შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 16] (18+)


4-06-2018, 19:12
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 341

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 16] (18+)

ბოგდანის ტყისპირა სახლი სრულ მდუმარებაში ჩაძირულიყო, მხოლოდ ხანდახან გამოანათებდა ხოლმე ნამგალა მთვარე, რომელიც ზეცის დაგლეჯილი ღრუბლებისგან შეკერილ სამოსში ცურავდა. წყნარი ღამე იდგა, მხოლოდ მწერების ჭრიჭინი და ბუს კივილი არღვევდა ტყის წყვდიადში გამეფებულ სულისშემძვრელ მყუდროებას.
სახლში, პირველ სართულზე, სამზარეულოში მაგიდას მისჯდომოდნენ ბოგდანი, ჯესიკა და მია, რომელიც ჯესიკამ ძლივს დაიყოლია ხვეწნა-მუდარით, რომ ეს ღამე მათ სახლში გაეთია, მიზეზად კი სალემში გამეფებული არასტაბილური და საშიში სიტუაცია მოიყვანა, მიას არ უნდოდა საუკეთესო მეგობრისთვის ეწყენინებინა, ამიტომ დასთანხმდა, რა იცოდა, რომ ჯესიკას ერთი შეხედვით უანგარო თხოვნას სარჩულად მაქციათა კლანის ალფა მგელკაცის მოსაზრება ედო, რომელიც შვილს საიდუმლოდ გაუზიარა, ბოგდანი იმედოვნებდა, რომ მია როგორღაც მოახერხებდა თავის სხეულში ჩასახლებული დემონი ჯადოქრის მართვას, ამ შემთხვევაში კი სალემში მიმდინარე ზებუნებრივ და სისხლიან ომში გამარჯვებულის სასწორი მის მხარეს გადაიხრებოდა, ვინც ყველას დაასწრებდა და ამ უძლიერეს ჯადოქარს თავის ბანაკში გადაიბირებდა, ამიტომ, უპირველეს ყოვლისა, ბოგდანმა მიას ნდობის მოპოვება დაისახა, მან მიზნად დაისახა, რადაც არ უნდა დასჯდომოდა, ეს გოგონა მაქციათა კლანის წევრად ექცია, მას გულში გაცილებით ბნელი და შორსმიმავალი გეგმებიც ჰქონდა, გეგმები, რომლის შესახებ ჯესიკასთან კი არა, თვით კასტორთან-კლანის ბეტა მაქციასთანაც კი არ უსაუბრია. ეს გეგმა, რომელიც ტალიას სახელის გაგონებისთანავე მის გონებაში მყისიერად წარმოიშვა, მია ჯეკსონის მაქციად ქცევა იყო, ეს გეგმა მის მახვილ გონებაში ჯერჯერობით დამუშავების პროცესში იყო, მაგრამ შექმნილ გარემოებათა გათვალისწინებით მხოლოდ ფანტასტიკის სფეროს განეკუთვნებოდა, მიუხედავად ამისა, ბოგდანი ხვდებოდა, რომ მაქციათა კლანი თავისი მრავალსაუკუნოვანი ისტორიის მანძილზე გარდამტეხი მოვლენის წინაშე იდგა, მას-ბოგდანს შეეძლო ერთხელ და სამუდამოდ გადაეწერა ისტორია და მაქციათა კლანი ექცია დომინანტ კლანად მათ შორის, ვინც პირველობისთვის იბრძოდა, თუმცა გეგმას დახვეწა სჭირდებოდა, არავინ იცოდა, არსად ეწერა, არც არავის გაეგონა, რომ ჯადოქრის მაქციად გარდაქმნა შეიძლებოდა ისე, რომ ჯადოქარს ზებუნებრივი ძალები არ დაეკარგა და ერთდროულად ყოფილიყო როგორც ჯადოქარი, ასევე მაქციაც.
ისინი ჩუმად მიირთმევდნენ ლიმნიან ჩაის და ბოგდანს შეჰყურებდნენ, რომელიც უჩვეულოდ ჩაფიქრებულიყო.
- მამა, - მიმართა ჯესიკამ, - მოგვიყევი რამე ტალიას შესახებ, გთხოვ.
მიამაც თხოვნის თვალით შეხედა მეგობრის მამას, რომელსაც შეეძლო ნათელი მოეფინა ამ უჩვეულო რეალობისთვის.
ბოგდანმა ჩაახველა, ჩაის სმა დაამთავრა, სკამზე გადაწვა და სიგარეტს მოუკიდა, კვამლი ბოლქვებად გამოუშვა პირიდან და სივრცეს გაუშტერა თვალი.
- მსოფლიოს ზებუნებრივ ისტორიაში არ არსებობს უფრო ძლევამოსილი და უფრო საშიში არსება, როგორიც ტალიაა, დემონი ჯადოქარი, - დაიწყო ბოგდანმა მცირე ხნის ფიქრის შემდეგ, - მისი განსაკუთრებულობა მდგომარეობს იმაში, რომ მისი ნამდვილი სახე, მისი ნამდვილი სხეული არავის უხილავს, ის შეიძლება ნებისმიერ ადამიანში ჩასახლდეს-ვამპირების გარდა, ალბათ ეს ვამპირთა განსაკუთრებული თვისებაა. ტალია მხოლოდ განსაკუთრებულებს ირჩევს...არავინ იცის, რომელი საუკუნიდან იწყება მისი ისტორია, ის მხოლოდ ლეგენდებში არსებობს და დრო და დრო ჩნდება სხვადასხვა სხეულებში, პირადად მე ის არასდროს მინახავს სხვა ადამიანში განსხეულებული, მხოლოდ მაშინ მივხვდი, ლუციუსმა მისი სახელი რომ ახსენა. არ ვიცი, რა აკავშირებს მასთან ლუციუსს და ფაქტია, რომ არც თუ კარგი მოგონებები აქვს, მაგრამ ახლა მთავარი ისაა, რომ ტალია აქ არის, სალემში, და ჩვენ არ ვიცით, კვლავ როდის შეგვახსენებს თავს, - ბოგდანმა მიას გახედა.
გოგონა უსიამოვნოდ შეიშმუშნა სკამზე.
- სულ ეს არის, რაც ტალიაზე ვიცით? - იკითხა ჯესიკამ.
- კიდევ არის რაღაც-რაღაცეები, - უპასუხა ბოგდანმა, - მაგალითად, ლეგენდებში მოხსენიებულია მისი საოცარი ძალები, მას შეუძლია გონების არევა, ადამიანისთვის თვითმკვლელობის შთაგონება, გონების ძალით ნებისმიერი კონკრეტული არსების ნებისმიერ წერტილში პოვნა და ეს მხოლოდ არასრული ჩამონათვალია მისი უნარების, რასაც ლეგენდები მოგვითხრობს..
მია მამა-შვილის საუბარს ყურადღებით უსმენდა და ნელ-ნელა აცნობიერებდა ყველაფერს.
- ანუ მე დემონი ჩამისახლდა? - იკითხა ბოლოს.
- მთლად ასეც არ არის, - ბოგდანი შეყოვნდა, - ჯერ არ ვიცით ის შენში რამდენად იჩენს თავს.
- გასაგებია, - გოგონა ჩაფიქრდა.
- იცი... მინდა ამ შემთხვევის გამო მადლობა გადაგიხადო, - უხერხულად თქვა ბოგდანმა, - ვაღიარებ, ასე არ უნდა მოვქცეულიყავი..
- ჩავთვალოთ, რომ ყველაფერი გარკვეულია, - გაიღიმა მიამ და წამოდგა, - ჯეს, ხომ არ დაგავიწყდა, რომ ხვალ კოლეჯში ვართ წასასვლელები?
- ეგ სულ დამავიწყდა, - წამოფრინდა ჯესიკა, - მამა, ჩვენ უნდა დავიძინოთ.
- კარგი, კარგი, - უბრალოდ დაეთანხმა ბოგდანი და ხელით ანიშნა, შეგიძლიათ დასაძინებლად წახვიდეთო.
გოგონების წასვლის შემდეგ ბოგდანმა სიგარეტს ახალ სიგარეტს მოუკიდა, გარეთ გავიდა და კიბეებზე ჩამოჯდა, ტყეს გახედა.
- კასტორ, ჩუმად მოპარვა საჭირო არ არის, - თქვა მან, როდესაც ზურგსუკან სუსტი ფაჩუნის ხმა გაიგონა.
კასტორმა ჩაიცინა და გვერდით ჩამოუჯდა ალფა მაქციას.
- მინდოდა მეთქვა, რომ...
- დამნაშავე არ ხარ, - გააწყვეტინა ბოგდანმა, - ყოველ წამს ჩემს გვერდით ვერ იქნები, შენც გყავს ოჯახი.
კასტორს აღარაფერი უთქვია, თავი დაუქნია და კიბის მოაჯირს მიეყრდნო...


*****


კოვაქსი მედგრად უწევდა წინააღმდეგობას კონორს, მაგრამ მისი გამოფიტული სხეული და გონება ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ ემორჩილებოდა წითელკანიან პირველყოფილს. ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს ვიღაც მისი ტვინის გარშემო აშენებული მტკიცე კედლის გარღვევას ცდილობდა.
კონორს შუბლზე ოფლის მსხვილის წვეთები დააჯდა, რომლებიც საფეთქლების გავლით ლოყებს ჩამოუყვა.
კოვაქსს თვალები თავისდაუნებურად დაეხუჭა, მიუხედავად იმისა, რომ მთელი არსებით ცდილობდა შეწინააღმდეგებას, უეცრად იგრძნო, რომ თითქოს საკუთარ სხეულს გამოეყო და საშინელი სისწრაფით აიჭრა მაღლა, ზეცაში...
კონორი კედელზე მიჯაჭვულ პირველყოფილს მოშორდა და მაგიდასთან დაბრუნდა, ორივე ხელით დაეყრდნო და საიდუმლო საბჭოს წევრებს თვალი მოავლო.
- ბატონებო, შთაგონება მოხსნილია, - თქვა მან, - ძალიან მალე პირველ შედეგებს უნდა ველოდოთ.
საიდუმლო საბჭოს წევრებმა მოწონებით დააქნიეს თავები, მაგრამ მაინც შიშით და სიფრთხილით შეჰყურებდნენ კოვაქსს, რომელსაც უცნაური გამომეტყველება ჰქონდა, სადღაც სივრცეში იყურებოდა ისეთი ადამიანის თვალებით, რომელიც საოცარ ორჭოფობაშია ჩავარდნილი, მის გონებაში ამჟამინდელი რეალობა და სრულიად ახალი წარსული ებრძოდა ერთმანეთს, საკუთარი თვალით იხილა გაბრიელის მიერ საკუთარი მეუღლის მკვლელობის სცენა, როგორ აწამებდნენ, დასცინოდნენ, სულში აფურთხებდნენ და ამ ყველაფერს მხოლოდ ერთი რამის-პრიმუმთა კლანის სახელით აკეთებდნენ, მაგრამ ერთადერთი რამ, რამაც ამ მოგონებების გახსენების დროს სიამოვნება მოჰგვარა კოვაქსს, იყო ის, რომ ვერსად დაინახა ლუციუსის და მარკუსის დანაშაულის კვალი, ლუციუსის დადანაშაულება მხოლოდ ერთ რამეში შეიძლებოდა, მას შეეძლო კოვაქსის ტანჯვისთვის ხელი შეეშალა, მაგრამ რატომღაც არასდროს გაუკეთებია ეს, მარკუსი კი ძალიან იშვიათად ჩნდებოდა მის გონებაში ფილმის კადრებივით გაელვებულ მოგონებებში.
- აბა, - ღიმილით თქვა კონორმა და კოვაქსს მიუახლოვდა, - შენი ყველა მოგონება, ყველა გრძნობა, ყველა ემოცია თავისუფალია...
კოვაქსმა წყვდიადივით შავი თვალები დაჟინებით მიაპყრო.
- ვიცი, რომ ეს არც ისე ადვილია, - განაგრძო კონორმა, - მაგრამ ახლა შენ სიმართლე იცი შენი წარსულის შესახებ და შეგიძლია როგორც თავად გსურს, ისე მოიქცე, - კონორი საიდუმლო საბჭოს მიუბრუნდა, - ახლავე დატოვეთ აქაურობა, მე მას გავათავისუფლებ.
საიდუმლო საბჭოს წევრებმა ერთხმად მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ არ ღირდა ორ პირველყოფილთან ერთად ერთ ოთახში ყოფნა და როდესაც ბოლო მათგანმა შეკრების ადგილი დატოვა, კონორი კვლავ კოვაქსს მიუბრუნდა, ამჯერად ხელში სისხლის პაკეტი ეჭირა, თავი მოხსნა და კოვაქსს ნახევრად გაღებულ პირში ჩაასხა, შავგვრემანმა პირველყოფილმა უძლიერესი ნეტარება იგრძნო, ნეტარება ადამიანისა, რომელსაც სამი დღეა წყალი არ დაულევია და წყურვილი სტანჯავს, მან სულმოუთქმელად გამოსცალა პირველი პაკეტი და კონორის მიერ მიწვდილ მეორე პაკეტს დააცხრა ალესილი ეშვებით.
კონორი უხმოდ უყურებდა, თანდათანობით როგორ მოდიოდა ენერგიაზე კოვაქსი, და როდესაც მან მეორე პაკეტიც ბოლომდე გამოწურა, თვალებში ჩვეული თვითკმაყოფილება ჩაუდგა და სიამოვნებით მოიწმინდა ენით გასისხლიანებული ტუჩები.
- სად მიდიხარ? - მიმართა კონორს, რომელიც უკბე წასასვლელად გამზადებული იდგა კიბესთან.
- გეგონა მე თვითონ მოგხსნიდი ჯაჭვებს? - დამცინავად მიუგო კონორმა, - მთლად ასეც არ მომძულებია საკუთარი სიცოცხლე, თან ჩვენს შორის ჯერ ისევ მტრობაა.
კოვაქსმა ბოროტად დაიღრინა, მაგრამ არაფერი უთქვია, კონორი მართალი იყო, მიუხედავად მეხსიერების დაბრუნებისა, ის მისი მტრების სიაში კვლავ საპატიო ადგილს იკავებდა, რა თქმა უნდა, გაბრიელის შემდეგ.
- ახლა ამ ჯაჭვების გაწყვეტა არ გაგიჭირდება, - მიუთითა ჯაჭვებზე, - მხოლოდ ცოტაოდენი ძალის დაძაბვაა საჭირო, - კონორმა თავი დაუკრა და სწრაფად ჩაირბინა კიბეები, კარის გამოღება დააპირა, მაგრამ ზუსტად იმ წამს საშინელი ძალის მოქმედებით კარი ანჯამებიდან ამოვარდა, კონორს დაეტაკა და ძირს დასცა.
ოთახში ნელი ნაბიჯით შემოვიდა მაღალი, ჟღალწვერა მამაკაცი, რომლის თვალები სისხლის ტბებს დამსგავსებოდა, შუაში მანათობელი თეთრი წერტილებით, ყრუდ იღრინებოდა და ღრენის დროს საზარელი, წამახული ეშვები მოუჩანდა.
მეორე სართულიდან ლითონის ჟღრიალის და ლეწვის ხმა მოისმა, მაგრამ ლუციუსს ამისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, ის დარწმუნებული იყო, რომ კოვაქსი ცოცხალი აღარ იყო, ამიტომ მთელი კონცენტრაცია კონორზე ჰქონდა გადატანილი.
- გამარჯობა, კონორ! - მან ბოროტი ღიმილით ჩამოისვა ჟღალ წვერზე ხელი.
კონორს მონადირის ინსტინქტებმა სძლია, ელვის სისწრაფით წამოხტა ფეხზე, წამიერად მოახდინა გარდასახვა და ახლა ყრუ ღმუილით მისჩერებოდა ქერა პირველყოფილს.
ლუციუსმა იცოდა, რაოდენ მზაკვარი და გამჭრიახი გონების იყო ვამპირებზე მონადირე წითელკანიანი პირველყოფილი და იცოდა, ბრძოლაში რამხელა გამოცდილება გააჩნდა, ამიტომ პირდაპირ არ შეუტევია.
- სანამ მოგკლავ, - ღიმილით მიმართა ლუციუსმა კონორს, - ბოლო სიტყვის თქმა ხომ არ გსურს?
- მომკლავ? პრიმუმთა კლანის სახელით ხომ?
- რა თქმა უნდა, - ჩაიცინა ლუციუსმა.
- ხომ არ შეგახსენო, რომ მე დიდი ხანია შენი და მარკუსის წყალობით ამ კლანში აღარ ვირიცხები? - ასევე ირონიულად მიუგო კონორმა.
ლუციუსი შეყოვნდა, ჟღალი წვერი მოიწიწკნა.
- ეს არაფერს ცვლის, - თქვა მან.
- რა თქმა უნდა, ეს პრიმუმთა უმაღლეს საბჭოს სურს ხომ? ყოველთვის გაბრიელის ფინია ძაღლი იყავი, ლუციუს.
ლუციუსი გააოცა კონორის ასეთმა სითამამემ, ერთხანს მეტყველების უნარი დაკარგა.
- მე შენ მოგკლავ, - დაიღრინა კონორმა და წელში ოდნავ მოიხარა, ეშვები გააელვა.
- წარმატებებს გისურვებ, - დამცინავად მიუგო ლუციუსმა, ქურთუკის შიდა ჯიბიდან წითლად მოვერცხლილი სარი ამოიღო და კონორს საშინელი ღიმილით გაუღიმა.
ამ დროს გვერდიდან ხმაური გაისმა, რაღაც მძიმე ტყვიასავით სწრაფად დაეტაკა ლუციუსს მხარში, კედლისკენ მოისროლა და იმავდროულად ქერა ვამპირის ყურს ძალიან ნაცნობი ხმა მისწვდა.
- აქედან წადი, კონორ, ამ ერთხელ გაგიშვებ და შენთან ვალში აღარ ვიქნები.
კონორმა თავი დაუქნია და სწრაფი მოძრაობით გაქრა გამოღებულ კარში.
ლუციუსი წამოდგა და გაკვირვებული მიაშტერდა შავგვრემან უკვდავს, რომელსაც ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინებინა, კედელზე მიყრდნობილიყო და ცივი მზერით ადევნებდა თვალს.
- კოვაქს....რა ჯანდაბა ხდება? - ლუციუსი წელში გაიმართა, ის ბუნებრივია, კოვაქსს მტრად არ მიიჩნევდა, ამიტომ აუჩქარებლად შეინახა სარი.
- რას გულისხმობ? - ჩვეული ცინიკური ტონით დასვა შეკითხვა კოვაქსმა.
- რატომ გაუშვი? - ბრაზით დაუბრუნა შეკითხვა ლუციუსმა.
კოვაქსმა ჩაიცინა, ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო და ნელა გაიარ-გამოიარა ოთახში.
- ჩემს შესახებ რა იცი ლუციუს?
ლუციუსს გაუკვირდა ასეთი უცნაური შეკითხვა, მაგრამ პასუხის გაცემა არ უჩქარია, დაფიქრდა, კოვაქსი კონორმა მოიტაცა, მაგრამ რატომღაც არ მოკლა, პირიქით, კოვაქსმა კონორი უეჭველი სიკვდილისგან იხსნა, ანუ რა გამოვიდა? კოვაქსი სიცოცხლით იყო დავალებული კონორისგან? რა მოხდა იმ სამდღიან მონაკვეთში, რაც კოვაქსი დაკარგული იყო? აშკარა იყო, რომ კონორმა რაღაც ისეთი მოიმოქმედა, კოვაქსის სიმპათია დაიმსახურა.
- შენ მრავალი საუკუნეა გიცნობ, - დაგვიანებით გასცა პასუხი ლუციუსმა, - ზოგჯერ ერთად ვიყავით, ზოგჯერ ერთმანეთის მოკვლაც გვინდოდა...
- ამას არ გეკითხები, - კოვაქსი ნელა მიუახლოვდა ლუცოუსს და თვალებში ჩახედა, - ლუციუს...შენ ხომ მიცნობდი, სანამ მე პირველყოფილი გავხდებოდი?
- მე...
- მე ყველაფერი გავიხსენე, - შეაწყვეტინა კოვაქსმა, კვლავ ჯიბეებში ჩაიწყო ხელები და ფანჯარას მიუახლოვდა, - ამაში კონორი დამეხმარა, მან თქვენი ნამდვილი სახე დამანახა.
ლუციუსმა კოვაქსის ხმაში მუქარის შემცველი ტონალობა დაიჭირა და დაიძაბა.
- კოვაქს, მას ნუ ენდობი.
- რატომ? - შემობრუნდა კოვაქსი, - მან ნათანიელის შთაგონება მომხსნა და ყველაფერი გამახსენდა..
- რა? - პირი ღია დარჩა ლუციუსს, ამას აშკარად არ ელოდა.
- მან ნათანიელის მიერ წაშლილი მეხსიერება აღმიდგინა, ლუციუს, - გაიმეორა კოვაქსმა და ბოროტი მზერით გამოხედა, - მე ყველაფერი გამახსენდა, გაბრიელმა მე ცოლ-შვილი დამიხოცა, უამრავი ადამიანის და არაადამიანის მკვლელობა მაიძულა, მან დედაჩემის მკვლელობა მაიძულა, მან ადამიანური სახე დამაკარგვინა, მონსტრად და სისხლისმსმელ ურჩხულად ჩამომაყალიბა, - ყვირილით დაასრულა კოვაქსმა და კვლავ ლუციუსს მიუახლოვდა.
ლუციუსი უხმოდ ადევნებდა თვალს.
- ახლა ერთი რამ მაინტერესებს, - განაგრძო კოვაქსმა, - შენ ხომ იცოდი ჩემი წარსულის შესახებ, ლუციუს, რატომ არ შეუშალე ხელი გაბრიელს ჩემს განადგურებაში?
ლუციუსმა ისე გააქნია თავი, თითქოს უკვირდა, ასეთ მარტივ ჭეშმარიტებას რატომ ვერ ხვდება კოვაქსიო.
- ის ხომ გაბრიელია, კლანის მეთაურია...
კოვაქსმა გადაიხარხარა, შემდეგ სწრაფად დასერიოზულდა, თვალები მოწკურა, სახე გაუბოროტდა და თითი გაიშვირა ლუციუსისკენ.
- იცი რას ვიტყვი, ლუციუს? კლანის დედაც.. გაბრიელის დედაც... შენი დედაც... - მან კბილები გაახრჭიალა, შებრუნდა და სახლიდან გავიდა.
ლუციუსმა ელვისებური მოძრაობა გააკეთა, წინ გადაუდგა და მკერდზე ხელი მიაბჯინა.
- მოიცა... ასე ვერ წახვალ.
- რატომ? - ჩაეკითხა კოვაქსი, - მე თქვენი სათამაშო არ ვარ, ლუციუს, მე თავისუფალი ნება გამაჩნია...ნუ ცდილობ ყველაფრის გამოსწორებას, ამის შესაძლებლობა დიდი ხნის წინ დაკარგე, ასე რომ, ჩამომეცალე და მიფრთხილდი, - მან სწრაფი მოძრაობით ხელი განზე გააწევინა ლუციუსს და მოჩვენებასავით გაქრა თვალთახედვის არედან...
ლუციუსმა ჯიბეში სწრაფად მოიძია ტელეფონი, ნომერი აკრიფა და მოუთმენლად მოიწიწკნა წვერი, რამდენიმე ზუმერის შემდეგ უპასუხეს.
- მე შენთან ლაპარაკი დავამთავრე, - უკმაყოფილოდ გაისმა კოვაქსის ხმა.
- ვიცი. რაღაცის თქმა დამავიწყდა.
- აღარ მაინტერესებს, ლუციუს.
- ვფიქრობ, დაგაინტერესებს.
ამ სიტყვებს დუმილი მოჰყვა.
- აბა? - ჩაეკითხა ლუციუსი.
- თქვი.
- ტალია დაბრუნდა, - სწრაფად მოსხიპა ლუციუსმა და კოვაქსის რეაქციას დაელოდა, რეაქცია კი ისეთი იყო, როგორსაც ფიქრობდა.
ამ სახელის გაგონებას რამდენიმეწუთიანი დუმილი მოჰყვა შავგვრემანი უკვდავის მხრიდან.
- რას ამბობ...
- სიმართლეს გეუბნები.
- გმადლობ. და რატომ მეუბნები?
- იცი... - ლუციუსი შეყოვნდა, - ვიცი ვისთანაც მიდიხარ.
- მერე შენ რა? - უხეშად გაისმა ტელეფონში.
- მინდოდა გამეფრთხილებინე, მოკლედ... ტალია მის ჯეკსონის სხეულშია.
ტელეფონის მეორე მხრიდან კბილების ხრჭიალი და აჩქარებული სუნთქვა მოისმა.
- ჯანდაბა, ლუციუს..
- ასეა, - მიუგო ლუციუსმა, - ფრთხილად იყავი და...თუ დახმარება დაგჭირდება, იცი სადაც უნდა მნახო.
კოვაქსს არაფერი უპასუხია, ტელეფონი გაითიშა.
ლუციუსმა მობილური ჯიბეში ჩაიცურა და ჭიშკარს მიაშურა, არ შეუმჩნევია სახლის სახურავზე მდგარი მაღალი მამაკაცი, უკან გადავარცხნილი ქერა თმით და ზურმუხტივით მწვანე თვალებით, რომელიც მოჭუტული თვალებით აკვირდებოდა, შემდეგ ტელეფონი ყურთან მიიდო და როდესაც ზარი გავიდა, ფართოდ გაიღიმა.
- გამარჯობა, რებეკა...
- გაბრიელ..скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 წევრი mirandaa31

აი ეს მესმის. რეები ხდება.. გაბრიელი.. ახლა რებეკასთან რაღა უნდა მაგ კაცს. კოვაქს და ლუციუსს რა გადახდათ ძაან მაინტერესებს ასე რომ აშინებთ ტალიას სახელი.
მოკლედ მაგარია ❤️
შენ ხარ ძალიან მაგარი ❤️ საუკეთესო ხარ ❤️
უნიჭიერესი ❤️
მალე გელდები ახალი თავით ❤️
--------------------
ხელმოწერა

 



№2  offline აქტიური მკითხველი La-Na

რაც შენს ისტორიას ვკითხულობ სულ მინდოდა მეკითხა წერა ახლა დაიწყე?ანუ ახალბედა ხარ თუ დიდი ხანია წერ?
რაც შეეხება ისტორიას რა უნდა ვთქვა იმის მეტი რომ ძალიან კარგი თავი იყო.გამიხარდა რომ ლუციუსის მოკვლა არ დააპირა.ახალი გმირიც გვყავს ტალიას სახით.უფრო და უფრო საინტერესო ხდება ეს ისტორია და ძალიან მომწონს.

ძაან არ მინდა ეს სამეული ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ.
--------------------
ლანა

 



№3 სტუმარი eli

ძალიან საინტერესო არის , კოვაქსი ჩემი საყვარელი პერსინაჟია. იმედია შემდეგი თავი მალე იქნება.

 



№4  offline წევრი ჰაიკო

mirandaa31
აი ეს მესმის. რეები ხდება.. გაბრიელი.. ახლა რებეკასთან რაღა უნდა მაგ კაცს. კოვაქს და ლუციუსს რა გადახდათ ძაან მაინტერესებს ასე რომ აშინებთ ტალიას სახელი.
მოკლედ მაგარია ❤️
შენ ხარ ძალიან მაგარი ❤️ საუკეთესო ხარ ❤️
უნიჭიერესი ❤️
მალე გელდები ახალი თავით ❤️

მადლობა, მეტი რა მეთქმის :)

La-Na
რაც შენს ისტორიას ვკითხულობ სულ მინდოდა მეკითხა წერა ახლა დაიწყე?ანუ ახალბედა ხარ თუ დიდი ხანია წერ?
რაც შეეხება ისტორიას რა უნდა ვთქვა იმის მეტი რომ ძალიან კარგი თავი იყო.გამიხარდა რომ ლუციუსის მოკვლა არ დააპირა.ახალი გმირიც გვყავს ტალიას სახით.უფრო და უფრო საინტერესო ხდება ეს ისტორია და ძალიან მომწონს.

ძაან არ მინდა ეს სამეული ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ.

პირველი ისტორიაა ლანა.

eli
ძალიან საინტერესო არის , კოვაქსი ჩემი საყვარელი პერსინაჟია. იმედია შემდეგი თავი მალე იქნება.

ალბათ ხვალ იქნება მომდევნო თავი, ყოველდღე ვეღარ ვდებ, რაღაც საქმეები მაქვს.
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent