შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 17] (18+)


6-06-2018, 17:29
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 329

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 17] (18+)

მია ჯეკსონი ქვეცნობიერად ხვდებოდა, რომ მაქციათა კლანის ლიდერს მის მიმართ არ გააჩნდა მაინცდამაინც წრფელი ზრახვები, მაგრამ შექმნილი სიტუაციიდან მხოლოდ ერთ გამოსავალს ხედავდა-ეს იყო ლოდინი. ფიქრობდა კოვაქსზეც, ხვდებოდა, რომ შავგვრემანი პირველყოფილი მის მიმართ არ იყო გულგრილი, მაგრამ ვერ ხვდებოდა, რა აბრკოლებდა მას ამ გრძნობის გამოხატვაში, ამას მის პირქუშ ხასიათს მიაწერდა, თუნდაც კოვაქსს მასთან საკუთარ გრძნობებზე ელაპარაკა, მია ფიქრობდა, რომ მისი პასუხი ერთმნიშვნელოვნად უარყოფითი იქნებოდა, ფიქრობდა, რომ მის გულში მხოლოდ ერთი ადამიანის სიყვარული ეტეოდა და რომ ეს ადგილი არ იყო ვაკანტური, თანაც ვერ წარმოედგინა, მარკის მიმართ მის სიყვარულს ვინმე სხვისი სიყვარული თუ ჩაანაცვლებდა, თავს სამუდამოდ უბედურად თვლიდა, მაგრამ მარკის დაბრუნების იმედს მაინც არ კარგავდა, როგორც რებეკასთან საუბრისას გაარკვია, პირველყოფილის დაძინება და მარკის გამოღვიძება სრულიად ფანტასტიკის სფეროს განეკუთვნებოდა, თუმცა სრულიად მოულოდნელად გაირკვა, რომ მია რებეკასავით ძლიერი ჯადოქარი კი არ იყო, არამედ გაცილებით სხვა, უძლიერესი უნარების მქონე ზებუნებრივი არსება, რომლის სახელის გაგონებაზეც მინიმუმ უსიამოვნო შეგრძნება ეუფლებოდათ როგორც მაქციათა, ასევე ვამპირთა სამყაროს წარმომადგენლებს და თვით უძლიერეს პირველყოფილებსაც კი. იქნებ ამ ძალის დამორჩილებით და სათავისოდ გამოყენებით მარკის დაბრუნება შესძლებოდა? ამ კითხვაზე პასუხის გასაცემად მას მინიმუმ ლუციუსთან საუბარი სჭირდებოდა, ხოლო ლუციუსთან საუბარი რომ უკვე განსაკუთრებულ სირთულეს წარმოადგენდა, საკუთარი თვალით იხილა.
მიამ ამდენი ფიქრისგან ატკივებული თავი გააქნია, ფანჯრის რაფიდან ჩამოხტა, სადაც მყუდროდ მოკალათებული ცხელ შოკოლადს შეექცეოდა ხოლმე და სამზარეულოში შევიდა, ის იყო, ფინჯანი სარეცხ ნიჟარაში მოათავსა, რომ კარის ზარმა მელოდიური ხმა გამოსცა. გოგონას გაუკვირდა, ასე გვიან ვინ უნდა იყოსო, შეეძლო ყურადღება არ მიექცია, მაგრამ მასპინძლობის და თავაზიანობის საყოველთაოდ დადგენილ წესებს ვერ უღალატა და კარს მიაშურა, სადაც ბოლო დღეებში გადატანილი ემოციების მიუხედავად, კიდევ უფრო გასაოცარი რამ ელოდა.
კართან ზურგზე ხელებდაწყობილი და უჩვეულოდ დაძაბული იდგა ის, ვის ნახვასაც საკუთარი სახლის ზღურბლთან ყველაზე ნაკლებად მოელოდა, ის საოცრად ფრთხილი მზერით უყურებდა, სმენა გაემახვილებინა და სახლის ყოველი კუთხე-კუნჭულიდან მომავალ ხმებს მახვილი სმენით აყურადებდა, როგორც ყოველთვის, უზადოდ გამოიყურებოდა, და მოულოდნელად გოგონამ აღმოაჩინა, რომ... ვითომ ასე ძალიან მონატრებოდა ეს ცინიკური უკვდავი?
- კოვაქს...
ვამპირმა უხმოდ დაუქნია თავი და გაფაციცებული მზერით მის ზურგსუკან მდებარე ოთახის შიდა სივრცე სწრაფი მზერით შეათვალიერა.
- გამარჯობა, - მიესალმა უემოციო მზერით.
- შენ...
- მე ისეთი ცოცხალი ვარ, როგორც არასდროს, - გაიღიმა უკვდავმა, მაგრამ ეს ღიმილი რატომღაც არ ჰგავდა ღიმილს, უფრო შეიძლებოდა დაძაბულობისგან გამოწვეული ნერვული მიმიკა დაგერქმიათ.
- ლუციუსმა გადაგარჩინა?
- ლუციუსმა? - კოვაქსმა უხეშად ჩაიქირქილა და გამომწვევი მზერით შეათვალიერა გოგონა, - არ შემიპატიჟებ?
- იცი...
- ცნობისთვის, უცხო სახლის შელოცვა ვამპირებზე მოქმედებს, მაგრამ არა პირველყოფილებზე , - თვალები მოწკურა უკვდავმა, - არც ნიორი და არც ჯვარცმა.
მიას გულში გაეცინა, კოვაქსმა არასწორად გაიგო მისი მოქმედება.
- შემოდი, - გოგონამ გზა დაუთმო ვამპირს და როდესაც მან მისაღებ ოთახში შემოაბიჯა, კარი დაკეტა და უკან გაჰყვა.
კოვაქსი მისაღები ოთახის ცენტრში ძეგლივით გაშეშებული იდგა, სმენა უკიდურესად გაემახვილებინა და მეორე სართულთან დამაკავშირებელ შიდა კიბეს დაძაბული მზერით უთვალთვალებდა.
- აქ ჩემს გარდა არავინაა, - მიამ ჯინსის ჯიბეებში ჩაიყო ხელები და კედელს მიეყრდნო.
კოვაქსმა უხმოდ დაუქნია თავი, შემდეგ მოეშვა და შემობრუნდა, ამჯერად თვალებში ჩვეული, ირონიული გამომეტყველება ჩასდგომოდა.
- შეიძლება დავჯდე?
- რა თქმა უნდა, - გოგონამ სავარძელზე მიუთითა, - შემიძლია რამე შემოგთავაზო...
- მაინც რა? - ღიმილით ჰკითხა უკვდავმა და მწველი მზერით მიაჩერდა, მიას რომელიღაც წიგნში ამოკითხული ფრაზა გაახსენდა, "ჯანდაბა, მან მე თვალებით გამაშიშვლა".
- მაგალითად, კოკა-კოლა, ლუდი, ვისკი, - დამცინავად გაუღიმა გოგონამაც, - სამწუხაროდ, სისხლი გამოგველია.
კოვაქსმა მკვეთრად ჩაიცინა და ხელი კოსტიუმის შიგნით ჩააცურა.
- აქ არ ვეწევით.
- ჰო, რა თქმა უნდა, - კოვაქსს ხელი გაუშეშდა.
- აბა, რას დალევ? - ჰკითხა გოგონამ.
- მმმ...შენი გემოვნებით შემირჩიე, - შემპარავი ღიმილით მიუგო ვამპირმა.
- კარგი, - გოგონა სამზარეულოში გაუჩინარდა, შემდეგ სწრაფად დაბრუნდა უკან ფაიფურის ჭიქით ხელში.
- გმადლობ თავაზიანობისთვის, - კოვაქსმა ფინჯანი ჩამოართვა, მოსვა და მაშინვე გაკვირვებული ჩააშტერდა ფინჯანში მოლიცლიცე გამჭვირვალე სითხეს.
- ჰმ... ეს...
- ონკანის წყალი, - დამცინავად გაუღიმა გოგონამ, - ჩემს გემოვნებას სრულად აკმაყოფილებს.
- ჰო, - კოვაქსმა ჩაახველა, ფინჯანი ფრთხილად დადგა დივანთან მიდგმულ ჟურნალების დაბალ, შუშის მაგიდაზე და მიას წყვდიადივით შავი თვალებით შეხედა.
რამდენიმე წუთი გავიდა.
- ლამაზი ვარ?
კოვაქსი უკიდურესად გააოცა ასეთმა შეკითხვამ, მაგრამ შინაგან ბუნებას არ უღალატა.
- ვისთვის როგორ, - ცინიკურად უპასუხა.
- აბა ასეთი მზერით რატომ მიყურებ? - გოგონაც ირონიით იღიმებოდა.
- ვფიქრობ, შეკითხვა როგორი ფორმით დაგისვა.
- მეგონა ვამპირები სწრაფად ფიქრობდით, - ეშმაკურად თქვა გოგონამ, - ასე იმიტომ მიყურებ, რომ გაინტერესებს ამ მომენტში ტალია მაკონტროლებს თუ არა?
კოვაქსი კიდევ ერთხელ გააოცა გოგონას მიხვედრილობამ.
- ჰო, - გასცა პასუხი.
- არა, - მიუგო გოგონამ, - რაც ბოგდანი ვიხსენი ლუციუსის კლანჭებისგან, მას მერე არ გამოჩენილა.
- ნამდვილად?
- ნამდვილად, - დაუდასტურა გოგონამ, - ვინ არის ასეთი ეს ტალია, ასე რომ უფრთხით ყველა?
კოვაქსს არ უპასუხია, წამოდგა, ოთახში გაიარ-გამოიარა, შემდეგ წიგნების თაროსთან შესდგა, რომელსაც მთელი კედელი ეკავა იატაკიდან ჭერამდე.
- ერნესტ ჰემინგუეი, ჩარლზ დიკენსი, მაინ რიდი, ჯეკ ლონდონი...კარგი გემოვნება გქონია.
- მადლობა, - უბრალოდ თქვა გოგონამ და სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო მკერდზე ხელებგადაჭდობილი.
კოვაქსი კი უხმოდ ათვალიერებდა წიგნებს, შემდეგ ერთ-ერთი გადმოიღო, რომელშიც სანიშნე იდო, გადაშალა და დააკვირდა.
- ლუციფერი, - ამოიკითხა მან, - სიტყვასიტყვით ნიშნავს განთიადის ვარსკვლავს, მისი სახეცვლილებაა ლათინური სახელი "ლუციუსი", გამოიყენებოდა ძველ რომში, საბერძნეთში... - მან თვალებმოჭუტულმა გამოხედა გოგონას, - ჰმ...შენ რა, ჩვენი კვლევით დაკავდი?
- რატომაც არა, ხომ უნდა ვიცოდე, რას წარმოადგენთ, - მიუგო გოგონამ, - კოვაქს, არ გინდა მითხრა, აქ რას აკეთებ?
ვამპირმა წიგნი სწრაფად დახურა, საკუთარ ადგილზე დააბრუნა და შემობრუნდა.
- მაინტერესებს, შეიძლება თუ არა შენს სხეულში ჩასახლებული დემონის კონტროლი.
- რატომ გაინტერესებს?
- მისი აქ ყოფნა, მითუმეტეს შენში, არავის აწყობს.
- ვითომ? - გაიკვირვა გოგონამ, - რატომღაც მომეჩვენა, რომ ვიღაც-ვიღაცეებს აწყობთ.
- ვის, ბოგდანს?
- თუნდაც, - დაუდასტურა კოვაქსმა.
- მომისმინე, - გოგონა სავარძელზე ჩამოჯდა, - მინდა ჩემი პოზიცია დავაფიქსირო, თქვენს ომში მე არ ვერევი, თუ საფრთხე ჩემთვის ძვირფას ადამიანებს არ ემუქრება...
კოვაქსს დამცინავად აეგრიხა ტუჩის კუთხე.
- მართლა?
- მართლა, - შუბლი შეკრა გოგონამ.
- სხვათაშორის, მე სასიკვდილო საფრთხე მემუქრებოდა, - თვალები მოჭუტა კოვაქსმა.
- მერე მე რა შუაში ვარ? - გაიკვირვა მიამ, - გგონია ჩემთვის ძვირფასი ადამიანების სიაში ხარ?
- უკვე აღარ მგონია, - მიუგო ვამპირმა და გოგონას მიუახლოვდა.
კოვაქსის ხმამ რაღაცნაირად გულდაწყვეტილი ადამიანის ტონალობაში გაიჟღერა და მიამ გულში მაშინვე ინანა საკუთარი სიტყვები.
- მე შენთვის არაფერი დამიშავებია...
- არაფერი დაგიშავებია, - დაბნეული დაეთანხმა გოგონა.
- პირიქით, - განაგრძო კოვაქსმა, - ბევრჯერ გიხსენი.
- რა თქმა უნდა, - კვლავ დაეთანხმა მია.
- ამას იმიტომ არ ვამბობ, რომ ჩემს წინაშე დავალებულად იგრძნო თავი.
- ვხვდები...
- მინდა საბოლოოდ გითხრა, რომ შენ ძალიან საშიშ ისტორიაში ხარ ჩართული, შენ წარმოდგენაც კი არ გაქვს, ვინ არის ტალია და რა არის მისგან მოსალოდნელი, მე გასაფრთხილებლად მოვედი, ახლა კი, თქვენის ნებართვით, მის ჯეკსონ, - ვამპირმა კიდევ ერთხელ სტყორცნა ცეცხლოვანი მზერა, შემდეგ მკვეთრად შემობრუნდა და კარს მიაშურა.
მია სწრაფად წამოხტა და უკვე კართან მისულს დაეწია და მხარზე დაადო ხელი, არ უნდოდა გულდაწყვეტილი გაეშვა "ადამიანი", ერთადერთი, ვინც ყოველთვის ზრუნავდა მასზე, უნდოდა სიტუაცია გამოესწორებინა.
კოვაქსი ელვის სისწრაფით მოტრიალდა, მაჯებში ხელები ჩაავლო და ზურგით კედელს ააკრა, სახე ძალიან ახლოს მიუტანა, მია მთელი სხეულით გრძნობდა მისგან წამოსულ უსაზღვრო ენერგიას და მღელვარებისგან მაღალი მკერდი ზღვასავით უღელავდა.
გოგონამ ოდნავ გახსნა ტუჩები და კოვაქსის ტუჩებს მიაგება, მაგრამ მოულოდნელად ვამპირმა დამცინავად ჩაიღიმა, პირიდან საზარელი ეშვები ჩამოეზარდა და თვალები სისხლის ტბებს დაემსგავსა. მან წამის უსწრაფესად მოარიდა ტუჩები, გოგონა გაოგნებული და უკიდურესად აღშფოთებული დატოვა და ალესილი ეშვებით ყელზე მფეთქავ ვენას შეეხო. მიამ კანზე მისი მხურვალე ტუჩების შეხება იგრძნო, ტანში მოთენთილობა დაეუფლა და კოვაქსის ძლიერ ხელებს რომ არ შეეკავებინა, ალბათ მუხლები მოეკვეთებოდა.
- მის ჯეკსონ, - ვამპირმა მსუბუქად უკბინა ყელში.
- რა...რას აკეთებ... - მიას სუნთქვა აღარ ჰყოფნიდა, აღგზნებისგან მთელი სხეული გაუხურდა და გული ყელში მიებჯინა.
- მის ჯეკსონ, - კოვაქსის ტუჩები ყელზე დასრიალებდა, - არ მიყვარს, როდესაც ზურგიდან მესხმიან თავს...ეს აღარასდროს გააკეთო, - მან ცინიკურად ჩაიღიმა, შემდეგ სწრაფი მოძრაობით ნახევარი ნაბიჯით გადგა გვერდზე.
მიამ ხელი გულზე მიიდო, ცდილობდა გულისცემა ჩაეხშო.
- ცუდად ხარ? - ირონიულად ჰკითხა კოვაქსმა.
- არა... მე...
- კარგი, მშვიდობიან ღამეს გისურვებ, ერთგული მეგობარი ან გადამრჩენელი თუ კიდევ დაგჭირდა, თქვენს სამსახურში მიგულეთ, - ვამპირმა დამცინავად დაუკრა თავი, კიდევ ერთხელ შეჭამა თვალებით და ღამის წყვდიადს შეერია...
მისი წასვლის შემდეგ მია ერთხანს წყვდიადს გაჰყურებდა დაბინდული მზერით, შემდეგ კარი ნელა მიკეტა, არეული ნაბიჯით მიაშურა დივანს, ჩამოჯდა და სცადა დაწყნარებულიყო, შავგვრემანი პირველყოფილისგან დატოვებული საოცრად ამაღელვებელი, აღმგზნები მუხტი და ცხელი ტალღა კვლავ სხეულში უვლიდა, გული ლამის მკერდიდან ამომხტარიყო, ნელა ჩამოისვა ხელი ყელის იმ ადგიკას, სადაც ვამპირის გავარვარებული ტუჩები შეეხო, არასდროს უგრძნია მსგავსი რამ, მარკისთვის უკოცნია, მარკის ხელებიც მოფერებია მის სხეულს, მაგრამ მსგავსი რამ არასდროს შეუგრძნია, ამ გრძნობასთან მიახლოვებულიც კი არასდროს უგემია, მან უცებ აღმოაჩინა, რომ კვლავ უნდოდა კოვაქსი აქ ყოფილიყო, მის გვერდით, მიხვდა, რომ ის გაცილებით მეტს ნიშნავდა მისთვის, ვიდრე უბრალოდ საქმიანი პარტნიორი, უბრალოდ მეგობარი...


*****


სალემის პოლიციის დეპარტამენტში დიდი არეულობა იყო, ყველგან ირეოდნენ პოლიციელები, რეპორტიორები, ყვითელი თუ შავ-თეთრი პრესის წარმომადგენლები, ასეთი უჩვეულო სიტუაცია არასდროს ყოფილა ამ ძველ შენობაში, სალემი ხომ სულ რაღაც ათი ათასამდე მაცხოვრებელს ითვლიდა.
შერიფი კრამერი, ეს უხიაგი ადამიანი საკუთარ კაბინეტში ჩაკეტილიყო საკუთარ მოადგილესთან ერთად და ცდილობდა ამ საშინელი და აბსურდული შემთხვევისთვის ახსნა მოეძებნა, შემთხვევა კი უკიდურესად საშიში და იმდენად შემაძრწუნებელი იყო, თვით შერიფი კრამერი-ეს მრავლისმნახველი და მრავალჭირგამოვლილი შეერთებული შტატების საზღვაო ქვეითთა ყოფილი სერჟანიც კი გაოცებაში მოიყვანა.
- ჯანდაბა, - შერიფმა ამ სიტყვას ჩვეული ბინძური გინება მიაყოლა, - კიდევ ერთხელ გავიაროთ ეს ყველაფერი, ყველაფერი ქრონოლოგიურად მომიყევი.
შერიფის მოადგილემ, უფროსივით მკაცრი გამომეტყველების და სიტყვაძუნწმა მამაკაცმა ჩაახველა, თავი დაუქნია და ყვითელი საქაღალდე გადაშალა.
- მაშ ასე...სამი დღის წინ სალემის თომას ჯეფერსონის სახელობის კოლეჯის მეოთხეკურსელები ტბასთან წავიდნენ ასე ვთქვათ, ღრეობის მოსაწყობად...ისინი სახლში არ დაბრუნებულან, გუშინ მათმა მშობლებმა მათი დაკარგვის შესახებ განცხადება შემოიტანეს, ჩვენ გავგზავნეთ ჯგუფები სალემის მიმდებარე ტერიტორიების დასათვალიერებლად და მათი გვამები ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე, ტყის ზოლში აღმოვაჩინეთ, - მოადგილემ საქაღალდე შერიფს გაუწოდა, - თქვენ თვითონ ნახეთ ფოტოები.
შერიფმა კრამერმა საქაღალდე ჩამოართვა და სურათებს გადახედა, ყველა გვამი უცნაურად გამოიყურებოდა, ფერშეცვლილი, გამოჭრილი ყელები, შენგრეული გულმკერდი, უცნაური ნაგლეჯი ჭრილობები...
შერიფმა თვალი აარიდა საშინლად დანაწევრებული გვამების ფოტოებს და მოადგილეს გახედა.
- მარკი მათ შორის არ არის, - უსიტყვო კითხვაზე გასცა პასუხი მოადგილემ.
შერიფმა შვებით ამოისუნთქა.
- კიდევ რა შეგიძლია დაამატო?
- მმმ....ექსპერტიზა ჯერ არ დასრულებულა, გვაქვს რაღაც-რაღაცეები, გვაქვს ექვსი ახალგაზრდის გვამი, მათი კანის ფერის ცვლილება სისხლის განსაკუთრებულად დიდი ოდენობით სისხლის დაკარგვითაა გამოწვეული, - უპასუხა მოადგილემ.
- თავდამსხმელებზე რა ვიცით?
- თავდამსხმელზე, - შეუსწორა მოადგილემ, - გვამებზე მიყენებული ჭრილობების ხასიათი მიუთითებს, რომ დანაშაულში მხოლოდ ერთი პიროვნება მონაწილეობდა.
- რა? - საკუთარ ყურებს არ დაუჯერა შერიფმა.
- ასეა, - მიუგო მოადგილემ.
- მაგის დედაც... - წამოჭარხლდა შერიფი, - კვალი?
- არანაირი, - თავი გააქნია მოადგილემ, - ზუსტად ეს მაოცებს და საგონელებში მაგდებს, არანაირი კვალი, არანაირი ანაბეჭდები, არანაირი დნმ, მკვლელი არსად მოვიდა და არსაით წავიდა... მის შესახებ საერთოდ არაფერი არ გაგვაჩნია ხელჩასაჭიდი, მაგრამ არის რაღაც...
- რა რაღაც?
მოადფილემ ფოტოების გროვიდან ერთი ამოარჩია და მიაწოდა.
- შუბლზე დააკვირდი.
შერიფი ფოტოს დააკვირდა.
- ეს რაღა ჯანდაბაა?
მკვდარი მოზარდის შუბლზე მჭრელი საგნით იყო ამოჭრილი უცნაური ფიგურა, რომელიც თითქოს გვირგვინს მიამსგავსა შერიფმა.
- ეს გვირგვინის გამოსახულებაა, - ეჭვი დაუდასტურა მოადგილემ, - ეს გვირგვინის გამოსახულებაა, რომელიც წრეშია ჩასმული, გვირგვინის და წრის შორის კი უცნაური, იეროგლიფების მაგვარი წარწერებია ამოკვეთილი.
- ჯანდაბა...გაარკვიეთ რა წერია?
- ეს არამეული დამწერლობაა, - თავი გააქნია მოადგილემ, - მკვდარი ენა, იესო ქრისტეს ენა, მოთხოვნა უკვე გავგზავნეთ და ცენტრიდან ამ ენის სპეციალისტებს გამოგვიგზავნიან.
შერიფი სავარძელში გადაწვა, ამერიკული წეს-ჩვეულების თანახმად ფეხები მაგიდაზე შემოაწყო და მაგიდაზე მოუთმენლად აათამაშა თითები.
- შერიფო, ვფიქრობ, დროა ფედერალური ბიურო ჩავრთოთ საქმეში.
- ჯერ არა, ექსპერტიზის საბოლოო პასუხს დაველოდოთ და შემდეგ ვიმოქმედოთ, - მიუგო მცირე ფიქრის შემდეგ.
- კარგი, - თავი დაუქნია მოადგილემ.
შერიფი შიდა ტელეფონის ყურმილს დასწვდა, რომელიც მდივანთან აკავშირებდა.
- ბრიჯიტ, სალემის ცენტრალურ კლინიკაში დარეკე, ექიმი ალდო ტომპსონი იკითხე, ერთ საათში ჩემთან ველოდები...დიახ, ალდო ტომპსონი...ჯანდაბა, ალ-დო, - დამარცვლა და ბრაზით დააგდო ყურმილი, შემდეგ სიგარას მოუკიდა, სავარძლიანად შებრუნდა ფანჯრისკენ და ფიქრებში ჩაიძირა...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 აქტიური მკითხველი Chikochiko

აღფრთოვანებაში მოვყავარ ამ ისტორიას ავტორს, ყოჩაღ❤

 



№2  offline აქტიური მკითხველი La-Na

ძალიან კარგი იყო.არაფერი მეთქმის.სასწაულად კარგად წერ.საინტერესოა გაბრიელი არის თუ არა სტუდენტების მკვლელი ასე რომ ვთქვათ.იმდენად კარგად წერ კიდევ თუ გაზრდი თავებს სუპერ იქნება
--------------------
ლანა

 



№3 წევრი mirandaa31

როგორც ყოველთვის განუმეორებელი ხარ! მიას და კოვაქსის ამ უცნაურმა მუხტმა დამაფიქრა :დ რაც არ უნდა იყოს კოვაქსი ჩემია :დ ჯერ-ჯერობით ნომერ პირველია :* ხო რაც შეეხება ამ ახალგაზრდების მკვლელობას, გაბრიელი მგონია, მაგრამ მაინც იყოს წინასწარ არ ვიტყვი, შენ ისეთი მრავალფეროვანი ხარ შეიძლება სულ სხვა ვიღაც გამოაჩინო და მაინც დასკვნებისგან თავს შევიკავებ. რაღა გითხრა მეტი? გელოდები ახალი თავით რაც შეიძლება მალე..
--------------------
ხელმოწერა

 



№4  offline წევრი ჰაიკო

mirandaa31
როგორც ყოველთვის განუმეორებელი ხარ! მიას და კოვაქსის ამ უცნაურმა მუხტმა დამაფიქრა :დ რაც არ უნდა იყოს კოვაქსი ჩემია :დ ჯერ-ჯერობით ნომერ პირველია :* ხო რაც შეეხება ამ ახალგაზრდების მკვლელობას, გაბრიელი მგონია, მაგრამ მაინც იყოს წინასწარ არ ვიტყვი, შენ ისეთი მრავალფეროვანი ხარ შეიძლება სულ სხვა ვიღაც გამოაჩინო და მაინც დასკვნებისგან თავს შევიკავებ. რაღა გითხრა მეტი? გელოდები ახალი თავით რაც შეიძლება მალე..

მშურს კოვაქსის:*:*:* :D:D:D
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№5 სტუმარი eli

ძალიან მაგარი ამბავი არის, ასეთი კარგი და გამართული ნაწერი დიდი ხანია ამ საიტზე არ დადებულა. ველოდები შემდეგს მოუთმენლად.
p.s კოვაქსზე ვგიჟდები.

 



№6  offline წევრი ჰაიკო

eli
ძალიან მაგარი ამბავი არის, ასეთი კარგი და გამართული ნაწერი დიდი ხანია ამ საიტზე არ დადებულა. ველოდები შემდეგს მოუთმენლად.
p.s კოვაქსზე ვგიჟდები.

რატომღაც ყველა გიჟდება კოვაქსზე,არადა უარყოფითი პერსონაჟია :)

Chikochiko
აღფრთოვანებაში მოვყავარ ამ ისტორიას ავტორს, ყოჩაღ❤

დიდი მადლობა :)

La-Na
ძალიან კარგი იყო.არაფერი მეთქმის.სასწაულად კარგად წერ.საინტერესოა გაბრიელი არის თუ არა სტუდენტების მკვლელი ასე რომ ვთქვათ.იმდენად კარგად წერ კიდევ თუ გაზრდი თავებს სუპერ იქნება

რავიცი რა გითხრა აბა,ალბათ ამ ნაწილში ვერაფერი გაირკვევა და მესამე ნაწილის დაწყება მომიწევს :):)
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№7 წევრი mirandaa31

იყოს უარყოფითი პერსონაჟი მერე რა :დ შენ ისე აღწერ, შეგვაყვარე უკვე თავისი ცინიკური ღიმილით და შავი თვალებით ;) :*
--------------------
ხელმოწერა

 



№8  offline წევრი ჰაიკო

საყვარლებო დღეს მაპატიეთ, მომდევნო თავი შექმნის პროცესშია და ხვალ დაიდება შუადღეს, და შაბათსაც დაიდება და კვირასაც.
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent