიცხვი იყო შუადღის სამ საათზე კარზე ზარი დარეკეს.
- გისმენთ? ინტერესით ვაჩერდები კარში მდგომ ბიჭს.
- ქალბატონი კირა თქვენ ბრძანდებით?
- დიახ რა დხება?
- ეს თქვენთან გამომატანეს. დიდ ყუთს ხელში მაწვდის და იქაურობას სასწაფოდ ეცლება, ისე რომ ვერც ვკითხე ვინ გამოატანა. სახლში შემოვედი ყუთი გავხსენი და თვალები შუბლზე ამივიდა, წითელი წელში გამოყვანილუ კაბა იყო, ლამაზ თვლებში გაწყობილი, კაბა მთლიანი იყო თუმცა საკმაოდ ჩახსნილი, ასევე ზურგი საერთოდ არ ქონდა, მისი შესაფერისი ფეხსაცმელი. კაბის თვალიერებაში ვიყავი გართული როდესაც ტელეფონმა დარეკა.
- კლეოპატრა მიიღე საჩუქარი? სიცილით მეკითხება ბექა.
- კი ტირანო და რას ნიშნავს ეს ყოველივე?
- დღეს ჩემი ძმაკაცის იუბილეა, მინდა გვერდი დამიმშვენო ამ დღეს.
- მე რატომ არ მეკითხები, მინდა კი ეს დღე ტირანის, დემონ მეგობრებთან ერთად გავატარო? სიცილოთ ვეუბნება.
- კირა იცოდე ჩემს მეგობრებს ვეტყვი დემონს რომ ეძახი.
- არ გაბედო იცოდე. გამაფრთხილებლად ვუქნევ ხელს ვითონ დაინახავდა.
- ხელების ქნევას გირჩევნია გაემზადო , ხუთ საათზე მაქ ვიქნები.
- კარგი.
- მიყვარხარ კლეოპატრა. პასუხს არ ვუბრუნებ ტელეფონს ვთიშავ და პირდაპირ სააბაზანოში შევდივარ.
სარკეში ვიყურებოდი და მიკვირდა ჩემი თავის, თურმე რა სილამაზეს ვკარგავდი. ძალიან მოუხდა ჩემს წვრილ წელს გამოყვანილი კაბა,  გრძელი ნაწნავი გავიკეთე რომელიც მარცხენა მხარეს გადავიწიე, ასევე მკვეთრი მაკიაჟი.
მესიკვდილებოდა ახლა მაღლების ჩაცმა თუმცა ვიცოდი ბექა არ დამანებებდა, ამიტომ ბევრი წუწუნის შემდეგ ჩავიცვი. ზუსტად ხუთი საათი იყო ბექამ რომ მომწერა.
"ჩამოდი"
 კლაჩს ხელი დავავლე და კიბეებზე დავეშვი. ნეტა გენახათ ბექას სახე ჩემი დანახვისას.
- პირი დამუწე ტირანო, აქ ბევრი მწერი დაფრინავს რომელიმე არ გადაყლაპო. ირონიით ვეუბნები და მის წინ ვდგები.
- თურმე რა ღვთაება კლეოპატრა მყოლია. ტუჩებზე ოდნავ მეხება.
- აბა რა გეგონა?
- შეგიძლია ნაწნავი აიწიო და შემობრუნდე?
ზურგი ვაქციე და ნაწნავი ავიწიე.
როდესაც მისი თითები ყელზე შემეხო, ორგანიზმში ჟრუანტელმა დამიარა.
- ულამაზესია.
ჩემს ყელზე მორგებულ ულამაზეს ყელსაბამს აღფრთოვანებული შევცქერი.
- შენს სილამაზეს ვერ შეედრება.
- მადლობა.
მანქანის კარებს მიღებს.
- დაბრძანდით  კლეოპატრავ. ისევ მომაჯადოვებლად მიღიმის ის.
- კლეოპატრა იქნება ერთ დღეს მაგ სიფათს რომ გაგიერთიანებ. სიცილით ვეუბნები და ადგილს ვიკავებ. მთელი გზა ხმა არცერთ არ ამოგვიღია, ვგრძნობდი ბექას მწველ მზერას მაგრამ არ ვიმჩნევდი, თავიდან ფეხებამდე მათვალიერებდა. გულში მეცინებოდა მის საქციელზე, მაგრამ არ ვიმჩნევდი.
მალევე გააჩერა მანქანა ძალიან ლამაზ რესტორანთან, ახლაღა გამახსენდა იუბილარისთვის საჩუქარი რომ არ მიყიდია და ხმამაღლა შევკივლე.
- მე არ წამოვალ.
- კარგად ხარ? შეშინებული მეკითხება ბექა.
- სულ შენი ბრალია.
- რა დავაშავე?
- ჩქარა, ჩქარაო და საჩუქარი არ მიყიდია, მე იქ არ შემმოვალ.
- შენ არა ხარ ნორმალური, გამისკდა გული მეთქი რა დავაშავე თქო. სიცილოთ მეუბნება ის.
- რა გაცინებს?
- მე ვიყიდე საჩუქარი. ისევ იცინის.
- ეგ შენ უყიდე მე არ მიყიდია.
- შენი და ჩემი რამ გაყო?
- კარგი ჯანდაბას. დანებების ნიშნად ჰაერში ხელებს ვწევ.
- რა უყიდე? როდესაც რესტორანში შევედით მხოლოდ მაშინ ვკითხე.
- გასაბერი ქალი. სერიოზული ხმით მეუბნება , უკვე რესტორნის შუაში ვიდექი ისევ ვიყვირე და ყველა მე მომაშტერდა.
- შენ ნორმალური ხარ? ეგ როგორ უყუდე? ჩურჩულით ვეუბნები, და იქ მყოფებს ვუღიმი.
- აბა დაბერდა ბიჭი უქალოდ. მეკრიჭება ის და წინ წავიდა.
- კირა გაიცანი ეს გიგოა იუბილარი.
- სასიამოვნოა გიგო, გილოცავ დაბადების დღეს ბოდიშს გიხდი ბექას საჩუქრისთვის, ეგ ჩემგან არ არის იცოდე მე შემდეგში გიყიდი.
ერთიანათ მივაყარე სათქმელი გაშტერებულ ბიჭს.
- არაუშავს რძალო ამისგან ეგეთები არ მიკვირს. სიცილით მეუბნება ბიჭი.
- წამო სხვებსაც გაგაცნობ. რესტორნის თვალიერებაში ვიყავი გართული როდესაც ერთ-ერთ მაგიდასთან მჯდომი თამარა დავინახე, მანაც შეამჩნია ჩემი მზერა და ირონიულად გამიღიმა.
- კირა ვის უყურებ? მეკითხება ბექა.
- აა არავის.
 დაბნეული ვეუბნები .
 ბექას ყველა მეგობარი გავიცანი, ყველანი ძალიან კარგები არიან, მათ შორის გიგო ყველაზე ცანცარა აღმოჩნდა.
- რას დალევ? კარგახნის მერე მეკითხება ბექა.
- წითელ ღვინოს. ღიმილოთ ვეუბნები.
- რძალო როგორ უძლებ ამას? სიცილით მეკითხება ბექას მეგობარი ბაჩო.
- საკითხავია ვინ ვის უძლებს? სიცილით ვეუბნები.
- ანუ შენ უარესი ხარ? გკვირვებული მეკითხება, ბაჩოს შეყვარებული ბაბი.
- ეგრე გამოდის.
- თქვენ არიცით ჩემი კლეოპატრა როგორი გიჟია.
სიცილით ამბობს ბექა, რაზეც ჩემს ჩქმეტას იღებს. ჩემს საქციელზე კი ყველას ეცინება.
- ახლა თუ არ გაჩუმდები შე ტირანო, ყველაფერს ვიტყვი. მუქარით ვეუბნები.
- რა საყვარლები ხართ. გვეუბნება ბაბი.
- უჰ ართქვა. სიცილით ვამბობ და ფეხზე ვდგები.
- სად მიდიხარ? ინტერესით მეკითხება ბექა.
- ნოლ-ნოლში გამომყვები ვინმემ არ მომიტაცოს. ირონიით ვეუბნები და იქაურობას ვცილდები, გზაში თამარა მხვდება და წინ მიდგება.
- როგორ ხარ კირა?
- კარგად შენ?
- მე რომ ბექა მომეწონა შენ თქვი ცოლიანიაო, შენთვის არარის ცოლიანი? ირონიულად მეუბნება.
- შენთვის არაფრის ახსნას ვაპირებ. თამარას ვცილდები და საპირფარეშოში შევდივარ, უკან დაბრუნებული ჩემს ადგილს ვიკავებ.
- რა უნდოდა თამუნას? ინტერესით მეკითხება ბექა.
- არაფერი ისეთი უბრალოდ მომიკითხა.
- რძალო ვიცეკვოთ? თავზე მადგება გიგო, მე კი თანხმობის ასაღებად ბექას ვუყირებ, ჩემს საქციელზე ეცინება და თავს მიქნევს. თანხმობის შემდეგ მე და გიგო წყნარ მელოდიაზე ვცეკვავდით, ბექა ჩვენ გვიყურებდა და შიგადაშიგ იღიმოდა ხოლმე.
- ქორწილში როდის უნდა მაგუგუნო რძალო? სიცილით მეკითხება გიგო.
- ჯერ ადრეა. მეც სიცილით ვპასუხობ. ვპასუხობ, თუმცა სიცილი სახეზე მახმება როდესაც ვხედავ როგორ მიიწევს თამარა, ბექსკენ და საცეკვაოდ ეპატიჟება ისიც თანხმდება. არვიცი რა ქვია ამ გრძნობას რასაც ახლა ვგრძნობ. ეჭვიანობა, შიში იმისა რომ ბექას წამართმევს თუ თამარას მოკვლის სურვილი. გიგო მიხვდა ჩემს ცვლილებას და ჩუმად მეჩურჩულება.
- რძალო არ მინდა დღევანდელი დღე კრახით დამთავრდეს.
- თუ ის კრუელა ტრა*ს არ დააყენებს მერწმუნე აქედან ორ გვამს გაიტანენ.
- ორს რატომ? ინტერესით მეკითხება.
- შენი ძმაკაციც მას გაყვება, და დავრჩები ესე ეული. გიგოს ველაპარაკებოდი თუმცა მათ თვალს არ ვაცილებდი. თამარა უფრო და უფრო  ეკვროდა ბექას, დარწმუნებული ვარ ახლა რომ სარკეში ჩავიხედო ნამდვილად ვამპირე ვემსგავსებოდი, რადგანაც ვგრძნობ როგორ მევსება  თვალები სისხლით.
- მე მიზანს ყოველთვის ვაღწევ. მეუბნება თამარა მისი ნათქვამი დარწმუნებული ვარ ყველამ გაიგო. მუსიკა დამთავრდა თუ რა აივანზე გავარდი, ბექაც უკან მომყვა.
- რა ხდება კირა? დაბნეული მეკითხება.
- სიგარეტი მომეცი. გამწარებული ვეუბნები.
- შენ ხომ არ ეწევი?
- ახლა თუ არ მოვწიე გავსკდები იცოდე. მუქარით ვეუბნები.
- რა გხეთქავს? სიცილით მეუბნება ის თუმცა როდესაც, ჩემს გაბრაზებულ სახეს ხედავ სიგარეტს უკიდებს და შემდეგ მე მაწვდის, ნიკოტინი ნამდვილად მჭირდებოდა ამ წუთას.
- კირა რა უნდოდა თამუნას, რა მიზანზე ლაპარაკობდა? დამალვას აზრი არ ქონდა დღეს ყველაფერი უნდა მეთქვა მისთვის.
- მას შენ უნდიხარ.
გახსოვს პირველად რომ გაგიცანი? მე მომეწონე, არა კი არ მომეწონე შემიყვარდი ერთი ნახვით შემიყვარდი გესმის, იმ დღიდან ჩემი დაგარქვი. არ ვაპირებდი შენს ვინმესთან გაყოფას. იმ დღეს მე თამარას ხომ ვუთხარი ცოლი ჰყავს თქო? მაგაზე გამწარდა. არ შემეძლო გესმის, არ შემეძლო მეყურებინა როგორ გეხებოდა ის. თვალებიდან ცრემლები მცვიოდა, ხმას ძვლივს ვინარჩუნებდი რომ არ მებღავა.
- იმ დღესაც რომ აიჩემე უნდა დავეხმაროვო გახსოვს? ეჭვიანობით ვსკდებოდი. ჰო, ჰო რა გაცინებს ცოტა მაკლდა გასკდომამდე. ჩემი თავის გახსენებისას მეც მეცინება.
 - მინდოდა მეთქვა რომ მიყვარდი თუმცა, როგორც შენ ამბობ მე ჩემს სიყვარულს აი აქ. გულზე ხელს ვიდებ და ისე ვეუბნები.
- აი ამ გულში ვმალავდი, მეშინოდა გესმის? არ მინდოდა ჩემი სიყვარული ვინმეს მოეპარა. გახსოვს ტბაზე სიყვარული რომ ამიხსენი? მინდოდა მეთქვა თუ რა ძლიერ მიყვარდი მაგრამ, მაგრამ არაფერი გითხარი არ ვიყავი შენში დარწმუნებული. მეგონა ჩემით მანიპულირებდი. მე შეგიყვარე ბექ ჩემს თავზე მეტად შეგიყვარე, იმაზე მეტად მიყვარხარ ვიდრე ვინმეს შეუძლია, ჩემსავეთ ვერავის ეყვარები. შენ ხარ ის ვისთან ერთადაც მინდა მთელი ცხოვრება გავატარო, მხოლოდ შენ და სხვა არავინ, მინდა ყოველ დილით შენს ყავისფერ თვალებს ვხედავდე, მთელი ცხოვრება შენი ღიმილის ყურება მინდა, იმ ღიმილის მე რომ სიგიჟემდე მიყვარს.
არ მიდა შენი ვინმესთან გაყოფა, მისრჩევნია მოვკვდე ვიდრე სხვასთან ერთად დაგინახო.
მინდა შენთან ერთად ერთ ჰაერს ვსუნთქავდე, ვიდრე შენს გარეშე სიცოცხე გავაგრძელო.
არ შემიძლია შენი თავი ვინმეს დავუთმო, არ შემიძლია შენს გარეშე ცხოვრება.
იმის გაფიქრებაც კი მკლავს რომ ოდესმე შენ ჩემით დაიღლები და წახვალ.
მონოლოგი დავასრულე და ცრემლები მოვიწმინდე, შემდეგ კი გაოგნებულ თუ გაკვირვებულ ბექას მივაშტერდი. ის კი უეცრად წამოვიდა ჩემსკენ და პირდაპირ ველურივით დაეძგერა ჩემს ტუჩებს, კოცნაში მეც ვაყევი ეს იყო რაღაც ენით აღუწერელი. თითქოს ჩემს გონებაში რაღაც აფეთქდა, ერთმანეთს მანამ ვკოცნიდით სანამ ჰაერის უკმარისობა არ ვიგრძენით.
- მიყვარხარ. დაიჩურჩულა ჩემ ტუჩებთან და გულში ჩამიკრა.
- მეც მიყვარხარ. ვეუბნები და ხელებს ვხვევ.
- როგორც იქნა მოვესწარი შენი პირიდან, წამოსულ მეც მიყვარხარს.
- ბექა იცოდე. მის ხელებს ვიშორებ და თითს გამაფრთხილებლად ვუქნევ.
- ერთი არასწორი გადადგმული ნაბიჯი და გეფიცები დავივიწყებ ჩემს სიყვარულს. მე არავის, არასოდეს, არფერს არ ვპატიობ. თუ რამე ისეთს გააკეთებ რაც გულს მატკენს არ გაპატიებ გესმის, სიყვარული უსაზღვრო შემიძლია, ღმერთმა სიყვარულის ნიჭი მომცა, მაგრამ არა პატიების.
- გპირდები შენ გულს არასოდეს გატკენ. კიდევ ერთხელ მკოცნის შემდეგ კი  დარბაზში დავბრუნდით.
- მეთქი რძალი დაბადების დღეზე საჩუქარს, მიკეთებს თა ნათლულის კეთება დაიწყესთქო. სიცილით გვეუბნება გიგო, გაგიკვირდებათ და საერთოდ არ გავწითლებურვარ.
- ჩემო საყვარელო გიგო, მე ჯერ არაფრის კეთებას ვიწყებ მაგრამ, აი შენ იმ გასაბერი ქალით ბექამ რომ გაჩუქა შეგიძლია ახლავე დაიწყო კეთება. ენას ვუყოფ და ჩემს ადგილას ვბრუნდები.
- ბექა ძმაო ეს ვინ შემოგვაპარემ შენზე უარესი ყოფილა. თითქოსდა ჩუმად ეუბნება ბაჩო.
- ბაჩანა მე ყველაფერი მესმის, ჯერ არ დავყრუებულვარ. სიცილით ვეუბნები.
- ეს არის ჩემი კლეოპატრა. ამბობს ბექა და ხელს მხვევს.
საკმაოდ ბევრი დავლიე, თუმცა იმდენიც არა რომ თავი დამეკარგა.  გვიან დავიშალეთ ბექამ სახლში მიმაცილა, არ მოისვენა სანამ სახლის კარებამდე არ ამომყვა.
- შემოვალ რა? მუდარანარევი ხმით მეუბნება.
- ეხლა რომ შემოგიშვა თავს დავკარგავ, მე კი მაგისთვის მზად არ ვარ. ტუჩებზე მოწყვეტით ვკოცნი და კარს ვუკეტავ, ემოციებით დატვირთული დღე მქონდა ამიტომ როგორც კი საწოლში შევწექი ეგრევე დამეძინა.
დილით ადრე გამეღვიძა, ტელეფოს დავხედე და ბექას ესემესი დამხვდა.
" დილა მშვიდობის ჩემო კლეოპატა :დ
რომ გაიღვიძებ გაემზადე, დღეს ჩემთან სოფელში მივდივართ ახალ წელს იქ შევხვდებით, ჰო მართლა უარი არ მიიღება სამსახურიდან უკვე დაგითხოვეს"
ამას მოვკლავ, გავიფიქრე და ეგრევე დავრეკე მისმა პასუხმაც არ დააყოვნა.
- კლეოპატრა.
- შე ტირანი შენა, მე არსად არ წამოვალ უნდა ვიმუშაო დასვენება რომ მდომებოდა სოფელში წავიდოდი. ერთიანად მივაყარე სათქმელი.
- გადაწყვეტილია. ამბობს ის და ტელეფონს მითიშავს, შემდეგ კი კარის შემოღების ხმა მესმის.
- აქ რას აკეთებ? ვამბობ როდესაც კართან ატუზულ ბექას ვხედავ.
- ნებითა შენითა თუ ძალითა ჩემითა.
- რა? გაკვირვებული მევითხები.
- რას აკეთებ? არ მომეკარო. ვყვირი როდესაც ჩემკენ იხრება და ბეჭზე მიკიდებს.
- ბექა დამსვი იცოდე. ვყვირი გაკაპასებული.
- ნუ ფართხალებ გამივარდები. სიმშვიდეს არ კარგავს.
- იცოდე განანებ სამაგიეროს გადაგიხდი, აი ნახავ რას გიზავ შე ტირანის ნაშიერო, შე მუტანტო, მამონტო. არა შევცდი შენთვის სიყვარული არ უნდა ამეხსნა. ვყვირი თუმცა ის ჩემს ყვირილს ყურადღებას არ აქცევს და მანქანაში მსვამს თან ღვედს მიკეთებს, მალევე იკავებს თავის ადგილს და იქაურობას მთელი სიჩქარით შორდება.
- ცოტა ნელა რომ იარო დაგიჭერენ?
- მეშინია შენ არ გადახტე. სიცილით მეუბნება.
- ასე სად უნდა გადავხტე? ვამბობ და ახლაღა მახსენდება ჩემი მოკლე საღამური შორტი.
- შენ ნორმალური ხარ ესე სად მიგყავარ?
- ესე უფრო სექსუალური ხარ. მეუბნება და ხარბად ათვალიერებს ჩემს სხეულს.
- მე მოვკვდე შენ არახარ ნორმალური, ამ გაგანია დეკემბერში მოკლე საღამურით მიგყავარ გორში. ღმერთო შენ მიშველე, რას იფიქრებს ბებიაშენი? იფიქრებს ალბად ეს გიჟი საიდან მომითრიაო, ან დედაშენი ის ხომ გაგიჟდება. მაგრამ შენს ხელში ნორმალურ ადამიანს რა უნდა, ანჩომ მართალი მითხრა შენთან საქმის დაჭერას, ეშმაკს მიჰყიდო სული სჯობს. ჩემთვის ვლაპარაკობდი და ხელებს ჰაერში ვიქნევდი, ის კი მიყურებდა და იცინოდა.
- ნუ გეშინია ლამრომ იცის რომ მიდიხარ და გელოდება.
სიცილით მეუბნება .
- ახლა კი ნამდვილად მოვკვდები, ესეთ ფორმაში როგორ დავენახო.  ბექა გააჩერე მანქანა თორემ.
- თორემ რა საყვარელო?
- მე შენ განახებ სეირს, ჩემს გადაკიდებას დათვი გადაოკიდო სჯობს. მუქარით ვეუბნები მე და გონებაში შურისძიების გეგმებს ვაწყობ, შენ მაცადე ბექა ბურდულო, განახებ როგორ უნდა კანდელაკის გადაკიდება. ჩემს ჩანაფიქრზე ბოროტულად მეცინება და მუსიკას ვრთავ.
მანქანა დიდ ორსართულიან ლამაზ სახლთან გააჩერა, მანქანის ხმის გაგებისას გარეთ ანჩო გამოვარდა და პირდაპირ ჩემკენ წამოვიდა, ხელში როგორც მივხვდი ჩანთა ეკავა.
- კირა აქ ტანსაცმელია უცებ ჩაიცვი, სანამ ლამრო გამოსულა. სიცილით მეუბნება, ჩანთას ვხსნი შარვალი უცებ ამოვიცვი, სვიტერი გადავიცვი და კედებიც ამოვიცვი.
- რა იცოდი ნახევრად შიშველი რომ მოვდიოდი? ინტერესით ვეკითხები ანჩოს.
- ბექამ მომწერა. სიცილით მეუბნება.
- სასაცილოა? გაბრაზებული ვუქაჩავ თვალებს.
- ძაან სასაცილო იქნებოდა ლამროს ესე რომ ენახე. პასუხს ბექა მცემს და ჩემკენ იხრება.
- არ მომეკარო. ხელით უკან ვწევ.
- კარგი რა. კატისთვალებით მიყურებს.
- ამას განანებ. მუქარით ვეუბნები მე და მანქანიდან გადავდივარ. სახლში ანჩოსთან ერთად შევდივარ, კარში საშუალო სიმაღლის ჭაღარა ქალი მხვდება, თბილად მიღიმის და მეხვევა.
- მიხარია შენი გაცნობა საყვარელო.
- მეც ქალბატონო ლამარა. ხელებს ვხვევ მეც.
- არავითარი ქალბატონო, ლამრო ბებო დამიძახე ისე როგორც ბექა და ანჩო მეძახის. თბილად მიღიმის ის და შუბლზე მკოცნის.
- კირა გაიცანი ეს დედაჩემია ხათუნა. მეუბნება ანჩო და მის გვერდით მდგომ მაღალ წითეთმიან ქალზე მითითებს, მასაც ანჩოსავეთ აპრეხილი ცხვირი და დიდი თაფლისფერი თვალები აქვს.
- სასიამოვნოა შენი გაცნობა შვილო. თბილად მიღიმის და მეხვევა, სასწაული ენერგია ვიგრძენი მისგან ისეთ რომელიც ჯერ არასოდეს მიგრძვნია.
- ჩემთვისაც. თბილად ვუღიმი.
- დედა თქვი ჩემი კლეოპატრა ხომ ლამაზია?
 ბექა დედამის ეკითხება და ხელს მხვევს, მეც სასწრაფოდ ვიშორებ მის ხელს და გაბრაზებული ვეუბნები.
- არ დაგავიწყდეს საყვარელო, სამაგიეროს გადაგიხდი თბილისიდან აქამდე საღამური შორტით რომ მატარე. მგონია ჩუმად ვამბობ თუმცა ჩვენი ლაპარაკი ყველამ გაიგო.
 - უპს თავი გავყიდე. დარცხვენილი ვამბობ.
- რაქენი ბებია? გაკვირვებული ამბობს ლამარა ბებო.
- ჰო ბებო აქ არ მომყვებოდა, გაკაპასებული ყვიროდა არ წამოვალო სხვა გზა არ მქონდა დავტაცე ხელი და წამოვიყვანე. სიცილით ამბობს ბექა.
- რა გიჟი ხარ შვილო. ხათუნა შვილს უწყრება და მე მიბრუნდება.
- წამოდი საყვრელო შეგცივდებოდა, ბუხართან დაჯექი ცხელ შოკოლადს გაგიკეთებ. ღიმილით მხვევს ხელს და ბუხრის გვერდით სარწეველა სკამზე ვჯდები.
- ანჩო მამა და ბაბუ სად არიან? იმტერესით ეკითხება ბექა ანჩოს.
- ქალებში. სიცილით უბრუნებს პასუხს.
- რა ვიცი სადღაც წავიდნენ მალე მოვლენ მგონი. საიდანღაც ტელეფონის ხმა ისმის ჰო? გაკვირვებული იხედება აქეთ-იქით ანჩო.
- შენი ტელეფონია. ბექა ჯიბიდან ტელეფონს იღებს და მე მაწვდის, სასწრაფოდ გამოვართვი დედა მირეკავდა.
- შვილო როგორ ხარ? მესმის მონატრებული დედის ხმა.
- კარგად ვარ დე შენ?
- რაღაც უნდა გითხრა საყვარელო.
- რა ხდება დედა? ავნერვიულდი ნეტა მამა ხომ კარგადაა.
- საყვარელო შენთვის არ მითქვამს, ნუცა რომ გათხოვდა შენი და.
ვიცოდი არ გინდოდა მასზე რაიმე გაიგო თუმცა მას დღეს შვილი შეეძინა და კირა დაარქვა შენს საპატივცემულოდ. იქნებ, იქნებ დაურეკო და აპატიო ჩემო გოგოვ. ტირილით მეუბნება დედა.
- შენ კარგად იცი, მე არავის არაფერს ვპატიობ დედა. იცოდე თუ კოდევ ერთხელ ახსენებ მის სახელს ჩემთან, შენ ჩემთვის აღარ იარსებებ. გაბრაზებული ტელეფონს ვთიშავ, ბექას და ანჩოს გაკვირვებულ სახეებს ვაიგნორებ და ადგილს ვიკავებ. ტელეფონზე მამას ნომერს ვკრეფ და ისიც არ აგვიანებს.
- მამიკოს პრინცესას გავახსენდი. მესმის მამის ხავერდოვანი ხმა.
- მა იცი მას შვილი შეეძინა. ტირილ ნარევი ხმით ვეუბნები მამას.
- ნუ ნერვიულობ საყვარელო. ხმა გაებზარა მამას დარწმუნევული ვარ ახლა ტირის.
- არ ვნერვიულობ მა. ვცდილობ ხალისიანად ვუთხრა თუმცა არ გამომდის.
- მამას პრინცესავ შენ ნუ ინერვიულებ, ის წყევლა შენზე არ იმოქმედებს. ხომ იცი შენს დას უნდოდა გული გტკენოდა და ეგ იმიტომ გითხრა.
- კარგი მა წავედი მიყვარხარ. მამას ტელეფონს ვუთიშავ და ხათუნას მოწოდებულ ფინჯანს ვართმევ.
- რა ხდება კირა შვილო? ანერვიულებული მეუბნება ქალი როდესაც ჩემს ცრემლიან თვალებს ხედავ.
- ისეთი არაფერი, რაღაც გაუგებრობა.
- კარგი საყვარელო.
- სად შეიძლება დავისვენო?
- წამო მე გაჩვენებ შენს ოთახს. მეუბნება ანჩო და უკან მივყვები, ახლა მხოლოდ საკუთარ თავთან დარჩენა მინდოდა. ოთახის კარს მიღებს და მეც საწოლზე ვემხობი.
- გინდა დავრჩე?
- მარტო ყოფნა მინდა, მაგრამ სჯობს დარჩე.
ანჩოს ხელები მოვხვიე და ვტირილი ამივარდა.
გამახსენდა ჩემი დის ბოლო სიტყვები და ტირილს უფრო ვუმატე.
- გინდა მომიყვე რა მოხდა?
- იცი დიდი ხნის წინად, მე და ჩემმა დამ საკმაოდ სერიოზულად ვიჩხუბეთ.

- ეს რატომ გააკეთე ნუცა? ტირილით ვეუბნები ჩემს უფროს დას.
- შენ არ გესმის კირა.
- რა არ მესმის? რა გამაგებიე შენ, შენ მასთან როგორ დაწექი? მე ხომ გაგაფრთხილე ეს არ გააკეთო მეთქო? ვყვირი წყობიდან გამოსული.
- მე ის მიყვრდა კირა.
- სად არის შენი სიყვარული ახლა? მითხარი საერთოდ რა არის ეს დაწყევლილი გრძნობა? ამბობ მიყვარსო თუმცა სად არის ახლა ის?
- გეყოფა კირა. მისი მოქნეული ხელი სახეში მხვდება.
- არ გაპატიებ გესმის, არასოდეს გაპატიებ ჩემს თავზე გადავლას, არასოდეს გაპატიებ მამის შერცხვენას. შენ ოჯახის შემარცხვენელი ხარ, შენ აღარ ხარ ჩემი და. მამას ეგ როგორ გაუკეთე მითხარი? თავზე როგორ გადაგვიარ, დედა როდესაც გახდები მიხვდები როგორ ატკინე მშობლებს გული.
- მე კი გავხდები მაგრამ, აი შენ არამგონია ღმერთმა შენი მუცლად ნაშობი შვილი ოდესმე გაღირსოს. ყვირის წყობიდან გამოსული და იქაურობას ეცლება.
 მისი სიტყვები მწარედ მომხვდა გულზე, იმ დროს ცამეტი წლის ვიყავი თუმცა კარგად გავიაზრე რას ნიშნავდა მისი სიტყვები. მის შემდეგ მწარედ გამიჯდა ის სიტყვებუ გულში, მეშინოდა იმის რომ მე დედობას ვერ ვეღირსებოდი.
- რა გახდა თქვენი ჩხუბის მიზეზი?
- მას სოფელში ჩვენი მეზობელი შეუყვარდა.
- მერედა ეგ ცუდია?
- ცუდია, ცუდი.
ის ბიჭი ბებიაჩემის მეგვარეა, მის ოჯახთან, ჩემებს არასოდეს ჰქონიათ კარგი ურთიერთობა.
ბებიაჩემი ვერ იტანდა მათ, ისინი ძალიან ცუდები არიან.
მათ ხალხის გამოყენება უყვართ.
მამა მათი ურთიერთობის წინააღმდეგი იყო.
ბებო რომ ცოცხალი ყოფილიყო ამ კავშირს არ დაუშვებდა.
- რა მოუვიდა ბებიაშენს?
- ბებოს ვერ მოვესწარი, მაგრამ მამისგან ვიცი თუ როგორი კარგი ქალი იყო.
მე მას ძალიან ვგავარ თურმე, სოფელში ერთ ოჯახთან უსიამოვნება მოუვიდა და ინერვიულა, დილით კი გარდაცვლილი ნახეს.
ნერვიულობის ნიადაგზე გული გაუსკდა.
- ვწუხვარ.
- მეც.
- შეიძლება?
მესმის კარიდან ბექას ხმა, ცრემლებს ვიწმენდ ფეხზე წამოვდექი.
- შემოდი.
- მე გავალ.
ფეხზე დგება ანჩო.
- რა ხდება კირა? თბილად მიღის ჩემი სიყვარული.
- არაფერი.
- როგორ თუ არაფერი, რა ხდება მითხარი? ჩემს გვერდით ჯდება მე კი მთელი ძალით ვხვევ ხელებს.
- არასოდეს მიმატოვო გთხოვ, არასოდეს დამტოვო მარტო.
- გპირდები არასოდეს დაგტოვებ. მის ტორებს მხვევს ისიც.
- მიყვარხარ.
- მეც მიყვარხარ. მის მკლავებში გახვეულს ვერც კი მივხვდი როდის ჩამეძინა, თვალები რომ გავახილე ბექას თვალებს  წავაწყდი.
- დილამშვიდობის პრინცესავ. თბილად მიღიმის.
- მაპატიე გუშინ, გუშინ უბრალოდ მე ძალიან ცუდად ვიყავი.
- რაუშავს.
- მაგრამ მე შენი საქციელი არ დამვიწყებია, ახლავე მომშორდი. გაბრაზებული ვეუბნები მე.
- იცი რა კარგი გოგო ხარ რომ გძინასვ და ხმას არ იღებ? სიცილით მეუბნება და უფრო მეკვრის.
- ბექა მომშორდი თორემ ვიყვირებ.
- იყვირე მერე. როდესაც დაინახა პირი საყვირლად დავაღე ეგრევე წამოხტა ფეხზე.
- კარგი ჰო მივდივარ უჰ. მოწყენილი ამბობს და კარს აღებს.
- მოიცა ანჩოს ოთახი სად არის?
- გვერდით. ჩემსკენ არ ბრუნდება ისე მეუბნება და ოთახიდან გადის. ბექას წასვლის შემდეგ ფეხზე ვდგები და ნელი ნაბიჯებით მივდივარ ანჩოს ოთახთან, კარს ფრთხილად ვაღებ და ანჩოს თავზე ვახტები.
- გაიღვიძე ჩემო ძილისგუდავ ბევრი რამ უნდა მოგიყვე. ანჩო, ანჩო გაიღვიძე გოგო რა გაძინებს ამდენს. მოკვდები შე უბედურო, ადექი ახლა მომიყევი რას აკეთებთ ხოლმე შენ და ლუკა, ანჩო მოგკლავ გაიღვიძე. გადასაფარები უეცრად გადავაძვრე და იქ კი მოკუნტული ბექა დამხვდა.
- ბექა მოგკლავ, მართლა მოგკლავ. თავზე დავახტი თუმცა მან ერთი მოძრაობით, მომაქცია მის ქვემოთ. საათითაოდ მიკოცნიდა ჯერ ერთ შემდეგ მეორე ტუჩს. 
- ბექა მომშორდი. ვნებისგან ჩახშული ხმით ძვლივს ვთქვი.
- ვიყვირებ. მუქარით ვეუბნები მე, ის კი გიჟივით დაეძგერა ჩემს ტუჩებს, ჰაერის უკმარისობა რომ იგრძნო მხოლოდ მერე მომშორდა.
- შენთუ არ გცემო განახებ. ფეხზე წამოვარდი.
- ანჩოს ოთახი შენი ოთახის პირდაპირ არის. სიცილით მეუბნება და სააბაზანოში შედის.
- ანჩო გაიღვიძე. ანჩოს ოთახში შესული ვყვირი.
- რა მოხდა? გიჟივით წამოვარდა საწოლიდან.
- რამე მომეცი რომ ჩავიცვა და შხაპი მივიღო. სიცილით ვეუბნები მე.
- გაგიხმეს თავი გამისკდა გული, აი ამ კატადაში რაც მოგეწონება ჩაიცვი. მისი კარადის კარს მიღებს ის, ჯინსის შარვალს და გრძელ ზედას ვიღებ და ჩემს ოთახში შევდივარ.
- დილამშვიდობის. უკვე გამოწყობილი  ქვემოთ ჩავდივარ და იქ მყოფებს ვესალმები.
- როგორ გეძინა ბებია? თბილად მეუბნება ლამრო ბებო.
- გმადლობთ კარგად. მეც თბილად ვუღიმი და ქალს ვეხვევი.
- რას ფიქრობ ბებო ღირს ჩვენს ოჯახში შემოვუშვათ რძლად? სიცილით ეუბნება ანჩო რაზეც ჩემს გაბრაზებულ სახეს იღებს.
- რასამბობ ბებია, ყოველ დღე მადლობა უნდა ვუხადოთ ამ გიჟის დაჭკვიანებისთვის. სიცილით ამბობს ქალი და ხელს ბექასკენ იშვერს.
- შენ ჩემი ბექას ცოლო ხარ? მეუბნება ჩემს ფეხებთან ატუზული პატარა ბავშვი, როგორც მივხვდი ეს ლაზარეა ბექას ძმა.
- არა საყვარელო. მისკენ ვიხრები და ფუმფულა ლოყაზე ვკოცნი.
- მე კირა ვარ, ანჩოს დაქალი და.
- ჩემი საცოლე. ჩემს სათქმელს ბექა ამთავრებს.
- მე ლაზარე ვარ. ხელებს მხვევს და სახეს მიკოცნის.
- რა კარგი ხარ. თბილად ვეუბნები და ხელში ამყავს.
- მეთამაშები? საწყალი თვალებით მიღიმის ბავშვი.
- კი როგორ არა.
- იცი ანჩო არასოდეს მეთამაშება.
- სამაგიეროდ მე შემიძლია გეთამაშო. სავარძელში ვჯდები და ლაზარეს კალთაში ვისვამ, თუმცა მალევე ხტება ძირს და ერთ-ერთი ოთახისკენ გარბის, უკან სათამაშოებით ბრუნდება.
- ეს შენი იყოს. დიდ პოლიიცის სათამაშო მანქანას მაძლევს.
- სულ მინდოდა პოლიციელობა. სიცილით ვეუბნები მე და თამაშს ვიწყებთ.
- მგონი ჩემი კლეოპატრა ბავშვი არის. სიცილით ამბობს ბექა.
- კლეოპატრა არ ქვია მას. გაბრაზებული ამბობს ლაზარე და ბექას ერთ სათამაშოს ესვრის.
-აჰა ნახე დამცველი გამოგიჩნდა.
- აბა რა გეგონა? სიცილით ვეუბნები და ლაზარეა ვკოცნი.
- ამხელა ქალს რა გათამაშებს მაგ სათამაშოებით?  ირონიულად მიღიმის ბექა.
- ბოდიში ტირანებს არ შეუძლიათ ბავშვთან თამაში. არც მე ვაკლებ ირონიას.
- კარგით გეყოთ ახლა ვისადილოთ. ლამარა ბებო გვაზავებს და ყველას სამზარეულოსკენ გვეპატიჟება.
- კირა გაიცანი ეს მალხაზია მამაჩემი ეს კი ბაბუაჩემი ლაზარე.
 სახლში იმ წუთას შემოსულ ორ სილუეტზე მიმინიშნებს ანჩო.
- სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა. თბილად ვიღიმი მათ და ხელს ვართმევ.
- ჩვენთვისაც. ერთ დროულად ამბობენ ისინი.
- კირა მე შენთან დავჯდები. მესმის ლაზარეს ხმა, მისკენ ვიხრები და ხელში ამყავს.
- შენი დახმარება მჭირდება. ჩუმად ვეჩურჩულები ბავშვს.
- რაში? აჟიტირებული მეუბნება.
- ბექა უნდა გავამწაროთ, რამე კარგი აზრი მომაწოდე.
- ბექა ვერ იტანს შავ წიწაკას, ალერგია აქვს მერე სულ აცემინებს. ჩუმად მეჩურჩულება.
- ძალიან კარგი. სიცილით ვამბობ მე და სამზარეულოში შევდივართ.
ლამარა ბებოს ჩუმად ვეუბნები ჩემთვის წიწაკა მოეცა, შემდეგ მას სალათში ვყრი და ველოდები როდეს გადმოიღებს ბექა.
- კირა შვილო სალათს არ შეჭამ?
- არა გმადლობთ. თბილად ვუღიმი ქალს რათა მეც საშინელი ალერგია მაქვს წიწაკაზე.
- კირას ძალიან უყვარს სალთი. ანჩო სალათს დაწვდა და თეფშზე მიყრის.
- არმინდა. უცებ წამოვიყვირე.
- რა მოგივიდა? გაკვირვებული მეკითხება ბექა და შემდეგ ის იყრის სალათს.
- აა არაფერი. დაბნეული ვამბობ.
- ვინ ჩაყარა აქ წიწაკა? ლამრო ხომ იცი როგორი ალერგიული ვარ?. სვენებ სვენებით ამბობს ბექა.
- მე არაფერ შუაში ვარ. სიცილით ამბობს ლამრო ბებო.
- შენ ჩამიყარე ჰო? გაბრაზებული სახით ჩემკენ იხედება.
- მე, მე არა რა რისულელეა. ჩუმად ვიცინი და ლაზარეს ვუყურებ.
- ახლავე შეჭამე ეგ სალათი, აა იმიტომ ყვიროდი ჰო არმინდაო შენც ალერგიული ხარ?
- არა რა სისულელეა.
- თუ არ ხარ ჭამე. სხვა გზა არ მქონდა ძალით ჩავიდე კიტრის ნაჭერი პირში და ძვლივს ვჭამდი, ბექასგან განსხვავებით მე უფრო უარესი ალერგია მაქვს.
- ეხლა ვნახავ გაქვს თუ არა ალერგია. ირონიით მიღიმის ის. სულ რამოდენიმე წამში სუნთქვა გამიჭირდა, თვალები ჩამოწითლდა და ხველება ამიტყდა.
- მე უარესი ალერგია მაქვს. ხველებით ვამბობ და სააბაზანოში შევდივარ.
- 2:0 საყვარელო. მესმის კარიდან ბექას ხმა, იქვე ვანასთან დადებულ თასს ხელი დავავლე წყლით ავავსე, კარი გამოვაღე და ბექას თავზე გადავასხი.
- 2:1 საყვარელო. სანამ აზრზე მოსვლას მოასწრებდა კარს ვკეტავ და ისევ სააბაზანოში ვიკეტები.
- მე შენ გამახებ როგორ უნდა ჩემთა თამაში. ხმამაღლა ვამბობ ისე რომ ბექას გაეგო და დუშის ქვეშ ვდგები.
- კლეოპატარა. ყვირის და შემდეგ კარის გაჯახუნების ხმა მესმის.
საღამოს ყველანი ბუხრის წინ ვიყავით შეკრებილები, ლაზარე ჩემს კალთაში იჯდა და თმებზე მეთამაშებოდა.
- რა კარგი თმები გაქვს, მომწონს ეს ფერი.  თბილად მეუბნება ლაზარე, ჩემს ლურჯად შეღებილ კულულებს ეთამაშება და  ლოყაზე მკოცნის.
- კირა შვილო შენი მშობლები რას საქმიანობენ? ინტერესით მეკითხება ლამარა ბებო.
- მამაჩემი ყოფილი შეფმზარეულია, ამ ბოლო დროს ავად გახდა და თავი დაანება მუშაობას. დედა კარგად არ მახსოვს ცხრა წლის ვიყავი საზღვარგარეთ რომ წავიდა სამუშაოდ. ნაღვლიანა ვამბობ.
- საერთოდ არ ჩამოსულა? ახლა ხათუნა  დეიდა მეკითხება.
- არა საერთოდ.
პატარა ოჯახური ბიზნესის გამო ვალები დაედო და წასვლა მოუწია.
 შენდეგ მისი უფროსი შვილიც წაიყვანა და აღარ აპირებს ჩამოსვლას.
- მისი უფროსი შვილი შენი და არ არის? დაბნეული მეკითხება ანჩო.
- არა.
მოკლედ ვამბობ.
- ბები და ბაბუა არ გყავს? ისევ ანჩო მეკითხება.
- მამაჩემის დედა ძალიან ადრე დაიღუპა, ხომ იცი?
 ორი წლის და თვეების ვიყავი ბაბუ რომ დაიღულა. ხოლო დედაჩემის მშობლები ცოცხლები არიან.
- ნუ დაღალეთ ბაშვი ამდენი კითხვებით. სიცილით ამბობს ბექას  ბაბუა.
- არაუშავს. სიცილით ვამბობ.
  - ლაზარეს დასძინებია ზემოთ ავიყვან. ბავშვი ხელში კარგად დავიჭირე და ფეხზე წამოვდექი.
- მე წავიყვან მძიმეა. ჩუმად მეჩურჩულება ბექა.
- არმინდა მე წავიყვან, შენ მხოლოდ ოთახი მაჩვენე. ბექას უკან გავყევი და ლაზარეს ოთახში შევედით, ბავშვი საწოლზე დავაწვიმე. ტანსაცმელი გავხადე და საღამურები ჩავაცვი, გადასაფარებელი კარგად დავაფარე  შუბლზე ვაკოცე.
- ტკბილი ძილი საყვარელო. ყურში ჩავჩურჩულე და ოთახიდან გავედი.
- ძალიან კარგი დედა იქნები. მესმის ბექას თბილი ხმა.
- თუ მეღირსა დედობა, ნამდვილად კარგი დედა ვიქნები. ნაღვლიანი ხმით ვამბობ და ქვემოთ ჩავდივარ.
- ლაზარეს ძალიან შეუყვარდი. თბილად მეუბნება ხათუნა.
- მეც ძალიან შემიყვარდა.
- ბავშვები გრძნობენ კარგ ადამიანებს. გამოცდილად მეუბნება ლამარა ბებო.
- ახალ წელს რას ვაკეთებთ? აჟიტირებული ხმით ამბობს ანჩო.
- მე არ მიყვარს ახალი წელი, აღდგომა მირჩევნია.
- ბექასაც არ უყვარს ახალი წელი. სიცილით ამბობს ლამარა ბებო.
- ესე ერთნაირებმა, ერთმანეთი როგორ იპოვეთ? მხიარულად ამბობს ანჩო.
- მგონი შენც იპოვე შენნაირი. ვშხამავ მე.
- ჩვენ წავალთ უკვე გვიანი არის. ხათუნა და ლამარა ბებო ფეხზე დგებიან და თავიანთ ოთახებში ნაწილდებიან მეუღლეებთან ერთად. მდივანზე წამოვწექი და ანჩოს კალთაში თავი ჩავრგე
- კირა შეიძლება რაღაც გკითხო?
- მკითხე საყვარელო.
- ლუკა როგორია?
- ლუკა? ლუკა ძალიან კარგია, ძმა არასოდეს მყოლია თუმცა ლუკა ჩემთვის ძმაზე უკეთესია.
ყოველთვის როცა რაიმე გამიჭირდებოდა, ლუკა ძმასავეთ მედგა გვერდით.
მის კალთაში იცი რამდენი ცრემლი დამიღვრია?
მას ყოველთვის უსიტყვიდ ესმის ჩემი.
იცი მის თვალებში როდესაც ვიყურები, იქ უსაზღვრო სიყვარულს ვხედავ.
ბედნიერი იქნება ის ვინც მეორე ნახევრად ლუკას აირჩევს.
- მართლა?
- ანჩო.
- ჰო.
- გიყვარს ლუკა?
- ძალიან.
- მიხარია.
- მადლობა კირა.
- რისთვის საყვარელო?
- რაც შენ ჩემს ცხოვრებაში გამოძნდი, ბედნიერება შემოიტანე.
შენ რომ არა არ ვიცი მე და ბექას რა გვეშველებოდა.
- მიყვარხარ ანჩო.
- მეც მიყვარხარ საყვარელო.
თვალები დავხუჭე და ანჩოს კალთაში ჩამეძინა.
დილით საწოლში მეღვიძება, საწოლის თავთან ბექა დგას და თვალს არ მაშორებს.
- დიდხანს უმნა მიყურო ეგრე? ირონიით ვეუბნები მე.
- რატომ? შენი ყურება დანაშაული ხომ არ არის? სიცილით მეუბნება.
- დიდი ხანია აქ ხარ? მის საუბარს ყურადღებას არ ვაქცევ ისე ვეკითხები.
- მთელი ღამე. სიცილით მეუბნება.
- რატომ? შეგეშნდა შენი კლეოპატრა, ვინმემ არ მოიტაცოს? სიცილოთ ვეუბნები და ფეხზე ვდგები.
- ჰო შემეშინდა, აქ ბევრი სული დადის და შემეშიმდა რომელიმემ არ წაგიყვანოს.
- ბექა სულების არ მეშინია, დიდი გოგო ვარ უკვე. სიცილით ვამბობ და სააბაზანოში შევდივარ.
-  არ გინდა ჩემთან ერთად იბანაო? სიცილით ვეუბნები.
- კი როგორ არა.  ჩქარი ნაბიჯებით დაიწყო სვლა, სანამ მომიახლოვდებოდა კარი მოვკეტე.
- შენ რა გეგონა მართლა შენთან ერთად მივიღებდი შხაპს? სიცილით ვეუბნები მე.
- კლეოპატრა ხარ მართლა. გაბრაზებული ამბობს ის და შემდეგ კარის გაჯახუნების ხმა მესმის.

დღეს 31 დეკემბერია ახალი წელი. დილიდან ყველანი მზადებაში არიან, მეც დიდი სამბით ვეხმარებოდი ლამარა ბებოს, რამოდენიმე სალათი გავაკეთე ერთადერთი რაც არ გამომდიოდა ხაჭაპური იყო, რისი კეთებაც ლამარა ბებომ თავის თავზე აიღო.
მანამ სანამ ახალი წელი თავზე დაგვადგებოდა, დრო ვიხელთე და ლუკას მივწერე, რომ დღეს ბექასთან ველოდებოდი.
საღამოს ყველანი სუფრას შემოვუსხედით.
- თქვენი არვიცი მაგრამ ჩემთვის,  საოცარი წელი იყო. სადღეგრძელოს ამბობს ანჩო.
 - მინდა ძველ წელს მადლობა გადავუხადო იმისთვის რომ კირა გამაცნო, მადლობას ვუხდი ღმერთს რომ დღეს ყველა ჩემი საყვარელი ადამიანი აქ არის.
- ვიღაც გავიწყდება საყვარელო. სიცილით ვაწყვეტინებ სათქმელს და გასასვლელ კართან მივდივარ, კარს ვაღებ და იქ მდგომ ლუკას სახლში ვუშვებ.
- მინდოდა შენთვის სიუპრიზი გამეკეთებინა, ამიტომ ის დავპატიჟე. სიცილით ვეუბნები და მონატრებულ ბიძაშვილს ვეხვევი.
- ჰე გოგო მიდი ახლა. გაშტერებულ ანჩოს ხელს კრავს ლამარა ბებო.
 - მადლობა. მეუბნება ჩუმად და ლუკას ეხვევა.
- კარგი რა ახლა არ გვინდა სენტიმენტები. მომაბეზრებლად ვატრიალრბ თვალებს და ჩემს ადგილას ვბრუნდები.
- ახლა უნდა აკოცონ? სიცილით მეუბნება ლაზარე.
- თუ კოცნას დაიწყებენ შენ თვალები დახუჭე პატარა ხარ. თვალებზე ხელს ვაფარებ.
- შენც დახუჭე. მეუბნება ბექა და თვალებზე ხელს მაფარებს.
- არც შენ ხარ დიდი. ეუბნება ხათუნა დეიდა და ახლა ის აფარებს ხელს.
- კარგით ხო გეყოთ, დაამთავრეთ ეგ ხვევნა კოცნა გვეტკინა თვალები. სიცილით ვამბობ მე და ბექას ხელს ვიშორებ.
 - უი დაამთავრეთ?
 გაკვირვებული ვამბობ, როდესაც ლუკას ვხედავ როგორ ართმევს ხელს ლაზარე ბაბუს.
- თუ დაამთავრეს შენ რატომ არ მაშორებდი მაგ ხელს?. გაბრაზებული ვეუბნები ბექას.
- რავიცი ისე. სიცილით ამბობს.
- კირა, კირა ახალი წელი მოდის წამო გარეთ ასაფეთქებლები ავაფეთქოთ. ხელზე მეკიდება ლაზარე და ყელს საყვარლად წელავს.
- კარგი წამოდი. ლაზარეს ხელს ვკიდებ და გარეთ გამყავს.
- იცოდე ყველა არ ააფეთქო, ცოტა დატოვე ბექა რომ შევაშინოთ კარგი. ხალისიანათ ვამბობ მე.
- ერთი პირობით. სულ მის ძმას გავს ეს ბავშვი, მისი ძმის მსგავსად პირობებს მიყენებს.
- რა პირობით?
- მეც შენთან ერთად შევაშინებ. აჟიტირებული მეუბნება.
- კარგი, კარგი. თავს ვუქნევ.
- დამთავრდა ახალი წელი შემოდით სახლში, გვეტკინა ყურები. მესმის ბექას ხმა რომელიც კართან დგას და ისე ჩხუბობს.
- ბექუნა საყვარელო გარეთ არ გამოხვალ? სიცილით ვეუბნები.
- გაიყინებით შემოდით სახლში.
- ეს რა უჟმურია. ამბობს ლაზარე და სახლში შედის, მეც უკან მივყვები და ადგილებს ვიკავებთ.
- აბა როგორ გაერთეთ ბავშვებო? გვეკითხება ძია მალხაზი.
- ჰო მართალი ხარ მამა, სახლში ორი ბავშვი გვყავს. სიცილით ამბობს ბექა.
- აბა შენნაირი უჟმური ხომ არ ვიქნები, ბავშვს თამაში უნდოდა და რა მექნა? გაბრაზებული ვეუბნები.
- ჩემი კლეოპატრა რა ბრაზიანია. სასაცილოდ წელავს ტუჩებს.
- შენ მაცადე რა გიყო. მუქარით ვამბობ  მე, გონებაში ყველა გეგმა დავაწყვე როგორ მოვუგო ბექას და ერთი მაგარი იდეა მომივიდა.
- ახალი წლის შემობრძანებას გაუმარჯოს. ამბობს ლაზარე პაპა და ერთიანად ცლიან სასმელს.
სუფრა ყველამ ერთად ავალაგეთ. უფროსები დასაძინებლად წავიდნენ, ლაზარე დიდი ხვეწნის შემდეგ ძვლივს წაიყვანა დედამისმა დასაძინებლად, დავრჩით ჩვენ ოთხნი მარტო.
- კირა გუშინ დედაშენის საიტზე ბავშვის ფოტოები ვნახე. ფიქრებიდან ლუკას ხმას გამოვყავარ.
- მერე? ვითომც არაფერიო ისე ვეუბნები.
- ძალიან საყვარელია სულ შენ გგავს. სიცილოთ მეუბნება ის.
- რატომ სულ ირონიით იცინის და იგესლება, თუ რითი მგავს? ირონიულად ვეუბნები.
- კირა. გაბრაზებული მეუბნება.
- აივანზე გავალ. ტელეფონს ხელი დავსტაცე და გარეთ გავედი, ფეისბუქი გავხსენი და დედაჩემის პროფილზე გადავედი. ნამდვილად ლამაზი ბავშვია, ჩემსავეთ დიდი ცისფერი თვალები და პატარა კორნო ცხვირი აქვს, ხალიც ზუსტად ჩემს სავეთ ტუჩის ზემოთ აქვს.
- ანგელოზი ხარ. ჩუმად ვამბობ და ფოტოს დავსცქერი, თვალებიდან ცრემლებმა იწყეს დენა.
- შენ ყველასგან გამსხვავებულო ხარ. მესმის ზურგს უკან ბექას ხმა, ცრემლებს უცებ ვიშორებ და მისკენ არ ვბრუნდები ისე ვამბობ.
- მეც ისეთივე ვარ როგორიც ყველა, არაფრით გავნსხვავდები სხვისგან.
- ნუ ამბობ ეგრე. მკაცრად ამბობს ის და გვერდით მიდგება.
- თავი ისე მოგაქვს თითქოს ყველაფერი გკი**ა თუმცა ეგრე არაა, სინამდვილეში ყველაფერი გულთან ახლოს მიგაქვს. ვიცი შენს დას ის სიტყვები აპატიე თუმცა, ამას ხმამაღლა არ ამბობ. შენ არ ხარ ისეთი გულცივი და ბოროტი როგორც ყველა, შენ ანგელოზი ხარ კირა ღვთის საჩუქარი ხარ ჩემთვის.  თბილად მეუბნება და ხელს მხვევს.
- მე არც ისეთუ უცედვენი ვარ როგორც გგონია.
- ამას რატომ ამბობ?
- იცი რამდენი ბიჭი გამიმწარებია? თავს ვაყვარებდი შემდეგ კი ვქრებოდი. ამით შურის ძიება მინდოდა მათზე, კაცებზე შურისძიება. თუმცა შენ, შენ პირველივე წამიდან შემიყვარდი. მისკენ ვბრუნდები და ისე ვამბობ.
- არ მინდა იფიქრო რომ შენ გამოგიყენე, შენ საკუთარ თავზე მეტად შეგიყვარე
.- ვიცი რომ გიყვარვარ. თბილად მეუბნება ის და სახეზე ხელს მისმევს.
- ჩემს დას ყველაფერი ვაპატიე გარდა, გარდა ჩემი მიტოვებისა. მან მე ყველაზე მძიმე მომენტში მიმატოვა,  თუმცა ეს უფრო კარგი გამოსავალი იყო ალბათ. გამტყდარი ხმით ვამბობ და ბექას ტუჩებს დავწვდი. სანამ ის ჩემს ტუჩებს აგემოვნებდა ჯიბეში ასაფეთქებელს ვუდებ და უცებ ვშორდევი.
- 2:2 საყვარელო. ირონიით ვეუბენი და სახლში შევდივარ.
- ვერ გადამირჩები. ყვირის ის მე კი მთელი სისწრაფით ლუკასკენ გავრბივარ.
- მიშველე. საწყალი თვალებით ვუყურებ ლუკას.
- რა გააფუჭე? სიცილით მეუბნება.
- ისეთი არააფერი, ანგრიში გავათანაბრე და ასაფეთქებელი ჩავუდე ჯიბეში. სოცილით ვეუბნები მე და მის უკან ვიმალები.
- არ მომეკარო. სიცილით ვეუბნები ბექას.
- ეგრე არაა. ჩემკენ მოიწევს და უცებ გავრბივარ.
- ერთი წუთით მამა მირეკავს და შემდეგ გავაგრძელოთ. ვეუბნები ბექას და ტელეფონს დავწვდი.
- გილოცავ ახალ წელს, ჩემო სიმპატიურო. სიცილოთ ვეუბნები მამას.
- კირა. გაბზარული ხმით მეუბნება.
- რა ხდება მამი? ხმა დამისერიოზულდა.
- კირა ის.
- რა ხდება?
- კირა შვილო დამშვიდდი გთხოვ არ ინერვიულო.
 ტირილით მეუბნება მამა.
- მამა თუ არ მეტყვი უფრო ვინერვიულებ.
- კირა ნათლიაშენი.
- რა მოუვიდა ნათლიას. გულში საშინლად გამკაწრა რაღაცამ.
- ის, ის აღარ არის.
- რას ქვია აღარ არის მამი?
- კირა, ავთო გარდაიცვალა. ტელეფონი ხელიდან მივარდება და ძირს ვეცემი.
- ეს, ეს შეუძლებელია. ის, ის არ დამტოვებდა, არა ის ცოცხალია. არ მოკვდებოდა ესე არ დამტოვებდა, შემდეგ ყველაფერი სიშავემ მოიცვა და  აღარაფერი მახსოვს .

ყველაზე საშინელება რაც კი ოდესმე შეიძლება განიცადო ეს ახლობლის დაკარგვაა, ნათლიაჩემის დაკარგვა ჩემთვის იგივეა რაც მამა დაკარგო. ის ყველაფერი იყო. მამა, ნათლია, მეგობარი, მონათესავე სული. მისმა წასვლამ დიდი ტკივილი მომაყენა. შეუძლებელია სიტყვებით გადმოვცე ის რასაც ჩემი გული გრძნობს  ვდგავარ და დავსცქერი მის უსულო სხეულს, მინდა შევეხო თუმცა არ გამომდი, მინდა ჩავეხუტო ისევე როგორც ადრე. ვნანობ იმ დაკარგულ დროს რაც მის გარეშე გავატარე, ვნანობ რომ ხშირად არ ვურეკავდი და არ ველაპარაკებოდი, მართალია იშვიათად მესმოდა მისი ხმა თუმცა, მე მის გვერდით დგომას სულ ვგრძნობდი. მან გადამატანინა ის ყველა ტკივილი რაც გავიარე. ახლა, ახლა უბრალოდ მეშინია უმისობა, მისი წასვლა ყველაზე საშინელი რამ არის.
დღეს მისი დასაფლავება, განადგურებული თვალებ დასიებული, ბოლოჯერ დავჰყურებ მის სხეულს.
- შენ სულ იცოცხლებ ჩემს გულში ნათლი. შუბლზე ვკოცნი და მის საფლავს ვსცილდები. რატომ მიჰყავს ღმერთს  ჩვენთვის ყველაზე საყვარელი ხალხი, ვიცი მასაც საუკეთესოები უნდა მისთვის, თუმცა მაინც ვერ ვხვდები მიზეზს.
მისი დასაფლავების შემდეგ ქალაქში დავბრუნდი, თითქოს გული ამომაცალეს, ორად გამგლიჯერ.
ვერ ვეგუებოდი ფაქტს რომ ის აღარ მეყოლებოდა, ვერ ჩავეხუტებოდი, ვერ მოვუყვებოდი ჩემს ამბებს.
მკლავდა უმისობით განცდილი ყოველი დღე, მენანებოდა იმ ცივი გაყინული მიწისთვის.
აღარ შემეძლო ამდენს ნამდვილად ვერ გადავიტანდი.
ჯერ ოთო ახლა, ახლა კი ნათლია.
ღმერთო ნეტავ შემდეგი ვინ იქნება?
თუ კიდევ ვინმეს წაყვანას გადაწყვეტ მე წამიყვანე.
- კირა ესე არ შეიძლება რამე ჭამე. უკვე მერამდენედ მეუბნება ანჩო, მე კი ისევ არაფრის ჭამის თავი მაქვს.

 თითქოს ყველაფერი ჩვეულ რითმს დაუბრუნდა, მე ისევ გავაგრძელე ცხოვრება. უნივერსიტეტი, სამსახური ბექა, მხოლოდ ამ გრაფიკით დავდიოდი ყოველ დღე. ბექამ გადამატანინა ის ტკივილი რასაც ვგრძნობდი, ყოველ დღე ჩემთან იყო წამითაც არ მტოვებდა მარტოს. უნივერსიტეტის შემდეგ ბექამ გამომიარა.
- როგორ ხარ? თბილად მიღიმის.
- კარგად შენ?
- კარგად. ჩემთან გავიაროთ კაფეში, რაღაც საბუთებს ავიღებ და შემდეგ სადმე წავიდეთ.
- კარგი. მხრებს ვიჩეჩ და სავარძელს ვეყრდნობი. მანქანას კაფესთან აჩერებს გადასვლას აპორებდა როდესაც გაჩერდა.
- არ შემოხვალ?
- იყოს არმინდა, აიღე საბუთები და მალე დაბრუნდი.
- კარგი. ჩემკენ იხრება და მოწყვეტით მკოცნის. თვალი გავაყოლე მიმავალ სხეულს არხეინად მიაბიჯებს და კარში შედის, რატომღაც გაჩერდა და ერთი მიმართულებით დაიწყო ყურება, მეც იქეთკენ გავიხედე სადაც სინით ხელში თამარა შემრჩა. გულში რაღაც ჩამწყდა, თითქოს ლახვარი ჩამცესო, ორგანიზმი ამიცახცახდა, თვალებლი ცრემლებით ამევსო. ვხედავდი როგორ ხალისით გაადაკოცნა ბექამ, თამარა და გადაეხვია.
- თურმე როგორ გყვარებივარ. თვალცრემლიანი ვამბობ და მანქანიდან გადავდივარ, სულ რამოდენიმე წამში ბექა უკან ბრუნდება.
- რა მოგივიდა? შეშინებული მეუბნება როდესაც ჩემს თვალებს ხედავ.
- ყველაზე უნამუსო ადამიანი ხარ, სიყვარულს მეფიცებოდი და თურმე ჩემს უკან ჩემს მტერს ეხმარები.
- კირა ეს გაუგებრობა.
- არ მაინტერესებს, მე შენ გაგაფრთხილე ბექა. ცივი ხმით ვეუბნები.
- შენს თავს გეფიცები არაფერი ვიცოდი.
- ახლა მივხვდი თუ როგორ გყვარებივარ. ისევ ისე ცივი ხმით ვამბობ და იქაურობას ვცილდები.
- კირა გეფიცაბი არაფერი ვიცოდი.
- შემეშვი.
- დაჯექი და ყველაფერს აგიხსნი. მანქანით მომყვება თუმცა მას ყურადღებას არ ვაქცევ, ტაქს ვაჩერებ და მისამართ ვეუბნები. ერთიანად მომაწვა ყველა გრძნობა, ჩემს უკან თურმე რა საქმეებს ჩარხავდნენ მე დებილმა კი არაფერი ვიცოდე. სიმწროთ მეცინება ჩემს თავზე და ჰორიზონტს გავსცქერი. ფიქრებმა შორს წამიყვანე, ნუთუ ამდენი ხანი ჩემს გრძნობებზე თამაშობდა, რატომ გამიკეთა ეს? რატომ ვერაფერს ვხვდებოდი. ფიქრებიდან მძღოლოს ხმას გამოვყავარ, ფულს ვაძლებ და ტაქსიდან გადავდივარ. ბექა უკვე ჩემს სადარბაზოსთან იდგა მე მელოდებოდა.
- კირა მოიცადე. ხელს მაჯაში მკიდებს და მაჩერებს.
- არ მომეკარო.
- გთხოვ მომოსმიმე. მუდარით მეუბნება .
- ხელი გამიშვი. კატეგორიული ვარ მე ისიც ეგრევე ხელს მიშვებს.
- გეფიცები მე არაფერი ვიცოდი, სამსახურში ხალხის აყვანა ჩემი მოვალეობა არ არის, მაგ ყველაფერს მენეჯერი აგვარებს.
- ნუთუ ისეთი დებილი გგონივარ მაგას დავიჯერებ, თუმცა მართალი ხარ ამდენი ხანი დებილად მთვლიდი.
- მაპატიე გთხოვ, მე არაფერ შუაში ვარ. მუდარით მეუბნება ის.
- გაპატიო მე რომ პატიება არ ვიცი რას ნიშნავს, შენ მე გამომიყენე ბექა ჩემს მტერს დაეხმარე. შენ ხომ მას დაპირდი დახმარებას ჰოდა აი დაეხმარე კიდეც.
- კირა.
- არ მომეკარო გესმის, აღარასოდეს დაგინახო ჩემს სიახლოვეს. მის ცრემლებს ყურადღებას არ ვაქცევ და სახლში ავდივარ.
არ ვიცი რას ვგრძნობ ახლა, მეუხედავად ჩემი ბექას მიერ დიდი გრძნობისა იმ დამცირებას ვერ ვაპატირბდი, ვერ ვაპატიებდი თავზე გადავლას. ეს ჩემს ძალებს აღემატებოდა, იფიქრებთ მერე რა ადამიანს დაეხმარაო თუმცა ჩემთვის ეს საშინელება იყო.
ანჩოს ლაპარაკისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია, პირდაპირ სააბაზანოსკენ წავედი. წყლის ქვეშ ყველაფერზე ერთად დავიწყე ფიქრი, ნუთუ მთელი ამ ხნის განმავლობაში მეთამაშებოდა, ნუთუ არაფერს გრძნობს ჩემს მიმართ. მისმა საქციელმა გამანადგურა გული მომიკლა, ხომ გავაფრთხილე არა შეცდომას არ გაპატიებ თქო ეს როგორ გამიკეთა? თურმე ყველაფერი სიცრუე ყოფილა. ფექრებიდან წყლის გაციებას გამოვყავარ, მჭიდროდ ვიკრავ ტანზე ხალათს და ჩემს ოთხში შევდივარ. შესვლოსთანავე  საწოლზე ვეხეთქები, თვალებიდან მლაშე სითხემ ერთმანეთის მიყოლებით იწყეს დენა. ამღერებულ ტელეფონს ყურადღებას არ ვაქცევ, ვიცოდი ბექა მორეკავდა ამიტომ არ  ვაპირებდი მეპასუხა ახლა მხოლოდ აკოსთან ლაპარაკი მინდოდა, ტელეფონს დავწვდი და ჩემი დეიდაშვილოს ნომერი ავკრიბე.
- ჩემს გოგოს გავახსენდი. მესმის დეიდაშვილოს თბილი ხმა და მეც სითბოთი ვივსები.
- აკო. ჩამქრალი ხმით ვამბობ მის სახელს.
- რა გჭირს პატარავ? ანერვიულებული მეუბნება ის.
- მჭირდები. ტირილით ვეუბნები მე.
- მოვდივდარ გესმის, ორ საათში მაქ ვიქნები. რა მოგივიდა მითხარი?
- უბრალოდ მჭირდები. მხოლოდ ამას ვამბობ და ტელეფონს ვთიშავ.
საწოლზე კარგად მოვკალათდი, ცრემლებს საშუალებას ვაძლევ გადმოვიდნენ. არ ვიცი რა დროს ჩამეძინა თუმცა სიზმრებიდან შეხებას გამოვყავარ,თვალები ნელ-ნელა გავახილე და ჩემს წინ მდგომ აკოს შევხედე.
- შენ რა ტიროდი. თბილო ხმით მეუბნება ის და მეხვევა.
- მომენატრე. ხელებს ვხვევ მას და მის მკლავებში ვიტრუნები.
- რა მოხდა პატარავ. თმებზე რიტმულად მისმევს ხელს და ყველაფერს დაწვრილებით ვუყვები.
- ჩემი სულელი გოგო, რატომ აძლევ იმ ბო*ს ამდენის უფლებას? რატო არ იცავ შენს სიყვარულს კბილებით?
- ძალა აღარ შემწევს ვიბრძოლო აკო გესმის, ძალა არ მყოფნის ამ ყველაფრისთვის. ტირილით ვეუბნები .
- ნუ გეშინია მე შენთან ვარ, მოდი ახლა დაიძინე და ხვალ გავისეიროთ. თბილად მეუბნება ის, მეც მის მკლავებში კარგად ვკალათდები და სიზმრების სამყაროსკენ მივდივარ.
შუადღეს გამეღვიძა თუმცა აკო იქ არ დამხვდა, ფეხზე წამოვდექი და სააბაზანოში შევედი. თვალები სულ ჩაცვენილი და ჩაწითლებული მქონდა მე თვითონ შემეშინდა საკუთარი თავის. წყალი მალევე გადავივლე და უკვე გამოწყობილი სამზარეულოში შევედი.
- ჩემმა გოგომ გაიღვიძა. მეუბნება სამზარეულოში მოფუსფუსე აკო.
- დილამშვიდობის. რას აკეთებ?
- შენი საყვარელი სალათი გაგიკეთე ასევე შენი საყვარელი წვენი დაგიწურე. თბილად მეუბნება ის და მარწყვის წვენს წინ მიდებს.
- მადლობა. თბილად ვუღიმო და ლოყაზე ხმაურით ვკოცნი.
- აბა დღეს რა გავაფუჭოთ? აჟიტირებული ამბონს ის რაზეც მეცინება.
- რავი დიდი სიამოვნებით გამოვთვრებოდი.
- დეპრესიამ შემოგიტია, შევუტიოთ ჩვენც. სიცილოთ ამბობს.
- ჰოდა შევუტიოთ. სიცილით ვამბობ და წვენს ვსვავ.
- ანჩო სად არის? სადილობის დროს ვკითხე აკოს, ანჩო რომ არ გამოჩნდა.
- სოფელში წავიდა, დამავიწყდა შენთვის მეთქვა.
- გასაგებია. მშრალად ვამბობ. სადილის შემდეგ იქაურობა მივალაგე და სახლი აკოსთან ერთად დავტოვე, სადარბაზოდან გასულმა შევამჩიე იქვე მდგომი ბექა თუმცა ყურადღება არ მიმიქცევია და აკოს მანქანაში ჩავჯექი.
- ის იყო არა? ინტერესით მეკითხება აკო და გზას უყურებს.
- კი ის იყო.
- როგორი თვალებით მიყურებდა, მეგონა სადაცაა გამგლეჯს თქო. სიცილით მეუბნება დეიდაშვილი.
- დაიკიდე. მეც სიცილით ვეუბნები, ღმერთმა იცის რა მიჯდება ეს სიცილი თუმცა თავს ძალას ვატნევ რომ არ დავეცე. აკომ უნივერსიტეტში მიმიყვანა, შემდეგ გამომიარა და ბარში წავედით.
- აბა ავყაროთ დღეს ნაშ*ბა? გახარებული ამბობს და იქაურობას თვალს ავლებს.
- შენი არ ვიცი მაგრამ აი მე უნდა გამოვთვრე.
- შენ ხომ კაცი ვერაფერში ვერ გამოგიყენებს. მობეზრებით ატრიალებს თვალებს და გოგოს დასაკერად მიდის, მეცინება მის საქციელზე ამხელა კაცი სულ ქალებზე როგორ ფიქრობს.
- კირა როგორ ხარ? თავზე მადგება ბექას მეგობარი გიგო.
- გიგო კარგად ვარ შენ? მხიარულად ვესალმები.
- ვარ რა. მარტო ხარ?
- არა დეიდაშვილთან ერთად. ვინ გამოგზავნა? სიცილით ვეუბნები რადგან ყველაფერს მივხვდი.
- კარგი რა რაძალო. მეობნება და ჩემს გვერდით ჯდება.
- აღარ ვარ შენი რძალი. ბრაზით ვამბობ მე და ტეკილას ვსვავ.
- გეყოს ბაავშვობა დიდი გოგო ხარ უკვე, და უნდა ხვდებოდე ყველაფერს.
- გიგო რაგინდა? მობეზრებით ვატრიალებ თვალებს.
- მე არამაქვს უფლება ჩავერიო თქვენს ურთიერთობაში, თუმცა გეტყვი რომ მწარედ ცდები.
- ხოდა ნუ ერევი. ცივი ხმით ვამბობ და კიდევ ერთ ჭიქას ვუკვეთავ.
- მაპატიე მართალი ხარ არ უნდა ჩავერიო. თავდახრილი მეუბნებ.
- შენ მაპატიე, ბექას ჯავრს თქვენზე არ უნდა ვიყრიდე. დარცხვენით ვამბობ.
-მოვედი, მოვედი მაგარი ნაშა ავაგდე მხიარულად ამბობს აკო და გიგოს უყურებს.
-აკო გაიცანი ეს გიგოა, ბექას მეგობარი გიგო ეს კიდევ აკოა ჩემი დეიდაშვნილი.
- სასიამოვნოა. ერთ ხმად ამბობენ და ერთმანეთს ხელს ართმევენ.
- აბა ძმა შენ არ ააგდე ნაშ*ბა? ინტერესით ემითხებაა აკო, გიგოს
-აი ამ ჩემ უტვინო გოგოს ვერ ავაგდებინე ვერავინ. სიცილით ამბობს აკო და ენას მიყოფს.
- კრეტინო. სიცილით ვეუბნები.
- კი როგორ არა ავაგდე. ამბობს გიგო და ქერათმიანისკენ იხედება.
- ოჰ ქალბატონი კლეოპტრა ერთობა. მესმის ზურგს უკან ბექას ხმა.
- ტირანების დინაასტიის წარმომადგენელი მოვიდა. ირონიას არ ვიშურებ მეც.
-მე მიმატოვე და იმ დღესვე ახალი გაიჩინე ხო? ცივი ხმით ამბობს.
- რა გიმდა ბექა? მისკენ ვტრიალდები და ისე ვეკითხები.
- ჩემთან იმის გამო არ გინდოდა რომ სხვა გყავდა ჰო? ხელი მთელი ძალით მოვუქნიე და სახეში გავარტყი.
- არ გაბედო მეორედ და შენს ნაშებს არ შემადარო, ჩვენში დარჩეს და ეს აკოა ჩემი დეიდაშვილი. ჰო მართლა მე შენ არ გგავარ, შეყვარებულის დაქალებს რომ ეჩალიჩები. მე შენ არ გგვარ და შეიგნე ეს. ბრაზისგან გონება მებინდება და ყველაფერს ერთად ვახლი პირში.
- მაპატიე მე, მე ეს არ ვიცოდი. დაბნეული ბლუყუნებს ის.
- შემეშვი ბექა, შენ შენიგზით წადი მე ჩემი გზით ვივლი. მის ლაპარაკს ყურადღებას არ ვაქცევ და სმას განვაგრძობ.
- წამომყევი. მკაცრად მეუბნება ის.
- შემეშვი.
- მხოლოდ ამ ერთხელ წამომყევი.
- ბექა შე მე შვი. სათქმელს ვუმარცვლავ მე.
- ამ ერთხელ. ისევ ისეთი კატეგორიული აქვს ტონი.
- კირა გაყევი. მესმის აკოს ხმა და ფეხზე ვდგები.
- მხოლოდ ამ ერთხელ. თითს ცხვირწინ ვუტრიალებ და წინ მივიწევ.
მანქანაში ორივენი ერთ დროულად ვჯდებით, მთელი გზა ხმა არცერთს არ ამოგვიღია. შემდეგ მანქანა მის კაფესთან გააჩერა და წინ წავიდა, მეც უკან მივყვებოდი.
- აქ რა მინდა? უნდა მაჩვენო როგორ ერთობი თამარასთან ერთად.
- კირა ამ ერთხელ მენდე. მუდარით მეუბნება.
- მე შენი ნდობა დიდიხანია დავკარგე.
- კირა როგორ ხარ? კარში შევდივარ თუ არა წინ თამარა ამესვეტა და მიღიმის.
- არ მომეკარო. უკან დავიხიე როდესაც გადასაკოცნელად წამოვიდა.
- რა გჭირს? გაკვირვებული კითხულობს ეს აფერისტი.
- თამუნა სამსახურიდან თავისუფალი ხარ.
მესმლის ბექას ხმა.
- კი მაგრამ რა დავაშავე? დაბნეული კითხულობს ალქაჯი.
- აქ მე ვარ უფროსი და მე ვწყვეტ შენს გაშვებას, უბრალოდ თვისუფალი ხარ.
- მე აქ უბრალოდ ვმუშაობ, არაფერი დამიშავებია. ტირილით ამბობს ალქაჯი.
- რამდენჯერ გავიმეორო რომ თვისუფალი ხარ.
- ყველაფერი შენი ბრალია. სინს ხელებში მაჩეჩებს და იქაურობას ეცლება. გულში ვზეიმობდი, გამიხარდა რომ გაუშვა თუმცა არაფერი შევიმჩნიე. ამ ხნის განმავლობაში პირველად მომინდა გულიანად მეხარხარა.
- დამშვიდდი?
- მე არ ვიცი თქვენ რა სპექტაკლი მომიწყვეთ აქ. ირონიით ვეუბნები და გარეთ გოვდივარ.
- კირა დამელოდე.
- რაგიმდა?  შენ მთხოვე გამომყევიო მეც გამოგყევი, აახლა რაღა გინდა.
- შერიგება? მხიაარულად ამბობს.
- შერიგება? შენ გგონია მე ამ იაფასიან დადგმას დავიჯერებ, შენ რა გგონია თავს გავისულელებ რომ არაფერი მომხდარა? ნუ გგონივარ დებილი მე ყველაფერს ვხვდები. ეს უბრალოდ რაღაც გაითაშეთ, აღარ ვაპირებ შენს ჭკუაზე სიარულს. სიმწრისგან ვყვირი და ტაქსს ვაჩერებ.
მიუხედავად ჩემი გაფრთხილებისა ყოველ დღე მირეკავდა ბექა. მის არცერთ ზარს თუ ესემეს არ ვპასიხობდი. დილით უნივერსიტეტში დავდიოდი, შუადღით კი სამსახურში მივდიოდი. ყოველ დღე მიწევდა მის კაფესთან გავლა. იცოდა ჩემი დღის გრაფიკი ამიტომ სულ კაფის კიბეებთან მხვდებოდა, სიამაყე არ მაძლევდა უფლებას მისკენ გამეხედა. მხოლოდ რამოდენიმე წამით შევავლებსი თვალს მის სახეს და უცებ ვარიდებდი მზერას. უკვე ერთითვე გავიდა რაც ბექას დავშორდი. ყოველ დღე ვასველებდი ბალიშს მლაშე სითხით, არა მარტო ბექა მტკიოდა არამედ ჩემი ნათლია. მახსენდებოდა ნათლიაჩემის საუბარი და გული უფრო მტკივდებოდა, როდესაც რამე მიჭირდა ან რამე მინდოდა ნათლიაჩემი გრძნობდა და სულ ჩემთან ჩნდებოდა. ახლა მისგან მხოლოდ საფლავი და ტკბილი მოგონებები დამრჩა. ამბობენ ადამიანი დროთა განმავლობაში ყველაფერს ეჩვევაო, თუმცა შეუძლებელია ესეთ ტკივილს შეეჩვიო.
მაგრამ მე სხვა გზა აღარ დამრჩა, ნელ-ნელა ვეგუები ჩემს ცხოვრებას. დედაჩემს იმ დღის შემდეგ არ დაურეკია, ამასაც შევეგუე, შევეგუე უმისობას. ყოველ დღე ვხედავდი ჩემი დიშვილის ფოტოებს დედაჩემის საიტზე და გული მტკიოდა, არა იმიტომ რომ ჩემი და დედა გახდა, არამედ იმიტომ რომ იმ ანგელოზის შეხება არ შემეძლო. ბექა მართალი იყო მე ვაპატიე ჩემს დას, თუმცა ამის ხმამაღლა აღიარების მეშინოდა.

 დილით ადრიანად გამეღვიძა გადავწყვიტე რაღაც შემეცვალა ჩემში, შხაპი მივიღე გამოვეწყვე და სახლი დავტოვე. რადგანაც დღეს შაბათია თავისუფალი ვარ საღამომდე.
ფეხით გავუყევი ტროტუარს და სალონისკენ წავედი. გზაში არაფერზე ვფიქრობდი, ჰო ეგრე გონება გამოვრთე  და ხალხის თვალიერებით გავერთე.
- ჩვენი კირა მოსულა. თბილად მიღიმის ჩემი სტილისტი და მეხვევა.
- როგორ ხარ ნიკო?
- კარგად ვარ საყვარელო შენ? რამდენი ხანია არ გამოჩენილხარ?
- ჰო რავი. მხრებს ვიჩეჩ და სავარძელში ვესვენები.
- აბა რა ხდება? რამ შეგაწუხა? რა ექსპერიმენტი უნდა ჩავატაროთ? აჟიტირებული ამბობს ის.
- აფრიკული ნაწნავები მინდა. ხალისიანად ვამბობ.
- ეს რაღაც ახალია. აშკარად ძაან გაგაბარზა ვიღაცამ. სერიოზული გამომეტყველებით მეუბნება ნიკო.
- არ თქვა რა. ფეხზე ვდგები და სარკეში ვიყურები.
- მაგას ვანახებ მე სეირს, ნახოს ვინ დაკარგა ჩემი სახით. ბოროტულად ვქირქილებ.
 რამოდენიმე საათიანი წამების შემდეგ, ბედნიერი ვათვალიერებ ჩემს თავს სარკეში.
- სწორედ ეს მინდოდა. აჟიტირებული ვუხახუმებ ხელებს ერთმანეთ.
- მოგიხდა ხომ იცი. კმაყოფილი მიღიმის ნიკო.
- მადლობა. ფულს ვიხდი და სალონიდან გამოვდივარ, ახლა გარდერობის ჯერია. ტაქსი გავაჩერე და ტანსაცმლის მაღაზიების დალაშქვრა დავიწყე. ჩემი ნაგროვები ფულით ყველაფერი ვიყიდე რაც მჭირდებობა, იქვე ახლომახლოს მყოფ კაფეში შევედი ყავის დასალევათ. შეკვეთა მივეცი და წიგნის თაროდან ერთი წიგნი ჩამოვიღე.
გეილ ფორმანის - ”თუ დავრჩები”
საინტერესო წიგნი აღმოჩნდა, კითხვა დავარსულე თუ არა ერთი ფრაზა მოსვენებას არ მაძლებდა.
"სანამ არ დაიჯერებ, ეცადე, თავი მაინც მოაჩვენო ადამიანებს, რომ მათი გჯერა"
ეს ფრაზა მთლიანად აღწერდა ახლა ჩემს მდგომარეობას.

"როგორ უნდა მივიღო გადაწყვეტილება? როგორ უნდა ვიცოცხლო დედისა და მამის გარეშე? როგორ უნდა შევეგუო ბექას გარეშე ცხოვრებას? ან ნათლიაჩემის? ეს ხომ მეტისმეტია. მე ხომ არც კი მესმის, როგორ მოხდა ყველაფერი, რატომ ვარ ამ მდგომარეობაში და თუ მოვინდომებ, როგორ დავბრუნდები უკან? რომ ვთქვა, მინდა გავიღვიძო-მეთქი, ახლავე გავიღვიძებ? უკვე ვცადე, ნაბიჯი გადამედგა და ბექას თვის მეპატიებია  ან ჰავაიზე აღმოვჩენილიყავი, მაგრამ არ გამომივიდა. ჩანს, საქმე ძალიან რთულადაა.
მიუხედავად ამისა, მჯერა, დაბრუნება შემიძლია.
ისევ ჩამესმის  ჩემი დის იტყვები,  უკვე ვიცი, როგორ უნდა მოვიქცე.
და ეს უფრო მაშინებს, ვიდრე სხვა დანარჩენი, რაც დღეს მოხდა.”

ამ წიგნმა სულ ამრია ყველაფერი ამერია თავში. ფული გადავიხადე და კაფე უსიტყვოდ დავტოვე, შემდეგ კი სამსახურში წავედი. ბექა ისევ იქ დამხვდა, ბედნიერი თვალებით მიყურებდა. მხოლოდ წამით შევავლე თვალი და გზა გავაგრძელე. ახალი ნაყიდი ტანსაცმელი, ჩემ გარდერობში დავტოვე და მუშაობას შევუდექი.
ყველაფერი კარგად მიდიოდა მანას სანამ ბექა არ შემოვიდა ვიღაც შავგრემანთან ერთად, მათი მომსახურება მე მომიწია რადგან ჩემს მაგიდას მიუსხდნენ.
- რას ინებებთ? ჩვეულებრივი ინტონაციით ვამბობ ისე რომ მათ არ ვუყურებ.
- მე რამე კოქტეილი. ტყლარწვით მეუბნება გოგო.
- მე ერთი ბოთლი ლუდი. შეკვეთას ვინიშნავ და ჯეკოსთან მივდივარ.
- ერთი კოქტეილი და ერთი ლუდი. არ გავბრაზებულვარ, არც მიეჭვიანია რადგან მას მისი ცხოვრება აქვს რატომ უნდა ვიეჭვიანო, მე თვითონ ვუთხარი შენი
გზით იარე თქო. ჩვენში დარჩეს და მე ბო*ებზე არ ვეჭვიანობ.
- მზადაა. მესმის ჯეკოს ხმა და შეკვეთას სინზე ვაწყობ.
- თქვენი შეკვეთა. ერთი ლუდი თქვენ, ხოლო ეს კოოქტეილიი თქვენ. დამახინჯებულად ვეუბნები გოგოს.
- შენ საიდანღაც მეცნობი. ირონიულად მათვალიერებს და მეუბნება ის თმაგაწეწილი ოფოფი.
- გეშლება, მე ბორდ**ში არ დავდივარ. ირონიას არ ვიშურებ მეც და იქაურობას ვცილდები.
მთელი საღამო ვგრძნობდი ბექას დაჟინებულ მზერას თუმცა ოსტატურად ვარიდებდი თვალს.
- კირა ერთი წუთით. მესმი ჩემი უფროსის ხმა, რომელიც მის საძმაკაცოსთან ერთად ზის ჩემს მაგიდასთან.
- გისმენ მუსტაფა. ღიმილით ვეუბნები ჩემს უფროს, რომელთანაც უკვე კარგი ურთიერთობა ჩამომიყალიბდა სალოს დამსახურებით.
- ლუდები მოიტანე რა. დამტვრეული ქართულით მეუბნება.
- ხლავე ბოს. სიცილით ვამბობ და ბართან მივდივარ.
- რას აკეთებ? მესმის ზურგს უკან ბექას ხმა.
- ვმუშაობ. უკან არ ვბრუნდები ესე ვეუბნები.
- ჩემს საეჭვიანოდ ბიჭებს ეფლირტავები. მაჯაში ხელს მკიდებს და უკან მაბრუნებს.
- რა გინდა ბექა. მის დაბერილ ძარღვებს ყურადღებას არ ვაქცევ .
- გეყოს გესმის, გეყოს მორჩა თამაში.
- რა თამაში? გულუპრყვილოდ ვკითხულობ .
- კირა წყობიდან ნუ გამომიყვან. ხმას უწევს.
- მე აქ ვმუშაობ ბექა, შენ არაგაქვს არანაირი უფლება რამე დამიშალო. ასე რომ წადი და მიხედე შენს იაფასიან კახ*ას. ხელი გამოვგლიჯე და შეკვეთა მიმაქვს.
- კირა ხომ მშვიდობა? დახმარება ხომ არ გინდა? დაბნეული მეუბნება უფროსი.
- კი, კი ყველაფერი კარგადა გმადლობ. უბრალოდ თუ შეიძლება დღეს ადრე წავალ. მორცხვათ ვეუბნები.
- კი როგორ არა შეგიძლია წახვიდე. თანხმობას ვიღებ თუ არა გასახდელში შევდივარ, ფორმას ვიხდი ტანსაცმლის ჩანთებს ხელში ვიჭერ და შეუმჩნევლად გავდივარ ბარიდა.
სახლში მისულს ანჩო ტელევიზორთან მოკალათებული დამხვდა ჩიფსებით და ლუდი ხელში.
- კირაა ჰა, როგორ გიხდება ეგრე თმა. ბედნიერად მეუბნება და თმას მიშლის.
- მართლა?
- ჰო მართლა, აუ მეც მინდა. კნუტის თვალებით მიყურებს ქვემოდან.
- ნიკოსთან გავიკეთე, წამო ხვალ და გაიკეთე თუ გინდა. მხრებს ვიჩეჩ და ჩემს ოთახში შევდივარ. წყალი გადავივლე და მოკლე საღამურით გამოვედი მისაღებში.
- რას უყურებ? ინტერესით ვეკითხები ანჩოს როდესაც ფილმის შინაარს ვერჩავწვდი.
- რავი რაღაც უაზრობა. მობეზრებით ატრიალებს თვალებს.
- მე ვიცი ერთი მაგარი გილმი არ გინდა ვუყუროთ. ლეპტოპს დავწვდი და პასუხს არ ველოდები ისე ჩავრთე ფილმი.
თურქული დრამა " ჩემი სამყარო" ძალიან მიყვარს ეს ფილმი რამდენჯერაც არ უნდა ვუყურო ცრემლებს ვერ ვიკავებ. მთავარი გმირის შემსრულებელი მსახიობი ხომ საოცრება. ფილმი თითქმის ორ საათიანი არის, მთელი ამ ხნის განმავლობაში ანჩოს ხმა არ ამოუღია, იდგა და ცრემლები ცვიოდა.
რატომღაც ჩემს  ცხოვრებას ვამზგავსებ ამ ისტორიას.
გოგონამ სახელად ელა ადრეულ ასაკში გადაიტანა მძიმე ავადმყოფობა, შედეგად დაკარგა მხედველობა და სმენა.
 მართალია მე ყველაფერი მწყობრში მაქვს, ყველაფერს ვხედავ მაგრამ ვერაფერს ვამჩნევ, ყველაფერი მესმის მაგრამ, გვიან ვგებულობ. მან ცხოვრება თავიდან დაიწყო ისევე როგორც მე, ყველა ნაბიჯს მყარად ადგამს, ისევე როგორც მე.
ფილმი დასრულდა თუ არა ანჩო ისე ჩამეხუტა ვერ მოვიშორე თან ზმუოდა. მის საქციელზე გამეცინა და ხელები მოვხვიე.
- მოგეწონა?  თმებზე რიტმუდ ვუსმევ ხელს და ისე ვეკითხები.
- ყველაზე კარგი და საუკეთესო რამ რაც კი ოდესმე მიყურებია ეს ფილმია.
აღფრთოვანებული ამბობს ის და ფეხზე დგება.
- რაღაც დღეს არ მეძინება. მხიარულად ამბობს ანჩო და სამზარეულოსკენ მიდის.
- მე გავაღებ. სამზარეულოში შესულს მივაძა და კარის გასაღებად წავედი რომელიც უკვე განგაშის სიგნალს სცემდა.
- რა ჯანდაბა ხდება? კარი გამოვგლიჯე თუ არა ეგრევე ვიყვირე.
- ომი დაიწყო და არ გამიგია თუ რა ხდება? ვეჩხუბები კარში მდგომ ლუკას.
- ოოო გეყოს რა, ისედაც თავი მისკდება.
- აქ რას აკეთებ ამ შუაღამით? კარში ვატარებ და ისე ვეკითხები.
- ანჩო უმდა მოვიტაცო.
- რა? სიცილი მიტყდება მე მაგრამ როგორც კი ვამჩნევ მის სერიოზულ სახეს ვჩერდები.
- სერიოზულად.
- ჰო რა არასერიოზულს ვამბობ რამეს. მიდი შენ ერთი კვირის სამყოფი ტანსაცმელი გაუმზადე და მალე გამოდი. სამზარეულოსკენ მიდის და ისე მეუბნება. სასწრაფოდ შევარდი ანჩოს ოთახში პატარა ჩანთაში საჭირო ნივთები ჩავყარე და გარეთ გამოვარდი, სადაც ლუკას ბეჭზე გადაკიდებულ ანჩოს ვხედავ.
- მზადაა. ხალისიანად ვამბობ და ჩანთას ვაწვდი.
- კირა გცემ იცოდე, ნუ ეხმარები ამ იდიოტს. ფეხებს აფართხალებს და ისე მეუბნება ანჩო.
- დამსვი შე იდიოტო.
- ნუ ფართხალებ. საჯდომზე ხელს ურტყამს ლუკა.
- კარგი ჰე წადით ახლა, ანჩო ყველაფერი დაწვრილებით მომიყევი. ენას ვუყოფ და კარს ვკეტავ, ბედნიერებით აღსავსე შევდივარ ჩემს ოთახში და საწოლზე ვემხობი.
უკვე ორიკვირაა რაც ანჩო და ლუკა რაჭაში არიან ჩემს დაჩაზე, რომელიც ბაბუასგან დამრჩა სამახსოვროდ.
ჩემს ცხოვრებაში არაფერი შეცვლილა, ბექა იმ ამბის მერე არც გამოჩენილა. სიმართლე რომ ვთქვა შევეგუე ამ ყველაფერს, ალბათ ამდენი თხოვნით დაიღალა და ხელი ჩაიქნია. საღამოს სახლში ვიყავი ფეისბუქზე რაღაცეებს უაზროდ ვათვალიერებდი, როდესაც კარზე ბრახუმი ატყდა ფეხზე წამოვარდი და კარი გამოვაღე.  სადაც ბექა დამხვდა ეგრევე მეცა ნიკოტინის და ალკოჰოლის სუნი.
- რა გინდა? ვითონც არაფერიო ისე ვეკითხები.
- მაპატიე გთხოვ. მუდარით მეუბნება.
- ბექა წადი. კატეგორიული არის ჩემი ტონი.
- კირა გეფიცები მე არაფერი დამიშავებია, არ ვიცოდი იქ თუ მუშაობდა.
- თუ ოდნავ მაინც გიყვარვარ წადი.
- მიყვარხარ სიცოხხლეზე მეტად და შენ ეს იცი. არ შემიძლია შენგან შორს ყოფნა, გთხოვ მაპატიე.
- თუ გიყვარვარ წადი. კარს ვკეტავ და იქვე ვიკეცები, ყველა გრძნობა ერთიანად მომაწვა. თითქოს რაღაცას ელოდებოდაო და მანაც ამოხეთქა, პატარა ბავშვივით ვქვითინებდი, რომელსაც სათამაშო მოპარეს და დაუმალეს. არაფრის გაკეთება შემეძლო ჩემი თავმოყვარეობა და პრინციპები ყველა გრძნობაზე უფრო მაღლა დგას. მე უბრალოდ ესე გამზარდეს, ჩემთვის პატიება არ უსწავლებიათ. მამა სულ მეუბნებოდა რომ დანაშაულის გრძნობა უნდა მქონოდა მაგრამ, თუ ვინმე გულს მატკენდა მისთვის არ უნდა მეპატიებია. ესე გამზარდეს მე, არ ვიცი რა არის პატიება,  ბოდიშიც არასოდეს მომიხდია.
ერთმა თვემ თითქოს წამებში გაირაა, დღეს ანჩოს და ლუკას ქორწილია მაგრამ მე არ ვაპირებ წასვლას.
სამი თვეც არ არის გასული რაც ნათლია დავკრძალე,  ახლა გართობის თავი ნამდვილად არ მაქვს. საათი შვიდს უჩვენებდა მე კი საღამურებით დავტანტალებდი სახლში როდესაც კარები გაიღო და გაცეცხლებული ანჩო შემოვარდა.
- ყოჩაღ შენ კირა, ხომ არ დაგავიწყდა რომ დღეს ჩემე ქორწილია? მითუმეტეს რომ ჩემი მეჯვარე უნდა ყოფილიყავი. გაცეცხლებული გაჰკივის ის.
- ანჩო ხომ გითხარი არა. დარცხვენით ვეუბნები მეგობარს.
- არ მაინტერესებს, ან ახლავე ადგები და წამოხვალ ან დაივიწყე რომ მე ვარსებობ. კატეგორიული არის მისი ტონი ახლა რომ არ გავყოლოდ ნამდვილად შეასრულებდა დანაპირებს. დანებებით ვყრი ხელებს ძირს და ჩემს ოთახში შევდივარ. უბრალო სადა შავ მოკლე კაბას ვიცმევ, ფეხზე ბალეტკებს ტუჩის კონტური გსდავისვი და ვსო. თმას მაინც ვერ გავიკეთებდი და აზრი, უბრალოდ ჩემი ნაწნავები ერთ გვერძე ჩამოვიყარე და ეგ იყო.
- მზად ვარ. გახარებული გამოვდივარ ოთახიდან.
- მეღირსა. ამბობს ანჩო და ოთხიდან გადის.
- კარგი რა ნუ მიბრაზდები, ხომ იცი როგორ მიყვარხარ. მოთაფვლა ვცადე.
- აფერისტო. ხელებს მხვევს და ლოყაზე მკოცნის.
- მეც მიყვარხარ. ერთმანეთს ვშორდებით და მანქანაში ვჯდებით.
- სიძე სად არის? ინტერესით ვეკითხები ანჩოს.
- დროებით უპატარძლო ქორწილია. სიცილით მეუბნება და ტელეფონს პასუხობს. მესიკვდილებოდა ახლა იქ მისვლა მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა. მანქანა რესტორანთან გაჩერდა და შიგნით შევედით, შესვლისთანავე ყველამ ჩვენკენ გამოიხედა. ისე მაშტერდებოდნენ თავი მოჩვენება მეგონა,  პირველი სიძესთან მივედი მივულოცე და შემდეგ ჩემს ნათესავებს შევერიე. ჩემი მამიკო არ წამოსულა, მარტო ჩემი და გამოუშვია.
- კირა. მესმის ლაზარეს ხმა და მეც იქეთკენ ვიხედები, ბავშვი ჩემკენ გამორბის და გულზე მახტება.
- მომენატრე. თავის ბუთქუნა ხელებს მხვევს და ისე მეუბნება.
- მეც მომენატრე საყვარელო. მთელს სახეს ვუკოცნი მე.
- შენი თმები ძალიან მომწონს. აღფრთოვანებული მეუბნება პატარა ლაზარე.
-მიხარია რომ მოგეწონა პატარავ.
- წამო ბებოსთან და დედიკოსთან წაგიყვან. ხელს მკიდებს და დედამისისკენ მიმათრევს.
- დე ნახე ვინ მოგიყვანე. ფეხზე ეპოტინება დედამისს.
- კირა საყვარელო როგორ ხარ? თბილად მიღიმოს ქალი და მეხვევა.
- კარგად ვარ გმადლობთ თქვენ როგორ ხართ? გილოცავთ შვილის გაბედნიერებას.
- მადლობა საყვარელო.
 - ლამარა ბებო თქვენ როგორ ხართ? მოხუცს ვეხვევი და ფუმფულა ლოყებს ვუკოცნი.
- მომენატრე შვილო. თბილად მიღიმის.
- ბექასთან ერთად რატომ არ მოხვედი, თქვენ რა იჩხუბეთ? წყენით მეუბნება ქალი.
- ბექა ვიღაც გოგოსთან ერთად მოვიდა. ამბობს ლაზარე და იქეთკენ გვახედებს.
- როგორც ჩანს დროს არ კარგავს. ცოტა ხმამაღლა მომივიდა თქმა.
- არაუშავს შერიგდებით. მაიმედებს ლამარა ბებო და მხარზე ხელს მისვამს.
- არამგონია. ჩამქრალი ხმით ვამბობ, მათ ვემშვიდობები და ჩემი დისკენ მივდივარ რომელსაც ვიღაც ბიჭი მოსვენებას არ აძლევს.
- აბა აქ რა ხდება?
- არაფერი დაო უბრალოდ ეს. ანერვიულებულო მომეჩვენა ჩემი და.
- რა ხდება? რამე პრობლემა გაქვს? ბიჭს ვუბრუნდები და ისე ვეკითხები.
- არანაირი უბრალოდ გაცნობა მინდოდა. ამაზრზენი მეჩვენა მისი ხმა.
- ხომ ხედავ რომ მას არ სურს. ბრაზით ვამბობ.
- შენ ვინ ხარ? ირონიულად მიყურებს.
- მე ის ვარ ვინც სახეს გაგიერთიანებს თუ აქედან არ აორთქლდები. მუქარით ვეუბნები მე ის კი მაჯაში ხელს მავლებს და თვალებში მაშტერდება.
- ჭკუას მოუხმე პატარა ქალო.
- რა ხდება აქ გიორგი? მესმის ზურგს უკან ბექას ხმა.
- რა გინდა ბექა, მაცადე ამასთან ჯერ არ დამისრულებია.
- ხელი გაუშვი. მუქარანარევი ხმით ამბობს ბექა. მისკენ არ შევბრუნებულვარ თუმცა კარგად ვიცი, როგორ აქვს ახლა დაბერილი ძარღვები და ჩაწითლებული თვალები.
- მას ჩემს გარდა ვერავინ შეეხება. ხელს აშვებინებს და გარეთ გაყავს, მეც უკან მივყვები. დავიმახე როგორ მოუქნია მუჭი ბექამ და ის ბიჭი ძირს დაეცა.
- გაგაფრთხილე რომ მისგან თავი შორს დაგეჭირა, ხომ გითხარი არავის მივცემ უფლებას ჩემს საკუთრებას შეეხოს. როდესაც შემობრუნებას აპირებდა გამოვბრუნდი და დარბაზში შევედი. გამიხარდა ის ჯერ კიდევ კბილებით მიცავს, მაგრამ თუ ვუყვარვარ რატომ მოვიდა აქ ვიღაც გოგოსთან ერთად.
არ ფიქრობ რომ შენს საეჭვიანოდ? მესმის ჩემი ეგოს ხმა, ესღა მაკლდა. თვალებს მობეზრებით ვატრიალებ და ჩემი დისკენ მივდივარ.
-რა მოხდა? ინტერესით მეკითხება ჩემი და.
- ბეტმენმა ყველაფერი მოაგვარა. სიცილით ვეუბნები და ღვინოს ვწრუპავ.
- ჩემი ულამაზესი ბიძაშვილი გამიწევს პარტნიორობას. თავზე ზურა მადგება და არტისტულად მიწვდის ხელს.
- მასხარა ხარ ამხელა კაცი. სიცილით ვეუბნები და ფეხზე ვდგები.
 წყნარ მელოდიაზე ვცეკვავდით შიგადაშიგ ზურა რაღაცეებს მეჩურჩულებოდა და მაცინებდა. შუა ცეკვაში ვიყავით როდესაც ბექას ხმა მომესმა.
- გავცვალოთ პარტნიორები. მისკენ ვიხედები რომელიც ჩემს დას ეცეკვებოდა.
- სიამოვნებით. ამბობს ზურა და თვალს მიკრაავს.
- ხელი როგორ გაქვს? მზრუნველად მეუბნება.
- კარგად. მშრალად ვეუბნები, თავს გულზე ვადებ და მთლიანად ვისრუტამ მის სურნელს.
- მომწონს ეგრე რომ იქცევი. ირონიით მეუბნება.
- ეგრე როგორ? დაბნეული ვამბობ და თავს ზემოთ ვწევ.
- ჩემს სურნელს რომ ისრუტავ.
- რა სისულელეა, არაფერსაც არ ვისრუტავ. გავკაპასთი მალევე.
- კარგი რა კირა, მოგწონს ჩემი წვალება.
- ძალიან. ირონიას არ ვიშირებ მე და უცებ ვშორდები.
- უპს დამთაავრდა ცეკვა.
მხიარულად ვამბობ და ჩემს ადგილს ვუბრუნდები. ქორწილი გვიან დამთვრდა, სიძე დედოფალი პირდაპირ აეროპორტში წავიდნენ და კუბაზე გაფრინდნენ. სახლში ზურამ წამიყვანა ჩემს დასთან ერთად, გადავწყვიტე რამოდენიმე დღით ჩემთან დამეტოვებია. რადგან აპრილის შუა რიცხვებია სააღდგომო დასვენება აქვს, აღდგომას მეც სოფელში ვაპირებდი წასვლას და ერთად წავიდოდით. სახლში დაღლილი მივედი პირდაპირ სააბაზანოსკენ წავედი, შემდეგ ნიტამ იბანავა და საწოლში მომიწვა. ჩემს დაიკოსთან ჩახუტებულს მინდოდა დამეძინა, ნიტას იავნანას ვუმღეროდი ისე როგორც ბავშვობაში, მის თმას ჩემს ხელში ვიხვევდი და რიტმულად ვუსმევდი თავზე ხელს. მართალია უკვე 15 წლისაა მაგრამ მე ისევ ისე პატარა მგონია მე რომ ვაძინებდი წლების წინ.
- მიყვარხარ პატარავ. ყურში ჩავჩურჩულე და გადავეშვი სიზმრების სამყაროში.
დილით ხმაური მაღვიძებს თავი ისე მტკივა თითქოსტა ტანკმა გადამიარაო, თვალები ძვლივს დავაშორე ერთმანეთს და საწოლზე წამოვჯექი.
- ომი დაიწყო თუ რა გაფხაკუნებს? ვეუბნები ოთახში მორბენალ ჩემს დას.
- კარგი რა კირა რა ძილის გუდა ხარ, ადექი გათენდა მზე ამოვიდა, ჩიტები ჭიკჭიკობენ, ქალაქმა გაიღვიძა შენ კიდევ გძინავს მზეთუნახავივით თითქოს პრინცს ელოდები. სიცილით მეუბნება და თმას იშრობს.
- რა უნდა ამ შუა ზამთარში ჩიტებს, შე იდიოტო. ბალიში მოვუქნიე და თავში მოხვდა.
- მეტკინა კრეტინო, მარტი ჩიტები გაიგე ჩემი მონათხრობიდან. ენას მიყოფს ის და ბალიშს უკან მიბრუნებს.
- კარგი ჰო ვდგები. ზანტად წამოვდექი საწოლიდან და პირდაპირ სააბაზანოში შევედი.
- ნუ დაერევი ახლა ჩემს ტანსაცმელებს. ზურგშექცევით ვეუბნები მე როდესაც მივხვდი რომ გარდერობში შეძვრებოდა.
- კარგი ჰო. აბაზანაში შევდივარ წყალს ვივლებ და უკვე გამოწყობილი უკან ვბრუნდები.
- როგორ გიხდება ჩემი შარვალი, ჩემი ბოტები და ჩემი ზედა ჰო კიდევ ჩემი კეპი. თითქოსდა გაბრაზებული ვეუბნები.
- კარგი რა ხომ იცი შენსას სულ სხვა ელფერი აქვს. მეუბნება და უკანალის ქნევით გადის ოთახიდან.
- ღმერთო შენ მომეცი გაძლება. ხელებს მაღლა ვწევ და მისაღებში გავდივარ.
- აბა სად მივდივართ? ინტერესით მეუბნება ჩემი და და ინტერნეტში შეძვრა.
- რავი სადმე გავისეირნოთ. ზურგჩანთას ვიკეთებ და კარში გავდივართ.
- იცი რამაგარი ფოტო გადაგიღე და დავდე ფეისზე. სიცილით მეუბნება ჩემი და.
- რა ფოტო? უცებ შევკივლე მე რადგან ვიცოდი რაღაც საშინელება გააკეთა.
ტელეფონს დავწვდი და სოციალურ ქსელში შევედი, სიახლეებს ვხსნი სადაც ჩემი ფოტო ამოვარდა. როგორ ვწევარ თმაგაბურძგნული, ფუმფულა ლურჯი გადასაფარებელი ნახევარ მკერდს მიფარავს, ნახევარი კი მოშიშვლებული მაქვს, მაგრამ ჩემი საღამური კარგად ფარავს ჩემს სიმდიდრეებს.
- მოგკლავ ნიტა. ვყვირი სადარბაზოში მაგრამ ჩემი და იქ აღარ დამხვდა, გიჟივით ჩავრბივარ კიბეებზე თან ტელეფონს ვპასუხობ, სადაც ჩემი კურსელი მარიამი მირეკავს.
- ჰე მიდი დაიწყე ჭიხვინი, ვიცი რომ ფოტო ნახე. ერთიანად მივაყარე სათქმელი.
- ვინ გაგიჩალიჩა? ლამის ჩაბჟირებამდეა მისული და ისე მეუბნება.
- ჩემმა მუტანტმა დამ. მის სიცილზე მეც მეცინება.
- ბრავო მაგას. ისევ აგრძელებს სიცილს.
- კაიი მიდი წავედი ახლა თუ აღარ დაგირეკე მიხვდი რომ ბრძოლაში მოვკვდი. სიცილით ჩავძახე ტელეფონში და სადარბაზოდან გავედი.
- მუტანტი ხარ მართლა, გველი გამიზრდიხარ უბეში. თმებში ვწვდი ჩემს დას და ისე ვეუბნები.
- კარგი ჰო ნუ მწიწკნი, შენ რომ გამიჩალიჩე ერთხელ გახსოვს.
გაბრაზებული მეუბნება და თავს ინთავისუფლებს.
- მაგ დროს შენ 11 წლის იყავი, ან საიდან დაგამახსოვრდა ეგ?
- ხომ გითხარი სამაგიეროს გადაგიხდი თქო, სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს. პრანჭვით მეუბნება ნიტა.
- მუტანტო. ენას ვუყიფ და გზაზს ვაგრძელებ.
- თმა უნდა შევიჭრა. ჩემს ლაპარაკს ყურადღებას არ აქცევს ისე მეუბნება.
- ვის ეპრანჭები?
- არავის. დაბნეული ამბობს და ტელეფონში რაღაცეებს აკეთებს.
- მოეშვი მაგ ტელეფონს, ვის წერ ერთი დილის მერე. ტელეფონი გამოვგლიჯე და ჩანთის ჯიბეში ჩავიდე.
- უჟმურო. ხელზე მჩქმეტს და წინ მიიწევს.
- ეს ბავშვი მომკლავს მე. თავს ზემოთ ვწევ და ისე ვამბობ.
სალონში მივედით ჩემმა მუტანტმა დამ თმები შეიჭრა შემდეგ კუს ტბაზე წავედით, ცოტახანი ვისეირნეთ და კაფეში დავჯექით.
- აქ ისეთი კარგია, ისეთი სიმშვიდე სოცრებაა. ამბობს ჩემი და და წვენს სვამს.
- როდესაც დამშვიდება მინდა და არეული მაქვს გონება ყოველთვის აქ მოვდივარ. ღიმილოთ ვეუბნები და ხედს გავჰყურებ.


27 აპრილს სოფელში წავედი ნიტასთან ერთად ხვალ ოთოს დაბადებისდღეა და მინდოდა იქ ვყოფილიყავი, დილით სასაფლაოზე გავედი ოთოს ძმაკაცებთან ერთად დალი დეიდაც იქ დამხვდა. თბილად მოვიკითხე ყველა, ოთოს საფლავზე სანთლები ვანათე, მის ცივ ქვას მოვეფერე და მალევე წამოვედი.  შემხწგ ნათლიის საფლავი მოვინახულე.
თვალები ცრემლებით ამევსო როდესაც მის ცივ ქვას შევეხე, გული საშინლად მტკიოდა.
არ მინდოდა მისი იქ დატივება.
მინდოდა ჩემი საკუთარი ხელებით ამომეთხარა და სახლში წამომეყვანა.
თუმცა ამის უფლება არავინმა მომცა.
აღდგომა სოფელში გავატარე მაისის დასაწყისში კი ქალაქში დავბრუნდი, ამ ხნის განმავლობაში ხშირად ვეკონტაქტებოდი ანჩოს და ლუკას, ახალი ამბავიც შემატყობინეს, სულ რაღაც ცხრა თვეში პატარა ბიჭი ან გოგო გაჩნდებოდა. ყოჩაღ ჩემს ბიძაშვილს კარგად უმუშავია. ფიქრებში გართული ისე მივედი უნივერსიტეტთან ვერ გავიგე,  დღეს გამოცდები მეწყება ამიტომ ძალიან გადატვირთული გრაფიკი მაქვს, მთელი ღამის გატრება მიწევს ხოლმე.
გამოცდები როგორც კი ჩავამთავრე ორი დღით დასვენება მომიხდა თორემ მართლა გადავიწვებოდი.
ტელევიზორს უაზროდ მივჩერებოდი როდესაც კარი გაიღო და ანჩო შემოვიდა. გიჟივით წამოვხტი ფეხზე და კივილით შევახტი.
- ჩემი გოგო ჩამოსულა, რატომ არ გამაფრთხილე მე დაგხვდებოდი. ყველაფერი დაწვრილებით მომიყევი როგორი დრო გაატარე.ერთიანად მივაყარე სათქმელი გაშეშებულ გოგოს.
- კარგად ვარ გმადლობ არ იყო საჭირო მოკითხვა. ცინიკურად მიღიმის.
- კარგი ჰო ვიცი რომ კარგად ხარ. მითხარი ახლა როგორი დრო ატარე?
- ძალიან მაგარი, იცი რა ლამაზია იქაურობა სააოცრება. ჯერ კიდევ შოკში მყოფი მეუბნება.
- ჰო აშკარად იმოქმედა ჰაერმა. ირონიით ვეუბნები და სამზარეულოში გავდივარ ცივი ყავისთვის.
უკვე გამზადებულ ყავის ჭიქას წინ ვუდებ ანჩოს.
- შენ როგორ ხარ? შენ და ბექა ისევ არ შერიგებულხართ. ნაღვლიანი მეუბნება .
- არა. თავდახრილი ვამბობ.
- რატომ არ შეგიძლია აპატიო? რატომ არ აბიჯებ შენს თავმოყვარეობას?
- იცი როგორ მინდა ჩავეხუტო? იცი როგორ მიჭირს მის გარეშე? თავს ძალას ვატნევ რომ გავიღიმო, ვიცხოვრო ვიცოცხლო მის გარეშე, თუმცა გული ნაფლეთებად მექცა.  შენ რა გგონია არ მინდა ვაპატიო? ყველაფერს დავთმობდი ოღონდ მისი ღიმილი ისევ დამანახა, უფალს ვთხოვ გონება გამინათოს მაგრამ, მაგრამ არ შემიძლია გესმის. გული გამიტეხა, ჩემს ზურგს უკან რაღაცეებს ჩარხავდა და ეს როგორ ვაპატიო, მითხარი ლუკას რომ შენთვის ეგ გაეკეთებინა აპატიებდი?
ტირილით ვეუბნები მე და თავს კალთაში ვუდებ.
- ვაპატიებდი და იცი რატომ? რომ მიხვდეს ვინ ყავს გვერდით, იმიტო ვაპატიებდი რომ მე ის მიყვარს, ჩემს სიყვარულს კი კლანჭებით დავიცავ. შენ კარგად იცოდი თამუნას შენი გამწარება უნდოდა, თუმცა გონება ისე დაგებინდა ვერაფერს ვერ მიხვდი.
თავზე ხელს მისმევს და ისე მეუბნება.
არ ვიცი როდის ჩამეძინა, მაგრამ თვალი რომ გავახილე ჩემს ოთახში ვიწექი საღამურებით. ფეხზე წამოვდექი მისაღებში გავედი თუმცა სახლი ცარიელი დამხვდა, მთელ სახლში ბექას სურნელი ტრიალებდა, გარდერობი გამოვაღე და მისი მოსაცმელი გამოვიღე, მთლიანად შევისრუტე მისი სურნელი და შემდეგ ჩავიცვი. აივამზე გავედი და სავარძელში ჩავჯექი, ყველაფერზე ერთად დავიწყე ფიქრი. რომ მეპატიებია რა მოხდებოდა? იქნებ ბექამ მართმა არაფერი იცოდა? იქნებ მთელი ამ დროის განმავლობაში სიმართლეს ამბობდა? არ ვიცი, უკვე აღარაფერი ვიცი. ტელეფონზე ერთმანეთის მიყოლებით მოვიდა შეტყობინება, ოთახში შევვედი და ტელეფონს დავწვდი.
" მიყვარხარ იცი სიცოცხლეზე მეტად მიყვარხარ, ვეღარ ვუძლებ შენს გარეშე ცხოვრებას" შეტყობინება ბექასგან იყო, შემდეგ მეორე გავხსენი ისიც ბექასგან იყო.
" შენს გარეშე ცხოვრების გაგრძელებას მირჩევნია მოვკვდე, ესე უფრო ნაკლებად მეტკინება. დაგელოდები იქ ცაში ღმერთთან, იმედია იქ მაინც შეძლებ ჩემს პატიებას. მიყვარხარ უსასრულოდ ღმერთამდე"
თვალებიდან ცრემლები გადმომცვივდა, მინდოდა დამერეკა თუმცა ვერ ვბედავდი, რაღაც არ მაძლევდა საშუალებას. ბოლოს ჩემი თავმოყვარეობა შორს მოვისროლე და მწვანე ღილაკს დავაჭირე ხელი, ზარი გადიოდა თუმცა არ მპასუხობდა. გულში საშინელი დარტყმა მივიღ, უეცრად ამიჩქარდა პულსაცია და წამით შეწყდა. ვიცოდი რაღაც საშინელება მოხდებოდა, ყოველთვის ესე იყო როდესაც რაღაც საფრთხე ახლოვდებოდა. რამოდენიმე უშედეგო მცდელობის შემდეგ ტელეფონი იქვე მოვისროლე და საწოლზე გავწექი. ნეტა რა მოხდა? ვრეკავ და აღარ მპასუხობს, ვერაფერი გავიგე ღმერთო. ერთხელ ამოვიგმინე ხმამაღლა და თვალები დავხუჭე. სულ რაღაც ერთი საათი მეძინა, როდესაც ტელეფონმა დარეკა გამეღვიძა. მეგონა ბექა იქნებოდა თუმცა შევცდი ანჩო იყო.
- ამ შუაღამეს მე რომ არ დამირეკო ქმარი არ გყავს სახლში?
- კირა. ტირილით მეუბნება ანჩო.
- რა მოხდა ანჩ? ანერვიულებული წამოვდექი.
- ბექა ის, ის.
- რა მოუვიდა ბექას? ძვლივს ვინარჩუნებ ხმას რომ არ ვიყვირო..
- ავარიაში მოხვდა მძიმე მდგომარეობაა. სათქმელს ძვლივს ამბობს ანჩო.
- ანჩო რას ამბობ მართლა? გულში რაღაცამ გამკრა, აი რას ნიშნავდა ჩემი გულის ატკივება.
- კირა გთხოვ მოდი თორე მოვკვდები.
- რომელ საავადმყოფოში ხართ? თან ვიცმევ და ისე ვეუბნები.
- ავერსის კლინიკაში. ტელეფონს ვთიშავ და გიჟივით გამოვარდი გარეთ, ტაქსი გავაჩერე და მისამართი ვუკარნახე.  მალევე მივედი დანიშნულების ადგილას და მიმღებში ბექას პალატა ვიკითხე.
- მესამე სართულზე, ოპერაცია უტარდება. მეუბნება გოგო და კიბეებზე ავრბივარ ჰოლში დავინახე ანჩო და მისკენ გავარდი.
- კირა ის, ის ცუდადა, ამბობენ რომ შეიძლება ვერ გადარჩეს. ტირილით მეუბნენა ანჩო თან მეხვევა.
- ის არ მოკვდება გესმის, არ დაგვტოვებს არ აქვს ამის უფლება.  ვცდილობ დავამშვიდო და ხელებს ვხვევ.
  - ბავშვზე იფიქრე ანჩო ამით მას ავნებ. იქვე მდგომ სავარძელში ვაჯენ და მის ფეხებთან ვიმუხლები.
- გპირდები გადარჩება, არ მივცემ სიკვდილის უფლებას. რომ მოკვდეს გავაცოცხლებ და მე თვითონ მოვკლავ. სიცილნარევი ტირილით ვამბიბ მე და მუხლებზე თავს ვადებ.
- არ მოკვდე გესმის, არაგაქვს უფლება დამტოვო ესე ვერ გამიმეტებ . შენ ამას ვერ გამიკეთებ. მთელი ხმით ვქვითინებ ანჩოს კალთაში.
- ყველაფერი კარგად იქნება. ჩემს გვერდით გიგო იმუხლება და მეხვევა.
- ის ძლიერია არაფერი მოუვა აი ნახავ გამოძვრება, ამასაც გადაიტანს. თავზე მკოცნის და ისე მეუბნება.
- ხომ არ მოკვდება გიგო? ხომ არ დამტოვებ? ცრემლიანი თვალები მივანათე გიგოს და ისე ვეკითხები.
- გპირდები გადარჩება. უფრო ძლიერ მიკრავს ის.
- სისხლი გვჭირდება. საოპერაციოდან ექათანი გამორბის და ჰოლში ყვირის.
- 4 უარყოფითი, ძალიან რთულად საშოვნელია მარაგი ამოგვეწურა უფრო მეტი გვჭირდება.
- მე მაქვს ყვირის ანჩო.
- შენ ორსულად ხარ არ შეიძლება. ვაჩერებ ანჩოს.
- მეც მეოთხე უარყოფითი მაქ, არანაირი დაავადება გადამიტანია ჯანმრთელი ვარ. ექთანთან მივვარდი.
- წამობრძანდით პალატისკენ მივყავარ ექთანს. აქ დაბრძანდით, საწოლზე ვწვების და  მაჯას წინ ვწევ. მოსალოდნელი ტკივილისთვის ვიმანჭები თუმცა ახლა ჩემი ნემსისმიმართ შიშები არ მანაღვლებდა, მთავარია ბექა გადარჩეს და ლიტრობით სისხლს გადავუსხამ. წამიერი ტკივილი ვიგრძენი შემდეგ აღარაფერი მახსოვს. გონს რომ მოვედი პალტაში ვიწექი, გადასხმის აპარატი მოვიგლიჯე და ფეხზე წამოვდექი, ბარბაცით გავედი პალატიდან საავადმყოფოს კედლებს ნელ-ნელა მივუყვებოდი და ანჩოსთან მივედი.
- როგორ ხარ? ფერი სულ არ გადევს. შეშინებული მეკითხება ანჩო.
- ჩემზე ნუ ნერვიულობ კარგად ვარ. ოპერაცია არ დასრულებულა?
- ჯერ არა ველოდებით. ჩამქრალი ხმით მუბნება.
- ექიმო როგორ არის? მესმის გიგოს ხმა რომელიც საოპერაციოდან გამოსულ ექიმს ეკითხება, ფეხზე წამოვარსი და მეც იქეთკენ წავედი.
- ექიმო ხმა გაგვეცი როგორ არის? ვყვირი წყობიდან გამოსული.
- მდგომარეობა ძალიან მძიმეა, ბევრი სისხლი დაკარგა ორი ნეკნი აქვს გატეხილი, ასევე ხელი აქვს მოტეხილი.
- შეიძლება ვნახო? მუდარით ვეუბნები ექიმს.
- კიდევ არის რაღაც. თავ დახრილი ამბობს ექიმი.
- რახდება? შეშინებულო ამბობს ანჩო..
- ოპერაციის მსვლელობისას გული გაუჩერდა, შემდეგ სისხლი გადავუსხით და ამუშავდა მაგრამ კომაში ჩავარდა.
- რა? ვყვირი წყობიდან გამოსული.
- რას ქვია კომაში ჩავარდა.
- უნდა დაველოდოთ თუ კრიტიკული 24 საათი გადაიტანა, საშიში არაფერი იქნება.
- უნდა ვნახო ექიმო მომეცით ნახვის უფლება, გთხოვთ.
- მხოლოდ ხუთი წუთით, ექთანი საჭირო ნივთებს მოგცემთ და რეანიმაციაში შეგიყვანთ. ექთანს მივყვები სამედიცინო ხალათს და პირბადეს მაწვდის მალევე ვიცმევ და რეანიმაციაში შევდივარ. სადაც უამრავ შლანგებში გახლართული ბექა მხვდება, ფერდაკარგულ სახეზე ხელს ვუსმევს და უფერულ ტუჩზე ვკოცნი.
- მიყვარხარ გესმის, არ მოგცემ უფლებას მიმატოვო. არაგაქვს უფლება მარტო დამტოვო, ხომ იცი შენს გარეშე ვერ გავძლებ და მოვკვდები. მარტო არ დამტოვო გთხოვ ბექ, თვალები გაახილე. ოღონდ შენ დამიბრუნდი და თუ გინდა ყოველდღე მომიშალე ნერვები, ვერ გავძლებ შენს გარეშე. მენატრები გესმის, მენატრები სულ გახსოვდეს რომ გელოდები. არმოგცემ უფლებას წახვიდე, ძალიან მენატრება შენი ნათქვამი ჩემი კლეოპატრა. ოღონდ თვალები გაახილე და  თუ გინდა ყიველდღე ეგრე მეძახე. ძალიან მიყვარხარ „ჩვენ მუდამ ვიქნებით ერთმანეთზე შეყვარებულები" ტუჩებზე მოწყვეტით ვკოცნი და გარეთ გამოვდივარ.
- უნდა ვნახო გესმით ის ჩემი შეყვარებულია. მესმის კორიდორში გოგოს ყვირილო რომელიც გიგოს გვერდით მდგომ ექიმს ეჩხუბება. ფეხს მოვუჩქარე და მათ გვერდით დავდექი.
- რა ხდება? ინტერესით ვეკითხები გიგოს.
- მე ბექას შეყვარებული ვარ და მისი ნახვა მინდა. ანთებული თვალებით მიყურებს.
- და შენი აზრით მე ვინ ვარ? ახლა კარგად მომისმინე შე ბორ*ელიდან გამოვარდნილო ბო*ო ახლავე ადექი და ნა*უი ქენი აქედან.ვუყვირი და ხელით გასასვლელისკენ ვუთუთებ.
- ახლა შენ მომისმინე. ყვირის ქერა მაგრამ მის ლაპარაკს ყურადღებას არ ვაქცევ, თმებში ხელს ვკიდებ და გასასვლელისკენ მიმყავს.  მთელი სამი სართული თმით ჩავათრიე და გასასვლელში გავაგდე.
- მეორედ აქ მოსული არ გნახო თორე, გეფიცები მაგ თმებს ღერაღერა დაგაპუტავ. წყნარად ვეუბნები და ხელს ვკრავ, საავადმყოფოს უკან მდგარ სკამზე ვჯდები და თავს უკან ვწევ. შენ არ მიმატივებ სულელივით მეღიმება ჩემივე ნათქვამზე და ცრემლს ვიწმენდ. ვთიქრობ ოცნებებში გავიჭედე, ვიცი ბევრს გაეცინება ჩემს საქციელზე მაგრამ მე ბექა ამოვიჩემე. ისევე როგორც პატარა ბავშვი ამოიჩემებს სათამაშოს, არ ვურიგდებოდი მაგრამ არც სხვისთვის ვიმეტებდი. მესაკუთრე, ეგოისტი ვარ მაგრამ რა ვქნა მიყვარს. ფიქრებიდან ტელეფონის ხმას გამოვყავარ, ეკრანს დავხედე და თამარა მირეკავდა. რატომღაც მომინდა მეპასუხა  და ვუპასუხე.
- კირა არ გამითიშო გთხოვ. მესმის მისი მუდარანარევი ხმა.
- არ ვაპირებ გათიშვას, რა ხდება?
- კირა მაპატიე ყველაფერი მაპატიე რაც შენთვის
დამიშავებია ყველაფერს ვნანობ. ბექა არაფერ შუაში არ იყო მან არ იცოდა იქ რომ ვმუშაობდი. გეფიცები უფალს მართლა ვნანობ რაც დაგიშავე, შენ ყველაზე საუკეთესო ადამიანი ხარ ვინც კი ოდესმე შემხვედრია. შენ ცდილობდი სწორ გზაზე მევლო მაგრამ არ დაგიჯერე და გზას გადავუხვიე.
ტირილნარევი ხმით მეუბნება ის.
- თამრი, იცი ბექა კომაშია. ტირილით ვამბობ.
- მართლა არ ვიცოდი, ეგ როგორ მოხდა?
მესმის მისი გაოგნებული ხმა.
- ავარიაში მოხვდა მძიმე მდგომარეობაა. ტელეფონს ვთიშავ და ცრემლებს ვიშორებ. თურმე მართალი ყოფილხარ მე კი არ გიჯერებდი. ფეხზე ვდგები და საავადმყოფოში შევდივარ.
უკვე ერთი კვირა რაც ბექა კომაშია, ექიმები არანაირ იმედს არ გვაძლევენ. მთელი დღე მის პალატაში ვარ, სახლის მისამართიც დამავიწყდა მგონი. მხოლოდ საღამოს მივდივარ სამსახურში და გვიან ისევ საავადმყოფოში ვბრუნდები. არავის თხოვნას არ ვითვალოსწინებ იმის შესახებ რომ სახლში წავიდე და დავისვენო, შეიძლება ითქვას რომ აქ გადმოვცხოვრდი. ერთმანეთის მიყოლებით გაიარა დღეებმა, კვირებმა და თვეებმა. ერთი თვის თავზე ექიმებმა პატარა იმედი მოგვცეს რომ შეიძლება გაიღვიძოს, ისიც იმიტომ რომ მხოლოდ ჩემს ლაპარაკზე რეაგირებს.
ივლისის ბოლო კვირა იყო მე ისევ ბექას პალატაში ვიყავი, დილით რაღაცის შერხევამ გამაღვიძა თვალები რომ გავახილე ბექას მოცინარ სახეს წავაწყდი.
- დილა მშვიდობის. მისი სავიზიტო ღიმილით მიღიმის.
- შენ, შენ გაიღვიძე. დაბნეული ვბლუყუნებ მე და ფეხზე ვდგები.
- ჰო მომბეზრდა ძილი. ხალისიანად ამბობს ის და ჩემს თითებს თავის ტორში აქცევს.
 - ანუ სიკვდილის პირას უნდა მივსულიყავი ჩემთვის რომ გეპატიებია. ხელის გულზე მკოცნის და იმ ღიმილით მიღიმის მე რომ ესე ძალიან მიყვარს.
- რა იდიოტი ხარ რა. სიცილოთ ვეუბნები.
- იდიოტი რომ ვარ იმიტომაც მიყვარხარ თორე, რომელ ნორმალურს შეუყვარდებოდა კლეოპატრა?
- ექიმს დავუძახებ. მის სიტყვებს ყურადღებას არ ვაქცევ და ფეხზე ვდგები, მალევე ვბრუნდები უკან ექიმთან ერთად. ბექა გასინჯა.
- დღეს კიდევ დავაკვირდებით და ხვალ გავწერთ. მიღიმის ახალგაზრდა ექიმი და პალატიდან გადის.
- იმედია სანამ კომაში ვიყავი ექიმებს არ ეკურკურებოდი. ეჭვნარევი ხმით ამბობს.
- სხვათაშორის ვეკურკურებოდი. ენას ვუყობ მე და იქვე სავარძელში ვჯდები.
- რას შვებოდი? გაბრაზებული ამბობს ის და ცდილობს წამოდგეს.
- შენს ადგილს დაუბრუნდი ტირანების მეფევ. სად მქონდა აქ კურკურის თავი. ღიმილოთ ვამბობ მე ფეხზე ვდგები და მთელი გრძნობით ვკოცნი, როგორ მომნატრებია მისი ტუჩები.
- უჰს ცუდ დროს მოვსულვართ. მესმის გიგოს ხმა და რესკად ვცილდები ბექას.
- შენ ხომ სწორო დროის შერჩევა არ იცი. გაბრაზებული ამბობს ბექა.
- ბექ როგორ მომენატრე. ამბობს ანჩო და ბექას ეხვევა.
- მეც მომენატრე დაო. სიძე ხომ არ გაბრაზებს.  ვითონ სერიოზულად ამბობს და კარში მდგომ ლუკას უყურებს.
- საკითხავია ვინ ვის აბრაზებს. სიცილით ამბობს ლუკა და ბექას ხელს ართმევს. - გილოცავ გაღვიძებას.
- მადლობა ძმაო. ღიმილით ეუბნება ბექა.
- უკაცრავად. ვამბობ მე და ამღერებულ ტელეფომს ვპასუხობ.
- კირა როგორ ხარ? მესმის ბიჭის ხმა.
- რომელი ხარ? ვეკითხები უცნობს.
- ვერ მიცანი ქალო, ვატო ვარ? სიცილით მეუბნება ის.
- ვატო, რომელი ვატო? დაბნეული ვამბობ მე და გარეთ გამოვდივარ რადგან ბექას მზერას მოვშორებოდი.
- კარგი რა ჩემო სიხარულო მართლა ვერ მიცანი? გაკვირვებული მეუბება ის.
- მოეშვი ცანცარს და ამიხსენი წესიერად ვინ ხარ? თუარა ვთიშავ. ვამბობ გაბრაზებული.
- კარგი, კარგი არ გამითიშო. ვატო ვარ კვანტალიანი. მისი გვარის გაგებისას უეცრად გამცრა, ღმერთო ჩემო რა ჯანდაბა უნდა ახლა რამ გაახსენა ჩემი თავი.
- მერე ჩემთან რა გინდა წადი შენს ცოლს მიხედე. ვყვირი გაკაპასებული.
- ცოლს დიდიხანია გავცილდი. ამბობს ნაღვლიანად.
- მერე მე რატომ მირეკავ?
- კირა ვის ელაპარაკები შემოდი. მესმის ზურგს უკან ლუკას ხმა.
- ახლავე შემოვალ. ვეუბნები ლუკას და ვატოს ვუბრუნდები.
- მეორედ აღარ დამირეკო გესმის, არ მჭირდება შენი ხმის გაგონება.
- კირა როგორ მელაპარაკები, შენ ხომ ეგეთი არ იყავი?
- ჰო მართალია აღარ ვარ მე ის 14 წლის გოგო, ახლა კი შემეშვი ჩემს ქმარს უნდა მივხედო. ვცრუობ და ტელეფონს ვთიშავ. არა რა, რა ჯანდაბა უმდოდა ახლა? რატომ დამირეკა? ვატო ჩემი ბავშვური გატაცება იყო, მეგონა მიყვარდა თუმცა მწარედ ვცდებოდი. ერთად მხოლოდ ორი თვე ვიყავით, შემდეგ ის დამშორდა. როგორც მერე გავიგე ცოლი შეურთავს, ახლა რაღატომ გამოჩნდა  ვერ გავიგე. დაბნეული შევდივარ ოთახში და კუთხეში ვდგები დასჯილი ბავშვივით.
- ვინ იყო? ინტერესით მეკითხება ლუკა, უეცრად ბექასკენ გავიხედე მას არაფერი უთქვამს მაგრამ კარგად ვამჩნევდი მის ჩაწითლებულ თვალებს.
- ვატო იყო. ვამბობ ხვნეშით.
- ის ვატო? გაკვირვებული მეუბენება ლუკა.
- ჰო ის ვატო.
- და რა უნდიდა? ინტერესით მეკითხება ლუკა და გვერდით მიდგება.
- რავი მომიკითხა, ცოლს გავშორდიო. ჩურჩულით ვეუბნები ლუკას.
- მერე შენ რა შემარიგეო გთხოვა? სიცილით მეუბნება
- იდიოტო. ბეჭზე ვურტყამ ხელს.
- რა ხდება ხალხნო ჩვენც გაგვარკვიეთ? თითქოს სიცილით ამბობს ბექა, მაგრამ ვინ იცის ამ სიცილის უკან რა ბრაზს მალავს.
- კირას ბავშვობის სიყვარულმა დურეკა, ცოლს გავშორდი და შემარიგეო. როხროხით ამბობს ლუკა რაზეც ჩემს ჩქმეტას იღებს.
- არ იყო ეგ ჩემი შეყვარებული. გაბრაზებული ვამბობ
- კარგი ჰო ბოდიში, არ გიყვარდა ვაღიარებ მაგრამ მას უყვარდი. ისევ ისე როხროხებს.
- დონდლო ხარ რა. ბრაზით ვუყურებ ლუკას, ახლა თუ არ მოკეტავს გავგლეჯ ამ ბიჭს.
- ჩვენი წასვლის დროა. ამბობს ანჩო და ყველანი ერთმანეთის მიყოლებით გადიან კარში, დავრჩით მარტო მე და ბექა.
- ანუ ბავშვობის სიყვარულმა დაგირეკა? წყენით მეუბნება.
- არ ყოფილა ჩემი სიყვარული. ვამბობ გაბრაზებული.
- კარგი ჰო, რაუნდოდა? სხვათაშორისოდ კითხულობს.
- ისეთი არაფერი უბრალოდ მომიკითხა. მხრების ჩეჩვით ვამბობ.
- გასაგებია. მოდი ჩემთან. ხელს საწოლზე ატყაპუნებს და მეც მივდივარ.
- ბოდიში რომ არ გიჯერებდი, არ ვიცი რა დამემართა მაგრამ ძალიან გავმწარდი თამარა იქ რომ დავინახე. ცხოვრებაში პორველად ვიხდი ბოდიშს.
- მთავარია ამის შემდეგ სულ ერთად ვიქნებით. გულში მიმკრავს და ისე მეუბნება.
- იმედია აღარ გამაბრაზებ. ყურში ვეჩურჩულები მე.
- შენ ისე გამაწვალე შერიგებაზე, ამის მერე როგორ გავბედავ მაგას. მხიარულად ამბობს ის და ტუჩებში მკოცნის.
- მიყვარხარ. როგორც კი ვშორდები ეგრევე ვამბობ და თავს გულზე ვადებ.
- მეც ძალიან.
მეორე დღეს ბექა გამოწერეს, ჩემი გაჯიუტებული თხოვნით სახლში წავიყვანე და მისი პირადი ძიძა გავხდი. ის კი საწოლში გათხლაშული გასცემდა განკარგულებებს. საღამოობით მისი მეგობრები მოდიოდნენ ხოლმე, უკვე აგვისტოს ცხელი დღეები იყო ბავშვებმა გადაწყვიტეს დასასვენებლად წავსულიყავით, ბევრი იფიქრეს თუ ცოტა საბოლოოდ ყველამ არჩევანი ბათუმზე შეაჩერა. დიდად არ მხიბლავდა ეს გადაწყვეტილება მაგრამ სხვა გზარ არ მქონდა. რადგანაც ბექა დამტვრეული იყო მისი მანქანის საჭეს მე მივუჯექი, ტარება მამამ მასწავლა ჯერ კიდევ ბავშვი რომ ვიყავი, მართვის მოწმობა17 წლის ასაკში ავიღე.
- იმედია მშვიდობით ჩავალთ. ამბობს ლუკა როდესაც სპიდომეტრი 200 აჩვენებდა.
- თუ არ მოკეტავ ვატყობ პირდაპირი რეისით ჩახვალ. ვამბობ გაბრაზებული.
საბოლოოთ ყველანი მშვიდობით ჩავედით, სახლი არ გვიქირავია რადგან გიგომ თქვა ტყუილად კი არ მაქვს ამხელა სახლიო. ყველანი ჩვენ ჩენ ოთახებში გადავნაწილდით, ჩემი ოთახი ბექას ოთახის პირდაპირ იყო. რადგანაც ყველანი წყვილებად იყვნენ გადაწყვიტეს ერთ ოთხში ყოფილიყვნენ.
მხოლოდ მე გიგო, ბექა და კიდევ ჩემთვის ორი უცნობი გოგოები, გადავნაწილდით ცალ-ცალკე ოთახებში.
ბარგი ამოვალაგე და ქვემოთ ჩავედი, ყველანი მისაღებში დამხვდნენ ბექას გვერდით იმ გოგოებიდან ერთერთი იჯდა, რადგანაც ადგილი არ იყო ლუკას ჩავუხტი კალთაში.
- რა მძიმე ხარ ქალო. დამნჭვით ამბობს ლუკა.
- აბა აბა. ვაჯავრებე და ლოყაზე ვკოცნი, თან ჩუმად ვეჩურჩულები.
- ვინ რის ის გოგო?
- როგორც გავიგე ამათი სამეგობროდანა. ისიც ჩურჩულით მეუბნება.
- იმედია არ უნდა ბექას ყავარჯენი გადავამტვრიო გვერდებზე. სიცილით ვამბობ
- იმედია. ისიც სოცილით მეუბნება.
- აუ ძალიან მშია. ამბობს ბექას გვერდით მჯდომი გოგო.
- შენი სახელი?სხვათაშორისოდ ვეუბნები გოგოს რომელიც საიდანღაც მახსოვს, მაგრამ ვერ ვიხსენებ საიდან.
- თამო. ტყლარწვით ამბობს ის.
- იცი სამზარეულოში არცერთი ნივთი არ იკბინება. სიცილოთ ვამბობ მე.
- ბექას ძალიან იზიდავს სახელი თამარა. ჩურჩულოთ ვეუბნები ანჩოს რაზეც ის ხარხარებს.
- ვისზე იცინით? გვეკითხება ბექა.
- შენი საქმე არა. ენას უყოფს ანჩო და ხარხარს აგრძელებს.
- აუ ბექ ძალიან მშია. მესმის გოგოსხმა ახლა კი დავრწმუნდი საიდან მეცნობა ის, ფეხზე წამოვდექი და სამზარეულოსკენ ავიღე გეზი, გზაში შევჩერდი და ბექას ვეუბნები.
- ბექ საყვარელო არ ვიცეკვოთ. სიცილით ვეუბნები ბექას და სამზარეულოში შევედი, ისიც მალევე მომყვება უკან და ბარის მაგიდასთან ჯდება.
- იცინი არა? ღიმილით მეუბნება.
- მაგას რა დამავიწყებს. მეც სიცილით ვეუბნები და მაცივრიდან პროდუქტები გამომაქვს.
- პირველი ვისზეც იეჭვიანე ის იყო და მაგას რა დაგავიწყებს. გამახსენა მის დაბადებისდღეზე მომხდარი ფაქტი.
- ჰო რა. მხრების ჩეჩვით ვამბობ და სალათს ვჭრი.
- ყიყლიყოს გამიკეთებ? მუდარით მეუბნება.
- კი ახლავე. სალათის დაჭრა დავასრულე და ყიყლიყოების შეწვა დავიწყე. უკვე გაწყობილ სუფრასთან ყველას დავუძახე და ისინიც მალევე მოვიდნენ.
- უგემრიელესია. ამბობს ჩემს გვერდით მჯდომი ბექა და მოშიშვლებულ მხარზე მკოცნის. საპასუხოდ მხოლოდ ღიმილს ვუბრუნებ და სალათის ჭამას ვაგრძელებ.
- აუ ყავა მინდა. ამბობს ის გოგო თამარა ნომერ მეორე.
- თამრიკო ქალო ყავის მოდუღება არ იცი? ირონიით ვეუბნები მე ის კი ფეხზე დგება და მადუღარას რთავს.
- როგორ გიყვარს ხალხის ნერვებზე თამაში. სიცილით მეუბენბა ბექა.
- პროფესიონალი ვარ. აციმციმებული თვალებით ვამბობ.
 სადილის შემდეგ სუფრა ავალაგეთ და გამოსაცვლელად ოთახში შევედი რათა  ზღვისთვის მოვმზადებულიყავი. თეთრი ფერის საცურაო კოსწიუმი ჩავიცვი, რომლებიც კაგად გამოკვეთავდნენ ჩემს ბურთებს, მოკლე სარაფანი გადავიცვი, ჩანთაში საჭირო ნივთები ჩავაწყვე და ქვემოთ ჩავედი. სულ რაღაც ათ წუთში პლიაჟზე ვიყავი, ანჩო და ლუკა ეგრევე ზღვაში შეცვივდნენ. სარაფანი გადავიძვრე და  რადგანაც ცურვა არ ვიცოდი იქვე ნაპირთან ჩამოვჯექი, მალევე გვერდით ბექა მომიჯდა.
- ცურვა არ იცი? სიცილით მეუბნება.
- არა. დარცხვენით ვამბობ.
- წამო გასწავლი. ხელს მკოდებს და ზღვაში შევყავარ, უკვე საკმაოდ ღრმად ვიყავით შესულები. ტკიპასავეთ ვეკვროდი ბექას ძალიან მეშინოდა წყლის.
- თუარ მოდუნდები ესე ვერასოდეს ისწავლი.
- მეშინია. შეშინებული ვამბობ.
- არაფერია საშიში მე აქ ვარ. მაიმედებს ის და მეც ნელნელა ვეშვები.
- აი ეგრე. თავის ხელებზე მაწვენს თან მითითებებს მაძლევს, მეც მორჩილი ბავშვივით ვემორჩილები.
- კარგი მოსწავლე ხარ. ჩვეული ღიმილით მიღიმის.
-საკმაოდ. უკვე გათამამებული მარტო ვცურავ მე.
 - დავიღალე ავიდეთ. ბექას ზურგზე ვახტები და ისე მივყავარ ბავშვებთან.
 - ამსაღამოს რაა გავაფუჭოთ? ამბობს აჟიტირებული გიგო.
- სადმე კლუბში წავიდეთ. აბმობს თამარა და მის გვერდით მდგომი გოგო როგორც გავიგე მაკა ჰქვია.
- რას იტყვი კირა? მეკითხება გიგო და ყველა მე მომაშტერდა.
- წავიდეთ. ვამბობ და მზის კრემის წასმას ვაგრძელებ.
ბათუმში სამი კვირით დავრჩით, ვცდილიბდი მზეზე ძალიან არ დავმწვარიყავი მაგრამ არ გამომივიდა, საკმაოდ კარგი ზაგარი მივიღე, ამ ხნის განმავლობააში რამოდენიმეჯერ ველაპარაკე მამას. უკვე სექტემბრის ბოლო რიცხვები იყო, მე ჩვეულებრივად უნივერსიტეტში დავდიოდი, ბექა ისევ ჩემთან ცხოვრობდა. თუ სადმე წასვლა მინდოდა ყველგან მას დავყავდი, ძალიან კარგ დროს ვატარებდით ეთად.
ერთ დღეს მამასგან გავიგე რომ თამარა გათხოვილა, ცოლად მის შეყვარებულს გაყვა გამიხარდა მისი ამბავი როგორც იქნა იპოვა ბედნიერება.
უკვე საკმაოდ გვიანი იყო მეცადინეობას რომ მოვრჩი, ბექას დავემშვიდობე და ჩემს ოთახში შევედი. გვიან გამომეღვიძა სამზარეულოში წყლის დასალევად შევედი, გზად ბექას ოთახი გავიარე შიგნით შევიხედე თუმცა იქ არ დამხვდა.
- ეტყობა საქმე გამოუჩნდა. ჩემთვის ჩავილაპარაე სამზარეულოში შევედი წყალი დავლიე და ისევ ოთახში დავბრუნდი, თვალები დავხუჭე თუ არა ეგრევე გადავეშვი სიზმრების სამყაროში.
დილით ადრიანად გამეღვიძა რაღაცნაირად პოზიტიურ განწყაბაზე ვარ, ალბათ იმიტომ რომ დღეს 19 წლის გავხდი. საწოლიდან წამოვდექი და აბაზანაში შევედი, დილის პროცედურებს მალევე მოვრჩი და ოთახში დავბრუნდი მოკლე ჯინსის შორტი და ტოპი ჩავიცვი, შემდეგ კი სამზარეულოში შევედი ყავის დასალევად. ბექა ისევ არ ჩამდა მინდოდა დამერეკა მაგრამ ვერ გავბედე, ხომ არ ვეტყოდი დღეს ჩემი დაბადების დღეა და მომილოცე თქო. გამიკვირდა არცერთი ჩემი მეგობარი თუ ნათესავი რომ არ მირეკავდა, ალბათ ყველას დაავიწყდა. ჩემთვის ჩავიბურტყუნე, უკვე გამზადებული ყავით ხელში მისაღებში დავბრუნდი და ტელევიზორი ჩავრთე. სადაც საინფორმაციოს აჩვენებდნენ რაღაც გამოკითხვები ტარდებოდა დღევანდელ დღესთან დაკავშირებით. ჟურნალისტი ხალხს აჩერებდა და კითხვებს უსვამდა.
- რა მოხდა 27 სექტემბერს? ზოგი სწორ პასუხს სცემდა, ზოგიც თავს არიდებდა,  ზოგმა არც იცოდა რომ დღეს ჯვართამაღლება და ასევე სოხუმოს დაცემის დღე იყო.
რა გიმვირ კირა შენებს საერთოდ დაავიწყდათ შენი დაბადების დღე.
ჩუმად ვჩურჩულებ.
უაზროდ ვართავდი არხებზე, ერთ არხზე რაღაც ფილმს აჩვენებდნენ და მეც იქ გავაჩერე. საერთოდ არ მესმოდა რა ხდებოდა ფილმში, შემდეგ ისიც მომბეზრდა და ტელევიზორი გამოვრთე, უკვე სამი საათი მოსულა. ტელეფინის ხმა გავიგე და ითახში შევედი ბექა მირეკავდა.
- კირა როგორ ხარ? ჩეულებრივი ინტონაციით მეკითხება.
- კარგად ვარ. შენ სად ხარ? ინტერესით ვეკითხები თან ველოდები როდის მომილოცავს.
- რაღაც საქმეები მქონდა, მოკლედ ცოტახანში ზარს დარეკავენ კარი გააღე და ყუთი გამოართვი ექვს საათზე მოგაკითხავ მზად დამხვდი, შეხვედრაზე მივდივარ და მინდა შენც წამოხვიდე. ჩემს პასუხს არ ელოდება ტელეფონს მითიშავს.
- მადლობა მოლოცვისთვის. ჩამქრალი ხმით ვამბობ და უკვე გათიშულ ტელეფონს იქვე ვდებ.  მალევე კარზე ზარი დარეკეს, მეც ეგრევე გასაღებად წავედი თუმცა იქ არავინ დამხვდა გარდა ორი ყუთისა. ვაი ვაგლახით შემოვათრიე სახლში და იქვე მაგიდასთან დავდე, შეფუთვა გავხსენი სადაც სისხლისფერი წითელი მუხლებამდე კაბა დამხვდა, წინ ლამაზი დეკოლტით. სწორედ ისეთი მაქმანებიანი როგორიც მე მიყვარს, ასევე მისი შესაფერისი შავი ლამაზთვლიანი ფეხსაცმელი, თავის ლამაზ ყელსაბამთან ერთად.  ვერ გავიგე ამ ბიჭს რა უნდა? შეხვედრაზე მივდივარო ნუთუ მართლა დაავიწყდა ჩემი დაბადების დღე? უკვე ხუთი საათი იქნებოდა მომზადება რომ დავიწყე, ტალღოვანი თმები გავიშალე და უკან გადავიყარე, მკვეთრი მაკიაჭი გავიკეთე რომელიც საოცრად უხდებოდა ჩემს ჩაცმულობას. სარკეში ვიხედებოდი და მიკვირდა ჩემი თავის, თურმე რა სილამაზეს კარგავდი კანდელაკო. ჩემივე ფიქრებზე გამეცინა და ამღერებულ ტელეფონს დავხედე.
- ჰო ბექა მზად ვარ.
- კირა ბოდიში ვერ მოვდივარ, მძღოლი გამოგიგზავნე და ის მოგიყვანს. ისევ არ მაცლის გაბრაზებას და ტელეფონს მითიშავს. ეს ბიჭი გამაგიჟებს, ჯერ მოვალო ახლა ვერ მოვალო. რომ ვამბობ არაა ნორმალური თქო არავინ არ მიჯერებს, ყელსაბამს ვიკეთებ და გარეთ გამოვდივარ. მეთელი ხუთი სართული კაკუნით ჩავიარე და სადარბაზოდან გავედი.
- ქალბატონო კირა მე წაგიყვანთ. მესმის ბიჭის ხმა და მანქანის კარებს მიღებს, მეც უსიტყვიდ ვიკავებ ჩემს ადგილს.
- ხომ არ იცით რა შეხვედრაა? ინტერესით ვეკითხები ბიჭს.
- არაფერი ვიცი ქალბატონო.
- ნუ მეძახი ამ ქალბატონოს თავი სამოცი წლის ქალი მგონია. შეპარული ბრაზით ვეუბნები ბიჭს.
- რას ამბობთ ქალბა. სიტყვა შუაზე უწყდება როდესაც ჩემ გაბრაზებულ სახეს ხედავს. - ბოდიში კირა.
- აი ეგრე სჯობს. სიცილოთ ვეუბნები მე და გვერდით ვიხედები.
 - მოვედით. მესმის ბიჭის ხმა და მანქანიდან გადმოვდივარ.
- ეს რა ადგილია? ვამბობ გაკვირვებული და ჩაბნელებული ადგილისკენ ვიხედები.
- აქ გელოდებიან. მეუბნება ბიჭი და იქაურობას სცილდება, ყველამ ერთ დროულად გააფრინა. ვბურტყუნებ ჩემთვის და ვცდილობ როგორმე ტელეფონით გავანათო იქაურობა.
- სიუპრიზი. მესმის ყვირილის ხმა და უეცრად წამოვიკივლე.
 ააააა რა ჯანდაბა ხდება? ვამბობ გაკვირვებული და განათებულ ადგილს გავჰყურებ სადაც ყველა ჩემი ნათესავი ერთ ადგილას შეკრებილიყვნენ.
- გილოცავ საყვარელო. მეხვევა მამა და შუბლზე მკოცნის.
- გილოცავ, გილოცავ. ახლა ნიტა მოდის და ყველა რიგრიგობით მილოცავს, მე ჯერ კიდევ შოკში მყოფი ერთ ადგილას გაქვავებული ვდგავარ.
- აქეთ წამოდი. მექაჩება ანჩო და ჩემთვის გაურკვეველი მიმართულებით მიმათრევს.
- დაბადების დღეს გილოცავ ჩემო საყვარელო. მესმის ზურგს უკან ბექას ხმა და მეც იქეთკენ ვტრიალდები.
- მადლობა ბექ. მისკენ ვიხედები და ვკოცნი.
- ეს, ეს შენ. ხელში დიდ ვარდების თაიგულს მაწვდის.
- ესეც შენია. მეუბნება გაბანტულ შავ
 mercedes g63 brabus 850-
2016 წლის გამოშვებაზე.
- არ არსებობს. ვამბობ გაოგნებული და ჩემს საიცნებო ავტომობილს შევსცქერი.
- ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა. გახარებული ვეხვევი მას, უეცრად მშორდება და ჩემს წინ მუხლზე დგება.
- იცი არასოდეს ვყოფილვარ რომანტიკოსი, ალბათ ვერც ვერასოდეს გავხდები. უბრალოდ ლექს წაგიკითხავ ისიც არ არის ჩემი დაწერილი. სიცილოთ მეუბნება.

- მინდა გახდე ჩემი შვილის დედა,
მუდამ ჩემი გვერდით მდგომი ქალი.
მინდა მოვკლა შენთან ერთად სევდა,
დავივიწყოთ ერთად ყველა დარდი.

მერე, უკვე ორი შვილის დედა,
უფრო ბევრი სიყვარულის გაცვლით.
ყოველ დილით ვიღვიძებდე შენთან,
უფრო მეტი სიყვარულის სწავლით.

მერე, კიდევ სამი შვილის დედა,
ამ სიმდიდრეს აღმწერიც კი არ ყავს.
მინდა შენი მეგობარიც მერქვას,
ყველაფერი, შენთვის მინდა რაც მაქვს.

გავიზარდოთ ჩვენს შვილებთან ერთად,
და სიცოცხლის გაგრძელებას ვიგრძნობთ.
მადლობა ვთქვათ, ყველაფრისთვის ღმერთთან,
რომ კვლავ ვჩუქნით ჩვენ ერთმანეთს სითბოს.

მერე, ასაკს დაველოდოთ ერთად,
დაგვიძახონ ბებია და ბაბუ.
ვისეირნო ღრმად მოცუხმა შენთან,
ვიხსენბდეთ ერთად ლამაზ წარსულს.

მერე , უკვე დრო რომ მოვა წასვლის,
მიმაცილო შენი ცრემლით ცასთან.
და მიხვდები დრო რომ სწრაფად გარბის,
ახალგაზრდა გაგიცანი ზღვასთან.

არ ვიცი რა ვიგრძენი როდესაც ჯიბიდან ბეჭედი ამოიღო. სიხარული ბედნიერება ყველაფერი ერთად მომაწვა და მის წინ გაქვავებული ვდგევარ, მხოლოდ თვალებიდან ცრემლები მცვივა. მიმდა ვიკივლო თუმცა ვერ ვკივი, მინდა მოვეხვიო თუმცა განძრევა არ შემიძლია.

- თანახმა ხარ გახდე ჩემი ცოლი, იყო დედა ყველა ჩვენი შვილი.
- თანახმა ვარ. ვყვირი ბოლო ხმაზე და ბექას ვეხვევი.
- მიყვარხარ. ჩურჩულოთ მეუბნება.
- მეც მიყვარხარ. მთელი გრძნობით ვკოცნი ტუჩებში, ბედნიერი ვარ ჰო ძალიან ბედნიერი. ესეთი ბედნიერი არასოდეს ვყოფილვარ, ყველა ერთმანეთის მიყოლებით გვილოცავდა.
- იცი კიდევ მაქვს რაღაც. ღიმილით მეუბნება ბექა.
- კიდევ? გაკვირვებული ვეუბნები.
- გახსოვს შარშან დაბადების დღეზე ორი ბილეთი გაჩუქე? მე თანხმობის ნიშნად თავს ვუკრავ.
- იმ დღეს ვთქვი რომ, როცა დრო მოვიდოდა მაგდროს მოგცემდი ამ ბილეთებს, ხოდა უკვე დროა. გულის ჯიბიდან ბილეთებს იღებს ესპანეთის მიმართულებით და ხელში მაწვდის.
- ფრენა ხვალ დილით რვა საათზეა, ზეგ კიდევ ბარსა-რეალის თამაშია. გადავწყვიტე ოცნება აგისრულო და კამპ ნოუს სტადიონზე შენს საყვარელ მატჩს დაესწრო. შოკირებული ვიყავი არ ვიცოდი რა გამეკეთებია, ბოლოს გონს მოვედი და ბედნიერი გადავეხვიე მას. შემდეგ რესტორანში შევედით, ძალიან კარგი დრო გავატარეთ. გვიანი იყო სახლში რომ დავბრუნდით, ჩემი ახალი ავტომობილით. ახალიო ისე ვამბობ ვითონ ძველი მყოლოდა. დილით  უკვე თვითმფრინავში ვიჯექით ორივენი, ჯერ კიდევ ვერ ვიაზრებდი რა ხდებოდა ჩემს ცხოვრებაში. რამოდენიმე საათიანი მგზავრობის შემდეგ თვითმფრინავი ბარსელონაში დაეშვა, ტაქსი გავაჩერეთ და სასტუმროში წავედით. ჩემი ნომრიდა საოცარი ხედი იშლებოდა, ერთმანეთის მიყოლებით ჩამწკრივებული ნავები საოცარი სინქრონში მოძრაობდნენ. მე ოცნება ამიხდა ჩემს საყვარელ ქალაქში, ჩემს საყვარელ მამაკაცთან ერთად, ჩემს საყვარელი გუნდის თამაშს ვესწრები. ვერ ავღცერ რა სიამოვნება მივიღე ამ ყველაფრით. თამაში დასრულდა ჩემი გუნდის გამარჯვებით, ბარსელონას მაისურით ვგულშემატკივრობდი ჩემს გუნდს. ბოლოს ჩემი საყვარელო ფეხბურთელის ჟერარდ პიკეს ავტოგრაფიც მოვიპოვე, ამაზე დიდი ბედნიერება არაფერია. დაღლილები დავბრუნდით ნომერში, რადგანაც უკვე საკმაოდ ახლოს ვიყავით მე და ბექა და რადგანაც თაფლობის თვე გამოგვდიოდა. გაჯიუტებას აზრი აღარ ქონდა და ჩვენ უკვე ერთი მთლიანობა ვიყავით.
- დიდი სიამოვნებით დავრჩებოდი აქ.
სიამოვნებით დაღლილი ვეუბნები ბექას.
- შენთან ერთად ყველაგან ვიცხოვრებ, არ აქვს მნიშვნელობა მთაში თუ ბარში. ბედნიერი მიღიმის ის და უფრო მეკვრის.
თბილიში ორი კვირის შემდეგ დავბრუნდით, ბარსელონაში ყველა კუთხე კუნჭული დავათვალიერე, ბუზსაც არ გაუფრენია ჩემი ნებართვის გარეშე.
თბილისში დაბრუნებულებმა, ჯვარი მალევე დავიწერეთ, ასევე ხელიც  მოვაწერეთ ქორწილი ვიწრო წრეში გადავიხადეთ.
ქორწილის ჩემდეგ ჩვენს ახალ ბუდეში გადავინაცვლეთ, რომელიც ბექამ შეარჩია რათქმაუნდა ჩემი გემოვნებით.
ბექამ იმდენი რამ გამიკეთა, თავს ყველაზე ბედნიერად ვგრძნობდი. მინდოდა მეც გამეკეთებინა მისთვის სიუპრიზი, ამიტომ დახმარებისთვის ჩემს არქიტექტორ ლექტორს მივმართე ისიც დიდი სიამოვნებით დამთანხმდა.
- ბატონო თემურ მინდა საუკეთესო გამოვიდეს.
- ძალიან ლამაზი გამოდის კირა,  დღეს უკვე ყველაფერი მზად არის შეგიძლია წახვიდეთ.
- ძალიან კარგი. ვამბობ აღფრათოვანებული და სახლში ვბრუნდები.
- მოვედი საყვარელო. შესასვლელი კარი როგორც კი გავაღე ბექას დავუძახე, ისიც წამებში ჩემთან გაჩნდა და ჩემს ტუჩებს დაეძგერა.
- სად იყავი? მეუბნება როდესაც ტუჩებს წყდება.
- საქმე მქონდა. ვამბობობ ვითონმც არაფერიო და სააბაზანოში შევდივარ, უკან მალევე გამოვდივარ კმაყოფილო ღიმილით და ბექასთან ერთად სამზარეულოში შევდივარ.
- რაღაც ძალიან ბედნიერი ჩანხარ, რამე ხდება და მიმალავ?  მოჭუტული თველებით მიყურებს ის რაზეც ემეცინება.
- არაფერი. ღიმილით ვამბობ მე და მაცივრის კარს ვხსნი.
- წვენს დალევ. ვეკითხები ბექას და წვენის ორ ჭიქას წინ ვდებ, როდესაც თანხმობას ვიღებ.
- რაღაც უნდა გთხოვო? თავდახრილი ვეუბნები ბექას.
- რახდება? შეშინებული მეუბნება.
- იცი ყაზბეგში ერთი ნათესავი მყავს, დღეს დამირეკა და მითხრა რომ ჩემი დახმარება სჭირდება, მთხოვა რომ დღეს ჩავსულოყავით. ჩემი მსახიობო ნიჭი კარგად გამოვავლინე, რაზეც ჩუმად მეცინება.
- რომელი ნათესავი? გაკვირვებული მეუბნება ის.
- აა შენ არ იცნობ დედაჩემის დეიდაშვილის შვილია. ვცდილობდი არ ჩავჭრილიყავი და დამაჯერებლად მეთქვა ტყუილი.
- რა პრობლემა წავიდეთ. მთანხმდება ის და ბედნიერების ღიმილი მესახება სახეზე.  სახლი მალევე დავტოვეთ და ყაზბეგის გზას დავადექით. მთელი გზა მეღიმებოდა ჩემს ჩანაფიქრზე, ბექა ზოგჯერ გამომხედავდა ხოლმე აინტერესებდა რა იყო ჩემი ღიმილის მიზეზი თუმცა ვდუმდი და არაფერს ვამბობდი. რამოდენიმე საათიანი მგზავრობის შემდეგ ყაზბეგის ერთ-ერთ მთაზე ავედით, სადაც დიდ მწვანე მინდორში მყუდრო ადგილას პატარა ერთსართულიანი სახლი იდგა.
- აქ ცხოვრობს შენი ნათესავი? გაკვირვებული მეუბნება.
- არა არცხოვრობს. ღიმილოთ ვეუბნები მე და მანქანიდან გადმოვდივარ, ეზოს დიდი ჭიშკარი ხმაურით შევხსენი და შიგნით ხევედი.
- კირა რა ხდება? ისევ გაკვირვებული ამბობს ბექა.
- აქ დამელოდე. ბექას ვაჩერებ და სახლის კარს გასაღებს ვარგებ, მალევე იღება კარი და შუქს ვანთებ.
- ახლა შეგიძლია შემოხვიდე. ჩემს თანხმობაზე მალევე შემოდის და თვალები შუბლზე ასდის, როდესაც სახლის ყოველ კუთხეში ჩვენს ფოტოებს ხედავს.
- არ არსებობს. შოკირებული ყვირის.
- ეს, ეს სახლი.
- ეს სახლი დღეიდან ჩვენი სიყვარულის ბუდეა. ხმამაღლა ვამბობ მე და სიხარულისგან ვხტუნავ.
- ძალიან მაგარია. სიხარულს ვერ მალავს..
- ანუ ეს სამი თვე სადღაც რომ დაძვრებოდი ამას გეგმავდი? ახლაღა გაერკვია ჩემს ჩუმ წასვლა მოსვლაზე.
- მინდოდა სიუპრიზი გამეკეთებინა და გადავწყვიტე, ყაზბეგში პატარა სახლი ამეშენებინა ჩვენთვის.
- ყველაზე საუკეათესო მყავხარ.
ბედნიერებით აღსავსე მეხვევა ის და ტუჩებში მკოცნის.
- ორსულად ვარ. ვჩურჩულებ მის ტუჩებთან და აზრზე მოსვლას ვერ ასწრებს ისევ ვკოცნი.
- რა? მალევე მიშორებს და ხმამაღლა ყვირის.
- არ გაგიხარდა? თვალებზე ცრემლები მომაწვა.
- რა სისულელეა ძალიან გამიხარდა, ანუ მე მალე მამა გავხდები? გახარებული ამბობს და უფრო მეკვრის.
- მე კიდევ დედა. ხელებს ვხვევ მეც.
- მიყვარხარ.
- ღმერთამდე და იმის იქითაც. გახარებული ვეუბნები და მის ტუჩებს კიდევ ერთხელ ვაგემოვნებ.


ხალხო გამოფხიზლდით , დაიწყეთ სიყვარულისთვის ბრძოლა ,ნუ გრცხვენიათ მისი გამოხატვის, ნუ ნებდებით პირველივე დაბრკოლებაზე ,ნუ გეზარებათ საყვარელი ადამიანისთვის რამის გაკეთება, ნუ “გიტყდებათ” რომანტიული ადამიანის სტატუსი , ნუ გგონიათ ყველაფერი თავისით მოვა!!!

მე ვიბრძოლე ჩემი სიყვარულისთვის და მინდა თქვენც იბრძოლოთ, ნუ შეუშინდებით ბედნიერებას. ბედნიერება ეს ყველაზე საუკეთესო რამა რაც შეიძლება ცხოვრებაში იგემოთ. მე ბედნიერი ვარ რადგან მყავს ქმარი, რომელიც სიგიჟემდე მიყვარს. ასევე მყავს ჩემი პატარა პრინცესა ელიზაბეტი, რომელოც საოცრად გავს მამამის მხოლოდ თვალები გამოჰყვა ჩემი. მე ყველაფერი მაქვს ბედნიერებისთვის ოჯახი რელზეც სულ ვოცნებობდი, ასევე საყვარელი პროფესია. უნივერსიტეტი რომ დავასრულე მუშაობა ერთ-ერთ დიდ არქიტექტურულ ფირმაში დავიწყე, უკვე ერთერთი წარმატებული არქიტეტქორი ვარ ანჩოსთან ერთად. ანჩოს და ლუკას უკვე ორი შვილი ჰყავთ თემო და თეონა, ორივენი ერთმანეთზე უარესები არიან. სრული საგიჟეთია როდესაც მათ ელიზაბეტიც უერთდება. ბევრი რომ არ გავაგრძელო  მე ძალიან ბედნიერი ვარ ჩემს ოჯახთან ერთად და იგივეს გისურვებთ თქვენც.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი lena lena

რა ვთქვა
ემოციებში ვარ
კირა საოცრებაა
ბექა იდეალურია
აი შენ?
არ ვიცი
იდეალური ხარ <3
მადლობა ამ ისტორიისთვის მადლობა ემოციისთვის <3
საოცარო <3

 



№2 მოდერი gogona migraciidan

lena lena
რა ვთქვა
ემოციებში ვარ
კირა საოცრებაა
ბექა იდეალურია
აი შენ?
არ ვიცი
იდეალური ხარ <3
მადლობა ამ ისტორიისთვის მადლობა ემოციისთვის <3
საოცარო <3


ვაიმეეე როგორ მიხარიხარ ❤
მიხარია რომ მოგეწონა, უბედნიერესი ვარ რომ წაიკითხე. ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა შენ ❤

 



№3 სტუმარი სტუმარი ნათია

ძალიან მომეწონა თქვენი ისტორია , აღფრთოვანებული ვარ ????????ბევრი ისტორია წამიკითხავს მაგრამ ასეთი დახვეწილი შინაარსიანი სულში ჩამწდომი იშვიათად , მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის ????

[quote=სტუმარი ნათია]ძალიან მომეწონა თქვენი ისტორია , აღფრთოვანებული ვარ ,ბევრი ისტორია წამიკითხავს მაგრამ ასეთი დახვეწილი შინაარსიანი სულში ჩამწდომი იშვიათად , მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის : -*

 



№4 მოდერი gogona migraciidan

[quote=სტუმარი ნათია]ძალიან მომეწონა თქვენი ისტორია , აღფრთოვანებული ვარ ????????ბევრი ისტორია წამიკითხავს მაგრამ ასეთი დახვეწილი შინაარსიანი სულში ჩამწდომი იშვიათად , მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის ????

[quote=სტუმარი ნათია]ძალიან მომეწონა თქვენი ისტორია , აღფრთოვანებული ვარ ,ბევრი ისტორია წამიკითხავს მაგრამ ასეთი დახვეწილი შინაარსიანი სულში ჩამწდომი იშვიათად , მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის : -*[/quote]

მადლობა ჩემო კარგო მიხარია რომ მოგეწონათ.
ძალაინ გამაბედნიერეთ თქვენი კომენტარით ❤

 



№5 სტუმარი სტუმარი მწვანეთვალებაგოგო

ჩემო ნინა, მინდა გითხრა რომ მხოლოდ ნახევარი წავიკითხე და შემდეგში დავამთავრებ ბოლომდე.
მე ხომ ვხვდები არა, უმეტესი შენ თავზე რომ იყო?
რა მაგარი გოგო ხარ, შენ თუ იცი?
იცი, ხან მაოცებ კიდევაც!
ვინც არ იცით მეგობრებო ეს გოგონა მიგრაციიდან არის უკარგესი ადამიანი. ყოველთვის გვერდში მიდგას და საუკეთესო რჩევას მაძლევს. ამ გოგოს აქვს ზღვასავით ცისფერი თვალები და ამაცდროულად მოწმენდილი ცა გეგონება ამის ლამაზუკა თვალები.
ჩემო ტკბილო, თბილო და ლამაზო გოგო მინდა გითხრა რომ ძალიან ნიჭიერი ხარ!
გაფასებ რომ ამ შენი ცხოვრების შემდეგ მაინც ძლიერი რჩები ...
მიყვარხარ...
მიყვარხარ...
მიყვარხარ...❤

 



№6 მოდერი gogona migraciidan

სტუმარი მწვანეთვალებაგოგო
ჩემო ნინა, მინდა გითხრა რომ მხოლოდ ნახევარი წავიკითხე და შემდეგში დავამთავრებ ბოლომდე.
მე ხომ ვხვდები არა, უმეტესი შენ თავზე რომ იყო?
რა მაგარი გოგო ხარ, შენ თუ იცი?
იცი, ხან მაოცებ კიდევაც!
ვინც არ იცით მეგობრებო ეს გოგონა მიგრაციიდან არის უკარგესი ადამიანი. ყოველთვის გვერდში მიდგას და საუკეთესო რჩევას მაძლევს. ამ გოგოს აქვს ზღვასავით ცისფერი თვალები და ამაცდროულად მოწმენდილი ცა გეგონება ამის ლამაზუკა თვალები.
ჩემო ტკბილო, თბილო და ლამაზო გოგო მინდა გითხრა რომ ძალიან ნიჭიერი ხარ!
გაფასებ რომ ამ შენი ცხოვრების შემდეგ მაინც ძლიერი რჩები ...
მიყვარხარ...
მიყვარხარ...
მიყვარხარ...❤


ვაიმეე ჩემო სიხარულო ამატირე.
ვაიმე როგორ მიყვარხარ მე შენ როგორ გაღმერთებ.
შენ ხარ ჩემი არვიცი ყველაფერი.
ხომ იცი არა როგორ მიყვარხარ და გაფასებ, შენ რომ არა მე ვერ ვიქნებოდი ესეთი კარგი.
შენ რომ არა ვერ გავიცნობდი მათ რომელებიც ძალიან შემიყვარდა.
და საერთოდ შენ რომ არა მე ვერ მეყოლებოდა ძალიან საყვარელი მეგობარ შენი სახით ❤

 




gogona migraciidan
სტუმარი მწვანეთვალებაგოგო
ჩემო ნინა, მინდა გითხრა რომ მხოლოდ ნახევარი წავიკითხე და შემდეგში დავამთავრებ ბოლომდე.
მე ხომ ვხვდები არა, უმეტესი შენ თავზე რომ იყო?
რა მაგარი გოგო ხარ, შენ თუ იცი?
იცი, ხან მაოცებ კიდევაც!
ვინც არ იცით მეგობრებო ეს გოგონა მიგრაციიდან არის უკარგესი ადამიანი. ყოველთვის გვერდში მიდგას და საუკეთესო რჩევას მაძლევს. ამ გოგოს აქვს ზღვასავით ცისფერი თვალები და ამაცდროულად მოწმენდილი ცა გეგონება ამის ლამაზუკა თვალები.
ჩემო ტკბილო, თბილო და ლამაზო გოგო მინდა გითხრა რომ ძალიან ნიჭიერი ხარ!
გაფასებ რომ ამ შენი ცხოვრების შემდეგ მაინც ძლიერი რჩები ...
მიყვარხარ...
მიყვარხარ...
მიყვარხარ...❤


ვაიმეე ჩემო სიხარულო ამატირე.
ვაიმე როგორ მიყვარხარ მე შენ როგორ გაღმერთებ.
შენ ხარ ჩემი არვიცი ყველაფერი.
ხომ იცი არა როგორ მიყვარხარ და გაფასებ, შენ რომ არა მე ვერ ვიქნებოდი ესეთი კარგი.
შენ რომ არა ვერ გავიცნობდი მათ რომელებიც ძალიან შემიყვარდა.
და საერთოდ შენ რომ არა მე ვერ მეყოლებოდა ძალიან საყვარელი მეგობარ შენი სახით ❤

როგორ მახარებ, ნინა❤
როგორ❤❤
იცი როგორ მესიამოვნა ეს სიტყვები?
❤❤❤❤❤❤❤❤❤

 



№8  offline წევრი N..L

აი არ ვიცი რა ვთქვა გაოცებული დავრჩი. საუკეთესოთა შორის საუკეთესოა.. მალადესს ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ჯერ კიდევ ოვაციების ქვეშ ვარ ... საუკეთესოო ხარრ... ♥♥♥

 



№9 მოდერი gogona migraciidan

N..L
აი არ ვიცი რა ვთქვა გაოცებული დავრჩი. საუკეთესოთა შორის საუკეთესოა.. მალადესს ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ჯერ კიდევ ოვაციების ქვეშ ვარ ... საუკეთესოო ხარრ... ♥♥♥


უღრმესი მადლობა შენ.
შოკში ვარ, ჯერ შენი ესემესით და მერე კომენტარით.
ძალიან დიდი მადლობა არვიცი რავთქვა ❤

 



№10  offline წევრი richirichi

ძალიან შთამბეჭდავი ისტორია.ბრავო...

 



№11 მოდერი gogona migraciidan

richirichi
ძალიან შთამბეჭდავი ისტორია.ბრავო...


მიხარია რომ მოგეწონათ ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent